ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ

Ή ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΛΠ(ΙΚ)ΕΣ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΣΤΗ ΜΕΤΕΚΛΟΓΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Του Γιώργου Κ. Καββαδία*

Αντισταθείτε πάλι σ' όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι
σ' όλους που γράφουν λόγους για την εποχή…
στις κολακείες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις
από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό αρχηγό τους.

Μ. Κατσαρός

Λίγες ώρες απομένουν πριν βγούμε από τον… παράδεισο των προεκλογικών υποσχέσεων και προσγειωθούμε ακόμα πιο ανώμαλα στην κοινωνική κόλαση της Τρόικας μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων. Ωστόσο οι εκλογές αυτές έχουν πολλές ιδιαιτερότητες, αφού για πρώτη φορά είναι πολύ πιθανό και τα δύο κόμματα εξουσίας να είναι μειοψηφία στο εκλογικό σώμα με ποσοστό κάτω από το 50%.

Και το κυριότερο ότι οι ψηφοφόροι του ΠΑ.ΣΟ.Κ. γνωρίζουν ότι με την ψήφο τους μπορεί να αναδείξουν ως πρωθυπουργό τον αρχηγό της Ν.Δ. Α. Σαμαρά (με τη συνδρομή του ληστρικού εκλογικού συστήματος που «χαρίζει» 50 έδρες στο πρώτο κόμμα!) και αντίστοιχα οι Νεοδημοκράτες ως συγκυβερνήτη τον αρχηγό του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ε. Βενιζέλο.

ΣΠΙΡΑΛ ΘΑΝΑΤΟΥ (SPIRAL OF DEATH) TO MNHMONIO 2

Για πρώτη φορά, επίσης, βρισκόμαστε πριν από τις κάλπες γνωρίζοντας ότι οι όποιες προεκλογικές υποσχέσεις είναι μια μεγάλη απάτη, αφού το Μνημόνιο 2 που υπέγραψαν τα δύο κόμματα θα αποτελέσει τη βάση της πολιτικής τους από τη Δευτέρα. Η κυβερνητική σταθερότητα που επαγγέλλονται εκβιαστικά σημαίνει εμπέδωση της ξενοκρατίας και της κοινωνικής λεηλασίας. Αναλαμβάνουν τον ρόλο του μεσολαβητή και διεκπεραιωτή της πολιτικής της τρόικας, της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ.

Χρησιμοποιώντας τη γλώσσα – Πινόκιο της εξουσίας επιχειρούν να διαστρέψουν την πραγματικότητα. Προβάλλουν ως μονόδρομο τη βαρβαρότητα των αλλεπάλληλων μνημονίων επαναλαμβάνοντας, απειλητικά, ότι «εναλλακτικός» δρόμος είναι, μόνο, η «ακυβερνησία», το «χάος», η «άτακτη χρεοκοπία», η «άτακτη οπισθοδρόμηση» κοκ. Ποιοι; Λυτοί που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία και την υποδούλωση, αυτοί που βύθισαν το λαό στην ανεργία, τη φτώχεια και την εξαθλίωση. Οι αποκλειστικά, υπεύθυνοι για την εφιαλτική πορεία της βίαιης, μεγάλης οπισθοδρόμησης. Προβάλλουν τον «ευρω- παράδεισο» την ώρα που η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Ελλάδα θα μείνουν «κολλημένες» σε έναν πολύ βαθύτερο οικονομικό βούρκο από ό, τι είχαν προβλέψει τον Ιανουάριο, μόλις τρεις μήνες πριν, σύμφωνα με 40 οικονομικούς αναλυτές σε δημοσκόπηση του Reuters.Ισπανία, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ιταλία ακολουθούν την Ελλάδα στο χορό της παρατεταμένης οικονομικής κρίσης. Παριστάνουν τις δυνάμεις της «ευθύνης», της «ασφάλειας» και της «τάξης» και εκβιάζουν το λαό επισείοντας, ως φόβητρο, την ακυβερνησία, το χάος και την καταστροφή της επόμενης ημέρας, αν δεν υπάρξει η λαϊκή συμμόρφωση και υποταγή.

Υπόσχονται «ανάπτυξη» ακόμα και «ανατροπή» και «κοινωνική δικαιοσύνη» αυτοί που με την πολιτική της πιο ακραίας λιτότητας, το μόνο που αναπτύσσουν είναι η ύφεση, η φτώχεια φορώντας στους εργαζόμενους και τους μικρομεσαίους το σπιράλ του θανάτου («Spiral of Death»)! Ατέλειωτη είναι η «λίστα Παπαδήμου» που κωδικοποιεί τις «Μνημονιακές δράσεις» από την Δευτέρα κιόλας. Τα νέα μέτρα που προβλέπονται να εφαρμοστούν με βάση το Μνημόνιο 2 φθάνουν το 7% του ΑΕΠ ή περίπου 14 -15 δις. ευρώ. Μείωση συντάξεων που τα τελευταία δύο χρόνια μειώθηκαν μέχρι 40% και των «κουτσουρεμένων» μισθών κατά 24% ακόμα μέχρι το 2013 στέλνοντας τους πιο φτωχούς να ψάχνουν τα σκουπίδια για φαγητό, «κούρεμα» κατά 30% του εφάπαξ. Από τη σοκαριστική έρευνα του Ευρωβαρόμετρου προκύπτει ότι η Ελλάδα κατέχει μια θλιβερή πρωτιά, αφού το 45%, περίπου 1 στους 2 δεν είχε χρήματα ούτε για το φαγητό του. Μείωση φαρμακευτικών δαπανών και καταργήσεις – συγχωνεύσεις νοσοκομείων με αποτέλεσμα να μένουν χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη οι ασφαλισμένοι και να καταδικάζονται σε θάνατο οι πιο φτωχοί. «Προσφορά περιουσιακών στοιχείων για πώληση», με άλλα λόγια ιδιωτικοποήσεις – ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας. Απολύσεις 150.000 δημοσίων υπαλλήλων μέχρι το 2015. Εκτίναξη της ανεργίας, , όταν ήδη έχουμε 21,8 %. Καταστροφή μιας γενιάς νέων με όνειρα με ελπίδες με τη μετατροπή τους σε ομήρους της εκ περιτροπής απασχόλησης, της ενοικιαζόμενης εργασίας, της μερικής απασχόλησης, των διαφόρων «προγραμμάτων». Ήδη η «γενιά των 700 ευρώ» (G -700) χαμηλώνει ακόμα περισσότερο τις προσδοκίες της και γίνεται «γενιά των 500 ευρώ» (G – 500), ενώ η Λαγκάρντ, επικεφαλής του ΔΝΤ επιτάσσει τη βαλκανιοποίηση των μισθών στα επίπεδα των 300 ευρώ. Ακόμα χειρότερες είναι οι προβλέψεις για την απασχόληση και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις με δεδομένη τη συνέχιση της πρωτοφανούς ύφεσης που και το 2012 θα κινηθεί άνω του 5%. Λίγο πριν από το "λουκέτο" βρίσκονται τουλάχιστον 180.000 επιχειρήσεις κυρίως στον χώρο του εμπορίου, ενώ σε άμεσο κίνδυνο βρίσκονται άλλες 200.000, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν τουλάχιστον άλλες 300.000 θέσεις εργασίας. Αυτή είναι η πολιτική τους που επωάζει τα χρυσά αυγά του φιδιού.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΚΕΡΔΟΦΟΡΙΑ

«Υπάρχουν χρήματα. Υπάρχει κανείς που αμφισβητεί

ότι αυτή η χώρα παράγει πλούτο»;

Γ. Παπακωνστντίνου πρώην Υπ. Οικ.

Με το άλλο χέρι θα συνεχίσουν να δίνουν τον κόπο των εργαζομένων στους χορτάτους και ζάπλουτους. Αυτοί που στήριξαν και στηρίζουν κάθε διαφθορά που άφησαν συγγενείς και κομματικούς σας φίλους να αλώσουν το δημόσιο χρήμα προκάλεσαν με τον διεφθαρμένο τρόπο ζωής. Πολλοί από αυτούς ανεπάγγελτοι που απόκτησαν τεράστια περιουσία στα χρόνια της …πολιτικής τους καριέρας. Με την πολιτική τους ισχυροποιούν το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Η διογκούμενη κερδοφορία του οδηγεί σε αφόρητες πιέσεις. Οι τράπεζες μέχρι το 2011 είχαν επιδοτηθεί από το κράτος με 60 δις, ενώ από την έναρξη της κρίσης το 2008 το κράτος έχει αποφασίσει τη χορήγηση εγγυήσεων ύψους 155 δις. Και τα 28 δις ζημίες που ανακοίνωσαν πρόσφατα, θα καλυφθούν από τα 50 δις του Μνημονίου 2 που θα τους δοθούν. Δηλαδή, ό,τι κερδίζουν το κρατούν για την πάρτι τους, κι όταν έχουν ζημιές τις φορτώνουν στο λαό δικαιώνοντας τη ρήση του Τόμας Τζέφερσον ότι «τα τραπεζικά ιδρύματα είναι πιο επικίνδυνα για τις ελευθερίες μας από τους τακτικούς στρατούς». Το 2010 οι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο εταιρείες είχαν κέρδη 7,3 δις ευρώ. Οι Έλληνες εφοπλιστές κατείχαν, το Μάρτιο του 2012, 3.760 πλοία, δηλαδή το 15% της παγκόσμιας χωρητικότητας, αλλά μόνο 862 από αυτά έφεραν την ελληνική σημαία. Σύμφωνα με στοιχεία των βρετανικών αρχών, την τελευταία διετία έχουν αποκτηθεί από Έλληνες ακίνητα στο Λονδίνο αξίας άνω του 1 δις ευρώ. Μόνο σε δύο χρόνια και μόνο στο Λονδίνο! Βέβαια, υπάρχουν κι εκείνοι που προτιμούν αγορές στο Βερολίνο και φυσικά οι πιο «παραδοσιακοί» συνεχίζουν να αγοράζουν στο Μονακό, την Κυανή Ακτή, το Παρίσι και τη Νέα Υόρκη. Η ολιγαρχία του πλούτου τρέφεται από την κρίση, αφού έβγαλε πολλά δις (600 έγραψε το Σπίγκελ) στην Ελβετία και τώρα τα στέλνει στην Καραϊβική. «Την ώρα όμως που τα χαμηλότερα στρώματα πλήττονται από την κρίση, οι πλούσιοι βγάζουν τα λεφτά τους σε λογαριασμούς στο εξωτερικό και τα βάρη τα σηκώνουν αυτοί που δεν έχουν» παραδέχεται ακόμα και η Α. Μέρκελ («Έθνος» 23 -2 -12)

ΕΜΕΙΣ! ΟΧΙ, ΑΥΤΟΙ!

Είναι βέβαιο ότι το έγκλημα σε βάρος των εργαζομένων και της χώρας θα επιφέρει και την τιμωρία. Οι εκλογές είναι μια ευκαιρία για να μαυρίσουμε όσους μαυρίζουν τη ζωή μας . Απέναντι στην επέλαση των βαρβάρων να αντισταθούμε ενισχύοντας τις δυνάμεις της αντίστασης και της ελπίδας, την αντισυστημική αριστερά. Το δίλημμα ή εμείς ή αυτοί είναι υπαρκτό. Η μεγαλύτερη τιμωρία για τους δυνάστες και «δανειστές» του λαού είναι η οργάνωση του αγώνα από την επομένη των εκλογών και η συγκρότηση ενός παλλαϊκού μετώπου αντίστασης και ανατροπής. Για να ανοίξει ο δρόμος ώστε να γίνει ο λαός πραγματικός αφέντης στον τόπο του.

* http://gkavadias.blogspot.com

ΠΗΓΗ: 4-5-2012, http://www.alfavita.gr/artro.php?id=63467

…Φταίει κι ο λυράρης, φταίει κι' ο ίδιος ο λαός που είναι μαραζιάρης

Του Γιώργου Καραμπελιά

Την τελευταία προεκλογική εβδομάδα τα πράγματα οδηγούνται σε έναν κυριολεκτικό τραγέλαφο, που αποκαλύπτει το πώς και γιατί η Ελλάδα έχει οδηγηθεί σε αυτή τη βαθύτατη και αδιέξοδη κρίση.

Η χώρα σ' αυτές τις εκλογές «πλέει εις την μελανόλευκον», όπως έγραψε ο αξέχαστος Μίνως Αργυράκης, βουλιάζει σε μια πολύπλευρη κρίση, την τελική φάση της οποίας έχουν πυροδοτήσει  οι πιο άθλιες ελίτ που έχει γνωρίσει στη μακρά ιστορία του ο ελληνισμός. Την ίδια στιγμή εξελίσσεται ένα απίστευτο θέατρο του παραλόγου, στο οποίος δυστυχώς έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης και ο ίδιος ο ελληνικός λαός.

Ο ελληνισμός ζει τις δυσκολότερες στιγμές του μετά τον πόλεμο και την Κατοχή. Αντιμετωπίζει μια κρίση με διαστάσεις τρομακτικές. Κατ' αρχάς και κατ' εξοχήν συμπιέζεται γεωπολιτικά. Η Δύση, που υποχωρώντας στρατηγικά απέναντι στην αναδυόμενη άπω Ανατολή είναι διατεθειμένη να μας «κάψει», χρησιμοποιώντας μας σαν αναλώσιμη ύλη, όπως είχε κάνει και άλλοτε στο παρελθόν. Η ισλαμική Ανατολή, με αιχμή του δόρατος τη νεο-οθωμανική Τουρκία, αφού πέρασε οριστικά τον Βόσπορο το 1922, βρίσκεται τώρα στις πύλες της Αθήνας.

Η Γερμανία για να αντιμετωπίσει την Κίνα θέλει να μεταβάλει την περιοχή μας σε ζώνη ειδικευμένων μεταναστών που θα ταξιδέψουν προς το Βερολίνο, χαμηλού κόστους εργασίας, και αποθήκη ψυχών της ισλαμικής και αφρικανικής μετανάστευσης – εν τέλει σε condominium  με τη νεο-οθωμανική Τουρκία, που επανέρχεται πλησίστια στα Βαλκάνια.

Όπως κάποτε ο Λίβανος αποτελούσε το σύνορο μεταξύ του αποικιοκρατικού δυτικού κόσμου με το Ισλάμ, στο εσωτερικό του Ισλάμ, έτσι και σήμερα, όταν οι συσχετισμοί δύναμης βρίσκονται σε διαδικασία ανατροπής, το ίδιο σύνορο τείνει να μετατεθεί δυτικότερα, δηλαδή στον ελληνικό κόσμο, την Ελλάδα, την Κύπρο, τα Βαλκάνια. Ο ελληνισμός απειλείται, -αν δεν βρίσκεται ήδη σε αυτή τη διαδικασία -, με λιβανοποίηση.

Γι' αυτό και μια καθολική κρίση, – πολιτισμική, πνευματική, δημογραφική, παραγωγική, πολιτική. Και πριν απ' όλα μια βαθύτατη  κρίση του Έλληνα ανθρώπου,

Γι' αυτό, και όταν η κρίση του ελλαδικού οικοδομήματος άρχισε από την οικονομική του αρματωσιά, από τον παρασιτισμό, την κλεπτοκρατία, το δανεισμό, επειδή το έθνος και η κοινωνία μας είχαν βυθιστεί στην παρακμή, δεν υπήρξε καμιά συνεκτική αντίδραση, ικανή να προσφέρει ένα όραμα, ένα σχέδιο εξόδου.

Είχαμε ως πρωθυπουργό τον δόλιο βλάκα, εκφυλισμένο απόγονο μιας κακόφημης δυναστείας, και αντίπαλό του έναν ανερμάτιστο κολεγιόπαιδα, – που είχε ήδη υπονομεύσει τις δυνατότητες μιας βαλκανικής πολιτικής το 1993, αποδεχόμενος τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, ενώ κατέστρεψε τις τελευταίες δυνατότητες μιας ρεαλιστικής αντίστασης στο Μνημόνιο τον Νοέμβριο του 2011.

Απέναντί τους οι «αντιμνημονιακοί». Ένα κόμμα από ρέπλικες του Μπρέζνιεφ, που διεκδικεί την… επιστροφή στο Στάλιν ενώ το ομογάλακτο εθνομηδενιστικό αδέλφι του ανακαλύπτει σήμερα ότι μπορεί να «κάνει στάση πληρωμών» και ταυτόχρονα εξυμνεί τον ευρωπαϊσμό. Πιο πέρα πολιτικάντηδες της κακιάς ώρας, τηλε-ευεαγγελιστές που διατρέχουν όλη την επικράτεια, κηρύττοντας  την επιστροφή του απολεσθέντος Παραδείσου, ιδρυτές κομμάτων και νούμερα, τέλος ναζιστικές  συμμορίες του υποκόσμου που διεκδικούν την είσοδό τους στη Βουλή. Όλοι αυτοί, τις τελευταίες μέρες, σε ένα κρεσέντο αλληλοκατηγοριών, χτυπημάτων κάτω από τη ζώνη,  άθλιων πολιτικάντικων επιχειρημάτων, αναιμικών προεκλογικών συγκεντρώσεων, χωρίς καμιά σοβαρή συζήτηση για τα διακυβεύματα των εκλογών, για την ίδια τη μοίρα του ελληνισμού που τίθεται εν κινδύνω.

Και ανάμεσα σε όλα αυτά κθκλοφορεί ανερμάτιστος, αλαλιασμένος από τα αντιφατικά μηνύματα, τσακισμένος από τις προπαγάνδες, ο ελληνικός λαός. Πρόβατο επί σφαγήν που το σαλαγάνε πράκτορες και πρακτορίσκοι,  μπούληδες βορείων προαστίων, γηραλέοι μπουφώνοι  και αετονύχηδες νεαροί. Ακόμα και όσοι έχουν συνείδηση της αθλιότητας και του χαμηλού επίπεδου του παιγνιδιού, και εμείς που συνειδητά επιλέξαμε να μείνουμε έξω από αυτό το μικρόψυχο και μειωτικό αλισβερίσι, για να κρατήσουμε την αξιοπρέπειά μας, ξέρουμε πως είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε κάποιες επιλογές την 6η Μαΐου, επιλογές που θα είναι οι λιγότερο επιζήμιες για τη χώρα. Και είναι αληθινά τόσο δύσκολο αυτό. Γιατί οι υπαρκτές εναλλακτικές λύσεις είναι δυστυχώς, φορτωμένες με αρνητικά. Μέχρι την τελευταία στιγμή που θα φτάσουμε στην κάλπη θα αναρωτιόμαστε ακόμα αν κάναμε τη σωστή επιλογή!

Δεν θέλω να επανέλθω στα ζητήματα που έθιξαν τα δύο κείμενα της «Κίνησης Πολιτών Άρδην», για τις εκλογές, τα διακυβεύματά τους και το τι ψηφίζουμε.  Απλώς σήμερα, Πέμπτη 3 Μαΐου -αηδιασμένος από το άθλιο και αντιαισθητικό θέαμα των κομμάτων, που έχουν οδηγήσει στο απόγειο τις ύβρεις και τα μαχαιρώματα στις τηλεοράσεις  και το διαδίκτυο, με κραυγές για το «ποιος τα παίρνει» και από πού, από υστερικές τηλεπερσόνες, που βλέπουν μετά την άνοδό τους να ακολουθεί η αναπόφευκτη πτώση στο βάραθρο της ανυπαρξίας τους- νιώθω πως είναι ανάγκη για άλλη μια φορά να θυμηθούμε το «αγαπητέ θεατή, έξοδος».

«Φορώντας τα γάντια μας» θα ρίξουμε ένα ψηφοδέλτιο την Κυριακή. Όσοι όμως έχουν κουραστεί από τις κραυγές και τα ψευτοδιλήμματα, όσοι νιώθουν αηδιασμένοι ακόμα και από τις ίδιες τις αναγκαίες  ίσως επιλογές τους, τις επόμενες μέρες, επιστρατεύοντας όσο κουράγιο και όση δύναμη μας έχει απομείνει, θα πρέπει να αρχίσουμε μια μακρά πορεία για την τιμή και την αξιοπρέπεια, όχι μόνο του έθνους μας, αλλά  επιτέλους εμάς των ίδιων.

Υποχρεωθήκαμε όλοι μας να πέσουμε πολύ χαμηλά ασχολούμενοι με τους ολίγιστους «πρωταγωνιστές», στην πραγματικότητα κομπάρσους της πολιτικής σκηνής. Αυτά τα δύο χρόνια, συμμετέχοντας στο κίνημα της αντίστασης του λαού μας, διαπίστωσα για μια ακόμα φορά πόση αλήθεια κρύβει η απόφανση πως «οι πολιτικοί σε οποιοδήποτε επίπεδο και να κινούνται, είναι βαθύτατα διεφθαρμένοι  και στην καλύτερη περίπτωση αμετάκλητα φθαρμένοι». Και δυστυχώς δεν φταίει μόνο ο λυράρης αλλά και όσοι ανέχονται και χειροκροτούν τις ανυπόφορα κακόφωνες δοξαριές του.

Μιλήσαμε ήδη για την ανάγκη να μεταβληθεί το «αντιμνημονιακό κίνημα» σε κίνημα αντίστασης. Αυτό προϋποθέτει αδελφέ μου, μια επανάσταση, όχι μόνο ενάντια στους «από πάνω», αλλά ενάντια στον ίδιο τον εαυτό μας. Και το διακύβευμα είναι ύψιστο. Είναι κυριολεκτικά  η επιβίωση του ελληνισμού.  Γι' αυτό και δεν έχουμε δικαίωμα να κλείσουμε με ένα,  finis Graeciae. Είμαστε υποχρεωμένοι να σηκωθούμε από το χώμα που μας έχουν ρίξει και να παλέψουμε. Όπως ταιριάζει σε εκείνους που πίσω τους έχουν τους προγόνους που ξέρουμε, ώστε να συνεχίσουμε να έχουμε απογόνους. Και την ιστορία τη γράφουν πάντα όσοι βαδίζουν… « ενάντιά» της.

3 Μαΐου 2012

ΠΗΓΗ: Μαΐου 3, 2012, http://ardin-rixi.gr/archives/5521

«Όταν λέμε "της σύνολης", εννοούμε "της σύνολης"!»*

Του Γιάννη Στρούμπα

Ενόψει των επικείμενων ελληνικών βουλευτικών εκλογών της 6ης Μαΐου 2012 η γνωστή και δεδομένη βούληση του κεφαλαιοκρατικού διευθυντηρίου που ρυθμίζει μέχρι στιγμής την κατεύθυνση της Ελλάδας εκφράστηκε εκ νέου με σαφήνεια από την κ. Κριστίν Λαγκάρντ, επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, στις 4/9/2012, οπότε η κ. Λαγκάρντ δήλωσε στο αμερικανικό δίκτυο CBS: «Οι εκλογές είναι μια στιγμή κατά την οποία τα υπεύθυνα πολιτικά κόμματα πρέπει να φανούν θαρραλέα και να πουν στον λαό την αλήθεια. Το να καταφύγει κανείς σε περιθωριακά κόμματα τα οποία λαϊκίζουν με επιδεικτικό τρόπο δεν είναι συνετή επιλογή για τον ελληνικό λαό.» (megatv.com…=29140381) Μεταξύ «λαϊκισμών» και τρομοκρατικών εκφοβισμών, η «συνετή» επιλογή παραμένει μείζον ζητούμενο.

