Στην τάξη

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Η Αθανασία κοίταζε εκστατική

και στα μάτια της έλαμπαν

       οι μάχες των προγόνων της

Μίλαγε σαν καρδερίνα

       με φωνές χιλιάδων σοφών

Κελαηδούσε ο Πλάτωνας

                              κι ο Αριστοτέλης

κι η κιμωλία έγραφε

έγραφε σε γραμμική γραφή

Η Αθανασία μίλαγε

                και τα παιδιά κοιτούσαν

Κοιτούσαν την Αθανασία

ν’ ανεβαίνει  σ’ ένα αερόστατο

και να φεύγει στην Ιστορία

Να χτίζει ναούς, να δίνει μάχες,

να ρητορεύει στις αγορές

Τα παιδιά ακολούθησαν

Κι’ έγιναν όλοι

           ένα σμήνος πουλιών

                       στον Αττικό ουρανό

Όμως ο Γιαννάκης

του τελευταίου θρανίου μαθητής

τρεις μέρες νηστικός

                    δεν άντεξε την πτήση

Έλιωσαν στον Ήλιο τα φτερά του

κι έπεσε με γδούπο

                              στην Αττική γη

Από τότε η Αθανασία κοιτάζει

                                         εκστατική

και τα μάτια της σκοτεινιάζει

                           μια βουβή ικεσία:

Σώστε επιτέλους  τα παιδιά

                                    που πεινάνε

οι πρόγονοι σας κοιτάνε

             απ’ τα βάθη της Ιστορίας

                            11 Δεκεμβρίου 2011, Γιάννης Ποταμιάνος

Το «ευρω-μπορντέλο», η… τσατσά και το μαντρόσκυλο

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Η συνταγή στην οποία κατέληξε η σύνοδος κορυφής ήταν η αναμενόμενη. Όπως την περιγράφαμε τόσο καιρό και όπως την ανέμεναν οι περισσότεροι τις τελευταίες μέρες: η Γερμανία παρέμεινε πιστή στη δημοσιονομική «ορθοδοξία» χαράζοντας και επιβάλλοντας στην Ευρώπη μια Κόλαση ισόβιας λιτότητας. Η οικονομική και πολιτική κατάκτηση της Γηραιάς Ηπείρου θα προηγηθεί κάθε «λύσης» στην κρίση χρέους.

Άλλωστε η ευρωζώνη δεν έχει λύσεις προς αυτή την κατεύθυνση. Τα λεφτά που θα εγγυηθούν τα χρέη είναι πολλά – και δεν είναι διαθέσιμα. Η φράου Άνγκελα, λοιπόν, έχοντας υποτάξει πλήρως τον «μικρούλη» Σαρκοζί, προσφέροντάς του ένα κοκαλάκι προστασίας των τραπεζών του από μελλοντικά «κουρέματα», επέβαλε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς μηδενικών ελλειμμάτων με αυτόματες ποινές για τους «παραβάτες», οι οποίες θα εξειδικευθούν μέχρι τον Μάρτιο. Οι ποινές αυτές θα επιβάλλονται χωρίς καθυστέρηση, εκτός αν αποφασίσει διαφορετικά μια αυξημένη πλειοψηφία.

Και τι έγινε αν η ύφεση εξ αιτίας της λιτότητας σε εμποδίζει να πιάσεις τους στόχους; Και τι έγινε αν ήδη έχεις ξεσκίσει τον λαό σου αλλά αδυνατείς να τα βγάλεις πέρα; Η «παράβαση» θα τιμωρείται αυτομάτως.

«Ενσωματωμένη» η πτώχευση

Παράλληλα επισπεύδεται κατά έναν χρόνο (Ιούλιο του 2012) ο μόνιμος μηχανισμός «στήριξης», ESM, ο οποίος για ένα διάστημα θα λειτουργεί παράλληλα με τον σημερινό προσωρινό μηχανισμό (EFSF).

Το νέο με τον ESM είναι ότι θα αποφασίζει με πλειοψηφία 85% και όχι με ομοφωνία αν Κομισιόν και ΕΚΤ κρίνουν πως η απόφαση είναι χρονικά επείγουσα και ταυτοχρόνως «απαραίτητη» για την οικονομική σταθερότητα της Ένωσης. Δηλαδή πάει περίπατο το «βέτο» στις κρίσιμες αποφάσεις…

Πέραν αυτών, σε μελλοντικές αναδιαρθρώσεις χρέους, «σε ό,τι αφορά τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα θα τηρήσουμε αυστηρά τις καθιερωμένες αρχές και πρακτικές του ΔΝΤ. Τούτο θα αποτυπωθεί με κατηγορηματικό τρόπο στο προοίμιο της Συνθήκης». Ειδικά για την Ελλάδα αναφέρεται ρητά στην απόφαση ότι «οι αποφάσεις που ελήφθησαν στις 21 Ιουλίου και στις 26-27 Οκτωβρίου σχετικά με το ελληνικό χρέος έχουν μοναδικό και έκτακτο χαρακτήρα».

Κοινώς υποτίθεται ότι οι ιδιώτες δεν θα κουρεύονται υποχρεωτικά και… διά της βίας σε περιπτώσεις αναδιάρθρωσης χρέους.

Ταυτοχρόνως «στους όρους όλων των νέων ομολόγων δημοσίου σε ευρώ θα περιληφθούν τυποποιημένες και πανομοιότυπες ρήτρες συλλογικής δράσης». Τι σημαίνουν οι «ρήτρες συλλογικής δράσης» (CAC); Ότι οι κάτοχοι ομολόγων θα γνωρίζουν εκ των προτέρων όχι μόνο τους κινδύνους που αναλαμβάνουν – μέσω μιας προκαθορισμένης τιμής πιθανού κουρέματος – αλλά και τις εγγυήσεις που τους παρέχονται προκειμένου να αγοράσουν το ομόλογο.

Με απλά λόγια, όσα νέα ομόλογα θα εκδίδονται στην ευρωζώνη θα φέρουν «ενσωματωμένους» τους όρους πτώχευσης της χώρας που τα εκδίδει. Κάθε ομόλογο θα… κουβαλάει και μια μίνι δανειακή σύμβαση, όπως αυτή που ήδη υπέγραψε η Ελλάδα με την τρόικα.

Προέλεγχος των προϋπολογισμών

Επιπλέον «θα εξεταστεί» η πρόταση της Κομισιόν (23 Νοεμβρίου 2011) η οποία προβλέπει έγκριση των προσχεδίων των εθνικών προϋπολογισμών. Αυτό θα σημαίνει πλήρη κατάλυση της δημοσιονομικής κυριαρχίας για όλους όσοι θα συμμετάσχουν στο νέο ευρωσύμφωνο λιτότητας – και όχι βεβαίως μόνο για την «αμαρτωλή» και… «διεφθαρμένη» Ελλάδα.

Για την ακρίβεια «η Επιτροπή θα εξετάζει ιδίως τις βασικές παραμέτρους του δημοσιονομικού προσανατολισμού των προσχεδίων προϋπολογισμού και, εφόσον χρειάζεται, θα γνωμοδοτεί επ’ αυτών. Όταν η Επιτροπή εντοπίζει ιδιαίτερα σοβαρές περιπτώσεις μη συμμόρφωσης με το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, θα ζητά αναθεώρηση του προσχεδίου».

Κοινώς καμιά δυνατότητα για τις χώρες – μέλη του νέου ευρωσυμφώνου να διαμορφώνουν προϋπολογισμούς μη εγκεκριμένους από την Κομισιόν – δηλαδή… από το Βερολίνο.

Εγγυητής το ΔΝΤ

Τα λεφτά του ESM θα φτάσουν τα 500 δισ. Καμιά σχέση βεβαίως με τα αιτούμενα από τις «αγορές» 2 τρισ., αλλά το κεντρικό ζήτημα δεν είναι αυτό. Άλλωστε οι αποφάσεις αυτής της συνόδου κορυφής δεν είχαν στόχο να προσφέρουν λύσεις για την κρίση χρέους, αλλά να ορίσουν το νέο ευρωπαϊκό τοπίο και να μοιράσουν ρόλους και εξουσία.

Έτσι, λοιπόν, η ευρωζώνη, ανίκανη να χρηματοδοτήσει περαιτέρω το ήδη προβληματικό EFSF, είναι έτοιμη να παράσχει κεφάλαια 200 δισ. ευρώ («υπό τη μορφή διμερών δανείων») στο… ΔΝΤ, το οποίο με τη σειρά του – και με τους όρους που όλοι πια γνωρίζουμε – θα τα δανείζει στις χώρες που βρίσκονται στο χείλος της χρεοκοπίας.

● Πρώτος στόχος επισήμως είναι «να διασφαλιστεί η επάρκεια των πόρων του ΔΝΤ για την αντιμετώπιση της κρίσης».

● Ο δεύτερος όμως περιγράφεται από την εξής φράση: «Αναμένουμε παράλληλες συνεισφορές από τη διεθνή κοινότητα».

