ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΕΘΝΙΚΟ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ – Μέρος ΙΙΙ

Από το Δίκτυο της Περιεκτικής Δημοκρατίας

Συνέχεια από το Μέρος ΙΙ

[7] ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΝΕΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟ

Πέρα όμως από τα παραπάνω μέτρα που είναι απλά αμυντικά για την αυτοπροστασία της κοινωνίας από τα ληστρικά μέτρα που επέβαλαν οι ελίτ μέσω της Χούντας, είναι αναγκαίο, σε ένα δεύτερο στάδιο, να κτιστούν οι βάσεις μιας αυτοδύναμης οικονομίας (είτε αυτή, στη μελλοντική απελευθερωτική κοινωνία, πάρει τη μορφή οικονομικής δημοκρατίας είτε κρατικοσοσιαλιστικής οικονομίας, αναρχοσυνδικαλιστικής κ.λπ.), δηλαδή να ληφθούν μέτρα για να ξανακτιστεί η παραγωγική δομή της χώρας, που έχει καταστραφεί ολοκληρωτικά μετά την πλήρη ενσωμάτωσή της στη διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς, και ιδιαίτερα μετά την ένταξή μας στην ΕΟΚ/ΕΕ, και να διαμορφωθεί ένα συναφές καταναλωτικό πρότυπο.

Στο δεύτερο αυτό στάδιο των επαναστατικών αλλαγών προτείνεται ένα μίγμα μορφών ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής (κρατική, δημοτική, συνεταιριστική, ατομική μικροϊδιοκτησία) και, επομένως, ένα αντίστοιχο μίγμα των μεθόδων κατανομής των οικονομικών πόρων (Ενδεικτικός Σχεδιασμός, Οικονομική Δημοκρατία, Αγορά). Η παραγωγή, δηλαδή, στο στάδιο αυτό θα μπορούσε να στηριχθεί σε μια ποικιλία μορφών ιδιοκτησίας, ώστε να δοθεί η πρακτική δυνατότητα στον Λαό να αποκτήσει άμεση εμπειρία απο τις διάφορες μορφές κοινωνικής οργάνωσης και να επιλέξει κατόπιν τις πιο κατάλληλες για την απελευθερωτική κοινωνία:

[Α] Στους κοινωνικοποιημένους κλάδους παραγωγής που καλύπτουν ανάγκες, οι οποίες ξεπερνούν τα όρια των δήμων και των συνεταιρισμών (Ενέργεια, Επικοινωνίες, Μεταφορές), αλλά και βασικές ανάγκες στο εθνικό επίπεδο. Η κατανομή των οικονομικών πόρων σε αυτούς τους κλάδους μπορεί να γίνεται μέσω ενός εθνικού μακρο-οικονομικού σχεδιασμού (Ενδεικτικός Σχεδιασμός) που θα θεμελιώνεται όχι μόνο στις καταναλωτικές προτιμήσεις που εκφράζει η αγορά αλλά και στις γνωμοδοτήσεις των δημοτικών συνελεύσεων (δηλαδή των συνελεύσεων των δημοτών ανά δήμο που συνομοσπονδιοποιούνται στο εθνικό επίπεδο), αλλά και των συνελεύσεων των εργαζομένων στους κλάδους αυτούς.

[Β] Στις δημοτικές επιχειρήσεις (που θα ανήκουν στους δήμους και θα ελέγχονται από τις δημοτικές συνελεύσεις καθώς και τις συνελεύσεις των εργαζομένων σε αυτές), των οποίων η παραγωγή θα είναι επίσης ενταγμένη στον εθνικό μακρο-οικονομικό σχεδιασμό.

[Γ] Στους συνεταιρισμούς που θα ανήκουν στα μέλη και θα ελέγχονται από τις συνελεύσεις τους. Η παραγωγή τους θα είναι επίσης ενταγμένη στον εθνικό μακρο-οικονομικό σχεδιασμό και, τέλος,

[Δ] Στην ατομική μικρο-ιδιοκτησία (μικρομάγαζα κάθε είδους, βασικά οικογενειακής μορφής, αυτό-απασχολούμενοι κ.λπ.), των οποίων η παραγωγή ― έμμεσα, όσον αφορά τουλάχιστον τη διαθεσιμότητα των πόρων ― είναι επίσης ενταγμένη στον εθνικό μακρο-οικονομικό σχεδιασμό 

Οι σημερινές επομένως καπιταλιστικές επιχειρήσεις, εάν μεν ανήκουν σε πολυεθνικές θα απαλλοτριωθούν αναγκαστικά χωρίς αποζημίωση και θα υπαχθούν στους κοινωνικοποιημένους κλάδους παραγωγής (βλ. Α), ενώ η τύχη των υπολοίπων θα καθοριστεί σε εθνικό επίπεδο, μετά από γνωμοδότηση των συνελεύσεων των εργαζόμενων και των κατά τόπους δημοτικών συνελεύσεων, για το ποια από τις παραπάνω μορφές ιδιοκτησίας (εκτός της ατομικής μικρο-ιδιοκτησίας) θα υιοθετήσουν.

Η νέα αυτή παραγωγική δομή θα οδηγήσει και στη διαμόρφωση ενός νέου καταναλωτικού προτύπου, πέρα από αυτό που μας επέβαλαν η εξάρτησή μας από την ΕΕ και το υπάρχον σύστημα, και οδήγησαν στη σημερινή πολυδιάστατη κρίση και στη συνακόλουθη οικονομική, κοινωνική και οικολογική καταστροφή. Χρειάζεται δηλαδή στο στάδιο αυτό να δημιουργηθεί μια ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΗ (όχι αυτάρκης) οικονομία που θα στηρίζεται κατ’ αρχήν στους εγχώριους παραγωγικούς πόρους για την κάλυψη των αναγκών μας, και μόνο κατ’ εξαίρεση σε ξένους παραγωγικούς πόρους, τους οποίους μπορούμε ν’ αποκτούμε μέσω των εξαγωγών των πλεονασμάτων μας, και ενός τουρισμού που θα σέβεται τον ελληνικό λαό και το περιβάλλον, προσφέροντας υπηρεσίες, όχι απλά στα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα του εξωτερικού, όπως σήμερα, αλλά σε κάθε κοινωνικό στρώμα, σε ένα κλίμα διεθνούς αλληλεγγύης.

Η αυτοδύναμη οικονομία αποτελεί άλλωστε τη μόνη δυνατή διέξοδο από την διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς, που προσφέρει εναλλακτική λύση στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Και φυσικά αυτό δεν σημαίνει «απομονωτισμό» όπως διαστρεβλώνουν την αυτονομία οι «Ευρωπαϊστές» στη ρεφορμιστική Αριστερά, τα Πανεπιστήμια κ.λπ. που έχουν άμεσα ή έμμεσα οικονομικά και άλλα συμφέροντα από την παραμονή μας στην ΕΕ. Αυτή είναι η μόνη φιλολαϊκή λύση, ιδιαίτερα αν αποτελέσει τμήμα οικονομικών ενώσεων με γειτονικές χώρες σε παρόμοιο επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης (π.χ. χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου, Βαλκανικές χώρες, χώρες της Βόρειας Αφρικής κ.λπ.). Οι νέες αυτές οικονομικές ενώσεις που θα θεμελιώνονται στην αλληλεγγύη των λαών, αντί για τις σημερινές ληστρικές ενώσεις του κεφαλαίου, όπως η ΕΕ, αποτελούν τον μόνο αληθινό διεθνισμό σήμερα, σε αντιδιαστολή με τον ψευτοδιεθνισμό της ρεφορμιστικής «Αριστεράς» που δήθεν θα κτιστεί μέσα στην ΕΕ! Πιο σημαντικό, η ίδρυση αυτοδύναμων οικονομιών αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση για να γίνει δυνατή η ανάπτυξη του αγώνα για μια νέα μορφή κοινωνίας. Ούτε μια ΠΔ, ούτε μια σοσιαλιστική (κρατικοσοσιαλιστική ή ελευθεριακή) οικονομία, είναι δυνατές σήμερα σε μια χώρα που δεν έχει ανακτήσει την οικονομική αυτοδυναμία της και την απεξάρτησή της από την διεθνοποιημένη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς.

Η δημιουργία μιας νέας παραγωγικής και καταναλωτικής δομής με αυτοδύναμο προσανατολισμό είναι η αναγκαία συνθήκη για να σταματήσει η Ελλάδα να είναι προτεκτοράτο και  να αποκτήσει ο ίδιος ο Λαος την δυνατότητα πραγματικής πολιτικής και οικονομικής αυτοδιεύθυνσης. Η επαρκής συνθήκη όμως γι αυτό εξαρτάται και απο το τι είδους αλλαγές θα γίνουν μακροπρόθεσμα, σε σχέση με τη μορφή της απελευθερωτικής κοινωνίας, η οποία θα καθοριστεί δημοκρατικά με  βαση τον επικρατούντα τότε συσχετισμό δυνάμεων.

[8] ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ & ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ

Υπάρχουν όμως οι υποκειμενικές συνθήκες (πέρα από τις αντικειμενικές που κανένας δεν αμφισβητεί) και ποιό θα είναι το νέο απελευθερωτικό υποκείμενο για έναν παρόμοιο αγώνα;

Όσον αφορά πρώτα το κοινωνικό υποκείμενο, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε κάθε άλλη χώρα ενταγμένη στην διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς, αυτό αποτελείται από όλα τα θύματα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, όχι μόνο δηλαδή το προλεταριάτο, αλλά και τους ανέργους, τους υποαπασχολούμενους και περιθωριακά απασχολούμενους, τους φοιτητές που καταλήγουν να κάνουν οποιαδήποτε δουλειά διαθέσιμη, ακόμη και εντελώς άσχετη με τις σπουδές τους (εάν δεν αναγκαστούν να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό), τους συνταξιούχους που καταδικάζονται σε συντάξεις πείνας, αλλά και όλους αυτούς που έχουν συνειδητοποιήσει την απάτη της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας», καθώς και την ανάγκη αυτοδιαχείρισης σε κάθε τομέα, και φυσικά αυτούς που βλέπουν την επερχόμενη οικολογική καταστροφή όσο συνεχίζεται η σημερινή «ανάπτυξη».

Όσον αφορά τις υποκειμενικές συνθήκες, είναι αλήθεια ότι δεν έχουν αναπτυχθεί ακόμη στον απαραίτητο βαθμό για παρόμοιες επαναστατικές αλλαγές, αλλά αυτό σε σημαντικό βαθμό εξηγείται από την απουσία ενός παλλαϊκού Μετώπου που θα έκανε λαϊκή συνείδηση το γεγονός ότι διέξοδος από την κρίση μέσα στην ΕΕ και τη διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς αποκλείεται. Η απουσία μάλιστα αυτή γίνεται ιδιαίτερα σημαντική σήμεραπου είναι τέτοια η γκεμπελική προπαγάνδα των ΜΜΕ η οποία βαφτίζει οργουελικά τη μεγαλύτερη συμφορά ως τη μεγαλύτερη νίκη και «σωτηρία» της Πατρίδας, ώστε πολλά από τα θύματα ακόμη να ελπίζουν ότι με τα δήθεν μέτρα σωτηρίας και το «κούρεμα» του Χρέους που προβλέπει η καταστροφική «δανειακή σύμβαση», την οποία, άμεσα ή έμμεσα υιοθέτησαν τώρα όλα τα κόμματα εξουσίας (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ) και τα δεκανίκια τους (ΛΑΟΣ, Δημοκρατική Συμμαχία, Δημοκρατική Αριστερά, Οικολόγοι-Πράσινοι) θα περάσει η κρίση, το πολύ σε μια δεκαετία, όπως υπόσχονται οι δύο Χούντες –υπερεθνική και ντόπια. Είναι όμως τέτοια η αγανάκτηση του κόσμου ενάντια στη Χούντα και την γκεμπελική προπαγάνδα των ΜΜΕ, η οποία ξεδιάντροπα δικαιώνει τη ραγδαία εξαθλίωσή του, ώστε γίνεται όλο και περισσότερο φανερή η αναζήτηση από μεγάλη μερίδα του λαού μιας επαναστατικής λύσης που θα στηρίζεται σε ένα νέο ΕΑΜ. Η προ-εξεγερσιακή κατάσταση που φανερώθηκε με τις απεργίες και συγκεντρώσεις της 19/20 Οκτώβρη και η εξεγερσιακή κατάσταση που εκδηλώθηκε στις 28 Οκτώβρη, η οποία κατατρόμαξε τις δύο Χούντες, ήταν αυτή που οδήγησε στη σημερινή τρομερή εξαπάτηση του λαού, που σύσσωμο πια το κατεστημένο επιχειρεί με τη «μεταβατική κυβέρνηση». Είναι όμως ολοφάνερο ότι αυτό είναι και το τελευταίο χαρτί των ελίτ, που αν καεί, όπως είναι σχεδόν σίγουρο και σύντομα μάλιστα, θα είναι και η αρχή του τέλους του πολιτικο-οικονομικού συστήματος που με τόση συστηματικότητα στήνουν. Και αυτό, γιατί, όσο στο προσεχές μέλλον θα αποδείχνονται φρούδες οι ελπίδες των εξαπατημένων λαϊκών στρωμάτων και θα προσγειώνονται ανώμαλα στη μαζική φτωχοποίηση και απώλεια του καταναλωτικού τους επιπέδου, την Κινεζοποίηση των εργατικών συνθηκών και τη Λατινοαμερικανοποίηση της χώρας, τόσο θα γίνονται ακόμη πιο ώριμες οι συνθήκες για να ανθήσει ο εθνικο-κοινωνικός απελευθερωτικός αγώνας.

Τέλος, το πολιτικό υποκείμενο αυτού του αγώνα θα είναι βέβαια το νέο ΕΑΜ που θα γίνει ο καταλύτης των εξελίξεων, κάτω από την αιγίδα του οποίου θα διεξαχθεί ένας μαζικός αγώνας για την επίτευξη των παραπάνω στόχων, βραχυπρόθεσμα, για να επιτευχθεί η συνολική ανατροπή της σημερινής καταστροφικής ολομέτωπης επίθεσης των ελίτ και, μεσοπρόθεσμα, για την δημιουργία των βάσεων της οικονομικής αυτοδυναμίας.

[9] ΣΥΝΙΣΤΩΣΕΣ ΤΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ

Η σύμπηξη επομένως του εθνικο-κοινωνικού απελευθερωτικού μετώπου από πολιτικές δυνάμεις και ανένταχτους που θα αποδέχονταν τους παραπάνω στόχους για την οικοδόμηση μιας αυτοδύναμης οικονομίας, σαν το πρώτο βήμα στην μακροπρόθεσμη οικοδόμηση μιας απελευθερωτικής κοινωνίας, θα αποτελούσε αποφασιστικό βήμα στη δημιουργία τόσο των υποκειμενικών συνθηκών όσο και του πολιτικού υποκειμένου.

Σε αυτό το Μέτωπο θα πρέπει να μετέχουν επομένως όλες οι αντισυστημικές δυνάμεις (είτε είναι οργανωμένες πολιτικές δυνάμεις, είτε συνδικάτα και σύλλογοι, είτε ανένταχτοι), προϋποτιθεμένου βέβαια ότι θα δεσμεύονταν από τους παραπάνω στόχους για την πραγματοποίηση των επαναστατικών αλλαγών που προτείνουμε στα δύο στάδια που περιγράψαμε. Εννοείται ότι οι συνιστώσες πολιτικές δυνάμεις θα διατηρούσαν την ιδεολογική και οργανωτική αυτονομία τους ως προς την μελλοντική μορφή κοινωνίας που επιδιώκει η καθεμία και, επομένως, η δέσμευση όλων των συνιστωσών θα ήταν μόνο στους συγκεκριμένους στόχους που αφορούν τα στάδια οικοδόμησης μιας αυτοδύναμης οικονομίας, ενώ για την τελική μορφή της απελευθερωτικής κοινωνίας θα αποφασίσει ο επαναστατημένος λαός

[10] ΟΙ ΜΟΡΦΕΣ ΑΓΩΝΑ

Το βασικό επομένως αίτημα του Μετώπου θα έπρεπε να είναι η άμεση διεξαγωγή εκλογών  –τις οποίες η υπερεθνική Χούντα μαζί με τη δική μας Χούντα είναι πολύ πιθανόν, εαν διαπιστώσουν οτι τα κόμματα που στηρίζουν τη διακομματική Χούντα δεν πρόκειται να εξασφαλίσουν  τη πλειοψηφία στη Βουλή, να προσπαθήσουν να τις αναβάλλουν επ’ αόριστο. Στις εκλογές αυτές το Μέτωπο θα κατέβαινε με πρόγραμμα:

α) για την άμεση υλοποίηση των άμεσων στόχων και των συμπληρωματικών μέτρων που περιγράφηκαν παραπάνω για το πρώτο στάδιο, ώστε να επιτευχθεί η άμεση έξοδος απο την κρίση (βλ 6η Θέση), και,

β) με δέσμευση, αφού θα έχει υλοποιήσει τους παραπάνω στόχους, να προχωρήσει στην προκήρυξη εκλογών για Συντακτική Συνέλευση, η οποία θα θεσμοθετούσε τις αλλαγές που απαιτούνται στο δεύτερο στάδιο για την οικοδόμηση των βάσεων μιας αυτοδύναμης οικονομίας (βλ. 7η Θέση 