* α΄ δημοσίευση: εφημ. «Αντιφωνητής», αρ. φύλλου 342, 1/5/2012.

Στις προεκλογικές τούτες στιγμές του διαλογισμού, των αξιολογήσεων και των εκτιμήσεων από την πλευρά των εκλογέων, η σύνθεση της αλήθειας γύρω από την οικονομική κρίση προφανώς και δεν είναι μόνο ελληνική προεκλογική υπόθεση. Ακόμη δεν έχει εξηγηθεί, για παράδειγμα, από τις «υπεύθυνες» δυτικές πολιτικές δυνάμεις γιατί ενώ η Ελλάδα δεν υστερούσε στις οικονομικές της επιδόσεις σε σχέση με θεωρούμενες ισχυρές δυτικές οικονομίες ούτε ως προς το εξωτερικό της χρέος ούτε ως προς το έλλειμμά της, βρέθηκε στη δίνη μιας ανελέητης επίθεσης από τα διεθνή οικονομικά κέντρα του καπιταλισμού. Προφανώς την αληθινή απάντηση σε ανάλογους προβληματισμούς, ακόμη κι αν την υποψιάζονται, δεν έχουν υποχρέωση να την παράσχουν αποκλειστικά οι Έλληνες πολιτικοί, εφόσον δεν είναι εκείνοι οι πρωτεργάτες της. Εξαιρούνται ο πρώην πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου και οι συνεργάτες του, που επιβάλλεται να λογοδοτήσουν σχετικά με όσα υφίσταται σήμερα η χώρα. Εκτός κι αν προτιμά να καταθέσει την «αλήθεια» προσωπικά η κ. Λαγκάρντ.

Στην αναζήτηση της αλήθειας θα μπορούσε να συμβάλει ένα τηλεοπτικό συνεργείο που θα πραγματοποιούσε επιτέλους το όραμα του κ. Γιώργου Παπανδρέου για πολιτικές διαβουλεύσεις ανοιχτές στους πολίτες. Ο λόγος δεν αφορά φυσικά τις παρωδίες διαβουλεύσεων που αφειδώς προσέφερε στο ελληνικό κοινό ο εμπνευστής τους· αφορά κάθε διαπραγμάτευση στις Βρυξέλλες, στην Ουάσιγκτον ή οπουδήποτε αλλού, σε όποιους χώρους κι αν διεξάγεται, για όσες ώρες κι αν διαρκεί, είτε μεταξύ των θλιβερών δυτικών πολιτικών ηγεσιών είτε ανάμεσα σ' εκείνες και τους εκπροσώπους του χρηματοπιστωτικού κατεστημένου. Η κ. Λαγκάρντ, προασπίστρια της αλήθειας, πιθανώς δεν διαφωνεί, εφόσον δεν υπάρχει τίποτα που θα 'πρεπε να διατηρηθεί κρυφό από τους λαούς. Ή όχι;

Βεβαίως, για να αναδειχτεί η αλήθεια χρειάζεται να τεθούν και τα κατάλληλα ερωτήματα. Οι γνωστές ευρωπαϊκές αιτιάσεις προς την Ελλάδα αναφορικά με την αδυναμία της να παράξει οποιοδήποτε προϊόν, να περιορίσει τον δημόσιο τομέα, να ελέγξει τη φοροδιαφυγή, να λειτουργήσει με διαφάνεια, έχουν καταντήσει γραφικές. Όχι πως οι ελληνικές ευθύνες είναι ανύπαρκτες· όμως οι διεθνείς κεφαλαιοκρατικές μεθοδεύσεις δεν είναι δυνατόν να συγκαλύπτονται πίσω από τις ελληνικές ανεπάρκειες, ούτε να προσπερνιούνται λόγω της υποτιθέμενης αποκλειστικής ελληνικής υπαιτιότητας, της τόσο ασήμαντης άλλωστε μπροστά στα όσα διεθνώς δρομολογούνται. Αν ο στόχος δεν είναι η «περιθωριακή» ή η «λαϊκίστικη» αλήθεια, παρά η «θαρραλέα» αλήθεια, έρχεται τώρα η στιγμή της αναμέτρησης με την αμείλικτη πραγματικότητα.

Η βασικότερη ερώτηση στην οποία οφείλουν να απαντήσουν οι ιθύνοντες των Βρυξελλών είναι ποιες πραγματικές οικονομικές στοχεύσεις των ηγετικών χωρών εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης οδήγησαν στην επιβολή συμφώνων που απαξίωσαν τις οικονομίες των ευάλωτων χωρών, ιδίως εκείνων του ευρωπαϊκού νότου, και όχι μόνο. Περαιτέρω, ποια συμφέροντα επέβαλαν την άρση κάθε προστατευτισμού, που ισοπέδωσε την ελληνική οικονομία; Ποια λογική πρόκρινε την εισαγωγή προϊόντων, για παράδειγμα βαμβακιού, από την Τουρκία ή την Αίγυπτο, κι άφηνε αδιάθετη την ελληνική παραγωγή; Ποια πολιτική ηθική επέτρεπε την παράκαμψη της παραγωγής μιας χώρας-μέλους της Ε.Ε., προκειμένου να υιοθετηθεί η παραγωγή χωρών που καταρρακώνουν τους εργαζομένους τους και τους εξευτελίζουν εργασιακά και οικονομικά; Πόσο εύκολο είναι να κατηγορούνται οι Έλληνες για εκμηδενισμό κάθε παραγωγής, όταν οι ελληνικές παραγωγικές δραστηριότητες υπέκυψαν στην απορρόφησή τους από πολυεθνικές εταιρείες, ώστε τουλάχιστον να διασφαλιστεί η επιβίωση, έστω και με την παράδοση στην ξένη διαχείριση; Ποια «αλήθεια» προτίθεται να ομολογήσει η κ. Λαγκάρντ για την ακραία παγκοσμιοποίηση, την ισοπεδωτική για τους ευρωπαϊκούς λαούς, που υιοθέτησε η Ε.Ε., και την οποία η Γαλλίδα τεχνοκράτισσα την υπηρέτησε από καίριες θέσεις, όπως εκείνη της υπουργού Οικονομικών της Γαλλίας;

Σε ποια ακριβώς ιστορική συγκυρία οι ηγέτιδες δυνάμεις στο παγκόσμιο σκηνικό επιθύμησαν τη διαφανή λειτουργία του ελληνικού κράτους; Είναι μήπως ανακριβές πως το νεοελληνικό κράτος, από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής του, υπήρξε υποκείμενο στη βούληση των εκάστοτε παγκόσμιων δυνάμεων; Είναι ανακριβές πως τα ξενοκίνητα κόμματα της νεοελληνικής κρατικής απαρχής, το αγγλικό, το γαλλικό και το ρωσικό, τα διαδέχτηκε η βαυαρική βασιλεία; Είναι ανακριβές πως οι βασιλικές γενιές του ελληνικού θρόνου έρεπαν σταθερά προς τη Γερμανία; Είναι ανακριβές πως την αγγλική επιρροή στην Ελλάδα τη διαδέχτηκε, έπειτα από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η αμερικανική; Είναι ανακριβές πως όλο το ελληνικό πολιτικό σύστημα δομήθηκε με έξωθεν παρεμβάσεις, ώστε να κυριαρχεί ο ελεγχόμενος από τα ξένα κέντρα δικομματισμός; Θα μπορούσε να λειτουργήσει ο δικομματισμός δίχως τον εκμαυλισμό συνειδήσεων μέσω του ρουσφετιού; Πότε αφέθηκε ο τόπος να επιχειρήσει την απεξάρτησή του από τα ξένα κέντρα; Κάθε απόπειρα τιθασευόταν μέσω δικτατοριών ή την εκτρεφόμενη επίσης από τη Δύση πάγια πολεμική απειλή της Τουρκίας. Ακόμη κι εντός της Ε.Ε. η Ελλάδα ποτέ δεν εξασφάλισε την απαιτούμενη στήριξη που θα έπρεπε να παρέχει τούτος ο διακρατικός σχηματισμός στα μέλη του, ώστε να καταστούν σεβαστά τα κυριαρχικά της δικαιώματα, ώστε να εκμεταλλευτεί τους ενεργειακούς της πόρους εντός των – αμφισβητούμενων – συνόρων της. Σ' αυτό το σκηνικό της αποικιοκρατούμενης Ελλάδας, το διευθυντήριο των Βρυξελλών θρασέως «απορεί» με την ελληνική διαφθορά, την οποία το ίδιο συντηρεί με παρεμβάσεις τύπου Λαγκάρντ, με υπόγειες διαδικασίες πώλησης οπλικών συστημάτων, με την επιβολή ανεξέλεγκτων καρτέλ από τις καπιταλιστικές πολυεθνικές στην ελληνική αγορά, με τη διεκδίκηση έργων στη χώρα διά αδιαφανών ενεργειών, με διακαές μέλημα τη λεηλασία των ελληνικών φυσικών πόρων και τη συντήρηση μιας κρατικής οντότητας-μαριονέτας, μέσω του ελέγχου της οποίας διασφαλίζεται ο γεωστρατηγικός έλεγχος της Μεσογείου.

Για ποια «διαφθορά», λοιπόν, δικαιούται να επιτιμά η Ε.Ε. την Ελλάδα, εγκαλώντας την παράλληλα για τεράστιο δημόσιο τομέα ή για απουσία ανταγωνιστικότητας λόγω των «υψηλών» κατώτατων μισθών σε σχέση με άλλες χώρες, όπως η Πορτογαλία ή η Ισπανία; Για πόσο ακόμη μπορούν να αντέχουν και να περιφέρονται τα μπατιρημένα επιχειρήματα – σ' αυτά διαπιστώνεται όντως η χρεοκοπία! – που ενοχοποιούν τον έλεγχο των ιδιωτικών οικονομικών δραστηριοτήτων από τα κράτη, που μεταβιβάζουν τον κρατικό πλούτο σε ιδιώτες της άρχουσας τάξης, που διεκδικούν την αποκλειστική νομή των κερδών από την ανωτέρω άρχουσα τάξη κι επιδίδονται στην καταβαράθρωση κάθε εργασιακού κλάδου, σπιλώνοντάς τον ως αντιπαραγωγικό και μεθοδεύοντας τη συρρίκνωση του εισοδήματός του προς όφελος της οικονομικής ολιγαρχίας;

Τι απαντήσεις θα προσέφεραν οι «συνετές» πολιτικές παρατάξεις σε όσα ερωτήματα περιγράφουν τη νέα οικονομική τάξη πραγμάτων, η οποία άλλωστε δεν νιώθει πλέον ούτε καν την ανάγκη να καταφύγει έστω σε προσχήματα προκειμένου να ασχημονήσει σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων; Ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας κ. Αντώνης Σαμαράς απαντά υποσχόμενος να τα αλλάξει «όλα». Εκμεταλλεύεται μάλιστα το ευφυές και άκρως επιτυχημένο τηλεοπτικό σποτ εταιρείας κινητής τηλεφωνίας, η οποία, διαφημίζοντας τις συμφέρουσες χρεώσεις της στις κλήσεις προς «όλους», και σε αντιδιαστολή προς τις ανάλογες υποσχέσεις των ανταγωνιστριών εταιρειών που υποτίθεται όμως ότι διαψεύδονται από πλήθος εξαιρέσεων, διαβεβαιώνει πως όταν λέει «όλους», εννοεί «όλους». Στο ίδιο μήκος κύματος, λοιπόν, ο κ. Σαμαράς διαβεβαίωσε παρουσιάζοντας το κυβερνητικό του σχέδιο στις 22/4/2012: «όταν λέμε "θα τα αλλάξουμε όλα", εννοούμε όλα» (nd.gr/web…/953801). Ο κ. Σαμαράς έχει διευκρινίσει βέβαια πολλές φορές πως θα αγωνιστεί για ένα δικαιότερο «μνημόνιο». Ζητούμενο, ωστόσο, για τις ελληνικές ηγεσίες δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να είναι η υποτιθέμενη «δικαιότερη» επαναδιαπραγμάτευση του όποιου «μνημονίου». Ζητούμενο επιβάλλεται να είναι ο επανακαθορισμός της σύνολης οικονομικής λειτουργίας της Ε.Ε. και η επανασύσταση του κράτους δικαίου στις δομές της. Κι εδώ πλέον δικαίως θα τονιζόταν, κι όχι απλώς για λόγους εντυπωσιασμού: «όταν λέμε "της σύνολης", εννοούμε "της σύνολης"!» Αν, συνεπώς, η επιλογή πολιτικής παράταξης στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές βαθιά προβληματίζει, ίσως να βρίσκει τη λύση της σε όποιες παρατάξεις τολμήσουν να θέσουν στο ευρωπαϊκό διευθυντήριο όλες τις ανισότητες που δημιούργησε με τις αλλοπρόσαλλες συνθήκες της η Ε.Ε. μεταξύ των ισχυρών και των αδύναμων χωρών της, κι απαιτήσουν την αντικατάσταση των συνθηκών που εξέθρεψαν τις ανισότητες.

Τα κατεστημένα συμφέροντα δεν θα παραδώσουν τα όπλα, μα ούτε είναι λύση για την Ελλάδα η μεμψίμοιρη άνευ όρων παράδοση. Στον πόλεμο που διεξάγεται είναι αναγκαία η δόμηση συμμαχιών και η ανάληψη κοινής δράσης με άλλες χώρες που πλήττονται, καθώς και με χώρες που θα απέβλεπαν σε συμφωνίες αμοιβαίου σεβασμού, δίκαιης κατανομής των υποχρεώσεων μα και των ωφελημάτων. Η Αργεντινή, με την πρόσφατη απόφασή της να κρατικοποιήσει ξένες εταιρείες πετρελαίου και φυσικού αερίου που δραστηριοποιούνται στα εδάφη της (20/4/2012, econews.gr/2012/04/20/argentini-ypf-fysiko-aerio/), εκδιώκοντας τους εκμεταλλευτές του φυσικού της πλούτου κι αναλαμβάνοντας τις τύχες της στα χέρια της, δείχνει τον δρόμο. Ανάκαμψη άλλωστε χωρίς την ανεξάρτητη δράση των χωρών δεν νοείται. Η διαιώνιση της υποτέλειας υπόσχεται με μαθηματική ακρίβεια τη δυστυχία. Οι διαχρονικές διαπιστώσεις του στρατηγού της ελληνικής επανάστασης Ιωάννη Μακρυγιάννη στα «Απομνημονεύματά» του καθίστανται και πάλι επίκαιρες: «Ύστερα μας γιομόσετε και φατρίες -ο Ντώκινς μας θέλει Άγγλους, ο Ρουγάν Γάλλους, ο Κατακάζης Ρούσους· και δεν αφήσετε κανέναν Έλληνα- πήρε ο καθείς σας το μερίδιόν του· και μας καταντήσετε μπαλαρίνες σας· και μας λέτε ανάξιους της λευτεριάς μας, ότι δεν την αιστανόμαστε. Το παιδί όταν γεννιέται, δεν γεννιέται με γνώση· οι προκομμένοι άνθρωποι το αναστήνουν και το προκόβουν. Τέτοια ηθική είχετε εσείς και προκοπή, τέτοιους καταντήσετε κι εμάς τους δυστυχείς.»

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΦΕΤΗΡΙΑ:

Εάν δεν υπάρξει η βούληση για μία από κοινού αρμονική ανάπτυξη, είναι καλύτερα να υποχωρήσει η Ευρωζώνη στην προηγούμενη της κατάσταση, με την υιοθέτηση των εθνικών νομισμάτων – με στόχο να ξεκινήσει από την αρχή η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

"Πολύ λίγοι από εμάς αντιλαμβανόμαστε με πειστικό τρόπο την έντονα ασυνήθη, ασταθή, περίπλοκη, αναξιόπιστη και προσωρινή φύση της οικονομικής οργάνωσης, μέσω της οποίας έχει ζήσει η Δυτική Ευρώπη τον τελευταίο μισό αιώνα. Υποθέτουμε ότι κάποια από τα πιο ιδιάζοντα και προσωρινά των πρόσφατων πλεονεκτημάτων μας είναι φυσικά, μόνιμα και αξιόπιστα, ενώ καταστρώνουμε ανάλογα τα σχέδια μας.

Επάνω σε αυτό το αμμώδες και τεχνητό θεμέλιο απεργαζόμαστε την κοινωνική βελτίωση και προετοιμάζουμε τα πολιτικά μας προγράμματα, επιδιώκουμε τις εχθρότητες μας και τις ιδιαίτερες φιλοδοξίες μας, ενώ αισθανόμαστε ότι έχουμε αρκετό διαθέσιμο περιθώριο για να ενθαρρύνουμε την εμφύλια διαμάχη στην ευρωπαϊκή οικογένεια – αντί να την κατευνάζουμε.

Παρακινούμενος από παράλογη αυταπάτη και απερίσκεπτη αυτοεκτίμηση, ο γερμανικός λαός ανέτρεψε τα θεμέλια, επάνω στα οποία ζούσαμε και κτίζαμε όλοι μας……..Δεν πρέπει λοιπόν ποτέ να διαπραγματεύεσαι με έναν Γερμανό ή να συμφιλιώνεσαι μαζί του – πρέπει να του υπαγορεύεις. Υπό οποιουσδήποτε άλλους όρους, δεν θα σε σέβεται ή δεν θα τον εμποδίσεις από το να σε εξαπατήσει.   

Οι εκπρόσωποι όμως του γαλλικού και του βρετανικού λαού, ανέλαβαν το ρίσκο να ολοκληρώσουν την καταστροφή που ξεκίνησε η Γερμανία, μέσω μίας πλασματικής, ψεύτικης ειρήνης η οποία, αν πραγματοποιηθεί, θα καταστρέψει κατ' ανάγκη ακόμη περαιτέρω την ήδη διαταραγμένη και διαλυμένη από τον πόλεμο ευπαθή, περίπλοκη οργάνωση, μόνο μέσω της οποίας οι ευρωπαϊκοί λαοί μπορούν να απασχοληθούν και να ζήσουν – μολονότι θα μπορούσε να την αποκαταστήσει" (J.M.Keynes περί το 1919, μετά τον 1^ο παγκόσμιο πόλεμο – υπενθυμίζοντας ότι, ο οικονομικός πόλεμος ελάχιστα διαφέρει από τον συμβατικό). 

Ανάλυση

Αναφερθήκαμε στο κείμενο του Keynes έχοντας την άποψη πως η σημερινή κατάσταση στην Ευρώπη παρουσιάζει αρκετά κοινά χαρακτηριστικά με το διάστημα του μεσοπολέμου – το οποίο οδήγησε τη Δύση στη μεγάλη ύφεση και στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Παράλληλα, στην Ελλάδα φαίνεται να δημιουργούνται εκείνες οι συνθήκες, οι οποίες οδήγησαν στη γαλλική επανάσταση – ενώ δεν θα ήταν ίσως λάθος να υπενθυμίσουμε ξανά ότι, "οι δικτατορίες χτίζονται επάνω στους πεινασμένους και στους ανέργους".

Ελπίζουμε βέβαια να κατανοηθεί έγκαιρα, τόσο στην Ελλάδα, όσο και σε ολόκληρη την Ευρώπη, πως ο καπιταλισμός σε μία δημοκρατία προαπαιτεί τη συναίνεση των Πολιτών – ότι δηλαδή μία κοινωνία οφείλει να προσφέρει στους εργαζομένους βιώσιμους μισθούς και ένα επαρκές κράτος προνοίας, εάν δεν θέλει να επικρατήσουν εκείνες οι τρομακτικές συνθήκες, οι οποίες «προλογίζουν» τα απολυταρχικά καθεστώτα.

Ανεξάρτητα τώρα από τα παραπάνω, στις αρχές Μαρτίου του 2012, οι 25 από τις 27 χώρες της ΕΕ (εκτός της Μ. Βρετανίας και της Τσεχίας), με «εισηγητή» τη Γερμανία, υπέγραψαν στις Βρυξέλλες ένα σύμφωνο δημοσιονομικής σταθερότητας και πειθαρχίας, το οποίο περιλαμβάνει την απαγόρευση της υπερχρέωσης, καθώς επίσης την επιβολή κυρώσεων σε εκείνα τα κράτη, τα οποία εμφανίζουν υψηλά ελλείμματα στους προϋπολογισμούς τους (ως συνήθως, η Γερμανία επιλέγει τις επικίνδυνες χειρουργικές επεμβάσεις, από την κουραστική, μακροχρόνια, αλλά λιγότερο οδυνηρή θεραπεία μίας ασθένειας). 

Εν τούτοις η ελπίδα ότι, με τη βοήθεια αυτής της ενέργειας θα ξεπερασθεί η κρίση της Ευρωζώνης, φαίνεται μάλλον ουτοπική. Από τη μία πλευρά είναι εντελώς ανόητο να θεωρήσει κανείς πως το νέο σύμφωνο θα τηρηθεί πολύ πιο αυστηρά, από τα κριτήρια του Μάαστριχτ – ενώ από την άλλη είναι μάλλον επικίνδυνο, αφού  στηρίζεται σε μία απόλυτα εσφαλμένη διάγνωση.

Ειδικότερα, η αντιμετώπιση του προβλήματος της Ευρωζώνης στηρίχθηκε στη διάγνωση, σύμφωνα με την οποία η κρίση οφείλεται στην υπερχρέωση ορισμένων χωρών της ένωσης – σαν αποτέλεσμα της δυνατότητας τους να δανείζονται με χαμηλά επιτόκια, μετά την υιοθέτηση του κοινού νομίσματος.

Η διαπίστωση αυτή, η οποία πραγματικά ισχύει για ορισμένα κράτη (όπως για την Ελλάδα και την Ιταλία), είναι εντελώς εσφαλμένη για όλα σχεδόν τα υπόλοιπα – στα οποία οι ροές κεφαλαίων δεν κατευθύνθηκαν στο δημόσιο τομέα, αλλά στον ιδιωτικό. Το γεγονός αυτό, η υιοθέτηση δηλαδή του ευρώ, διευκόλυνε την υπερχρέωση των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών κυρίως στην Ισπανία και στην Ιρλανδία – ενώ το δημόσιο χρέος υποχώρησε σημαντικά, λόγω της αύξησης των εσόδων από την ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα (το ακριβώς αντίθετο συνέβη στην Ελλάδα).

