Η αριστερά μπροστά σε μία πολύ κρίσιμη πρόκληση

Των Θάνου Αμπατζή, Χρήστου Πατούχα, Κώστα Ταβατζή

Είτε το σύστημα έβρισκε λύση διακυβέρνησης, είτε όπως τώρα πάμε άμεσα σε εκλογές,  υπάρχουν απολύτως αναγκαίες προτεραιότητες, τις οποίες οφείλει να εξετάσει η αριστερά.

Διευκρινίζουμε ξανά, ότι εννοούμε αριστερά, την αριστερά των ανατροπών. Δεν περιλαμβάνουμε σε αυτήν, την αριστερά της διαχείρισης, δηλαδή την ΔΗΜΑΡ του κ. Κουβέλη. Άλλωστε και στην πρόσφατη σύντομη μετεκλογική δραστηριότητα της, η ΔΗΜΑΡ, έκανε σαφές το πλαίσιο δράσης της και ακόμα σαφέστερη την τρέχουσα πολιτική της επεξεργασία.

Ο κ. Κουβέλης θέλει να διαχειριστεί την κρίση, στα δεδομένα, προκαθορισμένα όρια που όρισαν οι δανειστές, η Τρόικα, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ. Για αυτόν τον λόγο κυρίως τον θέλουν. Γιατί χωρίς κινδύνους για τα όρια αυτά, θα αφαιρέσει από τους υπόλοιπους, μέρος των ενοχών τους. Θα τους διευκολύνει στην επιχειρούμενη αποφυγή της πλήρους πολιτικής τους χρεοκοπίας.

 Μιλάμε για την αριστερά ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, άλλες μικρότερες οργανώσεις και κινήσεις, είτε συμμετείχαν είτε όχι στις εκλογές, καθώς και όσους από τους χιλιάδες ανένταχτους αριστερούς, επιζητούν την πορεία προς τα μπροστά, συμβάλλοντας σε αυτό με την δράση και την σκέψη τους. Όλοι οι παραπάνω, επιβάλλεται να εξετάσουν τις νέες συνθήκες, να αξιολογήσουν τις νέες δυνατότητες, να αξιοποιήσουν την αυξανόμενη εμπιστοσύνη του λαού, να διορθώσουν πλευρές της πολιτικής τους, να συμπληρώσουν σοβαρά ελλείματα τους, να δώσουν εκατέρωθεν εξετάσεις πολιτικής αξιοπιστίας.

Δυστυχώς, στο διάστημα τουλάχιστον της τελευταίας μνημονιακής διετίας, η οργανωμένη αριστερά, δεν επεδίωξε ή δεν μπόρεσε να προχωρήσει σε μία κοινή πολιτική επεξεργασία. Ας πούμε ότι δεν υπήρξαν για αυτό οι κατάλληλες συνθήκες. Εννοούμε ότι καμιά επί μέρους πολιτική δύναμη, δεν είχε η ίδια επεξεργασμένο πολιτικό σχέδιο για την αντιμετώπιση των συνεπειών της κρίσης για τα εργαζόμενα στρώματα του πληθυσμού, για την νεολαία, για την μικρομεσαία τάξη, για την ίδια την χώρα και την παραγωγική της βάση. Οι ηγεσίες αιφνιδιάστηκαν όσο και η κοινωνία. Αυτό, σαν αποτέλεσμα είχε, το σχέδιο εξόντωσης του λαού και της χώρας να βρει σπασμωδικές, ίσως μαζικές, οπωσδήποτε όμως αναποτελεσματικές αντιστάσεις.

Η πολιτική ηγεσία της χώρας, μαζί με την οικονομική της ολιγαρχία, ένωσαν τις δυνάμεις τους, ένωσαν και την ενδοτικότητα τους, απογυμνώθηκαν από κάθε ίχνος εθνικού συναισθήματος και ευθύνης. Παρέδωσαν την κυριαρχία και τον πλούτο της χώρας, έκαναν τον λαό της πειραματόζωο, αλυσόδεσαν τους εργαζόμενους, υποθήκευσαν το μέλλον των παιδιών μας.

Αντιλαμβανόμαστε, ότι μπροστά στις νέες εκλογές, δεν είναι δυνατόν να γίνουν, ακόμα και αν άρχιζαν δεν μπορούν να ολοκληρωθούν, βήματα κοινών επεξεργασιών και προγραμματικών στόχων. Είναι όμως δυνατόν, να βελτιωθεί του καθενός το πλαίσιο των στόχων και της δράσης, είναι δυνατόν ο καθένας να ανιχνεύσει ποιοι στόχοι του, δεν θα συναντήσουν την αντιπαλότητα του άλλου, ποιοι μπορούν να υποστηριχτούν με μαχητικό τρόπο από το μαζικό κίνημα.

Θα αναφέρουμε δύο παραδείγματα:

Πρώτο παράδειγμα. Η έξοδος από την ΕΕ και την Ευρωζώνη. Είναι στις προτεραιότητες του ΚΚΕ και άλλων, δεν υιοθετείται από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η κατάργηση του μνημονίου και των δανειακών συμβάσεων, θα προκαλέσει σύγκρουση και μάλιστα κορυφαία με την ΕΕ; Πρέπει μια τέτοια σύγκρουση να υποστηριχτεί από το ΚΚΕ, ακόμα και αν την κάνει μία αριστερή κυβέρνηση στην οποία δεν θα συμμετέχει το ΚΚΕ; Κάνουμε πιο ευθύ το ερώτημα: Μπορεί μια τέτοια σύγκρουση να ενταχθεί στην πάλη για έξοδο από την ΕΕ και την Ευρωζώνη; Άρα να είναι μέρος της αυτοτελούς πολιτικής πάλης του ΚΚΕ; Είμαστε βέβαιοι πως ναι!

Δεύτερο παράδειγμα. Ο δημόσιος έλεγχος των Τραπεζών, έστω με τον θολό και ανολοκλήρωτο τρόπο που προτείνεται από τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι στόχος που μπορεί να ενταχθεί σε μια συνολικότερη αντιμονοπωλιακή πάλη;

Θα μπορούσαν να παρατεθούν δεκάδες παραδείγματα. Φυσικά υπάρχουν προϋποθέσεις. Η πρώτη θα ήταν να υπάρξει αριστερή κυβέρνηση. Και θέλουμε επ αυτού, με κατηγορηματικό τρόπο να πούμε, σε συντρόφους επαναστάτες και μη, ότι δεν είναι κακό να το επιδιώκουμε.

Να το επιδιώκουμε με κάθε θυσία ή σαν αυτοσκοπό, αυτό είναι το κακό. Ένα κακό που στην περίπτωση αυτή θα αποδειχτεί ολέθριο.

Πρέπει να διασφαλίσουμε τις ελάχιστες αναγκαίες συνθήκες, έτσι ώστε αυτή η προοπτική να διευκολύνει την προστασία των λαϊκών δικαιωμάτων, την πορεία προς τα μπρός, προς την σοσιαλιστική προοπτική. Για ένα μέλλον φωτεινότερο, δημοκρατικό, δημιουργικό, ανθρώπινο, χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση. Όχι! Δεν πρέπει να εξορίσουμε τους όρους αυτούς από το λεξιλόγιο μας! Δεν πρέπει να εξαιρέσουμε από τους στόχους μας, μια άλλη οργάνωση της κοινωνίας!

Πρωτίστως όμως, πρέπει να στηριχτούν τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα. Ο δημόσιος πλούτος της χώρας. Να καταργηθούν τα μνημόνια και να εκδιωχθούν οι τροικανοί επιτηρητές. Προς τούτο, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει μονοσήμαντα να αποσαφηνίσει την πολιτική της. Θεωρούμε, ότι η κατάργηση των μνημονίων και της Τρόικας είναι το άμεσο ζήτημα. Ζήτημα σύγκρουσης που θα απαιτήσει την μέγιστη κινητοποίηση και ενότητα του λαού. Δεν επιτρέπονται ασάφειες και συγχύσεις. Πολύ περισσότερο δεν επιτρέπονται υπαναχωρήσεις και διγλωσσία.

Το δεύτερο είναι ο λεγόμενος «Ευρωπαϊκός προσανατολισμός». Καταλαβαίνουμε, ότι η θέση αυτή δεν μπορεί να αλλάξει τώρα. Μπορεί όμως να γίνει συνείδηση όλων, ότι ο Ευρωπαϊκός προσανατολισμός δεν μπορεί να γίνεται Ευρωπαϊκός ζυγός. Δεν μπορεί να γίνεται υποταγή και υποδούλωση. (Φυσικά δεν καταλαβαίνουμε τις εμμονές ότι ευρωπαϊκός προσανατολισμός σημαίνει υποχρεωτικά ευρώ και ευρωσυνθήκες, ανισοτιμία πολιτική και οικονομική, αλλά αυτό,ας πούμε ότι δεν είναι του παρόντος).

Θεωρούμε ακόμα απαραίτητο να λείψει από την εκλογική μάχη οποιαδήποτε εκατέρωθεν ρεβανσιστική συμπεριφορά μεταξύ των δυνάμεων της αριστεράς. Όλοι γνωρίζουμε ότι οι μάχες στη αριστερά δίνονται στο πεδίο των ιδεών, σκληρές αλλά πάντα δημιουργικές, προωθητικές και ζωογόνες για το λαϊκό κίνημα. Κυρίως πρέπει να επιδιώκουμε σταθερά, την αξιολόγηση των συνθηκών, την πραγματικότητα της ζωής και των ανθρώπων. Να ακούσουμε την φωνή των ανέργων και των φτωχών συμπολιτών μας. Την κραυγή απόγνωσης των παιδιών μας. Ας μας περάσει από το μυαλό ότι πολλοί από αυτούς δεν έχουν ούτε πολιτική ούτε συνδικαλιστική εκπροσώπηση. Και κυρίως δεν έχουν χρόνο. Δεν δίνουν πίστωση σε κανέναν. Δεν έχουν περιθώριο να μας περιμένουν να συμφωνήσουμε, ανάμεσα σε ιδεολογικές αναζητήσεις, σε διαφορές στρατηγικών προτεραιοτήτων. Απαιτούν να συμπιέσουμε το χρόνο, να δώσουμε πρακτικές απαντήσεις στο σήμερα, να δώσουμε λύσεις. Να βοηθήσουμε στην ανάγκη τους για αξιοπρέπεια, για επιβίωση!

Μπορούμε να νικήσουμε;

Η απάντηση είναι κατηγορηματικά ναι! Να ξέρουμε όμως τι θέλουμε. Να έχουμε τελικό στόχο. Να μην τα διπλώσουμε στις πρώτες δυσκολίες. Και αυτές ήδη άρχισαν. Να έχουμε τακτική συγκέντρωσης δυνάμεων. Να μιλήσουμε καθαρά στο λαό για τα εμπόδια. Θα μας στήσουν παγίδες και μόνο ένα λαϊκό κίνημα με καθαρούς στόχους μπορεί να μας υπερασπίσει. Θα το κάνει, αν έχει την βεβαιότητα ότι υπερασπίζεται τον εαυτό του.

Και θα το πούμε καθαρά. Δεν μας αρέσουν οι αφορισμοί. Προσώπων και απόψεων. Δεν μας αρέσουν οι ατάκες στην τηλεόραση. (Τώρα που μας παίζει πολύ). Ας τις χρησιμοποιήσουμε για τους πραγματικούς αντιπάλους μας. Οι απόψεις, (προφανώς οι καλόπιστες και τεκμηριωμένες), είναι για να εξετάζονται προσεκτικά. Όχι να αφορίζονται.

Τι να ψηφίσουμε;

Θα διατυπώσουμε καθαρά την άποψη μας. Πριν όμως από αυτό θα πούμε καθαρότερα τι στηρίζουμε. Στηρίζουμε τους καθαρούς στόχους για τους οποίους πάλεψε ο λαός μας τα τελευταία χρόνια. Αυτούς  που προκάλεσαν τους αγώνες, αυτούς που έφεραν την ανάσα αισιοδοξίας της 6^ης Μάη. Και θέλουμε να απευθυνθούμε στα μικρότερα σχήματα της αριστεράς. Πιστεύουμε ότι θάναι χρησιμότερο να μην κατέβουν στις εκλογές της 17 Ιούνη. Δεν θα ωφελήσει η επανάληψη μιας νέας καταγραφής σε τόσο σύντομο διάστημα. Να στηρίξουν τους στόχους τους. Να τους απαιτήσουν. Και ας ψηφίσουν όποιο από τα δύο μεγαλύτερα σχήματα προσεγγίζει περισσότερο στη ανάλυση τους.

Θα ψηφίσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ. Θεωρούμε αναγκαία την ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση του. Δεν θα αποτρέψουμε κανέναν αν θέλει να ψηφίσει ΚΚΕ ή άλλο σχήμα, αν υπάρξει. Και θα επαναλάβουμε σε όλους την έκκληση μας. Να μην κρατάνε την σκέψη τους «κλειδωμένη στην ντουλάπα». Οι ανάγκες απαιτούν την μέγιστη εγρήγορση, την μέγιστη οξυδέρκεια.