Οι μορφές του αγώνα για την επίτευξη αυτών  των στόχων  θα κυμαίνονταν από ένα κίνημα άγριων απεργιών από κάτω, που θα ξεπερνούσαν τις συνδικαλιστικές ηγεσίες (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ κλπ) – οι οποίες δεν διανοούνται να θέσουν στόχους σαν τους παραπάνω – μέχρι τις καταλήψεις και, το κυριότερο, την οργανωμένη μαζική άρνηση πληρωμών των χαρατσιών. Το Μέτωπο θα μπορούσε να παίξει καθοριστικό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία, συντονίζοντας και πολιτικοποιώντας τις απεργίες και άλλες κινητοποιήσεις διαφόρων κλάδων, που θα κλιμακώνονταν σε επαναλαμβανόμενες ανά εβδομάδα 48ωρες απεργίες, οι οποίες θα παρέλυαν την οικονομική και κοινωνική ζωή της Χώρας, και θα οδηγούσαν στον εξαναγκασμό της νέας διακομματικής Χούντας για άμεσες εκλογές 

Εάν η Χούντα κατέφευγε σε επιστρατεύσεις απεργών ή σε αναστολή άρθρων του Συντάγματος για να αφαιρέσει και τυπικά κεκτημένες ατομικές ελευθερίες με στόχο την παρεμπόδιση της ανάπτυξης του αγώνα αυτού, ή εάν αρνιόταν την άμεση διεξαγωγή εκλογών, ή, ακόμη σημαντικότερο, αν αρνιόταν να παραδώσει την εξουσία σε ένα νικηφόρο στις εκλογές Μέτωπο που θα δεσμευόταν από τους παραπάνω στόχους, τότε η προηγούμενη αγωνιστική δραστηριότητα θα έπρεπε να κλιμακωνόταν σε μια γενική πολιτική απεργία διαρκείας μέχρι την ανατροπή της Χούντας και την ανάδειξη μιας Κυβέρνησης Λαϊκής Ενότητας (από εντολοδόχους των λαϊκών συνελεύσεων, των συνελεύσεων εργαζομένων κ.λπ.), η οποία θα καλούσε σε εκλογές για Συντακτική Συνέλευση για την υλοποίηση ολόκληρου του προγράμματος του Μετώπου. Ο λαός στην περίπτωση αυτή θα είχε κάθε δικαίωμα να υποστηρίξει την αυτοάμυνα του, οι δε πραιτοριανοί της Χούντας που θα είχαν προτιμήσει ―αντί για την έντιμη παραίτηση και την συμπαράταξή τους με τα λαϊκά στρώματα― να χτυπήσουν τη λαϊκή Αντίσταση, θ’ αντιμετωπίζονταν σαν εσωτερικός στρατός Κατοχής, ενώ αντίστοιχα θα αντιμετωπιζόταν σαν κανονικός στρατός Κατοχής η οποιαδήποτε δύναμη Ευρωχωροφυλακής ή μισθοφόρων ερχόταν στη χώρα εκ μέρους της υπερεθνικής Χούντας/ελίτ. Η μαζική αυτή λαϊκή αντίσταση άλλωστε θα έβρισκε άμεση ανταπόκριση στους λαούς της Ευρώπης και του υπόλοιπου κόσμου, οι οποίοι μια σπίθα σαν αυτή περιμένουν να ξεσηκωθούν, παρόλη την καταστροφική πλύση εγκεφάλου, με την οποία έχουν αποπροσανατολίσει εντελώς τους λαούς τα διεθνή ΜΜΕ ―ποτέ τόσο αποτελεσματικά στη Ιστορία όπως, για παράδειγμα, έγινε σε σχέση με τον κυριολεκτικό σφαγιασμό του λαού της Λιβύης, χωρίς ούτε μια γνωστή απώλεια για τους ΝΑΤΟϊκούς εγκληματίες, οι οποίοι ήδη κατάφεραν να επιβάλουν το πελατειακό καθεστώς της αρεσκείας τους, με την άμεση ή έμμεση υποστήριξη της εκφυλισμένης «Αριστεράς».

Συμπερασματικά, μόνο αν οργανωθούμε, με βάση ένα Εθνικό-κοινωνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο, όπως αυτό που περιγράψαμε, και με συγκεκριμένο Πρόγραμμα και στόχους σαν τους προαναφερθέντες, αντί να περιοριζόμαστε σε αντικαπιταλιστικές ή «υπερ-επαναστατικές» ρητορείες και μεγαλοστομίες, θα μπορούσαμε να σταματήσουμε τη σημερινή καταστροφή και να ανοίξουμε τον δρόμο, αρχικά, για μια αυτοδύναμη οικονομία και, τελικά, για την απελευθερωτική κοινωνία που θα επέλεγε ο Λαός.

13 ΝΟΕΜΒΡΗ 2011

ΔΙΚΤΥΟ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ – www.inclusivedemocracy.org/pd, Eπικοινωνία: peridimok@gmail.com

ΠΗΓΗ: http://inclusivedemocracy.org/brochures/2011.11.13__neo_ethniko_koinoniko_metopo_extented.html

ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΕΘΝΙΚΟ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ – Μέρος ΙΙ

Από το Δίκτυο της Περιεκτικής Δημοκρατίας

Συνέχεια από το Μέρος Ι

[4] ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ

Μιλάμε μόνο για τις «βάσεις» της κοινωνικής απελευθέρωσης γιατί ξέρουμε ότι υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ των δυνάμεων της αντισυστημικής Αριστεράς όσον αφορά το περιεχόμενό της.

Για παράδειγμα, για την «Περιεκτική Δημοκρατία», κοινωνική απελευθέρωση σημαίνει την οικοδόμηση μιας πραγματικής άμεσης δημοκρατίας όπου οι συνελεύσεις των πολιτών σε κάθε δήμο (οι «δημοτικές συνελεύσεις») σε συνεργασία με τις συνελεύσεις των εργαζομένων («συνελεύσεις στον τόπο δουλειάς») ελέγχουν τα «δημοτικοποιημένα» μέσα παραγωγής, δηλαδή την οικονομία, σε μια Συνομοσπονδιακή Περιεκτική Δημοκρατία όπου η κατανομή των οικονομικών πόρων γίνεται μέσα από ένα σύστημα που ξεπερνά τόσο την καπιταλιστική οικονομία της αγοράς, όσο και τον σοσιαλιστικό κεντρικό σχεδιασμό (οικονομική δημοκρατία).

Οι ίδιες συνελεύσεις των πολιτών παίρνουν όλες τις σημαντικές πολιτικές αποφάσεις (άμεση πολιτική δημοκρατία), ενώ οι συνελεύσεις των τόπων δουλειάς, εκπαίδευσης κ.λπ. παίρνουν τις αποφάσεις που υλοποιούν μια γενικευμένη αυτοδιεύθυνση (δημοκρατία στο κοινωνικό επίπεδο) και, τέλος, οι ίδιες συνελεύσεις των πολιτών, εργαζομένων κ.λπ. θέτουν βασικό τους στόχο την κάλυψη των αναγκών των πολιτών και όχι την «ανάπτυξη» για την ανάπτυξη και το κέρδος (όπως στον καπιταλισμό), μέσα σε μια κοινωνία που επανενσωματώνεται στη Φύση (Οικολογική Δημοκρατία).

Αντίθετα, οι σύντροφοι που υποστηρίζουν τον κρατικιστικό σοσιαλισμό πιστεύουν στον κεντρικό σχεδιασμό και τον έλεγχο της οικονομίας και της Πολιτείας από την εργατική πρωτοπορία, ενώ οι πραγματικά αναρχικοί (πέρα από τους μεταμοντέρνους ή λάιφ στάιλ «αναρχικούς» και «αντι-εξουσιαστές», οι οποίοι δεν έχουν καν πρόταγμα ή υποστηρίζουν κάποια μορφή «συμμετοχικών οικονομικών» και «συμμετοχικής πολιτικής») υποστηρίζουν τον ελευθεριακό σοσιαλισμό ή τον αναρχοσυνδικαλισμό με βάση την αυτοδιεύθυνση που θεμελιώνεται στα εργατικά συμβούλια.

Σεβόμαστε τις διαφορές αυτές, με την προϋπόθεση ότι όλες οι συνιστώσες του Μετώπου θέτουν θέμα άμεσης εξόδου από την ΕΕ (και όχι απλά την Ευρωζώνη) που υλοποιεί τη νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση στον Ευρωπαϊκό χώρο. Γι’ αυτό και στο στάδιο αυτό του εθνικο-κοινωνικού απελευθερωτικού αγώνα δεν θέτουμε θέμα μελλοντικής μορφής που θα πάρει η μελλοντική απελευθερωμένη ελληνική κοινωνία, την οποία θα πρέπει να επιλέξει ο ίδιος ο Ελληνικός λαός στο μέλλον, αφού προηγουμένως έχει αποτρέψει την ιστορική οικονομική καταστροφή, μέσα από την εγκαθίδρυση της λαϊκής εξουσίας.

[5] ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ

Ο απώτερος στόχος της λαϊκής εξουσίας, για την οποία μπορεί ν’ ανοίξει τον δρόμο η προτεινόμενη Συντακτική Συνέλευση [βλ. παρακάτω Θέση 10, β)], είναι η απεξάρτηση της Ελλάδας από την διεθνοποιημένη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς και τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση (όπως αυτή εκφράζεται στον χώρο μας με την ΕΕ), η οποία δεν αποτελεί απλά επιλογή κάποιων «κακών» πολιτικών, ή δόγμα, ή, ακόμη χειρότερα, συνωμοσία, όπως υποστηρίζουν βαθύτατα αντιδραστικές συνωμοσιολογικές θεωρίες (π.χ. η δήθεν «θεωρία» της Ναόμι Κλάιν για «σοκ και δέος» που υποστηρίζουν στελέχη της ρεφορμιστικής, της «πατριωτικής», αλλά και της δήθεν «ελευθεριακής» Αριστεράς), με στόχο την παραπλάνηση των λαών ότι αρκεί να αλλάξουμε τους «κακούς» πολιτικούς και τις πολιτικές τους για να ανατρέψουμε τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση! Η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση είναι ΣΥΣΤΗΜΙΚΟ φαινόμενο και ανατρέπεται μόνο μέσα από την ανατροπή των θεσμών της, και ιδιαίτερα των ανοικτών και «απελευθερωμένων» αγορών κεφαλαίου, εργασίας και εμπορευμάτων και υπηρεσιών. Οι αγορές αυτές είναι αποτέλεσμα της δυναμικής της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς και επιβάλλονται σήμερα από τις ελίτ, είτε «ειρηνικά», μέσα από τους διεθνείς οργανισμούς που ελέγχουν (ΔΝΤ, ΕΕ κ.λπ.), ή ακόμη και με σφαγές (Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη), με στόχο την ένταξη κάθε χώρας σε αυτή. Στον γεωγραφικό χώρο μας, αυτό γίνεται μέσω της ΕΕ, και ήταν ακριβώς η ένταξή μας στην ΕΕ και στη συνέχεια στην ΟΝΕ και την Ευρωζώνη που οδήγησαν στην έκρηξη της χρόνιας καπιταλιστικής κρίσης της οικονομίας μας (η παγκόσμια οικονομική κρίση, αντίθετα με τις αποπροσανατολιστικές προσεγγίσεις «Μαρξιστών» και ρεφορμιστών, λειτούργησε μόνο ως καταλύτης της δικής μας κρίσης και όχι ως η αιτία της), τη σημερινή οικονομική καταστροφή και τη μετατροπή της χώρας, στη συνέχεια, σε προτεκτοράτο.

[6] ΑΜΕΣΟΙ ΣΤΟΧΟΙ: ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ, ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΧΡΕΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΤΩΝ ΛΗΣΤΕΥΘΕΝΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝ ΑΓΑΘΩΝ

Αυτό σημαίνει ότι άμεσοι και επιτακτικοί στόχοι του Μετώπου που πρέπει να επιτευχθούν στο πρώτο στάδιο των απαιτούμενων επαναστατικών αλλαγών γα την μόνιμη έξοδο από την κρίση είναι οι εξής:

[1] Άμεση μονομερής έξοδός μας από την ΕΕ (και όχι μόνο από την Ευρωζώνη), η οποία αποτελεί την αναγκαία συνθήκη για την ανάκτηση της απαραίτητης οικονομικής κυριαρχίας.

[2] Ακύρωση όλων των δανειακών συμβάσεων, Μνημονίων και σχετικών Νόμων που υπέγραψαν η μονοκομματική και η σημερινή διακομματική Χούντα με παράλληλη ολοκληρωτική στάση πληρωμών των τοκοχρεολυσίων (που σημαίνει μονομερή διαγραφή του χρέους), εφόσον πρωταρχικός στόχος σήμερα είναι να σταματήσουμε το ξεπούλημα του κοινωνικού μας πλούτου, με αφορμή το Χρέος (που δεν αναγνωρίζουμε, φυσικά, αφού δεν ρωτήθηκε ποτέ γι’ αυτό ο Λαός), στους ξένους τοκογλύφους, πράγμα που θα έκανε αδύνατη κάθε ιδέα οικονομικής αυτοδυναμίας στο ορατό μέλλον.

[3] Αναγκαστική απαλλοτρίωση χωρίς αποζημίωση κάθε κοινού αγαθού που έχει περιέλθει, μέσα από τη διαδικασία των ιδιωτικοποιήσεων, στην ιδιοκτησία των ξένων και ντόπιων ελίτ.

Απαραίτητα συμπληρωματικά μέτρα των παραπάνω πρέπει να είναι:

[4] Επανεισαγωγή της δραχμής και μερική υποτίμησή της με παράλληλη μετατροπή των καταθέσεων σε δραχμές, και μέτρα ώστε να μην πληγούν τα λαϊκά εισοδήματα και οι μικροκαταθέτες (π.χ. επιδοτήσεις των λαϊκών στρωμάτων χρηματοδοτούμενες από τα έσοδα ενός σημαντικού φόρου στη μεγάλη περιουσία ―κινητή και ακίνητη― καθώς και τα έσοδα από ένα βαρύ φόρο στα είδη πολυτελείας).

[5] Αυστηροί κοινωνικοί έλεγχοι στην κίνηση αγαθών, κεφαλαίων και υπηρεσιών (τελωνειακοί έλεγχοι, συναλλαγματικοί έλεγχοι, ποσοστώσεις κλ.π.) ώστε να θωρακιστεί η οικονομική αυτοδυναμία της χώρας.

[6] Επαναφορά μισθών και συντάξεων στα προ Μνημονίων επίπεδα με παράλληλη επαναπρόσληψη των απολυμένων στον δημόσιο τομέα, που θα αναδιοργανωθεί ορθολογικά, στο πλαίσιο της γενικότερης αναδιάρθρωσης της οικονομίας με βάση την αρχή της αυτοδυναμίας.

[7] Κοινωνικοποίηση των Τραπεζών και των στρατηγικών κλάδων παραγωγής, συμπεριλαμβανομένων όλων των κλάδων που καλύπτουν βασικές ανάγκες, στο πλαίσιο του προτεινόμενου παρακάτω μίγματος μορφών ιδιοκτησίας και μεθόδων κατανομής των οικονομικών πόρων.

[8] Γενική καταγραφή κινητής και ακίνητης περιουσίας, συμπεριλαμβανομένων των καταθέσεων στο εξωτερικό και επιβολή δραστικού «προοδευτικού» φόρου μεγάλης περιουσίας (φόρος δηλαδή ανάλογος με το μέγεθος της περιουσίας που μπορεί να φθάνει και στο 100% της περιουσίας για τις πολύ μεγάλες περιουσίες κ.λπ.), με στόχο τη δραστική ανακατανομή του εισοδήματος και του πλούτου.

[9] Δημιουργία ενός πραγματικά λαϊκού συστήματος Υγείας, Εκπαίδευσης και Κοινωνικών Υπηρεσιών που θα καλύπτει τις λαϊκές ανάγκες και θα ελέγχεται από τα λαϊκά στρώματα.

13 ΝΟΕΜΒΡΗ 2011

ΔΙΚΤΥΟ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ – www.inclusivedemocracy.org/pd, Eπικοινωνία: peridimok@gmail.com

ΠΗΓΗ: http://inclusivedemocracy.org/brochures/2011.11.13__neo_ethniko_koinoniko_metopo_extented.html

Συνέχεια στο Μέρος ΙΙΙ

ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΕΘΝΙΚΟ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ

Από το Δίκτυο της Περιεκτικής Δημοκρατίας

Συναγωνιστές, συναγωνίστριες,

Με βάση τις δραματικές εξελίξεις και τον άμεσο κίνδυνο να οδηγηθούμε σε μη αναστρέψιμη οικονομική και κοινωνική καταστροφή, με το ξεπούλημα όλου του κοινωνικού μας πλούτου και την πλήρη πολιτική και οικονομική υποταγή του λαού στην αδίστακτη υπερεθνική και ντόπια Χούντα, σας αποστέλλουμε κείμενο ΈΚΚΛΗΣΗΣ για τη σύμπηξη ενός νέου Εθνικό – Κοινωνικού Απελευθερωτικού Μετώπου.

Σ' αυτό κάθε συνιστώσα θα διατηρούσε την πλήρη ιδεολογική και οργανωτική αυτονομία της, αλλά όλες οι συνιστώσες καθώς και κάθε ανένταχτος που θα ήθελε να παλέψει μέσα απο τις γραμμές του, θα δεσμεύονταν από ένα σύνολο συγκεκριμένων στόχων.

Με αυτούς επιδιώκουμε την αποδέσμευση μας απο τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, με άμεση έξοδο από την ΕΕ (και συνακόλουθα την Ευρωζώνη), ώστε να δημιουργήσουμε τις βάσεις για αυτοδύναμη οικονομία και για την ανάκτηση της οικονομικής και εθνικής κυριαρχίας μας, χωρίς την οποία οποιαδήποτε αυτοδιάθεση μας σαν Λαός είναι αδύνατη σήμερα.