Με δυο λόγια: Η ευρωζώνη αδυνατεί να χρηματοδοτήσει τους μηχανισμούς της αν η ΕΚΤ δεν κόψει χρήμα. Επειδή όμως αυτό δεν το θέλει η Γερμανία επ’ ουδενί λόγω φοβούμενη τον πληθωρισμό, προσπαθεί να προσελκύσει χρήμα που θα έρθει από μεγάλες χώρες εκτός ευρωζώνης. Πώς όμως το (διαπιστωμένα – και όχι μόνο από τον… Economist) «ευρωμπορντέλο» θα εγγυηθεί τις συνεισφορές τρίτων;

Μόνο με έναν τρόπο: Αναθέτοντας τον ρόλο του διαχειριστή στο ΔΝΤ και βάζοντας σε αυτό τα 200 δισ., τα οποία θα αποτελούν ένα είδος εμπράγματης (χρηματικής) εγγύησης ώστε να πειστούν και άλλοι (Αμερικανοί, Κινέζοι, Ινδοί, Βραζιλιάνοι κ.λπ.) να βάλουν λεφτά στην υπηρεσία της διάσωσης του ευρώ. Ήδη πάντως η πρώτη αντίδραση των ΗΠΑ δεν ήταν και πολύ ενθαρρυντική.

Ακόμη όμως και αν ο στόχος αυτός επιτευχθεί, η σταθερότητα του ευρώ θα τεθεί υπό την εγγύηση του ΔΝΤ, κάτι αδιανόητο μέχρι πριν από λίγο καιρό. Ακόμη χειρότερα, η πολιτική και οικονομική διαχείριση υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να περάσει στα χέρια των ΗΠΑ και της Κίνας (σε ρόλο τσατσάς του «ευρωμπορντέλου»), με δημοσιονομικό μαντρόσκυλο τη Γερμανία.

Αυτός ο ζόφος μοιάζει να είναι το μέλλον του ευρώ, το οποίο όλοι εμείς – Έλληνες και λοιποί Ευρωπαίοι – καλούμαστε να… σώσουμε καταδικάζοντας ολόκληρες γενιές ανθρώπων και την ίδια την υπόσταση των χωρών μας. Αυτό ακριβώς το μέλλον περιγράφει το ευρωσύμφωνο που αποφάσισε η σύνοδος κορυφής – προκειμένου να παρακάμψει τη Συνθήκη της Λισσαβώνας – βάζοντας μάλιστα τις προβλέψεις του συμφώνου στο δίκαιο των χωρών και της Ευρώπης…

ΠΗΓΗ: ΣΑΒΒΑΤΟ, 10 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011, http://topontiki.gr/article/26454

Δεκαπεντάχρονος μαθητής μπροστά στο δοκίμιο PISA: Ερωτήματα επιθετικής και δημιουργικής απόγνωσης,

Των Γιώργου Μαυρογιώργου*,

Στέλλας Αντωνίου, Κωνσταντίνου Κουμή, Φωτεινής Κούτρα, Μαργαρίτας Μαυρουδή**

Σε προηγούμενη ανάλυσή μας, εστιάσαμε σε ένα θέμα από δοκίμιο του PISA, την «όξινη βροχή», και αναδείξαμε τους τρόπους με τους οποίους συνδέθηκε με τις Καρυάτιδες. Υποστηρίξαμε την άποψη ότι η αναφορά στις Καρυάτιδες αξιοποιήθηκε, στην Ελλάδα, με τρόπο που το  PISA διεκδικούσε  κοινωνικές και ανθρωπιστικές ευαισθησίες. Για μας είναι σαφές ότι,  όσο και να «κλαίνε  οι Καρυάτιδες», δε μπορούν να απαλλάξουν το PISA από τη σοβαρή  κριτική που δέχεται για τη σχέση του με τα κριτήρια μιας ασύδοτης αγοράς. Όσο δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι οι Καρυάτιδες κλαίνε άλλο τόσο δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι το PISA είναι έξω και πέρα από το άρμα της φιλελεύθερης ιδεολογίας της αγοράς.

Αν ο θρύλος για το «θρήνο» των Καρυάτιδων είχε λόγους να δημιουργηθεί, γιατί μας χρειάζεται ένας άλλος  θρύλος για την αγιοποίηση του PISA; Δε θα αφήσουμε, ακόμα μια φορά, ήσυχες τις Καρυάτιδες να «ξεκουραστούν» προστατευμένες σε ξεχωριστά μουσεία. Θα συνεχίσουμε με κάποια ακόμα «μυστικά» στο συγκεκριμένο παράδειγμα  του δοκιμίου. Όλα τα δοκίμια του  PISA προσφέρονται για μια ανάλογη αποσύνταξη. Γνωρίζουμε ότι, θέλουμε δε θέλουμε, όταν συμμετέχουμε σε μια διαδικασία όπου οι κυρίαρχοι κρατικοί εξουσιαστικοί μηχανισμοί ευαγγελίζονται το PISA, ενδεχομένως, θα αντιμετωπίσουμε τη δυσπιστία, τη στρέβλωση, την υπεκφυγή, τη σιωπή, κ. α. Παρόλα αυτά, θα συνεχίσουμε. Σε προηγούμενο κείμενο υποστηρίξαμε ότι οι μαθητές που συμμετέχουν στο  PISA καλούνται να αποδείξουν ότι είναι επιδέξιοι χρήστες «έτοιμων» πληροφοριών. Προκαλούνται από «έξυπνες» ερωτήσεις να κάνουν «έξυπνες» επιλογές από έτοιμες «έξυπνες» απαντήσεις! Αυτό θα το εξειδικεύσουμε με το ερώτημα: Τι, άραγε, κάνει ένας δεκαπεντάχρονος μαθητής  μπροστά σε ένα δοκίμιο  PISA;

Όπως έχουμε επισημάνει, ένα εξεταστικό δοκίμιο αποτυπώνει αντιλήψεις για τη γνώση, τη διδασκαλία, τη μάθηση και το μαθητή. Όταν το δοκίμιο αποκτά υψηλή υπόληψη,  έχει δυνατότητες «παρακυβέρνησης» της εκπαίδευσης. Οι ειδικοί, οι λεγόμενοι «εθνικοί διαχειριστές» του PISA, στην Ελλάδα, δεν χάνουν ευκαιρία να υποστηρίζουν ότι «το εκπαιδευτικό σύστημα είναι επικεντρωμένο στην πρόσληψη ακαδημαϊκών γνώσεων και όχι στην ανάπτυξη δεξιοτήτων για την επίλυση προβλημάτων της καθημερινής ζωής(…) το ελληνικό σύστημα δίνει κατακερματισμένες γνώσεις, ενώ κύρια χαρακτηριστικά του είναι η παπαγαλία και η έλλειψη συνδυαστικής σκέψης(…) Τα θέματα που εξετάζει το PISA δεν είναι μακριά από όσα διδάσκονται τα Ελληνόπουλα. Αλλά δίνονται με διαφορετικό τρόπο. Θα είχαμε καλύτερα αποτελέσματα εάν τα διδάσκαμε με διαφορετικό τρόπο. Και αυτό πρέπει να κάνουμε»!Το λένε απερίφραστα, «δίχως περίσκεψη», οι εθνικοί τοποτηρητές: Το PISA υπαγορεύει τον ενδεδειγμένο μοναδικό τσελεμεντέ διδασκαλίας! Γι’ αυτό θα καταπιαστούμε και πάλι με τα «όξινα».

«Όξινη βροχή» ή Καρυάτιδες;

Το δοκίμιο PISA διαρθρώνεται σε ενότητες. Κάθε ενότητα έχει ένα θέμα το οποίο εισάγεται με κείμενο (με γραφήματα, εικόνες ή άλλα δεδομένα). Σε αυτό, προσφέρονται δεδομένα ή πληροφορίες που κρίνονται απαραίτητες  για τις «ορθές» απαντήσεις  σε ερωτήσεις σύντομης απάντησης, πολλαπλής επιλογής ή σωστού-λάθους και σε ερωτήσεις « στάσεων»

Το θέμα της «όξινης βροχής» είναι πασίγνωστο στην Ελλάδα και έχει χρησιμοποιηθεί ως παράδειγμα  για την προβολή των συγκριτικών πλεονεκτημάτων του δοκιμίου PISA.Μόλις ανοίξουμε τη σχετική ενότητα αυτού του θέματος, διαβάζουμε: «Στην παρακάτω φωτογραφία, βλέπετε τα αγάλματα που ονομάζονται Καρυάτιδες και βρίσκονται στην Ακρόπολη της Αθήνας για περισσότερο από 2500 χρόνια. Τα αγάλματα είναι φτιαγμένα από ένα είδος πετρώματος που λέγεται μάρμαρο. Το μάρμαρο συντίθεται από ανθρακικό ασβέστιο. Το 1980, τα πρωτότυπα αγάλματα μεταφέρθηκαν μέσα στο Μουσείο της Ακρόπολης και αντικαταστάθηκαν με αντίγραφα. Τα πρωτότυπα αγάλματα είχαν υποστεί φθορές από την όξινη βροχή. Η κανονική βροχή είναι ελαφρά όξινη, γιατί έχει απορροφήσει από τον αέρα κάποια ποσότητα διοξειδίου του άνθρακα. Η όξινη βροχή είναι πιο όξινη από την κανονική βροχή(!), γιατί έχει απορροφήσει αέρια, όπως οξείδια του θείου και οξείδια του αζώτου».