Πάτρα, 17-05-2012

Τι δεν καταλαβαίνεις; [σύντροφε…]

Του Γαλαξιάρχη – Zaphod*

Δέκατη ημέρα ακυβερνησίας. Δεν έφαγαν ακρίδες τα σπαρτά μας, οι ουρανοί δεν βρέχουν βατράχια και στα ποτάμια δεν ρέει αίμα. Όμως μη γελιόμαστε. Στην κοινωνία κυριαρχεί ο φόβος, ο ζόφος και η παράνοια. Τόσα χρόνια ψέμματος, αυθαιρεσίας, υποκρισίας και απύθμενης βλακείας, είχαν ανυπολόγιστα αποτελέσματα σε ένα περιβάλλον τόσο βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης. Μία εβδομάδα μετά τις εκλογές, όλοι προσπαθούν ακόμη να καταλάβουν τι ακριβώς συνέβη. Ήταν η πρώτη φορά, μετά την ιστορική πιρουέτα του ΠΑΣΟΚ με το μνημόνιο, οπότε η κοινωνία άρχισε να παίρνει μία ιδέα από τη γενική εικόνα. Ο ψηφοφόρος πήρε μία μυρωδιά για το τι επιζητά ο διπλανός του.

Τόσο το ΠΑΣΟΚ, όσο και η Νέα Δημοκρατία αποφάσισαν να γράψουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους αυτούς που τους ψήφισαν και να υπηρετήσουν – υποτίθεται – εκείνους που δεν τους ψήφισαν. Πώς αλλιώς να μεταφράσεις τη μετεκλογική ρητορική τους "πήρα-το-μήνυμα-και-θα-αλλάξω", βάση της οποίας όσα έκαναν πριν τις 6 Μαΐου ήταν όλα λάθος, ή τουλάχιστον δεν τα ενέκρινε ο κυρίαρχος λαός; Όπως είπε ο Μαρξ (όχι ο Κάρολος, ο άλλος, ο καλός): «Αυτές είναι οι απόψεις μου κι αν δεν σας αρέσουν έχω κι άλλες».

Αυτό που δεν κατάλαβαν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, είναι ότι οι περισσότεροι από εκείνους που δεν τους ψήφισαν, δεν το έκαναν γιατί ήθελαν ένα άλλο ΠΑΣΟΚ ή μία άλλη ΝΔ. Πολύ απλά ήθελαν καθόλου ΠΑΣΟΚ και καθόλου ΝΔ. Να εξαφανιστούν από τον πολιτικό χάρτη.

Αλλά ακόμη κι αν δεχτούμε ότι ήθελαν ένα "άλλο ΠΑΣΟΚ" ή μία "άλλη ΝΔ", πώς διαπιστώνεται αυτό, μετά από μία τόσο δυσθεόρατη εκλογική συντριβή; Αν δεν απατώμαι, οι κ.κ. Βενιζέλος και Σαμαράς παραμένουν στις θέσεις τους. Το ίδιο και τα επιτελεία τους. Επίσης αν δεν απατώμαι, οι υπογραφές που έριξαν προεκλογικά, βάσει των οποίων δεσμεύονται προσωπικά για την μετεκλογική τους πολιτική, ισχύουν και σήμερα. Τι άλλαξε έκτοτε; Αν περιμένουμε να σας εξηγήσει ο αδιάβαστος Χρυσοχοΐδης και ο ντιντιδοφάγος Φαήλος, ψωνίσαμε από σβέρκο.

Επίσης, αγαπητέ νεοδημοκράτη και σύντροφε πασόκε, όσοι σας ψήφισαν ήθελαν να εφαρμόσετε το Μνημόνιο κατά γράμμα. Συνεχίζουν να το θέλουν…

Εκείνο που αντιλαμβάνομαι είναι ότι, αφού ο πολιτικός λόγος μετανάστευσε από αυτόν τον τόπο πριν πολλά χρόνια, πλέον ζούμε σε ζωντανή μετάδοση την αυτοκτονία του επικοινωνιακού λόγου. Του μοναδικού δηλαδή λόγου που μπορούσαν να αρθρώσουν τα δύο κόμματα εξουσίας.

Εκείνο που επίσης αντιλαμβάνομαι, είναι ότι πλέον δεν νιώθουν καν την ανάγκη να κρύψουν ότι είναι απατεώνες του κοινού ποινικού κώδικα. Με ανύπαρκτο σεβασμό προς όσους τους ψήφισαν, όπως άλλωστε και το 2009, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να πουν την επόμενη των εκλογών «μάγκες σας δουλεύαμε, και πριν και μετά». Ποιο πρόγραμμα; Ποιες αρχές; Ποιες ιδεολογικές γραμμές και κουραφέξαλα; «Εμείς να κερδάμε, κι οι άλλοι να πάνε να πνιγούν». Για την Πατρ$δα και το €θνος, πάντα!

Το αποκορύφωμα της μνημειώδους απάτης, που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια του αποσβωλωμένου θεατή της τηλεοπτικής πραγματικότητας, ακούει στη φράση: «φέρτε μου μία πολιτική που θεωρώ ότι είναι καταστροφική για τον τόπο, αλλά εγώ θα την στηρίξω, αρκεί να συμμετέχω στην Κυβέρνηση». Τα στελέχη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ έχουν πάρει σβάρνα τα κανάλια ζητώντας – εκλιπαρώντας σχεδόν – να μπουν επικεφαλής «οι δυνάμεις της δραχμής», όπως οι ίδιοι συνεχίζουν να τους αποκαλούν, κι αυτοί θα ακολουθήσουν από πατριωτικό καθήκον.

Μην το ψάχνεις με τη λογική ακυβέρνητε αναγνώστη μου. Ρώτα τον δικηγόρο σου να σου εξηγήσει τι σημαίνει αυτή η ρητορική και ποια ποινή προβλέπει ο νόμος γι' αυτούς που την εξασκούν στην πράξη…

Υπάρχει και αριστερό δούλεμα: Μέσα ή έξω από την Ευρώπη; Ευρώ ή δραχμή;

Αυτά και άλλα βαθυστόχαστα ερωτήματα, τύπου «κιθαρίστας ή ντράμερ;» απασχολούν επί δύο χρόνια τα πολιτικά γραφεία, τις αίθουσες σύνταξης και τα τηλεπαράθυρα, αυτού του δύστυχου τόπου που δεν απώλεσε ποτέ την χριστιανοραγιάδικη νοοτροπία του. Λες και μπορεί η Ελλάδα να μετακομίσει την αφρικανική ήπειρο αν βγει από την ευρωζώνη. Ή το χρώμα του χαρτονομίσματος που (δεν) έχει ο Έλληνας αποτελεί θεμέλιο της ευρωπαϊκης του καταγωγής. Ή η ευρωζώνη έχει την παραμικρή σχέση με εκείνο το νεφελώδες ευρωπαϊκό ιδεώδες που κυκλοφορεί ξέψυχο στα θολωμένα κεφάλια των Ευρωπαίων πολιτών. Έτσι ακριβώς τοποθετούνται τα διλήμματα και μάλιστα με μία ποιοτική διαφορά στο μετεκλογικό χάος. Πλέον δεν υπάρχει καμία αναστολή σε ακραίες εκφράσεις όπως «μάχες συμμοριών με καλάσνικοφ» ακόμη και «πυρηνικό ολοκαύτωμα», για να περιγράψουν τις "7 πληγές του Δραχμαώ".

Αν όμως από τους κοινούς απατεώνες της Δεξιάς δεν έχω καμία απαίτηση, δεν ισχύει το ίδιο για την Αριστερά. Για να ξεκαθαρίσω, όταν λέω Δεξιά, εννοώ το ΠΑΣΟΚ ως κύριο εκφραστή του νεοφιλελευθερισμού και τη ΝΔ ως κύριο εκφραστή της ακροδεξιάς εθνικοφροσύνης. Όταν λέω Αριστερά, βάλτε όποιο επιθετικό προσδιορισμό θέλετε: προοδευτική, σταλινική, παλαβή, υπεύθυνη, ορθόδοξη, αιρετική, κυβερνώσα, επαναστατική. Από αυτήν όχι μόνο περιμένω, αλλά και απαιτώ πολιτικό λόγο ουσίας. Όχι τερτίπια αντιπροπαγάνδας και φραξιονισμούς του "ορθού δρόμου".

«Διορθώστε την ψήφο σας» λέει η Αλέκα και ο επαναστατικός κοινοβουλευτισμός (ή η κοινοβουλευτική επανάσταση αν προτιμάτε) τερματίζει την προσβολή της λογικής μας. Βέβαια, από αυτό το ΚΚΕ πλέον έχω πάψει να προσβάλλομαι. Είναι δυνατό να πάρω στα σοβαρά ένα ακραία δογματικό μόρφωμα, που μέσα στην τύφλα του αδυνατεί να διακρίνει τις ιστορικές συνθήκες που πλέον έχουν αρχίσει να του ρίχνουν καρπαζιές μπας και ξυπνήσει; Έχω μάλιστα πάρει απόφαση ότι αν ο μαϊλικός σταλινισμός πάρει στα χέρια του την εξουσία, θα είμαι ένας από τους πρώτους που θα δουλεύουν αλυσοδεμένοι στα Λαϊκά Χρυσωρυχεία Χαλκιδικής, για το καλό της επανάστασης. Πάμε παρακάτω λοιπόν…

Η αυτοαποκαλούμενη ως Υπεύθυνη Αριστερά, το ξεκαθάρισε: «Ευρώ πάση θυσία». Δηλαδή συγκεκριμένο νόμισμα (και τίποτε περισσότερο), ανεξαρτήτως εφαρμοζόμενης πολιτικής, κοινωνικής εξαθλίωσης, έστω και βασικής επιβίβωσης. Τι έχει να προσφέρει στο μέλλον μου αυτή η Αριστερά που θα έκανε ακόμη και το Στέφανο Μάνο να δακρύσει από την θεσμική της υποταγή; Τουλάχιστον σύντροφοι, κάντε μου τη χάρη να μην επιστρατεύετε το πνεύμα του μακαρίτη Παπαγιαννάκη, γιατί βρίσκεστε στα πρόθυρα της τυμβωρυχίας.

Ερχόμαστε λοιπόν στην πρώην παλαβή και νυν κυβερνώσα Αριστερά, του Σύριζα. Καλή και λογική η γραμμή των "πέντε σημείων", αλλά δεν αρκεί Αλέξη μου, και δικαίως κάποιοι έχουν αρχίσει να ομιλούν για αναδυόμενη καρικατούρα Ανδρέα Παπανδρέου. Έπαιξες κι εσύ το παιχνίδι της μανιέρας και το κέρδισες. Δεν είναι όμως αυτό το θέμα, για να μην ισχυριστώ κι όλας ότι η μανιέρα υπήρξε η βάση της απατεωνιάς όλα αυτά τα χρόνια. Επειδή λοιπόν η πραγματικότητα και η ουσία δεν έχουν να κάνουν με το όνομα του νομίσματος, που ούτως ή άλλως δεν έχουμε στο πορτοφόλι μας, αλλά με τα πολιτικά και κοινωνικά διακυβεύματα, ξεκολλήστε από τα τρομοδιλήμματα των πολιτικών απατεώνων. Οφείλετε εδώ και τώρα να εξηγήσετε ξεκάθαρα τι σημαίνει αλλαγή των όρων του μνημονίου και πόσο συμβατή είναι με τις πεποιθήσεις σας και το λαϊκό συμφέρον. Αν θέλουμε "απαγκίστρωση" μπορούμε να φωνάξουμε τον Φώτη τον Φαλαινοθήρα, κι αν επιθυμούμε "αναδιαπραγμάτευση" έχουμε τον Αντώνη τον Κουκουλοκτόνο. Εμείς όμως ζητήσαμε ρήξη. Ήξεις αφήξεις δεν χωρούν πια. Πείτε τα πράγματα με το όνομά τους, τα σύκα-σύκα, τη σκάφη-σκάφη, το νόμισμα-νόμισμα, την Ευρώπη-Ευρώπη, τον πολιτισμό-πολιτισμό και το σοσιαλισμό-σοσιαλισμό.

Σοβαρευτείτε σύντροφοι. Σοβαρευτείτε… Plan A, Plan B, Plan C…

Για να σοβαρευτώ όμως κι εγώ λίγο. Έχω να κάνω, κλείνοντας, μία και μόνη ερώτηση προς τους υποψήφιους σωτήρες μου (αριστεροδεξιούς):

Ας δεχτούμε ότι όλοι οι Έλληνες δεν θέλουν να φύγουν από την ευρωζώνη. Πολύ θα ήθελα λοιπόν να γνωρίζω, αν κάτι δεν πάει καλά, ποιο είναι το "Plan B" που έχετε καταστρώσει. Κρίνοντας από τα λεγόμενά σας σκοπεύετε να κλειδώσετε τις τράπεζες, να σηκώσετε τους λογαριασμούς σας και να την κάνετε για το εξωτερικό, βγάζοντας και τα άρματα και τα καλάσνικοφ στους δρόμους.

Άλλο "Plan B" έχετε;

Επιτέλους μιλήστε πολιτικά. Με ειλικρίνεια. Η επένδυση στην κοινωνική παραφροσύνη, γενά πολιτική παραφροσύνη. Κι αν δεν ξέρετε ιστορία, αυτή η παραφροσύνη ονομάζεται φασισμός και ενίοτε ναζισμός. Την πολιτική δεν μπορείτε να την αποφύγετε. Την αλήθεια θα την βρείτε μπροστά σας, όταν θα είναι πολύ αργά για όλους.