Εάν συμφωνείτε κατ’ αρχήν με τη Έκκληση για παρόμοιο Μέτωπο θα θέλαμε την απάντηση σας στην πρόταση μας και φυσικά θα εκτιμούσαμε αν θα μπορούσατε να διακινήσετε και να προβάλλετε την έκκληση μας στον χώρο σας.

Ελληνικό Δίκτυο για την Περιεκτική Δημοκρατία – Ακολουθεί ολόκληρο το κείμενο: PDF (εκτυπώσιμο)

ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΕΘΝΙΚΟ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ

10 Θέσεις για ένα παλλαϊκό Μέτωπο με στόχο την αποτροπή της οικονομικής καταστροφής και την αυτοδύναμη οικονομία

[1] «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ» ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ, Η ΜΟΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΟΛΟΜΕΤΩΠΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΝ ΝΤΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΞΕΝΩΝ ΕΛΙΤ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΩ

[2] ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ Ε.Α.Μ.

[3] ΕΘΝΙΚΗ AΛΛΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

[4] ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ

[5] ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ

[6] ΑΜΕΣΟΙ ΣΤΟΧΟΙ: ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ, ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΧΡΕΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΤΩΝ ΛΗΣΤΕΥΘΕΝΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝ ΑΓΑΘΩΝ

[7] ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΝΕΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟ

[8] ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ & ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ

[9] ΣΥΝΙΣΤΩΣΕΣ ΤΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ 

[10] ΟΙ ΜΟΡΦΕΣ ΑΓΩΝΑ

[1]  «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ» ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ, Η ΜΟΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΟΛΟΜΕΤΩΠΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΝ ΝΤΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΞΕΝΩΝ ΕΛΙΤ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΩ

Η νέα κοινοβουλευτική Χούντα που επέβαλε, άμεσα πια και χωρίς προσχήματα και μεταμφιέσεις, η υπερεθνική Χούντα/ελίτ, (με Πρωθυπουργό μάλιστα ένα από τα ίδια τα μέλη της που εκπροσωπείται επάξια στο γνωστό λόμπι της ελίτ αυτής, την Trilateral Commission, και ήταν από τους πρωτεργάτες της κίνησης των ελίτ μας για την καταστροφική ένταξη στην ΕΕ/Ευρωζώνη!), έχει για βασικό στόχο να περάσει όλα τα προβλεπόμενα μέτρα που υλοποιούν τη δανειακή σύμβαση. Δηλαδή, τη σύμβαση που συμφώνησε στις 27 Οκτώβρη η προηγούμενη μονοκομματική κοινοβουλευτική Χούντα του ΠΑΣΟΚ, την οποία διαδέχθηκε η σημερινή διακομματική κοινοβουλευτική Χούντα. Η νέα δανειακή σύμβαση, την επικύρωση της οποίας από διακομματική κυβέρνηση είχε απαιτήσει η υπερεθνική Χούντα, (απειλώντας  εκβιαστικά, σαν κοινός γκάνγκστερ, ακόμη και να μην εκταμιεύσει την επόμενη δόση που είχε ήδη συμφωνήσει!), είναι σχεδιασμένη να αλλάξει ριζικά το Ελληνικό τοπίο, και όχι μόνο, στο οικονομικό επίπεδο.

Στο πολιτικό επίπεδο, τα τελεσίγραφα της υπερεθνικής Χούντας/ελίτ ήδη μετέτρεψαν το άτυπο Ελληνικό προτεκτοράτο, που είχε καθιερωθεί με την πρώτη δανειακή σύμβαση του 2010, και σε τυπικό, με το εκτελεστικό της όργανο στην Ελλάδα, την Τρόικα, να καθορίζει ουσιαστικά τη σύνθεση της νέας κοινοβουλευτικής μας Χούντας, τα καταστροφικά για τα λαϊκά στρώματα μέτρα που θα πάρει, καθώς και το στενό χρονικό πλαίσιο μέσα στο οποίο πρέπει να τα πάρει ―όλα αυτά χωρίς την παραμικρή λαϊκή εξουσιοδότηση, παρόλο που τα μέτρα αυτά αφορούν τη ζωή όλων μας τουλάχιστον για τα προσεχή 10 χρόνια. Δεδομένου ότι παρόμοιες κινήσεις παρατηρούνται και στην Ιταλία, είναι φανερό ότι ο Λαός στη δυτική «δημοκρατία» σήμερα παίζει μόνο διακοσμητικό ρόλο επικύρωσης των ειλημμένων αποφάσεων της υπερεθνικής Χούντας και της κάθε ντόπιας κοινοβουλευτικής Χούντας!

Στο οικονομικό επίπεδο, η συμφωνία της 27ης Οκτώβρη στην ουσία επικυρώνει την προηγούμενη συμφωνία της 21ης Ιουλίου 2011, δηλαδή την απόλυτα ελεγχόμενη (από τις ελίτ) «συναινετική» χρεοκοπία, όπου είχε αποφασιστεί «κούρεμα» κατά 21% της αξίας των Ελληνικών ομολόγων που κατέχουν ιδιώτες (εξαιρουμένου, δηλαδή, του μεγαλύτερου μέρους του Χρέους που σήμερα είναι στα χέρια της ΕΚΤ, του ΔΝΤ κ.λπ.). Το «κούρεμα» αυτό τώρα επεκτάθηκε στο 50% ώστε να γίνει «βιώσιμο» το υπόλοιπο Χρέος. Δηλαδή, να εξασφαλιστεί ακόμη και με διάφορες εγγυήσεις, ότι οι δανειστές μας θα εισπράξουν κάθε Ευρώ από αυτό, όπως από την αρχή δήλωνε ο Γιωργάκης και «ξόρκιζε» ο Σαμαράς. Έτσι, οι ελίτ όχι μόνο θα έχουν ελαχιστοποιήσει οποιαδήποτε τυχόν ζημιά αλλά και μεγιστοποιήσει τα οφέλη τους, σε βάρος βέβαια πάντα των λαϊκών στρωμάτων στη χώρα μας.

Τα μακροπρόθεσμα αυτά οφέλη των ελίτ περιλαμβάνουν όχι μόνο τις μαζικές απολύσεις και τους λεηλατημένους μισθούς και συντάξεις (μέτρα που δεν τόλμησαν να επιβάλλουν σε καμιά άλλη χώρα της Ευρωζώνης), την άκρατη ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας, την «καρτελοποίηση» των ελευθέρων επαγγελμάτων, και την τελική ιδιωτικοποίηση της Υγείας και Παιδείας (δηλαδή όλα τα μέτρα που θεσμοθετήθηκαν με στόχο οι επενδύσεις στην Ελλάδα των ξένων και ντόπιων ελίτ να γίνουν απόλυτα ευνοϊκές γι’ αυτές), αλλά και κάτι ακόμη πιο καταστροφικό για τα λαϊκά στρώματα: το ξεπούλημα σε τιμές εξευτελιστικές ολόκληρου του κοινωνικού μας πλούτου, από τα λιμάνια και τις παραλίες μας, μέχρι τα τρένα και τα αεροδρόμια, από το νερό και το ηλεκτρικό που χρειαζόμαστε για να καλύπτουμε τις βασικές μας ανάγκες, μέχρι την ίδια την ηλιοφάνεια. Πράγμα που σημαίνει ότι τεράστιες εκτάσεις της δημόσιας γης αντί να χρησιμοποιούνται για αγροτική χρήση, ή έστω σαν τμήμα του απαράμιλλου Ελληνικού τοπίου, τώρα θα καλυφθούν από μαζικές εγκαταστάσεις συλλογής ηλιακής ενέργειας, ώστε οι Γερμανοί καταναλωτές να απολαμβάνουν φθηνή και ανανεώσιμη ενέργεια —κάνοντας ευτυχισμένους και τους υποστηρικτές αυτής της νέας μπίζνας, Οικολόγους-Πράσινους, στη Γερμανία και το εδώ υποκατάστημά τους που έδειξε στην κρίση τον άθλιο συστημικό ρόλο που παίζει! Και ποια θα είναι η «ελάφρυνση» για τα λαϊκά στρώματα στην Ελλάδα, για την οποία πανηγυρίζουν οι απατεώνες πολιτικάντηδες που παριστάνουν την κυβέρνηση του τόπου; Όταν θα έχει συντελεστεί, σε μια δεκαετία, όλη αυτή η καταστροφή, το Χρέος σαν ποσοστό του ΑΕΠ, από 127% που ήταν το 2009 όταν εξερράγη η κρίση, ελπίζεται ότι θα έχει «κατέβει» στο 120%, γεγονός που για κάθε έγκυρο διεθνή οικονομικό αναλυτή σημαίνει ότι το Χρέος θα εξακολουθήσει να είναι μη βιώσιμο και θα απαιτεί στο διηνεκές νέα δάνεια για την αποπληρωμή του και νέα πιο ληστρικά μέτρα!

Με άλλα λόγια, η χώρα μας, με την απατηλή δικαιολογία της σωτηρίας της από τη χρεοκοπία, η οποία ήδη έγινε, αλλά απλά είναι «συναινετική» (και όχι ανεξέλεγκτη ― όπως φοβούνται οι ελίτ), για πρώτη φορά στην Ιστορία της, μετατρέπεται σήμερα και τυπικά σε μόνιμο προτεκτοράτο. Δηλαδή, σε προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ, όπως αυτή εκφράζεται στον Ευρωπαϊκό χώρο από τις κυρίαρχες ελίτ στην ΕΕ, χωρίς την παραμικρή οικονομική και, επομένως, εθνική κυριαρχία. Μιλάμε δηλαδή για την πιο αντιδραστική ολομέτωπη κοινωνική επίθεση των ελίτ «από πάνω» ενάντια στα λαϊκά στρώματα από καταβολής του Ελληνικού κράτους. Η ολομέτωπη αυτή επίθεση των ξένων και ντόπιων ελίτ δεν μπορεί πια ν’ ανατραπεί παρά μόνο με αντίστοιχα ολομέτωπη επίθεση «από κάτω», που πρέπει να πάρει τη μορφή επαναστατικών αλλαγών σε κάθε τομέα της οικονομικής, πολιτικής και γενικότερα κοινωνικής ζωής. Το ξεπούλημα του κοινωνικού πλούτου της χώρας και των δημόσιων αγαθών σημαίνει, όταν ολοκληρωθεί, όχι μόνο μελλοντική αδυναμία των λαϊκών στρωμάτων να καλύπτουν ακόμη και βασικές ανάγκες τους, αλλά και την καταστροφή κάθε δυνατότητας αυτοδύναμης οικονομικής ανάπτυξης στο μέλλον ― είτε αυτή είναι κρατικοσοσιαλιστική, είτε βασίζεται στην Οικονομική Δημοκρατία. Και η καταστροφή αυτή ΔΕΝ ανατρέπεται πια παρά μόνο με επαναστατικές αλλαγές, οι οποίες είναι ΑΔΥΝΑΤΕΣ ΣΤΟ ΘΕΣΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΕΕ όπως: η κοινωνικοποίηση των στρατηγικών κλάδων παραγωγής (συμπεριλαμβανομένων όλων όσων καλύπτουν βασικές ανάγκες των πολιτών), η συνταγματική προστασία της πλήρους απασχόλησης μέσα από τη μεγιστοποίηση της χρήσης των εγχώριων παραγωγικών πόρων, η καθιέρωση της αρχής κάλυψης των βασικών αναγκών όλων των πολιτών, με βάση την αρχή της αλληλεγγύης, στη θέση της σημερινής καπιταλιστικής «ανάπτυξης για την ανάπτυξη» με βάση την αρχή της ανταγωνιστικότητας κ.λπ.

[2] ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ Ε.Α.Μ.

Η ολομέτωπη αυτή επίθεση που γίνεται σήμερα με τυφλό όργανο (των ντόπιων και ξένων ελίτ)  μια διακομματική («Κοινοβουλευτική») Χούντα, έχει μοναδικό στόχο την προστασία των συμφερόντων της διεθνοποιημένης καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς. Και, φυσικά, η νέα κοινοβουλευτική Χούντα απολαύει και της στήριξης των αριστερών «δεκανικιών» του συστήματος που, εσκεμμένα, μπερδεύουν τον κόσμο για τα αίτια και τις συνέπειες της κρίσης και τον τρόπο διεξόδου από αυτή, η οποία δήθεν είναι δυνατή μέσα στην Ε.Ε., έστω και αν κάποιοι, εντελώς αποπροσανατολιστικά, μιλούν μεν για έξοδο, αλλά  μόνο από το Ευρώ και όχι και από  την ΕΕ, «ξεχνώντας» τη συνθήκη του Μάαστριχτ και της Λισαβόνας , οι οποίες καθιερώνουν τις ανοικτές και απελευθερωμένες αγορές και αποκλείουν την προστασία της απασχόλησης για την οποία δήθεν κόπτονται ! Όλη αυτή η εκστρατεία έχει βέβαια από πίσω της σύσσωμο τον προπαγανδιστικό μηχανισμό, δηλαδή τα Μιντιακά και Πανεπιστημιακά παπαγαλάκια που δήθεν «επιστημονικά» προπαγανδίζουν τον «Μονόδρομο» της καταστροφής και Γκεμπελικά καταστροφολογούν για την έξοδο από την ΕΕ και την ΟΝΕ. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό της κατάστασης της εκφυλισμένης «Αριστεράς» μας ότι στην εκστρατεία αυτή συμμετέχουν ασύστολα και «Μαρξιστές» Πανεπιστημιακοί ― «τρόφιμοι» και αυτοί συνήθως Ευρω-ερευνητικών κονδυλίων! ―  τη στιγμή μάλιστα που σήμερα δεν υπάρχει σχεδόν κανένας έντιμος (ανεξάρτητος από την ΕΕ) έγκυρος διεθνής οικονομολόγος που να μην επισημαίνει ότι χωρίς την έξοδο (τουλάχιστον από το Ευρώ) τα λαϊκά στρώματα οδηγούνται σε δραματική και μόνιμη φτωχοποίηση. Και, φυσικά, οι Χούντες αυτές έχουν στην πλήρη διάθεσή τους τον πιο τελειοποιημένο κατασταλτικό μηχανισμό (αστυνομία, ηγεσία στρατού, Ευρω-στρατοχωροφυλακή, «δικαιοσύνη» κ.λπ.) .

Με βάση τον προβληματισμό αυτό, η ολομέτωπη αυτή επίθεση ανατρέπεται μόνο με αγώνα για τη εγκαθίδρυση της λαϊκής εξουσίας, ανάλογο σε έκταση με τον αγώνα του ιστορικού ΕΑΜ κατά της ξένης Κατοχής. Όταν πέρυσι τον Μάη προτείναμε μέτρα που δεν προϋπέθεταν επαναστατικές αλλαγές (http://www.inclusivedemocracy.org/brochures/mprosoura_protomagia_2010.htm) ακόμη δεν είχε διαφανεί το μέγεθος και το βάθος της ολομέτωπης επίθεσης και ήταν δυνατές και άλλες επιλογές. Τώρα πια που αυτό είναι ολοφάνερο, όσοι «μετά λόγου γνώσης» μιλούν ακόμη για ανακοπή της σημερινής καταστροφικής πορείας μέσα από την έξοδο μόνο από την Ευρωζώνη αλλά όχι και την ΕΕ, ή προτείνουν Λογιστικό Έλεγχο του Χρέους κ.λπ., αντικειμενικά, και κάποιοι ίσως και συνειδητά, εξαπατούν τον Ελληνικό λαό και πρέπει ν’ αντιμετωπιστούν από αυτόν ανάλογα. Η εξαπάτηση άλλωστε αυτή γίνεται σήμερα φανερή από το γεγονός ότι ο Λογιστικός Έλεγχος του Χρέους, για την ανάγκη του οποίου είχαν «πείσει» ακόμη και τους «Αγανακτισμένους» του Συντάγματος, είχε βασικό στόχο το δραστικό «κούρεμα» του Χρέους, που τώρα ήδη επιβάλλουν οι ίδιες οι ελίτ (κάτι που είχαμε προβλέψει από καιρό)! Αύριο, η έξοδός μας από την Ευρωζώνη, ― ή την «πρώτη κατηγορία» της αν διασπαστεί ― θα γίνει ίσως γεγονός αλλα, στο μεταξύ, οι υποστηρικτές της εξόδου μας από την Ευρωζώνη (αλλά όχι και από την ΕΕ) θα έχουν προλειάνει και το έδαφος γι’ αυτό — όπως έκαναν και με τον Λογιστικό έλεγχο και το «κούρεμα».

Η συσπείρωση, επομένως, όλων των αντιστεκόμενων (είτε ανήκουν στις οργανωμένες δυνάμεις της ευρείας αντισυστημικής Αριστεράς, είτε είναι ανένταχτοι) με βάση συγκεκριμένους στόχους που θα συνενώσουν και θα συνεγείρουν τα λαϊκά στρώματα, είναι επιτακτικό καθήκον όλων μας, εάν πραγματικά επιδιώκουμε την αποτροπή μιας ιστορικής καταστροφής. Μιας καταστροφής που  αφορά όχι μόνο το βραχυπρόθεσμο βιοτικό επίπεδο του Ελληνικού λαού και τον κοινωνικό του πλούτο, αλλά και την ίδια την δυνατότητα αυτοδιάθεσης, τόσο στο παρόν, όσο και στο μέλλον (σε σχέση με την προοπτική για συστημική αλλαγή, πέρα από την καπιταλιστική οικονομία της αγοράς και την αντιπροσωπευτική «δημοκρατία»). Οποιαδήποτε, επομένως, οργανωμένη δύναμη της αντισυστημικής Αριστεράς δεν συμμετάσχει στην προσπάθεια για τη σύμπηξη παρόμοιου Μετώπου, θα φέρει το αναλογούν σ’ αυτήν μέρος της ευθύνης για την επερχόμενη ιστορική καταστροφή που θεσμοθετεί η υπό ψήφιση αποικιοκρατική «δανειακή σύμβαση».

