Η τελευταία πράξη: πάνω σε πολιτικές και όχι απλά οικονομικέ​ς συνιστώσες

Του Νικόλαου Κ. Γεωργαντζά*

ΠΗΓΗ ΓΑΡ ΚΑΙ ΡΙΖΑ ΚΑΛΟΚΑΓΑΘΙΑΣ

ΤΟ ΝΟΜΙΜΟΥ ΤΥΧΕΙΝ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

(Πηγή και ρίζα της Αρετής είναι

το να τυχαίνει κάποιος της κατάλληλης παιδείας)

Πλούταρχος, ‘Ηθικά'

Παίζει ένα ενδιαφέρον άρθρο στο διαδύκτιο, με τίτλο: «Η αρχή της τελευταίας πράξης για την Ευρώπη», που προέρχεται από την Στράτφορ (Stratfor Global Intelligence). Δεν χρειάζεται να το επαναλάβω εδώ ολόκληρο, πολύ περιληπτικά όμως, η Στράτφορ αναφέρεται στο πως μετατρέπεται διαχρονικά η οικονομική σε μία πολιτική κρίση στην Ευρώπη [1].

Η τακτική, π.χ., της λιτότητας εγείρει σοβαρότατα ερωτήματα γιά τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ, που κυριαρχούν στην Ευρώπη, ενώ τα αποτελέσματα των εκλογών σε Γαλλία και Ελλάδα προαγγέλουν την «εντεινόμενη πολιτική κρίση που επικεντρώνεται στην παλιά ευρωπαϊκή τάξη». Το άρθρο καταγίνεται με την ιδεολογία που περιβάλει την παλαιά ευρωπαϊκή τάξη, καθώς και με τις οικονομικές και πολιτικές της συνιστώσες.

Οι μεν οικονομικές συνιστώσες αφορούν «την πεποίθηση ότι το ελεύθερο εμπόριο και ένα ενοποιημένο ρυθμιστικό πλαίσιο θα δημιουργούσαν ένα πλαίσιο ευημερίας, το οποίο θα μοιράζονταν ίσα τα κράτη και οι τάξεις». Οι δε της όλης ιδεολογίας πολιτικές συνιστώσες έχουν να κάνουν «με την πεποίθηση ότι τα θεμελιώδη ζητήματα που χώριζαν τα ευρωπαϊκά κράτη έπαψαν να υφίστανται και ο διαχωριστικός εθνικισμός του παρελθόντος δεν είχε πλέον σημασία»[1].

Μετά από μία αρκετά λεπτομερή ανάλυση της οικονομικο-πολιτικής κατάστασης στην Γαλλία, στην Ελλάδα και στην Ισπανία, η Στράτφορ καταλήγει στο συμπέρασμα πως, σε ολόκληρη την Ευρώπη, η τελευταία πράξη θα παίξει πάνω σε πολιτικές και όχι οικονομικές συνιστώσες, καθόσον στο επίκεντρο «βρίσκονται η εθνική κυριαρχία, η ταξική επίγνωση και ο έλεγχος της εθνικής μοίρας». Επειδή δε «βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή» της τελευταίας πράξης, «δεν είναι καν το πρελούδιο» η Γαλλία και και η Ελλάδα, αλλά μάλλον «δείχνουν προς την κορύφωση της τελευταίας πράξης»[1].

Δυστυχώς, η ανάλυση της Στράτφορ είτε αγνοεί είτε έχει άγνοιαν επί της εννοίας του όντως διαχωριστικού εθνικισμού και την διαφορά του από εκείνες του έθους και του έθνους, γύρω από τις οποίες επικεντρώνονται οι ανθρώπινες κοινωνίες της Ευρώπης -και όχι μόνον- μέσα στην μεταμοντέρνα μας προσωρινότητα. Επίσης, οι πολιτισμικές συνιστώσες αποτελούν μία κραυγαλέα παράλειψη στην προσέγγιση της όλης προβληματικής που επεξεργάζεται η Στράτφορ.

Σχετικά δε με το απαιτούμενο επιτέλους στις μέρες μας ξεκαθάρισμα των εννοιών, η Στράτφορ δεν πρέπει να νοιώθει καθόλου μοναξιά. Έννοιες όπως ‘έθνος', ‘εθνισμός' και ‘εθνικισμός' χρησιμοποιούνται μεν καθημερινά, αλλά παραμένουν περιτυλιγμένες μέσα σε μιά τέλεια θολούρα γιά την πλειοψηφία του ελληνικού μας κόσμου.

Το ‘έθνος', ο ‘εθνισμός' και ο ‘εθνικισμός' είναι τρεις κοινωνικο-πολιτικοί όροι μέσα σε μία απόλυτη σύγχυση, η οποία είναι έντεχνα μεθοδευμένη από τον παγκόσμιο πολιτισμό του κενού και άρδην καταναλωτικού εθνο-μηδενισμού. Είναι τρεις κοινωνικο-πολιτικοί όροι σε μία απόλυτα έντεχνη σύγχυση, γιά χάρη μίας εθνο-μηδενιστικής πολυ-πολιτισμικότητας, η οποία επιτρέπει σε κοινούς απατεώνες και παραποιητές του ανθρωπίνου πολιτισμού να οδηγούν ολάκαιρες κοινωνίες μας σε τουλάχιστον τραγικά αποτελέσματα.

Το να μιλάς όμως ακατανόητα είναι ένας αλεπουδιάρικος τρόπος γιά να κρύβεις την παρμενίδεια θεά Αλήθεια. Η ακριβολογία είναι μία ουσιαστική προϋπόθεση γιά να κατανοούμε τις οικονομικές, πολιτικές και πολιτισμικές συνιστώσες της μεταμοντέρνας μας προσωρινότητας.

Ο Θεόδωρος Ι. Ζιάκας εξηγεί την «τρομακτική σύγχυση περί το τι είναι το έθνος από την αδυναμία μας να συλλάβουμε την έννοια ‘συλλογικό υποκείμενο' και το έθνος σαν τέτοιο». Βλέπει δε την αδυναμία μας τούτη ως «καταστατική για την αυτοκατανόηση πολλών από μας ως υποκειμένων-ατόμων»[2].

Αντίθετα με τα όσα ισχυρίζεται ένας τυπικός εκπρόσωπος της μεταμοντέρνας μας προσωρινότητας, ο Βρετανός ιστορικός Έρικ Χόμπσμπαουμ [3], το ‘έθνος' σχετίζεται μεν με το ‘έθος', δηλαδή την έξη ή συνήθεια, αλλά όχι με υλικά στοιχεία, όπως είναι, π.χ., η βιολογική συγγένεια, η γλώσσα, τα εξωτερικά υλικά σύμβολα, κάποιες συγκεκριμένες γεωγραφικές ζώνες ή η υπηκοότητα. Κάθε έθνος αποκτά υπόσταση μέσα από μία εκδήλωση της ταυτοτικής αυτονομίας μιάς κοινωνίας ανθρώπων, διατηρεί δε την υπόστασή του εάν και μόνον εάν είναι σε θέση να εξελίσσεται ή να ρέει διαχρονικά ανάμεσα στα και μέσα από τα μέλη του.

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης ορίζει το έθνος μέσα από καθαρά πνευματικά ή φαντασιακά στοιχεία, όπως είναι, π.χ., η οργανική ενότητα ακόμα και των συνεκδήμων μελών μιάς κοινωνίας, τα εσωτερικά πνευματικά της σύμβολα, την κοινή κοσμοαντίληψη και το συγκεκριμένο νοηματικό περιεχόμενο της γλώσσας. Το κοινωνικό φαντασιακό και η αυτο-θέσμιση ενός έθνους ρέει αδιάκοπα μέσα από κοινές, συλλογικές εικόνες, αναμνήσεις, λογικούς συνειρμούς, νοήματα, συναισθήματα και επιθυμίες[4] .