Εμείς πάλι στους δρόμους θα είμαστε. Λίγο πιο φτωχοί, λίγο πιο άνεργοι, λίγο πιο εξοργισμένοι, λίγο πιο παράφρονες…

ΠΗΓΗ: 16 Μαΐου, 2012, http://galaxyarchis.wordpress.com/2012/05/16/….82/

* Ο Γαλαξιάρχης  – Zaphod είναι …. http://galaxyarchis.wordpress.com/about/ 

Λέξεις-μολότοφ ενάντια στο μαύρο χρήμα*

Του Γιάννη Στρούμπα

Η «νέα τάξη» πραγμάτων, ένας όρος που επικράτησε μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης για να δηλώσει τη γεωπολιτική πραγματικότητα της ακόλουθης χρονικά συντριπτικής διεθνούς κυριαρχίας των Η.Π.Α., χρησιμοποιείται από τον Ντίνο Σιώτη στην ποιητική του συλλογή «Μαύρο χρήμα», όμως όχι τη φορά αυτή για να δηλώσει τη γεωπολιτική αλλά τη σύγχρονη οικονομική πραγματικότητα ενός ακραίου, ανάλγητου παγκοσμιοποιημένου οικονομικού συστήματος, στο οποίο οι κρατούντες εγκαθιδρύουν το σκοτάδι για να διακινούν την ανομία και την αιμοβορία:

* α΄ δημοσίευση: εφημ. «Αντιφωνητής», αρ. φύλλου 343, 16/5/2012.

«Έχουν αγκαλιές και δεν αγκαλιάζουν/ έχουν μάτια και δεν βλέπουν έχουν/ αυτιά και δεν ακούν κατεβαίνουν// σκάλες που δεν τις έχουν ανεβεί»· οι αγκαλιές, τα μάτια και τ' αυτιά είναι σφραγισμένα, η άρχουσα τάξη αρνείται να αφουγκραστεί τις ανάγκες των υπολοίπων. Η άνοδός της με αθέμιτα μέσα δεν της επιτρέπει να κατανοεί, παρά μόνο να ποδοπατά και να εγκληματεί.

Το σκηνικό είναι μουντό. «Στις μέρες μας δεν αξιωθήκαμε να δούμε/ τον θρίαμβο της δημοκρατίας ούτε της/ δικαιοσύνης» συλλογίζεται ο Σιώτης. Ο κυνισμός, η απάθεια, η έλλειψη ενδιαφέροντος, επικοινωνίας κι ανθρωπιάς πυροδοτούνται από το μαύρο χρήμα: «τα ώτα των μη ακουόντων/ είναι βουλωμένα με μαύρο χρήμα». Αυταπάτες εκταμιεύονται σε μαύρο χρήμα, αβεβαιότητες εξοφλούνται σε μαύρο χρήμα, η βεβαιότητα ασφαλίζεται σε μαύρο χρήμα. Το μαύρο χρήμα κατεδαφίζει τα όνειρα, την εμπιστοσύνη, τη σιγουριά, την ασφάλεια. Υποταγμένοι σε τούτη τη μαύρη πρακτική, όσοι συμμετέχουν στο παιχνίδι των ισχυρών υπογράφουν την καταδίκη τους, που σηματοδοτεί την προσωπική τους εγκατάλειψη «στην άκρη του δρόμου», σφραγίζοντας την ταξική, κυρίως όμως την ηθική τους χρεοκοπία. Όσο λοιπόν οι «νεόπλουτοι» του ομότιτλου ποιήματος «τοκίζουν την/ ευμάρεια σε παράκτιες εταιρείες», «η/ ζωή παραμένει ανασφάλιστη και φοβική». Η μόνη ασφάλεια, κατά τον Σιώτη, εντοπίζεται στην κοινωνική δικαιοσύνη.

Ανακυκλώνοντας εμφαντικά τον όρο «μαύρο χρήμα» δώδεκα φορές μέσα στην ποιητική του συλλογή (δεκατρείς μαζί με τον τίτλο της συλλογής, σημαινόμενο κακοδαιμονίας) ο Σιώτης τον ταυτίζει λόγω χρώματος και υπόγειων διαδρομών με το σκοτάδι, ενώ παράλληλα τον αντιπαραβάλλει στο φως, το οποίο απειλείται με θάνατο. Ο ήλιος, φορέας του φωτός, ακρωτηριάζεται, ξεπουλιέται από «πλεονέκτες που θησαυρίζουν/ τοκίζοντας αέρα αλαζονείας σε τράπεζες/ πλειστηριασμού φωτός». Σκιές, φασματικές φιγούρες υποχθόνιες, επιβάλλουν το «άπλετο σκοτάδι». Τα δελτία ειδήσεων ισοπεδώνουν τον «άμαχο πληθυσμό» και προσκολλούν επάνω του τον θάνατο «σαν βδέλλα». Με ποιητική ευαισθησία ο Σιώτης αγωνιά για το σκοτεινό αύριο σε μια προφητεία που προβλέπεται να επαληθευτεί με μαθηματική ακρίβεια: «το πρωί να 'ναι εδώ και να μην έχει ξημερώσει», εφόσον θα κυριαρχεί το σκότος.

Ανάχωμα στην αλαζονεία των άπληστων υψώνεται ο ποιητικός λόγος. Ο ποιητής απευθύνει προσκλητήριο αντίστασης αναλαμβάνοντας ο ίδιος πρώτος δράση: «στο αμόνι χτυπώ την αλαζονεία»· και κηρύσσει την επανάσταση με τρομπέτες που συνθέτουν σκηνικό τελικής κρίσης. Οι λέξεις του είναι «εξεγερμένες» και παλεύουν ενίοτε μόνες ενάντια στην ατιμώρητη αυθαιρεσία. Πώς να πορευτούν άλλωστε αλλιώς, όταν ακόμη κι ο Θεός απουσιάζει; Στα ποιήματα «Θεέ μου» και «Κύριε» ο ποιητής προσευχόμενος απευθύνει στον Θεό επίκληση προς σωτηρία. Παρουσιάζοντας όλη την ελληνική τραγωδία με το κλίμα της φιλαρχίας, της ανομίας, της διαπλοκής, της διαφθοράς, της ατιμωρησίας, της σήψης, της δυσωδίας και της διάλυσης, παρακαλά για την έξοδο από τον «νυχτερινό ουρανό». Όμως ο Θεός είναι εξαφανισμένος («γιατί εξαφανίστηκες Κύριε»), απών από τον άδικο, παράλογο, εγωιστικό, υποκριτικό, ανυπόληπτο κόσμο. «Κι εσύ Κύριε κάθεσαι εκεί ψηλά/ (μα πόσο ψηλά πια;) και δεν λες δυο λόγια»: η μοιραία διαπίστωση του τραγικού αδιεξόδου επισύρει το απεγνωσμένο ερώτημα «μήπως θα 'πρεπε να τα μαζεύω/ Κύριε και να πάω σε άλλη πατρίδα;»

Σε ποια πατρίδα όμως να αναζητηθεί το καταφύγιο, όταν η πατρίδα της θεϊκής αγκαλιάς, στην οποία θα μπορούσαν να αναχθούν όλες οι υπόλοιπες, είναι από καιρό εξαφανισμένη κι αγνοούμενη; Γι' αυτό και στο σκηνικό της τελικής κρίσης, ελλείψει της θεϊκής επιφάνειας, πρωταγωνιστεί η ποίηση. Καθώς μάλιστα η ποίηση δεν απέχει πολύ απ' το να ταυτιστεί με τη ζωή που «βρέθηκε ατιμασμένη σ' ένα χαντάκι», εφόσον ανακαλείται η ανάλογη μοίρα ενός ποιητή, του δολοφονημένου από τους φασίστες Ισπανού Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, έχει κάθε λόγο να διεκδικήσει την αποκατάστασή της. Βεβαίως το εγχείρημα δεν είναι καθόλου εύκολο, δεδομένου πως η βασικότερη μονάδα λόγου, το ρήμα, διαστρέφεται: «το ρήμα το εξαγοράζω με μαύρο// χρήμα», δηλώνει ο ποιητής, σχολιάζοντας πόσο εύκολα το «ρήμα» μεταπίπτει σε «χρήμα», πόσο εύκολα η αλήθεια παραλλάσσεται κι ακυρώνεται με την προσθήκη ενός «Χ» που την παραχαράσσει. Εδώ λοιπόν απαιτείται «λεξιλόγιο πιο γυμνό κι απ' την ποίηση», εδώ επιβάλλεται «να εφεύρουμε/ λέξεις μολότοφ».

Ο Σιώτης αρπάζει τις αυτοσχέδιες μολότοφ του και τις εκτοξεύει με τη σκληρότητα της τιμωρού ποιητικής του γλώσσας ενάντια «στην κάθε φύσεως μαλακία». Δεν διστάζει να χαρακτηρίσει εμμέσως ως κτήνη τους μαυραγορίτες, που «αφήνουν ατάιστα τα ζώα τους φροντίζουν/ όμως στο έπακρο τα ζωώδη αισθήματα». Οι άπληστοι, πάλι, αποκαλούνται «πρεζόνια του πλούτου», ενώ και το προφίλ τους σχηματοποιείται «με άναρχες παντομίμες καύλας». Για όλους όσους δεν αναγνωρίζουν άλλο ιερό και όσιο πέρα από την «Αγία Απληστία», ο Σιώτης επιστρατεύει ενισχυτικά την ειρωνεία του: «έζησα/ τις μεγάλες στιγμές της μικρότητας των/ πολιτικών»· έτσι ο ποιητής προσδιορίζει το μέγεθος το προσωπικό μα και το μέγεθος των πράξεων των όντων τούτων με επίθετα αντιθετικά στις αποδιδόμενες σε αυτά ιδιότητες, επιτείνοντας έτσι τα αρνητικά χαρακτηριστικά τους.

Η αναλγησία και ο κυνισμός όσων υπηρετούν το βρόμικο σύστημα αναδεικνύεται περαιτέρω μέσα από την ευαισθησία που εκδηλώνουν τα άψυχα αντικείμενα καθώς προσωποποιούνται. Το παγκάκι, ξενώνας συχνά αστέγων, χαρακτηρίζεται το ίδιο από τον Σιώτη «άστεγο». Τα μαχαίρια λιποτακτούν «γιατί δεν είχαν ψωμί να κόψουν/ δεν είχαν τοστ να το αλείψουν βούτυρο». Οι δρόμοι, με τη σειρά τους, «στ' αλήθεια τα// χάνουν τρελαίνονται και κλαίνε απαρηγό-/ ρητοι όχι λόγω δακρυγόνων αλλά λόγω/ κατάντιας του συλλογικού δράματος». Ακόμη και τα άψυχα, επομένως, χάνουν τον προσανατολισμό τους και αλλοτριώνονται, όταν υποχρεώνονται να συμμετάσχουν στον πόνο και στον εξευτελισμό του ανθρώπου. Η εκδήλωση ευαισθησίας από τα άψυχα, σε σύγκριση με την αφασία των ανθρώπων, κορυφώνει την τραγικότητα της κατάστασης.

Εξίσου δραστικά λειτουργεί η αντιστροφή από τον Σιώτη παραδοχών ευρέως διαδεδομένων, των οποίων η αποδόμηση τις καθιστά άκυρες. Η πασίγνωστη παραδοχή πως όποιον πολιτικό αποχωρεί από το «μαντρί», δηλαδή από το κόμμα στο οποίο ανήκει, προκειμένου να κινηθεί αυτόνομα, τον τρώει ο «λύκος», προσεγγίζεται από τον ποιητή υπό ένα νέο πρίσμα ερμηνείας, σύμφωνα με το οποίο ο λύκος δεν βρίσκεται έξω από το μαντρί, παρά μέσα σ' αυτό, ενώ το «αρνί», δηλαδή ο μαντρωμένος λαός, καλείται να δείξει εμπιστοσύνη στον λύκο, υπονομεύοντας την ύπαρξή του και αποδεικνυόμενο «τυφλό». Η αντίστροφη αλληγορία του Σιώτη αποδίδει τόσο το πόσο απροστάτευτος είναι ο λαός σαν αρνί, όσο όμως και τη δική του ευθύνη, που επιφέρει την τυφλότητά του.

Η τυφλότητα αυτή, εξάλλου, έχει ως συνέπεια «ο// κύκλος να μην κλείνει αλλά να παρα-/ μένει ανοιχτός όπως οι πληγές των/ Φαραώ». Τα νοσήματα των Ελλήνων, διαχρονικά κι ανίατα, παρουσιάζονται από έναν χορό αρχαίας τραγωδίας στο Σύνταγμα, ο οποίος «απαγγέλλει το αρχαίο δράμα του λαού». Οι διαφορετικοί χρόνοι, παρελθόν και παρόν, συμφύρονται στον ίδιο τόπο, στον ίδιο λαό, αποκαλύπτοντας πως ποτέ δεν επήλθε η πρόοδος. Η κυριαρχία του παρελθόντος επί του παρόντος, καθώς «το τέλος του/ αιώνα ήρθε πριν την αρχή του», με το τέλος να προηγείται χρονικά της αρχής, δηλώνει μέσω του οξύμωρου σχήματος την κατίσχυση του μεσαίωνα. Η ίδια διαπίστωση επιβεβαιώνεται κι από το επιλογικό της συλλογής τρίστιχο «Αν και ένα χρόνο στο/ μνημόνιο ζούμε σε/ προμνημονιακή εποχή», γεγονός που καταδεικνύει πως παρά το πέρασμα του χρόνου δεν επήλθαν βελτιωτικές αλλαγές· αντιθέτως επήλθε οπισθοδρόμηση.