Η δημιουργία μιας νέας δυναμικής και ενός νέου κοινωνικού συσχετισμού δυνάμεων για επαναστατικές αλλαγές, οι οποίες μπορεί να επιτευχθούν σε δύο στάδια, περιγράφονται στην πρόταση που αναπτύσσουμε στη συνέχεια.

[3] ΕΘΝΙΚΗ AΛΛΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

Αρχικά, είναι περισσότερο επείγουσα παρά ποτέ η δημιουργία ενός παλλαϊκού Μετώπου εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης αν θέλουμε ν’ αποφευχθεί η ολοκληρωτική καταστροφή μας. Μιλάμε δηλαδή για απελευθέρωση που είναι:

(Α) ΕΘΝΙΚΗ, εφόσον η Ελλάδα δεν έχει πια την παραμικρή οικονομική και πολιτική κυριαρχία, δηλαδή ούτε αυτή που είχε από της ίδρυσης του Ελληνικού κράτους. Πάντα είχαμε δικό μας νόμισμα και επομένως νομισματική πολιτική, και δική μας δημοσιονομική πολιτική, δηλαδή ένα ελάχιστο επίπεδο οικονομικής κυριαρχίας. Τώρα έχουμε μια κυβέρνηση από ανδρείκελα της Τρόικας που θα υπακούουν άμεσα την κάθε εντολή της για να εκταμιεύεται η εκάστοτε δόση ενός Χρέους που δεν πρόκειται (ούτε μπορεί πρακτικά, ακόμα και με εκτιμήσεις/αναλύσεις κατεστημένων οικονομολόγων στο εξωτερικό) να ξεπληρωθεί ποτέ, ιδιαίτερα μέσα στην ΕΕ.  Επομένως, η δημιουργία των προϋποθέσεων εθνικής αυτοδυναμίας από μια κυβέρνηση Λαϊκής Ενότητας είναι αναγκαία για την πραγματική εθνική απελευθέρωση.

(Β) ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ, εφόσον είναι τέτοια η αλληλεξάρτηση συμφερόντων της ντόπιας με αυτά της υπερεθνικής ελίτ, και των προνομιούχων στρωμάτων της αστικής τάξης στη χώρα μας με τα αντίστοιχα στρώματα στην ΕΕ, ώστε μόνο αν ο απελευθερωτικός αγώνας στρεφόταν ενάντια στις ελίτ αυτές και τα αντίστοιχα προνομιούχα στρώματα θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για την κοινωνική απελευθέρωσή μας, δηλαδή για την πολιτική και οικονομική αυτοδιεύθυνσή μας σαν Λαός.

Το νέο ΕΑΜ, επομένως, δεν μπορεί να είναι απλά μέτωπο εθνικής απελευθέρωσης όπως το παλιό. Σήμερα η εθνική απελευθέρωση ή είναι και κοινωνική απελευθέρωση, ή είναι απάτη. Γι’ αυτό και οι καλοπροαίρετοι μέσα στην «Πατριωτική Αριστερά» αν δεν συνειδητοποιήσουν τον κοινωνικό χαρακτήρα των απαιτούμενων επαναστατικών αλλαγών και παραμείνουν σε δήθεν εθνικιστικές (αν όχι και ύποπτες) ανοητολογίες του τύπου ότι πρέπει να μείνουμε στην ΕΕ για να μας …προστατεύσει από την Τουρκία κ.λπ. (τη στιγμή που ήδη έχουμε χάσει την εθνική κυριαρχία μας όχι από την … Τουρκία αλλά από την ΕΕ!) δεν έχουν θέση στο νέο Μέτωπο. Απαιτείται δηλαδή το κτίσιμο μιας πλατιάς αντισυστημικής συμμαχίας, που θα στοχεύει όχι μόνο στην εθνική απελευθέρωση, αλλά θα θέτει και τις βάσεις για την κοινωνική απελευθέρωση στο μέλλον. Όμως, το νέο ΕΑΜ δεν σημαίνει απλώς την «ενότητα της αντί-Μνημονιακής Αριστεράς», την καραμέλα που πιπιλίζει η ρεφορμιστική Αριστερά, με την υποστήριξη των ΜΜΕ. Το θέμα δεν είναι να αντικαταστήσουμε ένα «κακό» Μνημόνιο με ένα «καλό», αλλά να μην έχουμε κανένα Μνημόνιο να καθορίζει τις τύχες μας, τώρα αλλά και στο μέλλον, και αυτό είναι αδύνατο να γίνει όσο η χώρα είναι ενσωματωμένη στη διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς, μέσω της ΕΕ. Η ενότητα της Αριστεράς, επομένως, έχει νόημα μόνο αν στηρίζεται σε κοινούς στόχους και μέσα για την επίτευξή τους, που πραγματικά θα μας βγάλουν οριστικά από την κρίση ― και αυτή ακριβώς την ενότητα προτείνουμε.

13 ΝΟΕΜΒΡΗ 2011

ΔΙΚΤΥΟ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ – www.inclusivedemocracy.org/pd, Eπικοινωνία: peridimok@gmail.com

ΠΗΓΗ: http://inclusivedemocracy.org/brochures/2011.11.13__neo_ethniko_koinoniko_metopo_extented.html

Συνέχεια στο Μέρος ΙΙ

Οι γιοί του σκότους

Του παπα Ηλία Υφαντή

Τους είδατε τι ωραία τα κατάφεραν; Μας εξαπάτησαν τόσες και τόσες φορές. Παίζοντάς μας -γαλάζιοι και πράσινοι- πιγκ-πογκ. Και σουτάροντάς μας ό ένας στον άλλο.

Κι εμείς άβουλοι και τυφλοί ακολουθούσαμε την τροχιά στην οποία μας εκσφενδόνιζαν. Ελπίζοντας, κάθε φορά, πως η ρακέτα της Σκύλας θα είναι πιο φιλόξενη από εκείνη της Χάρυβδης. Και μετά την καθεμιά απογοήτευση ανανεώναμε την εμπιστοσύνη μας στο ναρκωτικό της νέας μας αυταπάτης. Κοκ…

Κι αφού, με το πήγαινε-έλα της εξαπάτησης, έπλεξαν γύρω μας το δίχτυ της αδιέξοδης εξαθλίωσής μας, έβγαλαν τις μάσκες. Και είδαμε τα ειδεχθή τους πρόσωπα.

Πρώτα των πράσινων, που δυο τώρα χρόνια, ολοένα και περισσότερο μαυρίζουν τη ζωή μας. Ενώ οι γαλάζιοι φορούσαν, μέχρι πρότινος, το προσωπείο της αντίστασης, τάχα, στη βάρβαρη επιδρομή των – υποτίθεται – αντιπάλων τους.

Έτσι ώστε να μας κάμουν να ξεχάσουμε τον οχετό των σκανδάλων, με τα οποία μας περιέλουσαν, κατά την προηγούμενη θητεία τους. Και να τους ξαναεμπιστευθούμε, για να μας σπρώξουν ακόμη βαθύτερα στο βούρκο της εξαθλίωσης.

Αλλά η υπερβάλλουσα και καλπάζουσα βαρβαρότητα των σοσια-ληστών έκαμε ένα μεγάλο μέρος του λαού να ξυπνήσει απ’ το λήθαργο και να αποστασιοποιηθεί απ’ το εναλλασσόμενο καθεστώς της απάτης. Με κίνδυνο να μη μπορεί ούτε ο ένας ούτε ο άλλος βραχίονας της να εξασφαλίσει αυτοδύναμη εξουσία.

Γι’ αυτό και οι ίδιοι κατάλαβαν, αλλά και οι πάτρωνές τους τοκογλύφοι τους επέβαλαν να συνεργαστούν. Κι εκείνοι – τοις κείνων ρήμασι, αλλά και χρήμασι, όπως φαίνεται, πείστηκαν. Ύστερα. Βέβαια, από κάποιες τσιριμόνιες ψευτοάρνησης, για να ρίξουν στάχτη στα μάτια των έτσι κι αλλιώς θεόστραβων οπαδών τους.

Έτσι, λοιπόν, «έπεσαν οι μάσκες» και των γαλάζιων, για να θυμηθούμε και το διαβόητο, πριν απ’ την θεαματική κωλοτούμπα του κ. Σαμαρά, απόφθεγμά του.

Και τώρα συνοδοιπορούν και συνεργάζονται με αγαστή σύμπνοια και αλληλοκατανόηση. Πράγμα, που θα πράξουν και στη συνέχεια. Για να συνεχίσουν και ολοκληρώσουν το ολέθριο έργο τους. Η συντριπτική μειοψηφία των εφιαλτών σε βάρος και της συντριπτικής πλειονότητας του λαού.

Και η συντριπτική πλειονότητα, που και με μόνη την αναπνοή της θα μπορούσε να τους σαρώσει, τι κάνει; Δυστυχώς, μφαλοσκοπεί και χαζολογάει. Διασπασμένη απελπιστικά σε αμελητέες ομάδες ή ομαδούλες, κόμματα και κομματίδια. Οχυρωμένα και εγκάθειρκτα σε πύργους εγωκεντρικών και αρτηριοσκληρωτικών αγκυλώσεων. Χωρίς πολιτικό αισθητήριο. Χωρίς την απαιτούμενη οξυδέρκεια και δυνατότητα να συλλαβίσουν τα μηνύματα των καιρών.

Έτσι ώστε να βρεθεί κοινή συνισταμένη, βασισμένη σε κάποια απλά και αυτονόητα, που θα δρομολογήσουν λύσεις βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες για την απόδραση απ’ το γκέτο και το κρεματόριο των Νεοναζί.

Ποιοι είναι οι βασικοί βραχίονες, στους οποίους στηρίζεται το ληστρικό καθεστώς των γιων του σκότους; Η άγρια εκμετάλλευση και η αδίστακτη καταπίεση!

Και ποιο είναι το αντίδοτο των γιων του φωτός στη ναζιστική αυτή πανούκλα; Ο αγώνας για ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη! Αξιότιμοι ομαδάρχες και κομματάρχες, που λέτε ότι είστε αντίθετοι με τα μνημόνια και τις ληστρικές δανειακές συμβάσεις, πιστεύετε στη ελευθερία και τη δικαιοσύνη;

Αν ναι, σπεύσατε να δώσετε τα χέρια και να συνενώστε τη συντριπτική πλειονότητα του λαού. Στο όνομα τς ελευθερίας και της δικαιοσύνης! Για να σαρώσετε το άγος του νεοναζισμού και να σώσετε τους Έλληνες και Ελλάδα, που απειλούνται με ολοσχερή εξαφάνιση. Ειδάλλως, Γίνεστε –  εν επιγνώσει ή ανεπίγνωστα – μέρος του παιχνιδιού των γιων του σκότους!

παπα-Ηλίας, 12-11-2011

ΠΗΓΗ:  http://papailiasyfantis.wordpress.com/2011/11/12/…82/

Η ΙΤΑΛΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ:

Έγινε κατάληψη της εξουσίας από εκείνη τη σπείρα των εγκληματιών, η οποία προκάλεσε τη σημερινή χρηματοπιστωτική κρίση. Είναι σαν να παρακαλεί κανείς τους εμπρηστές να σβήσουν οι ίδιοι τη φωτιά, που εκείνοι άναψαν (A. Sallusti)

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

“Για πολλά χρόνια πίστευε κανείς ότι, οι δημοκρατικές χώρες έπρεπε, όφειλαν και επιτρεπόταν να χρεώνονται, για να μπορούν να στηρίζουν το κοινωνικό κράτος. Σήμερα γνωρίζουμε πλέον ότι, οι ελεύθερες εκλογές και τα χρέη δεν είναι δυνατόν να συνυπάρξουν – πως, όσο μεγαλύτερα είναι τα δημόσια χρέη, τόσο λιγότερη η Δημοκρατία. Κάποια στιγμή δηλαδή φτάνουμε σε εκείνο το κρίσιμο, στο μοιραίο καλύτερα σημείο όπου, δεν έχει πλέον τη «θεσμική» εξουσία ο λαός, το Κοινοβούλιο ή η κυβέρνηση, αλλά οι δανειστές – ένα σημείο που έχουν «αγγίξει» σήμερα πάρα πολλά δημοκρατικά κράτη.

Μία πολύ πιο επώδυνη διαπίστωση αποτελεί το ότι, δεν είναι καθόλου αδιάφορο το είδος των δανειστών ενός κράτους. Η κατάσταση μας θα ήταν περισσότερο αποδεκτή, εάν οι δανειστές ήταν κυρίως οι κλασσικές, σοβαρές τράπεζες, οι οποίες συνήθως ενδιαφέρονται για την πολιτική σταθερότητα των δημοκρατικών κρατών. Εν τούτοις, συμβαίνει δυστυχώς το αντίθετο, αφού τα χρήματα, με τα οποία δανείζονται συνεχώς τα κράτη, προέρχονται από τις τοκογλυφικές χρηματαγορές – οι οποίες όχι μόνο δεν είναι «πατριωτικές» ή, έστω, κοινωνικά αδιάφορες αλλά, αντίθετα, κερδίζουν πολύ περισσότερα χρήματα, όταν αναγκάζουν τις Δημοκρατίες να συμμετέχουν σε εκείνο το καζίνο, μέσω του οποίου λεηλατούνται και εξαθλιώνονται οι φορολογούμενοι Πολίτες (Zeit)”.  

Άρθρο

Στο κείμενο μας «Το Ελληνικό Πραξικόπημα» αναφέραμε ότι, η χρεοκοπία της πολιτικής στην Ελλάδα ανάγκασε τελικά τις «αγορές» να εγκαταλείψουν τη σκιώδη εξουσία, την οποία ασκούσαν από τα τέλη του 2008 και να εγκατασταθούν επίσημα στην κυβέρνηση της χώρας μας – «αποκρατικοποιώντας» την, αφού θεώρησαν ότι κινδυνεύουν να χάσουν τα χρήματα τους.

Χωρίς καμία καθυστέρηση λοιπόν, επέβαλλαν στα γρήγορα μία κυβέρνηση «ισορροπιών», υπό τη δική τους «κηδεμονία», έτσι ώστε να διατηρούνται τα προσχήματα, «φίμωσαν» την αξιωματική αντιπολίτευση (υποσχόμενες δόλια εκλογές όταν, εάν ή εφόσον) και ανέλαβαν μόνες τους την είσπραξη των απαιτήσεων τους – γνωρίζοντας φυσικά ότι, κάτι τέτοιο θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο με τον εξαναγκασμό των φορολογικών «υποζυγίων», όπως οι ίδιες ονομάζουν τους Πολίτες εκείνων των κρατών, τα οποία είναι χρεωμένα απέναντι τους (άρθρο μας), καθώς επίσης με τη λεηλασία τόσο της δημόσιας, όσο και της ιδιωτικής περιουσίας τους.  

Ας ελπίσουμε ότι οι 300 βουλευτές, η αντιπολίτευση, τα μη διατεταγμένα ΜΜΕ, καθώς επίσης όλοι εμείς, θα καταλάβουμε έγκαιρα το έγκλημα που επιχειρείται εις βάρος της πατρίδας μας και θα αντιδράσουμε – εάν δεν θέλουμε να οδηγηθούμε εξαθλιωμένοι, εξευτελισμένοι, λεηλατημένοι και χρεοκοπημένοι σε μία νέα υποδούλωση, χωρίς κανένα ιστορικό προηγούμενο (γεγονός που θα επικυρώσει η ενδεχόμενη ψήφιση της συμφωνίας πτώχευσης της Ελλάδας, μετά τη ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση των αγορών).      

Στην περίπτωση της Ιταλίας τώρα, η οποία δυστυχώς μαστίζεται από τα ίδια περίπου προβλήματα, ο εκλεγμένος πρωθυπουργός της αναγκάσθηκε να παραιτηθεί λίγο μετά την ανεπίσημη άφιξη του ΔΝΤ και υπό την πίεση των αγορών, οι οποίες αύξαναν τα spreads, όσο καθυστερούσε να υποκύψει  – ενώ διορίσθηκε για να συστήσει κυβέρνηση ο κ. Monti, πρώην επίτροπος της Ευρώπης. Η υποδοχή του νέου «εθνοσωτήρα» ήταν φιλική από όλες σχεδόν τις πολιτικές παρατάξεις της Ιταλίας, καθώς επίσης από την πλειοψηφία των Πολιτών, επειδή ο κ. Monti θεωρείται ικανότατος τεχνοκράτης, πραγματιστής και εξαιρετικά επαρκής για το ρόλο του.

Η καθολική εκκλησία είναι ικανοποιημένη, κυρίως λόγω του ότι ο απερχόμενος πρωθυπουργός ήταν γνωστός για τον «ελεύθερο» τρόπο ζωής του, ο οποίος της δημιουργούσε αρκετά ηθικά προβλήματα. Ο σύνδεσμος των εργοδοτών της Ιταλίας είναι επίσης ικανοποιημένος, επειδή ελπίζει σε μία καλύτερη οικονομική πολιτική –  όπως και τα εργατικά συνδικάτα, τα οποία ανακοίνωσαν ότι δεν θα εμποδίσουν το νέο πρωθυπουργό στην εφαρμογή όλων όσων μέτρων απαιτούνται να ληφθούν, από την ηγεσία της Ευρωζώνης (από τους υπαλλήλους των τραπεζών ουσιαστικά).   