Μετά το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης όμως αυξήθηκαν τα χρέη του δημοσίου της Ιρλανδίας, αφού αναγκάσθηκε να αναλάβει τις ζημίες των τραπεζών, από 25% του ΑΕΠ τέλη του 2007, στα 119% τέλη του 2013 – ενώ κάτι ανάλογο θα συμβεί και σε πολλές άλλες χώρες, όπως στην Ισπανία, στο Βέλγιο (το οποίο υποφέρει παράλληλα από πολύ υψηλό δημόσιο χρέος, καθώς επίσης από μία διαρκή ακυβερνησία), στην Ολλανδία, στην Αυστρία κλπ.

ΟΙ ΡΟΕΣ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ

Η εισαγωγή του ευρώ προκάλεσε μία μαζική ροή κεφαλαίων προς τα κράτη της ευρωπαϊκής περιφέρειας, η οποία είχε σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία μεγάλων ελλειμμάτων στα ισοζύγια τρεχουσών συναλλαγών τους. Η ροή των κεφαλαίων οφειλόταν στην εμπιστοσύνη των αγορών στη σταθερότητα της Ευρωζώνης, η οποία εγγυόταν υποθετικά τόσο για την ανάπτυξη των κρατών, όσο και την ασφάλεια των χρημάτων των δανειστών.

Αρκετοί από τους υπερασπιστές της ελεύθερης κίνησης των κεφαλαίων, οι οποίοι σήμερα κατακρίνουν τη δημιουργία μακροοικονομικών ασυμμετριών εντός της Ευρωζώνης, θεωρούσαν την τότε ροή των χρημάτων σαν έναν ορθολογικό μηχανισμό, για την εξισορρόπηση των κεφαλαιακών αποδόσεων.

Σύμφωνα λοιπόν με τους ίδιους, τα κεφάλαια έρρεαν από τις μη ανταγωνιστικές χώρες υψηλού εργατικού κόστους του Βορρά, στις ανταγωνιστικές περιοχές χαμηλού εργατικού κόστους του Νότου, οι οποίες είχαν ελάχιστες υποδομές και μεγάλες δυνατότητες απορρόφησης επενδυτικών κεφαλαίων – παράγοντες οι οποίοι (δήθεν) εγγυόταν αυξημένη παραγωγικότητα, καθώς επίσης υψηλότερη αποδοτικότητα των επενδυμένων κεφαλαίων. Ο Πίνακας Ι που ακολουθεί, ο οποίος εμφανίζει τις απαιτήσεις των γερμανικών τραπεζών, τεκμηριώνει τις παραπάνω διεργασίες: 

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Εξωτερικές απαιτήσεις (δάνεια) των γερμανικών τραπεζών σε δις €, στις «ελλειμματικές» χώρες του Νότου, με ημερομηνία καταγραφής τέλη Αυγούστου 2010

Πηγή: Bundesbank. Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

* Το ΑΕΠ της Ιρλανδίας το 2008 ήταν 185,7 δις €, οπότε το χρέος της απέναντι στις Γερμανικές τράπεζες ήταν περίπου 62% του ΑΕΠ. Για σύγκριση, το αντίστοιχο χρέος της Ελλάδας (ΑΕΠ 2008 στα 242,9 δις €) ήταν μόλις 11,5% του ΑΕΠ. 

** Τεράστιο ποσόν, περίπου όσο το ΑΕΠ της.

Σημείωση: Η «μοίρα» των πλεονασματικών χωρών, όπως η Γερμανία, είναι να δανείζουν τις ελλειμματικές – αφενός μεν για να πουλούν τα προϊόντα τους, αφετέρου για να επενδύουν τα πλεονάσματα τους (ας σημειωθεί εδώ ότι, οι απαιτήσεις της Bundesbank απέναντι στην ΕΚΤ έχουν ξεπεράσει τα 600 δις € – κάτι που προβληματίζει ιδιαίτερα τη Γερμανία). Σε περιόδους όμως κρίσης, όπως στη σημερινή, αυτός που συνήθως ζημιώνεται στο τέλος δεν είναι ο οφειλέτης, αλλά ο δανειστής – γεγονός που πολύ σωστά τρομοκρατεί τη Γερμανική κυβέρνηση, παρά τα όσα ανακριβή ανακοινώνει στους Πολίτες της.

Συνεχίζοντας, με το ξέσπασμα της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, οι διαθέσεις άλλαξαν ριζικά – όπως συνήθως συμβαίνει, όταν οι αγορές κυριεύονται από τον πανικό της απώλειας των χρημάτων τους. Ξαφνικά λοιπόν πολλοί επενδυτές διαπίστωσαν ότι, οι δομές διακυβέρνησης δεν ήταν τόσο σταθερές σε όλη την έκταση της Ευρωζώνης, όπως νόμιζαν στο παρελθόν. Παράλληλα, αποφάσισαν να αποσύρουν τα κεφάλαια τους από τις παραγωγικές επενδύσεις (πραγματική οικονομία) και να τα τοποθετήσουν σε μη παραγωγικούς χώρους – όπως για παράδειγμα στα χρηματιστήρια και στα ακίνητα, με αποτέλεσμα να εκτοξευθούν αυτές οι αξίες στα ύψη. 

Στη συνέχεια, όλο και περισσότεροι επενδυτές άρχισαν να αποσύρουν τα χρήματα τους τόσο από τις κερδοσκοπικές επενδύσεις, όσο και από τις χώρες της περιφέρειας. Έτσι αντιστράφηκαν οι ροές των κεφαλαίων, από τις χώρες του Νότου προς τις χώρες του Βορρά – με κριτήριο πλέον όχι την αποδοτικότητα (κερδοφορία) αλλά την ασφάλεια των κεφαλαίων. Φυσικά το γεγονός αυτό δημιούργησε τεράστια προβλήματα τόσο στην πραγματική οικονομία, όσο και στις χώρες του Νότου, για τις οποίες ξεκίνησε μία αντίστροφη μέτρηση άνευ προηγουμένου.

Η εμπειρία πολλών χρηματοπιστωτικών κρίσεων έχει τεκμηριώσει το ότι, μετά από μία απελευθέρωση/απορύθμιση των χρηματοπιστωτικών αγορών, μετά από το άνοιγμα δηλαδή του κλουβιού που κρατιόταν φυλακισμένο το αιμοβόρο και παρανοϊκό θηρίο, προκαλούταν πάντοτε πιστωτικές φούσκες – οι οποίες έσπαζαν ξαφνικά, με έναν εκκωφαντικό θόρυβο. Αυτό συνέβη ουσιαστικά στη Λατινική Αμερική τη δεκαετία του 1970 ή στην Ασία στο τέλος της τελευταίας δεκαετίας.

Όπως φαίνεται η ελπίδα, σύμφωνα με την οποία οι αγορές θεωρούν ότι μπορούν να αποσύρουν έγκαιρα τα κεφάλαια τους από τις εκάστοτε εστίες πυρκαγιάς, είναι εντελώς ουτοπική – με αποτέλεσμα να προκαλούνται κρίσεις πανικού, όταν πιστεύουν πως η πυρκαγιά απειλεί πλέον να κλείσει όλους τους δρόμους διεξόδου τους. Με δεδομένο δε ότι, η οποιαδήποτε αλλαγή κατεύθυνσης μίας οικονομίας, μετά το σπάσιμο της φούσκας, απαιτεί χρόνο για να επανέλθει σε μία σωστή πορεία, χρόνο όμως που δεν είναι καθόλου διατεθειμένες να προσφέρουν οι πανικοβλημένες αγορές, η κατάσταση επιδεινώνεται συνήθως πολύ περισσότερο, από όσο θα ήταν λογικό. 

Μία ξαφνική αντιστροφή της ροής κεφαλαίων λοιπόν έχει σαν συνέπεια την κατάρρευση ακόμη και εκείνων των επενδυτικών προγραμμάτων, τα οποία είναι απολύτως κερδοφόρα – με αποτέλεσμα οι εταιρείες ή τα κράτη, τα οποία εγκαταλείπονται ξαφνικά από τα κεφάλαια, να αποσταθεροποιούνται, βυθιζόμενα στο χάος και στην καταστροφή, χωρίς καμία δυνατότητα αντιστροφής της τάσης.

Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΧΡΕΟΥΣ

Από την πλευρά της Γερμανίας, η αιτία της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους, είναι η έλλειψη δημοσιονομικής πειθαρχίας – η μη τήρηση δηλαδή του συμφώνου σταθερότητας (έλλειμμα 3%), κατά την κατάρτιση και εφαρμογή των ετησίων προϋπολογισμών. Αντίθετα, από την πλευρά της Ισπανίας, «ένοχοι» για την κρίση είναι οι κερδοσκόποι. Και στις δύο περιπτώσεις, «παραγνωρίζονται» προφανώς οι ευρύτερες αλληλεξαρτήσεις ιδιωτικών και δημοσίων χρεών, ενώ δεν λαμβάνονται καθόλου υπ' όψιν οι μεγάλες «ενδοευρωπαϊκές ανισορροπίες», στον τομέα της παραγωγικότητας (για παράδειγμα, 30-40% χαμηλότερη παραγωγικότητα της Ελλάδας, σε σχέση με τη Γερμανία, σχεδόν αντίστοιχα υψηλότερες τιμές καταναλωτή κλπ).

Περαιτέρω, οι προσπάθειες των ευρωπαϊκών κρατών, με στόχο τη «συλλογική», την από κοινού δηλαδή μείωση των δημοσίων ελλειμμάτων, οδηγούν ασφαλώς στην ύφεση (depression). Αντίθετα, η μερική «θεραπεία» των προβλημάτων της Ευρωζώνης, με τη βοήθεια του ελεγχόμενου πληθωρισμού, κατά το «παράδειγμα» των Η.Π.Α. («εκτύπωση» χρημάτων από την ΕΚΤ, Ευρωομόλογα κλπ.), θα ήταν μάλλον μία βραχυπρόθεσμη λύση. Άλλωστε, όπως έχουμε ήδη αναλύσει, η απόσυρση των μέτρων στήριξης είναι μία εξαιρετικά δύσκολη, επικίνδυνη διαδικασία, χωρίς απολύτως κανένα εγγυημένο αποτέλεσμα.

Η καλυτέρευση τώρα της ευρωπαϊκής ανταγωνιστικότητας, κατά το «πρότυπο» της Γερμανίας (συγκράτηση των μισθών, περιορισμός του κοινωνικού κράτους, μειωμένη εσωτερική κατανάλωση κλπ), θα οδηγήσει σε επικίνδυνες, παγκόσμιες οικονομικές ανισορροπίες – ενώ, η συνέχιση του ενδοευρωπαϊκου ανταγωνισμού, ξανά εκ μέρους της Γερμανίας (επιδότηση/dumping εργατικού κόστους, ανάπτυξη εις βάρος των «εταίρων» της κ.α.), θα προκαλέσει αργά ή γρήγορα τη διάσπαση της Ευρωζώνης.

Κατά την άποψη μας η διέξοδος, η λύση της Ευρώπης δηλαδή, δεν είναι άλλη από τη «συμμετρική» εξέλιξη, από την «ταιριαστή», την αρμονική ανάπτυξη καλύτερα των κρατών-μελών της όπου, οι μέχρι σήμερα πλεονασματικές χώρες, όπως η Γερμανία και η Ολλανδία, θα αποδεχθούν μεγαλύτερα ελλείμματα – έτσι ώστε οι «ελλειμματικές» χώρες, όπως η Ισπανία και η Ελλάδα, να μπορούν να μειώσουν τα δικά τους.

Για παράδειγμα, μόνο εάν αυξήσει την εσωτερική της κατανάλωση η Γερμανία, μειώνοντας τους φόρους και αυξάνοντας τους μισθούς των εργαζομένων της, εισάγοντας παράλληλα προϊόντα από την Ελλάδα και επενδύοντας στη χώρα μας (αντί στην Κίνα ή αλλού), θα υπάρξει ταυτόχρονη, αρμονική ανάπτυξη και στις δύο χώρες.

Στην αντίθετη περίπτωση, εάν δηλαδή δεν υπάρξει η βούληση για συμμετρική εξέλιξη, για μία αρμονική ανάπτυξη, η οποία θα οδηγήσει στην πολιτική ένωση της Ευρώπης, είναι καλύτερα να διασπασθεί άμεσα η Ευρωζώνη, με δική της πρωτοβουλία – «υποχωρώντας» ίσως στην προηγούμενη της κατάσταση (ΕΟΚ), με την υιοθέτηση των εθνικών νομισμάτων εκ μέρους όλων των μελών της, τα οποία πλέον θα συνιστούν μία απλή ζώνη ελευθέρου εμπορίου (μαζί με τη Ρωσία). 

Περαιτέρω, η «κατά περίπτωση» υιοθέτηση ενός εθνικού νομίσματος, όπως αυτή συζητείται τόσο για την Ελλάδα (δραχμή), όσο και για τη Γερμανία (μάρκο), δεν οδηγεί πουθενά – ενώ είναι απολύτως «ουτοπική», αφού στη μεν Ελλάδα θα είχε σαν αποτέλεσμα την «εκτόξευση» του χρέους σε ευρώ (δημοσίου και ιδιωτικού), λόγω «ραγδαίας» υποτίμησης της δραχμής, ενώ στη Γερμανία την καταβαράθρωση των εξαγωγών (65% στην ΕΕ), λόγω αθρόας ανατίμησης του μάρκου. Μόνο μία «ελεγχόμενη» λοιπόν, μία μεθοδική και προγραμματισμένη έξοδος όλων των μελών από την Ευρωζώνη, «κοινή συναινέσει», θα μπορούσε να έχει κάποιες ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας.    

Δυστυχώς όμως, η κατάσταση φαίνεται να οδηγείται αλλού. Ειδικότερα, αν και το 2009 θεωρούσε κανείς εντελώς απίθανη τη διάλυση της Ευρωζώνης, κυρίως λόγω των τεράστιων χρηματοπιστωτικών αλληλεξαρτήσεων των χωρών-μελών της (συγκοινωνούντα δοχεία), σήμερα δεν αποτελεί πλέον έναν τόσο μεγάλο κίνδυνο. Όπως διαπιστώνεται δε πολλές κεντρικές τράπεζες, με πρώτη από όλες τη γερμανική Bundesbank, προετοιμάζονται πυρετωδώς για ένα τέτοιο ενδεχόμενο – γεγονός που θα άλλαζε εντελώς την εικόνα του πλανήτη, αφού το ευρώ είναι το δεύτερο σημαντικότερο αποθεματικό νόμισμα παγκοσμίως.   

Ολοκληρώνοντας, θεωρούμε ότι καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν είναι τόσο ισχυρή για να μπορέσει να αντιμετωπίσει μόνη της τις διαρκείς επιθέσεις του κερδοσκοπικού κεφαλαίου. Πόσο μάλλον αφού, τα τεράστια προβλήματα της μέχρι σήμερα σύνδεσης των διαφόρων ευρωνομισμάτων με το ύπουλα ισχυρό «γερμανικό ευρώ», ταυτόχρονα με την αδυναμία άσκησης αυτόνομης «νομισματικής πολιτικής», εκ μέρους των κεντρικών τραπεζών των κρατών-μελών της Ευρωζώνης, θα οδηγούσαν όποια χώρα επιθυμούσε να εξέλθει «ηρωικά» μόνη της, στην απόλυτη οικονομική καταστροφή – εάν όχι, στην πλήρη εξάρτηση της «από τρίτους».

ΟΙ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΔΝΤ

Όπως έχουμε αναφέρει στο παρελθόν οι σύνδικοι του διαβόλου, το ΔΝΤ δηλαδή, από το 1971 και μετά (κατάργηση του κανόνα του χρυσού), είναι όργανο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής – επομένως, των πολυεθνικών της Wall Street. Μετά την αποτυχία του τώρα στη Λατινική Αμερική, καθώς επίσης στις αναπτυσσόμενες χώρες (Ασία κλπ), έμεινε ουσιαστικά χωρίς αντικείμενο. Τόσο αυτό λοιπόν, όσο και η «σκοτεινή δύναμη» πίσω του (η Παγκόσμια Τράπεζα), αντιμετώπιζαν σοβαρότατα οικονομικά προβλήματα.

Στα πλαίσια αυτά, οι Η.Π.Α. «επιτέθηκαν» τόσο στην Ευρώπη (κυρίως), όσο και αλλού, δια μέσου της πώλησης των ενυπόθηκων δανείων χαμηλής εξασφάλισης (CDO'S) – διαπράττοντας τη μεγαλύτερη ληστεία όλων των εποχών. Εξήγαγαν λοιπόν τα προβλήματα τους σε ολόκληρο τον κόσμο, καταστρέφοντας τεράστιες ποσότητες χρημάτων και οδηγώντας αρκετές χώρες στο χείλος του γκρεμού.

Στη συνέχεια, εμφανίστηκε το ΔΝΤ σαν «ο από μηχανής Θεός», εν πρώτοις στην Ανατολική Ευρώπη και αργότερα στην Ευρωζώνη – από την πόρτα που του άνοιξε πρώτη η Ελλάδα, όταν βρέθηκε στο «μάτι του κυκλώνα». Η «κερκόπορτα» αυτή ανοίχθηκε με την αυθαίρετη πρωτοβουλία της Ελληνικής κυβέρνησης, η οποία ουσιαστικά προσκάλεσε μόνη της το ΔΝΤ – με την ανοχή δυστυχώς, αν όχι με τη συμμετοχή, της κυρίας Merkel.

Ο «σοσιαλιστής» ηγέτης τώρα του ΔΝΤ, κατάφερε να αποβιβαστεί στην Ευρώπη,  πείθοντας τη Γερμανίδα καγκελάριο για τις αγαθές του προθέσεις (ή, ίσως, συνεργαζόμενος μυστικά μαζί της), έχοντας φυσικά εξασφαλίσει την αμέριστη «συμπαράσταση» του Έλληνα πρωθυπουργού. Λίγους μήνες αργότερα, αφού προηγουμένως είχε εγκατασταθεί μόνιμα η σκιώδης κυβέρνηση στην Αθήνα, «αποκρατικοποιώντας» την εξουσία, διεύρυνε τις μεθοδικές επιθέσεις του, με τη βοήθεια των συμβατικών αμερικανικών όπλων (εταιρείες αξιολόγησης κλπ.) και της ευρωπαϊκής κυβερνητικής «ανεπάρκειας».

Έτσι λοιπόν εισέβαλλε τελικά στη δεύτερη χώρα της Ευρωζώνης, στην Ιρλανδία, η οποία όμως, αυτή τη φορά, δεν το ζήτησε μόνη της, όπως η Ελλάδα, αλλά της επιβλήθηκε «εκ των άνω». Αργότερα ακολούθησε η Πορτογαλία, ενώ έπονται φυσικά και άλλες χώρες (Ισπανία, Βέλγιο, Ιταλία κλπ), αφού πλέον το ΔΝΤ έχει βρει μία πολύ πιο «αποδοτική» δραστηριότητα, από αυτήν που είχε μέχρι σήμερα.

Συνεχίζοντας, τα ποσά που δανείζει το ΔΝΤ είναι πλέον σε «τοκογλυφική» συνεργασία με την Κομισιόν και την ΕΚΤ, είναι πολύ πιο μεγάλα από τα συνήθη (για παράδειγμα στη Βραζιλία, σε μία πάμπλουτη σε υπέδαφος και ενέργεια χώρα των 190 εκ. κατοίκων, είχε περιορισθεί στα περίπου 30 περίπου δις $), ενώ χρησιμοποιούνται φρεσκοτυπωμένα, πληθωριστικά δολάρια, χωρίς αντίκρισμα (η ανοδική πορεία της τιμής του χρυσού, είναι η καλύτερη απόδειξη της απαξίωσης του δολαρίου).

Μπορεί λοιπόν να αυξάνει απεριόριστα τα κεφάλαια του, χωρίς καθόλου να προβληματίζεται για την εύρεση τους, όπως οι «εταίροι» του στην Ευρωζώνη – οι οποίοι, κάποια στιγμή, θα δυσκολευθούν να το ακολουθήσουν, με όλα όσα κάτι τέτοιο συνεπάγεται για το μέλλον τους.       

Ο στόχος του φαίνεται να είναι, όπως έχουμε ήδη αναφέρει, η υποδούλωση των χωρών-πελατών του, δια μέσου της κατάληψης της σκιώδους εξουσίας (ειδικά των εκάστοτε υπουργείων οικονομικών), η πλουσιοπάροχη αμοιβή των στελεχών του (δεν πληρώνουμε μόνο τόκους, αλλά και υψηλούς μισθούς στο ΔΝΤ), η λεηλασία των κερδοφόρων δημοσίων επιχειρήσεων από τις πολυεθνικές-εντολοδόχους του, καθώς επίσης η κερδοφόρα εγκατάσταση των ξένων εταιρειών – σε χώρες που «επιβάλλει» το ίδιο αφενός μεν μία εκτεταμένη φοροαποφυγή, αφετέρου δε μία τεράστια «συμπίεση» των αμοιβών των εργαζομένων, η οποία καταλήγει στην εξαθλίωση της πλειοψηφίας τους. 

Φυσικά, το «Ταμείο» είναι πλήρως οργανωμένο, ενώ έχει την ικανότητα «χειρισμού» της κοινής γνώμης, δια μέσου της «χειραγώγησης» κάποιων ΜΜΕ, ορισμένων «επιφανών» συνδικαλιστών και γενικότερα των περισσοτέρων από αυτούς που εκπροσωπούν τους ονομαζόμενους «κοινωνικούς εταίρους».

Σε γενικές γραμμές δε το φοβισμένο, το «παγωμένο» στη θέση του και άβουλο πλήθος, δεν αντιδράει αμέσως – συνήθως πολύ αργότερα, όταν είναι πλέον αδύνατον να αντιστραφούν τα αποτελέσματα. Για παράδειγμα, το «πλήθος» στην Αργεντινή βγήκε τότε μόνο στους δρόμους, όταν η χώρα είχε λεηλατηθεί και χρεοκοπήσει, μετά από αρκετά χρόνια δραστηριοποίησης των συνδίκων του διαβόλου.   

Κλείνοντας, όπως έχουμε ήδη αναφέρει, "Όταν μία αντιπροσωπεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου «επισκέπτεται» μία χώρα, θέτοντας σαν προϋπόθεση για την εκχώρηση δανείων τον περιορισμό των κοινωνικών και λοιπών δαπανών, η διαφορά δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη, σε σχέση με τη φυσική καταστροφή που θα προκαλούσε ένας βομβαρδισμός εκ μέρους του ΝΑΤΟ.

Το ΔΝΤ απαιτεί το κλείσιμο νοσοκομείων, σχολείων και βιομηχανιών, με ένα πολύ χαμηλότερο κόστος «εισβολής» για τη Δύναμη που εκπροσωπεί, από αυτό που θα είχε ο ανελέητος βομβαρδισμός των νοσοκομείων, των σχολείων και των βιομηχανιών – όπως στο παράδειγμα της Γιουγκοσλαβίας. Το αποτέλεσμα όμως, για τη χώρα «υποδοχής» του, είναι σχετικά το ίδιο: Η απόλυτη καταστροφή της" (M.Chossudovsky).