Ο Γιώργος Κοντογιώργης επίσης κινήται μέσα στην ‘πραγματική πραγματικότητα' του Καστοριάδη, καθόσον βλέπει τον αυτο-προσδιορισμό ενός έθνους όντως να τεκμηριώνει την ύπαρξη και την ισχύ της ελληνικής εθνικής ταυτότητας. Θεωρεί δε ο Κοντογιώργης πως, ως ένα ανθρωπο-κεντρικό και κοινωνικο-κεντρικό φαινόμενο, το έθνος αποτελεί «ένα πολιτισμικό γεγονός, το οποίο στο μέτρο που μορφοποιείται σε ταυτότητα, ενσαρκώνει την ελευθερία»[5].

Αν και το έθνος είναι ένα πρωτίστως πολιτισμικό γεγονός, δεν παύει τούτο να έχει πολιτική έκφραση, η οποία μπορεί να εμφανίζεται διαφοροποιημένη, δηλαδή να εναρμονίζεται με τις διαστάσεις της ελευθερίας που αντιστοιχούν στην εκάστοτε φάση ενός συνόλου ανθρωπο-κεντρικού και κοινωνικο-κεντρικού κοσμο-συστήματος. Αντίθετα λοιπόν με το δόγμα Χόμπσμπαουμ[3], «το έθνος δεν είναι επινόηση του (νεοτέρου) κράτους και, σαφώς, δεν αποτελεί νεότερο δημιούργημα, αφού απαντάται στον ελληνικό (ανθρωποκεντρικό) κοσμοσυστημικό χώρο»[5].

Ο διαρκής ηρακλείτειος πόλεμος γιά την αναζήτηση και την αποκάλυψη της Αλήθειας είναι μία «συνεχής προσπάθεια να διαρρηγνύουμε την κλειστότητα στην οποία βρισκόμαστε», όπως λέει ο Καστοριάδης. Ανήκει δε στο μάγμα εκείνο των φαντασιακών σημασιών που ορίζουν το πρόταγμα της αυτονομίας, την επιθυμία των ανθρώπων να ζήσουν ως άνθρωποι ελεύθεροι μέσα σε μία κοινωνία ελεύθερη ή μέσα σε μία κοινωνία εν' ελευθερία.

Ο Καστοριάδης και ο Κοντογιώργης συμφωνούν πως οι ρίζες του προτάγματος της κοινωνίας εν' ελευθερία βρίσκονται στην των Αθηναίων αυθεντική, γνήσια ή πραγματική δημοκρατία, που οδήγησε στη δυτική πνευματική παράδοση της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού. Αντίθετα, ο ‘εθνικισμός' κατάγεται από την πτέρυγα εκείνη του ρομαντικού κινήματος που βάλλει λυσσαλέα εναντίον των χειραφετητικών ιδεών του Διαφωτισμού και ονειρεύεται τα σκοτάδια του Μεσαίωνα.

Ο εθνικισμός δεν είναι προϊόν του ελληνικού κοσμο-συστήματος. Αναδύθηκε από την εχθρότητα της φεουδαρχίας προς την πολυμορφία κατά τον 16ο αιώνα, μαζύ με την ιδέα της πολιτικής εξουσίας, το υποκείμενο της οποίας είναι ο ‘λαός, όχι ως έθνος, αλλά ως το απλό συνάθροισμα ατόμων, τα οποία ωστόσο έχουν το δοτό (από ποιόν άραγε;) δικαίωμα να δρουν που και που ως μία αθροιστική οντότητα ατόμων, π.χ., εκλογές.

Ο Καστοριάδης θεωρεί τον εθνικισμό κάτι σαν μία θρησκεία του μίσους, που πολεμάει τη διακηρυγμένη επιθυμία των ανθρώπων να ζήσουν αδελφωμένοι και να συστήσουν μία οικουμενική κοινότητα. Η αντίθεση στο οικουμενικό πνεύμα του Διαφωτισμού εξηγεί, κατά τον Καστοριάδη, την σύνδεση του εθνικισμού με τον χριστιανισμό.

Αυτός είναι ίσως ένας από τους λόγους που ο Κοντογιώργης μιλάει συχνά γιά την ανάγκη μίας ελληνικής εκδοχής του χριστιανισμού. Όμως ακόμα και μέσα από την παρούσα, μη καθαρά ελληνική εκδοχή του χριστιανισμού, ο Ιερώνυμος μας υπενθυμίζει πως είναι: «Πάνω από όλους η Ελλάδα»[6].

Αυτή η φιλική προς το ελληνικό μας έθνος υπενθύμιση από τον κκ. Ιερώνυμο, μαζύ με την προτροπή του γιά το τι είναι νέο στην μεταμοντέρνα μας προσωρινότητα, έγκειται απλώς στην στέγαση του έθνους «στο ένα και μοναδικό κράτος, λόγω της μετάλλαξης στο μεταξύ του ανθρωποκεντρικού κοσμοσυστήματος από τη μικρή στη μεγάλη κλίμακα»[5]. Το ότι δε οι Ιερώνυμος, Καστοριάδης και Κοντογιώργης συμφωνούν, ίσως αποτελεί το σπάνιο τούτο φαινόμενο μία μαρτυρία, ένα σπάνιο αλλά συνάμα απτό παράδειγμα μίας επερχομένης, συλλογικής ελληνικής διάνοιας ή ‘νοοσφαίρας'.

Την ιδέα της νοοσφαίρας παρουσίασε ο Ιησουίτης ιερέας και παλαιοντολόγος Pierre Teilhard de Chardin, πολλά χρόνια πριν από την εμφάνιση του διαδυκτίου. Ο Chardin πίστευε ότι σταδιακά αλλά σταθερά, η ανθρωπότητα ακολουθεί μία πορεία από την ατομική συνειδητότητα προς μία συλλογική συνειδητότητα, μία πανανθρώπινη υπερ-συνείδηση.

Οι μελλοντολόγοι πιστεύουν ότι αυτό το κεντρικό νευρικό σύστημα ενός παγκοσμίου εγκέφαλου ή νου είναι απλά η βάση μίας δυναμικά αναπτυσσομένης νοοσφαίρας, ενός νοητικού πεδίου πάνω στην επιφάνεια της Γης, το οποίο θα αποτελεί την συνάθροιση όλων των μορφογενετικών της πεδίων. Το πεδίο δε τούτο περιέχει την συλλογική γνώση όλης της ανθρωπότητας, μίας εννοίας που παραπέμπει στο συλλογικό υποσυνείδητο του Carl Jung.

Είναι άραγε δυνατόν, η σημερινή μας γνωσιολογία, να μας οδηγήσει σε μία πνευματική μοναδικότητα, την οποία ο Chardin συνήθιζε να αποκαλεί "το σημείο Ω"; Για κάποιες και κάποιους μελλοντολόγους, το σημείο Ω θα προκύψει από μια πνευματική κορύφωση της κυβερνητικής επιστήμης.

Γιά άλλους μελλοντολόγους όπως, π.χ., ο Philip K. Dick, αυτή η τεράστια παγκόσμια ροή πληροφοριών θα προκαλέσει την ανασύσταση της κλασικής φιλοσοφικής εννοίας του Λόγου. Υπάρχει όμως η επιτακτική ανάγκη, τώρα, γιά την ανασύσταση της κλασικής φιλοσοφικής εννοίας του Λόγου, ως μίας ζωντανής οντότητας, την Κυριακή 17 Ιουνίου 2012.

Ναι, το εκτενές αφιέρωμα της Al Jazeera γιά την κρίση στα ‘ελληνικά' (ντε και καλά) μέσα μαζικής εξαπάτησης (ΜΜΕ) ασχολείται με την πλύση εγκεφάλου που πραγματοποιείται στο ελληνικό μας έθος και έθνος, προκειμένου να εφαρμοστεί το σχέδιο της τρόικας στην Ελλάδα[7]. Η ελληνική όμως κοινωνία πρέπει να επιδείξει την συλλογική πνευματική κορύφωση ενός σημείου Ω, ώστε να αποτινάξει την πολλαπλή κοινονικο-οικονομικο-πολιτική κατοχή από τη Ελλάδα και να ξανα-βιώσει ως μία κοινωνία εν' ελευθερία: με προσωπική ελευθερία + κοινωνική ελευθερία + πολιτική ελευθερία.

Ν. Κ. Γ.