Μέχρι στιγμής όμως δεν είναι ευρέως γνωστό το ότι, ο νέος πρωθυπουργός έχει μία πολύ ενδιαφέρουσα παράλληλη απασχόληση: είναι επίσημο μέλος και σύμβουλος του «Board of International Advisors» της  Goldman Sachs. Είναι λοιπόν ενεργό μέλος εκείνης της επιχείρησης, η οποία συμβουλεύει τόσο τις Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις (Ισπανία, Ιρλανδία, Ελλάδα κλπ.), όσο και την ίδια την Κομισιόν, σε σχέση με την επίλυση των οικονομικών προβλημάτων, τα οποία προκάλεσε η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση.

Ίσως οφείλουμε να προσθέσουμε εδώ ότι η Goldman Sachs, με την ιδιότητα της σαν επενδυτική τράπεζα, προσφέρει στους πελάτες της, από το ξεκίνημα της κρίσης, ένα πολύ ελκυστικό προϊόν. Το προϊόν αυτό, το οποίο ονομάζεται γενικότερα «Στοίχημα εναντίον της Ευρώπης», είναι ένα επενδυτικό μοντέλο, το οποίο εισήχθη με επιτυχία κατά τη διάρκεια της κρίσης ενυπόθηκων δανείων (Subrimes) των Η.Π.Α. – γεγονός για το οποίο κατηγορήθηκε η Goldman Sachs από την αμερικανική κυβέρνηση, χωρίς όμως άλλες συνέπειες.

Στο παραπάνω «Στοίχημα εναντίον της Ευρώπης» προτείνονται διάφορα χρηματοπιστωτικά προϊόντα, σχετικά με τον τρόπο που μπορεί κανείς να κερδοσκοπήσει, «επενδύοντας» εναντίον ευρωπαϊκών τραπεζών και ασφαλειών, οι οποίες αντιμετωπίζουν οικονομικά ρίσκα (77 συνολικά). Μεταξύ άλλων, προσφέρεται ένα πενταετές CDS, το οποίο ασφαλίζει τις απαιτήσεις ευρωπαϊκών επιχειρήσεων – επίσης προτείνονται τοποθετήσεις στην πτώση της ισοτιμίας του Ευρώ. 

Συνεχίζοντας, η επενδυτική τράπεζα θεωρεί ότι, ο μοναδικός τρόπος για να μπορέσει η Ιταλία να ξεφύγει από τη χρεοκοπία, η οποία θα διέλυε την Ευρωζώνη, δεν είναι άλλος από την απεριόριστη αγορά των ομολόγων της εκ μέρους της ΕΚΤ (γεγονός που μάλλον δεν θα είχε θετικά αποτελέσματα στην ισοτιμία του Ευρώ).

Η πρόταση της αυτή, για την οποία θα αποφασίσει τελικά ο νέος διοικητής της ΕΚΤ, ο Ιταλός M. Draghi (ο οποίος ήταν αντιπρόεδρος της Goldman Sachs του Λονδίνου από το 2002 έως το 2005 – την εποχή δηλαδή της άνθησης των subrimes στις Η.Π.Α., χωρίς φυσικά να αντιληφθεί την κρίση που θα προκαλούσαν), φαίνεται πολύ πιθανόν ότι θα ακολουθηθεί. Φυσικά ο κ. Draghi, όπως και ο πρώην συνάδελφος του στην Goldman Sachs κ. Paulson (υπουργός οικονομικών των Η.Π.Α. το 2006), πούλησε τα μερίδια του στην Goldman Sachs, πριν αναλάβει τα ηνία της ΕΚΤ – παραδόξως, με πολύ χαμηλότερη αμοιβή.

Ας θυμηθούμε πως η σημαντικότερη ενέργεια του κ. Paulson, ως υπουργού οικονομικών των Η.Π.Α., ήταν η πρώτη μεγάλη διάσωση τραπεζών, για την οποία δαπανήθηκαν περί τα 700 δις $, προερχόμενα από τους φορολογουμένους Πολίτες της υπερδύναμης – με τη βοήθεια φυσικά της Goldman Sachs, η οποία έλαβε αμοιβή (επίσημα) άνω των 10 δις $.

Παρά το ότι λοιπόν ο απερχόμενος πρωθυπουργός της Ιταλίας δεν ήταν ότι καλύτερο, διαπράττοντας αρκετά μεγάλα λάθη, δεν μπορεί παρά να κατανοήσει κανείς τη θέση του, όταν βλέπει τόσο τον ίδιο, όσο και τους συνεργάτες του, να σφίγγουν τα χέρια τους σε γροθιές.

Φυσικά εμείς δεν μπορούμε να χαρούμε, όταν βλέπουμε το λαό της Ιταλίας να ζητωκραυγάζει, υποδεχόμενος το νέο κυβερνήτη-στέλεχος της Goldman Sachs – τον τοποτηρητή, τον ύπατο αρμοστή ουσιαστικά των τοκογλυφικών αγορών, οι οποίες «καθαίρεσαν» και στην Ιταλία τη Δημοκρατία.   

Βέβαια, υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος, σύμφωνα με την οποία οι αγορές θα κυβερνήσουν καλύτερα, από τους ανίκανους, ανεπαρκείς και διεφθαρμένους πολιτικούς της δύσης. Στην περίπτωση αυτή, δεν έχουμε παρά να περιμένουμε με αγωνία τα αποτελέσματα των νέων ηγεμόνων – τα οποία θα φανούν σύντομα τόσο στην Ελλάδα (όπου τα περισσότερα κόμματα φαίνεται να παρακαλούν απεγνωσμένα για την 6^η δόση, χωρίς να αντιστέκονται καν στο μοιραίο), όσο και στην Ιταλία, η οποία αναγκάζεται να πληρώνει συνεχώς υψηλότερα επιτόκια.   

ΥΓ: Οφείλουμε να σημειώσουμε ότι, η Γερμανία της κυρίας Merkel έπεσε στην παγίδα των αγορών, επειδή ήθελε να αποφύγει την πληρωμή των πολεμικών επανορθώσεων  – ενώ η Γαλλία (ο επόμενος μάλλον υποψήφιος, πριν ή μετά την Ισπανία), λόγω των οικονομικών της προβλημάτων, καθώς επίσης από τον δικαιολογημένο φόβο της, απέναντι στη γερμανική υπεροχή. Στη Γερμανία, τον πρώτο λόγο έχει η Deutsche Bank, το δεύτερο οι πολυεθνικές επιχειρήσεις και τον τρίτο η κυρία Merkel – η οποία εξυπηρετεί τα συμφέροντα των δύο προηγουμένων, παράλληλα με τις επεκτατικές βλέψεις τους στις υπόλοιπες χώρες.

Φυσικά, όταν αναφερόμαστε στη Γερμανία, εννοούμε πάντοτε την πρωσική ηγεσία της και ποτέ το Γερμανό Πολίτη – ο οποίος γνωρίζουμε πολύ καλά ότι, υποφέρει περισσότερο από όλους μας (το έχουμε επισημάνει αρκετές φορές). Εκτός αυτού, εκτιμούμε πάρα πολύ το επίπεδο και τον πολιτισμό των Γερμανών Πολιτών – όπως έχουμε επίσης πολλές φορές αναφέρει. Εν τούτοις, δεν εκτιμούμε την αδράνεια και τη θυματοποίηση αρκετών Γερμανών, οι οποίοι υποφέρουν αδιαμαρτύρητα τα πάνδεινα, από τις τελευταίες κυβερνήσεις τους.

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 14. Νοεμβρίου 2011, viliardos@kbanalysis.com.

O κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Σύντομα κυκλοφορεί το τέταρτο βιβλίο του, με τον τίτλο «Σκάκι με το Διάβολο» (προπαραγγελίες στο mail:  kb@kbanalysis.com )

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2477.aspx?mid=52

Παρέμβαση ξένων δυνάμεων

Του Δημήτρη Καζάκη

Με τη Συνταχτική Πράξη υπ’ αρίθμ. 6 της 20.1.1945 της κυβέρνησης Πλαστήρα, που έμεινε γνωστή στην ιστορία ως «Νόμος περί δωσιλόγων», συγκροτήθηκε το Ειδικό Δικαστήριο και το Κατηγορητήριο που δίκασε και καταδίκασε του δωσίλογους πρωθυπουργούς της κατοχής και τα τσιράκια τους. Στην Αιτιολογική Έκθεση αυτής της Συνταχτικής Πράξης αναφέρεται ότι και «μόνη… η ανάληψις της Κυβερνήσεως [προς διευκόλυνση και υπό τις εντολές των δυνάμεων κατοχής] αποτελεί τυπικόν αδίκημα χωρίς ουδεμία ν’ απαιτείται απόδειξις δόλου».

Με άλλα λόγια, και μόνο η συγκρότηση κυβέρνησης υπό τις εντολές ξένων δυνάμεων και προς διευκόλυνση των δικών τους συμφερόντων εναντίον της χώρας και του λαού της, θεωρείται πράξη δωσιλογισμού και εθνικής προδοσίας χωρίς καν να χρειάζεται οποιαδήποτε απόδειξη δόλου ή προθέσεων. Δηλαδή, από τη στιγμή που κάποιος συμμετέχει ή στηρίζει μια δοτή κυβέρνηση υπό καθεστώς εκβιασμού ξένων δυνάμεων, τότε μπορεί να δικαστεί ως δωσίλογος ή εθνοπροδότης ανεξάρτητα με το τι νομίζει ο ίδιος για την πράξη του αυτή ή τι θεωρεί ότι εξυπηρετούσε.

H δίκη του 1945

Αυτά βέβαια ίσχυαν με βάση τον μετακατοχικό «Νόμο περί δωσιλόγων». Για την ιστορία, θα πρέπει να πούμε ότι, με βάση αυτήν τη Συνταχτική Πράξη, συγκροτήθηκε τελικά το Ειδικό Δικαστήριο που δίκασε του δωσίλογους της ναζιστικής κατοχής. Η δίκη τους διήρκεσε από την 21η Φεβρουαρίου 1945 έως την 31η Μαΐου ίδιου έτους, οπότε και εκδόθηκε η σχετική απόφαση «περί επιβολής κυρώσεων κατά των συνεργασθέντων μετά του εχθρού». Η απόφαση του Ειδικού Δικαστηρίου κηρύσσει ένοχους τους παρακάτω για το συγκεκριμένο αδίκημα:

«1) Γ. Τσολάκογλου, 2) Κ. Λογοθετόπουλον, 3) Ι. Ράλλην, 4) Π. Δεμέστιχαν, 5)  Δ. Πολύζον, 6) Σ. Γκοτζαμάνην, 7) Ἕκτορα Τσιρονίκον καί 8) Ι. Πασσαδακήν τοῦ ὅτι ἐν Ἀθήναις καί κατά τάς κατωτέρω ἀναφερόμενας χρονολογίας, καθ’ ἄς οἱ μέν τρεῖς πρῶτοι ἤσαν Πρωθυπουργοί, οἱ δέ λοιποί Ὑπουργοί καί διακεκριμένως ἕκαστος τούτων ἐγένετο συνειδητόν ὄργανον τοῦ ἐχθροῦ πρός διάδοσιν τῆς προπαγάνδας του, ἐξαίρων τό ἔργον τοῦ κατακτητοῦ καί προκαλῶν τήν ἠττοπάθειαν παρά τῷ Ἑλληνικῶ Λαῶ καί τήν περιφρόνησιν τοῦ Ἐθνικοῦ καί συμμαχικοῦ ἀγῶνος». Καταδικάστηκαν, δηλαδή, γιατί λειτούργησαν ως όργανα των κατακτητών, προωθώντας το έργο τους και προκαλώντας την ηττοπάθεια στον ελληνικό λαό.

Τι συμβαίνει αυτές τις ημέρες στη χώρα μας; Έχουμε την ολοφάνερη παρέμβαση ξένων δυνάμεων, με τρόπο ιδιαζόντως ειδεχθή, για να επιβάλουν τη θέλησή τους και τα συμφέροντά τους στον ελληνικό λαό. Απαγόρευσαν ρητά την όποια προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία (δημοψήφισμα και εκλογές) προκειμένου να μην αμφισβητηθεί η καταστροφική συμφωνία πτώχευσης της 26^ης – 27ης Οκτωβρίου. Και απαίτησαν να δημιουργηθεί κυβέρνηση συνεργασίας προκειμένου να περάσουν, ερήμην του ελληνικού λαού, όλες οι συμφωνίες για την ταχύτατη εκποίηση της χώρας. Κι όλα αυτά με τελεσίγραφα. Έφτασαν μάλιστα να απαιτούν τη γραπτή εγγύηση ότι η υπό δημιουργία νέα κυβέρνηση θα είναι απολύτως πιστή και υποτακτική στις εντολές τους.

Πρόκειται για δυνάμεις που απαιτούν να επιβληθεί ένα καθεστώς όπου η Ελλάδα θα στερηθεί της κυριαρχίας της προκειμένου να εφαρμοστούν οι καταστροφικές συνταγές της ευρωζώνης. Το λένε ανοιχτά Μέρκελ, Σόιμπλε, Σαρκοζί, και κανένας επίσημος πολιτικός εκπρόσωπος της χώρας δεν έχει τολμήσει ούτε καν να φέρει αντίρρηση. Τελευταίο παράδειγμα ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Γκούιντο Βεστερβέλε. Αυτός ο κύριος σε συνέντευξή του στη «Hamburger Abendblatt» (8.11) απαντούσε χαρακτηριστικά σε ερώτηση του δημοσιογράφου για το κατά πόσο ήταν λάθος η αποδοχή της Ελλάδας στο ευρώ: «Δεν πρέπει να στρέφουμε τα μάτια μας πίσω για πάρα πολύ καιρό. Θέλω το σύμφωνο σταθερότητας να δαγκώνει. Πρέπει να υπάρχει η δυνατότητα να επιβάλλονται κυρώσεις εάν μια χώρα παραβιάζει τη διαρκή σταθερότητα κατά τα συμφωνηθέντα κριτήρια. Όσες χώρες θέλουν να πάρουν βοήθεια από την Ευρώπη θα πρέπει να είναι έτοιμες να χάσουν την εθνική κυριαρχία τους αν αυτό χρειάζεται».

Πιάσατε το νόημα; Δημιουργούν μια «Ευρώπη» που θα δαγκώνει όποιους λαούς και κράτη αδυνατούν να παρακολουθήσουν τα συμφωνηθέντα κριτήρια. Ενώ όποια χώρα χρειάζεται βοήθεια θα πρέπει να παραιτηθεί από την εθνική της κυριαρχία. Πώς; Μα με την επιβολή της μόνιμης εποπτείας του «τεχνικού συμβούλου» κ. Χορστ Ράιχενμπαχ και του στρατού επιτρόπων που τον συνοδεύει. Πότε άλλοτε υπήρξε μια τέτοια ένωση της Ευρώπης; Μόνο τότε που στους κατακτημένους Τσεχοσλοβάκους ο Γκέμπελς στα 1941 τους εξέθετε το μεγάλο όνειρο των ναζί να δημιουργήσουν την Ενωμένη Ευρώπη: «Είμαι πεπεισμένος ότι σε πενήντα χρόνια δεν θα σκεφτόμαστε πλέον με όρους εθνών, αλλά ηπείρων, και ότι τελείως διαφορετικά, ίσως πολύ μεγαλύτερα, προβλήματα θα απασχολούν την Ευρώπη. Μη νομίζετε ότι, καθώς φέρνουμε μια ορισμένη τάξη στην Ευρώπη, το κάνουμε για να βλάψουμε μεμονωμένα έθνη. Η ελευθερία των επιμέρους χωρών πρέπει να εναρμονιστεί με τις συνθήκες του παρόντος και με απλά ζητήματα πρακτικότητας. Ακριβώς όπως ένα μέλος μιας οικογένειας δεν έχει το δικαίωμα να διαταράξει την ειρήνη όλων των άλλων, έτσι κι ένα μεμονωμένο έθνος δεν έχει το δικαίωμα να αντισταθεί στην ευρύτερη τάξη πραγμάτων».

Γερμανική «τάξη»

Αυτό μας λένε και σήμερα. Δεν μπορεί η Ελλάδα να διαταράσσει τη νέα τάξη πραγμάτων στην Ευρώπη, όπου το ευρώ αποτελεί βασικό πυλώνα και σύμβολο. Δεν μπορεί το συμφέρον ενός μικρού λαού και έθνους να αντιστέκεται στα συμφέροντα της «ευρύτερης τάξης πραγμάτων» των ευρωπαϊκών αποικιακών δυνάμεων, των τραπεζών και των αγορών.

Τι έπραξαν οι «δικές» μας πολιτικές δυνάμεις; Μα, έτρεξαν αμέσως να συμμορφωθούν κατά γράμμα. Δεν έχει σημασία πόσο εξωφρενικές και προσβλητικές είναι οι απαιτήσεις των κατακτητών της χώρας. Δεν έχει σημασία πόσο καταστροφικές είναι οι συμφωνίες και οι δεσμεύσεις που θέλουν να επιβάλουν στη χώρα και τον λαό της. Έτρεξαν αμέσως να συμμορφωθούν. Αν πάρουμε τοις μετρητοίς τις προβλέψεις του «Νόμου περί δωσιλόγων», τότε αυτό που γίνεται σήμερα είναι μια ανοιχτή πράξη δωσιλογισμού. Ποτέ άλλοτε δεν είχαμε, σε εποχή ειρήνης, μια τόσο ανοιχτή εκδήλωση δωσιλογισμού.