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Είναι γνωστό ότι, σε περιόδους ανάπτυξης περιορίζεται το δημόσιο χρέος, αφού εισπράττονται φόροι σε συνεχώς υψηλότερο ΑΕΠ, ενώ αυξάνεται το ιδιωτικό χρέος – λόγω των μεγαλυτέρων επενδύσεων, καθώς επίσης της αυξημένης κατανάλωσης. Αντίθετα, σε περιόδους ύφεσης, μεγεθύνεται το δημόσιο χρέος (σε ποσοστιαία και απόλυτα νούμερα) ενώ περιορίζεται το ιδιωτικό.

Επομένως όταν μία χώρα, όπως η Ελλάδα, με υπερχρεωμένο το δημόσιο τομέα και ελάχιστα δανεισμένο τον ιδιωτικό, εφαρμόζει την ακριβώς αντίθετη οικονομική πολιτική, είναι αδύνατον να καταπολεμήσει τα οικονομικά της αδιέξοδα.      

Εν τούτοις, δεν ισχύουν τα ίδια για όλες τις χώρες της Ευρωζώνης – όπως για παράδειγμα, στην Ισπανία, ο ιδιωτικός τομέας της οποίας είναι υπερχρεωμένος, ενώ το δημόσιο όχι. Εκτός αυτού, ανεξάρτητα από τον παραπάνω οικονομικό κανόνα, πολλές υπερχρεωμένες χώρες κινδυνεύουν δυστυχώς με χρεοκοπία, εάν δεν ακολουθήσουν μία περιοριστική δημοσιονομική πολιτική.

Η λύση των προβλημάτων λοιπόν, ειδικά στην Ευρωζώνη, ευρίσκεται κατά την άποψη μας αφενός μεν στην άμεση εκδίωξη του ΔΝΤ από ολόκληρη την ήπειρο, αφετέρου στη συμμετρική ανάπτυξη των επί μέρους κρατών της. Ειδικότερα, σε ένα διαφορετικό μοντέλο κοινής ανάπτυξης, η οποία θα στηρίζεται στις επενδύσεις και όχι στην κατανάλωση – σε ένα μοντέλο που θα εξασφαλίζει τη σωστή κατανομή των αναπτυξιακών ωφελημάτων, χωρίς να έρχεται σε αντίθεση (συναλλαγματικοί πόλεμοι κλπ) με τον υπόλοιπο πλανήτη. 

Κάτι τέτοιο μπορεί να επιτευχθεί, μόνο εάν τα πλεονάσματα των πλουσίων χωρών της Ευρωζώνης  μειωθούν, προς όφελος των ελλειμματικών κρατών της – εάν όχι με τη βοήθεια της «αγοράς» (μεγαλύτερη κατανάλωση των πλεονασματικών χωρών, επικεντρωμένη σε προϊόντα των ελλειμματικών), τότε με μία πολιτικά και δημοκρατικά ελεγχόμενη μεταφορά πόρων, από τις πλεονασματικές στις ελλειμματικές χώρες – η οποία όμως απαιτεί μία περισσότερο «διακρατική», ευρωπαϊκή σκέψη,  αν όχι την απεριόριστη αλληλεγγύη των μελών της Ευρωζώνης μεταξύ τους, προς όφελος ολόκληρης της Ένωσης.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Οφείλουμε να σημειώσουμε ότι, εμείς οι Έλληνες αντιμετωπίζουμε πάρα πολλά προβλήματα από τη συμμετοχή μας στη ζώνη του ευρώ – αν και τα σημαντικότερα προέρχονται από τη διαφθορά, από την ανικανότητα και από την ανεπάρκεια των τελευταίων κυβερνήσεων μας. Το γεγονός αυτό, σε συνάρτηση με την απίστευτη αλαζονεία της πρωσικής Γερμανίας, μας κάνει αναμφίβολα πολύ επιρρεπείς στο κάλεσμα εκείνων των σειρήνων, οι οποίες μας προτείνουν να εγκαταλείψουμε την ευρωπαϊκή οικογένεια – με τον αυθαίρετο ισχυρισμό πως έτσι θα λύσουμε ευκολότερα τα προβλήματα μας.

Εν τούτοις εάν κατανοήσουμε πως δεν είναι μόνο η Ελλάδα στο μνημόνιο, αλλά ολόκληρη σχεδόν η Ευρώπη, αφού οι περισσότερες χώρες της, η μία μετά την άλλη, υποχρεώνονται να υιοθετήσουν την ίδια πολιτική εγκληματικής λιτότητας (μοναδική ίσως διαφορά της Ελλάδας είναι το ότι απλά προηγείται στο δρόμο της καταστροφής, δανειζόμενη ενυπόθηκα από τα άλλα κράτη – τα οποία όμως δανείζονται με τη σειρά τους για να την δανείσουν, από τους ίδιους τοκογλύφους), θα διαπιστώσουμε πως μας συνδέουν πολύ περισσότερα με τις άλλες χώρες, από όσα μας χωρίζουν.

Οφείλουμε επίσης να καταλάβουμε ότι οι πολιτικοί, με εξαίρεση φυσικά τους όποιους διατεταγμένους (άρθρο μας), προσπαθούν συνήθως να αφουγκραστούν, να συναισθανθούν και να νοιώσουν τις απαιτήσεις της κοινής γνώμης – έτσι ώστε την ενστερνισθούν σε κάποιο βαθμό, αφού διαφορετικά είναι αδύνατον να εκλεγούν ή/και να παραμείνουν στην εξουσία, υπηρετώντας τις όποιες φιλοδοξίες τους.

Στα πλαίσια αυτά, όταν διαπιστώνουν ότι οι Πολίτες αποδέχονται τις πολιτικές των μνημονίων και δεν επαναστατούν, ενώ συνεχίζουν να τους ακούν στα ΜΜΕ, να τους διαβάζουν στις εφημερίδες ή/και να επισκέπτονται τις κομματικές εκδηλώσεις τους, λαμβάνουν λανθασμένα μηνύματα – τα οποία στη συνέχεια μεταδίδουν στους δανειστές της χώρας τους, οι οποίοι παρακολουθούν με μεγάλη προσοχή όλα όσα διαδραματίζονται.

Από την άλλη πλευρά, όταν οι Έλληνες Πολίτες συνεχίζουν να παραμένουν σιωπηλοί, πόσο μάλλον εάν τελικά επιβραβεύσουν τα δύο κόμματα της συγκυβέρνησης με 151 βουλευτικές έδρες, τότε οι πολιτικοί, όσο και αν το επιθυμούν, είναι αδύνατον να απελευθερώσουν την πατρίδα τους από τους κατακτητές της.

Μη έχοντας τη στήριξη των Πολιτών, μέσα από την οργισμένη αντίδραση τους απέναντι στη λεηλασία της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας τους, καθώς επίσης στην εξαθλίωση τους, είναι αδύνατον να αντιμετωπίσουν τους τοκογλύφους – πόσο μάλλον να συμβάλλουν στην, από κοινού με τα άλλα κράτη, καλυτέρευση εκείνων των συνθηκών, κάτω από τις οποίες η Ευρώπη έχει διατηρήσει την ειρήνη και την κοινωνική συνοχή, καθώς επίσης το κράτος πρόνοιας, για πάνω από 60 χρόνια (για πρώτη φορά στην ιστορία της).

Με απλούστερα λόγια, εάν όλοι εμείς αποδεχόμαστε αδιαμαρτύρητα την απόλυτη εξαθλίωση και την καταστροφή του κοινωνικού κράτους, καθώς επίσης τον κίνδυνο της ανεξέλεγκτης, μη συντεταγμένης διάλυσης της Ευρωζώνης, πως είναι δυνατόν να περιμένουμε να μας υπερασπιστούν οι πολιτικοί, απέναντι στις ηγεμονικές βλέψεις της πρωσικής Γερμανίας, στην επέλαση του άκρατου νεοφιλελευθερισμού και στα σχέδια υποδούλωσης μας από τα παιδιά του Σικάγου;

Εάν λοιπόν παραμείνουμε αδρανείς, εκβιαζόμενοι από τα ψεύτικα διλήμματα και εκλέγοντας αυτούς οι οποίοι υπέγραψαν την καταδίκη της χώρας μας, δεν θα βοηθήσουμε ούτε την Ελλάδα, ούτε τους όποιους ικανούς πολιτικούς της – οπότε θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας, απογοητεύοντας όχι μόνο τα παιδιά μας, αλλά ολόκληρη την Ευρώπη, η οποία περιμένει ξανά από την Ελλάδα την επιστροφή στη δημοκρατία. 

Κλείνουμε με μία ακόμη αναφορά στον Keynes: "Ο οικονομολόγος, όπως και ο πολιτικός, όταν απευθύνεται στην κοινή γνώμη (η απροσδιόριστη μαζική κοινή γνώμη εμπεριέχει τόσο το ουσιώδες, όσο και το επουσιώδες), χρησιμοποιεί επίσης την πειθώ – αλλά, σε αντίθεση με τον πολιτικό, μόνο υπό τη διάσταση της ως ρητορικό συμπλήρωμα της αλήθειας".

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 29. Απριλίου 2012, http://www.facebook.com/viliardos, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχει εκδώσει τέσσερα βιβλία, τα οποία διατίθενται on-line από το  e-shop της ONEeditions.

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2585.aspx

Για μια Ελλάδα των Ελλήνων – Η ανάγκη για ενότητα του πολιτικού κόσμου

Του Γιώργου Π. Παύλου*

Επείγει άμεσα να διασωθεί η εθνική μας ανεξαρτησία, το ελληνικό κράτος, η ελληνική δημοκρατία και ο ελληνικός λαός. Επείγει άμεσα να δημιουργηθεί ενιαίο εθνικό μέτωπο για να αναιρεθούν οι απεχθείς και δολοφονικοί όροι του Μνημονίου της 12^ης Φεβρουαρίου 2012. Επείγει ο ελληνικός λαός να μάθει όλη την αλήθεια για τα αίτια που οδήγησαν στη σημερινή καταστροφική κρίση. Τα αίτια αυτά είναι διεθνή αλλά και εθνικά, είναι υλικά αλλά και πνευματικά. Εμείς οι πανεπιστημιακοί και οι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι έχουμε ευθύνη να τα κατανοήσουμε, να διαφωτίσουμε τον λαό και να αναγκάσουμε τους πολιτικούς να πράξουν το ορθό!

Είναι τραγικό και φαίνεται αναπόφευκτο ότι, χωρίς ενότητα όλων των ανεξάρτητων από οιεσδήποτε δεσμεύσεις και υγιώς σκεπτόμενων πολιτικών ανδρών και γυναικών, θα επαναληφθεί η ιστορία του 20ου αιώνα. Δηλαδή, η Ελλάδα θα υποστεί ενδεχομένως μια νέα «Μικρασιατική Καταστροφή», μια νέα «γερμανική κατοχή», ένα νέο «εμφύλιο πόλεμο» και μια νέου τύπου συγκαλυμμένη πολιτική δικτατορία, η οποία ήδη διαφαίνεται στον ορίζοντα.

Οι Έλληνες πολιτικοί άνδρες, αρχηγοί ή απλοί υποψήφιοι όλων των ελληνικών κομμάτων, θα πρέπει να κατανοήσουν ότι θα είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για τον επερχόμενο πανικό του ελληνικού λαού και το επί θύραις κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό χάος. Κι αυτό θα συμβεί, εάν δεν ομονοήσουν σε ένα ενιαίο εθνικό μέτωπο εναντίον του επαχθούς και δολοφονικού μνημονίου.

Οι Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ και οι αρχηγοί τους κ. κ. Βενιζέλος και Σαμαράς έχουν ακόμη λίγο χρόνο και μια τελευταία ευκαιρία, τουλάχιστον πριν την τελική κατάρρευση, να αναγνωρίσουν τα εγκληματικά λάθη του παρελθόντος και των παρατάξεών τους, αναιρώντας έστω και τώρα ό,τι υπέγραψαν εναντίον των ελληνικών συμφερόντων.

Ωστόσο, ακόμη και τώρα το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ ασελγούν στο αιμορραγούν σώμα της Ελλάδος και του ελληνικού λαού. Κάποιοι εκπρόσωποι της ΝΔ λένε πως θα φύγουν από αυτήν αν υπάρξει νέα μείωση μισθών και συντάξεων. Δηλαδή αυτό που έγινε μέχρι σήμερα με τις ευλογίες της ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δεν τους πείθει ότι ήδη πραγματοποιήθηκε και πραγματοποιείται η δολοφονία του ελληνικού λαού και της ελληνικής πολιτείας; Τι άλλο θέλουν οι βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ να δουν για να πεισθούν για το μέγιστο έγκλημα εναντίον της Ελλάδος και του λαού της, στο οποίο συναίνεσαν οι ίδιοι και τα κόμματά τους, ενώ και οι κ. κ. Παπανδρέου, Παπαδήμος, Βενιζέλος και Σαμαράς, διέψευσαν τις ελπίδες όλων των Ελλήνων που τους πίστεψαν;

Σήμερα, λίγες ημέρες πριν τις εκλογές είμαστε τραγικοί μάρτυρες των όσων λέγουν οι εκπρόσωποι των δύο μεγάλων κομμάτων παρουσιάζοντας το νέο πρόγραμμά τους για ανάπτυξη και άλλες αστειότητες, ωσάν να μην ήταν η σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ που πριν δύο χρόνια εξαπάτησε με τις ίδιες φρούδες υποσχέσεις τον ελληνικό λαό, ενώ σχεδίαζε την παραποίηση των στατιστικών στοιχείων και την κατακρήμνιση της Ελλάδος στον καιάδα του ΔΝΤ, ή ωσάν να μην ήταν η σημερινή ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, που δια στόματος Αντώνη Σαμαρά διαβεβαίωνε τον ελληνικό λαό ότι δεν θα συναινέσει στο δολοφονικό μνημόνιο.

Από την άλλη μεριά, ο κατά τ' άλλα συμπαθής κ. Κουβέλης αποδεικνύεται εξίσου επικίνδυνος από τη στιγμή που εναγκαλίζεται πρόσωπα όπως η κ. Ρεπούση, μια εκ των εκφραστών του «πολυπολιτισμικού» αφελληνισμού της Ελλάδος. Μιας ιδεολογίας που υπηρετείται πιστά και με σαφώς καταστροφικές συνέπειες ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ‘90 από μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας όπως οι κυρίες Δραγώνα και Φραγκουδάκη. Λαμβάνει άραγε, ο κ. Κουβέλης υπόψιν του, το γεγονός ότι, όσοι ασπάζονται την πολυπολιτισμική φιλοσοφία των ανωτέρω κυριών, ευχαρίστως θα υιοθετούσαν την αντικατάσταση των Ελλήνων στην Ελλάδα με οποιουσδήποτε άλλους πολίτες, αρκεί αυτοί να μην λέγονται και να μην νιώθουν Έλληνες;

Το «μαύρο» αντίστοιχο των Ρεπούση – Δραγώνα – Φραγκουδάκη είναι η Χρυσή Αυγή, η οποία θέλει να σώσει την Ελλάδα εμπνεόμενη ή οραματιζόμενη το «4ο Ράιχ» και τον φασιστικό γερμανισμό της κ. Μέρκελ, ο οποίος ακριβώς αυτή τη στιγμή αποφάσισε τη δολοφονία του ελληνικού λαού, αισχροκερδώντας κι εκδικούμενος το ΟΧΙ του '40 και την ελληνική υπεράσπιση της παγκόσμιας Δημοκρατίας, Ειρήνης και Ελευθερίας έναντι του χιτλερικού φασισμού και απανθρωπισμού. Οι κύριοι της Χρυσής Αυγής δεν αντιλαμβάνονται ότι, ναι μεν οι μετανάστες σύρονται ως επί το πλείστον στην Ελλάδα από εκείνους που θέλουν να αποσταθεροποιήσουν τα Βαλκάνια και την Ευρώπη, αλλά δεν παύουν να είναι ανθρώπινα πλάσματα που τους πρέπει κάθε σεβασμός, ακόμη και αν οι Έλληνες αποφασίσουν να τους ξαναστείλουν πίσω στις πατρίδες τους. Εάν λοιπόν η Χρυσή Αυγή μπορούσε να απαλλαγεί από την αρρώστια του φασισμού και του χιτλερισμού, θα ήταν δυνατό να αποτελέσει μια υγιή πατριωτική και δημοκρατική δύναμη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ θα πρέπει τώρα να αποφασίσουν εάν θέλουν πραγματικά να αναλάβουν τις ευθύνες τους έναντι των εργαζομένων και να συνεργασθούν με άλλες αντιμνημονιακές και υγιείς πολιτικές δυνάμεις. Διαφορετικά, θα συνεχίσουν εκ του ασφαλούς -με τους βουλευτικούς μισθούς και τις κομματικές τους επιχορηγήσεις στο ακέραιο από δανεικά χρήματα του ΔΝΤ και του καπιταλιστών- να μάχονται (!) κατά του ιμπεριαλισμού και του διεθνούς καπιταλισμού, βαδίζοντας πλέον όχι στη γη, αλλά στο «κομμουνιστικό» των όνειρο.

Ας κατανοήσουν οι ηγέτες της αριστεράς ότι δεν τους παίρνει άλλο ο χρόνος για ακίνδυνες και ανόητες μεγαλοστομίες περί δήθεν κατάργησης του διεθνούς καπιταλισμού. Πρώτα πρέπει να σωθεί ο ελληνικός λαός, από τους φόρους και τον ιδρώτα του οποίου αμείβονται πλουσιοπάροχα οι εκφραστές της αριστεράς, και μετά συζητούμε για την δήθεν κατάργηση του διεθνούς καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση του κομμουνιστικού τους παραδείσου. Τα αριστερά κόμματα θα είναι με τον τρόπο τους συνένοχοι στην οικονομική, πολιτική και πολιτιστική δολοφονία του ελληνικού λαού και των εργαζομένων, εάν δεν εργασθούν για την δημιουργία ενός παλλαϊκού εθνικού μετώπου εναντίον του μνημονίου.

Είναι προς τιμήν της κ. Κατσέλη και του κ. Καστανίδη ότι, έστω και καθυστερημένα, διαχώρισαν την θέση τους από το ειδεχθές πολιτικό «έγκλημα» του κ. Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ εναντίον του ελληνικού λαού και της ελληνικής Δημοκρατίας. Επείγει, όμως, να εργαστούν κι αυτοί για την ενότητα όλων των πολιτικών δυνάμεων που στέκονται απέναντι από την μνημονιακή δολοφονία του ελληνικού λαού, δημιουργώντας μια ρεαλιστική εθνική στρατηγική για το αύριο.

Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα -καλώς ή κακώς- είναι μέλος της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Οι Έλληνες σοσιαλιστές και αριστεροί αλλά και οι δεξιοί συνάδελφοί τους θα πρέπει ως Ευρωπαίοι να παλέψουν για τα δίκαια των εργαζομένων και την ανόρθωση της οικονομίας. Εξ' άλλου, αυτή είναι η μοναδική ευκαιρία για τα αριστερά κόμματα να δοκιμάσουν ως συμμετέχοντα σε μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση, την ρεαλιστικότητα των ιδεών των.

Ο κ. Καζάκης, όπως και ο κ. Παπαθεμελής, λέει μεγάλες αλήθειες και τις αποδεικνύει ως έμπειρος οικονομολόγος με απλή αριθμητική. Όμως γιατί να θέλουμε εμείς μόνοι μας ως Έλληνες, να βγούμε από το ευρώ, αφού ούτως ή άλλως κάποια στιγμή στους επόμενους μήνες η ίδια η Ευρώπη θα πάρει κάποιες αντίστοιχες αποφάσεις, εάν δεν απαλλαγεί από την αγκαλιά των Μέρκελ – Σαρκοζί που οδηγεί σε διάλυση της ΕΕ; Ας μην κάνουμε λοιπόν, εμείς το χατίρι σε όσους θέλουν να διαλύσουν την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη, προωθώντας μόνοι μας τέτοιες απόψεις.

 Ας παλέψουμε όλοι ενωμένοι ως Έλληνες και ως Ευρωπαίοι να σταθούμε απέναντι στον νέο και παγκόσμιο φεουδαρχικό φασισμό. Εάν εμείς, αριστεροί, δεξιοί και όποιοι άλλοι, είμαστε ενωμένοι, τότε όλος ο ευγενής κόσμος στην Ευρώπη και παντού θα σταθεί στο πλευρό μας, όπως έδειξε πρόσφατα και το διεθνές κίνημα «Είμαστε όλοι Έλληνες». Αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό από όλες τις πολιτικές δυνάμεις που αυτή τη στιγμή δρουν μεμονωμένα. Ας αποφασίσουν όλοι οι Έλληνες που αγωνιούν για το μέλλον της Ελλάδος και της Δημοκρατίας ότι μόνο ενωμένοι σε ένα ενιαίο και μεγάλο αντιμνημονιακό μέτωπο θα μπορέσουμε να ανατρέψουμε τους δολοφονικούς όρους του μνημονίου.

Και αυτό θα γίνει όχι για να γυρίσουμε πίσω στο 2009 αλλά αναλαμβάνοντας με σοβαρότητα τις πραγματικές υποχρεώσεις μας έναντι των δανειστών, και όχι έναντι των διεθνών τοκογλύφων με τους οποίους συνεργάζεται στενά μέχρι και σήμερα το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ ξεπουλώντας έναντι πινακίου φακής κάθε μορφής εθνικό, δημόσιο ή ιδιωτικό πλούτο καταδικάζοντας την Ελλάδα στη φτώχεια και την εξαθλίωση για τα επόμενα 50 χρόνια τουλάχιστον.