[1] Η αρχή της τελευταίας πράξης για την Ευρώπη http://www.euro2day.gr/specials/topics/135/articles/697862/Article.aspx

[2] Προς τι η απίστευτη περί το Έθνος σύγχυση; http://comsos.antibaro.gr/node/3800

[3] Ο ελληνισμός ως έθνος-κοσμοσύστημα http://contogeorgis.blogspot.com/2008/02/blog-post_2952.html

[4] Η φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας http://www.mediafire.com/?fyzzefczyew

[5] Περί έθνους και ελληνικής συνέχειας http://entertainment.in.gr/html/ent/014/ent.105014.asp http://contogeorgis.blogspot.com/2011/04/blog-post.html

[6] Ιερώνυμος: «Πάνω από όλους η Ελλάδα» http://topontiki.gr/article/35394

[7] Το Al Jazeera για τα ελεγχόμενα ελληνικά ΜΜΕ http://www.youtube.com/watch?v=eL9j9h06-To

ΠΗΓΗ: 01/06/2012, http://tonoikaipnevmata.wordpress.com/2012/06/01/….B1/

* Ο Νικόλαος Κ. Γεωργαντζάς είναι Καθηγητής Συστημικής Δυναμικής στο Πανεπιστήμιο Fordham στη Νέα Υόρκη.

Το αδύνατο του ρεαλισμού και ο ρεαλισμός της ρήξης

Του Παναγιώτη Σωτήρη

Η επίκληση του ρεαλισμού κυριαρχεί στην προεκλογική συζήτηση. Η βασικότερη κριτική που απευθύνεται σε όσους αμφισβητούν την καταναγκαστική λιτότητα και τη μνημονιακή εξαθλίωση δεν είναι ότι έχουν άδικο, αλλά ότι «δεν είναι ρεαλιστές» και ότι προτείνουν μέτρα που δεν μπορούν να εφαρμοστούν μέσα στις δοσμένες συνθήκες.

Όμως, εσχάτως στη ρητορική του ρεαλισμού καταφεύγει και η εν δυνάμει κυβερνώσα Αριστερά. Οι τοποθετήσεις του ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούν – στο όνομα του ρεαλισμού… – να κρατήσουν όσο το δυνατόν περισσότερες από τις σταθερές της υπάρχουσας κατάστασης. Παράμετροι όπως η δανειακή σύμβαση ως σταθερή ροή δανειακών ροών από την Τρόικα, η στήριξη των Τραπεζών σε ρευστότητα από την ΕΕ και η παραμονή μέσα στο ευρώ θεωρούνται αναπόδραστες. Η ρήξη με τη λιτότητα πρέπει να έρθει με αυτά τα δεδομένα. Όμως, όπως όλοι ξέρουμε οι αρχικές παραδοχές που κάνει κανείς ορίζουν και το εύρος των πιθανών αποτελεσμάτων.

Το αποτέλεσμα είναι να εξαγγέλλεται μια ρήξη με τη λιτότητα και μια σωτηρία της κοινωνίας που δεν αναιρεί τους μηχανισμούς που οδήγησαν στη σημερινή καταστροφή. Φαινομενικά αυτό δείχνει να έχει το στοιχείο του ρεαλισμού: η αλλαγή πολιτικής φαντάζει σε συνέχεια με τη σημερινή συνθήκη. Όμως, καθόλου ρεαλιστική δεν είναι η παραδοχή ότι χρηματοδοτικές και δανειακές ροές που εξαρχής δόθηκαν υπό την προϋπόθεση της λιτότητας και της αναίρεσης κοινωνικών κατακτήσεων, θα συνεχίσουν να υπάρχουν εάν υπάρχει ριζική αλλαγή πολιτικής.

Βεβαίως υπάρχει και η «υπόθεση της μπλόφας»: σύμφωνα με αυτήν οι ευρωπαίοι εταίροι στο τέλος θα τρομάξουν μπροστά στην κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας και του τραπεζικού συστήματος και του κραδασμού που αυτό θα φέρει στο σύνολο της ευρωζώνης και έτσι θα σπεύσουν να διατηρήσουν τη χρηματοδότηση. Υπάρχει, όμως, και ο κίνδυνος να το εννοούν. Σε αυτή την περίπτωση η έστω και προσωρινή διακοπή ή καθυστέρηση της χρηματοδότησης, με τον τρόπο που ήδη εν μέρει συμβαίνει, θα οδηγήσει σε αλυσιδωτά αποτελέσματα γενικευμένης στάσης πληρωμών και στον εκβιασμό της επιστροφής στην πεπατημένη της λιτότητας.

Εδώ υπάρχει ο αντίλογος ότι μπορεί αντί για αναίρεση της λιτότητας να διεκδικήσουμε αυτή να «παγώσει» στο σημερινό σημείο. Όμως, ακόμη και εάν υποθέσουμε ότι δεν έρχονται νέα μέτρα, τα μέτρα που είναι σε ισχύ αρκούν για να συνεχιστεί ο φαύλος κύκλος λιτότητα – ύφεση – έκρηξη ανεργίας. Σε τελική ανάλυση αυτό το πάγωμα ονομάζουν οι ευρωπαίοι «αναδιαπραγμάτευση»: συνεχίστε στη λιτότητα και μπορούμε να συνεχίσουμε και τη συζήτηση. Επομένως, ο «ρεαλισμός» μπορεί να οδηγήσει στη διολίσθηση στη συμμόρφωση με τη λιτότητα και άρα στη συνθήκη κοινωνικής χρεοκοπίας ακόμη και εάν με διαπραγματευτική πίεση ή με λύσεις της τελευταίας στιγμής αποφευχθεί το ενδεχόμενο της τυπικής χρεοκοπίας. Το αποτέλεσμα θα είναι μια κυβέρνηση λαϊκής προσδοκίας να συνδεθεί με το ενδεχόμενο μιας παρατεταμένης καταστροφής.

Με αυτό τον τρόπο πρέπει να αντιμετωπίσουμε και το επιχείρημα ότι τυχόν άμεση και μονομερής καταγγελία των μνημονιακών συμβάσεων θα οδηγήσει στο άμεσο πάγωμα των ροών χρηματοδότησης, σε ντε φάκτο στάση πληρωμών και σε άτακτη αποχώρηση από την ευρωζώνη. Πριν σπεύσουμε να μιλήσουμε αμέσως για καταστροφή, μήπως πρέπει να εξετάσουμε εάν μεσοπρόθεσμα η άρνηση των θεσμικών εξαναγκασμών των μνημονίων, αλλά και του εμπεδωμένου νεοφιλελευθερισμού του ευρώ, απελευθερώνουν δυνατότητες κοινωνικής δικαιοσύνης και παραγωγικής ανασυγκρότησης; Εάν ναι, τότε όχι απλώς η προετοιμασία της κοινωνίας για αυτά τα ενδεχόμενα, αλλά και η επεξεργασία των άμεσων βημάτων, μαζί με την προειδοποίηση για το κόστος της μετάβασης, είναι πολύ πιο χρήσιμη και τελικά «ρεαλιστική» στάση.

Σίγουρα η άμεση έξοδος από το ευρώ, η παύση πληρωμών στο χρέος (και η άρνηση των υπόλοιπων «δόσεων» των δανείων της Τρόικας), η εθνικοποίηση των Τραπεζών, ο έλεγχος στις κινήσεις κεφαλαίων θα συνεπάγονται μια δύσκολη μεταβατική περίοδο, που θα περιλαμβάνει ανατροπές στις καταναλωτικές συνήθειες και εκτεταμένη χρήση παρεμβάσεων ως προς τη διάθεση βασικών αγαθών. Όμως, θα ανοίξουν δρόμους μετασχηματισμού, ενώ διαφορετικά θα ζούμε τον αργό θάνατο μιας κοινωνίας από αλλεπάλληλες εναλλαγές παρ' ολίγον χρεοκοπιών και νέων κυμάτων έκτακτων μέτρων.