Κι εδώ έρχεται η πρώτη ερώτηση: «Από πού προέρχονται αυτά τα οξείδια του θείου και τα οξείδια του αζώτου που βρίσκονται στον αέρα;» Ζητείται από τους μαθητές σύντομη/συνοπτική απάντηση για να συνεχίσουν ακάθεκτοι (έχουν κι αντίπαλο το χρόνο) στη δεύτερη ερώτηση. Πριν  διατυπωθεί  η δεύτερη ερώτηση, προηγείται, και πάλι, σύντομο κείμενο όπου γίνεται αναφορά σε προϋποθέσεις  αλλά και σε πληροφορίες που θεωρούνται βασικές για την περιγραφή ενός  πειραματισμού, ως εξής: «Μπορούμε να αναπαραστήσουμε την επίδραση της όξινης βροχής πάνω στο μάρμαρο, αν τοποθετήσουμε θραύσματα μαρμάρου μέσα σε ξύδι για όλη τη διάρκεια της νύχτας. Το ξύδι και η όξινη βροχή έχουν περίπου τον ίδιο βαθμό οξύτητας. Όταν ένα θραύσμα μαρμάρου τοποθετείται μέσα σε ξύδι, σχηματίζονται φυσαλίδες αερίων. Η μάζα του στεγνού θραύσματος του μαρμάρου μπορεί να μετρηθεί πριν και μετά το πείραμα». Ακολουθεί η ερώτηση: «Ένα θραύσμα μαρμάρου, πριν εμβαπτιστεί σε ξύδι για όλη τη διάρκεια της νύχτας, έχει μάζα 2.0  γραμμάρια. Την επόμενη μέρα το θραύσμα απομακρύνεται  από το ξύδι και στεγνώνεται. Ποια θα είναι η μάζα του στεγνού θραύσματος μαρμάρου;

Α.  Λιγότερο από 2.0 γραμμάρια

Β.  Ακριβώς 2.0 γραμμάρια

Γ.  Μεταξύ 2.0 και 2.4 γραμμαρίων

Δ.  Περισσότερο από 2.4 γραμμάρια»

Οι μαθητές καλούνται να επιλέξουν μία από τις τέσσερις επιλογές ως «ορθή» απάντηση. Μετά από αυτή, ακολουθεί η τρίτη, με παρόμοια διαδικασία: «Οι μαθητές που έκαναν αυτό το πείραμα έβαλαν επίσης θραύσματα μαρμάρου μέσα σε καθαρό (αποσταγμένο) νερό για όλη τη διάρκεια της νύχτας. Να εξηγήσεις  γιατί οι μαθητές συμπεριέλαβαν αυτό το βήμα στο πείραμά τους». Ζητείται σύντομη/συνοπτική/λιτή απάντηση, αυτή τη φορά.

Στη συνέχεια, ακολουθούν δύο ερωτήσεις «στάσεων». Η μία: «Πόσο ενδιαφέρεστε για τις ακόλουθες πληροφορίες. Να σημειώσεις Χ σε ένα μόνο τετράγωνο σε κάθε σειρά (Πολύ, Μέτρια, Λίγο, Καθόλου)…». Η άλλη: «Πόσο συμφωνείς με τις ακόλουθες προτάσεις. Να σημειώσεις Χ σε ένα μόνο τετράγωνο σε κάθε σειρά (Συμφωνώ απόλυτα, Συμφωνώ, Διαφωνώ, Διαφωνώ απόλυτα)…». Καλούνται, δηλαδή, οι μαθητές να συμφωνήσουν ή να διαφωνήσουν(με διαβαθμίσεις), με ένα τικ του «Χ», με προκατασκευασμένους ισχυρισμούς που προτείνονται! Αυτή, λίγο-πολύ, είναι μια ενδεικτική περίπτωση ενός  θέματος από τα δοκίμια του PISA. Πάντως, δεν εντοπίσαμε  ερώτηση για τις Καρυάτιδες! Ανθρακικό ασβέστιο, ξύδι, αντιδράσεις και μόλυνση είναι το θέμα!

Ένας  δεκαπεντάχρονος  εκτελεί  εντολές PISA

Ένας δεκαπεντάχρονος μαθητής που έχει ολοκληρώσει το εννιάχρονο υποχρεωτικό ελληνικό σχολείο, μπροστά σε ένα τέτοιο θέμα δοκιμίου, έχει τη δική του «προίκα» ετοιμότητας και τις δικές του απορίες. Δε μπορούμε να τις υποθέσουμε. Αυτά εξαρτώνται, σε τελευταία ανάλυση, από την κοινωνική  προέλευση των μαθητών, τη σχέση τους με το εννιάχρονο σχολείο της «ακώλυτης προαγωγής και της επιείκειας» (διάβαζε: προβολή του «δημοκρατικού» σχολείου), τα προγράμματα μαθημάτων, τη διδασκαλία, την προηγούμενη εμπειρία τους σε τέτοια δοκίμια, κ. α.  Μπορούμε, ωστόσο, βάσιμα, να υποθέσουμε πως ένας δεκαπεντάχρονος μαθητής αντιλαμβάνεται ότι αξιολογείται στο θέμα της «όξινης βροχής» (αναφέρεται, άλλωστε, ως τίτλος).

Πληροφορείται (δεν είμαστε βέβαιοι ότι μαθαίνει) ότι «η όξινη βροχή είναι πιο όξινη από την κανονική βροχή»! Διαβάζει τις βασικές πληροφορίες (το «συνοπτικό σώμα γνώσεων» για την περίσταση) που του προτείνονται για ενδεχόμενη χρήση προκειμένου να απαντήσει στις πέντε ερωτήσεις. Διαβάζει, επίσης, ότι τα συγκεκριμένα αγάλματα είναι φτιαγμένα από μάρμαρο που συντίθεται από ανθρακικό ασβέστιο, κ.α. Στη συνέχεια, διαβάζει απλή περιγραφή πειράματος που  θεμελιώνεται στη νοητή παρατήρηση ότι «σχηματίζονται φυσαλίδες αερίων», όταν «θραύσμα μαρμάρου τοποθετείται μέσα σε ξύδι». Δε βλέπει τις φυσαλίδες, σε αντίθεση με τις Καρυάτιδες-αντίγραφα που είναι «παρούσες» στην εικόνα. Με βάση αυτές τις πληροφορίες, ο δεκαπεντάχρονος μαθητής  καλείται να επιλέξει, από τέσσερις προκατασκευασμένες απαντήσεις, τη μια. 

Με την  περιγραφή του συμπληρωματικού πειράματος καλείται με μια συνοπτική φράση να εξηγήσει τη σκοπιμότητά του πειράματος, όπως, ακριβώς και στην πρώτη ερώτηση. Κι όταν με το καλό τελειώσει με αυτές τις τρεις ερωτήσεις, συμμετέχει σε μια διαδικασία «ανακριτικής» ανίχνευσης «στάσεων», ανάλογα με τις δηλώσεις-επιλογές που θα κάνει  σε έναν από τους προκατασκευασμένους ισχυρισμούς που του προτείνονται. Δηλαδή, στις τρεις ερωτήσεις, από τις πέντε, απλώς, καλείται να επιλέξει ή και να δηλώσει. Δε χρειάζεται ούτε να δημιουργήσει ούτε να συνθέσει. Στις λεγόμενες «ανοιχτές ερωτήσεις σύντομης απάντησης», μόλις που χρειάζεται να «γρατσουνίσει» στο χαρτί, ξέρετε, με εκείνον τον λιτό, περιεκτικό, καίριο και  «λακωνικό» τρόπο («Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν») τις  απαντήσεις. Ευτυχώς, αυτή τη δεξιότητα την έχει αποκτήσει, εκτός σχολείου, με τα SMS που κάνει στην «πραγματική ζωή»!

Έτσι, κάπως, έχει ολοκληρώσει τις υποχρεώσεις του απέναντι στις κατηγορηματικές εντολές του δοκιμίου. Όσο διαρκεί η διαδικασία της χρονομετρημένης δοκιμασίας δεν ευνοείται να σκεφτεί «κάτι πέρα κι έξω» από τις συγκεκριμένες οδηγίες, τις πληροφορίες, τα αριθμητικά δεδομένα, τις εικόνες, τα γραφήματα, τις διευκρινίσεις, τις νύξεις, τους υπαινιγμούς, τις ερωτήσεις. Καλείται να επιδείξει την ικανότητα επιλογής των «ορθών απαντήσεων» ή σύνταξης  μηνυμάτων (SMS) σύντομης απάντησης. Αργότερα, μετά τη δοκιμασία, αν έχει ενδιαφέρον να ψάξει το θέμα περισσότερο, δεν αποκλείεται να είναι αποκαλυπτικός.