Ο Πάνος Καμμένος κινείται στη σωστή κατεύθυνση. Γιατί όμως δεν έχει πείσει ακόμα το μεγάλο σύνολο του ελληνικού λαού; Τι φταίει γι' αυτό; Σίγουρα, το κατεστημένο πολιτικό σύστημα τον λασπολογεί. Μήπως όμως, ο ίδιος κάνει κάποια λάθη ανάλογα με αυτά του Κώστα Καραμανλή και εγκλωβίζεται σε κομματικές παρέες; Γιατί δεν ανοίγεται σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία που αυτή τη στιγμή ψάχνει διέξοδο; Γιατί δεν πείθει επαρκώς τις υγιείς αριστερές ή δεξιές πολιτικές δυνάμεις ή τον Μίκη Θεοδωράκη; Μήπως θα πρέπει ο ίδιος να απαλλαχθεί πλήρως από τα βάρη της όποιας δεξιάς ιδεολογίας, και να αναδείξει μια ελληνική πολιτική θεωρία και σκέψη, ακολουθώντας τους μεγάλους Έλληνες ηγέτες, όπως ένας Μακρυγιάννης, ένας Καποδίστριας, ή ένας Ρήγας Φεραίος; Μήπως θα πρέπει να πείσει ακόμη και την Ιεραρχία αλλά και τον λοιπό εκκλησιαστικό κόσμο για μια συμπαράταξη σε ενιαίο εθνικό μέτωπο, προκειμένου να σταματήσει η ύπουλη αλλά πραγματική πνευματική, πολιτιστική και οικονομική δολοφονία του ελληνικού λαού; Ακόμη, να προχωρήσει σε σαφείς θέσεις ότι, δεν νοιάζεται να γίνει ο ίδιος πρωθυπουργός, αλλά μόνη έγνοια του είναι να σωθεί η Ελλάδα. Και να παλέψει κυρίως ο ίδιος γι' αυτό, όπως επανειλημμένα και με πειστικό τρόπο έχει διακηρύξει μέσα στην Ελληνική Βουλή.

Προτείνουμε και απαιτούμε ως ελληνικός λαός, την συναίνεση όλων των πολιτικών προσώπων και των πολιτικών δυνάμεων που είναι αποφασισμένοι να αλλάξουν τους απεχθείς και δολοφονικούς όρους του Πασοκικού και Νεοδημοκρατικού Μνημονίου. Απαιτούμε να δημιουργηθεί ένα πανελλήνιο εθνικό μέτωπο αριστερών, κεντρώων και δεξιών που θα προχωρήσει σε ένα πραγματικά αναπτυξιακό μνημόνιο, το οποίο θα σέβεται τους Έλληνες πολίτες, το Διεθνές Δίκαιο και τους ξένους δανειστές και δεν θα ξεπουλά την Ελλάδα όσο κι όσο, καθιστώντας τους Έλληνες παντοτινά υποτελείς. Προτείνουμε ένα ενιαίο εθνικό μέτωπο που θα εφαρμόσει επί τέλους το «πόθεν έσχες» σε κάθε Έλληνα πολίτη και θα δεσμευτεί έναντι του ελληνικού λαού και της διεθνούς κοινότητας, στηρίζοντας με ουσιαστικό τρόπο τον Έλληνα εργαζόμενο αλλά και επιχειρηματία που προσφέρει πραγματικές και με αξιοπρεπείς μισθούς θέσεις εργασίας και υπηρετεί τα ελληνικά συμφέροντα.

Αν σήμερα, παραμονές των εκλογών της 6ης Μαΐου, δεν συμβούν αυτά, τα επερχόμενα γεγονότα θα μας αφήσουν όλους έκπληκτους καθιστώντας συγχρόνως όλους μας υπεύθυνους για ό,τι μέλει να συμβεί σε αυτό τον τόπο από ένα λαό που οδηγείται σε κατάσταση παράκρουσης και νιώθει να δολοφονείται και το σώμα και η ψυχή του. Περιμένουμε και ευχόμαστε την πραγματική μεταμέλεια και μετάνοια με γενναία έργα και πράξεις των Βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, των κύριων έμμεσων ή άμεσων αυτουργών του εθνικού πολιτικού εγκλήματος που βιώνει όλη η Ελλάδα σήμερα.

Ας επιλέξει ο ελληνικός λαός ποιον θέλει ως Πρωθυπουργό, αφού προηγηθεί ένα ενιαίο εθνικό μέτωπο εναντίον του δολοφονικού μνημονίου. Ας προταθεί ως Πρωθυπουργός ο Μίκης Θεοδωράκης ή κάποια άλλη αντίστοιχη συμβολική προσωπικότητα.

Θα ήταν μεγάλη ανακούφιση για τον πάσχοντα ελληνικό λαό, εάν άνθρωποι όπως ο Αλέξης Τσίπρας, ο Πάνος Καμμένος, η Λούκα Κατσέλη, ο Χάρης Καστανίδης, ο Δημήτρης Μαρκόπουλος ο Δημήτρης Καζάκης, ο Στέλιος Παπαθεμελής, ο Φώτης Κουβέλης, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μανώλης Γλέζος, αλλά και όπως η Λιάνα Κανέλλη καθώς και άλλα ευαίσθητα πολιτικά πρόσωπα, ξεπερνούσαν κάθε ψυχολογική ή άλλη δυσκολία και συνυπήρχαν σε ένα κοινό ψηφοδέλτιο. Αυτό θα ήταν μια πράγματι ελπιδοφόρα και ωραία έκπληξη που θα μπορούσαν να χαρίσουν στον ελληνικό λαό. Συγχρόνως θα αποτελούσε και την αρχή μιας ανάστροφης και δημιουργικής κίνησης, αντίθετης από αυτήν που τώρα βιώνουμε ως κατακρήμνιση στην άβυσσο.

Μολονότι αυτή η έκπληξη δεν προσφέρθηκε στους Έλληνες ψηφοφόρους, θα προτείναμε ο ελληνικός λαός να κάνει τη δική του υπέρβαση στηρίζοντας αυτές τις προσωπικότητες, προκειμένου τουλάχιστον ως ισχυρή αντιπολίτευση να αποτελέσουν ένα ανάχωμα στο απάνθρωπο μνημόνιο, το οποίο ήδη υλοποιείται με ορατές τις καταστροφικές συνέπειές του για το μέλλον του ελληνικού λαού, όπως με μεγάλη σαφήνεια δείχνουν στον λεπτομερή σχολιασμό του νέου μνημονίου Καθηγητές Πανεπιστημίου, όπως ο Ε. Μπίλλης του Μετσόβιου Πολυτεχνείου και άλλοι.

Όλα όσα γράφονται εδώ απορρέουν από την ακλόνητη πεποίθηση και ιστορική εμπειρία ότι, εάν ο ελληνικός λαός είναι ενωμένος και οι πολιτικές του δυνάμεις ομονοήσουν σε μια εθνικά αξιοπρεπή στάση κι ένα ενιαίο μέτωπο απέναντι στους διεθνείς τοκογλύφους και διεθνείς δολοφόνους εθνών, όχι μόνον θα ανατρέψουν τους απεχθείς όρους του υπογραφέντος νέου μνημονίου, αλλά συγχρόνως θα υπηρετήσουν για άλλη μια φορά ως ελληνικό έθνος, την διάσωση κι επιβίωση της δημοκρατικής και ενωμένης Ευρώπης.

Ξάνθη, 25 Απριλίου 2012

* Ο Γεώργιος Π. Παύλος είναι Αναπλ. Καθηγητής Δ.Π.Θ., www.gpavlos.gr – info@gpavlos.gr

Προεκλογική συζήτηση που λείπει

Θανάσης Ν. Παπαθανασίου*

Υπάρχει μια εκκωφαντική σιγή στο προεκλογικό σκηνικό της άνοιξης του 2012. Αφορά ένα ζήτημα που βρίσκεται στην καρδιά των κομματικών διεργασιών (όθεν "εκκωφαντική"), κι όμως μένει κατ' ουσίαν ασυζήτητο (όθεν "σιγή"). Ένα ζήτημα, δηλαδή, που δρα καταλυτικά στη διαμόρφωση των πολιτικών προσανατολισμών, αλλά δεν γίνεται θέμα συζήτησης καθ' αυτό, με αποτέλεσμα να μη φωτίζονται οι διαστάσεις του και να μη δοκιμάζονται οι αντοχές των θέσεων που έχουν απέναντί του οι πολιτικοί φορείς. Το ζήτημα αυτό είναι η εννόηση του δημοσίου χώρου.

*    Δρ. Θεολογίας, αρχισυντάκτης του περιοδικού Σύναξη.

Εκατό ημέρες πριν από τις εκλογές, στις 26 Ιανουαρίου, το Υπουργείο Παιδείας διευκρίνισε ότι η ημέρα των Τριών Ιεραρχών είναι αργία, αλλά με προαιρετικό εορτασμό. Τι σημαίνει αυτή η αντιδιαστολή εορτής και εορτασμού; Το θέμα δεν είναι αν οι εορτασμοί γίνονται με ουσιαστικό ή με ανούσιο τρόπο. Είναι κάτι άλλο, απείρως ουσιαστικότερο: μια ιδιότυπη διείσδυση μεταμοντέρνας λογικής στον δημόσιο χώρο. Η μεταμοντέρνα λογική θρυμματίζει το δημόσιο σε ιδιωτικές προτιμήσεις. Σπάζει τον δημόσιο χώρο, ο οποίος είναι το πολύτιμο πεδίο για την κάρπιση της δημοκρατίας. Ο δημόσιος χώρος προϋποθέτει την παραδοχή ότι υπάρχουν κοινά αγαθά, κοινές αξίες. Ο μετεμοντερνισμός (σε συγχωρδία με τον νεοφιλελευθερισμό) δέχεται μόνο ατομικές τροχιές. Παράδειγμα πεζό: Οι πιστοί του δημοσίου χώρου αναγνωρίζουν τον αέρα ως κοινό αγαθό, και φέρνουν σε αναμέτρηση τις διαφορετικές απόψεις τους για τον χειρισμό του. Οι μεταμοντέρνοι / νεοφιλελεύθεροι, όμως, δέχονται ότι το νερό είναι μόνο μια δυνατότητα, όπως κάθε εμπόρευμα. Η διευκρίνιση του Υπουργείου, λοιπόν, πιθανότατα ευχαρίστησε τους εκσυγχρονιστές τούς κοκκαλωμένους στον παλαιοημερολογητισμό της ιδιωτικοποίησης της θρησκείας. Αυτό που δεν μπορεί να δει αυτή η μικρόκαρδη ευχαρίστηση, είναι ότι η παιδεία κινδυνεύει να γίνει χώρος ατομικών επιλογών στο στυλ της ελεύθερης αγοράς. Μια εορτή για την παιδεία δεν υπαγορεύει τι θα πεις στην εορτή, ζητάει όμως να συμφωνήσεις ότι υπάρχουν πολύτιμες ιστορικές και νοηματικές ραχοκοκκαλιές, οι οποίες δομούν την παιδεία ως δημόσιο αγαθό.

Η εν λόγω διευκρίνιση του Υπουργείου είναι ένα δείγμα μόνο της μεταμοντέρνας / νεοφιλελευθερης αποσάθρωσης του δημόσιου. Και δεν έχει καν κάνει την αρχή. Ακριβώς δυο μήνες πριν, το ζήτημα είχε τεθεί σε ορισμένα σχολειά, από ολότελα διαφορετική οπτική, αλλά με την ίδια δυναμική αποσάθρωσης, όταν μαθητές που ερωτοτροπούν με την ακροδεξιά ζήτησαν να απουσιάσουν δικαιολογημένα από τον εορτασμό του Πολυτεχνείου. Κι επί πλέον, σ' αυτή τη μεταμοντέρνα / νεοφιλεύθερη συγχορδία βασικό βιολί έχει υπάρξει η γνωστή θέση του Υπουργείου Παιδείας το 2008, περί ατομικής δυνατότητας απαλλαγής από ένα μάθημα γενικής παιδείας, δηλαδή από το μάθημα των Θρησκευτικών.

Τα υβρίδια του μεταμοντερνισμού / νεοφιλελευθερισμού που αποδομούν τον δημόσιο χώρο αποτελούν τη Σκύλλα, με Χάρυβδη τις θεοκρατικές απόψεις που βλέπουν τον δημόσιο χώρο όχι ως το φόρουμ συνάντησης και αναμέτρησης, αλλά ως το κενό που θα γεμίσει ολοκληρωτικά από τη δική τους και μόνο παρουσία, των άλλων στελλομένων στον αγύριστο. Η θεοκρατία είναι βλασφημία κατά της ανθρώπινης ελευθερίας, και υπάρχει εξ ίσου σε θρησκευτικές και σε άθεες εκδοχές. Αλλά είναι σημείο των καιρών ότι στο πολιτικό μας σκηνικό κάθε θεοκράτης διακηρύττει την προσήλωσή του στη δημοκρατία. Εδώ και πολλά χρόνια, για παράδειγμα, τα συμφέροντα του άγριου καπιταλισμού και η αστοργία για την έννοια του δημόσιου χώρου άφησαν το μεταναστευτικό ζήτημα να βαλτώσει σ' αυτό που αρκετοί προειδοποιούσαν: σε συνθήκες γκέτο, σε συνθήκες δηλαδή ανήλιαγες, σε συνθήκες θρυψαλλιάσματος του δημοσίου χώρου, όχι στο επίπεδοι της ατομικότητας αυτή τη φορά, αλλά των στεγανών πολιτισμικών κοινοτήτων. Με τεράστια την ευθύνη της αριστεράς, που άφησε την πολύτιμη συνηγορία της υπέρ της ανθρωπιάς να ακούγεται αφερέγγυα επειδή αρνιόταν να ασχοληθεί με το συγκεριμένο και το καθημερινό, έχουμε φτάσει σε σημείο να είναι δημοφιλής ο μισαλλόδοξος λόγος και να υπάρχουν επ' αυτού απίστευτες συγκλίσεις (είτε ρητές είτε ανομολόγητες) διαφόρων πολιτικών παρουσιών, κατ' όνομα διαφορετικών προσανατολισμών.

Μια συζήτηση για τη συμπλοκή δημοσίου χώρου, πολιτισμού και δημοκρατίας, μοιάζει ακόμη (σε στιγμές που η προεκλογική περίοδος εκπνέει μέσα στη δεσποτεία του οικονομισμού) όνειρο νεφελοβατών. Θα μπορέσουν, άραγε, αυτά τα νέφη να γίνουν, κάποτε, βίος καθημερινός, ως μπόρα λυτρωτική που θα αρδεύσει πολλά και θα βάλει πολλούς να κολυμπήσουν;

2-5-2012

Oι δάσκαλοι δεν αυτοκτονούν

Της Μαριάνας Τζιατζή

Στις 4 Απριλίου, πλάι σε ένα ψηλό κυπαρίσσι στην πλατεία Συντάγματος, αφαίρεσε τη ζωή του ο Δημήτρης Χριστούλας. Πριν κλείσει ο μήνας, ο Σάββας Μετοικίδης, ένας δάσκαλος 42 ετών, έκανε το ίδιο, αλλά πιο αθόρυβα, σε μια αποθήκη του πατρικού του στη Θράκη.

Μακάβριες αναφορές, προεκλογικές και ανοιξιάτικες; Το πιο μακάβριο, το πιο τραγικό με τις αυτοκτονίες είναι το γεγονός ότι έχουν πάψει να θεωρούνται είδηση, ότι κινδυνεύουμε να τις συνηθίσουμε.

Μόνο που οι δάσκαλοι δεν αυτοκτονούν. Ο δάσκαλος δεν λυγίζει, δεν απελπίζεται, δεν ζαλίζεται στο πούλμαν που μας πηγαίνει εκδρομή, δεν τον πιάνει ναυτία στο καράβι. Ο δάσκαλος πρέπει να βρίσκεται πάντα εδώ και να απαντά στις ερωτήσεις μας (εφόσον έχουμε ερωτήσεις), να μας βοηθά να κρυφτούμε κάτω από το θρανίο αν τυχόν γίνει σεισμός, να διώχνει το φαρμακερό σερσέγκι που τρύπωσε από το ανοιχτό παράθυρο και τώρα πετά πάνω από τα κεφάλια μας, μες στην τάξη. Αυτά τουλάχιστον πίστευα όταν ήμουν μαθήτρια και τώρα αναρωτιέμαι τι λένε οι μεγάλοι στα παιδιά που, όταν επιστρέφουν στο σχολείο μετά τις διακοπές του Πάσχα, μαθαίνουν ότι ο δάσκαλός τους δεν είναι πια εδώ.

Δεν είμαι πολιτικός ντετέκτιβ ούτε ψυχολόγος, δεν μπορώ να εξηγήσω κάτι που δεν το χωράει ο κοινός νους. Αρμόδιοι να μιλήσουν για τον χαμένο δάσκαλο είναι τα αγαπημένα του πρόσωπα, οι συνάδελφοι, οι συναγωνιστές του και, πάνω απ' όλα, οι μαθητές που έχουν περάσει από τα χέρια του. Ο μαθητής είναι ο μέγας και αφανής κριτής και αξιολογητής. Και δεν είναι αληθινή ότι «το παιδί μόνο από μάνα ορφανεύει». Ατυχος και αιώνια ορφανός είναι όποιος στα μαθητικά του χρόνια δεν διασταυρώθηκε με κάποιον δάσκαλο που κατάφερε να του εμπνεύσει σεβασμό, να τον πείσει για την ομορφιά και την αξία της μάθησης, της προσπάθειας. Ομως αυτή την ορφάνια δεν τη συνειδητοποιούμε πάντα.

Πώς μπορεί ένας εκπαιδευτικός των 560 ή των 600 ευρώ να ζήσει με στοιχειώδη αξιοπρέπεια ή να συντηρήσει οικογένεια; Ολα τον σπρώχνουν στα ιδιαίτερα μαθήματα, που διαβρώνουν τον αυτοσεβασμό του, αλλά και την αποστολή του δημόσιου σχολείου. Πολλοί εκπαιδευτικοί αναζητούν μια δεύτερη εργασία, γίνονται διανομείς πίτσας ή νυχτερινοί οδηγοί ταξί, ενώ αρκετοί έχουν ήδη αρχίσει να τρέφονται στα συσσίτια. Εκτός από την «ανάγκη που γίνεται ιστορία», υπάρχει και η αλήθεια που γίνεται ή φαίνεται ότι γίνεται λαϊκισμός.

Λένε ότι η ευτυχία είναι μεταδοτική. Το ίδιο και το αντίστροφό της, ενώ το «σύνδρομο του Βέρθερου», δηλαδή η επιδημία αυτοκτονιών, δεν είναι φιλολογικός μύθος. Αρκετά φαρμακωμένες είναι οι μέρες μας, ας μη γραφτούν άλλα τραγούδια σαν αυτό του Μίκη Θεοδωράκη και του Μάνου Ελευθερίου («μα συ μικρό παιδί, παλικαράκι,/ φαρμάκωσες ετούτο τον καιρό/ μ' ένα καρφί και μ' ένα καθρεφτάκι/ τις φλέβες όταν έκοψες θαρρώ»).

Ο Εντουάρντο Γκαλεάνο γράφει ότι στην πατρίδα του δεν λένε «φτωχός σαν Λάζαρος [του Ευαγγελίου]», αλλά «φτωχός σαν δάσκαλος», καθώς ο μισθός των εκπαιδευτικών στην Ουρουγουάη είναι ψίχουλα. Ας ελπίσουμε ότι στην Ελλάδα δεν θα φτάσει η ώρα που θα λέμε «απελπισμένος σαν δάσκαλος».

 ΠΗΓΗ: "Καθημερινή της Κυριακής" 29-4-2012. 

Αντιστεκόμενοι στη διάλυση της Ελλάδας και την εκδίωξη των Ελλήνων από την Ιστορία

Έκκληση προς κάθε ευαίσθητο Έλληνα και άνθρωπο

Του Γιώργου Π. Παύλου*

Γράφω αυτό το κείμενο με πόνο καρδιάς και ωδίνη. Ως πανεπιστημιακός δάσκαλος δεν νοιώθω καθόλου ευχάριστα να ασκώ κριτική σε συμπολίτες και συνανθρώπους μου, όταν μάλιστα αυτοί κατέχουν το αξίωμα του πολιτικού και του εκλεγμένου εκπροσώπου του λαού. Όμως, δεν μπορώ να μείνω αδιάφορος απέναντι σε μια τέτοιας διαστάσεως εθνική καταστροφή και εξαθλίωση του λαού μου, καθώς «φίλος ο Πλάτων, αλλά φιλτάτη η αλήθεια». Και όσο πιο γρήγορα, όσοι περισσότεροι δούμε την αλήθεια, τόσο ταχύτερα θα σωθεί η πατρίδα μας.

Τα δύο μεγάλα κόμματα, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, αλυσοδεμένα τα ίδια -μέσω των ηγετών και των μελών των- από δεσμεύσεις προς τρίτους όπως το διεθνές τραπεζικό καρτέλ και διάφορες διεθνείς λέσχες που προωθούν την παγκόσμια διακυβέρνηση ή από βρώμικα χρήματα μέσω σκανδάλων τύπου Siemens και άλλων, αλυσοδένουν τώρα τους Έλληνες και φονεύουν την Ελλάδα.

Για όσους πιστεύουν ή προπαγανδίζουν ότι το Μνημόνιο ήταν και είναι μονόδρομος, ας δούμε τι λένε οι ίδιοι οι Γερμανοί, σύμφωνα με τον επιφανή Έλληνα οικονομολόγο Βασίλη Βιλιάρδο[1], ο οποίος στο άρθρο του "Ο εχθρός της Ευρώπης" αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Ο Γερμανός ιστορικός Α. Ritschl γράφει: Η ανθελληνική υστερία των γερμανικών ΜΜΕ είναι εξαιρετικά επικίνδυνη για τη Γερμανία. Η γερμανική ανάπτυξη οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο ότι τα θύματα του πρώτου και δευτέρου παγκοσμίου πολέμου παραιτήθηκαν από τις απαιτήσεις των…. Το ότι η Γερμανία οφείλει την οικονομική της άνοδο στην γενναιοδωρία των άλλων λαών δεν το έχει ξεχάσει κανείς. Ούτε οι Έλληνες. Εάν ξυπνήσουν οι Έλληνες, εάν εκλέξουν επαρκείς, ανιδιοτελείς, ικανούς, θαρραλέους πολιτικούς και διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, απαιτώντας με τη σειρά τους τα χρήματα που χωρίς καμία αμφιβολία τους χρωστάμε, και υποχρεωθούμε νομικά να εξοφλήσουμε όλες μας τις υποχρεώσεις, τότε θα μας πάρουν και τα πουκάμισά μας. Αφού με βάση τη συμφωνία του Λονδίνου οι πολεμικές αποζημιώσεις που δεν πληρώθηκαν το 1953 θα έπρεπε να εξοφληθούν σε περίπτωση επανένωσης της Γερμανίας…. Τα χρέη της Γερμανίας προς την Ελλάδα υπολογίσθηκαν πρόσφατα στα 565 δισεκατομμύρια ευρώ…. Η καλύτερη λύση σήμερα για την Ελλάδα και τη Γερμανία είναι η διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του ελληνικού χρέους…».