Μήπως τελικά μερικοί μήνες πραγματικών δυσκολιών αλλά και ανάκτησης δημοκρατικού κοινωνικού ελέγχου στην οικονομική και κοινωνική πολιτική, είναι προτιμότεροι από μια παρατεταμένη περίοδο διαρκούς εναγώνιας αναζήτησης απάντησης στους κάθε λογής εκβιασμούς (πότε με μια έκτακτη εισφορά, πότε με την ελπίδα ότι μια έκδοση πχ. Εντόκων γραμματίων θα καλύψει μέρος των αναγκών του δημοσίου) που τελικά θα αποκαρδιώσουν την κοινωνία και θα οδηγήσουν στην παλινόρθωση των μνημονιακών δυνάμεων;

Αρκεί βέβαια αυτή η αναγκαστικά βίαια ρήξη με τις δεσμεύσεις των μνημονίων και της ΕΕ να συνδυαστεί με την εμπιστοσύνη όχι στις αγορές αλλά στη δύναμη ενός οργανωμένου, αλληλέγγυου και διεκδικητικού κινήματος για την αντοχή στις δυσκολίες, για τη συσπείρωση γύρω από το νέο νόμισμα και τη νέα πολιτική και για τον πειραματισμό με νέες κοινωνικές μορφές και ένα εναλλακτικό παραγωγικό πρότυπο πέραν του καταναγκασμού της αγοράς.

Άλλωστε, η μετατόπιση στο έδαφος του «ρεαλισμού», ενισχύει τις συστημικές λογικές. Η ταύτιση στην προεκλογική συζήτηση, από όλες τις πλευρές, της μονομερούς καταγγελίας των μνημονίων με την έξοδο από το ευρώ, η δαιμονοποίηση αυτού του ενδεχομένου και η μετατόπιση από το ναι ή όχι στα μνημόνια στο ποιος έχει την ικανότητα να «διαπραγματευτεί» καλύτερα, μετατοπίζει το πεδίο της πολιτικής αντιπαράθεσης σε πεδία πιο φιλικά για τις μνημονιακές δυνάμεις.

Ο πυρήνας της κριτικής που κάνει σήμερα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ, σε αντίθεση με την ηττοπαθή και καταστροφολογική πολεμική που κάνει το ΚΚΕ, αυτή την αντίφαση προσπαθεί να αναδείξει. Η συμμετοχή της Αριστεράς στην κυβέρνηση, καθαυτή μια κατάθεση ελπίδας από τη μεριά των λαϊκών μαζών, πρέπει να σημαίνει και αριστερή διακυβέρνηση: δηλαδή ρήξη πραγματική με την κυρίαρχη πολιτική, ενεργοποίηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος, εμπιστοσύνη στη δυνατότητα του αγωνιζόμενου λαού να αγκαλιάσει και να μπολιάσει ένα πρόγραμμα κοινωνικού μετασχηματισμού. Διαφορετικά, η ταύτιση της Αριστεράς με την αποτυχία και την ήττα θα ανοίξει το δρόμο για πολύ πιο αντιδραστικές λύσεις, που ήδη εκκολάπτονται στο υβρίδιο αγοραίου αντικομμουνισμού, κυνικού νεοφιλελευθερισμού και κανιβαλικού ρατσισμού στο οποίο επενδύουν οι μνημονιακές δυνάμεις.

Ας μην ξεχνάμε ότι εάν στις 6 Μάη ζήσαμε ένα πολιτικό σεισμό ήταν γιατί η ελληνική κοινωνία δεν έδειξε ρεαλισμό, αλλά οργή και απαίτηση για ριζική αλλαγή. Αυτό το νήμα πρέπει να το κρατήσουμε. Η τόλμη και η διάθεση ρήξης είναι ο πραγματικός ρεαλισμός της εποχής μας.

ΠΗΓΗ: 29-5-2012,  Αριστερό Βήμα

Γιατί επιμένει η αντιμνημονιακή δυναμική

Η επικοινωνιακή επίθεση και η ανερχόμενη πολιτικοποίηση

Του Γιάννη Τσούτσια

Την περίοδο αυτή η πολιτική ασκείται μέσω συνεχών πιέσεων, επικοινωνιακού τύπου, προς το εκλογικό σώμα. Γκάλοπ, αιχμηρές δηλώσεις, επιτελεία σε αναβρασμό, αλλεπάλληλες τηλεοπτικές συζητήσεις πανομοιότυπης θεματολογίας, επαναλαμβανόμενες αναλύσεις που διυλίζουν το πολιτικό μενού της ημέρας, δημοσιεύματα του ελληνικού και του διεθνούς Τύπου, έξωθεν μηνύματα και τηλεφωνήματα. Ένας ιδιόμορφος τετανισμός δημιουργεί μια θολή θεαματικότητα και συσκοτίζει όσα πραγματικά συντελούνται.

Πίσω από τον πρωταθλητισμό των δημοσκοπήσεων και τις επικοινωνιακές ατάκες, κρύβονται τα πραγματικά προβλήματα. Η διαπίστωση αυτή δεν παραπέμπει στο αυτονόητο, στο ότι δηλαδή, πάντα πίσω από την επιφάνεια των πραγμάτων κρύβεται κάτι άλλο. Υπονοεί κάτι το βαθύτερο, δομικό. Το σύννεφο της επικοινωνιακότητας που ενέσκηψε τελευταία, αντανακλά την πραγματική δυσκολία να αντιμετωπιστούν οι παράμετροι μιας πολυπαραγοντικής πραγματικότητας, να προσδιοριστούν τα επόμενα βήματα και να ξεκαθαρίσουν οι στόχοι. Το επικοινωνιακό, έχει παρασύρει όχι μόνο το κοινό, αλλά ακόμη κι εκείνους που έχουν αναλάβει να οργανώσουν επικοινωνιακά την πολιτική διαδικασία. Διότι, αδυνατώντας να μπουν στην ουσία της, εγκλωβίζονται και οι ίδιοι στις ανάγκες της σκηνοθεσίας της. Αυτή η κατάσταση έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα νέα δεδομένα που προέκυψαν στις εκλογές. Η λαϊκή ψήφος δεν ήταν τιμωρητική ή αντίδραση του θυμικού, προϊόν οργής, όπως λέγεται. Ήταν ψήφος συνειδητή, με βαθύ αντιμνημονιακό περιεχόμενο.

Ο κόσμος έχει πειστεί ότι δεν μπορεί να υπάρξουν λύσεις και προοπτική μέσα από το Μνημόνιο. Δεν ήρθε απλώς να υιοθετήσει κάποιο σύνθημα. Την τελευταία διετία, με τρόπο βασανιστικό, μέσα από δύσκολες διαδικασίες και πολλαπλές πιέσεις σε κάθε επίπεδο, μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης έχει υπερβεί τα διλήμματα και έχει καταλήξει. Δεν μετατοπίζεται! Γι' αυτό και μοιάζει να πέφτουν στο κενό οι διογκούμενοι, σε ό,τι αφορά την απειλητικότητά τους, κάθε είδους και κάθε προέλευσης, εκβιασμοί. Αρκεί κανείς να αναλογιστεί και να συγκρίνει όσα σήμερα συμβαίνουν, με τα αντίστοιχα γεγονότα που αντιμετώπισε ο Σαμαράς την περίοδο του πρώτου Μνημόνιου. Με υποπολλαπλάσιας έντασης πιέσεις, η Ν.Δ. κατέρρευσε γρήγορα και συνθηκολόγησε άνευ όρων. Τώρα, ο λαός ανθίσταται. Γι' αυτό και το μέτωπο «όλοι εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ» έχει δευτερεύουσα αποτελεσματικότητα. Η συστημική κριτική είναι απασφαλισμένη. Τα πράγματα έχουν αλλάξει. Ούτε ο φόβος, ούτε η δήθεν εκτονωτική ψήφος της 6ης Μαΐου, ούτε τα κάθε λογής τερτίπια, μπορούν να εκριζώσουν μια βαθύτερη εκτίμηση που έχει τελεσιδικήσει. Εδώ βρισκόμαστε. Ό,τι κι αν συμβεί μέχρι τις επόμενες εκλογές, σημαντικό μέρος της κοινής γνώμης έχει ήδη διαβεί τον Ρουβίκωνα. Έχει αποφασίσει. Γι' αυτό και πέφτουν στο κενό και οι νέοι εκβιασμοί. Παρά τη ρευστότητα και πολυκεντρικότητα στο πολιτικό σκηνικό, η αντιμνημονιακή δυναμική διατηρείται αναλλοίωτη, εξακολουθεί να νευρώνει και να δίνει κατεύθυνση, τον τόνο στις εξελίξεις.