Πώς μπορεί να συντελεστεί λοιπόν η έξοδος από τον λαβύρινθο; Η πρόταση του Σιώτη περιλαμβάνει την εγκατάλειψη του παρελθόντος και της σήψης του: «η καινούρια ζωή/ προχωρά αφήνοντας πίσω της τα ρετάλια/ τα ρεμάλια και τα ράκη της απάτης». Για να κατορθωθεί αυτό, βεβαίως, προϋποτίθεται πως τα πράγματα θα ειπωθούν με τ' όνομά τους, χωρίς κολακείες και ωραιοποιήσεις: «όσοι χαϊ-/ δεύουν τα αυτιά της εξουσίας ας πάνε/ να κλειστούν ξανά στον γυάλινο πύργο/ τους: σε κανέναν μας δεν θα λείψουν». Έτσι ο Σιώτης δεν δείχνει απλώς στα παπαγαλάκια της εξουσίας τον δρόμο για το κλουβί τους, μα βγάζει από τον γυάλινο πύργο την μέχρι πρότινος εκεί εγκλωβισμένη ποίηση, που αφυπνίζεται και αφυπνίζει, καθώς αποσπά τον εαυτό της από την ιδιώτευσή της και τις εσωτερικές της καταβυθίσεις, και διεκδικεί ξανά ενεργά τον κοινωνικό της ρόλο.

Ντίνος Σιώτης, «Μαύρο χρήμα», εκδ. Μεταίχμιο, Αθήνα 2011, σελ. 88.

Τρομερό, σε «γύπες» κατέληξαν τα 436 εκατ. ευρώ του Ελληνικού Λαού

Του Άκη Κατσούλα*

Σύμφωνα με δημοσίευμα της Αμερικάνικης εφημερίδας "New York Times" που υπογράφει ο Landon Thomas Jr με τίτλο «Bet on Greek Bonds Paid Off for Vulture Fund» (το παρουσιάζουμε παρακάτω), στα ταμεία του ληστρικού  fund "Dart managment", ένα μυστικό ταμείο επενδύσεων (που οι οικονομολόγοι αποκαλούν «γύπα»), με έδρα, στις Νήσους Καϋμάν, κατέληξαν τα 436.000.000 ευρώ, που πλήρωσε η χώρα μας για τα ομόλογα που έληγαν στις 15-5. 

Μέχρι τώρα δεν υπάρχει καμία επίσημη διάψευση της είδησης, η οποία δημιουργεί τεράστιες ευθύνες, για όσους γνώρίζαν, που θα καταλήξουν τα λεφτά του ελληνικού λαού. Από την άλλη τίθεται κατά την άποψη μας «επί τάπητος», το ζήτημα της στάσης πληρωμών και λογιστικού ελέγχου του χρέους, αφού η κατάληξη των  436 εκατ. Ευρώ, στα χέρια κερδοσκόπων, δικαιώνει αυτούς που το ζητούν.

Η εφημερίδα συγκεκριμένα αναφέρει, ότι δεν αποτέλεσε έκπληξη, η πληρωμή του συγκεκριμένου, ομολόγου, αυτό που όμως που διαπιστώνει ο αρθρογράφος είναι, ότι σύμφωνα με πηγές του, το 90%  των 436.000.000 ευρώ που πλήρωσε η χώρα μας, κατέληξαν στα ταμεία του fund "dart managment", γύπα όπως το ονομάζει, που εξειδικεύετε σε αγορά ομόλογων, χρεοκοπημένων χωρών.

Το Dart είναι ένα, από τα πιο γνωστά από τα λεγόμενα ληστρικά αμοιβαία κεφάλαια, τα οποία έχουν  ιστορικό, στην αγορά των κρατικών ομολόγων, από χώρες, σχεδόν σε πτώχευση  και όταν δεν πληρώνονται, μηνύουν τις κυβερνήσεις. για τα χρήματα.

Η Dart και ένα άλλος «γύπας», ο Elliott Associates, τελειοποίησαν την στρατηγική τους στις διάφορες χώρες της Λατινικής Αμερικής, που πέρασαν κρίσεις χρέους τα τελευταία χρόνια.

Η Dart αγόρασε, τα ελληνικά ομόλογα, στην εξευτελιστική τιμή των 60-70 σεντ και αποκόμισε τεράστια κέρδη, αφού έλαβε 100 σεντς στο δολάριο. Το αποτέλεσμα σημειώνει η εφημερίδα, ενδέχεται να είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό, για τις ελληνικές τράπεζες, και άλλους επενδυτές, που αναγκάστηκαν να έχουν, μια απώλεια 75 % για ελληνικά ομόλογα, που κουρεύτηκαν μέσω του PSI.

Παρακάτω γίνεται αναφορά ότι Έλληνες αξιωματούχοι επέμειναν την Τρίτη ότι ο λόγος για να πληρωθεί το ομόλογο, σε μεγάλο βαθμό έχει να κάνει με το γεγονός, ότι στην Ελλάδα δεν υπήρχε  κυβέρνηση.

Στην εφημερίδα υπάρχει δήλωση του Γκίκα Χαρδούβελη, ανώτερου οικονομικού σύμβουλου του πρωθυπουργού κ. Λουκά Παπαδήμου, ότι «μας έπιασαν σε αδύνατη στιγμή. Αλλά αυτό δεν προδικάζει τις μελλοντικές αποφάσεις για το θέμα αυτό.».

Το δημοσίευμα κάνει αναφορά στον Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, πως αν εκλεγεί πρωθυπουργός, η στάση των δανειστών θα σκληρύνει και ότι οι ανησυχίες θα εντείνονται συνεχώς, για τις πληρωμές που η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να κάνει. Στις 18 Μαΐου, για παράδειγμα, η χώρα πρέπει να κάνει μια τέτοια πληρωμή, ύψους  3.300.000.000 €. Προς το παρόν, τα κεφάλαια διάσωσης, καλύπτουν, τις εν λόγω υποχρεώσεις. Αλλά αν τα κεφάλαια αυτά κοπούν, η Ελλάδα δεν θα είναι σε θέση να προβεί σε μελλοντικές πληρωμές ομολόγων.

Ιδρυτής του Dart είναι ο Dart Kenneth, κληρονόμος σε μια επιχείρηση δισεκατομμυρίων δολαρίων, που δραστηριοποιείτε  στις Νήσους Καϋμάν. Το Dart επενδύει σε κρατικά ομόλογα από το 1980. Το Dart, μαζί με το Elliott Associates, μήνυσε, την Αργεντινή, η οποία  κηρύξει στάση πληρωμών το 2002. Τα κεφάλαια που ζητούν ως αποζημίωση μέσω των αμερικανικών δικαστηρίων είναι 2 δις δολάρια.

Βρήκαμε, στο προσωπικό blog του πρώην Αμερικανού Ηγέτη Bill Clinton, ότι ο Kenneth Dart, ιδρυτής του Dart Managment, ήταν χρηματοδότης του Δημοκρατικού Κόμματος. Ο Bill Clinton   μάλιστα γράφει «…ότι δεν δέχθηκε το 2005, να πάει σε γεύμα, του τότε ηγέτη του Δημοκρατικού Κόμματος Howard Dean, γιατί θα ήταν παρών ο Κενεθ Νταρτ. Ο ίδιος παραιτήθηκε από την ιθαγένεια του κατά τη διάρκεια της προεδρίας μου και πήγε σε υπεράκτιες χώρες, για να αποφύγει τους φόρους. Λίγες εβδομάδες μετά, λάβαμε μια επιστολή από την κυβέρνηση της Μπελίζ, που  μας ζητά την άδεια να ανοίξει ένα νέο προξενείο στη Φλόριντα. Προφανώς είπα όχι. Ο Dart Kenneth «γύπας» είναι ένας από τους πιο μισητούς επιχειρηματίες στη Νότια Αμερική.

Αυτός αγοράζει μεγάλες ποσότητες από τα χρέη των κυβερνήσεων, των χωρών του τρίτου κόσμου σε 20 σεντς ανά δολάριο και τις αναγκάζει τις κυβερνήσεις να καταβάλουν τεράστια ποσά. Έχει χρεοκοπήσει σχεδόν την οικονομία της Βραζιλίας στα τέλη της δεκαετίας του ΄80 με τέτοιου είδους δραστηριότητες. Έκανε εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια στη συναλλαγή αυτή. Το τελευταίο εγχείρημα του είναι να αναγκάσει την κυβέρνηση της Αργεντινής να πληρώσει το χρέος με βάση την πτώχευση. Πάλι πλήρωσε δεκάρες  για το χρέος και θέλει να του καταβάλουν την ονομαστική αξία των χρεών που κατέχει. Η Αργεντινή έχει χρεοκοπήσει αυτή τη στιγμή. Το ήμισυ του πληθυσμού της ζει κάτω από το όριο της φτώχειας.. [ΠΗΓΗ: http://billclintondailydiary.blogspot.com/2005/02/kenneth-dart-citizenship-and-tax.html]

Υπενθυμίζουμε την ανακοίνωση του Υπουργείου Οικονομικών ότι:

«Η Ελληνική Δημοκρατία ανακοίνωσε σήμερα ότι θα πραγματοποιήσει την εμπρόθεσμη καταβολή του κεφαλαίου καθώς και των δεδουλευμένων τόκων ύψους περίπου 435 εκατομμυρίων ευρώ ομολόγων λήξης 15 Μαΐου του 2012.

Τα ομόλογα αυτά συμπεριλαμβάνονται σε σύνολο ομολόγων περίπου 6,4 δισεκατομμυρίων ευρώ που έχουν εκδοθεί ή φέρουν την εγγύηση της Ελληνικής Δημοκρατίας τα οποία ήταν επιλέξιμα για να συμπεριληφθούν στην πρόσφατη ολοκληρωθείσα ανταλλαγή ομολόγων (γνωστή και ως PSI – συμμετοχή ιδιωτικού τομέα), αλλά τελικά δεν προσφέρθηκαν για ανταλλαγή από τους ομολογιούχους.»

Η απόφαση στάθμισε προσεκτικά όλους τους σχετικούς παράγοντες και επιπτώσεις, καθώς και την τρέχουσα συγκυρία. Η σημερινή απόφαση δεν προδικάζει τις μελλοντικές αποφάσεις σχετικά με την αντιμετώπιση των υπόλοιπων ομολόγων που δεν προσφέρθηκαν για ανταλλαγή».

Η Ελληνική Δημοκρατία ανακοίνωσε σήμερα ότι θα πραγματοποιήσει την εμπρόθεσμη καταβολή του κεφαλαίου καθώς και των δεδουλευμένων τόκων ύψους περίπου 435 εκατομμυρίων ευρώ ομολόγων λήξης 15 Μαΐου του 2012.

Τα ομόλογα αυτά συμπεριλαμβάνονται σε σύνολο ομολόγων περίπου 6,4 δισεκατομμυρίων ευρώ που έχουν εκδοθεί ή φέρουν την εγγύηση της Ελληνικής Δημοκρατίας τα οποία ήταν επιλέξιμα για να συμπεριληφθούν στην πρόσφατη ολοκληρωθείσα ανταλλαγή ομολόγων (γνωστή και ως PSI – συμμετοχή ιδιωτικού τομέα), αλλά τελικά δεν προσφέρθηκαν για ανταλλαγή από τους ομολογιούχους.

Η απόφαση στάθμισε προσεκτικά όλους τους σχετικούς παράγοντες και επιπτώσεις καθώς και την τρέχουσα συγκυρία. Η σημερινή απόφαση δεν προδικάζει τις μελλοντικές αποφάσεις σχετικά με την αντιμετώπιση των υπόλοιπων ομολόγων που δεν προσφέρθηκαν για ανταλλαγή.»

ΠΗΓΗ: Τετάρτη, 16 Μαΐου 2012, http://neotera-grek.blogspot.com/2012/05/436.html

Νέες εκλογές, άλλοι συσχετισμοί

Του Γιώργου Δελαστίκ

Εκλογές τον Ιούνιο, λοιπόν. Από πλευράς δημοκρατίας, αυτή η λύση ήταν αναγκαία εξαρχής. Με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ να έχουν καταβαραθρωθεί από σχεδόν το 80% στο 32% των ψήφων, δεν ήταν νοητό να συνεχίσουν να κυβερνούν ως εκπρόσωποι λιγότερο του ενός… τρίτου των ψηφοφόρων! Ακόμη χειρότερα, όταν το 60% τουλάχιστον των Ελλήνων ψήφισε αντιμνημονιακά, είναι άκρως ενοχλητικό να σχηματίζει μνημονιακή κυβέρνηση το 32% ελέω καλπονοθευτικού εκλογικού νόμου. Ευτυχώς, Σαμαράς και Βενιζέλος συγκέντρωσαν μόνο 149 έδρες. Στην απόγνωση που βρίσκονται, είναι βέβαιο ότι αυτοί θα σχημάτιζαν κυβέρνηση ακόμη και αν είχαν μόνο 151 βουλευτές μαζί, ανεξαρτήτως των δεκάρικων λόγων που έβγαζαν κατά τη διάρκεια των διερευνητικών εντολών και διαβουλεύσεων.