Ένας Δεκαπεντάχρονος σκέφτεται και ρωτάει

Όταν και αν το ξανασκεφτεί το θέμα, δεν αποκλείεται να αρχίσει τον καταιγισμό των ερωτημάτων: «Ποιος είπε ότι το PISA ενδιαφέρεται, ιδιαιτέρως, για τις ικανότητες και τις δεξιότητές μας και ότι «η αξιολόγηση επικεντρώνεται στην ικανότητα των νέων να χρησιμοποιούν τις γνώσεις  και τις δεξιότητες για να αντιμετωπίζουν πραγματικές καταστάσεις καθημερινής ζωής»; Μου είναι δυσδιάκριτο: Που «κατοικεί» και ποια ικανότητα/δεξιότητα ποιας χρήσης/χρησιμοποίησης ποιών γνώσεων και σε ποια κατάσταση πραγματικής ζωής; Πρόκειται για καταστάσεις πραγματική ζωής ή για «χαριτωμένες» επινοήσεις; Είναι ικανότητα το να συναρμολογείς υπαινιγμούς κι «αδρανείς ιδέες» και να συνθέτεις μηνύματα τύπου SMS; Είναι δεξιότητα το να επιλέγεις μια από τις προκατασκευασμένες απαντήσεις που έχουν ετοιμάσει ευρηματικοί θεματοθέτες; Γιατί θριαμβολογείτε με τις  ευρηματικές ερωτήσεις και δεν ενδιαφέρεστε για τη δική μου δημιουργικότητα; Οι στάσεις, άραγε, είναι απλή υπόθεση δήλωσης, με επιλογή, προκατασκευασμένων ισχυρισμών; Για ποια ελευθερία με παραμυθιάζετε με τις ερωτήσεις «ελεύθερης απάντησης» ή της ελεύθερης «επιλογής»; Γιατί με βάλατε στο «αντιπροσωπευτικό δείγμα-συγκρότημα», για να εκθέσετε τη χώρα μου σε σειρά κατάταξης στην παγκόσμια ανταγωνιστική αγορά εμπορευμάτων εκπαίδευσης; Ποιος θα καπηλευτεί τα επινίκια και ποιος θα κλάψει για τις «τελευταίες θέσεις»; Είναι αλήθεια πως δε μου επιβάλατε τη δοκιμασία της απομνημόνευσης. Ούτε μπορούσατε, άλλωστε! Με βάλατε, όμως, σε μια διαδικασία επείγουσας σύνδεσης με ό τι είχε απομείνει ως απόηχος από συζητήσεις που κάναμε στο σχολείο για το περιβάλλον και τη μόλυνση. Tο «Βιβλιάριο Δοκιμίου» έμοιαζε με σχολικό βιβλίο σκόρπιων κι ασύνδετων πληροφοριών, λες και ήταν από ρεπορτάζ, που πρώτη φορά διάβαζα! Δεν μπόρεσα να σκεφτώ! Δεν είχα μπροστά μου κάτι από «συνεκτικό, συνοπτικό και επαρκές σώμα γνώσεων». Κι άλλα να πω; Άφησα τελευταίο, ένα ερώτημα «επιθετικής και δημιουργικής απόγνωσης»!

Αλήθεια, πώς και  δε με ρωτήσατε  για τις Καρυάτιδες;

«Τι σχέση έχουν οι Καρυάτιδες του κειμένου με τις συγκεκριμένες ερωτήσεις του δοκιμίου; Ήταν διακοσμητικό στοιχείο; Έκανε το θέμα πιο ελκυστικό και τις ερωτήσεις πιο ενδιαφέρουσες; Μπας και, έφερναν το θέμα πιο κοντά στην πραγματικότητα της ζωής μου; Μήπως, για να προβληθεί η ευαισθησία του PISA σε θέματα πολιτισμικής κληρονομιάς; Πρώτη φορά διάβασα τη διατύπωση ότι «το μάρμαρο συντίθεται από ανθρακικό ασβέστιο». Είχα ακούσει ότι πολλά μνημεία της Ακρόπολης  έχουν μεταφερθεί και φυλάγονται σε μουσεία, για λόγους προστασίας από την ατμοσφαιρική μόλυνση στην Αθήνα. Κατάλαβα και τη σκοπιμότητα κατασκευής αντιγράφων. Εκείνο που δεν κατάλαβα είναι τούτο: Ωραία! Επιλέξατε ως αφορμή τις Καρυάτιδες!

Γιατί, δε μου δώσατε ένα εισαγωγικό κείμενο που να εξιστορεί την υπόθεση της «αποκαθήλωσης», του «διαμελισμού» και της αρπαγής της Καρυάτιδας; Γιατί δε μου αναλύσατε όλη τη βαρβαρότητα της συσκευασίας και της μεταφοράς; Γιατί δε με ενημερώσατε για το μεγάλο αγώνα που γίνεται για την επιστροφή των κλεμμένων ; Γιατί δε μου εκθέσατε  όλα τα σχετικά με το «θρύλο για το θρήνο»; Γιατί αυτό το αφήσατε  να το καπηλευτούν επιτήδειοι «αγιογράφοι» υποστηρικτές του PISA; Γιατί με τόση υποκρισία, μπροστά σε αυτό το ανοσιούργημα, μου προβάλατε την προτεραιότητα της «όξινης βροχής»; Μήπως, η όξινη βροχή δίνει άλλοθι στις «καλές υπηρεσίες» που προσέφερε η κλοπή; Θέλετε να με πείσετε ότι ήταν και είναι «προστασία»;

Διαβάζω πως στην Κύπρο  ενδιαφέρονται για πολίτες, που διακρίνονται  για δημοκρατικότητα, αγωνιστικότητα, παρρησία, κοινωνική υπευθυνότητα  και άλλες παρεμφερείς «συμπεριφορές» και «στάσεις». Μάλιστα, ακούω, ότι έχουν κάνει ένα αναλυτικό πρόγραμμα πιο απαιτητικό και πιο προωθημένο σε σχέση με τα ευρωπαϊκά: «Πιο δημοκρατικό και πιο αγωνιστικό σε ο τι αφορά την πολιτότητα». Εσείς, στην  Ελλάδα, γιατί με σπρώξατε  να πάρω μέρος σ αυτή τη φάρσα του PISA; Με έχετε μπερδέψει! Πώς ορίζετε την «πολιτότητα»; Περιμένω να δω πώς θα υποδεχτούν το PISA στην Κύπρο…».

* Διδάσκων στο σεμινάριο. Ομότιμος καθηγητής Παιδαγωγικής.
Άμισθος Αντιπρόεδρος του Επιστημονικού  Συμβουλίου του ΥΠΠ Κύπρου, Ιστοσελίδα  http://pep.uoi.gr/gmavrog  email: gmavrog@cc.uoi.gr

** Μεταπτυχιακές/οί  φοιτήτριες/τές στο Τμήμα ΕΠΑ του Πανεπιστημίου  Κύπρου (Σεμινάριο:  Αξιολόγηση και  ο  Εκπαιδευτικός ως Διανοούμενος)

ΠΗΓΗ: 9-12-2011, http://www.alfavita.gr/artrog.php?id=52539

Δεκέμβρης 2008: το σήμερα σαν ταινία «μικρού μήκους»

Του Σπύρου Πλακιά

Ένα κείμενο μνήμης, για το ο,τιδήποτε, ελάχιστη σημασία έχει, συνήθως, αν δεν συνδέεται με το σήμερα. Μπορεί να πέρασαν μόλις τρία χρόνια αλλά έχουν μεσολαβήσει τόσα πολλά, που πιθανώς η 6η Δεκεμβρίου 2008, εκείνο το Σαββατόβραδο, που ο Αλέξης Γρηγορόπουλος έπεφτε νεκρός στα Εξάρχεια από σφαίρα του ειδικού φρουρού Κορκονέα, μοιάζει πολύ μακρινή στο παρελθόν. Και όντως είναι, αν αναλογιστεί κανείς πόσα σκαλοπάτια έχει κατρακυλήσει έκτοτε, σε όλα, η ελληνική κοινωνία.

Όπως έχει γραφτεί ήδη από πολλούς, ο Αλέξης Γρηγορόπουλος δεν ήταν ούτε ο πρώτος, και όπως όλα δείχνουν, σε καμία περίπτωση δεν θα είναι ο τελευταίος νεκρός από το χέρι της αστυνομικής αυθαιρεσίας και καταστολής. Γι αυτό και είναι κάπως δύσκολο να αντιληφθεί κανείς γιατί ο χαμός του πυρπόλησε (σχεδόν κυριολεκτικά) ολόκληρη τη χώρα.

Κατά πολλούς, αποτέλεσε τη σταγόνα εκείνη που ξεχείλισε για τα καλά το ποτήρι της ανασφάλειας και της πίεσης που οι νέοι  ήδη βίωναν. Ένα αύριο αβέβαιο, θολό, απειλητικό. Ένα αύριο που αποτυπώθηκε στη βία των ημερών που ακολούθησαν. Ένα αύριο που προμηνούσε το σήμερα όλων μας.