Υπό αυτήν την οπτική, δικαιούται κανείς να προχωρήσει ένα βήμα πιο πέρα τις διαπιστώσεις: Με άξονα την αντιμνημονιακή ψήφο, διαμορφώνεται σιγά-σιγά σήμερα ένα πολιτικό κίνημα, βουβό και αθέατο ακόμη, μέχρι ενός σημείου, που μετασχηματίζει το λαϊκό θυμό σε πολιτική κατεύθυνση. Το αντιμνημονιακό ρεύμα διαθέτει πλέον πολλά, κάποια λιγότερο φανερά, αλλά πάντως καρποφόρα, ποιοτικά χαρακτηριστικά, που εκβάλουν σε μια συνεχή διαδικασία ανερχόμενης πολιτικοποίησης: Αποφασιστικότητα, ανθεκτικότητα, δεκτικότητα και γενναιότητα σε αναθεωρήσεις, ετοιμότητα απέναντι στα πραγματικά επίδικα, υπερβατικότητα σε ό,τι αφορά τις καταγωγές και τις συνειδησιακές μεταθέσεις. Διαθέτει, δηλαδή, τις πολύτιμες προϋποθέσεις για μια φάση μετάβασης, για μια προοπτική προόδου και ουσιαστικού μετασχηματισμού.

Αυτό το υπό διαμόρφωση πολιτικό ρεύμα πρέπει να το στηρίξει αποφασιστικά η Αριστερά. Να επενδύσει επάνω του. Της αναλογεί να μιλήσει γι' αυτό, να το καταστήσει ορατό, να το φέρει στην επιφάνεια, να το αναδείξει. Γιατί ένα τέτοιο υπό διαμόρφωση κίνημα, αποτελεί, εκ των πραγμάτων, τον αναγκαίο βραχίονα που θα μετασχηματίσει όχι την επικαιρότητα, αλλά την πορεία των πραγμάτων, την ίδια τη χώρα.

ΠΗΓΗ: ΔΡΟΜΟΣ της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ 26 ΜΑΗ 2012. Το είδα:  27-05-2012, http://www.politikokafeneio.com/neo/modules.php?name=News&file=article&sid=2553

«ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ με ΠΛΑΤΙΑ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΛΑΪΚΗ ΒΑΣΗ»

Των Κανελλή Δημήτρη, Ποδιά Κώστα & Χήτα Λάμπρου

1. Οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα είναι ραγδαίες – εκρηκτικές και γεννούν απόλυτη αμηχανία στον αστικό πολιτικό κόσμο μέσα και έξω από την χώρα.

Στην συγκυρία του διεθνοποιημένου άγριου καπιταλισμού και της βαθιάς κρίσης του, η Ελλάδα μετατρέπεται σε αδύνατο κρίκο της ευρωσυνθήκης και των συμφώνων σταθερότητας. Ο ελληνικός λαός, το λαϊκό κίνημα σε αυτήν την χώρα, αποτελεί μια πραγματική ενεργοποιημένη ωρολογιακή πολιτική βόμβα στα θεμέλια του διεθνούς τοκογλυφικού χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Στις συνθήκες αυτές, ακόμη και η πιθανότητα εκλογικής πολιτικής χειραφέτησης των λαϊκών μαζών, μια εκλογική νίκη μιας πρότασης αριστερής κυβέρνησης, αποτελεί ενδεχόμενο που αντικειμενικά βρίσκεται σε πλήρη αντιπαράθεση με τον πολιτικό αυταρχισμό των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων, της νεοφιλελεύθερης κοινωνικής καταστροφής, της εργατικής αποπτώχευσης,  της εθνικής ταπείνωσης.

2. Το σενάριο αυτό είναι εντελώς εφιαλτικό, τόσο για την κυρίαρχη ελληνική αστική τάξη, η οποία οδήγησε σε μια πρωτοφανή συντριβή τον δικό της πολιτικό και κοινωνικό συνασπισμό εξουσίας, όσο όμως και για το ευρωπαϊκό διευθυντήριο που βλέπει να καταρρέει το πείραμα της εθελοντικής αυτοχειρίας ενός ολόκληρου λαού στον βωμό της διατήρησης του φιλελευθέρου σφαγείου του ευρωπαϊκού τραπεζικού χρήματος, των χαμηλών επιτοκίων και πληθωρισμού. Πρόκειται για μια οριακή στιγμή στις παγκόσμιες ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις.

Ζούμε λοιπόν σήμερα ιστορικές στιγμές. «Είμαστε όλοι Έλληνες» φωνάζουν οι λαοί της Ευρώπης. Η καρδιά χτυπάει στην Ελλάδα, χτυπάει δυνατά και χτυπάει αριστερά.

3. Όμως η αμηχανία, δεν αποτελεί προνόμιο μονάχα του αστικού πολιτικού συστήματος που φαίνεται να έχει χάσει σε ελάχιστο πολιτικό χρόνο, όλες τις εφεδρείες του. Η αμηχανία είναι έκδηλη και στην ελληνική αριστερά που φαίνεται ανέτοιμη να εκφράσει και να καθοδηγήσει όλη αυτήν την κοινωνική & πολιτική δυναμική.

Από την μια μεριά ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να μπορεί να ανταλλάσει, να ενισχύει και να διευρύνει τους δεσμούς του με ένα νέο πλατύ ριζοσπαστικό πολιτικό ρεύμα που γεννιέται στην ελληνική κοινωνία με όρους μαζικούς και πλειοψηφικούς. Είναι το ρεύμα που εμφανίστηκε και έδωσε πρωτοφανή κοινωνική δυναμική στις πλατείες, στις παρελάσεις, στην σύγκρουση με το δεύτερο μνημόνιο. 

Όμως σωστά επισημαίνεται, ότι χωρίς μια καθαρή προγραμματική στρατηγική σύγκρουσης με την ευρωζώνη, το όποιο ριζοσπαστικό βήμα θα μένει μετέωρο και ανολοκλήρωτο,  όπως επίσης θα μοιάζει πάντα εύκολο για τις δυνάμεις του αστικού κόσμου, να πολιορκήσουν την όποια δυναμική εκφράζεται στον ΣΥΡΙΖΑ, εφόσον η προστασία του ευρώ μοιάζει να αποτελεί το ακρότατο όριο της πολιτικής του. 

4. Από την άλλη όμως και εκείνες οι δυνάμεις (ΚΚΕ & ΑΝΤΑΡΣΥΑ) που έχουν μια σαφή θέση για την ευρωζώνη και που θεωρητικά είναι εξοπλισμένες με μια σημαντική προγραμματική προετοιμασία αναφορικά με την αναγκαιότητα αποδέσμευσης της Ελλάδας από το ευρώ, δεν φαίνεται να μπορούν να τροφοδοτήσουν θετικά και να ανταλλάξουν με όλη  αυτήν την κοινωνική δυναμική η οποία σήμερα συναντιέται με τη αριστερά. Η συζήτηση (όπου ανοίγει), μεταφέρεται για μετά τις εκλογές, τις πιθανά μεγάλες αντιφάσεις που ενέχει το όποιο αποτέλεσμα, του κινδύνους για το λαϊκό κίνημα κλ.π.. Η ίδια συζήτηση όμως παρακάμπτει το κρίσιμο πολιτικό ζήτημα, της ανάγκης να νικήσει η αριστερά σε αυτές τις εκλογές. Η πρόκληση του να σκεφτούμε με κριτήριο μεγαλύτερο του ενός μήνα, υποβιβάζεται στην αμηχανία του να μην σκεπτόμαστε καθόλου τι θα γίνει αυτόν τον μήνα.

Αυτόν τον μήνα όμως η ελληνική κοινωνία είναι καζάνι που βράζει. Τώρα καθορίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό, τι σχήμα θα πάρουν οι εκφρασμένες πολιτικές δυναμικές. Όπως πέρυσι, ακριβώς τέτοιον καιρό, ο λαός στις πλατείες άνοιγε δρόμους για την ελληνική κοινωνία,  όπου η αριστερά  μετά βίας και με μεγάλη καθυστέρηση παρακολουθούσε, έτσι και φέτος σε αυτόν τον μήνα στην ελληνική κοινωνία επαναχαράσσεται με μαζικούς και πλατιούς όρους, η βαθιά συνείδηση της ελληνικής εργατικής τάξης και της ελληνικής νεολαίας.