«Ο Γερμανός οικονομολόγος H. Muller γράφει: Η Γερμανία μπορούσε να συμπεριφερθεί καλοπροαίρετα. Έπρεπε να κάνει όπως οι ΗΠΑ μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Η Καγκελάριος όφειλε να οδηγήσει την Ε.Ε. σε ένα κοινό μέλλον…. Η διαγραφή χρεών (haircut) δεν θα βοηθούσε καθόλου την Ελλάδα…. Αντίθετα από όλα όσα λέει η Καγκελάριος, η Ελλάδα σε μια τέτοια περίπτωση θα παρέμενε για πάρα πολλά χρόνια εκτός αγορών και θα έχανε τη δυνατότητα να δανειστεί μόνη της στο μέλλον…. Για να μπορέσει η Ελλάδα να μειώσει το χρέος της θα έπρεπε να έχει πρωτογενές πλεόνασμα πάνω από 8%, κάτι που δεν έχει καταφέρει ποτέ καμία χώρα με εξαίρεση τη Νορβηγία…. Η κερδοσκοπία αναζωπυρώνεται όποτε η κρίση βαθαίνει απειλητικά…. Πολλοί στο κυβερνών κόμμα θεωρούν ότι έπρεπε να δείξουν στις αγορές… ποιος είναι το αφεντικό της Ευρώπης και της Ελλάδος…. Δεν υπήρχε καμία εναλλακτική επιλογή παρά η μεταφορά πόρων από τις πλεονασματικές προς τις ελλειμματικές χώρες τις ευρωζώνης και η δημοσιονομική και πολιτική ένωση…. Όμως αυτό δεν πουλάει και δεν φέρνει ψήφους όπως η παραδειγματική τιμωρία των Ελλήνων…. Αντί να δείξουμε αλληλεγγύη καταλήξαμε να δοκιμάζουν οι αγορές την αντοχή του ευρώ στοιχηματίζοντας στη διάλυση της ευρωζώνης…. Εάν το ευρώ καταρρεύσει η Γερμανία θα έχει την αποκλειστική ευθύνη….».

Ακόμη, ο Βασίλης Βιλιάρδος επισημαίνει: «Η Γερμανία χρησιμοποίησε το ΔΝΤ για τη βρώμικη δουλειά έχοντας άλλα σχέδια για τη συνέχεια όπως τεκμηριώνεται σήμερα από τους εκβιασμούς προς την Ελλάδα…. Εάν οι εντολείς του ΔΝΤ, δηλαδή οι αγορές, επιτεθούν στην Ιταλία, θα είναι πολύ δύσκολο να ευοδωθούν πλέον τα όποια μυστικά σχέδια της τεκτονικής κυβέρνησης της Γερμανίας και του γερμανικού καρτέλ (διακρίνοντας από την κατηγορία αυτή τους Γερμανούς πολίτες οι οποίοι υποφέρουν ήδη τα πάνδεινα)….».

Καθίσταται πλέον σαφές ότι τα δύο μεγάλα κόμματα, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, έχουν εξαπατήσει τους Έλληνες υπογράφοντας το Μνημόνιο ως μονόδρομο. Διότι, ούτε η χρεοκοπία αποφεύγεται στο επίπεδο της κοινωνίας τουλάχιστον, αφού ήδη σχεδόν οι μισοί εργαζόμενοι σήμερα είναι άνεργοι και οι κατώτεροι μισθοί καταλήγουν στα 200 ευρώ, αλλά και διότι, χάριν των όποιων ιδιοτελών συμφερόντων όσων κρύβονται και κινούν τα νήματα πίσω από τις κλειστές πόρτες της Ιπποκράτους και της Συγγρού ή όποιες άλλες, δεν αξιοποιήθηκε καμία εναλλακτική δυνατότητα για τη σωτηρία της εθνικής αξιοπρέπειας και ανεξαρτησίας πέραν της νέας δανειακής Σύμβασης, όπως αυτή σχεδιάστηκε και υπογράφηκε ερήμην του ελληνικού συμφέροντος από την μειοψηφική και δοτή κυβέρνηση Παπαδήμου.

Μείζον έγκλημα βεβαίως, είναι ο διπλασιασμός του δημοσίου χρέους χωρίς, ταυτόχρονα, τα νέα δάνεια να χρησιμοποιηθούν για την στήριξη της ανάπτυξης και του μεσαίου επιχειρηματικού κόσμου, η ύπαρξη του οποίου είναι προϋπόθεση επιβίωσης της ελληνικής κοινωνίας, αλλά αντίθετα, για την μετάλλαξη του προηγούμενου χρέους σε μια αναβαθμισμένη και προστατευόμενη από το αγγλικό δίκαιο νέα μορφή εθνικού χρέους, με την επιπλέον δυνατότητα άμεσα εκτελέσιμης λεηλασίας και κατάσχεσης του δημόσιου πλούτου, όπως αυτό δείχνεται ακολούθως.

Έτσι, ο όρος «δολοφονικός» είναι κυριολεκτικός, αφού οι Έλληνες καταδικάζονται σε αργό θάνατο, εάν τελικά ο ελληνικός λαός δεν αντισταθεί σύσσωμος και με κάθε νόμιμο τρόπο. Διότι τί άλλο παρά δολοφονία είναι η καταδίκη του ελληνικού λαού σε μια ζωή, όπου η διατροφή, η κατοικία, η απασχόληση, η υγεία είναι ήδη πολυτέλεια για τους μισούς ή και περισσότερους των Ελλήνων; Το ακόμη χειρότερο δε όλων, είναι ο διωγμός των ικανότερων Ελλήνων νέων εκτός της Ελλάδας ως μετανάστες και η καταδίκη όσων μένουν στην Ελλάδα σε μισθούς πείνας των 200 – 500 ευρώ. Έτσι, οι μεν νέοι καταδικάζονται να μην μπορούν να δημιουργήσουν οικογένεια, η δε Ελλάδα εγκαταλείπεται στη δημογραφική της κατάρρευση. Αν όλα αυτά δεν είναι δολοφονία της Ελλάδας, τότε τι άλλο είναι;

Κατόπιν τούτου, δεν κατανοώ πώς μπορούν οι πολιτικοί μας άνδρες, ιδίως οι αρχιτέκτονες του Μνημονίου, να απευθύνονται προεκλογικά στον ελληνικό λαό ωσάν να μην είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για ό,τι τραγικό συμβαίνει σήμερα στον τόπο αυτό. Εδώ, μόνον οι ψυχαναλυτές θα μπορούσαν να ερμηνεύσουν τα ψυχρά χαμόγελα των κ.κ. Βενιζέλου και Παπανδρέου ή τους υπερπατριωτικούς θεατρινισμούς του κ. Σαμαρά και την παγερότητα του κ. Παπαδήμου.

Είναι πράγματι τραγικό, Έλληνες πολιτικοί να φτάνουν σε αυτό το κατάντημα, να φοβούνται να παρουσιαστούν δημόσια και να κρύβονται σε κλειστές αίθουσες κατά την προεκλογική των επικοινωνία με το λαό. Από την άλλη πλευρά, είναι επίσης τραγικό το ότι όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν μπορούν να συναντηθούν σε ένα ελάχιστο κοινών παραδοχών, προκειμένου να σταματήσουν την κατακρήμνιση της Ελλάδος σε άβυσσο που προκάλεσαν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ και να απαιτήσουν ένα Μνημόνιο σύμφωνο προς το συμφέρον τόσο της Ελλάδας όσο και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Σε όσους πάλι, ισχυρίζονται ότι το εν λόγω δολοφονικό νέο Μνημόνιο ήταν ή είναι ανάγκη και μονόδρομος, ας τους απαντήσουμε ότι ψεύδονται. Διότι, εάν οι Έλληνες πολιτικοί ηγέτες επικαλούντο την ενότητα του ελληνικού λαού, αφού τον ενημέρωναν επαρκώς, αναγνωρίζοντας λάθη και ευθύνες του παρελθόντος, θα είχαν τόση πολιτική δύναμη ώστε κανείς διεθνής δανειστής ή διεθνής τοκογλύφος δεν θα μπορούσε να τους εκβιάσει να αποδεχθούν το πρωτοφανές αυτό εθνικό ξεπούλημα. Αντίθετα, οι Έλληνες πολιτικοί άνδρες (και γυναίκες), που υπηρετούν τα στενά ιδιωτικά και κομματικά ιδιοτελή των συμφέροντα διέσπασαν και διασπούν την εθνική ενότητα με συνέπειες ασφαλώς οδυνηρές και για τα κόμματα και για τον λαό, αφού προκειμένου να μην θιγούν οι ίδιοι και οι συνεργοί των, οδήγησαν στο επιχειρούμενο εθνικό ξεπούλημα.

Μετά από τη γνώση αυτή διερωτώμεθα, κατά πόσο, αλήθεια, οι Έλληνες σήμερα, παραμονές των εκλογών, έχουν αντιληφθεί επαρκώς ότι το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ συνεπικουρούμενα από μια αδιάλλακτη και δογματική αριστερά που επενδύει στο χάος, χάριν της δικής της ιδεοληπτικής κομμουνιστικής ουτοπίας, έχουν συναποδεχθεί και σχεδιάσει την κατάργηση του ελληνικού κράτους και την δολοφονία του ελληνικού λαού;

Πόσο, αλήθεια, όλοι  οι Έλληνες σήμερα και ολόκληρος ο ελληνικός λαός γνωρίζουν τι έχουν υπογράψει και τι πρόκειται να πράξουν στους επόμενους μήνες οι ηγέτες των δύο αυτών κομμάτων μέσω της νέας Δανειακής Σύμβασης;

Για να γνωρίζει ο κάθε Έλληνας ψηφοφόρος τις διαστάσεις του ιστορικού εγκλήματος εναντίον της Ελλάδος, αναφέρουμε ενδεικτικά ορισμένα από αυτά που διαβάζουμε στο νέο συμφωνηθέν με την Τρόικα, συνοψίζοντας τις προδοτικές υποχρεώσεις, δεσμεύσεις και αποφάσεις που περιλαμβάνονται σε αυτό το υπογραφέν από τους Έλληνες βουλευτές των δύο κομμάτων Νέο Μνημόνιο. Στα επόμενα ακολουθούμε και επεκτείνουμε σχόλια του Καθηγητή Ε. Μπίλλη [2], του Ε.Μ.Π.:

1. Με το άρθρο 1 του υπογραφέντος μνημονίου δημιουργείται Ταμείο υφαρπαγής όλης της Ελλάδος από τους Έλληνες και οικονομική – φυσική εξόντωση των Ελλήνων. Το εν λόγω Ταμείο με την επωνυμία «ΤΑΜΕΙΟ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΑΕ» το οποίο διοικείται κατ' ευθείαν από την Τρόικα και τους διεθνείς δανειστές, απαλλάσσεται από κάθε μορφή φορολογίας και η λειτουργία του βαρύνει μόνον το Ελληνικό Δημόσιο. Δηλαδή, όσοι Έλληνες θα εργάζονται σε αυτό για να εξαφανιστεί με καθολικό ξεπούλημα ολόκληρη η Ελλάδα και να δολοφονηθεί ο ελληνικός λαός, θα πληρώνονται από το Ελληνικό Δημόσιο. Δηλαδή, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ δεσμεύτηκαν ακόμη και τα έξοδα διάλυσης του ελληνικού κράτους και δολοφονίας των Ελλήνων, να βαρύνουν το ίδιο το Ελληνικό Δημόσιο.

2. Τα δύο κόμματα, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, έχουν δεσμευτεί ώστε οι διατάξεις του Μνημονίου να κατοχυρωθούν και από το νέο Σύνταγμα που θα προκύψει από την εντός του 2012-2013 υποχρεωτική αναθεώρηση και τροποποίηση του υπάρχοντος. Δηλαδή, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ έχουν αποδεχτεί και έχουν αποφασίσει τη συνταγματική πλέον κατάργηση της Ελλάδος και των Ελλήνων από την ελληνική επικράτεια. Ποιές συντάξεις και ποιοί μισθοί ή ποιά δάνεια; Εδώ έχει αποφασισθεί η πλήρης εξόντωση του ελληνικού λαού και ο διωγμός του από την Ελλάδα. Όλες οι δικαιολογίες που ακούμε και τα κροκοδείλια δάκρυα των κυρίων Παπανδρέου, Βενιζέλου, Σαμαρά και όποιου άλλου, σκοπό έχουν να αποπλανήσουν κάθε Έλληνα και να ολοκληρώσουν ένα καλά σχεδιασμένο δολοφονικό σχέδιο εναντίον της Ελλάδος και του ελληνικού λαού αλλά και εναντίον της Ε.Ε.

3. Τα έσοδα από την πώληση της ελληνικής δημόσιας περιουσίας πάνε κατ' ευθείαν στους δανειστές και όχι στο ελληνικό κράτος. Μάλιστα, θα πουλάμε για όσα χρόνια αποφασίζει και μας επιβάλλει η Τρόικα.

4. Η εκποίηση της Δημόσιας περιουσίας περιλαμβάνει ακόμη και τις πωλήσεις περιουσιών τοπικών αυτοδιοικήσεων (ΟΤΑ) μέχρι και τους αιγιαλούς, αλλά και αποθεματικά κερδοφόρων Δημόσιων εταιρειών, όπως ο ΟΠΑΠ και άλλες. Επίσης, οι Δημόσιοι φορείς πωλούμενοι παραχωρούν και τα όποια δικαιώματά των επί του ελληνικού ορυκτού πλούτου: πετρέλαιο, φυσικό αέριο, χρυσός, ουράνιο, κλπ.

5. Τα έσοδα από όλους τους Δημόσιους φορείς, όπως ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ, εισπράξεις ενοικίων ή φόρων, όλα αυτά ανήκουν πλέον στο δημιουργούμενο από την Τρόικα Ταμείο και από εκεί εισπράττονται από τους δανειστές και διεθνείς τοκογλύφους, ενώ τα έξοδα λειτουργίας των εταιριών αυτών ακόμη και μετά την πώλησή των (μισθοί, τεχνικές υποδομές, κλπ) βαρύνουν το Ελληνικό Δημόσιο.

6. Το Ελληνικό Δημόσιο δεσμεύτηκε να επιχορηγεί όσους Δημόσιους Οργανισμούς δεν θα πουληθούν (π.χ. ΟΠΑΠ, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ) αλλά οι επιχορηγήσεις αυτές και τα έσοδα θα εισπράττονται μέσω του Ταμείου από την Τρόικα. Επίσης τα έσοδα όλων των Δημοσίων οργανισμών ακόμη και πριν την πώλησή των θα εισπράττονται από τους δανειστές. Η Τρόικα μέσω του Ταμείου θα καθορίζει τις αυξήσεις στο ρεύμα, το νερό, τις συγκοινωνίες ή ό,τι άλλο.

7. Δεσμεύονται με εχεμύθεια προς τρίτους και τον ελληνικό λαό, δηλαδή υποχρεούνται να κρατούν το στόμα τους κλειστό όσοι συμμετέχουν στις συνεδριάσεις του Ταμείου, ενώ θα παρίστανται και παρατηρητές των δανειστών. Συγχρόνως, η Βουλή των Ελλήνων υποχρεούται να κυρώνει με νόμο όλες τις πράξεις του Ταμείου, το περιεχόμενο των οποίων θα τηρείται απόρρητο και μη προσβάσιμο στα Μέλη του Ελληνικού Κοινοβουλίου και κατά συνέπεια τον λαό. Οι ίδιοι οι Υπουργοί παραδέχτηκαν ότι δεν γνώριζαν το περιεχόμενο του δεύτερου, Νέου Μνημονίου, όταν το ψήφιζαν.

8. Το Ταμείο αυτό θα αποφασίζει σε ποια τιμή και σε ποιους θα πουλάμε τα ελληνικά λιμάνια, τους δρόμους, τα αεροδρόμια, τις βραχονησίδες και ό,τι άλλο ελληνικό επί γης, θαλάσσης και αέρος. Δηλαδή θα μπορεί ο οποιοσδήποτε προτείνεται από το Ταμείο, κράτος ή ιδιώτης, να αγοράζει την Ελλάδα σε όποια μάλιστα τιμή αποφασίζει η Τρόικα και οι δανειστές της Ελλάδος. Ακόμη, ό,τι δεν πουλιέται ή δεν αξιοποιείται, (π.χ. ο ΟΣΕ ή ό,τι άλλο) διαλύεται και χρεοκοπεί, με εντολή του Ταμείου.

9. Το Ταμείο θα μπορεί να εκδίδει δικό του ομόλογο ή να δανείζεται προς όφελος των δανειστών και των τοκογλύφων με εγγύηση της Ελλάδας και υποθήκευση της ελληνικής περιουσίας. Δηλαδή το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ δια χειρός Παπανδρέου, Βενιζέλου, Σαμαρά και Παπαδήμου μετατρέπουν  αναγκαστικά την Ελλάδα σε διεθνή και κοινής χρήσης «πόρνη». Η Οθωμανική Αυτοκρατορία σεβάστηκε τον ελληνικό λαό και την ελληνική κοινωνία περισσότερο από την σημερινή Τρόικα και τα δύο κόμματα – συνεργούς της.

10. Απαγορεύεται εις το εξής η Ελλάδα να μπορεί να αγοράζει τα δικά της ομόλογα για να αποσβεννύει το χρέος, όπως έκαναν στο παρελθόν άλλες χώρες για την αντιμετώπιση του εθνικού των χρέους.

11. Με το άρθρο 14 οι ελληνικοί αιγιαλοί και οι παραλίες παραχωρούνται επίσημα στους δανειστές. Άρα και τα νησιά μας, κατ' ουσίαν παραχωρούνται στους δανειστές και σε όσους αυτοί οι ίδιοι θα μεταπωλούν το ελληνικό χρέος. Έτσι, κάποιοι γείτονές μας δεν χρειάζεται πλέον να προκαλούν θερμά επεισόδια. Θα μπορούν να αγοράζουν σε φθηνές τιμές ό,τι θέλουν από την Ελλάδα, λιμάνια, νησιά, αεροδρόμια, κλπ.

12. Τέλος, κινδυνεύουν με κατάσχεση ελληνικά πολεμικά πλοία, αεροπλάνα και ό,τι άλλο έχει ελληνική σημαία, μετά από δικαστικές προσφυγές διεθνών επενδυτών ή δανειστών.

ΠΟΥ ΑΛΗΘΕΙΑ ΘΑ ΚΡΥΦΤΕΙΤΕ; ΠΟΥ Κύριοι, όταν θα αντιληφθεί ο ελληνικός λαός τί έχετε αποφασίσει γι' αυτόν και την Ελλάδα του 21^ου αιώνα, υπογράφοντας το επαχθές και δολοφονικό αυτό νέο Μνημόνιο, αντί να επιλέξετε άλλους δρόμους, προκειμένου να μην οδηγηθεί η χώρα εδώ ή ακόμη χειρότερα στους επόμενους μήνες ή χρόνους;

Και εάν θα δεχόμασταν εξ' ανάγκης τη λαφυραγωγία και λεηλασία του Δημόσιου πλούτου εις βάρος της Ελλάδας, όμως πώς μπορούμε να δεχθούμε την οικονομική και φυσική εξόντωση του ελληνικού λαού;

Είναι σαφές ότι, δυστυχώς για τους Έλληνες και την Ελλάδα, τα δύο κυρίαρχα κόμματα νοσούν και όζουν διαδίδοντας τη νόσο και την δυσοσμία των σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Αυτό ας το συλλογιστεί καλά όποιος Έλληνας πολίτης ψηφίσει στις 6 Μαΐου το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Διότι τα δύο αυτά κόμματα ασελγούν επί μακρόν επί του σώματος των Ελλήνων, υποκρινόμενα αυτά και οι εκπρόσωποί των τις αθώες περιστερές και καταρρακώνοντας τον πολιτικό βίο της χώρας.

Στο μέλλον, όλοι όσοι εργάστηκαν ενεργά ή έπραξαν πλημμελώς ως εκλεγμένοι εκπρόσωποι του ελληνικού λαού, για να φθάσει η Ελλάδα σε αυτό το κατάντημα κατά την προηγούμενη 20ετία και ιδίως κατά τα τελευταία 12 χρόνια, επί κυβερνήσεων Σημίτη -Καραμανλή – Παπανδρέου – Παπαδήμου, όλοι αυτοί θα χρεωθούν αναλόγως ένα ιστορικό εθνικό έγκλημα εις βάρος της εθνικής μας ανεξαρτησίας, εις βάρος του ελληνικού λαού αλλά και εις βάρος της διεθνούς δημοκρατίας, αφού η ελληνική κρίση λειτουργεί ως πολιορκητικός κριός άλωσης κάθε ελεύθερου, ανεξάρτητου και δημοκρατικού κράτους στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αναλογικά, η ίδια ευθύνη θα βαρύνει κάθε άλλο κόμμα και πολιτικό άνδρα ή γυναίκα που δεν μπορεί να υπερβεί τον μικροκομματισμό του και δεν συμπράττει για την δημιουργία ενός πανελλήνιου εθνικού μετώπου σωτηρίας της Ελλάδας και του ελληνικού λαού. Ένα τέτοιο πανελλήνιο μέτωπο θα αποθάρρυνε κάθε πρόθεση των διεθνών τοκογλύφων.

Ακόμη, αντίστοιχο μερίδιο στην πρωτόγνωρη για όλη την ελληνική ιστορία εισβολή και οικονομική, πολιτική, πολιτιστική δολοφονία της Ελλάδος και του ελληνικού λαού, θα έχουν οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, οι καλλιτέχνες, οι δημοσιογράφοι, οι εκκλησιαστικοί άνδρες αλλά και όλοι οι Έλληνες πολίτες, εάν αδιαφορήσουν και γυρίσουν την πλάτη σε όσα αυτή τη στιγμή διαδραματίζονται εναντίον της Ελλάδος, του ελληνικού λαού, αλλά και εναντίον της Ευρώπης και των ευρωπαϊκών λαών.

Εξοχότατε Πρόεδρε της Δημοκρατίας, μολονότι δείξατε το δρόμο δωρίζοντας τον Προεδρικό σας μισθό στο Ελληνικό Δημόσιο, δυστυχώς δεν βρέθηκε κανείς μιμητής σας στη Βουλή των Ελλήνων, ούτε ακόμη και οι ιδεολόγοι κομμουνιστές που μισούν το κεφάλαιο και τον καπιταλισμό. Όμως αυτό δεν επαρκεί. Ακούστε τη φωνή του λαού σας και την «μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων». Μην δειλιάσετε να υψώσετε το ανάστημά σας ως ιστορική προσωπικότητα εναντίον κάθε ανθελληνικού Μνημονίου, προκειμένου να σωθεί η ελληνική περιουσία και αξιοπρέπεια. Για αυτή τη στιγμή υπάρχετε και όχι για διακόσμηση στις παρελάσεις των εθνικών επετείων. Για αυτή τη στιγμή σας χρειάζεται ο ελληνικός λαός.