Ο χαμός του Αλέξη λειτούργησε, επίσης, ως φυτίλι για το ξέσπασμα μιας βίας τυφλής. Μιας βίας εκτονωτικής και λυτρωτικής. Μιας βίας που σωρρευόταν και σωρρεύεται μέσα μας από την ίδια την καθημερινότητά μας. Μιας βίας καταλυτικής, που δεν θέτει ούτε αιτήματα, ούτε ερωτήματα. Τουλάχιστον για τον τρίτο, για αυτόν που την παρακολουθεί, για όλη την υπόλοιπη κοινωνία που βρέθηκε απλός θεατής και όχι υποκείμενο. Η κρυφή χαρά για το λαμπαδιασμένο Χριστουγεννιάτικο δέντρο του Συντάγματος, ως εκδίκηση για την επιβολή του λαμπερού περιτυλίγματος της δήθεν πετυχημένης μας πορείας (ως χώρα, ως κοινωνία, ως οικονομία, ως επαγγελματίες, ως φιλήσυχοι μικροαστοί) ακολουθήθηκε από απορία για τις εικόνες των λεηλατημένων καταστημάτων και από πίκρα για την (σχεδόν) απόπειρα πυρπόλησης της Εθνικής Βιβλιοθήκης.

Εκείνες οι μέρες του Δεκέμβρη του 2008 άφησαν πίσω τους, εκτός από αποκαϊδια και καταστροφές,  κενά λογικής ως προς την ταχύτητα και τη μαζικότητα της αντίδρασης. Κενά που δεν απαντιούνται ούτε με επικλήσεις στο αυθόρμητο, ούτε με την νέα τεχνολογία –sms, e-mails κλπ.  Τα κενά αυτά, ίσως, καλυφθούν συν τω χρόνω.

Άφησαν πίσω τους, όμως, και ορισμένα δεδομένα.  Ο Δεκέμβρης του ’08 αποτέλεσε, ίσως, την κορυφαία στιγμή της αρχής του τέλους της κυβέρνησης Καραμανλή. Μιας κυβέρνησης που, ασχέτως όλων των άλλων, αποκαλύπτεται, τελευταία, ότι δέχτηκε σε αρκετά σημεία «χτυπήματα κάτω από τη μέση» (απειλές για αγωγούς, πιέσεις για είσοδο Σκοπίων στο ΝΑΤΟ κ.ά.) Οι μέρες εκείνες διεκδικούν και άλλες πρωτιές. Ήταν τότε που πρωτοδιατυπώθηκε από χείλη πολιτικών της τότε κυβερνώσας παρατάξης η  πρόταση της χρησιμοποίησης του στρατού για να κατασταλούν οι διαδηλώσεις (πληροφορίες την τοποθετούσαν στα χείλη των  Μεϊμαράκη, Μπακογιάννη).  Ήταν τότε, επίσης, που εκφράστηκε με μεγαλύτερη ένταση η αυθαιρεσία της αστυνομικής καταστολής και η νοοτροπία της εξουσίας άνευ ορίων μελών των σωμάτων καταστολής (ποιος δεν θυμάται τα όπλα που κράδαιναν αστυνομικοί κατά διαδηλωτών;)

Υπήρξε, επίσης, σημείο καμπής για τον τρόπο αντίδρασης των δυνάμεων της αριστεράς ως προς το ίδιο το φαινόμενο -χιλιάδες κόσμου στο δρόμο- αλλά και ως προς την αλληλεπίδρασή τους. Κάποιες έσπευσαν απνευστί, άκριτα και συλλήβδην να το αγκαλιάσουν, να το ανυψώσουν σε επίπεδα που ουδέποτε του άξιζαν, αλλά ούτε και διεκδίκησε (πχ συγκρίσεις με Πολυτεχνείο κλπ) και να του αποδώσουν διαστάσεις και προθέσεις που ποτέ δεν είχε και δεν διατύπωσε (πχ χαρακτηρισμοί όπως Δεκεμβριανά που παραπέμπουν σε άλλες ιστορικές στιγμές, αποδίδουν άλλες νοηματοδοτήσεις και κοινώς κάνουν αχταρμά ανόμοια πράγματα) .

Κάποιες άλλες έσπευσαν εξίσου απνευστί, άκριτα και συλλήβδην, να το αφορίσουν, να το ταυτίσουν με τη δράση της ασφάλειας και του παρακράτους. Έσπευσαν να δώσουν αποστάσεις ασφαλείας στη έννοια του «οργανωμένου κινήματος» από αυτήν της, συγκεκριμένου είδους, σύγκρουσης θέτοντας τα θεμέλια της επιχειρηματολογίας περί επανάστασης χωρίς «σπασμένη βιτρίνα και ανοιγμένη μύτη» και της τακτικής της «υπεύθυνης επίδειξης δύναμης δια της τήρησης της τάξης».

Με δύο λόγια, οι δυνάμεις της αριστεράς σηματοδότησαν τις προθέσεις τους, αποκάλυψαν τα «λίγο» τους, πρόβαλλαν η κάθε μία τις βαθύτερες επιδιώξεις τους και έθεσαν τους εαυτούς τους, δηλαδή, είτε απέναντι είτε ως αυτόκλητους εκφραστές κάθε φωνής πέραν της δικής τους. Δεν άκουσαν, όμως. Έδωσαν μια καλή πρώτη εικόνα της στενάχωρης γεύσης που όλοι έχουμε στο στόμα την 6^η Δεκεμβρίου του 2011,  μετά το 1ο και το 2ο Μνημονίου, το Μεσοπρόθεσμο, τα αλλεπάλληλα κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα, το κίνημα των Αγανακτισμένων, τις διήμερες κινητοποιήσεις της 28^ης και της 29ης Ιουνίου, τη διήμερη απεργία της 19ης και 20ης Οκτωβρίου, μετά το νεκρό απεργό και τους δεκάδες τραυματίες, μετά την κυβέρνηση – «μονόπολη» Παπαδήμου..

Τρία χρόνια μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, η ίδια αυτή πράξη και ό,τι ακολούθησε, μοιάζει, σε εντελώς αφαιρετική μορφή φυσικά, να συμπυκνώνει κάπως αλληγορικά το δολοφονικό τώρα μας και το, αναγκαστικά, εξεγερσιακό μας αύριο… Τουλάχιστον, ας παλέψουμε να μην είναι τυφλό για να μην είναι θνησιγενές…

ΠΗΓΗ: 7 Δεκεμβρίου 2011, http://www.inprecor.gr/index.php/archives/141585

ΕΙΔΙΚΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΖΩΝΕΣ :

 ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ ΜΑΣ

Η ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ ΕΤΟΙΜΗ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΑΠΟΙΚΙΟΠΟΙΗΣΗ;

Του Δημήτρη Πατέλη*

Αυτό ήταν το τίμημα της υποτιθέμενης διακρατικής χρηματοδότησης Ε.Ε. – Δ.Ν.Τ. – Ε.Κ.Τ., η οποία εξοφλεί προηγούμενα χρέη κατοχυρώνοντας στο φιλικό για τους δανειστές αγγλικό δίκαιο το νέο ποσόν.

Η άλλη σημαντική πλευρά που τίθεται στην παρούσα φάση σε εφαρμογή είναι η επιδίωξη της κατοχύρωσης και του υπολοίπου ελληνικού ομολογιακού κρατικού χρέους στο αγγλικό δίκαιο και σε ξένο ισχυρό νόμισμα, ώστε η απαίτηση των δανειστών σε οποιαδήποτε περίπτωση εξόδου της χώρας μας από το ευρώ να είναι νομισματικά σκληρή.

Η υλοποίηση της εμπράγματης εξασφάλισης του συνολικού αυτού χρέους ξεκινά ήδη με τη λεηλασία του εναπομείναντος δημόσιου πλούτου, του ξεπουλήματος έναντι πινακίου φακής των δημόσιων επιχειρήσεων και της υφαρπαγής των δημόσιων αγαθών, αλλά και της δήμευσης της ιδιωτικής περιουσίας του λαού που ήδη απαξιώνεται ραγδαία.

Αφού λοιπόν μετέτρεψαν τη χώρα σε προτεκτοράτο της ντροπής ακολουθεί άμεσα το τελικό σχέδιο εξόντωσης που ενδεχομένως να συνδυαστεί και με το διαμελισμό της πατρίδας μας σε τιμάρια διαφορετικών εδαφών μέσω της εφαρμογής των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών εξαθλίωσης, όπως τα έχουμε γνωρίσει στις 3.000 τέτοιες περιπτώσεις που λειτουργούν σε 120 τριτοκοσμικές κυρίως χώρες. Ειδικά καθεστώτα εργασίας εκτός εθνικής συλλογικής σύμβασης εργασίας με άθλια μεροκάματα, συνθήκες και ωράρια, με μηδαμινές ή χωρίς ασφαλιστικές εισφορές, προκλητικές φοροαπαλλαγές των ξένων επενδυτών, καμία σύνδεση των δραστηριοτήτων με την εγχώρια οικονομία, ελεύθερος εξαγωγικός προσανατολισμός με εξάντληση των εθνικών πρώτων υλών και φυσικών πόρων προς όφελος της οικονομίας των επενδυτών και ελεύθερος επαναπατρισμός κερδών. Για το λόγο αυτό νομοθέτησαν το δικαίωμα επιφανείας, ώστε οι επενδυτές να έχουν ένα εξαιρετικό και απόλυτο ιδιοκτησιακό καθεστώς χωρίς περιττές δεσμεύσεις. Η εσωτερική αγορά σε ένα τέτοιο οικονομικό πλαίσιο θα αποδιαρθρωθεί και οι εγχώριες, τοπικές επιχειρήσεις θα κλείσουν με εξαιρετική αύξηση της ανεργίας του πληθυσμού, με αποτέλεσμα τον οικονομικό, κοινωνικό και πολιτισμικό μαρασμό και την κοινωνική περιβαλλοντική και ψυχολογική ερήμωση. Εργασιακός μεσαίωνας και αποικιοκρατία σε όλο τους το μεγαλείο. Τα παραδείγματα είναι πάμπολλα και απαράλλακτα, Ινδία, Κίνα, Ινδονησία, Φιλιππίνες, Μαλαισία, Περού, Βραζιλία, Ουκρανία, Καζακστάν, Πακιστάν, Μπαγκλαντές, Κονγκό, κοκ.