5. Αυτήν την φορά, η κομματική περιχαράκωση, η προτίμηση των φεστιβάλ των πολιτικών νεολαίων, δεν μπορεί να έχει νομιμοποίηση, όχι μόνο στο λαϊκό κίνημα άλλα ακόμη και στον πιο συνειδητοποιημένο  αριστερό κόσμο. Σε αυτόν τον μήνα, είτε η αριστερά θα νικήσει και ένα μεγάλο πολιτικό ρήγμα θα έχει ανοίξει στην ΕΕ, σε αυτό το σιδερένιο κάστρο του καπιταλισμού, είτε η συνείδηση της ελληνικής εργατικής τάξης θα ρευστοποιηθεί κάτω από την πίεση της νεοφιλελεύθερης επέλασης και την θερμότητα της φτώχιας, της ανεργίας, της απόγνωσης, ανοίγοντας τον δρόμο στην ακροδεξιά και τον φασισμό.

Ολόκληρη η ελληνική αριστερά χωρίς καμία εξαίρεση πρέπει να πάρει πλατιές πρωτοβουλίες, να συμμετάσχει στην εκλογική  μάχη, με σκοπό την εκλογική νίκη της αριστεράς, το μπλοκάρισμα της συγκρότησης κυβέρνησης της δεξιάς. Τώρα είναι η ώρα. Κάθε μια από τις αριστερές πολιτικές δυνάμεις,  με τις απόψεις και τα σύμβολα της, θα πρέπει μέσα από την ιστορικότητα της άποψης της, να στηρίξει αυτό το ενδεχόμενο. Προφανώς θα αποτελούσε θετική συνθήκη, το ενδεχόμενο της κοινής εκλογικής συνεργασίας και συμπαράταξης της αριστεράς, όμως αυτό δεν κατέστη δυνατό για λόγους που δεν χρειάζεται να αξιολογηθούνε τώρα.

Παρόλα αυτά είναι αναγκαίο, η αναγκαία κριτική που γίνεται προς τον ΣΥΡΙΖΑ να είναι συντροφική και να μην στρέφεται ενάντια στην αγωνία και την ελπίδα του ίδιου του λαού. Είναι αναγκαία η κατάκτηση μιας συνθήκης κριτικής αλλά και συμπόρευσης. Είναι αναγκαίο για το λαϊκό κίνημα, το ΚΚΕ  υπό την επιρροή της λαϊκής του βάσης να τοποθετηθεί θετικά στο ενδεχόμενο ψήφου στήριξης ή και ανοχής προς μια αριστερή κυβέρνηση που θα δεσμευτεί στην κατάργηση των μνημονίων, την διαγραφή του χρέους (ή του μεγαλύτερου μέρους του), την εθνικοποίηση των τραπεζών, την αναδιανομή  του πλούτου, την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Μια τέτοια κατεύθυνση μπορεί να δώσει δυναμική στον εκλογικό αγώνα. 

6. Ο τίτλος αυτού του κειμένου είναι: «ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ με ΠΛΑΤΙΑ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΛΑΙΚΗ ΒΑΣΗ» Ενάντια στο ενδεχόμενο μιας μικροαστικής κοινοβουλευτικής διαχείρισης και αντιπροσώπευσης

Η αριστερά, οι πιο προωθημένες και ριζοσπαστικές της δυνάμεις, πρέπει να απαιτήσουν το πρόγραμμα της κυβέρνησης της Αριστεράς, να  κατέβει να συζητηθεί και να ψηφιστεί σε κάθε πλατεία, σε κάθε γειτονιά, σε κάθε σωματείο. Για να νικήσει η αριστερά σε αυτήν τη εκλογική μάχη, θα πρέπει ο λαός να πάρει την υπόθεση στα χέρια του.

Καμία νίκη δεν θα μπορέσει να έρθει από τηλεπαράθυρα. Καμία αριστερή και ριζοσπαστική κριτική δεν θα μπορέσει να φανεί χρήσιμη εάν απομονωθεί από την λαϊκή συνείδηση και γίνεται όπλο και εργαλείο των αστικών ΜΜΕ.

Όλα τα ενωτικά πολιτικά & συνδικαλιστικά σχήματα,  όλη αυτή η μεταβλητή γεωμετρία σχημάτων που περιλαμβάνουν αγωνιστές όλων των αριστερών πολιτικών ρευμάτων, πρέπει αποφασιστικά να ζητήσουν και να πετύχουν πρόγραμμα της κυβέρνησης της Αριστεράς να κατεβεί στις λαϊκές και τοπικές συνελεύσεις, να ψηφιστεί και να τροποποιηθεί από το λαϊκό κίνημα.

Η αριστερά πρέπει να νικήσει σε αυτές τις εκλογές και για να το κάνει, θα πρέπει να δώσει την μάχη με όρους μιας πλατιάς παράταξης, ενός Αριστερού και Λαϊκού Μετώπου: Ενωτικές λαϊκές και αριστερές πρωτοβουλίες, περιφρούρηση του δικαιώματος της δημόσιας συνάθροισης του λαού σε «ΛΑΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ» απέναντι στις προκλήσεις των ΝΑΖΙ με πρωτοπόρα δύναμη την ενωτική συσπείρωση της ριζοσπαστικής αριστεράς.

7. Προς την Κατεύθυνση αυτή είναι αναγκαίο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να πάρει παραδειγματική πρωτοβουλία σε κεντρικό επίπεδο άλλα και σε τοπικό και κλαδικό επίπεδο, με τρόπο συντροφικό και περά από μικροκομματικές σκοπιμότητες προκειμένου να ζητήσει να ανοίξει αυτή η συζήτηση «από τα πάνω» και «από τα κάτω». Να απευθύνει ανοιχτή επιστολή προς ΚΚΕ – ΣΥΡΙΖΑ και να απευθύνει με αποφασιστικότητα την πρόταση πως καμιά αριστερή κυβέρνηση δεν μπορεί να σταθεί χωρίς μια πλατιά οργάνωση του αγωνιζόμενου λαού. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι μια δύναμη που έχει την οργανωτική δυναμική και την αναγκαία πολιτική πυκνότητα, να στηρίξει μια τέτοια πρωτοβουλία.  Επίσης είναι σαφές πως η πολιτική δυναμική αυτού του πολιτικού χώρου υπερβαίνει την εκλογική του καταγραφή. Συνεπώς ένας συνδυασμός συντροφικής συναγωνιστικής απεύθυνσης και δημιουργικής κριτικής είναι δυνατό να συμβάλει καθοριστικά στο άνοιγμα της συζήτησης σε μια πιο προωθημένη και ριζοσπαστική πολιτική βάση.

8. Ο πολιτικός σεισμός της 6ης ΜΑΗ αποτέλεσε έναν κεραυνό που προμηνύει μια μεγάλη θύελλα. Έρχεται λοιπόν «Θύελλα» ενωτικών, ταξικών και πολιτικών αγώνων, πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης του ελληνικού λαού, διεύρυνσης της πολιτικής επιρροής της αριστεράς, ενωτικής πολιτικής δυναμικής για την ριζοσπαστική αριστερά και γιατί όχι εκλογικής παραδειγματικής ήττας των κομμάτων της δεξιάς και των ευρω-μονόδρομων.

Εάν όμως τελικά ο αστισμός, καταφέρει να κυριαρχήσει και να σπρώξει αυτήν την θύελλα ενάντια στις λαϊκές τάξεις, δεν θα είναι μονάχα ευθύνη των όποιων δεξιών ρευμάτων μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ και της προγραμματικής αμηχανίας της ευρω-φιλης αριστεράς. Θα είναι συνολική ευθύνη όλης της αριστεράς.

Η αναγκαία προγραμματική θέση για σύγκρουση και αποδέσμευση της Ελλάδας από την ευρωζώνη, δεν πρέπει να αποτελεί στοιχείο περιχαράκωσης και φοβικού διαχωρισμού από τις λαϊκές μάζες, άλλα πυλώνα λαϊκής γείωσης και έκφρασης του αναδυόμενου ριζοσπαστισμού.