Επιπροσθέτως, η ραγδαία πολιτική τους αποδυνάμωση λόγω του εκλογικού καταποντισμού των κομμάτων τους κατέστησε αδύνατη την προσέλκυση στο στρατόπεδό τους είτε του Φώτη Κουβέλη είτε του Πάνου Καμμένου, οπότε οδηγηθήκαμε υποχρεωτικά σε νέες εκλογές τον επόμενο μήνα.

Οσον αφορά την απερίγραπτη φαρσοκωμωδία που παίχτηκε γύρω από τις δήθεν προτάσεις σχηματισμού κυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ – ΔΗΜΑΡ, αυτή ήταν από την αρχή καταδικασμένη σε αποτυχία επί της ουσίας. Υπηρετούσε αποκλειστικά προπαγανδιστικές σκοπιμότητες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Για να το πούμε ωμά, θα πρέπει να ήταν… πολιτικά ηλίθιος ο Αλέξης Τσίπρας, ηγέτης ενός εκρηκτικά ανερχόμενου κόμματος που κατόρθωσε να εκφράσει τις αντιμνημονιακές διαθέσεις της ελληνικής κοινωνίας, για να πάει να συνεργαστεί με δύο καταρρέοντα κόμματα και δη μνημονιακά, τα οποία μάλιστα είχαν 149 βουλευτές!

Πολύ σωστά από την πλευρά του επεδίωξε ευθύς εξαρχής νέες εκλογές, ελπίζοντας βάσιμα ότι το κόμμα του μπορεί να έρθει πρώτο. Καρπωνόμενος ο ΣΥΡΙΖΑ τώρα τις 50 «κλεμμένες» έδρες αντί της ΝΔ, θα μπορέσει σε μια τέτοια περίπτωση να αποσπάσει ίσως 120 ή 130 ή άγνωστο πόσες έδρες, ενισχύοντας ασύλληπτα τη διαπραγματευτική του θέση και απαιτώντας ντε φάκτο να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ ο κορμός της νέας κυβέρνησης. Μόνο οι κάλπες θα δείξουν φυσικά αν ο σχεδιασμός του θα πετύχει. Σε μια τέτοια περίπτωση πάντως, αν το ανιδιοτελές πάθος συνεισφοράς στη σωτηρία της πατρίδας συνεχίσει να πυρπολεί τις καρδιές των ηγετών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ όπως μέχρι χθες, θα έχουν την ευκαιρία ίσως να στηρίξουν ενδεχομένως ως «ελάσσονες εταίροι» μια κυβέρνηση συνασπισμού υπό την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Ενας μήνας υπομονή αρκεί…

Εχουμε την εντύπωση -για να μην πούμε τη βεβαιότητα- ότι τα αποτελέσματα των εκλογών του Ιουνίου θα έχουν τεράστια διαφορά από εκείνα των εκλογών της προηγούμενης Κυριακής. Κανένα κόμμα δεν πρόκειται να πάρει το ίδιο ποσοστό – ούτε καν το ΚΚΕ, το οποίο δεν έχει ευκαιριακούς ψηφοφόρους. Πολύ πιο τεταμένη και φορτισμένη, ίσως και με σημαντικά γεγονότα, θα είναι και η συντομότατη και πάλι προεκλογική περίοδος, η οποία δεν προβλέπεται ήρεμη όπως η προηγούμενη.

Καθόλου δεν άρεσε, βέβαια, τόσο στους Ευρωπαίους επικυρίαρχους όσο και στο ελληνικό κατεστημένο ούτε το εκλογικό αποτέλεσμα ούτε η αποτυχία σχηματισμού κυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ. Πρώτος στόχος τους φυσικά θα είναι να αποτρέψουν να αναδειχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ νικητής των εκλογών ώστε να μην πάρει τις 50 έδρες. Προς επίτευξη του στόχου αυτού θα δοθεί κάθε δυνατή βοήθεια στη ΝΔ για να βγει αυτή πρώτο κόμμα.

Θα καταβληθεί επίσης κάθε δυνατή προσπάθεια υπονόμευσης του ΣΥΡΙΖΑ για να μειωθεί όσο το δυνατόν περισσότερο το ποσοστό του ώστε ακόμη και αν αναδειχθεί πρώτο κόμμα, να απέχει όσο το δυνατόν περισσότερο από την αυτοδυναμία. Να υπάρχουν δηλαδή τα περιθώρια να πλαισιωθεί από μετριοπαθείς μνημονιακές ή κρυφομνημονιακές δυνάμεις προκειμένου να σχηματιστεί η αναγκαία κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Μια τέτοια κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ θα ξεκινήσει από αντιμνημονιακή βάση, αλλά θα επιχειρηθεί σταδιακά να εγκλωβιστεί στο πλαίσιο του Μνημονίου με την ευρεία έννοια. Θα είναι σίγουρα μια κυβέρνηση πολύ πιο μαχητική από τις δύο τελευταίες, θα απαλύνει τις πιο ακραίες αντεργατικές πλευρές των Μνημονίων ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, θα αναχαιτίσει ίσως τη ραγδαία επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου του λαού μας.

Αν πραγματικά πετύχει να νικηθεί στο πλαίσιο αυτό, θα έχει τη δημοκρατική νομιμοποίηση που καμιά κυβέρνηση από όσες συζητήθηκαν τις μέρες αυτές δεν θα μπορούσε να έχει.

Κυβέρνηση: Παίζει το κεφάλι της η Αριστερά

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΥ χαρακτήρα ήττα που θα την απειλήσει με ουσιαστική εξαφάνιση από την πολιτική σκηνή ενδέχεται να υποστεί η ελληνική Αριστερά, αν ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελέσει μετά τις εκλογές τον κορμό μιας κυβέρνησης και αποτύχει να υλοποιήσει τις θεμελιώδεις υποσχέσεις του. Ο πραγματικός κίνδυνος για μια τέτοια κυβέρνηση δεν είναι τα καταστροφολογικά σενάρια για χρεοκοπία κ.λπ. Ο πραγματικός κίνδυνος θα είναι η βαθμιαία ενσωμάτωση μιας τέτοιας κυβέρνησης στις πολιτικές επιλογές του κατεστημένου. Αυτό θα οδηγήσει φυσικά σε συνέχιση της πορείας επιδείνωσης της ζωής των εργαζομένων, των νέων, των μεσαίων στρωμάτων, οπότε η απογοήτευση του λαού θα προσλάβει καταστροφικές για την πολιτική επιρροή της Αριστεράς διαστάσεις.

Μήπως τελικά οι Έλληνες γελάσουν τελευταίοι;

Του Arvind Subramanian*

Η χρεοκοπία θα είναι καταστροφική για την Ελλάδα και η συνεπακόλουθη μετάδοση της κρίσης θα είναι ζημιογόνος για την Ευρώπη. Αυτή είναι η κοινή εκτίμηση. Η συζήτηση που διεξάγεται περιστρέφεται μόνο στο πόσο ισχυρή θα είναι η μετάδοση της κρίσης και ποιος θα πρέπει να είναι ο χειρισμός για τα υπερχρεωμένα κράτη αλλά και για τους μεγάλους χρηματοδότες της Ε.Ε.

Μήπως, όμως, η συζήτηση κινείται σε λάθος βάση; Εκτός ευρωζώνης η Ελλάδα θα μπορούσε να αποδειχθεί πολύ πιο επικίνδυνη για το σύστημα στο οποίο πραγματικά ποτέ δεν ανήκε… Μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα επιτυχούς ανάκαμψης!

Υπάρχει ένα σενάριο που παραγνωρίζεται, βάσει του οποίου η χρεοκοπία δεν καταλήγει σε καταστροφή για την Ελλάδα. Σε αυτήν την περίπτωση, η πραγματική και πιο υπαρξιακή απειλή για την ευρωζώνη είναι πολύ διαφορετική. Σε αυτό το σενάριο εκείνοι που γελούν τελευταίοι είναι οι Έλληνες. Ας δούμε, όμως, αυτό το σενάριο.

Οι άμεσες επιπτώσεις από την αποχώρηση ή την εκδίωξη της Ελλάδας από την ευρωζώνη σίγουρα θα είναι ισοπεδωτικές. Θα ενταθεί η φυγή κεφαλαίου, θα πυροδοτηθούν η υποτίμηση και ο πληθωρισμός. Θα πρέπει να επαναπροσδιοριστεί και να γίνει επαναδιαπραγματεύσιμη η ονομαστική αξία όλων των υπαρχόντων συμβολαίων, φέρνοντας χρηματοοικονομικό χάος. Αυτό που ενδεχομένως να αποδειχθεί πολιτικά ολέθριο είναι πως μπορεί τελικά να απαιτηθεί περισσότερη λιτότητα, καθώς η Ελλάδα εξακολουθεί να καταγράφει πρωτογενές έλλειμμα, το οποίο θα πρέπει να εκμηδενιστεί εάν η Ε.Ε. και το ΔΝΤ σταματήσουν να χρηματοδοτούν.

Αυτή η διαδικασία, όμως, θα οδηγήσει και σε σημαντική υποτίμηση της συναλλαγματικής ισοτιμίας (50 δραχμές για 1 ευρώ ποιος θα πάρει;). Παρ' όλα αυτά, έτσι θα τεθεί σε κίνηση μία διαδικασία προσαρμογής, που σύντομα θα οδηγήσει στον επαναπροσδιορισμό της οικονομίας και θα τη θέσει σε δρόμο βιώσιμης ανάπτυξςη. Πράγματι, ίσως υπάρξει εκτίναξη της ανάπτυξης, πιθανότατα για μεγάλη χρονική περίοδο, εάν υιοθετηθούν λογικές πολιτικές για την ανάκτηση της μακροοικονομικής σταθερότητας.

Ποια στοιχεία στηρίζουν αυτήν την υπόθεση; Ας δούμε τι έγινε σε χώρες που χρεοκόπησαν και υποτίμησαν τα νομίσματά τους και τις χρηματοοικονομικές κρίσεις της δεκαετίας του 1990. Όλες αρχικά υπέφεραν με σοβαρή ύφεση, που όμως διήρκεσε για ένα ή δύο χρόνια. Ακολούθησε η ανάκαμψη. Η Νότιος Κορέα κατέγραψε εννέα έτη συνεχούς ανάπτυξης με μέσο ετήσιο ρυθμό 6%. Η Ινδονησία, η οποία υπέστη αλυσιδωτές χρεοκοπίες, οι οποίες οδήγησαν στην κατάρρευση σχεδόν κάθε τράπεζας της χώρας, την ίδια περίοδο αναπτύχθηκε ετησίως κατά 5%. Η Αργεντινή κατά 8% και η Ρωσία πάνω από 7%. Τα στοιχεία αυτά αποδεικνύουν ότι υπάρχει ζωή και μετά τις χρηματοοικονομικές κρίσεις.

Βεβαίως, στην περίπτωση της Ελλάδας υπάρχουν ορισμένες ιδιαιτερότητες. Ο χαμηλός λόγος των εξαγωγών ως ποσοστό του ΑΕΠ λέγεται ότι αποκλείει την πιθανότητα ανάκαμψης που να στηρίζεται στις εξαγωγές. Το επιχείρημα αυτό, όμως, δεν είναι ισχυρό, επειδή οι κρίσεις μπορεί να οδηγήσουν σε δραστικό επαναπροσδιορισμό της οικονομίας.

Η Ινδία, επί παραδείγματι, κατάφερε να διπλασιάσει τον λόγο των εξαγωγών ως προς το ΑΕΠ μέσα σε μία δεκαετία μετά την κρίση του 1991 και τον επαναδιπλασίασε την επόμενη δεκαετία χωρίς μεγάλη υποτίμηση.

Επιπλέον, η Ελλάδα θα υποστεί υποτίμηση γιγαντιαίων διαστάσεων. Μία τέτοια αλλαγή αδιαμφισβήτητα θα δημιουργήσει νέες ευκαιρίες για εξαγωγές και θα μετατρέψει δραστηριότητες που μέχρι πρότινος δεν είχαν εμπορικό πλεονέκτημα σε εμπορικές ευκαιρίες. Ουδείς μπορεί να προβλέψει ποιες θα είναι αυτές οι εξαγωγές. Θα δημιουργηθούν, όμως, ισχυρά κίνητρα από τη σούπερ ανταγωνιστική συναλλαγματική ισοτιμία, γεγονός που είναι αδιαμφισβήτητο.

Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι κατά τα μέσα του 2013 η ελληνική οικονομία ανακάμπτει, ενώ η υπόλοιπη ευρωζώνη παραμένει σε ύφεση. Ο αντίκτυπος στην Ισπανία, στην Πορτογαλία και στην Ιταλία, που θα παλεύουν ακόμη με τη λιτότητα, θα είναι ισχυρός. Οι ψηφοφόροι των συγκεκριμένων χωρών θα αρχίσουν να παρατηρούν την επιτυχία της γειτονικής Ελλάδας, που όλοι μέχρι πρότινος περιφρονούσαν.

Θα αρχίσουν να διερωτώνται γιατί οι δικές τους κυβερνήσεις δεν ακολουθούν το ελληνικό παράδειγμα και θα ενταθούν οι φωνές που θα τάσσονται υπέρ της εξόδου από την ευρωζώνη. Με άλλα λόγια, το ελληνικό παράδειγμα θα μπορούσε να αλλάξει θεμελιωδώς τα κίνητρα των χωρών να παραμείνουν στην ευρωζώνη, ειδικότερα εάν το οικονομικό περιβάλλον εξακολουθήσει να είναι δυσμενές.