Άγιοι Ιεράρχες, ακούστε τη φωνή της ιστορίας πριν είναι πολύ αργά. Μιμηθείτε τον Αγ. Ιωάννη το Χρυσόστομο, τον Ιερομάρτυρα Χρυσόστομο Επίσκοπο Σμύρνης, τον Ιερομάρτυρα Γρηγόριο Ε΄ Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως και τόσους άλλους, και υψώστε την φωνή και το ανάστημά σας με κάθε τρόπο εναντίον αυτών που θέλουν να ταπεινώσουν και να εξοντώσουν οικονομικά, πολιτιστικά και πνευματικά τον ελληνικό λαό. Ως προς τα οικονομικά, μιμηθείτε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και προστατέψτε έμπρακτα όλο τον λαό μας πέραν κάθε διάκρισης. Ίσως η Εκκλησία να είναι το μόνο καταφύγιο στους επερχόμενους καιρούς. Ετοιμαστείτε γι' αυτό.

Έλληνες συμπολίτες και φίλοι, πολιτικοί άνδρες και γυναίκες, επιστήμονες, καλλιτέχνες ή δημοσιογράφοι που δεν υποτάσσεσθε στο καρτέλ της Τρόικας και των κομματικών συνεργών ενός εθνικού εγκλήματος, αλλά και Έλληνες όλου του κόσμου σε όποια ήπειρο και αν ζείτε, Ευρώπη, Αμερική, Ασία, Αυστραλία, Αφρική, ακούστε τη φωνή της ιστορίας του λαού μας. Ακούστε τη φωνή της ιστορίας μας από τον Όμηρο μέχρι το Λεωνίδα και τον Περικλή και από εκεί μέχρι τον Διγενή Ακρίτα, τον Παλαιολόγο, τον Μακρυγιάννη, τον Κολοκοτρώνη, τον Καραϊσκάκη, τον Καποδίστρια, τον Λόρδο Βύρωνα, τον Ελευθέριο Βενιζέλο, τον Ίωνα Δραγούμη, τον Άρη Βελουχιώτη, τον Μπελογιάννη και τόσους άλλους Έλληνες ή φιλέλληνες που αγάπησαν την Ελλάδα και έδωσαν το αίμα τους γι' αυτήν.

Πράξτε ό,τι περνά από το χέρι ή το μυαλό σας για να σωθεί και να μείνει ελεύθερη η Ελλάδα. Και να είστε πεπεισμένοι πως όσο υπάρχει η Ελλάδα, τόσο θα υπάρχει δημοκρατία, ελευθερία και ανθρωπιά επάνω στον πλανήτη. Γι' αυτό όσοι επιδιώκουν με την παγκόσμια διακυβέρνηση να βυθίσουν τους λαούς και τα έθνη σε ένα νέο Μεσαίωνα και ένα νέο Φεουδαρχισμό, ξεκίνησαν με την εξαφάνιση και εξόντωση από την ιστορία της Ελλάδας και των Ελλήνων. Είναι δε τραγικό γεγονός πώς ένας Έλληνας Πρωθυπουργός άνοιξε μόνος του την Κερκόπορτα της προδοσίας και εξόντωσης του λαού που τον ανέδειξε και τον εμπιστεύθηκε.

Έλληνες και Φιλέλληνες, αγωνιστείτε και ενημερώστε κάθε ευαίσθητο άνθρωπο, για να σώσετε την παγκόσμια Δημοκρατία. Ένα αγαθό που προσέφερε η Ελλάδα σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Και μην ξεχνάτε πως το μεγαλείο της ελληνικής ψυχής ήταν πάντα το αίσθημα ευθύνης και αγωνίας του κάθε Έλληνα για όλο το ανθρώπινο γένος και για όλη την ιστορία του. Ως Έλληνες δεν αρνούμαστε τα χρέη και τις υποχρεώσεις μας προς κάθε νόμιμο δανειστή μας. Αρνούμαστε όμως τη δολοφονία της Ελλάδος και άλλων ευρωπαϊκών χωρών από τους διεθνείς τοκογλύφους και τους διεθνείς δολοφόνους κρατών και λαών.

Όλοι οι Έλληνες στην Ελλάδα και απανταχού στον κόσμο ας ξυπνήσουμε από το λήθαργο που μας επέβαλαν τα δύο μεγάλα κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία, συνεπικουρούμενα από άλλα μικρότερα, με τους όποιους συνεργάτες των, δημοσιογράφους και ΜΜΕ ή νεόκοπους διανοούμενους που έβγαζαν και βγάζουν το ψωμί των προπαγανδίζοντας συχνά εναντίον της αλήθειας, εναντίον του εθνικού συμφέροντος και εναντίον της αληθούς Δημοκρατίας, είτε στην Ελλάδα, είτε στην Ε.Ε., είτε διεθνώς.

Η κρίση στην Ελλάδα είναι κρίση της ιστορίας και όλοι οι λαοί και όλοι οι άνθρωποι θα ωφεληθούν απ' αυτήν. Η Ελλάδα είναι η «τριανταφυλλιά του κόσμου». Όσοι θέλουν να την ξεριζώσουν από την ιστορία, δεν θα κατορθώσουν τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο από το να σκορπίσουν τα φύλλα, την ομορφιά και το άρωμά της σε όλο τον κόσμο. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε, τους λόγους του Στρατηγού Μακρυγιάννη «Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούνε να μας φάνε και δεν μπορούνε. Τρώνε από μας και μένει και μαγιά».

Αυτή είναι η ιστορική ευθύνη όλων των Ελλήνων σήμερα. Να γεμίσουν όλον τον κόσμο με Ελλάδες, προς όφελος του κόσμου. Να σώσουν την Ελλάδα, χάριν του κόσμου και των ανθρώπων, χάριν της παγκόσμιας Δημοκρατίας και ελευθερίας κάθε ανθρώπου και κάθε λαού.

Ξάνθη, 1^η Μαΐου 2012

* Ο  Γεώργιος Π. Παύλος είναι Αναπλ. Καθηγητής Δ.Π.Θ., www.gpavlos.gr  – info@gpavlos.gr

[1] Online: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2372.aspx

[2] Online: http://ellhnikhaktofylakh.blogspot.com/2011/03/blog-post_5054.html

ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ, ΧΑΡΤΙΝΑ ΔΕΣΜΑ:

Τα περισσότερα χρήματα, από τις τεράστιες ποσότητες που οι κεντρικές τράπεζες «τυπώνουν» σήμερα, παραμένουν μπλοκαρισμένα στα γρανάζια του χρηματοπιστωτικού συστήματος – σε βιτρίνες που όλοι τα βλέπουν, ενώ κανένας δεν μπορεί να τα αγγίξει

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

"Πρέπει να φροντίζουμε να μπορούν οι άνθρωποι να αγοράζουν, ενώ, παράλληλα, πρέπει να φροντίζουμε να μπορούν οι βιομηχανίες να παράγουν – καταστάσεις που όμως εμποδίζει ο υπερδανεισμός, λόγω του ότι οι άνθρωποι δεν αγοράζουν και οι βιομηχανίες δεν παράγουν, ενώ κανένας από τους δύο δεν επενδύει" (Keynes).     

Από το 1945 έως και το 2007, για 62 ολόκληρα χρόνια δηλαδή, τόσο οι επιχειρηματίες, όσο και οι επιχειρήσεις, ήταν σίγουροι πως θα υπήρχε Ζήτηση, εάν οι ίδιοι δημιουργούσαν Προσφορά – με ορισμένες εξαιρέσεις μίας δραστικής μεν, αλλά χρονικά περιορισμένης ύφεσης.

Αυτό έπαιξε έναν σημαντικό ρόλο στη δημιουργία εκείνων των προϋποθέσεων, οι οποίες οδήγησαν στη μεγαλύτερη όλων των εποχών οικονομική ανάπτυξη του πλανήτη, για περισσότερες από δύο γενιές. Οι προϋποθέσεις όμως αυτές φαίνεται ότι έχουν πάψει πια να υπάρχουν".

Ανάλυση

Σύμφωνα με τον Αμερικανό οικονομολόγο K. Rogoff, δεν υπάρχει κανένας σίγουρος τρόπος για να αποφύγει κανείς μία βαθειά τραπεζική κρίση – όπως η σημερινή στην Ευρώπη και στις Η.Π.Α. Η κρίση αυτή προέρχεται από την υπερβολική αύξηση των χρεών (δημοσίων στην Ελλάδα και Ιταλία, ιδιωτικών σε όλη σχεδόν την υπόλοιπη Δύση), η οποία έχει σαν αποτέλεσμα να γίνονται οι Οικονομίες ευαίσθητες στις «κρίσεις εμπιστοσύνης».

Κατά τη διάρκεια αυτών των κρίσεων, οι εμπορικές τράπεζες διασώζονται από τις κυβερνήσεις, στη συνέχεια οι κυβερνήσεις από τις τράπεζες και στο τέλος τόσο οι τράπεζες, όσο και οι κυβερνήσεις, διασώζονται από τις κεντρικές τράπεζες – με τη μαζική εκτύπωση νέου χρήματος από το πουθενά.

Πάντοτε κατά τον ίδιο, η παραπάνω διαδικασία συνοδεύεται από έναν μακροχρόνιο, οδυνηρό περιορισμό της οικονομικής δραστηριότητας – από μία έντονη ύφεση δηλαδή, εμπλουτισμένη με αυξημένη ανεργία, με χρεοκοπίες και με ραγδαία πτώση όλων των αξιών. Η μέση διάρκεια αυτών των κρίσεων στην εποχή μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο υπολογίζεται στα 4,4 χρόνια – ενώ πρόκειται ουσιαστικά για το χρονικό διάστημα που απαιτείται, έτσι ώστε να μειωθεί η «ξένη χρηματοδότηση», όπως συνήθως αποκαλείται η «απομόχλευση»  (deleveraging – «κάψιμο» χρημάτων). Αφού λοιπόν παρέλθει αυτός ο χρόνος, τότε αποκαθίσταται η εμπιστοσύνη στις αγορές και επανέρχεται η οικονομία σε ρυθμό ανάπτυξης.

Εν τούτοις, η συγκεκριμένη «απεικόνιση» δεν είναι ολοκληρωμένη – αφού η «θεραπεία» της Οικονομίας, μετά τη Μεγάλη Ύφεση του 1929, διήρκεσε πάνω από δέκα χρόνια στις Η.Π.Α. – ενώ η Ευρώπη οδηγήθηκε στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, με αποτέλεσμα να μην γνωρίζουμε πόσο θα διαρκούσε η κρίση εκεί, εάν δεν είχε μεσολαβήσει το γεγονός αυτό.

Οι βασικές αιτίες φαίνεται να ήταν τότε η εξαιρετικά αργή αντίδραση της πολιτικής απέναντι στην παγκόσμια κρίση, καθώς επίσης ο κανόνας του χρυσού – ο οποίος σήμαινε ότι, τα επί μέρους κράτη δεν μπορούσαν να καταπολεμήσουν την κρίση με τη βοήθεια της νομισματικής πολιτικής (υποτίμηση του νομίσματος, μείωση του κόστους παραγωγής των εγχώριων προϊόντων, αύξηση των τιμών των εισαγομένων αγαθών, τόνωση της ανταγωνιστικότητας, μεγαλύτερες εξαγωγές από εισαγωγές κλπ.).

Με άλλα λόγια, τόσο η δημοσιονομική πολιτική, όσο και η πολιτική χρήματος (νομισματική), διαδραματίζουν έναν αποφασιστικό ρόλο – αφενός μεν όσον αφορά το βάθος της οικονομικής κατάρρευσης, αφετέρου το χρόνο που διαρκεί, μέχρι να επιστρέψει η οικονομία σε πορεία ανάπτυξης.

Οι κρίσεις αυτές είχαν πάψει να υπάρχουν μέχρι τη δεκαετία του 1970, λόγω της εφαρμογής του «Κεϋνσιανού συστήματος» της καθοδηγούμενης από το κράτος «οικονομικής πολιτικής» – σε συνθήκες ελεύθερης αγοράς, μικτής οικονομίας και σε συνδυασμό με τους κανόνες και με τα διάφορα «μέτρα» (οργανισμούς), τα οποία υιοθετήθηκαν στο Bretton-Woods (σταθερές ισοτιμίες νομισμάτων, ίδρυση του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας κοκ.).

Οι μεγάλες κρίσεις της σύγχρονης εποχής ξεκίνησαν το 1971 (αποδέσμευση του δολαρίου από το χρυσό, πολεμικός επεκτατισμός των Η.Π.Α.) και συνεχίζονται μέχρι σήμερα, ενώ οφείλονται κυρίως στο ότι, οι κυβερνήσεις απέσυραν τα μέτρα ρύθμισης των τραπεζών, ενώ απελευθέρωσαν τις κινήσεις των κεφαλαίων, επιτρέποντας τους μία σχεδόν αχαλίνωτη ελευθερία. Οι κρίσεις αυτές, ενδεχομένως με εξαίρεση τη σημερινή, ήταν περιορισμένης χρονικής διάρκειας, επειδή τα μέτρα καταπολέμησης τους εκ μέρους της Πολιτικής ήταν πλέον πολύ πιο γρήγορα και αποτελεσματικά (διάσωση των τραπεζών, αύξηση της ποσότητας χρήματος, μείωση των βασικών επιτοκίων κλπ.).

Σήμερα όμως πολλές κυβερνήσεις, κυρίως στην Ευρωζώνη, δεν αντέδρασαν ως όφειλαν, «εκβιαζόμενες» κατά κάποιον τρόπο να ακολουθήσουν την πολιτική, την οποία ουσιαστικά επέβαλλε η Γερμανία. Τα «μέτρα λιτότητας» έχουν γίνει πλέον η μόδα της εποχής, με αποτέλεσμα οι κυβερνήσεις να μην φροντίζουν καθόλου για τη ζήτηση και την προσφορά – να μην λειτουργούν δηλαδή έτσι ώστε να διευκολύνεται η κατανάλωση, «να αγοράζουν οι άνθρωποι και να παράγουν οι βιομηχανίες».

Ουσιαστικά λοιπόν οι υποχρεώσεις των κυβερνήσεων να διατηρούν σε λειτουργία τις Οικονομίες των χωρών τους, έχουν «εκχωρηθεί» στις κεντρικές τράπεζες – ενώ ακριβώς για αυτό το λόγο χαρακτηρίζεται η ΕΕ ως «η Ευρώπη των Τραπεζών», με την πολιτική της ηγεσία να θεωρείται πλέον «υπάλληλος των αγορών».

Εν τούτοις τα περισσότερα χρήματα, από τις τεράστιες ποσότητες που οι κεντρικές τράπεζες «τυπώνουν» σήμερα, παραμένουν «μπλοκαρισμένα» στα γρανάζια του χρηματοπιστωτικού συστήματος – χωρίς να μπορούν να εμποδίσουν την πτώση της κατανάλωσης και των επενδύσεων, αφού δεν κατευθύνονται στην πραγματική οικονομία, αλλά είτε στις κερδοσκοπικές αγορές (χρηματιστήρια), είτε λιμνάζουν σε καταθετικούς λογαριασμούς.

Μεταφορικά, είναι σαν οι κεντρικές τράπεζες να έχουν τοποθετήσει τεράστιες ποσότητες φρεσκοτυπωμένων χρημάτων σε μία βιτρίνα, όπου όλοι τα βλέπουν, αλλά κανένας δεν μπορεί να τα αγγίξει.

Επί πλέον, ειδικά όσον αφορά την Ευρωζώνη, επειδή ουσιαστικά πρόκειται για μία περιοχή, στην οποία επικρατεί ένας «mini» κανόνας του χρυσού, τα υπερχρεωμένα κράτη-μέλη της δεν μπορούν να καταπολεμήσουν την κρίση «πληθωριστικά και εξαγωγικά» – δεν είναι σε θέση δηλαδή να αυξήσουν την ποσότητα χρήματος, να υποτιμήσουν τα νομίσματα τους, αυξάνοντας τις εξαγωγές και μειώνοντας τις εισαγωγές.

Αναγκάζονται λοιπόν να υιοθετούν εγκληματικές πολιτικές λιτότητας και εσωτερικής υποτίμησης, οι οποίες εντείνουν το πρόβλημα – βυθίζοντας τις οικονομίες τους σε μία τεράστια ύφεση, η οποία αυξάνει τη σχέση χρέους προς ΑΕΠ, μειώνει τα δημόσια έσοδα, μεγεθύνει τις δαπάνες λόγω της ανεργίας, καθώς επίσης της μαζικής χρεοκοπίας των επιχειρήσεων κοκ.

Σε τελική ανάλυση λοιπόν αναρωτιέται κανείς, εάν υπάρχει πράγματι μία διέξοδος από την μακροχρόνια ύφεση, όσον αφορά την Ευρωζώνη, αφού οι χώρες της δεν έχουν καμία δημοσιονομική ή νομισματική δυνατότητα χειρισμού της κρίσης – με αποτέλεσμα οι αγορές να πιέζουν συνεχώς περισσότερο για καθαρές, βιώσιμες λύσεις: πολιτική και δημοσιονομική ένωση όλων των χωρών (Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης), ή ολοκληρωτική διάλυση, με μία ελεγχόμενη επιστροφή όλων των κρατών στα εθνικά τους νομίσματα.

Στα πλαίσια αυτά, ειδικά επειδή η Ευρώπη άργησε πολύ να αντιδράσει, ενώ δεν μπορούν να ληφθούν ακόμη οι τελικές αποφάσεις, η μοναδική λύση που φαίνεται να υπάρχει σήμερα για την επιστροφή στην ανάπτυξη, είναι η διαγραφή μέρους των χρεών, δημοσίων και ιδιωτικών – αν και, κατά την άποψη μας, θα ήταν προτιμότερη η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων, με πολύ χαμηλά επιτόκια. Με τον τρόπο αυτό, οι ζημίες όλων των συμμετεχόντων (πιστωτών, τραπεζών, ιδιωτών), θα μοιραζόταν σε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, θα κατανέμονταν δικαιότερα και θα ήταν πολύ λιγότερο επώδυνες για την Οικονομία συνολικά. 

Σε κάθε περίπτωση, το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι αυτού καθαυτού το χρέος, όσο οι δυνατότητες εξυπηρέτησης του – οι οποίες αυξάνονται εντυπωσιακά, όταν μειώνονται οι δόσεις των δανείων, καθώς επίσης τα επιτόκια. Παράλληλα, δεν μπορεί να κατηγορηθεί ο οφειλέτης από το δανειστή για ανεντιμότητα, αφού δεν διαγράφεται το χρέος και παραμένει ως έχει. 

Ολοκληρώνοντας, υπενθυμίζουμε τα λόγια του Keynes το 1918, σε σχέση με τη διαγραφή των χρεών, τα οποία είχαν συσωρευθεί στις συμμαχικές δυνάμεις, σαν αποτέλεσμα της χρηματοδότησης του πρώτου παγκοσμίου πολέμου και τα οποία δυστυχώς δεν εισακούσθηκαν: «Εάν δεν καταφέρουμε να απελευθερώσουμε τα μέλη του σώματος μας από αυτά τα χάρτινα δεσμά, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να κινηθούμε ξανά».

Μερικά χρόνια αργότερα, το 1923, οι προτάσεις του μεταβλήθηκαν σε προειδοποιήσεις (warnings), τις οποίες θα έπρεπε να λάβουν πολύ σοβαρά υπ' όψιν όλες οι σημερινές κυβερνήσεις της Δύσης – ιδίως η Γερμανία και η Ευρωζώνη. Σύμφωνα με αυτές, «Οι φανατικοί, αυτοί δηλαδή που επιμένουν στην ιερότητα των συμβάσεων και του χρέους……είναι οι πραγματικοί πατέρες των κοινωνικών εξεγέρσεων και των αιματηρών επαναστάσεων». 

Ανεξάρτητα τώρα από τα παραπάνω, για τα οποία ελπίζουμε να βρεθεί γρήγορα λύση (υπενθυμίζουμε ότι, κατά την πάγια θέση μας, δεν έπρεπε να μπούμε στη ζώνη του ευρώ, αφού μπήκαμε οφείλαμε να ανταποκριθούμε στις τεράστιες απαιτήσεις της, ενώ σήμερα είμαστε εγκλωβισμένοι και θα ήταν εγκληματική η μονομερής έξοδος μας – πόσο μάλλον αφού σύντομα θα ολοκληρωθεί η διαδικασία είτε με τη διάλυση, είτε με την πολιτική ένωση της ζώνης), θεωρούμε σκόπιμη την αναφορά μας στο βασικό πρόβλημα της Ελλάδας, το οποίο δεν είναι άλλο από το χαμηλό της ΑΕΠ.  

ΑΕΠ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ

Για μία ανεπτυγμένη χώρα όπως η Ελλάδα, όπου ως ανεπτυγμένη θεωρούμε εμείς μία Οικονομία με πλούσιες υποδομές κάθε είδους, το ΑΕΠ της είναι εξαιρετικά χαμηλό. Όπως φαίνεται από τον συγκριτικό Πίνακα Ι που ακολουθεί, το πρόβλημα της Ελλάδας δεν ήταν ποτέ τόσο το χρέος, όσο ο ανέκαθεν σχετικά ασθενής ρυθμός ανάπτυξης της οικονομίας της – ειδικά οι εξαιρετικά χαμηλές εξαγωγές της, οι οποίες έπαψαν ουσιαστικά να αυξάνονται, όταν άρχισε να αναπτύσσεται ο τουρισμός. 

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Μεγέθη 2011 (εκτιμήσεις) σε δολάρια

* Η Ολλανδία, μία χώρα σχεδόν απόλυτα εξαρτημένη από τις εξαγωγές, κυρίως προς τη Γερμανία, αντιμετωπίζει ήδη μεγάλα προβλήματα από την ύφεση των πελατών της – ενώ το  ισχυρότατο ακροδεξιό κόμμα εισηγείται την άμεση έξοδο από την Ευρωζώνη και την υιοθέτηση του εθνικού νομίσματος. 

Πηγή: World Factbook. Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι, στον οποίο συγκρίνεται η Ελλάδα με ανεπτυγμένες χώρες σχετικού μεγέθους, εάν το ΑΕΠ της ήταν αντίστοιχο της Ολλανδίας, με κριτήριο τον αριθμό των εργαζομένων, τότε το ύψος του θα διαμορφωνόταν στο 550 δις $ – οπότε το δημόσιο χρέος των 480 δις $ (πριν τη διαγραφή), θα αποτελούσε το 87% του ΑΕΠ. Οι εξαγωγές της δε, πάντα σε σχέση με την Ολλανδία, θα έπρεπε να ήταν στα 367 δις $ – από το αμελητέο σημερινό μέγεθος των 26,64 δις $.

Εκτός αυτού διαπιστώνουμε ότι, στην Ελλάδα αντιστοιχεί ετήσιος τζίρος (ΑΕΠ) 63 χιλ. $ περίπου ανά εργαζόμενο, ενώ στην Ολλανδία 110 χιλ. $ – επομένως ότι, η παραγωγικότητα των Ολλανδών είναι περίπου 75% υψηλότερη από αυτήν των Ελλήνων. Αυτό σημαίνει με τη σειρά του ότι, με κριτήρια Ολλανδίας, η «λανθάνουσα» ανεργία στην Ελλάδα είναι εξαιρετικά μεγάλη – γεγονός που θα πρέπει να μας ανησυχήσει σε μεγάλο βαθμό, αφού είναι δυνατόν να υπερδιπλασιαστεί ξαφνικά, με καταστροφικές συνέπειες για τη χώρα μας.   