Υπάρχει ακόμη χρόνος για διορθωτικές ενέργειες στον πολιτικό τόνο και στην τακτική, από όλες τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς με στόχο την προγραμματική ριζοσπαστικοποίηση όλης της αριστεράς και την εκλογική νίκη ενός υπό διαμόρφωση  Αριστερού και Λαϊκού Μετώπου.

Κανελλής Δημήτρης, Ποδιάς Κώστας, Χήτας Λάμπρος

31.5.2012

ΠΗΓΗ: 31-5-2012, http://eleftheri-ellada.blogspot.com/2012/05/blog-post_31.html

Μέχρι πότε όταν λέμε όλοι θα εννοούμε όλοι;

Του Νικήτα Χιωτίνη*

Στα τρία τελευταία κείμενά μου, που το φιλόξενο «Ποντίκι» μού έκανε την τιμή να δημοσιεύσει, επιχειρηματολογούσα για να ψηφίσουμε υποψηφίους με γνώσεις και ικανότητες, ισχυρά βιογραφικά και παρελθόν κοινωνικής προσφοράς, τουλάχιστον εκεί όπου δραστηριοποιούνται επαγγελματικώς. Γιατί βεβαίως θα πρέπει να έχουν και κάποιο επάγγελμα, που να το ασκούν με επιτυχία. Να μπορούν δηλαδή κατ' αρχήν να σκέφτονται, αλλά και να έχουν τη δυνατότητα να σκέφτονται ελευθέρως, όπως οφείλουν δηλαδή να κάνουν οι βουλευτές, μη εκβιαζόμενοι ότι θα μείνουν άνεργοι.

Να μην είναι δηλαδή «πολιτικοί» εξ επαγγέλματος, «πολιτικοί» του σωλήνα, χαϊδεμένοι συνδικαλιστές και φοιτητοπατέρες ανίκανοι να σκεφτούν και να δράσουν πέραν των κομματικών εντολών. Ούτε να είναι γόνοι μεγαλοσχημόνων που δήθεν σπούδασαν, αλλά που βεβαίως ποτέ δεν δούλεψαν[1]. Ενδεχομένως να φάνηκα αιθεροβάμων ή ρομαντικός – με την έννοια αυτού που ονειρεύεται τα αδύνατα -, τα γεγονότα όμως μάλλον με δικαιώνουν.

Ας δούμε τι έγινε τον τελευταίο καιρό. Στις εκλογές ο λαός δεν ψήφισε «μονοκούκι» τα εναλλασσόμενα στην εξουσία πρώην μεγάλα κόμματα, επί τέλους. Επί τέλους γιατί τα κόμματα αυτά απεδείχθησαν απολύτως ανίκανα, αν όχι δόλια και προδοτικά των εντολών των πολιτών και του συμφέροντος της χώρας. Ο λαός λοιπόν μοίρασε τις προτιμήσεις του. Τι σημαίνει όμως αυτό; Σημαίνει πως ψήφισε κατά κάποιο ποσοστό τα διάφορα κομματικά προγράμματα. Οι εκλογές δηλαδή αυτές όφειλαν να οδηγήσουν σε κυβέρνηση με συγκερασμό όλων αυτών των προγραμμάτων κατά τα ποσοστά αυτά. Όμως τα κόμματα, όλα τα κόμματα, έμειναν στην παλαιά νοοτροπία, την εγκατασταθείσα με τον δικομματισμό: το καθένα επέμεινε – παρά τα επικοινωνιακά τους τερτίπια – στο αρχικό του πρόγραμμα, δηλαδή υποστήριξε τη δικομματική πρακτική και νοοτροπία. Μπορούμε δηλαδή βασίμως να υποστηρίξουμε πως τα κόμματα επεδίωξαν – και επιδιώκουν – την επανασύσταση του καταγγελθέντος από τον λαό δικομματισμού, με διαφορετικά όμως τα δύο «μεγάλα» κόμματα.

Δικαιούμαστε όμως επιπροσθέτως – και εδώ βασίμως – να υποστηρίξουμε πως δεν είναι μόνο η επιδίωξη ενός άλλου δικομματισμού, η εγκαταστημένη πολιτική νοοτροπία και οι εγκαταστημένοι (απλοϊκοί) πολιτικοί ρόλοι, που εμπόδισαν τον συγκερασμό όλων των προγραμμάτων, κατά το ποσοστό που όρισε ο λαός. Εκτός δηλαδή του ότι τα τρία μικρότερα σε εκλογικό ποσοστό κόμματα ελπίζουν το μεν ΠΑΣΟΚ να επανέλθει στην πρότερη θέση του, τα δε άλλα δύο θέλουν να γίνουν αυτά «χαλίφης στη θέση του χαλίφη», μεγάλο πρόβλημα φαίνεται να βρίσκεται και στην ποιότητα του πολιτικού προσωπικού, που, εκτός των άλλων εχεγγύων ανικανότητας που καταδήλως διαθέτει, δείχνει επίσης να βολεύεται με τον δικομματισμό. Οι μεν ανήκοντες στα δύο μεγάλα κόμματα βολεύονται γιατί περιμένουν κάποια στιγμή να έρθει και η σειρά τους, οι δε ανήκοντες στα μικρότερα βολεύονται με τον δευτερεύοντα ρόλο τους, αυτόν του διαμαρτυρομένου, που επί πλέον τους εξυπηρετεί γενικώς, δηλαδή και εξωπολιτικώς – ιδιαιτέρως τους οπαδούς τους, θα έλεγα καλύτερα τους δηλώνοντες οπαδοί τους. Ίσως μάλιστα αυτό να αποτελεί και τον θεσμικό τους ρόλο στο σύστημα – αναφέρομαι εδώ ιδιαιτέρως στο ΚΚΕ. Είναι χαρακτηριστικό πως η Γραμματέας του κόμματος αυτού, σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφου της τηλεόρασης, θεώρησε καλαμπούρι τη συμμετοχή της στη διακυβέρνηση της χώρας και έβαλε τα γέλια.

Η ανεπάρκεια ή η δολιότητα του υφιστάμενου πολιτικού προσωπικού – τουλάχιστον αυτού που μπορεί να επηρεάσει τα προγράμματα κομμάτων – έχει νομίζω καταδειχτεί. Έχει επίσης καταδειχτεί και ο ρόλος των ΜΜΕ, ιδίως των τηλεοράσεων. Ας αρχίσουμε από αυτές. Αν εξαιρέσουμε τα μικρότερα κόμματα που φαίνεται να λειτουργούν συλλογικώς και έτσι αποφασίζουν αυτά ποιους θα στείλουν στα κανάλια ως εκπροσώπους τους, που είναι κατά κανόνα σοβαροί και διαβασμένοι, οι καλεσμένοι από τα πρώην μεγάλα κόμματα καταδήλως δεν είναι οι καλύτεροι των κομμάτων αυτών (θέλουμε να ελπίζουμε) και είναι προκλητικά οι ίδιοι σε όλα σχεδόν τα κανάλια. Είναι κυρίως είτε γόνοι πολιτικών με «ιστορία» και «διασυνδέσεις», είτε «διορισμένοι» πολιτικοί, με προσόντα καταδήλως άλλα από την πνευματική τους εμβέλεια. Ας πάμε όμως στα προγράμματα των κομμάτων, δηλαδή αυτά που προέβαλαν ως τέτοια και που μαρτυρούν την ποιότητα του πολιτικού προσωπικού τους. Επικεντρώθηκαν όλα στο «Μνημόνιο»[2]. Αντιμνημονιακοί και μνημονιακοί, με εναλλασσόμενες αποχρώσεις, εν πολλοίς αδιευκρίνιστες: καταγγελία, επαναδιαπραγμάτευση, σταδιακή απαγκίστρωση κ.λπ. Πολύ λίγο όμως παρουσιάστηκε η ουσία: η Ελλάδα χρωστάει χρήματα, ασχέτως αν εμπεριέχουν χρέος που είναι επαχθές και που μπορεί να καταγγελθεί. Μάλιστα ακόμα και αν καλύψουμε όλα τα χρέη μας διαγράφοντάς τα, ή με τη συνδρομή των κατοχικών δανείων, δεν έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα που να εγγυάται τη διατήρηση του επιπέδου ζωής υπέρ του οποίου μαχόμαστε στην πλατεία Συντάγματος. Το ΚΚΕ μάλιστα υπερθεμάτιζε, 1.300 ευρώ κατώτατος μισθός (ή κάτι τέτοιο) – δεν βρέθηκε άλλος να δώσει περισσότερα. Έτσι όμως πάλι θα αναγκαζόμαστε να δανειστούμε. Βεβαίως κανείς δεν εγγυάται ότι θα μας ξαναδάνειζαν, αλλά και να μας ξαναδάνειζαν, πάλι θα μπαίναμε στον φαύλο κύκλο. Άρα το ζήτημα δεν βρίσκεται εκεί. Το ζήτημα βρίσκεται στο να σταθούμε ικανοί να αυτοσυντηρηθούμε. Πολύ λίγο όμως ακούσαμε γι' αυτό και σίγουρα αυτό δεν επηρέασε ουσιαστικά στην επιλογή της ψήφου μας. Ψηφίζουμε εν πολλοίς με στερεότυπα, απλώς στις εκλογές αυτές τα παλιά στερεότυπα κατεξευτελίστηκαν – σάπισε το ΠΑΣΟΚ διακήρυξε ο αρχηγός του – και αυτό είναι θετικό σημάδι για να απομυθοποιηθούν τα στερεότυπα αυτά, όλα τα στερεότυπα αυτά.