Σε αυτό το σημείο, θα επηρεαστεί και η Γερμανία. Σήμερα η Γερμανία κάνει τα ελάχιστα για να παραμείνει ενωμένη η ευρωζώνη και μάλιστα με απροθυμία. Εάν, όμως, η έξοδος γίνει ελκυστική πρόταση για τα μέλη της ευρωζώνης, τότε η Γερμανία θα βρεθεί στο στόχαστρο. Θα της ζητηθεί να δείξει μεγαλοθυμία αντί για την τρέχουσα τσιγκουνιά ως ύστατη δοκιμασία για το πόσο πολύ εκτιμά την ευρωζώνη.

Η απάντηση μπορεί να ξαφνιάσει. Ο γερμανικός λαός μπορεί ξαφνικά να συνειδητοποιήσει ότι η ευρωζώνη προσφέρει στη χώρα όχι ένα, αλλά δύο «αλόγιστα προτερήματα»: χαμηλά επιτόκια, που είναι και ο παράδεισος του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, και ανταγωνιστική συναλλαγματική ισοτιμία καθώς δένεται με πιο αδύναμους εταίρους. Σε αυτήν την περίπτωση, η Γερμανία θα πρέπει να προσφέρει στους εταίρους της μία πολύ πιο ελκυστική συμφωνία για να τους κρατήσει στην ευρωζώνη.

Αυτό το σενάριο βρίθει ειρωνικών καταστάσεων. Η Ελλάδα, που τώρα θεωρείται ο παρίας που μολύνει την ευρωζώνη, θα είναι πολύ μεγαλύτερος κίνδυνος για την επιβίωση του ευρώ εάν εκδιωχθεί. Εάν η έξοδος από την ευρωζώνη δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για ανάκαμψη στην Ελλάδα, τότε μπορεί να υπάρξει ο κίνδυνος μετάδοσης της… επιτυχίας. Η συνεχιζόμενη ελληνική τραγωδία μπορεί να έχει τελικά αίσιο τέλος για την Ελλάδα. Η τραγωδία, όμως, θα συνεχιστεί για την ευρωζώνη και ίσως για όλο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

*  Ο Arvind Subramanian είναι senior fellow στο Peterson Institute for International Economics και συγγραφέας του Eclipse: Living in the Shadow of China's Economic Dominance'.

ΠΗΓΗ: FT.com,  Copyright The Financial Times Ltd. All rights reserved. Το είδα: 16/05/12, http://www.euro2day.gr/ftcom_gr/194/articles/699520/ArticleFTgr.aspx

Συνταγματικό Πραξικόπημα;

Του Κώστα Βαξεβάνη

Ένα πρωτοφανές παρασκήνιο, με σκοπό τη δημιουργία κυβέρνησης με κάθε τρόπο χωρίς να πάμε σε νέες εκλογές βρίσκεται σε εξέλιξη τις τελευταίες ώρες (Σημ. admin: 14-5-2012). Το επιχείρημα βεβαίως είναι πως αυτό απαιτεί για μία ακόμη φορά η σωτηρία της πατρίδας. Την σωτηρία της πατρίδας επικαλέστηκαν και όσοι έβαλαν την Ελλάδα στο γύψο πριν από 40 χρόνια, αλλά ας αφήσουμε την Ιστορία όσο διδακτική και να είναι και ας πάμε στα γεγονότα.

Μετά την συνάντηση του προέδρου της Δημοκρατίας με τον Πάνο Καμμένο, οι προσπάθειες που σύμφωνα με το Σύνταγμα (άρθρο 37) καταβάλλει ο Πρόεδρος για τον σχηματισμό Οικουμενικής Κυβέρνησης, τερματίστηκαν. Το επόμενο στάδιο είναι ο ορισμός μιας κυβέρνησης όσο το δυνατόν ευρείας αποδοχής η οποία θα οδηγήσει σε εκλογές με πρωθυπουργό Πρόεδρο ενός από τα τρία Ανώτατα Δικαστήρια.

Το βήμα αυτό λοιπόν που με τόση σαφήνεια περιγράφεται στο Σύνταγμα, είναι μετέωρο. Αντί της προκήρυξης εκλογών, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας απαίτησε μία ακόμη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών. Η λειτουργία αυτή δεν είναι ούτε καν οριακή συνταγματικά, αλλά εκτός του πλαισίου του Συντάγματος και εκθέτει τον ίδιο τον Πρόεδρο γιατί φαίνεται να συμμετέχει και ο ίδιος σε μία μεθόδευση πολύ συγκεκριμένη.

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, η νέα σύσκεψη των αρχηγών η οποία δεν προβλέπεται, είχε μοναδικό σκοπό τον εγκλωβισμό των δύο κομμάτων της Αριστεράς. Σε αυτή λοιπόν τη σύσκεψη, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ (με πρόταση Βενιζέλου), θα ζητούσαν το σχηματισμό μιας κυβέρνησης της Αριστεράς από το ΣΥΡΙΖΑ και τη ΔΗΜΑΡ, με πρωθυπουργό τον Νίκο Κωνσταντόπουλο. Αν τα κόμματα της Αριστεράς, έκαναν πίσω σε αυτή την πρόταση, τότε θα δημιουργούσαν την εντύπωση ότι δεν θέλουν να κυβερνήσουν και είναι αναξιόπιστα.

Η άρνηση του Αλέξη Τσίπρα να παραβρεθεί στη σύσκεψη αυτή, φαίνεται πως χάλασε το σχεδιασμό. Μπροστά σε αυτό το αδιέξοδο του σχεδίου εγκλωβισμού, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, φαίνεται πως βάζουν σε εφαρμογή, ένα σχέδιο δημιουργίας μιας κυβέρνησης που θα βασίζεται στο τράβηγμα άρθρων του Συντάγματος από τα μαλλιά. Σύμφωνα με το σχέδιο νούμερο 2,τις επόμενες ώρες, Συνταγματολόγοι και κανάλια θα δημιουργήσουν την εικόνα, πως προκειμένου να σχηματιστεί κυβέρνηση δεν απαιτείται απόλυτη πλειοψηφία 151 βουλευτών όπως ορίζει το άρθρο 37, αλλά αρκεί πλειοψηφία 120 βουλευτών.

Το Σύνταγμα στο άρθρο 37 προβλέπει την απόλυτη πλειοψηφία, την αρχή της δεδηλωμένης δηλαδή που καθιερώθηκε επί Τρικούπη. Έτσι και μόνο έτσι γίνεται κυβέρνηση. Αν δεν ίσχυε αυτό άλλωστε δεν θα μαγειρεύονταν τόσοι εκλογικοί νόμοι με πριμ, προκειμένου να εξασφαλιστεί η απόλυτη πλειοψηφία εδρών. Η αρχή της δεδηλωμένης και η πλειοψηφία των 151 εδρών, είναι κάτι που μαθαίνει ο μαθητής της δευτέρας Λυκείου.

Το Συνταγματικό Πραξικόπημα που βρίσκεται σε εξέλιξη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη Δημοκρατία αλλά και την δικαιολογημένη κοινωνική αντίδραση, θα θέσει απέναντι στο άρθρο 37, το άρθρο 84.Το άρθρο εκείνο δηλαδή που προβλέπει τι γίνεται σε περίπτωση πρόταση μομφής σε κυβέρνηση. Όταν ήδη υπάρχει αλλά για κάποιο λόγο αμφισβητηθεί. Σύμφωνα με το 84, αν υπάρξει πρόταση μομφής, ή η ίδια η κυβέρνηση ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης, τότε μπορεί να την πάρει με 120 ψήφους και 60 απουσίες. Αυτό είναι σαφώς διαφορετικό από την επιβεβαίωση εντολής στη Βουλή με 151 ψήφους κατά την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας.

Οι ανάγκες λοιπόν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ (περιγράφονται πλήρως στη σελίδα 12 του HOT DOC που κυκλοφορεί με το απόρρητο σχέδιό τους) θα βάλει στο μίξερ τα άρθρα του Συντάγματος για να επιφέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Τα τηλεπαράθυρα θα γεμίσουν αναλυτές και Συνταγματολόγους, που στην χειρότερη των περιπτώσεων θα δημιουργήσουν μια εικόνα αμφισβήτησης όσων λέει το άρθρο 37 για να φανεί δικαιολογημένη και μία άλλη «ερμηνεία». Η χρήση των Συνταγματολόγων για παραγωγή βολικών εξελίξεων δεν είναι πρωτοφανής. Η λειτουργία του Παλατιού στην Αποστασία του 65, «νομιμοποιήθηκε» συνταγματικά από τον Συνταγματολόγο Σγουρίτσα και χρόνια αργότερα, Συνταγματολόγοι ερμήνευσαν πως ο Πρόεδρος της Βουλής Ι. Αλευράς ο οποίος εκτελούσε χρέη Προέδρου, είχε δικαίωμα ψήφου για την ανάδειξη του Χρ Σαρτζετάκη ως Προέδρου της Δημοκρατίας στην τρίτη ψηφοφορία (στις δύο προηγούμενες απείχε).

Στην πιο κρίσιμη περίοδο της Ελλάδας, το πολιτικό κατεστημένο που την έφερε σε αυτή την κατάσταση ενδιαφέρεται μόνο για την επιβίωσή του,πατώντας ακόμη και πάνω στο ίδιο το Σύνταγμα. Άλλωστε η ίδια η κυβέρνηση Παπαδήμου σύμφωνα με τον Προκόπη Παυλόπουλο (συνένευξη ΣΚΑΙ) ήταν Συνταγματική εκτροπή, αλλά για το καλό της χώρας. Καταλαβαίνει ο οποιοσδήποτε το πόσο επικίνδυνη είναι η άποψη που θέλει το Σύνταγμα λάστιχο που διαμορφώνεται σύμφωνα με τις πολιτικές σκοπιμότητες και τις «καλές» προθέσεις. Ο Αντώνης Σαμαράς, ο Βαγγέλης Βενιζέλος και ένα μόρφωμα τεχνοκρατών, θα κυβερνήσει για το «καλό» μας, ενώ εμείς ψηφίσαμε για το κακό μας χωρίς να το ξέρουμε.

ΥΓ: Ελπίζω μόνο αυτές οι γραμμές να είναι ο λόγος που θα ματαιωθεί το σχέδιο που υπάρχει ήδη σε εξέλιξη. Το εύχομαι.

ΥΓ 2: Τα σχέδια αυτά είναι εν αγνοία του Κωνσταντόπουλου

Πατήστε εδώ για να δείτε την αρχή της δεδηλωμένης (wikipedia)

ΠΗΓΗ: Δημοσιευμένο στις 14 Μάι 2012, http://www.koutipandoras.gr/?p=20228

Γιατί η Ευρώπη χρειάζεται την Ελλάδα

Του Κώστα Λαπαβίτσα*

Τα δύο βασικά κόμματα της ελληνικής κυβέρνησης – το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία – κατατροπώθηκαν επειδή έφεραν τη χώρα εδώ και τέσσερις δεκαετίες σε αυτό το αδιέξοδο, και επειδή εφάρμοσαν τις συμφωνίες διάσωσης (δανειακές συμβάσεις). Το ελληνικό εκλογικό σώμα έχει δηλώσει με σαφήνεια τι δεν θέλει: τις παλιές πολιτικές και τη λεγόμενη διάσωση από την τρόικα της ΕΕ, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο ετών μέτριοι Έλληνες πολιτικοί παρελαύνουν, προσποιούμενοι ότι διαπραγματεύονται με την τρόικα, ενώ στηλιτεύουν τη χώρα τους ως "διεφθαρμένη". Υποστηρίχτηκαν από τεχνικούς εμπειρογνώμονες που τρομοκρατούνταν στη σκέψη και μόνο να δυσαρεστήσουν τους δανειστές της Ελλάδας. Μερικοί από τους πολιτικούς και εμπειρογνώμονες, ήταν άνθρωποι που είχαν χειριστεί και την καταστροφική ελληνική ένταξη στην ευρωπαϊκή νομισματική ένωση. Το αποτέλεσμα ήταν δύο συμφωνίες διάσωσης το Μάιο του 2010 και τον Μάρτιο του 2012 – μνημεία κακής οικονομικής πολιτικής και κοινωνικής αναλγησίας.

Μέχρι το τέλος του 2012 η λιτότητα θα έχει οδηγήσει σε συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας κατά 20%, θα εκτινάξει την ανεργία προς το 25%, θα φέρει μια μεγάλη ανθρωπιστική κρίση στα αστικά κέντρα, και ένα εντελώς ανεξέλεγκτο δημόσιο χρέος. Η Ελλάδα πεθαίνει όρθια. Εν τω μεταξύ το παλιό πολιτικό σύστημα μιλά για τη συμμετοχή στο ευρωπαϊκό «παιχνίδι» και τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που θα φέρουν την ανάπτυξη στο μέλλον.