Για να περάσει η συμφωνία ολοκληρωτικής χρεοκοπίας της Ελλάδας, οι πολιτικές δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ, της Νέας Δημοκρατίας, του ΛΑΟΣ και οι κολαούζοι της Ντόρας και του Κουβέλη, δέχθηκαν να προχωρήσουν σε μια κυβερνητική λύση που δεν προβλέπεται καν από το σύνταγμα της χώρας. Οι διαδικασίες κυοφορίας του νέου κυβερνητικού σχήματος δεν έχουν καμιά συνταγματική ή άλλη νομιμοποίηση. Είναι τελείως αυθαίρετες και απόλυτα καθοδηγούμενες από το εξωτερικό. Πότε και ποιος έδωσε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας το δικαίωμα και την αρμοδιότητα να μαζεύει τα πρώην «μεγάλα» κόμματα και να τους λέει να τα βρουν; Γιατί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αποδέχτηκε έναν ρόλο που υποδείχτηκε από το εξωτερικό και ούτε καν συνάδει με τη συνταγματική και έννομη τάξη της χώρας; Αυτός είναι ο ρόλος του; Τοποτηρητής ξένων επιταγών και εντολών; Κι αν αυτός είναι ο ρόλος του, τότε γιατί εξοργίστηκε με εκείνους που στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου τον φώναζαν «προδότη»; Γι’ αυτό πολέμησε σαν ανταρτοεπονίτης τούς ναζί στα νιάτα του; Για να τους κάνει πλάτες τώρα στη δύση της ζωής του; Ή μήπως δεν είναι ναζιστική η συμπεριφορά των Μερκοζί απέναντι στη χώρα και στον λαό της; Τι άλλο θέλει για να γίνει αυθεντικά ναζιστική; Τα κρεματόρια και τα Ες-Ες; Η τεχνολογία έχει προοδεύσει και οι αγορές έχουν ανοίξει. Σήμερα ο ναζισμός χρησιμοποιεί υπολογιστές και τράπεζες για να διαλύσει χώρες και να εξοντώσει λαούς.

Ό,τι και να λένε οι πολιτικές ηγεσίες, όσες δικαιολογίες κι αν επικαλούνται, το γεγονός ότι σήμερα δεν κυκλοφορούν τανκς στους δρόμους (τουλάχιστον, όχι ακόμη) ούτε μελανοχίτωνες, αυτό δεν κάνει λιγότερο δωσιλογική και προδοτική τη στάση των επίσημων εκπροσώπων της ελληνικής πολιτείας. Και αρμόδιος να κρίνει και να δικάσει τη στάση τους είναι μόνο ο ελληνικός λαός. Αφού βέβαια πρώτα απαλλαγεί από τη νέα κατοχή.

Το «εθνικό… συμφέρον»

Γιατί όμως γίνονται όλα αυτά; Μα για να μη χάσει η Ελλάδα την 6η δόση και δεν έχει να πληρώσει μισθούς και συντάξεις. Έτσι ισχυρίζονται οι σύγχρονοι δωσίλογοι. Άλλωστε, αν πιστέψουμε τους εκάστοτε Κουίσλιγκ, όλες οι προδοσίες και οι δωσιλογισμοί τους έγιναν μόνο και μόνο για έναν λόγο: το «εθνικό συμφέρον».

Έτσι και σήμερα. Για το «εθνικό συμφέρον» φιμώνεται ο λαός και δεν του επιτρέπεται να εκφράσει γνώμη για τη συμφωνία 26ης-27ης Οκτωβρίου. Για το «εθνικό συμφέρον» στήνεται μια δοτή κυβέρνηση για να περάσει ερήμην του λαού ό,τι θέλουν οι επικυρίαρχοι. Για το «εθνικό συμφέρον» θα μπει η Ελλάδα στον γύψο των αγορών επ’ αόριστον και θα καταστραφεί ολοκληρωτικά ως χώρα. Όλα για το «εθνικό συμφέρον», που κατά διαβολεμένο τρόπο ποτέ δεν συμπίπτει με το συμφέρον της συντριπτικής πλειονότητας των Ελλήνων πολιτών.

Έτσι και τώρα. Το «εθνικό συμφέρον» επιτάσσει να πάρουμε ως χώρα την 6η δόση. Για ποιον αγωνιούν οι πολιτικές ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ, της Ν.Δ., του ΛΑΟΣ και των κολαούζων; Μα, για τους μισθούς και τις συντάξεις, μας λέει το παπαγαλιστάν. Είναι πραγματικά αξιοπερίεργη η πρεμούρα για τους μισθούς και τις συντάξεις όλων εκείνων που πρωταγωνίστησαν στην καρατόμησή τους. Λες και πρόκειται για αδίστακτους δολοφόνους κατά συρροήν, που ξαφνικά εμφανίζονται να ανησυχούν για την υγεία των θυμάτων τους.

Η δόση στους τοκογλύφους και το μεγάλο ψέμα

Όσο για την 6η δόση θα πρέπει να διευκρινίσουμε τα εξής: δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα από τον ισχυρισμό ότι χρειαζόμαστε την 6η δόση για να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις. Η αλήθεια είναι ότι η 6η δόση χρειάζεται για να πληρωθούν αποκλειστικά τοκοχρεολύσια και έντοκα γραμμάτια.

Τους μήνες Νοέμβριο και Δεκέμβριο πρέπει να πληρωθούν 15,5 δισ. ευρώ σε τοκοχρεολύσια και έντοκα γραμμάτια (3,3 δισ. ευρώ για τον Νοέμβριο και 12,2 δισ. ευρώ για τον Δεκέμβριο). Γι’ αυτά νοιάζονται. Μην τυχόν και αναγκαστεί το ελληνικό κράτος και προβεί σε αναστολή ή παύση πληρωμών προς τους τοκογλύφους επενδυτές, από τους οποίους ορισμένοι ανήκουν και στο επίσημο πολιτικό προσωπικό της χώρας.

Δεν πρέπει να ξεχνάτε ότι τα περισσότερα νυν και πρώην πρωτοκλασάτα στελέχη των κομμάτων της «εθνικής συνεννόησης» έχουν χαρτοφυλάκια γεμάτα με κρατικά ομόλογα και έντοκα γραμμάτια. Τους κόβετε για τύπους που δίνουν… του αγγέλου τους νερό; Λέτε να μην κόπτονται να εισπράξουν πάση θυσία τα κουπονάκια από τα ομόλογα ή να εξοφλήσουν στο άρτιο τα έντοκα γραμμάτια που έχουν αγοράσει οι ίδιοι ως «επένδυση» ή κάποιοι άλλοι γι’ αυτούς;

Όλα μπορούν να τα ανεχθούν, όλα μπορούν να τα υπομείνουν (αρκεί τα βάρη να φορτώνονται στα γνωστά υποζύγια), αλλά να χάσουν τα λεφτά τους οι τοκογλύφοι, ποτέ. Γι’ αυτό κόπτονται για την 6η δόση, η οποία ισούται με 8 δισ. ευρώ. Πρόκειται για 8 δισ. ευρώ ώστε να πληρωθούν 15,5 δισ. ευρώ στους τοκογλύφους, ντόπιους και ξένους, έως τις 31.12 του 2011.

Κράτος – μεσάζοντας

Αντιλαμβάνεσθε την απάτη; Κατανοείτε το ψέμα; Η 6η δόση δεν έχει καμιά σχέση με πληρωμή μισθών και συντάξεων, αλλά με την πληρωμή των δανειστών της χώρας. Καταλαβαίνετε γιατί δεν πρόκειται να «μας» τη στερήσουν; Διότι πολύ απλά γυρίζουν μέσω ημών σ’ αυτούς και στα συμφέροντα που τους στηρίζουν.

Το ελληνικό κράτος απλώς εκτελεί χρέη μεσάζοντα ανάμεσα σε πολιτικούς και τοκογλύφους, που συχνά είναι τα ίδια πρόσωπα. Και πάλι όμως δεν φτάνει η 6η δόση για το σύνολο των δανειακών υποχρεώσεων. Δεν είναι αρκετή. Πού θα βρεθούν τα υπόλοιπα; Κάποια από τα επιπλέον 7,5 δισ. ευρώ θα πρέπει να βρεθούν με έκδοση εντόκων γραμματίων του ελληνικού Δημοσίου, σαν τη δημοπρασία που έγινε στις 8.10 για πώληση εντόκων γραμματίων 26 εβδομάδων αντί 1,3 δισ. ευρώ με επιτόκιο 4,89%. Για να μαζέψουν όσα χρειάζονται για τους τοκογλύφους έως το τέλος του έτους, θα πρέπει κάθε εβδομάδα από εδώ και μπρος να κάνουν τέτοιες δημοπρασίες. Κι αν δεν μπορούν, τι άλλη λύση έχουν; Να πάρουν τα υπόλοιπα από τους μισθούς και τις συντάξεις των Ελλήνων εργαζομένων.

Καταλαβαίνετε τώρα γιατί ο κ. Βενιζέλος αναζητά εναγωνίως 5 δισ. ευρώ από τους επιπλέον φόρους και το τέλος ακίνητης περιουσίας μέσω ΔΕΗ; Δεν πρόκειται να πάνε σε τακτικές δαπάνες του κράτους, αλλά να συμπληρώσουν όσα λείπουν για να πληρωθούν οι τοκογλύφοι. Ακόμη κι αν χρειασθεί να κοπούν κι άλλοι μισθοί και συντάξεις. Ακόμη κι αν οδηγηθούν στην ανέχεια και στην εξαθλίωση μερικές ακόμη εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες.

Κάθε φορά που ακούτε για την 6η δόση, θυμηθείτε ότι σας εξαπατούν βάναυσα. Ούτε ευρώ από τις δόσεις δεν πάει σε μισθούς και συντάξεις. Όλα πάνε σε τοκοχρεολύσια, και πάλι δεν φτάνουν. Γι’ αυτό και επιβάλλονται τα μέτρα άγριας λιτότητας και περικοπών, για να βρεθούν τα υπόλοιπα για τους τοκογλύφους. Κι επειδή πάλι δεν φτάνουν, το ελληνικό Δημόσιο συνεχίζει να δανείζεται με επαχθέστατους όρους μέσω εντόκων γραμματίων 3μήνου και 6μήνου.

Δεκάρα στους δανειστές – Μονομερής διαγραφή

Αυτός είναι ο λόγος που η στάση πληρωμών του λαού προς το κράτος δεν αφορά τη δυνατότητα του ελληνικού Δημοσίου να πληρώνει μισθούς και συντάξεις, αλλά θέτει εν αμφιβόλω την πληρωμή των τοκογλύφων.

Όσο πιο αποφασιστική είναι η στάση πληρωμών του λαού προς το κράτος τόσο πιο έντονα νιώθουν την πίεση οι τοκογλύφοι και το πολιτικό τους προσωπικό. Το ίδιο και με την 6η δόση. Αν δεν δοθεί, δεν τίθεται εν κινδύνω ο μισθός και η σύνταξη, αλλά τα τοκογλυφικά. Γι’ αυτό και πρέπει να απαιτούμε να μην εισπραχθεί, να σταματήσει εδώ και τώρα η καταβολή των δόσεων και να προχωρήσει το κράτος τουλάχιστον σε αναστολή πληρωμών προς τους δανειστές προκειμένου να διασώσει τους μισθούς και τις συντάξεις, να διασώσει τους πόρους του.

Μα τότε θα πτωχεύσει η χώρα, λένε κάποιοι. Μα είναι ήδη πτωχευμένη και μάλιστα οι οίκοι αξιολόγησης έχουν ήδη αποφανθεί ότι αν τυχόν και γίνει η εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων (PSI) της 26ης Οκτωβρίου, θα υποβαθμίσουν επίσημα τη χώρα σε κατάσταση D (Default = Πτώχευση). Αν πάμε σε τέτοια πτώχευση, η χώρα θα καταρρεύσει σαν την Αργεντινή και χειρότερα. Ενώ αν πάμε σε μονομερή αναστολή πληρωμών με σκοπό τη διαγραφή τουλάχιστον του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, θα μπορέσουμε ως οικονομία και ως κοινωνία να ελέγξουμε τις συνέπειες. Συνέπειες που δεν είναι τίποτε περισσότερο από τον αποκλεισμό μας από τις διεθνείς αγορές κεφαλαίου. Αποκλεισμένοι είμαστε ήδη.

Όχι σε αργεντινοποίηση

Η ελεγχόμενη πτώχευση που θέλουν να επιβάλουν οι ευρωκράτες είναι ακριβώς η ίδια που επιχείρησε να επιβάλει το ΔΝΤ μαζί με τις ΗΠΑ και στην Αργεντινή το 2001 με αποτέλεσμα την ολοκληρωτική κατάρρευση της κοινωνίας και της χώρας.

Ελεγχόμενη πτώχευση σημαίνει ελεγχόμενη για τους δανειστές και ανεξέλεγκτη ως προς τις συνέπειές της για τη χώρα και τον λαό της. Ενώ μονομερής διαγραφή χρέους σημαίνει στη χειρότερη περίπτωση πτώχευση με ελεγχόμενες συνέπειες που κυρίως αφορούν τις τράπεζες. Οι επιπτώσεις στην οικονομία και την κοινωνία από τη σκοπιά των συμφερόντων του λαού είναι ελάχιστες και σε κάθε περίπτωση δεν συγκρίνονται με τη βαρβαρότητα και τον εφιάλτη μιας ολοκληρωτικής  κατάρρευσης τύπου Αργεντινής.

Αυτό συνέβη και στην Αργεντινή όταν ο Νέστορ Κίχνερ διέγραψε το 70% του δημόσιου χρέους της χώρας και ο λαός της γλίτωσε την απίστευτη μιζέρια και καταστροφή που βίωνε επί τριετία από την κατάρρευση της χώρας του το 2001 έπειτα από μια εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων (PSI) όπως αυτή που θέλουν να επιβάλουν και στην Ελλάδα σήμερα.

ΠΗΓΗ: Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011, http://seisaxthia.blogspot.com/2011/11/blog-post_4382.html

ΧΕΡΙ-ΧΕΡΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ

Αυτόν τον εφιάλτη, μόνο το μεγάλο Πολυτεχνείο της εποχής μας,

μπορεί να τον αντιμετωπίσει και να τον νικήσει!.

Από το Εργαστικό Αντιμπεριαλιστικό Μέτωπο – ΕΑΜ

…..Χρειάστηκαν 10μέρες διαλυτικών μεθοδεύσεων, ίντριγκας, δολοπλοκιών, πολιτικής τρομοκρατίας του λαού και πλήρους εξευτελισμού κάθε θεσμού και λειτουργίας του αστικοκοινοβουλευτισμού, για να γεννηθεί με εξωσυνταγματικές διαδικασίες η «ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΣΗ» Καρατζαφέρη-Παπαδήμου-Παπανδρέου-Σαμαρά!!!

– Ο αγωνιστής, αντάρτης από τα 15 του πρόεδρος Παπούλιας!! ζητούσε πελιδνός συγνώμη από το νεοφασιστικό πόλο που τον κατάγγελλε ως συνωμότη.

– Ο πρόεδρος του ανώτατου νομιμοποιητικού οργάνου κάθε εξουσίας (ΒΟΥΛΗ) ανακηρύχθηκε κηπουρός, υπονομευτής και συνωμότης.

– Στο πρωθυπουργό Παπανδρέου απονεμήθηκε δημόσια ο τίτλος του άθλιου ψεύτη, του συνωμότη και μικρόνοα τυχοδιώκτη.

– Η κυβέρνηση και η Βουλή την επόμενη μέρα της ψήφου εμπιστοσύνης στο μικρό Καλιγούλα, καταργήθηκαν με διάταγμα Βρυξελλών.

Η φιλική εταιρεία της έκτης ΔΟΣΗΣ άθυρμα των παρασιτικών αποικιών χρηματιστών, εργολάβων, καθηγητάδων, δημοσιογραφίσκων, «συνδικαλιστών» υπουργών και λοιπών κοτζαμπάσηδων, συνωθούνταν χέρι-χέρι κάτω από το νέο «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ» της ΕΚΤΗΣ ΔΟΣΗΣ. Με αυτό το λάβαρο ο «εθνικός» χρηματιστής διαμεσολαβητής, ανακηρύχθηκε πρωθυπουργός για να συνεχίσει το ξεπούλημα στην Goldman-Sachs ότι γλύτωσε από την προηγούμενη θητεία του ως εθνικού τραπεζίτη και πρωθυπουργικού συμβούλου το 96-2004 και 2009-2010!!!

Η κοινωνία του παρασιτισμού, των προμηθευτών, των μεσιτών, του ασύμμετρου καταναλωτισμού, η πλέμπα των άεργων κηφήνων, δικαιολογημένα αισθάνεται ανακούφιση γιατί το μαύρο πολιτικό μέτωπο εγγυάται σε όλα τα επίπεδα τα συμφέροντα τους σε βάρος μιας νέας αποκλεισμένης κοινωνίας με πολύ χειρότερους ταξικούς όρους από αυτούς της εμφυλιοπολεμικής περιόδου!

Εργάτης- άνεργος- συνταξιούχος- νέος = Απόλυτος εθνικός εχθρός!

Αυτό ήταν και το δίλλημα των εμπνευστών του Παπανδρεικού δημοψηφίσματος όπως αποκάλυψε με τη δακρύβρεχτη ομιλία-απολογία του προς τις Βρυξέλλες στη Βουλή ο Παπανδρέου, ικετεύοντας από τους κηδεμόνες του λίγο ακόμη χρόνο για την εξουσία του.

Στις 10 Νοέμβρη του 2011 στο προεδρικό Μέγαρο των κηπουρών και της συνομωσίας, το μαύρο πολιτικό μέτωπο που συγκροτήθηκε το Φλεβάρη του 2010 (εκλογή προέδρου Δημοκρατίας) αναβαθμίστηκε και ανασυγκροτήθηκε με την Κυβέρνηση Παπαδήμου!