Αποικίες λοιπόν του γερμανικού κράτους του Δ΄Ράιχ οι ελληνικές περιφέρειες που εγκαινίασε ο «Καλλικράτης». Το ζήτησαν ο κ. Ρέσλερ, με το σχέδιο Eureka, ο κ. Σόιμπλε και ο κ. Κάπφερερ με το πρόγραμμα Hellios, η κ. Μέρκελ και ο κ. Ράιχενμπαχ, οι οποίοι βιάζονται για τη δημιουργία ασφαλών όρων παραγωγής φθηνής ενέργειας, δεδομένου ότι μέχρι το 1922 πρέπει να κλείσουν και το τελευταίο πυρηνικό τους εργοστάσιο και πρωτοστατεί ο κ. Τατούλης που βιάζεται να εφαρμόσει στην Πελοπόννησο το πρώτο πείραμα, αφού προφανώς στο σκληροπυρηνικό αυτό μοντέλο οικονομικού φιλελευθερισμού, σύμφωνα με τη διεθνή εμπειρία, συνυπάρχουν οι αδιαφανείς διαγωνισμοί με τις μίζες στις οποίες συμμετέχουν πολιτικοί και επιχειρηματίες με αποκλειστικό σκοπό το προσωπικό οικονομικό όφελος. Τι ήταν άραγε οι επαφές «αδελφοποίησης» των περιφερειών Β. Ρηνανίας – Βεστφαλίας (βιομηχανική καρδιά της Γερμανίας) με της Πελοποννήσου, υποστηρίζοντας επενδύσεις σχετικά με τις Α.Π.Ε. (Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας); Άλλωστε γερμανική τοπική τράπεζα της περιοχής έχει σημαντική έκθεση σε ελληνικά ομόλογα και έχει κάθε λόγο να ενδιαφέρεται έντονα και να πιέζει για την επιτάχυνση των εξελίξεων. Για να περιορίσουν δε και τα κεφάλαια που θα επενδύσουν επιφυλάσσουν για τον εαυτό τους και τα ευρωπαϊκά κονδύλια του ΕΣΠΑ που υποτίθεται ότι θα προορίζονταν για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας και των υποδομών της.

Η Πελοπόννησος βέβαια, έχει ήδη λειτουργήσει, ως προπομπός των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών στην Ελλάδα, με την περιβόητη Π.Ο.Τ.Α. Μεσσηνίας (Περιοχή Ολοκληρωμένης Τουριστικής Ανάπτυξης) στον Όρμο Ναβαρίνου, όπου ασκήθηκαν ανυπολόγιστες περιβαλλοντικές πιέσεις (σε μία προστατευόμενη περιοχή), ενώ η κοινωνία δεν ωφελήθηκε καθόλου από την «επένδυση» αυτοί, αφού ελάχιστοι Έλληνες εργαζόμενοι εργάστηκαν κάτω από αντίξοες συνθήκες εργασίας (ανασφάλιστη εργασία, 12ωρη εργασία κλπ) για την περάτωση του έργου.

Για όποιον λοιπόν αμφιβάλει το προηγούμενο υπάρχει! Θα επιστρέψουμε στις επιχειρήσεις που εκπροσωπούν οι παραπάνω κύριοι και επάξια αντιπροσωπεύει στην Ελλάδα ο περιφερειάρχης Πελοποννήσου Πέτρος Τατούλης, να ολοκληρώσουν το «χθόνιο» έργο τους εις βάρος του Ελληνικού Λαού;

Δεν θέλουμε ούτε το νόμισμά τους, είτε ευρώ είτε άλλο που ετοιμάζονται να εφεύρουν, ούτε έχουμε ανάγκη τα παραμύθια τους να αισθανόμαστε ευρωπαίοι – δηλαδή ανώτεροι από το είναι μας – και να είμαστε σκλάβοι τους, αυτή ήταν η μολυσμένη τροφή με την οποία μας έθρεψαν ως πτωχούς ιθαγενείς τις τελευταίες δεκαετίες οι δωσίλογοι που σήμερα αποκαλύπτουν το αποτρόπαιο πρόσωπό τους. Τις Ειδικές Οικονομικές ζώνες προς το παρόν δεν τις προβλέπουν άλλωστε στην επικράτειά τους, ενώ αντίθετα για μας τις ετοιμάζουν ταχύτατα με τη βοήθεια του κ. Τατούλη. Ποιοι λοιπόν άλλοι τον ακολουθούν στο Περιφερειακό Συμβούλιο Πελοποννήσου για να ερημώσουν πολιτισμικά και να αλώσουν εθνικά το λίκνο του νέου Ελληνικού κράτους;

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο, θα αντιταχθεί με κάθε μέσο στη δημιουργία Ειδικών Οικονομικών Ζωνών και θα προασπίσει με κάθε τρόπο τα κεκτημένα του Ελληνικού Λαού, τις Ελευθερίες και τη Γη του! Σε παράφραση του λόγου του ποιητή: Αυτό το Χώμα Είναι Δικό Μας! Δε θα τους το χαρίσουμε!

* Ο Δημήτρης Πατέλης είναι Επ. Καθηγητής του τμήματος Επιστημών του Πολυτεχνείου Κρήτης και μέλος της προσωρινής πολιτικής επιτροπής του Ενιαίου Παλλαικού Μετώπου

ΠΗΓΗ: Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2011, http://seisaxthia.blogspot.com/2011/12/blog-post_5052.html

Γυμνός ενώπιον της ΕΛ.(Λ)ΑΣ

by inflammatory: Γράφει ο δολερός για το radiobubble.gr

Με αφορμή την σύλληψη πολλών νεαρών στα προχθεσινά επεισόδια στα Εξάρχεια, μεταξύ των οποίων και ο γνωστός στο twitter @menacius  μέλος της ομάδας του omnia.tv, θυμήθηκα μια πολύ πρόσφατη ιστορία ενός φίλου βιοπαλαιστή που γνώρισε από μέσα την… φιλοξενία της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής, της ΓΑ.ΔΑ. δηλαδή.

Ο κύριος Παύλος (δεν αναφέρω το πραγματικό του όνομα), 55 ετών, άνεργος εδώ και καιρό, επιβιώνει κάνοντας δουλειές του ποδαριού. Μερεμέτια, καθάρισμα κήπων, βαψίματα κ.λπ. 200 περίπου ένσημα του λείπουν για να πάρει σύνταξη με «βαρέα και ανθυγιεινά». Ένσημα όμως κανείς δεν του κολλά.  Αξιοπρεπής και εξαιρετικά ήπιος ως χαρακτήρας, στα όρια της ανοησίας μερικές φορές, δεν διεκδικεί απλώς υπομένει. Εξασφαλίζει τον επιούσιο είτε από τα συσσίτια της Εκκλησίας και του Δήμου, είτε από «ένα πιάτο φαί» που του προσφέρουμε όσοι τον γνωρίζουμε.

Από τις περιστασιακές δουλειές και από τα… δανεικά που ζητά κλαίγοντας, εξασφαλίζει το ενοίκιο μιας «τρύπας» όπου διαμένει ώστε να μην κοιμάται στα παγκάκια.

Αφού είδε ότι το μέλλον στην Ελλάδα προοιωνίζεται μαύρο και άραχλο, αποφάσισε να φύγει εργάτης στην Ολλανδία όπου διαμένει εδώ και λίγο καιρό η κόρη του. Συγκεντρώνει τα απαραίτητα έγγραφα και πηγαίνει στο Τμήμα Ασφαλείας του Αστυνομικού Τμήματος κάπου στην Ν.Α. Αθήνα, για να εκδώσει καινούργια ταυτότητα, το μεσημέρι μιας Πέμπτης.

Οι χειροπέδες

Αφού πληκτρολογούν το όνομά του στο κομπιούτερ του λένε:
«Περιμένετε λίγο…», περιμένει και περιμένει και μετά από καμιά ώρα ένας ένστολος νεαρός αστυνομικός τον πλησιάζει και του ανακοινώνει επισήμως ότι συλλαμβάνεται. Στήλη άλατος ο κύριος Παύλος.