Ο ΣΥΡΙΖΑ προκάλεσε σεισμό καταγγέλλοντας τη διάσωση του Μαρτίου (το δεύτερο μνημόνιο). Έχει ζητήσει μορατόριουμ για την πληρωμή του χρέους, μια διεθνή επιτροπή για τον έλεγχο του ελληνικού χρέους, μονομερή διαγραφή χρεών, βαθιά αναδιανομή του εισοδήματος και του πλούτου, εθνικοποίηση τραπεζών και μιας νέας βιομηχανική πολιτική για την αναζωογόνηση του τομέα της μεταποίησης. Αυτά τα μέτρα είναι ακριβώς ό,τι χρειάζεται η Ελλάδα. Η εφαρμογή τους εξαρτάται εξ ολοκλήρου από την απόρριψη του πρόσφατου μνημονίου και την παύση πληρωμών για το χρέος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει ότι τα μέτρα μπορούν να υλοποιηθούν ενώ η χώρα παραμένει εντός της Ευρωζώνης. Ήταν απρόθυμος να καλέσει σε έξοδο της Ελλάδας από αυτή, αυξάνοντας την απεύθυνσή του προς τους ψηφοφόρους οι οποίοι ανησυχούν για τις συνέπειες της εξόδου και πιστεύουν ότι το ευρώ αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της ευρωπαϊκής ταυτότητας των Ελλήνων.

Κατά την άποψή μου, αλλά και πολλών άλλων οικονομολόγων, θα ήταν αδύνατο για την Ελλάδα να παραμείνει στην Ευρωζώνη, αν προχωρήσει σε αυτή την πορεία. Επιπλέον, η έξοδος θα είναι και αναγκαία και ωφέλιμη για την οικονομία, μεσοπρόθεσμα, και παραμένει η πιο πιθανή κατάληξη για την Ελλάδα. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήθελε πραγματικά να συμβάλει στην επίλυση της κρίσης, θα πρέπει να είναι έτοιμος για αυτό το ενδεχόμενο.

Ωστόσο, το πιεστικό ζήτημα αυτή τη στιγμή είναι να ελευθερωθεί η χώρα από τον ασφυκτικό κλοιό του χρέους και λιτότητας. Όσο ο ΣΥΡΙΖΑ είναι έτοιμος να αναλάβει δράση για την επίτευξη των στόχων αυτών, και οι Έλληνες θέλουν να του δώσουν το πλεονέκτημα της αμφιβολίας για το ευρώ, ο ρόλος του μπορεί να είναι θετικός. Τουλάχιστον, αυτό προσφέρει μια ευκαιρία για την Ελλάδα για να αποφύγει την πλήρη καταστροφή που θα μπορούσε πραγματικά να οδηγήσει στην άνοδο του φασισμού.

Ο τρέχων γύρος των εσωτερικών πολιτικών διαπραγματεύσεων είναι απίθανο να οδηγήσει σε σχηματισμό κυβέρνησης, ιδιαίτερα μιας κυβέρνησης που θα συνεχίσει να εφαρμόζει τους όρους του μνημονίου. Πιθανότατα να υπάρξουν νέες εκλογές στο εγγύς μέλλον και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει όλες τις πιθανότητες για μια αποφασιστική νίκη που θα δημιουργήσει μια κυβέρνηση συνασπισμού των αντιμνημονιακών δυνάμεων. Αλλά γι ΄αυτό, ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να συνειδητοποιήσει τους δικούς του περιορισμούς και να επιδιώξει ενεργά να δημιουργήσει το ευρύ πολιτικό μέτωπο που χρειάζεται η Ελλάδα.

Είναι σημαντικό να επιδιωχθεί η ενότητα, ανά πάσα στιγμή, αποφεύγοντας εξίσου τον κομματισμό και τον σεχταρισμό της ελληνικής αριστεράς. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα χρειαστεί την ενεργητική συνεργασία των υπολοίπων αριστερών δυνάμεων, αν είναι να συγκεντρώσει επαρκείς δυνάμεις για να αντιμετωπίσει την καταιγίδα που έρχεται. Είναι εξίσου σημαντικό να ενισχυθεί η έκκλησή του προς έμπειρο και καταρτισμένο δυναμικό σε ολόκληρη την κοινωνία, γιατί θα το χρειαστεί στις γραμμές του.

Τέλος, αν υπάρξει μια νέα κυβέρνηση υπό την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, θα βασίζεται στην υποστήριξη των ανθρώπων σε όλη την Ευρώπη ώστε να αντιμετωπίσει την καταστροφή που προκλήθηκε στην Ελλάδα από την κρίση στην Ευρωζώνη. Η πρώτη σημαντική μάχη ενάντια στη λιτότητα είναι έτοιμη να δοθεί στην Ελλάδα, και όλοι οι Ευρωπαίοι πολίτες έχουν συμφέρον αυτή η μάχη να κερδηθεί.

ΠΗΓΗ: The Guardian, 11 Μαΐου 2012. Το είδα: 15/05/2012,  http://aristerovima.gr/details.php?id=3412

* Ο Kώστας Λαπαβίτσας είναι Οικονομολόγος-καθηγητής στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Μελετών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου

Το χέρι του Θεού!…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Αυτές τις μέρες, για να ξεκουραστεί λίγο η ψυχή μου από τον προεκλογικό θόρυβο, επισκέφτηκα κάποιον ασκητή:

-Πώς βλέπεις τα πολιτικά μας πράγματα; τον ρώτησα. -Επιβεβαιώθηκε ο κ. Βενιζέλος! Μου απάντησε.

-Και σε τι επιβεβαιώθηκε; – Στο ότι ο Θεός της Ελλάδας έβαλε το χέρι του!

– Και πώς συνέβη αυτό; – Με πολλούς και διαφόρους τρόπους!

– Και σαν ποιους;

-Πρώτα-πρώτα ο Θεός ενέπαιξε τους θεομπαίκτες, τους δήμιους και τους σαδιστές, που, δυόμισι χρόνια τώρα, καταληστεύουν και βασανίζουν το λαό. Οι οποίοι βάσει, απροκάλυπτα, προδιαγεγραμμένου σχεδίου ενήργησαν κοινή συναινέσει με τους τροϊκανούς ως εταιρία δολοφόνων…

Αφού φρόντισαν με τον περί ασυλίας (Βενιζέλου και Παυλόπουλου), κλπ, νόμους να εξασφαλίσουν το ακαταδίωκτο εις εαυτούς και αλλήλους. Επιβάλλοντας να πληρώσει ο λαός το απεχθές και επαχθές χρέος, που αυτοί δημιούργησαν, για να εξασφαλίσουν στάδιο κλοπής και λαθροχειρίας λαμπρό…

Ιδιαίτερα, ενέπαιξε ο Θεός κάποιους θρησκειοκάπηλους και πατριδοκάπηλους. Που άγρια εκμεταλλεύονταν τα θρησκευτικά αισθήματα και τη φιλοπατρία του λαού. Τους άφησε να φτάσουν μέχρι την πηγή και εκεί τους υπέβαλε στο μαρτύριο του Ταντάλου. Αφού δεν τους άφησε να πιουν….

-Και από δω και πέρα τι μπορεί να γίνει;

-Δεν είμαι προφήτης. Αλλά και για το από δω και πέρα και πάλι ο Θεός – κατά τη γνώμη μου – μας δείχνει το δρόμο.

-Ποιο δρόμο;

-Θέλετε, μας λέει, να είστε, δεξιοί και αριστεροί; Παρότι εγώ, όπως καταλαβαίνετε, θα προτιμούσα να είστε με το Ευαγγέλιο!

Υπάρχει, και σ' αυτή την περίπτωση, λύση και διέξοδος και για τους μεν και για τους δε: Υπάρχει στα δεξιά ο Καμένος και στ' αριστερά ο Τσίπρας. Με κρυστάλλινες, όσον αφορά το οικονομικό τους πρόγραμμα, και οι δυο τους θέσεις. Διαλέγετε, λοιπόν, και παίρνετε…

– Μα λένε πως ο Τσίπρας είναι άθεος και άπατρις!

– Άθεοι και απάτριδες είναι αυτοί, που εξαθλιώνουν το λαό και ξεπουλάνε την πατρίδα μας. Και οι οποίοι συμπεριφέρονται στις τηλεοπτικές συζητήσεις σαν λυσσασμένα σκυλιά εναντίον, τόσο του Τσίπρα, όσο και του Καμένου.

Τριχοτομώντας τις τρίχες και διαστρεβλώνοντας τα λεγόμενα του ενός και του άλλου, Προκειμένου ναρκώσουν το ξύπνημα του λαού με το δηλητήριο της αμφιβολίας. Και θα πρέπει να καταβάλουμε κάθε προσπάθεια, προκειμένου να απαλλαγεί η Βουλή από την κόπρο του Αυγεία, που έφερε την πατρίδα σας σ' αυτό το κατάντημα. Έτσι ώστε να μην ξαναγυρίσουμε στο εφιαλτικό καθεστώς της απάτης, της διαφθοράς και της υποτέλειας! …

– Μα, πώς ν' απαλλαγούμε από την κόπρο του Αυγεία, αφού μας κατακλύζει ο βούρκος της τρομοκρατίας και των εκβιασμών των δοσίλογων του δικομματισμού και της τρόικας των τοκογλύφων; Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν τα εξωνημένα φερέφωνα των ΜΜΕ σπέρνουν την ηττοπάθεια στο λαό!…

Και ποιος ξέρει πόσα διαστρεβλωτικά και συκοφαντικά θ' ακούσουμε εν όψει των νέων εκλογών, προκειμένου να κάνουν το άσπρο μαύρο! Έτσι ώστε να μας πείσουν ότι αυτοί, που εκ συστήματος μας εξαπατούσαν και μας λήστευαν, τώρα ξαφνικά θα γίνουν οι φύλακες άγγελοί μας, που θ' αγωνιστούν για τη σωτηρία μας…

– Ο βούρκος της τρομοκρατίας και των εκβιασμών και των συκοφαντιών, όπως είναι ευνόητο, είναι, από κάθε άποψη, ανήθικος και διαστροφικός. Έστω και αν στηρίζεται σε νόμους και σε συμβάσεις, που χάλκευσαν οικονομολόγοι, κοινωνιολόγοι, νομικοί και πάσης φύσεως απατεώνες και πλιατσικολόγοι, σε βάρος της χώρας μας και του λαού μας.

Αλλά ένας λαός, που θέλει να σταθεί όρθιος και να προχωρήσει, ποτέ δεν υποκύπτει σε εκβιασμούς και δεν αφήνεται να παραπλανηθεί από διαστρεβλώσεις και τρομοκρατικά διλήμματα. Κλείνει τα' αυτιά του στις οποιεσδήποτε δηλητηριώδεις σειρήνες….

– Πιστεύετε ότι μπορούμε εμείς οι μικροί, με τις αδύναμες φωνές μας να τα βάλουμε με τα μεγαθήρια των ΜΜΕ και της διεθνούς συνωμοσίας;

– Έτσι διδάσκει η ελληνική ιστορία, σε όλη τη διάρκειά της. Από τα' αρχαία χρόνια, μέχρι σήμερα. Αυτό διδάσκουν και οι πρόσφατες εκλογές. Με τις οποίες αυτοπαγιδεύτηκαν και εμπαίχτηκαν αυτοί, που είχαν παγιδεύσει και ενέπαιζαν το λαό.

Γιατί, όπως έλεγε κι ο Μακρυγιάννης, μπορεί εμείς να είμαστε μικροί, αλλά είναι μεγάλος ο Θεός. Αρκεί εμείς να είμαστε μονοιασμένοι και αποφασισμένοι! Γεγονός, που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας.

Και προπάντων αυτοί, που απείχαν απ' τις εκλογές της 6ης Μαΐου. Χύνοντας νερό στο μύλο των δοσίλογων και των δολοφόνων.

παπα-Ηλίας, Μαΐου 14, 2012, http://papailiasyfantis.wordpress.com/2012/05/14/…8D/ 

Το Project στο Λύκειο: ακύρωση και καταστροφή της μάθησης και της σκέψης – Μέρος III

Των Σπύρου Τουλιάτου & Μιχάλη Δουλκέρη

Στα δύο προηγούμενα άρθρα, που δημοσιεύσαμε στις 28-9-2011* και στις 16-1-2012**, διαπιστώσαμε  ότι η εφαρμογή του project στο σχολείο διαταράσσει την ισορροπία του αναλυτικού προγράμματος και παρεκκλίνει από τις γενικές μεθόδους διδασκαλίας των γνωστικών αντικειμένων. Αυτή η πορεία της επιστημονικής γνώσης στο σχολείο μας βάζει μπροστά σε ένα ερώτημα, γιατί χρειάζεται να υπάρχει ένα σύστημα κατασκευής και εφαρμογής πληροφοριών στην διδακτική διαδικασία που δεν είναι συμβατό με τη διδασκαλία  και κινείται ανεξάρτητα απ' αυτή.

Θα προσπαθήσουμε να αποδείξουμε ότι υπάρχει μια κατεύθυνση από την πλευρά της εκπαιδευτικής πολιτικής της κυβέρνησης να ενταχθούν και να ενσωματωθούν συστήματα εφαρμογών της παραγωγικής, ανταλλακτικής και εμπορευματικής  διαδικασίας και «καινοτόμων δράσεων» στο σχολικό πρόγραμμα και να μετονομαστούν σε μέθοδο διδασκαλίας, μάθησης και γνώσης.