Το Νοέμβρη του 2011 δύο νέα καθοριστικής σημασίας στοιχεία προστέθηκαν στο Φλεβάρη του 2010!
1. Η κοινωνική και πολιτική νομιμοποίηση του φασιστικού πόλου με την άμεση ανάθεση διαχείρισης εξουσίας σε αυτόν.

2. Η άμεση εκχώρηση της πολιτικής εξουσίας στις αγορές με τον εκπρόσωπο τους στην θέση του πρωθυπουργού και με εξωσυνταγματικές διαδικασίες!

Για τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τους νέους, το δημοκρατικό λαό, το λάβαρο της έκτης δόσης, είναι το λάβαρο των αγορών και του φασισμού. Το περιεχόμενο του είναι πολλαπλάσια πιο βάρβαρο και πιο επικίνδυνο από αυτό των προηγούμενων 5 δόσεων!

Η εργατική τάξη, η κοινωνία της εργασίας όχι μόνο δε μπαίνει κάτω από αυτό, αλλά στέκεται αντιμέτωπη με δική της σημαία: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ-ΕΡΓΑΣΙΑ-ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Στο ΔΙΚΟ ΤΟΥ  ΝΟΕΜΒΡΗ, στο ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ,

ο λαός θα αναμετρηθεί με τις αγορές, την υποτέλεια, τον φασισμό, την εξαθλίωση,

την ανεργία, την περιθωριοποίηση, γιατί δεν έχει καμιά άλλη επιλογή

εκτός από το να ΝΙΚΗΣΕΙ.

ΚΑΤΩ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΜΕΤΩΠΟ
   ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ και ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ-ΨΩΜΙ-ΔΟΥΛΕΙΑ-ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ

ΕΛληνική ΛΑϊκή Δημοκρατική Αντίσταση –  ΕΛ.ΛΑ.Δ.Α.

Του  Μίκη Θεοδωράκη

Μετά από πολλές σκέψεις και προβληματισμούς, ψυχική αγωνία και τεράστιο βάρος ευθύνης, αποφάσισα τελικά να σας καλέσω για να σκεφτούμε όλοι μαζί μήπως έφτασε επί τέλους η στιγμή της μεγάλης ιστορικής πρωτοβουλίας που θα απευθύνεται σε όλους τους Έλληνες και θα τους καλεί σε μια γενική εξέγερση με στόχο να δώσουμε ένα τέλος σ' αυτή τη συνεχιζόμενη εθνική  κρίση που έχει καταστήσει την Ελλάδα προτεκτοράτο, που μας ντροπιάζει και που οδηγεί τον Λαό μας σε μια καθημερινή πτώση δίχως τέλος.

Όλοι είμαστε μάρτυρες όσων συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες στο πολιτικό προσκήνιο: Η πολιτική μας ηγεσία έγινε περίγελως. Το πρώτο όργανο της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, η Βουλή των Ελλήνων  εξευτελίστηκε. Κάποιες αδύναμες  φωνές στη Βουλή δεν ακούγονται, χάνονται ή θάβονται. Η εξουσία των Τραπεζών ασκείται πλέον ανοικτά από το πρωθυπουργικό γραφείο της προσωρινής κυβέρνησης.

Η Ελλάδα λοιδορείται και υβρίζεται διεθνώς, η περιουσία του λαού εκποιείται στους ξένους και ο Ελληνικός Λαός  βυθίζεται κάθε μέρα όλο και πιο βαθειά στη φτώχεια.

Σ' αυτές τις κρίσιμες ώρες είμαστε όλοι φορτωμένοι με την ίδια ευθύνη, ανεξάρτητα από επαγγελματικές, οικονομικές, μορφωτικές και άλλες ιδιότητες.  Έχουμε το ίδιο χρέος και τα ίδια δικαιώματα για την οργάνωση ενός αγώνα που θα είναι ουσιαστικά μια καθολική αντίσταση  απέναντι στο σημερινό Σύστημα Εξουσίας με σκοπό να απαλλάξουμε τη χώρα μας από την παρουσία του και στη θέση του να προσφέρουμε στον Λαό μας αξιοπρέπεια, ευημερία, κοινωνική πρόοδο. Να του προσφέρουμε τη δυνατότητα να πάρει τη Μοίρα του στα δικά του χέρια μέσα στα πλαίσια μιας όσο γίνεται περισσότερο πραγματικής και Δίκαιης Δημοκρατίας.

Για να γίνει αυτό, θα πρέπει παράλληλα να παλεύουμε για την κατάκτηση της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας. Αυτής της Εθνικής Ανεξαρτησίας που ποδοπατούν οι ξένοι και οι ντόπιοι συνεργάτες τους μέσα και έξω από τη χώρα μας. Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ μας θα πρέπει να έχει απολύτως σαφές περιεχόμενο: ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΟΔΟ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Επομένως στόχος μας θα πρέπει να είναι να φύγουν οι ξένοι της Ευρωζώνης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου που μπροστά τους σκύβουν το κεφάλι τα δύο κόμματα εξουσίας, επαιτούν όλο και πιο πολλά δάνεια και τους καλούν να μας κυβερνήσουν αδιαφορώντας για τις επόμενες γενιές που από τώρα τις γονατίζουνε για πολλές δεκαετίες μπροστά στα υπέρμετρα βάρη των τόκων.

Όσον αφορά  τα χρέη που μας φόρτωσαν και μας φορτώνουν με απάνθρωπους όρους, εμείς τα αρνούμεθα ρητά και κατηγορηματικά.

Αυτοί είναι με λίγα λόγια οι στόχοι ενός Μετώπου για την ΕΛληνική ΛΑϊκή Δημοκρατική Αντίσταση, που σας καλούμε να οργανώσουμε όλοι μαζί.
Αυτό που προέχει σήμερα δεν είναι η επιδίωξη των  επί μέρους ατομικών, κομματικών ή άλλων εγωιστικών επιδιώξεων αλλά η  συστράτευση όλων μας – μέσα σε κλίμα συλλογικότητας και  ισότητας – στο δικό μας «Χρέος», που είναι το Χρέος προς τον Λαό μας και την Πατρίδα μας.

Προς το παρόν μένουμε στα κοινά σημεία που μπορούν να μας ενώσουν όλους, εγκαινιάζοντας την τακτική που λέει «Κάθε φορά κι ένα μεγάλο βήμα. Μπροστά.».
Για τώρα επιδιώκουμε: Την  Εθνική μας Ανεξαρτησία με την Απαλλαγή μας  από την παρουσία της Τρόικα και του ΔΝΤ, που παράνομα έχουν καθίσει στο σβέρκο μας και μας εξευτελίζουν. Την οικοδόμηση του Κοινωνικού Κράτους, ώστε να έχουν ασφάλεια αλλά και προοπτική οι εργαζόμενοι και ιδιαίτερα οι νέοι. Την παραπομπή στη Δικαιοσύνη όλων των υπευθύνων για την εξαθλίωση της χώρας. Την αντικατάσταση του σημερινού σάπιου συστήματος εξουσίας με την εγκαθίδρυση μιας πραγματικής Δημοκρατίας.

Η κατάκτηση αυτών των στόχων είναι το πρώτο. Από κει και πέρα
η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση θα είναι ελεύθερη να προχωρήσει στους καινούριους στόχους που εκείνη τη στιγμή θα πιστεύει ότι εξυπηρετούν το μέλλον του λαού μας.

Μετά την εγκαθίδρυση μιας Κυβέρνησης Ανεξαρτησίας, πραγματικής Δημοκρατίας, Κοινωνικής Δικαιοσύνης, η αλλαγή του Συντάγματος και όλα τα υπόλοιπα μεγάλα και ζωτικά μας θέματα, όπως η Εθνική μας Άμυνα, η ανόρθωση της χώρας με την οικονομική της ανάπτυξη και η αναδιοργάνωση του κράτους σε σύγχρονες βάσεις, οι διεθνείς μας σχέσεις, η μόρφωση των πολιτών και η άνοδος του βιοτικού μας επιπέδου, θα είναι αντικείμενα του επόμενου μεγάλου βήματος που θα αποφασίσει μέσα στις νέες συνθήκες πραγματικής Δημοκρατίας ο κυρίαρχος λαός ύστερα από ελεύθερες εκλογές.

Τότε θα έχουμε την «πολυτέλεια» να διαλέξουμε τους διαφορετικούς δρόμους που επιβάλλει η θέση του καθενός στην κοινωνία και τα πολιτικά του ιδεώδη. Η σημερινή όμως αντίθεση της ελληνικής κοινωνίας μας ενώνει γύρω από ένα Μέτωπο. Απ' τη μια μεριά βρίσκεται η ελληνική ολιγαρχία που υπηρετεί τα ξένα συμφέροντα, οι πολιτικοί της σύμμαχοι που τους υποστηρίζουν, ενώ απ' την άλλη η συντριπτική πλειοψηφία του Λαού μας που αποτελεί το μεγάλο θύμα της σημερινής κατάστασης.

Και γι' αυτό το λόγο το εγχείρημά μας για την λαϊκή ενότητα θα κινηθεί γύρω από στόχους που ενώνουν όλους τους Έλληνες. Ουσιαστικά έχουμε μπροστά μας ένα Ενιαίο Μέτωπο που μας ενώνει, ένα κοινό στόχο που μας χαλυβδώνει, ένα βασικό στόχο που απαιτεί ενότητα και πάλη για να κατακτήσουμε την Εθνική Ανεξαρτησία και την απαλλαγή μας από κάθε είδους δεσμά που μας καταδικάζουν και εμποδίζουν την ελεύθερή μας ανάπτυξη σε όλους τους τομείς της εθνικής ζωής.

Περιεχόμενο Δράσης

1. Θα δημιουργήσουμε οργανώσεις σε όλη τη χώρα και σε όλους τους χώρους δουλειάς.

2. Θα καταρτίσουμε πυκνό πρόγραμμα συγκεντρώσεων και ομιλιών (περιφερειακά και κεντρικά).

3. Θα γενικεύσουμε την Ανυπακοή σε κάθε προκλητική και ουσιαστικά παράνομη απόφαση που θίγει τους εργαζόμενους όπως είναι λ.χ. το χαράτσι και οι δημεύσεις.

4. Θα επιδιώξουμε με κάθε τρόπο (έντυπα, αφίσες, τρυκ κλπ.) την διαφώτιση των πολιτών προσπαθώντας ταυτόχρονα να τους προτρέψουμε σε δράσεις κοινωνικής αλληλεγγύης,. Στόχος μας να μην αφήσουμε ούτε μία οικογένεια να πεινάσει.

5. Θα υπερασπίσουμε τον κάθε πολίτη, εργαζόμενο ή άνεργο, φοιτητή, εργάτη ή αγρότη, κάθε θύμα της κυβερνητικής βίας. 

6. Θα υπερασπίσουμε με μαζικό-ενεργητικό τρόπο τον δημόσιο πλούτο της χώρας.

7. Θα δημιουργήσουμε δίκτυο για τη διαφώτιση της διεθνούς κοινής γνώμης τόσο  με προσωπικές παρεμβάσεις όσο και με οργανωμένες συνεντεύξεις τύπου και συγκεντρώσεις, ειδικά στην Ευρώπη.

8. Θα απευθυνθούμε σε όσους πολιτικούς δεν έχουν συμβιβαστεί. Στους «αγανακτισμένους πολίτες». Στους ακτιβιστές. Στους ανθρώπους του Πνεύματος και της Τέχνης. Στους εργαζόμενους. Στους νέους. Η Ελλάδα του Αγώνα μπορεί να βγει από τη σημερινή της απομόνωση και να ξαναγίνει για όλη την καθηλωμένη Ευρώπη εστία έμπνευσης, Πολιτισμού και νέων οραματισμών.

9. Θα στηλιτεύουμε με κάθε τρόπο κάθε αντιλαϊκή απόφαση και ενέργεια της κυβέρνησης αλλά και όσων την στηρίζουν. Τέλος

10. Θα εργαστούμε συστηματικά για να βγάλουμε το Λαό στους δρόμους και θα προσπαθήσουμε να οργανώσουμε ιδιαίτερα μεγάλες εκδηλώσεις παντού. Ο λαός θα πρέπει να πάρει στα δικά του χέρια το μέλλον της Ελλάδας!

Αθήνα,  14.11.2011, Μίκης Θεοδωράκης

 ΠΗΓΗ: http://spitha-kap.gr/el/articles/?nid=1649

ΠΟΙΟΙ ΧΑΙΡΟΝΤΑΙ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Η συμφωνία των ισχυρών κομμάτων της Βουλής ως προς το πρόσωπο του κοινής αποδοχής πρωθυπουργού επετεύχθη. Το πρόσωπο, αν και είχε πρώτο προβληθεί από τα ΜΜΕ αλλά και από ξένα πρακτορεία ειδήσεων, χρειάστηκε διάστημα πέντε ημερών για να εξαγγελθεί επίσημα και να του ανατεθεί από τον πρόεδρο της δημοκρατίας η εντολή σχηματισμού κυβέρνησης.

Στο διάστημα αυτό οι «Κασσάνδρες» θρηνούσαν προκαταβολικά για τον αφανισμό της χώρας, καθώς οι εταίροι μας έδειχναν πως είχαν χάσει, και δικαίως κατά τα «παπαγαλάκια», την υπομονή τους με τους ανίκανους να συνειδητοποιήσουν την κρισιμότητα των περιστάσεων πολιτικούς μας, τους ανίκανους να αρθούν στο ύψος των υποχρεώσεών τους έναντι της πατρίδος (πάλι η οχληρή αυτή λέξη στο προσκήνιο) και να πραγματοποιήσουν την υπέρβαση των φθηνών κομματικών συμφερόντων προς χάρη του έθνους (άλλη οχληρή λέξη) και του λαού! Τελικά φαίνεται πως οι πολιτικοί (όχι όλοι) ωρίμασαν σε πέντε ημέρες μετά από μακρά ανωριμότητα για το καλό και παρατεταμένη υπερωρίμανση για το κακό της πατρίδας, του έθνους και του λαού και επέλεξαν πρωθυπουργό κοινής αποδοχής.

Ο νέος μας πρωθυπουργός δεν μας είναι άγνωστος ούτε όμως και πολύ γνωστός. Λαμπρός ως μαθητής γυμνασίου έγινε δεκτός ως σπουδαστής στο πλέον εξέχον τεχνολογικό ίδρυμα των ΗΠΑ, αυτό της Μασσαχουσέτης (ΜΙΤ)! Μετά τις βασικές του σπουδές έστρεψε το ενδιαφέρον του προς τις οικονομικές επιστήμες, όπως συνηθίζεται στις ΗΠΑ, και σε οικονομικό θέμα συνέταξε τη διατριβή του. Αυτό περνά συνήθως απαρατήρητο και ασχολίαστο. Στις ΗΠΑ, αλλά και σε άλλες χώρες της Δύσης το Πανεπιστήμιο είναι άρρηκτα δεμένο με το κεφάλαιο, από το οποίο χρηματοδοτείται η έρευνα κατ’ εντολήν του οποίου διεξάγει. Οι ΗΠΑ είναι η κατ’ εξοχήν χώρα εισαγωγής «εγκεφάλων» απ’ όλες τις χώρες του πλανήτη. Ακόμη και κατά την περίοδο του ψυχρού πολέμου, όταν ακόμη δεν ήταν επιτρεπτή η είσοδος στη χώρα μας παιδιών πολιτικών προσφύγων, οι οποίοι είχαν λάβει μέρος στον εμφύλιο πόλεμο, οι θύρες για τα άξια μεταξύ αυτών ήσαν ορθάνοιχτες στις ΗΠΑ και στα πανεπιστήμιά της. Όσοι απ’ αυτούς τους «εγκεφάλους» δείχνουν σαφή και μονομερή έφεση προς τις θετικές επιστήμες αξιοποιούνται στη συνέχεια στα ερευνητικά κέντρα των ΗΠΑ, καθώς οι Αμερικανοί δεν εξετάζουν ούτε εθνότητα, ούτε χρώμα, ούτε θρήσκευμα, προκειμένου να προωθήσουν τον άξιο, ο οποίος ασφαλώς θα αμειφθεί αλλά και θα προσφέρει πολλαπλάσια. Οι άλλοι που εκδηλώνουν πολιτικές ή οικονομικές φιλοδοξίες κατευθύνονται προς συμπληρωματικές σπουδές στην οικονομία, την κατ’ εξοχήν επιστήμη του καπιταλισμού, την «επιστήμη» της εξαπάτησης των λαών του πλανήτη, όπως γράψαμε σε άλλα άρθρα. Για την άσκηση της πολιτικής και της οικονομίας δεν απαιτούνται χρηματοβόρα εργαστήρια. Ούτε και χρειάζονται τόσους πολλούς πολιτικούς και οικονομολόγους στο αμερικανικό έδαφος. Γι’ αυτό στη συνέχεια οι ΗΠΑ πραγματοποιούν τη μεγαλύτερη εξαγωγή απ’ αυτούς. Εξαγωγή στις χώρες προέλευσής τους. Φορτωμένοι όλοι αυτοί οι αριστούχοι, αλλά και κάποιοι «επιτυχημένοι» ελέω οικογενείας, με «περγαμηνές» πλανητικής αξίας επανέρχονται στις χώρες τους και κατά κανόνα ανέρχονται πολύ υψηλά στην κλίμακα της κοινωνικής ιεραρχίας. Αποφεύγεται να τεθεί το ερώτημα: Ανέρχονται χάρη στις προσωπικές τους ικανότητες και μόνο, ικανότητες αναμφισβήτητες για τους περισσότερους, ή προωθούνται από αυτούς που έχουν τα ηνία της εξουσίας στη χώρα μας; Και φυσικά δεν γράφω για πρώτη φορά ότι η χώρα μας από το 1830 αποτελεί προτεκτοράτο των κατά καιρούς ισχυρών.