«Μα γιατί; Τι έκανα;», ρωτά τρέμοντας. «Δεν ξέρω, έτσι λέει το κομπιούτερ, εκκρεμεί ένταλμα σύλληψής σας», του απαντά αγέρωχα αλλά και λίγο αμήχανα ο νεαρός αστυφύλακας.

Επισήμως φιλοξενούμενος πλέον της Ελληνικής Αστυνομίας, οδηγείται στο κρατητήριο του τμήματος. Μες ‘την απελπισία του αναμένει την εξήγηση της σύλληψής του. Έπειτα από κάμποσες ώρες, του ανακοινώνουν ότι θα μεταχθεί στην ΓΑ.ΔΑ. και ότι συνελήφθη για χρέη προς το Δημόσιο. «Ποιά χρέη βρε παιδιά, εγώ δεν χρωστάω τίποτα…». Παρά τις διαμαρτυρίες που ψέλλιζε, του φορούν χειροπέδες και τον βάζουν στο περιπολικό. Λίγο αργότερα καταλήγει στην λεωφόρο Αλεξάνδρας, τον «παρκάρουν» σε ένα γραφείο και αργά το βράδυ, αφού καταγράφουν τα στοιχεία του, του ανακοινώνουν ότι  την επομένη θα μεταχθεί στον Εισαγγελέα. Του γνωστοποιούν δε, ότι το χρέος του είναι προς το ΙΚΑ και φτάνει τα 2.800 ευρώ! Πριν διανυκτερεύσει στο νέο του κατάλυμα, με παίρνει τηλέφωνο.

«Κύριε… δολερέ (μου μιλούσε πάντα στον πληθυντικό) με έχουν πιάσει…» μου ανακοινώνει με αναφιλητά. «Για χρέη προς το ΙΚΑ. Μα εγώ δεν χρωστάω…». Του συστήνω ψυχραιμία, είναι η εύκολη συμβουλή των απ’ έξω στους μέσα. Του θυμίζω ότι έχει κι ένα φίλο δικηγόρο και να επικοινωνήσει αμέσως μαζί του.

Από εκείνη την στιγμή δεν ξαναμίλησμε. Δεν απαντούσε στις κλήσεις μου επειδή του αφαιρέθηκε το κινητό. Προσπάθησα να μάθω τι συμβαίνει αλλά για την δημόσια διοίκηση ένας άνθρωπος που απλώς τον λένε Παύλο Π., δεν είναι γνωστός στο ευρύ κοινό, δεν έχει καν ανθρώπους να του συμπαραστέκονται, προφανώς δεν υπάρχει. Και αν υπάρχει κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να ασχοληθεί μαζί του ξημερώματα.

Το στριπτίζ της αξιοπρέπειας

Την Παρασκευή πια κι ενώ είχε φτάσει το μεσημέρι, ενοχλώντας οποιονδήποτε αρμόδιο και αναρμόδιο μπορούσα να βρω,  μαθαίνω ότι ο κύριος Παύλος, κατά την διάρκεια του ελέγχου, συλληφθέντων για διάφορα αδικήματα, αρνήθηκε να ξεγυμνωθεί μπροστά τους. Με «απειλές» ότι θα διωχθεί για αντίσταση κατά της αρχής κ.λπ. τελικά το έκανε κλαίγοντας και παρακαλώντας να μην του αφαιρέσουν την ελάχιστη αξιοπρέπεια που του είχε απομείνει. Οι κανονισμοί όμως είναι κανονισμοί… Αργότερα στο κρατητήριο επιχείρησε, χρησιμοποιώντας την μπλούζα του, να κρεμαστεί από τα κάγκελα. Δεν τον «άφησαν» άλλοι συγκρατούμενοί του. Δεν ξέρω αν το έκανε στ’ αλήθεια ή αν ήθελε να τραβήξει την προσοχή σαν μια ύστατη πράξη απελπισίας.

Η δε υπηρεσία, πάντως, τον έβγαλε από το κελί και τον έβαλε σε ένα γραφείο για να τον επιτηρούν οι αστυνομικοί, η στάση των οποίων άλλαξε άρδην. Από τα κρουασάν και τα μπουκαλάκια νερό που τους πέταγαν στο πάτωμα του κελιού, ή τις «χριστοπαναγίες», τις απειλές και τις σφαλιάρες, έγιναν ευγενικοί. Του έφεραν σάντουιτς, τον κέρασαν καφέ, του έδωσαν Ντεπόν, του επεσήμαναν ότι αυτά που κάνει είναι κουταμάρες και του έδωσαν και άλλες… πατρικές συμβουλές.

Γράψε λάθος!

Το απόγευμα της ίδιας ημέρας οδηγήθηκε στην υπηρεσία Σήμανσης στην λεωφόρο Καβάλας. Φωτογράφιση, δακτυλοσκόπηση, αρχειοθέτηση της περίπτωσής του στον φάκελο της υπηρεσίας. Με περιπολικό και σιδηροδέσμιο τον πήγαν στην Εισαγγελία, στην πρώην Σχολή Ευελπίδων. Μετά από ώρα ο αρμόδιος Εισαγγελέας, παρουσία πλέον του δικηγόρου του, ανακαλύπτει ότι η δίωξη για τα χρέη προς το ΙΚΑ, δεν υφίσταται! Πρόκειται απλώς για λάθος ενός δικαστηρίου… μιας πρωτεύουσας Νομού κοντά στην Αθήνα!

Για την ιστορία να πούμε ότι ο εν λόγω φιλοξενούμενος του Ελληνικού Δημοσίου, όπως ανακάλυψε ο δικηγόρος του, είχε πριν από πολλά χρόνια μια τουριστική επιχείρηση μαζί με την, πρώην τώρα, σύζυγο του. Από το κοινωνικό τουρισμό το ΙΚΑ τους οφείλει (ακόμα) 17.500 ευρώ. Από λάθος όμως το ΙΚΑ ζήτησε δικαστικά τα δικά του οφειλόμενα που έφτασαν το ποσό των 2.800 ευρώ και οι δικαστικές υπηρεσίες αγνόησαν, λόγω φόρτου υποθέσεων την μετέπειτα παραγγελία του ΙΚΑ ότι δεν υφίσταται νομικό ζήτημα.

Επειδή όμως ο Εισαγγελέας δεν είχε τα επίσημα έγγραφα από το αρμόδιο δικαστήριο και λόγω του ότι η ώρα είχε περάσει, δεν διέταξε την παύση της κράτησής του αλλά την συνέχισή της μέχρι την Δευτέρα όπου θα άνοιγαν και πάλι οι υπηρεσίες. Επέστρεψε έτσι στην ΓΑΔΑ, όπου παρέμεινε κρατούμενος όλο το Σαββατοκύριακο. Την Δευτέρα το μεσημέρι η περιπέτειά του έληξε και με επισήμως. Το κράτος όμως σοφά σκεπτόμενο, τον έβαλε να υπογράψει κι ένα χαρτί ότι δεν θα εγείρει νομικές και άλλες απαιτήσεις από το Ελληνικό Δημόσιο στο μέλλον.

«Δεν φταίμε εμείς. Τέτοια λάθη συμβαίνουν, δεν έγινε και τίποτα», ήταν η αποχαιρετιστήρια φράση του επίσημου κράτους.

«Είμαι ελεύθερος»

Όταν με επισκέφθηκε την Δευτέρα το απόγευμα και μου διηγήθηκε όλη την ιστορία του κλαίγοντας σαν μικρό παιδί του συνέστησα να μην το αφήσει έτσι, να κινηθεί νομικά ή έστω να μου επιτρέψει να δημοσιοποιήσω την περιπέτειά του, με ντοκουμέντα και στοιχεία. Δεν ήθελε! «Πού να μπλέξω τώρα, φοβάμαι!».  Όμως ήταν αγανακτισμένος, θυμωμένος, φοβισμένος. «Δεν αντέχω άλλο κι επειδή δεν μπορώ να πειράξω κανέναν, θα σκοτωθώ…», μου επαναλάμβανε συνεχώς

Μόλις προχθές, Τρίτη βράδυ, λαμβάνω ένα μήνυμα από την Ολλανδία: «Κύριε… δολερέ, έφτασα. Πολύ κρύο, ρίχνει ψιλό χαλάζι. Εγώ όμως νοιώθω ζεστασιά. Με αντιμετωπίζουν ως άνθρωπο, είμαι ελεύθερος.»

Υ.γ. Δεν έχω την άδεια του κυρίου Παύλου να δημοσιοποιήσω, έστω και παραποιημένη, αυτή την ιστορία και του ζητώ συγγνώμη που το κάνω. Σε τελική ανάλυση δεν είναι και καμία φοβερή αποκάλυψη. Τέτοιες ιστορίες και άλλες χειρότερες, συμβαίνουν καθημερινά. Αύριο μπορεί να συμβούν σε μένα ή στον καθέναν από εσάς. Έτσι κι αλλιώς «δεν έγινε και τίποτα…»! 