Το πρώτο ερώτημα είναι αν το project περιλαμβάνει ένα γνωστικό αντικείμενο και αν συνδέεται με μια μέθοδο προσέγγισης  η οποία να  εντάσσεται στην εκπαιδευτική διαδικασία. Η απάντηση είναι ότι το project δεν συνιστά γνωστικό πεδίο ούτε μέθοδο, αλλά ένα σύστημα επεξεργασίας και αναπαραγωγής  πληροφοριών, που συνδέεται με εφαρμογές. Δεν είναι μέθοδος προσέγγισης γνωστικού ή επιστημονικού πεδίου ούτε αυτοδύναμη επιστημονική μέθοδος στο πλαίσιο της διδασκαλίας. Ενσωματώνει   αυθαίρετα επιλεγμένα προβλήματα παραγωγικής και μετασχηματιστικής δραστηριότητας.

Το project συνδέεται περισσότερο με μια ηλεκτρονική διδασκαλία και διάταξη  πληροφοριών χωρίς διδακτική μεθοδολογία. Αυτό σημαίνει ότι η διδασκαλία στο σχολείο αρχίζει σταδιακά να αντικαθίσταται από τη μάθηση νέων «γλωσσών»,  συμβολικών και επικοινωνιακών, καθώς και νέων "τρόπων-τόπων" αναζήτησης αποσπασματικών πληροφοριών  που εξυπηρετούν ατομικές λύσεις. Μέσω του συστήματος project επιταχύνονται οι διαδικασίες ακύρωσης της μάθησης και της γνώσης, πράγμα που συμβαίνει σε μεγάλο βαθμό και στο ισχύον σύστημα πρόσβασης στα ΑΕΙ-ΤΕΙ.  Η ηλεκτρονική γλώσσα, με την καταλυτική της δύναμη,  οδηγεί σε ένα τέτοιο διδακτικό αποτέλεσμα ώστε ο μαθητής να μοιάζει με διαχειριστή -χρήστη του συστήματος. Η κατασκευή έτοιμων εξεταστικών αντικειμένων – λύσεων-απαντήσεων είναι συμβατή με ένα  εξετασιοκεντρικό εκπαιδευτικό σύστημα και συντηρεί την αδιαφορία που υπάρχει για το ερώτημα της μετάβασης στην παραπάνω εκπαιδευτική βαθμίδα με όρους μόρφωσης και γνώσης.

To σύστημα project, είναι ένα μέσον οργάνωσης, προσέγγισης, διεκπεραίωσης, διαχείρισης της γνώσης και πληροφορίας. Δεν είναι επιστημονική μέθοδος συμβατή με το επιστημονικό αντικείμενο της διδασκαλίας, το σκοπό της μάθησης και γνώσης. Αντιθέτως στο πλαίσιο του προγράμματος διδασκαλίας και μάθησης είναι ένα σύστημα αποδόμησης, που μετατρέπει το συνολικό πρόγραμμα σε περιστασιακό, παιγνιώδες χωρίς γενικές μεθοδολογικές αρχές και κανόνες γνώσης και αξιολόγησης της γνώσης, που οδηγεί το μαθητή στην αντίληψη ότι μπορεί με λογικά άλματα χωρίς μελέτη ή άσκηση διάρκειας στο αντικείμενο να κατανοήσει τις επιστήμες. Το εννοιολογικό και μεθοδολογικό πλέγμα καταστρέφεται, χάνονται οι συνδετικοί κρίκοι της γνώσης γιατί επιλεγμένα τμήματα της γνώσης μετατρέπονται σε λογικά αυτοτελή, αυτάρκη και κλειστά. Η λογική σύνδεση και σχέση των γνωστικών δομών δεν γίνεται κατανοητή ως μεταβατική διαδικασία  στο επόμενο στάδιο αιτιακά και εξηγητικά. Συνεπώς  το project στο πρόγραμμα σπουδών και στη διδασκαλία των γνωστικών αντικειμένων οδηγεί στην αποσπασματικότητα και στην ασυνέχεια της γνώσης.

Μια σημαντική επίπτωση της εισαγωγής του συστήματος project στο σχολείο είναι η παραπέρα σύγχυση που δημιουργείται σε διδάσκοντες και μαθητές. Το κίνητρο της συμμετοχής του μαθητή στο σχολείο, της ένταξής του στο σχολικό πρόγραμμα της μάθησης και της γνώσης έχει να κάνει και με τις αναζητήσεις του συναισθηματικού, φαντασιακού και λογικού κόσμου που συνδέεται με την  εξήγηση, κατανόηση και ερμηνεία. Όταν το σύστημα του project κατευθύνεται προς την παρεμπόδιση, τον αποκλεισμό, το στένεμα και τον περιορισμό της σκέψης, τότε αποδεικνύεται ότι το σύστημα αυτό δεν έχει καμιά σχέση με τις αρχές, τους σκοπούς της εκπαίδευσης και της διδασκαλίας. Το σύστημα αυτό διολισθαίνει προς την ταύτιση του σκοπού και του μέσου, έτσι ώστε να κυριαρχήσει μια γλώσσα στο σχολικό πρόγραμμα, η οποία να καταργεί το αντικείμενο της γνώσης και να έχει τη δυνατότητα επιλογής πληροφοριακού υλικού που δεν συνδέεται με τη μάθηση, τη γνώση και την κατανόηση. Με την έννοια διολίσθηση προς την ταύτιση του σκοπού με το μέσο, εννοούμε ότι επικεντρώνεται η μαθησιακή διαδικασία αποκλειστικά στην μέθοδο προσέγγισης οποιασδήποτε προσφερόμενης πληροφορίας χωρίς να γίνονται φανερά τα κριτήρια επιλογής, αξιολόγησης και εγκυρότητας του διδακτικού υλικού.

Διαμορφώνονται επίπεδα διδακτικού υλικού τέτοια ώστε να μη διακρίνεται το αντικείμενο από τη μέθοδο επειδή απορροφώνται από μια γλώσσα προσέγγισης, η οποία είναι πιο πολύ ηλεκτρονικής μορφής. Το περιεχόμενο από δω και πέρα δεν έχει αυτοτέλεια και αυτοδύναμη αξία αλλά κινείται στη σκέψη του μαθητή με την μορφή μηνυμάτων, εικόνων, εντολών  και εφαρμογών. Η πληροφορία κινείται με τη μορφή μηνύματος, ενώ η γνώση ως μια συνολική αντίληψη, κατανόηση, μεθοδολογική και εννοιολογική επεξεργασία ακυρώνεται. Εμείς γνωρίζουμε ότι οι αντιληπτικές,  κατανοητικές, μεθοδολογικές και εννοιολογικές διαστάσεις συμπίπτουν οριακά και συγκροτούν συνολικές μορφές γνώσης, αλλά δεν ταυτίζονται ποτέ. Επισημαίνουμε τον κίνδυνο, αν προχωρήσουμε μέσω του project σε μια τέτοια κατεύθυνση ταύτισης, καταλήξουμε  με βεβαιότητα στο αποτέλεσμα, ο μαθητής να μετατραπεί σ' ένα εξαρτημένο βιολογικό ον, που θα αντιδρά μόνο με εντολές χωρίς κανενός είδους σκέψη. Εμείς αναγνωρίζουμε την τάση που διαμορφώνεται και δεν αποδεικνύουμε κάτι με στατιστικές που ζητάνε επιμόνως ή κατασκευάζουν αυτοί οι οποίοι θέλουν να διαμορφώσουν προγράμματα χυδαίου εμπειρισμού-συμπεριφορισμού  και όχι ανθρώπινης κοινωνίας.    Επιστημονικές έρευνες στατιστικού χαρακτήρα με όρους που θα λαμβάνουν υπόψη θεωρητικές εργασίες και ερμηνείες της κοινωνικής πραγματικότητας δεν γίνονται και χρειάζεται πολύς δρόμος ακόμα για να πάμε  σε μια αντικειμενική, σ' ένα βαθμό, ολοκληρωμένη και αληθινή προσέγγιση.    

Το σύστημα Project δεν απαντάει στα ερωτήματα που θέτει συνολικά ο μαθητής σχετικά με την αξία και το νόημα της γνώσης στο σχολείο και στη ζωή. Οι  αποσπασματικές πληροφορίες που παρέχει το project και ο φορμαλιστικός του χαρακτήρας πρόσκαιρα κατευθύνουν το μαθητή να το αντιμετωπίσει ως παιχνίδι. Όμως επειδή ο μαθητής δεν έχει την ικανότητα να διαχωρίσει ένα μεθοδολογικά ολοκληρωμένο πρόγραμμα από το αποσπασματικό, κατευθύνεται προοπτικά προς τον περιορισμό του ορίζοντα της σκέψης του και της δημιουργικής του φαντασίας. Ο μαθητής μπορεί να καλλιεργήσει τη δημιουργική του φαντασία, να τη συνδέσει με το συναίσθημα της αγάπης για τη γνώση, όταν "κατεβάζει τον ουρανό στη γη".  Τα ερωτήματα του μαθητή σε σχέση με το νόημα, το σκοπό και την αξία των γνώσεων είναι πραγματικά δηλαδή έχουν σχέση με τον υλικό και πνευματικό κόσμο και δεν είναι συμβατικά και φαινομενολογικά.

Το project δεν βοηθάει στην αναζήτηση των ερωτημάτων που έχουν σχέση με την γένεση, την εξέλιξη, τη διάρκεια, τη μεταβολή, την προοπτική και τις εναλλακτικές δυνατότητες λύσης των προβλημάτων των επιμέρους γνωστικών πεδίων της πραγματικότητας παρά μόνο στις αντίστοιχες εφαρμογές τους.

Το project στο σχολείο συμβάλλει σ' ένα σύστημα προσομοίωσης και συμβατότητας με τους όρους της αγοράς, έτσι ώστε ο μαθητής, αφού περάσει τα στάδια της ειδίκευσης και κατάρτισης, να ενσωματώνεται σε ψευδαισθητικές δραστηριότητες απασχόλησης και εκτέλεσης εντολών και να μη κατανοεί την αξία της εργασίας μέσα στην παραγωγή και στην ανταλλαγή των υλικών αγαθών.  Σε τελευταία ανάλυση μέσα από το σύστημα project δεν υπάρχει καμία δυνατότητα να προσεγγισθούν, αντίθετα με όσα υποστηρίζουν οι συντάκτες του προγράμματος, νέες γνώσεις και μέθοδοι διδασκαλίας. Εκείνο που παρατηρούμε είναι ότι  αφαιρούνται και καταστρέφονται προηγούμενες γνώσεις και μέθοδοι προσέγγισης των γνώσεων, οι οποίες  δεν αντικαθίστανται με κάτι το οποίο να μας πείθει.    

Θεμελιώδες ερώτημα που τίθεται είναι: οι περιοχές γνώσεων με τι αντικαθίστανται; για παράδειγμα με το νέο πρόγραμμα σπουδών της Α΄ τάξης Λυκείου για τη Γλώσσα, η διδασκαλία της Αρχαίας Ελληνικής συρρικνώνεται ως προς το γνωστικό και μεθοδολογικό πεδίο. Αφαιρείται μαθησιακό υλικό και ειδικά στο πεδίο μετάφρασης των αρχαίων κειμένων και της δομής της γλώσσας τα οποία αντικαθίστανται με μορφές συστημάτων project. Στη διδασκαλία της Λογοτεχνίας, η ιστορία των λογοτεχνικών Σχολών και ρευμάτων αφαιρείται και καταστρέφονται τα μεθοδολογικά και αισθητικά κριτήρια προσέγγισης του ποιητικού και πεζού λόγου. Η επιλογή και αξιολόγηση του διδακτικού υλικού μας θυμίζει project, έτσι απλά. Η διδασκαλία της Νέας Ελληνικής Γλώσσας μετατρέπεται σε μια σειρά φορμαλιστικών εντολών προς τους μαθητές, υποστηρίζοντας ότι μπορούν να κατασκευάσουν μόνοι τους το λόγο καταστρέφοντας την πραγματική αφήγηση. {αποδόμηση του λόγου} 

Συμπερασματικά,  μπορούμε να πούμε ότι πρέπει:

1. Να  δημιουργηθεί  μέτωπο διεκδίκησης ενός σχολείου, φορέα μόρφωσης, γνώσης και απελευθέρωσης της σκέψης και της δράσης και όχι ενός σχολείου δικτυακής-ηλεκτρονικής μεταβίβασης της πληροφορίας επιλεκτικά και εναλλακτικά.

2. Να σταματήσει η κατεύθυνση κατάταξης των μαθητών της ίδιας εκπαιδευτικής βαθμίδας σε επίπεδο γνώσης- μάθησης ανώτερο και κατώτερο, που διευκολύνεται με δυνατότητες πρόσβασης σε δικτυακούς τόπους αφού έχουν διαφορετικές κοινωνικές αφετηρίες και διαφορετικές πραγματικότητες μέσα στο πλαίσιο ακόμα και της επίδοσης στο σχολείο

3. Η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών που κινείται σήμερα προς αυτή την κίνηση της γνώσης μέσα από  δίκτυα να έρθει σε επαφή με την πραγματική γνώση του βιβλίου, του μολυβιού και του πίνακα και τη διείσδυση στην θεωρητική πρακτική δραστηριότητα και γνώση. Η ηλεκτρονική πληροφορία να είναι συμπληρωματική και να μη συνδέεται με κατασκευές, αλλά με την ενίσχυση του συνόλου των πληροφοριών.    
 

ΠΗΓΗ: 13-5-2012, http://www.alfavita.gr/artro.php?id=64117

* http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=2174 ή  http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=2174

* *  http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=2626 ή  http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=2626