Από την άλλη πλευρά βέβαια, διαπιστώνουμε από τον ίδιο Πίνακα Ι, το πολύ χαμηλό συγκριτικά εξωτερικό χρέος της Ελλάδας – σχεδόν πέντε φορές χαμηλότερο από αυτό της Ολλανδίας και μιάμιση φορά από αυτό της μικρότερης σε πληθυσμό Αυστρίας (στο 187% του ΑΕΠ, όταν της Ολλανδίας είναι στο 310% και της Αυστρίας στο 252%).        

Εάν λοιπόν η Ελλάδα καταφέρει να αλλάξει την πολιτική που της επιβλήθηκε από το ΔΝΤ και τη Γερμανία, επιλέγοντας μία ικανή πολιτική ηγεσία, το μικρό ιδιωτικό χρέος της (περί το 167% του ΑΕΠ το 2011, όταν της Ιρλανδίας είναι 1.057%, της Ισπανίας 390% και της Ιταλίας 256%), σε συνδυασμό με τη μεγάλη δημόσια περιουσία της (επιχειρήσεις, ακίνητα, οικόπεδα κλπ.), καθώς επίσης με τον ανεκμετάλλευτο υπόγειο πλούτο και τις πολεμικές επανορθώσεις που της οφείλει η Γερμανία (υπολογίζονται μεταξύ 165 δις € από την κεντρική της τράπεζα και 560 δις € από Γάλλους οικονομολόγους), θα μπορούσε να την οδηγήσει με σχετική ευκολία στην ανάπτυξη, στην αύξηση του ΑΕΠ και στην έξοδο από την κρίση (άρα και στην έντιμη εξόφληση των πραγματικών οφειλών της).

Στο διάγραμμα τώρα που ακολουθεί φαίνεται ότι, το χρέος της Ελλάδας «αποσυνδέθηκε» δυστυχώς από το ΑΕΠ της περί το 2003 – ακολουθώντας εντελώς αντίθετη πορεία: 

Με βάση λοιπόν το διάγραμμα, όπου η μπλε γραμμή είναι το χρέος, ενώ η κόκκινη το ΑΕΠ, το δημόσιο χρέος εκτοξεύθηκε στα 347,2 δις € – ενώ το ΑΕΠ περιορίσθηκε στα 217,8 δις € (το 2012 θα μειωθεί ακόμη περισσότερο, στα 206 δις € κατά τον προϋπολογισμό της κυβέρνησης). Επομένως, στη μείωση αυτή οφείλεται κυρίως η κατάρρευση της Οικονομίας μας ενώ, αντί να επιδιώξουμε σήμερα την αντιστροφή της τάσης, υποτασσόμαστε δουλικά στις εντολές του ΔΝΤ – λαμβάνοντας ακόμη περισσότερα υφεσιακά μέτρα.

Ολοκληρώνοντας, ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι, την περίοδο του 2005 αυξήθηκε τεχνητά το ΑΕΠ μας κατά 25 δις € περίπου, με την ανόητη προσθήκη των εσόδων της «μαύρης οικονομίας» – ένα γεγονός που όχι μόνο μας εξευτέλισε διεθνώς, αλλά και ένα έγκλημα, κατά την άποψη μας, της τότε κυβέρνησης, κυρίως επειδή αυτό το ΑΕΠ δεν προσθέτει φορολογικά έσοδα στο κράτος, ενώ διευκόλυνε τον περαιτέρω (υπερ)δανεισμό του δημοσίου (αφού περιόρισε «παραπλανητικά» το δείκτη χρέους προς ΑΕΠ).

ΟΙ ΜΕΘΟΔΟΙ ΤΟΥ ΔΝΤ

Περαιτέρω, ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεται «πειραματικά» τη χώρα μας το ΔΝΤ, είναι απίστευτα ευρηματικός – σε σημείο που να προκαλεί δυστυχώς το θαυμασμό μας (όπως επίσης η «χρήση» σοσιαλιστικών καθεστώτων, από τα παιδιά του Σικάγου, κατά τη διάρκεια των «επιθέσεων» τους).  

Ειδικότερα, φαίνεται ότι χρησιμοποιεί εκείνο το ψυχολογικό «εργαλείο», σύμφωνα με το οποίο όταν ταΐζεις ένα σκυλί με συνεχώς λιγότερη τροφή, αφενός μεν τρέχει διαρκώς από πίσω σου, αφετέρου συνηθίζει να απασχολείται με το πόσο πιο μικρή θα είναι η επόμενη «μερίδα», ξεχνώντας εντελώς την προηγούμενη.

Κάποια στιγμή φυσικά πεθαίνει από την πείνα, χωρίς καν να το καταλάβει – αν και δεν είναι αυτός ο στόχος, αφού η τροφή περιορίζεται σε τέτοιο βαθμό, που να μπορεί απλά να επιβιώνει (βέβαια μόνο για τα σκυλιά που έχει ανάγκη κανείς, για να κάνει τη δουλειά του). 

Έτσι λοιπόν, με τη «βοήθεια» κάποιων διατεταγμένων ΜΜΕ, καλοπληρωμένων φυσικά, όλοι ασχολούνται σήμερα με τα «μέτρα λιτότητας» του Ιουνίου, με αυτά δηλαδή που έχουν «εκβιαστεί» να υπογράψουν τα δύο κόμματα συγκυβέρνησης, χωρίς να ενδιαφέρονται καθόλου για τα προηγούμενα μέτρα (αν και είναι η πρώτη φορά στην Ιστορία που οι εργαζόμενοι έχουν αποδεχθεί μειώσεις των ονομαστικών αμοιβών τους – πολύ μεγαλύτερες στην πραγματικότητα, αφού εντείνονται από το φορολογικό πληθωρισμό).

Στα πλαίσια αυτά, ανακοινώνονται έμμεσα τα μεθεπόμενα μέτρα (μείωση των μισθών κατά ακόμη 15% κλπ.), από άλλους πολιτικούς, «υπαλλήλους των αγορών», με πιθανό στόχο να «εμπεδωθούν» καλύτερα τα επόμενα – παράλληλα με το «θόλωμα των νερών» και με την τοποθέτηση της μίας κοινωνικής ομάδας απέναντι στην άλλη, μέσω συνεχώς νέων σκανδάλων διαφθοράς (φυσικά πραγματικών σκανδάλων, αφού κάτι αντίθετο θα ήταν εντελώς ανόητο), τα οποία δημιουργούν επί πλέον ένα συναίσθημα «συλλογικής ενοχής» (όλοι μαζί τα φάγαμε) και επομένως αδιαμαρτύρητης υποταγής.

Ίσως βοηθάει και το «εκλογικό πανηγύρι» που έχει στηθεί, ενώ υποθέτουμε ότι έχουν ληφθεί τα κατάλληλα μέτρα, από τη σκιώδη διακυβέρνηση – έτσι ώστε να παραμείνει αλώβητη στην «υπόγεια εξουσία» της, ανεξαρτήτως εκλογικού αποτελέσματος.

Πιθανολογούμε δηλαδή ότι, θα έχει υπάρξει μέριμνα – με βάση την οποία το τρίτο κόμμα συγκυβέρνησης που ενδεχομένως θα χρειαστεί, θα είναι μία από τις επί τούτου «παραφυάδες» των δύο προηγουμένων (χωρίς αυτό να δηλώνει ότι, γνωρίζουμε κάτι ή κατηγορούμε κάποιο). 

Βέβαια, όπως πάντα μπορεί (και ευχόμαστε) να κάνουμε λάθος – γεγονός που θα σήμαινε ότι, οι προθέσεις των «εισβολέων» θα ήταν «αγαθές». Ότι δηλαδή σκοπός τους είναι πράγματι να γίνει ανταγωνιστική η Ελλάδα, να μην λεηλατηθούν οι πολίτες και η δημόσια περιουσία της, να κυβερνάται σωστά, χωρίς διλλήματα και εκβιασμούς, καθώς επίσης να επανέλθει γρήγορα σε πορεία ανάπτυξης.     

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

"Ένας σπόρος που γυρίζει στον τόπο του, είναι ένας σπόρος που πηγαίνει να βλαστήσει – ένας Έλληνας που γυρίζει στον τόπο του, είναι ένας άνθρωπος που πηγαίνει να βλαστημήσει. Ελλάδα, σε κράτησα πάνω μου κατάσαρκα – με δαιμόνισες. Και τους συντρόφους που πίστευαν μαζί μου στις ρίζες και στο γυρισμό, τους βλέπω να αλλοιώνονται μέρα με την ημέρα – θα έλεγα χημικά.

Ο ένας απελπίστηκε γρήγορα – έφυγε ξανά και θα φεύγει σε όλη του τη ζωή. Ο άλλος διασκεδάζει τις κυρίες με φράσεις που είχε μισήσει – χθες έγινε υπουργός. Ο τρίτος λέει πως είναι ο ίδιος η ψεύτικη κόρη του Ερεχθείου, το χωματένιο αντίγραφο μίας ύπαρξης ζωντανής που έμεινε στην ξενιτιά. Πόσοι ακόμη… Και εκείνος εκεί, αφού σήκωσε γύρω του τον πρώτο φράκτη, ένοιωσε πως του χρειαζόταν άλλος ένας για τα αισθήματα που τριγύριζαν απέξω – και άλλος, και άλλος.

Είμαστε το τσούρμο μίας σκούνας που ταξιδεύει ξυλάρμενη, πόσα χρόνια. Πεινάμε. Άλλοι χάνουν το λογικό τους, άλλοι σκοτώνονται μοναχοί τους, άλλοι γυρίζουν στην κατάσταση της πεταλίδας. Ένας κάποτε ανεβαίνει στο κατάρτι και μας φαίνεται πως φωνάζει για ωραίες ακρογιαλιές – άγνωστα κομμάτια του κόσμου.

Τα βλέπουμε με τη φαντασία μας… Και κατεβαίνει πάλι ανάμεσα μας και είναι ο μόνος που βεβαιώνει πως δεν υπάρχει τίποτα – παρά βράχος, μάρμαρο και το αλμυρό νερό. Τότε τον πετάμε στη θάλασσα θυμωμένοι. Γκρεμίσαμε τόσα και τόσα – μπορούμε να μετρηθούμε, χαλάσματα. Καληνύχτα!" (Γ. Σεφέρης).

Εμείς, σε αντίθεση με το Σεφέρη, έχοντας ζήσει, σπουδάσει και δουλέψει πολλά χρόνια στο εξωτερικό, έχουμε την άποψη ότι, δεν φταίει ο τόπος για τα δεινά μας, αλλά η διακυβέρνηση του – η οποία δυστυχώς έχει διαφθείρει ολόκληρη την Ελληνική κοινωνία, σε σημείο που να ντρέπεται κανείς για τους συμπατριώτες του, να σιχαίνεται στην κυριολεξία την Πολιτική και να θέλει να μεταναστεύσει ξανά, εγκαταλείποντας την πατρίδα του σε όλους αυτούς, οι οποίοι την κατέστρεψαν τα τελευταία τριάντα χρόνια.

Όποιος τολμήσει λοιπόν να μας πει την αλήθεια, κατά τον ποιητή, είναι καταδικασμένος – ενώ δεν θεωρούμε ένοχο τον καπετάνιο, ο οποίος μας οδηγεί σε άγονους, αλμυρούς και βραχώδεις τόπους, ή, έστω, όλους εμάς που τον ακολουθούμε, αλλά εκείνον που μας ανακοινώνει αυτά που πραγματικά βλέπει.

Δεν κατανοούμε δηλαδή ότι, η Ελλάδα είναι μία πάμπλουτη, πανέμορφη, εξαιρετικά προικισμένη χώρα, με συνολικά περιουσιακά στοιχεία πολλαπλάσια των χρεών της – οπότε ψάχνουμε να βρούμε αλλού τη «γη της επαγγελίας», οδηγημένοι από ένα ανίκανο πλήρωμα και από καπετάνιους, οι οποίοι θέλουν απλά και μόνο να συνεχίσουν να μας λεηλατούν. Βρίζουμε και βλαστημάμε λοιπόν τον παραδεισένιο τόπο μας, ισχυριζόμενοι ότι δεν μας αφήνει να βλαστήσουμε, αντί να τολμήσουμε να διώξουμε όλους αυτούς, οι οποίοι απομυζούν αχόρταγα τον πλούτο του και καταστρέφουν όλες τις προοπτικές μας.

Νοιώθουμε ενοχές, σαν να είμαστε εμείς οι υπεύθυνοι για την κατάρρευση του δημοσίου και για την απίστευτη πολιτική διαφθορά! Φοβόμαστε τα πάντα και ελπίζουμε στον από μηχανής Θεό – βυθισμένοι «στη σιωπή των αμνών», σκύβοντας το κεφάλι και παραμένοντας αμέτοχοι θεατές ενός πολιτικού σκηνικού, το οποίο στήνεται έντεχνα από την «διαχρονική ντροπή» της Ελλάδας: από την κομματοκεντρική πολιτική και από τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ, τα οποία έχουν δυστυχώς διεισδύσει και στον τελευταίο ελεύθερο χώρο, στο διαδίκτυο.

Έχουμε ίσως τη μεγαλύτερη ευκαιρία των τελευταίων δεκαετιών για να αλλάξουμε ριζικά την πατρίδα μας, αρκεί να μη φοβηθούμε να επιτρέψουμε το ολοκληρωτικό γκρέμισμα του σαθρού και βρώμικου «πολιτικού οικοδομήματος» – έτσι ώστε να δημιουργηθεί από την αρχή, σε νέες υγιείς και στέρεες βάσεις, χωρίς απολύτως κανέναν από όλους όσους το υπηρέτησαν αυτοεξυπηρετούμενοι τόσα χρόνια: συμπολιτευόμενοι ή αντιπολιτευόμενοι.

Αμφιβάλλουμε σε μεγάλο βαθμό πως τελικά θα το τολμήσουμε – αφού βλέπουμε τόσους πολλούς συμπατριώτες μας να είναι από το φόβο τους έτοιμοι να παρασυρθούν ακόμη μία φορά από εκείνες τις σειρήνες, οι οποίες υπόσχονται τα πάντα, παραπλανούν τους πάντες και δεν τηρούν απολύτως τίποτα. Τα κόμματα και οι νέες «παραφυάδες» τους, συνεπικουρούμενα από την πέμπτη εξουσία, φαίνεται να γνωρίζουν καλά το παιχνίδι – εμπλουτίζοντας το συνεχώς με νέα διλήμματα και με συγκαλυμμένους εκβιασμούς.

Αυτή τη φορά όμως, εάν επιτρέψουμε ξανά να «παραπλανηθούμε», να κρυφτούμε δηλαδή πίσω από τους φόβους μας, προσποιούμενοι ότι δήθεν πεισθήκαμε από τις υποσχέσεις όλων αυτών που με τη συμμετοχή ή με την ανοχή τους οδήγησαν την πατρίδα μας στην καταστροφή, στον εξευτελισμό και στην υποδούλωση, θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας – ενώ θα υποφέρουμε τα πάνδεινα, όσους και να ρίξουμε στη θάλασσα, από αυτούς που έχουν το θάρρος να ανεβούν στο κατάρτι και να μας πουν την αλήθεια.

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 22. Απριλίου 2012, http://www.facebook.com/viliardos, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχει εκδώσει τέσσερα βιβλία, τα οποία διατίθενται on-line από το  e-shop της ONEeditions.

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2578.aspx

Τηλεοπτικό "κυνοβούλιο"

Του παπα Ηλία Υφαντή

Είναι φυσικό, τώρα προεκλογικά, οι περισσότεροι να είναι θεατές και ακροατές των σκυλοκαβγάδων ανάμεσα στα ντόπερμαν της δημοσιογραφίας και τις αλεπούδες της πολιτικής μαφίας.. Παρόλη την αφόρητη δυσανεξία, που προκαλούν σε καθένα φυσιολογικό και ισορροπημένο άνθρωπο τα αβυθομέτρητα και ουρανομήκη ψεύδη, που εκτοξεύονται ένθεν κακείθεν….

Και με τα οποία προσπαθούν να παρουσιαστούν, ωσάν να μας έχουν αριβάρει, για πρώτη φορά, απ' τον τελευταίο αστερισμό του τελευταίου γαλαξία του σύμπαντος. Και να μην γνωρίζουν τίποτε και πολύ περισσότερο να μην έχουν καμιά σχέση με τα όσα αξιοδάκρυτα διαδραματίστηκαν και διαδραματίζονται, ιδιαίτερα αυτόν τον τελευταίο καιρό, στον δύσμοιρο τόπο μας.

Και βέβαια την πρωτοκαθεδρία, για να μην ξεχνούμε και το Ευαγγέλιο, στους σκυλοκαβγάδες, την έχουν οι γραμματείς και οι φαρισαίοι της δικομματικής συμμορίας. Δεδομένου ότι έχουν την ύψιστη τιμή να είναι οι πρωταθλητές της ανάλγητης λεηλασίας και της έσχατης προδοσίας, σε βάρος δικό μας και της πατρίδας.

Και βρίσκονται σε αγαστή σύμπνοια και συνεργασία και διαπλοκή με τους μεγαλοκαναλάρχες. Οι οποίοι ασμένως υπακούουν στα υποχθόνια κελεύσματα των πολιτικάντηδων, προκειμένου να δώσουν σ' αυτούς το μονοπώλειο της τηλεδιαφήμισης και ν' αποκλείσουν απ' τις τηλεμαχίες καθένα άλλον, που θα μπορούσε ν' αρθρώσει λόγο αλήθειας και δικαιοσύνης. Για να εισπράξουν τα προεκλογικά και τα πολλαπλάσια μετεκλογικά αργύρια της προδοσίας…

Είναι δε, συχνά, αμιμήτου κάλλους αριστουργήματα οι δαγκωματιές, που ανταλλάσσουν μεταξύ τους οι αλεπούδες της πολιτικής μαφίας. Για παράδειγμα: Λέει, κάποιος μπαρουτοκαπνισμένος, πρώην βουλευτής και νυν υποψήφιος στο κόμμα των ΝεόΔουλων, στο νεοφώτιστο υποψήφιο ΠΑΣΟΚόδουλο:

– Ήθελα να 'ξερα πώς θα μπορείς να κάθεσαι εσύ ένας έντιμος άνθρωπος πλάι στο (διαβόητο πια) αρχιμάγειρα της νοθείας του ελλείμματος, του μνημονίου και της δανειακής σύμβασης!

– Όπως, του αποκρίνεται εκείνος κάθεσαι και θα κάθεσαι και συ πλάι στον ασυναγώνιστο Κομανέτσι αρχηγό σου, που κατέπληξε τους πάντες με τις πρωτοφανείς κωλοτούμπες του.

Αξιοπρόσεχτη περίπτωση στους σκυλοκαβγάδες αυτούς είναι οι μέδουσες: Εκβιαστές και τρομοκράτες πολιτικάντηδες, αλλά και βαρύγδουποι προφέσορες, που επιστρατεύονται, για να δηλητηριάσουν και να ναρκώσουν την ανυποχώρητη απόφαση του λαού, να αντισταθεί στην υποδούλωση της πατρίδας του και τον εξευτελισμό και την εξαθλίωση τη δική του:

– Να αντικαταστήσετε, συμβουλεύουν στα λακισμένα κοπάδια – οι καταχθόνιοι αυτοί ασπάλακες της γέενας και της κόλασης – την οργή σας εναντίον του μνημονίου με την ορμή για την εθνική ανάταση και οικονομική ανάπτυξη.

Και κάποιοι άλλοι ξεδιάντροπα συμπληρώνουν: Η Ελλάδα θα τα καταφέρει!… Που σημαίνει: Σας κόψαμε τα χέρια και τα πόδια και τώρα σας ζητούμε να γίνετε πρωταθλητές στο τρέξιμο και στην πυγμαχία! Κι αφού κάτι τέτοιο είναι φυσιολογικά αδύνατο, μας έχουν ξεκουφάνει, τώρα προεκλογικά, με τις συνηθισμένες μεγαλοαπατεωνίστικες υποσχέσεις τους, παρότι όλα δείχνουν ότι μετεκλογικά θα μας υποβάλουν σε πολύ οδυνηρότερους ακρωτηριασμούς. Μέχρι να μας αυτοκτονήσουν και να μας ενταφιάσουν… Κι αφού βάλουν, όπως κάποιος σατιρικός ποιητής λέει, πάνωθέ μας την πλάκα την αιώνια και βαριά, θα γράψουν τότε, προς τιμή μας και για κοροϊδία, να έχουμε «και γαίαν ελαφράν»!!!

Μια άλλη αξιοπρόσεχτη κι αυτή περίπτωση, στο κομφούζιο των τηλεοπτικών σκυλοκαβγάδων, είναι οι νεοσύλλεκτοι στη συμμορία του δικομματισμού. Οι οποίοι υποτίθεται ότι θα προσθέσουν στις μετανοούσες Μεγδαληνές των κομματικών τους συμμοριών τη δική τους πανάσπιλη καθαρότητα. Έτσι ώστε να γίνει μια «καινούργια αρχή»!… Για νέα, προφανώς ρεσιτάλ αλητείας και λεηλασίας από τη συγκυβέρνηση, που θα προκύψει. Ρεσιτάλ κατά πολύ διασκεδαστικότερα και προσοδοφόρα γι' αυτούς και το συνάφι τους και καταφανέστατα καταθλιπτικότερα και καταστροφικότερα για μας και για την πατρίδα.

Αυτούς θα μπορούσε κάποιος να τους παρομοιάσει με τα γουρούνια του Ηράκλειτου. Τα οποία, όπως λέει ο μεγάλος σοφός της αρχαιότητας, υπακούοντας στο φυσικό τους ένστικτο, παίρνουν το μπάνιο τους μέσα στο βούρκο. Που σημαίνει ότι, σε τελική ανάλυση, η μόνη αλήθεια μέσα όλη αυτή την αιθαλομίχλη των σκυλοκαβγάδων μεταξύ ντόπερμαν, μεδουσών και γουρουνιών είναι ότι: Άβυσσος επικαλείται άβυσσον: Και ότι η μόνη διέξοδος για μας είναι να κλείσουμε τ' αυτιά μας και να απομακρυνθούμε οριστικά και αμετάκλητα απ' αυτούς. ΕΔΩ και ΤΩΡΑ!!!

Προτού το θειάφι, η πίσσα και η φωτιά η δική τους και των τοκογλύφων αποτεφρώσουν εμάς και την πατρίδα μας….

παπα-Ηλίας, Απριλίου 30, 2012, http://papailiasyfantis.wordpress.com/2012/04/30/… τηλεοπτικο-κυνοβούλιο…BF/