ΠΗΓΗ: Posted on 8 Δεκεμβρίου, 2011 3:22 μμ by inflammatory, http://parallhlografos.wordpress.com/2011/12/08/….83/ 

Όταν το βαθύ κράτος αποκαλύπεται

Του Δημήτρη Καζάκη

Η ραγδαία ανάπτυξη του ΕΠΑΜ έχει ανησυχήσει σοβαρά την άρχουσα τάξη και τους μηχανισμούς της σε δεξιά και αριστερά. Νιώθει να απειλείται από κάτι πρωτόγνωρο για την ίδια και το σύστημα πολιτικής κυριαρχίας της και επομένως πρέπει να το διαβάλει με κάθε τρόπο. Πώς όμως να το κάνει, όταν δεν βρίσκει τίποτε που να στέκει να του προσάψει;

Φτιάχνει ιστορίες για αγρίους και παντελώς ηλίθιους. Κι επειδή μέσα από τους υπάρχοντες κομματικούς μηχανισμούς η αναπαραγωγή υποταχτικών ηλιθίων αποτελεί τον κανόνα, θεωρούν ότι κάπως έτσι θα είναι και με την υπόλοιπή κοινωνία.

Πρώτα, είδαμε κάποιους να «αναρωτιούνται» που βρίσκει τα λεφτά το ΕΠΑΜ και ο Δημήτρης Καζάκης προσωπικά για να διατρέχουν πάνω-κάτω την Ελλάδα. Επειδή δεν βρήκαν απολύτως τίποτε, καμιά ύποπτη, ή σκιώδη σχέση να μας προσάψουν, απλώς «αναρωτιούνται». Γνωστή τακτική από την εποχή του Γκέμπελς. Το επιχείρημα αυτό έπιασε μόνο στους χαραμοφάϊδες των κομματικών μηχανισμών, που θέλουν κομματική αντιμισθία για να κάνουν το 1/100 αυτού που εθελοντικά και αμισθί κάνουν τα περισσότερα από τα μέλη του ΕΠΑΜ. Πώς μπορούν να καταλάβουν όλοι αυτοί οι ρεμπεσκέδες των κομμάτων, οι οποίοι για να βρουν ακροατήριο να μιλήσουν θα πρέπει να τους το μαζέψουν οι μηχανισμοί με τον ίδιο τρόπο που ο τσοπάνης σαλαγάει τα πρόβατα, ότι ο ίδιος ο απλός κόσμος θα οργάνωνε ομιλίες και συγκεντρώσεις από μόνος του επωμιζόμενος ακόμη και τα έξοδα από το δικό του υστέρημα; Πώς να αντιληφθούν ότι αυτό που κάνει το ΕΠΑΜ χρηματοδοτείται αποκλειστικά από το υστέρημα του ίδιου του απλού κόσμου της δουλειάς, των μελών και των φίλων του. Στο ΕΠΑΜ δεν κρύβονται επιχειρηματικά συμφέροντα, ούτε υπάρχουν επιχορηγήσεις, δωρεές, τραπεζικά δάνεια, ή επαγγελματικά στελέχη. Υπάρχει μόνο η εθελοντική προσφορά στο μέτρο του δυνατού. Η ανάδειξη μέσα στο ΕΠΑΜ εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από την προσωπική δουλειά και συνεισφορά. Γι’ αυτό και δεν πρόκειται να βρείτε στο ΕΠΑΜ παράγοντες και παραγοντίσκους, οι οποίοι την μόνη πολιτική προίκα που διαθέτουν είναι η «επωνυμία» τους από αλλοτινές εποχές και ξεπεσμένους μηχανισμούς.

Κατόπιν, όταν είδε το «βαθύ κράτος» ότι ο πολιτικός λόγος και η δράση του ΕΠΑΜ διαπερνά οριζόντια το πολιτικό σύστημα, ότι μπορεί να κερδίσει με την ίδια άνεση τον δεξιό, όπως και τον αριστερό, ή τον κεντρώο, σκέφτηκε να χτυπήσει τα σύμβολα του ΕΠΑΜ. Από τις υστερίες των νεοφιλελεύθερων ναζί τύπου Άδωνη Γεωργιάδη φτάσαμε στα βιντεάκια για τα «μασονικά» σύμβολα του ΕΠΑΜ. Ο φρυγικός σκούφος, το σύμβολο της ελευθερίας από την εποχή της Ομηρικής Ελλάδας, έγινε ένα σκοτεινό «μασονικό» σύμβολο. Το ίδιο και το ισοσκελές τρίγωνο της Αδελφοσύνης, της Ισότητας και της Ελευθερίας της Μεγάλης Γαλλικής Επανάστασης του 1789, η οποία το δανείστηκε μαζί με τον φρυγικό σκούφο από την εποχή της Ρωμαϊκής δημοκρατίας και τους αγώνες των πληβείων ενάντια στους πατρικίους.

Πόσοι όμως είναι τόσο αγράμματοι, ή τόσο ανόητοι ώστε να πιστέψουν ότι τα κλασικά ιστορικά σύμβολα της δημοκρατίας είναι «μασονικά»; Ελάχιστοι. Γι’ αυτό και μπήκαν στον αγώνα και οι εφεδρείες του «βαθέως κράτους» στην αριστερά. Έτσι κάθε τρεις και λίγο έχουμε επιθέσεις ότι είμαστε εθνικιστές, ακόμη και «εθνικοσοσιαλιστές» και μάλιστα από εκείνους που εκ πεποιθήσεως και εξ ιδεολογίας είναι πράκτορες του ιμπεριαλισμού και της Ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας. Τελευταίο κρούσμα υπήρξε στο ιστολόγιο με την επωνυμία «Βαθύ Κόκκινο» όπου στις 6/12 αναρτήθηκε ανώνυμο κείμενο το οποίο, επικαλούμενο ανώνυμες «έγκυρες» πηγές, διακινεί την εξής πληροφορία για το ΕΠΑΜ:

«Αυτό λοιπόν που μας μεταβίβασαν – και επαναλαμβάνουμε ότι είναι κάτι που κυκλοφορεί χωρίς να έχουμε την δυνατότητα να ελέγξουμε αν ισχύει- είναι μια τουλάχιστον «περίεργη» προσέγγιση.

Συγκεκριμένα το ΕΠΑΜ – το πολιτικό μόρφωμα που ίδρυσε ο Δημήτρης Καζάκης – το οποίο έχει αναπτύξει μια σχετική δραστηριότητα τον τελευταίο καιρό και όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και σε πολλές επαρχιακές πόλεις θα ήθελε να κάνει την παρουσία του στις επόμενες βουλευτικές εκλογές αλλά το βασικό του πρόβλημα είναι ότι δεν διαθέτει την οικονομική δυνατότητα να κάνει μια εκλογική καμπάνια.

Πληροφορίες, λοιπόν, αναφέρουν ότι ο διαγραμμένος από την κοινοβουλευτική ομάδα της Ν.Δ. – αλλά όχι και από το κόμμα – βουλευτής Πάνος Καμένος συζητάει να συστρατευτεί στο εγχείρημα του Δ. Καζάκη προσφέροντας εκτός των άλλων και οικονομική στήριξη. Κάποιοι μάλιστα λένε ότι την ομιλία που έκανε πρόσφατα στην βουλή και στην οποία ο Π. Καμένος δήλωνε ότι θα καταψηφίσει τον προϋπολογισμό του 2010 την είχε ετοιμάσει με συνεργάτη του Δ. Καζάκη.»

Δεν μας εκπλήσσει η εν λόγω «πληροφορία», ούτε το γεγονός ότι αναπαράγεται χωρίς «να έχουμε την δυνατότητα να ελέγξουμε αν ισχύει», όπως ο ομολογεί ο ανώνυμος συντάκτης του. Μας είναι γνωστό από καιρό το γεγονός ότι ορισμένοι που κυκλοφορούν στην αριστερά νιώθουν εξαιρετικά βολικά με το να διακινούν «πληροφορίες» που κατασκευάζονται από το «βαθύ κράτος». Επ’ αμοιβή, ή όχι, μας είναι αδιάφορο. Το γεγονός όμως ότι σχήματα, κόμματα, οργανώσεις και ιστοσελίδες της λεγόμενης αριστεράς ανέχονται αυτές τις διακριτές συγγένειες με την φαιά προπαγάνδα του «βαθέως κράτους», απλά αποδεικνύει τι στ’ αλήθεια κρύβεται πίσω από την δήθεν επαναστατική και ταξική ρητορεία ορισμένων.

Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιοι θα προσπαθήσουν να δώσουν μαθήματα στο ΕΠΑΜ από τα αριστερά, ή να ασκήσουν αφ’ υψηλού «ταξική» κριτική, ας φροντίσουν πρώτα να ξεκαθαρίσουν τις γραμμές τους από τους εκπροσώπους και τα βαποράκια του «βαθέως κράτους» και ύστερα τα λέμε…

Εμείς συνεχίζουμε ακάθεκτοι και τους υποσχόμαστε ότι δεν θα χάσουν μόνο τον ύπνο τους.

6/12/2011, Δημήτρης Καζάκης

ΠΗΓΗ: Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011, http://dimitriskazakis.blogspot.com/2011/12/blog-post.html