Ο νέος μας πρωθυπουργός ανεδείχθη το πρόσωπο της ημέρας ανά τον πλανήτη. Η είδηση της επιλογής του έκανε τον γύρο του κόσμου τάχιστα. Σε πολλές περιπτώσεις ανακοινώθηκε αυτή ως έκτακτη είδηση. Σχεδόν όλα τα διεθνή ΜΜΕ συνόδευσαν αυτή με άκρως ευμενή σχόλια υπέρ του πρωθυπουργού μας! Το πρακτορείο Reuters (ποιοί το ελέγχουν δεν μας ενδιαφέρει) τόνισε ότι πρόκειται για ένα αξιοσέβαστο πρόσωπο τόσο στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες όσο και στις αγορές. Ανέφερε ακόμη ότι φημίζεται για τη νηφαλιότητα και την ψυχραιμία του, κάτι που έχει ανάγκη η χώρα μας τη δεδομένη στιγμή. Τα χρηματιστήρια (ποιοι τα ελέγχουν ώστε οι τιμές να εκτοξεύονται ή να κατρακυλούν) κινήθηκαν ανοδικά, ώστε να σχηματιστεί η εντύπωση σε κάποιους πρωταθλητές στην αφέλεια ότι δεν είμαστε κώνωψ εις κέρας βουβάλου. Τα συγχαρητήρια των ηγετών των ισχυρών της ΕΕ κατέφθασαν, δεν ήσαν όμως τυπικού και μόνο περιεχομένου. Υποδείκνυαν ότι πρέπει να αναλάβει αμέσως το έργο εφαρμογής των συμφωνηθέντων.

Αλλά γιατί η τόση ευφορία; Ο κ. Παπαδήμος μετά την επάνοδό του στη χώρα μας (1985) είχε λαμπρή ανέλιξη. Το 1993 διορίστηκε υποδιοικητής και μετά έτος διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος. Στη θέση του διοικητού παρέμεινε ως το 2002. Παράλληλα διετέλεσε μέλος του Συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ιδρύματος (1994-1998) και πρόεδρος της Υποεπιτροπής Νομισματικής Πολιτικής της Επιτροπής των Διοικητών των Κεντρικών Τραπεζών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (1993-1995). Από τις θέσεις αυτές πρωταγωνίστησε σε συνεργασία με τον τότε πρωθυπουργό κ. Σημίτη, τον ευρωπαίο οραματιστή όπως έλεγαν, και την Goldmann Sachs στη δημιουργική λογιστική, δια της οποίας η χώρα μας εξαπάτησε τους εταίρους της, όπως ισχυρίζονται αυτοί, ώστε να αποδεχθούν την ένταξη της Ελλάδος στην οικονομική ζώνη του ευρώου (€) (2001)! Η Goldman Sachs δεν είναι μόνο κολοσσός σε εργασίες τραπεζικές και συμβούλων αλλά και οικογένεια, όπως οι Rockefellers, Loebs Kuhn και Lehmans (μην φαντάζεσθε ότι οι τελευταίοι έχουν πτωχεύσει!) στη Νέα Υόρκη, Rothschilds στο Παρίσι και το Λονδίνο, Warburgs στο Αμβούργο, Paris και Lazards, Israel, Moses, Seifs στη Ρώμη (Αχ, Ιταλία, τι σε περιμένει κι εσένα!). Τώρα ποιάς εθνότητας είναι οι οικογένειες αυτές, είναι θλιβερό να μην το γνωρίζει κάποιος που θέλει να αποκαλείται πολίτης και όχι ιδιώτης (τόσο με την αρχαιοελληνική όσο και με τη διεθνή σήμερα έννοια του όρου).

Ο κ. Παπαδήμος ένα έτος μετά την ένταξή μας στην Ευρωζώνη προήχθη σε υποδιοικητή της ευρωπαϊκής τράπεζας και στη θέση αυτή παρέμεινε ως το 2010, οπότε και «ξέσπασαν» την κρίση! Τι συνέβη; Άργησαν τόσο πολύ οι εταίροι μας να αντιληφθούν ότι εξαπατήθηκαν; Αλλά έχουμε αρκετούς ελεύθερους αναλυτές, οι οποίοι από καιρό τόνιζαν ότι η δημιουργική λογιστική ήταν συμπαιγνία όλων και ότι εφαρμόστηκε και από άλλες χώρες και όχι μόνο από την Ελλάδα! Ο νέος πρωθυπουργός μας είναι και μέλος της Τριμερούς Επιτροπής που ίδρυσε (1973) ο «φιλειρηνιστής» τραπεζίτης Ροκφέλερ, αυτός που είχε αναλάβει (1945) τη δαπάνη της ανέγερσης του μεγακτηρίου για τη στέγαση του Ο.Η.Ε.! Το ίδιο διακεκριμένος (κλητός της λέσχης Bilderberg) είναι και ο νέος πρωθυπουργός της Ιταλίας! Όταν ξέσπασε η οικονομική θύελλα, η αναμενόμενη από καιρό από τους μετεωρολόγους της οικονομίας, τότε έσπευσαν πολλοί με πρώτους τους Γερμανούς να καταγγείλουν τους Έλληνες, ναι τον ελληνικό λαό, ως απατεώνες. Ωσάν να είχαν διαπραγματευθεί ο αγρότης και ο κτηνοτρόφος, ο βιοτέχνης και ο εργάτης, η νοικοκυρά και ο άνεργος και όχι άνθρωποι με στενές σχέσεις με τους κατηγόρους μας.  

Ο Σαρκοζί δήλωσε ότι «πιστεύει» ότι η Ελλάδα θα βγει από την κρίση, τόνισε όμως ότι ήταν «λάθος η ένταξη της στη ζώνη του ευρώ με στοιχεία ανακριβή». Οι Γάλλοι όμως αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι μόλις πήραν τον κατήφορο που τους οδηγεί σε μας με την ολοπρόθυμη βοήθεια του προέδρου τους προς το αιμοβόρο διεθνές κεφάλαιο που τον ανέδειξε!

Τελικά με όλα αυτά, τις χαρές και την αισιοδοξία, πρέπει να είμαστε και μεις ως λαός χαρούμενοι (χαζοχαρούμενοι) και αισιόδοξοι;

                                                                        «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ», 14-11-2011

Ομιλία για την Εθνική Αντίσταση

Της Αμαλίας Κ. Ηλιάδη*

Σεβασμιότατε, Αξιοσέβαστοι πατέρες,  κ. Περιφερειακοί Σύμβουλοι, -Αιρετοί Εκπρόσωποι  της Περιφέρειας Θεσσαλίας, κ. Δήμαρχε, αξιότιμοι φορείς του τόπου, κυρίες και κύριοι.

Υπάρχουν  στην ιστορική ζωή των λαών μερικές ημερομηνίες κρίσιμες. Ίχνη στον τόπο και στο χρόνο, που στήθηκαν για να σημαδεύουν τις επιδόσεις τους, όπως τα τρόπαια. Στον ίσκιο τους σταματά για λίγο την πορεία του μέσα στο χρόνο ένας λαός, να πάρει πνοή, ανάσα, και να συνεχίσει. Οι σταθμοί αυτοί είναι συγχρόνως αφετηρίες για νέα ξεκινήματα, σε μια ζωή που είναι μακράς διαρκείας και  δε μετριέται με τα χρόνια όπως η ζωή των ατόμων, αλλά με τους αιώνες, όπως η ζωή της Γης. Και πορευόμενοι, με τον τρόπο αυτό, οι λαοί δημιουργούν την Ιστορία τους.

Καλούμαστε σήμερα να θυμηθούμε  ηρωικές στιγμές, τιμής και περηφάνειας της Εθνικής Αντίστασης, με κομβικό σημείο την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου, την πιο σημαντική ως τότε, πολεμική ενέργεια κατά του Άξονα στη χώρα μας. Και μαζί της, να τιμήσουμε την Εθνική Αντίσταση όλου του ελληνικού λαού στην περίοδο της Κατοχής, όλους εκείνους που αγωνίστηκαν, βασανίστηκαν ή έπεσαν ηρωικά. Για την Ελλάδα, η αντίσταση, συναντώντας την ψυχική ετοιμότητα του λαού, ξεκίνησε από τις πρώτες μέρες της ξενικής κατοχής με πολλούς τρόπους και πολλές μορφές και ρίζωσε, αρχικά με ατομικές και αργότερα με ομαδικές και συντονισμένες προσπάθειες.

Η καταιγίδα μαινόταν για χρόνια.

Χρόνια σκοτεινά και κοσμογόνα.

Χρόνια σταθμοί, χρόνια ορόσημα.

Κι οι άνθρωποί τους γεύτηκαν την καταιγίδα.

Έζησαν με τον κεραυνό και το χαλάζι.

Πέθαναν κρατώντας στα χέρια τους τους ανέμους.

Θάφτηκαν απ’ το χώμα που ξεσήκωσε το ξεροβόρι.

Κι η βροχή θέριεψε τα χορτάρια στο μνήμα τους

γιατί αγάπησαν τη ζωή.

Ήταν τα μεσάνυχτα της 25ης Νοεμβρίου του 1942 όταν οι αντάρτικες δυνάμεις του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ σε συνεργασία με τις συμμαχικές δυνάμεις του Στρατηγείου της Μέσης Ανατολής ξεκίνησαν την επιχείρηση καταστροφής της γέφυρας του Γοργοπόταμου, επιχείρηση που στέφτηκε  με απόλυτη επιτυχία και με ελάχιστες απώλειες από την πλευρά των ανταρτών. Δύο μέρες αργότερα οι Ιταλοί έγραψαν τον αιματηρό επίλογο προχωρώντας σε άνανδρα αντίποινα. Παρόλα αυτά, ο απόηχος της ανατίναξης έφτασε σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η σημασία της, αναγνωρίστηκε από τους κατακτητές και υμνήθηκε από τους συμμάχους μας, καθώς απέκοψε μια από τις αρτηρίες ανεφοδιασμού του Ρόμελ και διευκόλυνε τις επιχειρήσεις των συμμάχων στο μέτωπο της Αφρικής. Επιπλέον, ενίσχυσε το ηθικό των Ελλήνων και δημιούργησε τη βεβαιότητα πως, ενωμένοι πετυχαίνουν πολλά στον αγώνα υπέρ του Εθνικού συμφέροντος. Οι αγωνιστές της εθνικής αντίστασης δε δίστασαν να επιλέξουν μια στάση ευθύνης, πέρα από κάθε φανατισμό, σε μια υποδειγματική πράξη εθνικής ομοθυμίας κατά του φασισμού.

Σήμερα,  που ο σύγχρονος κόσμος  είναι ένας κόσμος γεμάτος ανασφάλεια, τυφλή βία, ανισότητες και αδικία, η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου έχει  αδιαμφισβήτητα συμβολική αξία.  Τα γεγονότα  δείχνουν ότι, όσο η μνήμη αδρανοποιείται, τόσο η βία και τα σύμβολά της έρχονται να κυριαρχήσουν.

Για αυτόν τον λόγο η σημερινή μέρα είναι μέρα μνήμης και αντίστασης. Μνήμης για αυτούς που αγωνίστηκαν για τη δική μας ελευθερία και αντίστασης απέναντι στον καθένα  που θέλει να μας κάνει να ξεχάσουμε, ή  να μην μάθουμε και να γι αυτό να ταυτίζουμε το καλό με το κακό, το δίκαιο με το άδικο, τις αξίες με το απόλυτο μηδέν.

Και αν η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου ήταν τότε πράξη ανάγκης κατά του φασισμού, μπορούμε να πούμε ότι ακόμη πιο επιτακτική είναι σήμερα η ανάγκη αντίστασης ενάντια σε κάθε μορφή φασισμού, κάθε μορφή λησμονιάς και παθητικής αποδοχής. Όραμα τότε κοινό, μια Ελλάδα ελεύθερη, χωρίς εξαρτήσεις, με ισοτιμία ανάμεσα στους πολίτες της και κοινωνική δικαιοσύνη. Οράματα, σήμερα και τώρα, κοινά παραμένουν η ελευθερία, η ισοτιμία, η εθνική αξιοπρέπεια. Και αν οι συνθήκες δεν είναι οι ίδιες με εκείνης της εποχής, αξίζει η ευαισθητοποίηση και η αντίσταση σε όποιες σύγχρονες απειλές συντελούν στο να εκμηδενιστούν οι ανθρώπινες αξίες και να μεταλλαχτούν οι λαοί σε απρόσωπους, ασύνειδους πληθυσμούς. Γιατί

«Τί έχουμε ν’ αντιτάξουμε στη βία;

Την ειρηνική ζωή μας,

τα ήρεμα πρόσωπά μας

την αυστηρή δικαιοσύνη μας».

Η πεμπτουσία των ευγενικών και συνάμα δυναμικών αισθημάτων και ιδεών του αντιστεκόμενου ες αεί στη βαρβαρότητα ανθρώπου, συνοψίζεται στο ακόλουθο απόσπασμα από το γράμμα-ντοκουμέντο που βρέθηκε στην τσέπη ενός νεκρού Ιταλού στρατιώτη, ο οποίος σκοτώθηκε στην επιχείρηση του Γοργοπόταμου, γράμμα απελπισίας και παράκλησης στο Θεό:

"Ο Θεός να δώσει, αν είναι και σκοτωθώ, το πτώμα μου να πέσει στα χέρια του εχθρού. Έτσι μόνο υπάρχει ελπίδα να δουν το φως της δημοσιότητας αυτά τα λόγια μου και να ακουστούν. Είμαι ένας άνδρας 28 χρονών. Το όνομά μου δεν έχει καμιά σημασία.  Ξεκίνησα κι εγώ κάποτε με φλογερές φιλοδοξίες και με ωραία όνειρα  και ξύπνησα ένα πρωί διορισμένος με τη βία, ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ και ΔΗΜΙΟΣ από τον αρχηγό της φασιστικής Ιταλίας … Σαν σκαθάρια, αλίμονο, και σαν ποντίκια, φέραμε τη δυσωδία και την πανώλη παντού όπου μας στείλανε. Οι φρικαλέοι εντούτοις ηρωισμοί μας, με τη βροχή του υπερίτη στα κορμιά των αθώων, με το χαλάζι των οβίδων στα κεφάλια των άοπλων  έγιναν το μισητό σύμβολο  του φασισμού.

Έτσι εμείς όλοι, που ποτέ δε σκεφτήκαμε να παραστήσουμε τους πολεμιστές και τους ήρωες, αλλά που απομείναμε στη βάση της ψυχής μας άνθρωποι και Χριστιανοί, εμείς όλοι που καταριόμαστε τη μοίρα μας, γιατί μας έταξε να ζήσουμε την περίοδο αυτή της απερίγραπτης  καταπτώσεως, έναν μόνο πόθο χαϊδεύουμε και μία ελπίδα τρέφουμε: Να εξοντωθεί και να πέσει ο φασισμός με τον ηρωικό πρωταρχηγό και τους γενναίους ιππότες του. Να πέσει επιτέλους απέξω, αφού εμείς οι ίδιοι, που πάσχουμε και ντρεπόμαστε, που τραβούμε τα πάνδεινα και πεινάμε, που σκοτωνόμαστε και ατιμαζόμαστε, που έχουμε χάσει κάθε ανθρώπινο δικαίωμα και εμφανιζόμαστε από το χυδαίο φασισμό χωρίς ανθρωπιά, δεν είμαστε άξιοι και ικανοί να τους γκρεμίσουμε από τα μακάβρια βάθρα τους…

Απ΄ έξω ας έρθει η σωτηρία… Μέσα από τον τάφο που θα μου σκάψουν με γενναιοψυχία χέρια ηρωικών Ελλήνων μαχητών, εκπέμπω με αγωνία προς όλη την ανθρωπότητα το απελπισμένο  SOS του λαού μου. Και είθε η φωνή μου να δονήσει σαν αστραπή τον αιθέρα και ν΄ ακουστεί ως τα πέρατα του κόσμου".

Δεν υπάρχουν «αν» στην ιστορία

Όλες οι υποθέσεις είν’ ανύπαρκτες

Δεν στέκουν.

Τις κατασκευάζει το μυαλό για να παρηγοριέται.

Όμως εμείς δεν χρειαζόμαστε παρηγοριές.

Χρειαζόμαστε πράξεις, γεγονότα αληθινά.

Ελεύθερα από «αν» και υποθέσεις.

Την ιστορία τη σπουδάζαμε παλιά μα τη βιώνουμε  στο τώρα.

Κι η ιστορία πολύ απέχει από μύθους και παρηγοριές.

Η ιστορία είναι αδυσώπητα σκληρή.

Ανελέητα ανθρώπινη και γήινη

Η ιστορία φτιάχνεται με πράξεις

Πλάθεται με αίμα, κόκκαλα και σάρκες

Τα «αν» κι οι υποθέσεις σ’ αυτή δεν έχουν θέση.

ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΚΑΜΙΑΣ ΜΟΡΦΗΣ, ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΦΡΙΚΗ.

Σας ευχαριστώ.

(Σημείωση: Τα ποιητικά αποσπάσματα προέρχονται από την ποιητική συλλογή της Αμαλίας Κ. Ηλιάδη  «Η φωνή της σιωπής», Τρίκαλα, Νοέμβριος 2006.)

 * H Αμαλία Κ. Ηλιάδη είναι φιλόλογος-ιστορικός, Δ/ντρια 3^ου Γυμνασίου Τρικάλων