Είναι ακόμα φανερό πως μήτε αυτοί που πήγαν να διαπραγματευτούν τις δανειακές μας συμβάσεις σκέφτηκαν γι' αυτό (την ανάγκη δηλαδή να μπορούμε να αυτοσυντηρήσουμε το επίπεδο της ζωής μας και την ίδια την ύπαρξη της χώρας μας), παρ' ότι ήσαν εξ επαγγέλματος οικονομολόγοι (δεν αναφέρομαι στους ανεπαγγέλτους και απολύτως ασχέτους, που ίσως να έκαναν τη μεγαλύτερη ζημιά). Θεωρούμε προφανές πως αν προέβαλαν – ή αν είχαμε – ένα καλό πρόγραμμα ανάπτυξης της οικονομίας, ρεαλιστικό πρόγραμμα πάταξης της φοροδιαφυγής και της φοροκλοπής και τρόπο ορθολογικής διαχείρισης των χρημάτων, δεν θα φτάναμε σε μειώσεις μισθών και συντάξεων, ούτε στη δαιμονοποίηση του δημόσιου τομέα και των δημοσίων υπαλλήλων. Άλλωστε έχει επανειλημμένως ειπωθεί από πλευράς δανειστών μας πως δεν ήταν αυτά τα ζητούμενα. Αν τελικώς οι «πολιτικοί» μας κατέληξαν στη λύση της μείωσης μισθών και συντάξεων και σε φορολογικές λαίλαπες και χαράτσια, είναι γιατί είναι ανίκανοι να σκεφτούν και να υλοποιήσουν κάτι άλλο – ή είναι απατεώνες και προδότες. Το ίδιο και η «τρόικα», που στο κάτω-κάτω τη συνέφερε κιόλας, γιατί ελπίζει έτσι να αγοράσει όλη την Ελλάδα αύτανδρη. Αν συνομιλήσετε με δημοσίους υπαλλήλους, θα σας πουν ότι έχουν κάθε γνώση και διάθεση να δουλέψουν, αρκεί κάποιος να τους πει τι να κάνουν. Το ότι είναι αντιπαραγωγικοί δεν φταίνε αυτοί, ούτε γενικώς ο «δημόσιος τομέας», φταίνε αυτοί που τον διαχειρίζονται. Όποτε έγινε προσπάθεια – και έγιναν τέτοιες προσπάθειες[3]– αξιοποίησης των δημοσίων υπαλλήλων ως παραγωγικών λειτουργών της δημόσιας διοίκησης απέτυχαν και απέτυχαν γιατί οι Υπουργοί και οι δεκάδες, ου μην εκατοντάδες, μετακλητοί «σύμβουλοί» τους δεν ήθελαν να χάσουν τις εξουσίες τους, το ίδιο και οι διορισμένοι Γενικοί Γραμματείς και μεγαλοδιευθυντές. Ό,τι επιβάλλεται τώρα με το «μνημόνιο» – αξιοποίηση της περιουσίας των ασφαλιστικών ταμείων, ορθολογική χρήση των χρημάτων των ασφαλισμένων, αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, λειτουργική αποκέντρωση υπηρεσιών, κ.λπ. – το έχω προ πολλών ετών δει γραμμένο[4] σε προτάσεις και μελέτες διευθύνσεων υπουργείων, δηλαδή από τους δαιμονοποιημένους δημοσίους υπαλλήλους, που επί πλέον είχαν προσόντα περισσότερα των πολιτικών προϊσταμένων τους, σε μελέτες άρτιες που υποδείκνυαν και τους τρόπους υλοποίησης των προτεινομένων. Οι μελέτες όμως αυτές είτε έμειναν στα συρτάρια των ανεπαρκών Υπουργών και ανεπαρκών Γενικών Γραμματέων – οι περισσότεροι εξ αυτών μας ξαναζητούν σήμερα την ψήφο μας – είτε πολεμήθηκαν από τους κομματικούς συνδικαλιστές, συνδικαλιστές κατά κανόνα χαμηλών προσόντων, που σύντομα όμως έγιναν βουλευτές και υπουργοί, ή ελπίζουν να γίνουν βουλευτές και υπουργοί. Τους ξέρετε και τους ξέρουμε. Έχω δει σοβαρότατες μελέτες και προτάσεις τρόπων ανάπτυξης των περιφερειών, δηλαδή τρόπων παραγωγής πλούτου και ταυτοχρόνως τρόπων προώθησης των επιδιώξεών μας περί οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής και εδαφικής συνοχής. Είναι έτοιμα και τα οικονομικά και θεσμικά προς τούτο εργαλεία. Κανείς όμως δεν νοιάζεται και δεν μιλάει γι' αυτό. Κανείς δεν μιλάει για τον πλούτο της ελληνικής επικράτειας, δηλαδή για τον πλούτο που μπορεί να παράξει η ελληνική επικράτεια. Και δεν αναφερόμαστε μόνο στα «πιασάρικα» περί πετρελαίου και φυσικού αερίου – γιατί είναι και αυτά θέματα κρίσιμα. Μιλάμε για δραστηριότητες που μπορούν, αθόρυβα και αποτελεσματικά, να αναπτυχθούν και να παράξουν πλούτο και ανάπτυξη στις Περιφέρειες της χώρας και κατ' επέκταση στην ίδια τη χώρα, αρκεί να γίνουν οι κατάλληλες θεσμικές προσαρμογές και αρκεί να επιδειχτεί σωστή εκμετάλλευση των προσφερομένων δυνατοτήτων, από ανθρώπους ικανούς προς τούτο. Συζητάμε γενικώς και αορίστως περί «μνημονίου». Αυτό όμως δεν είναι παρά μια δανειακή σύμβαση, που και αυτή, όπως και κάθε άλλη σύμβαση, μπορεί ανά πάσα στιγμή να μπει σε επαναδιαπραγμάτευση αν υπάρχουν ή τεθούν νέα δεδομένα. Κανείς όμως δεν αναφέρεται σε τέτοιες εναλλακτικές της υπάρχουσας συμβάσεως προτάσεις και στα νέα δεδομένα που θα εισαγάγει – ίσως μόνον ακροθιγώς και πάντως με τρόπο μη πειστικό, γι' αυτό άλλωστε και κανείς δεν επιμένει στην πρόταξή τους, όταν βγαίνει εις άγραν ψηφοφόρων. Ούτε και κανείς πείθεται όταν κάποια κόμματα ξαφνικά και εξ επιφοιτήσεως προτάσσουν νέα «μίγματα πολιτικής». Τι έκαναν άλλωστε όλα αυτά τα χρόνια; Με τα επαγγελματικά στελέχη των παλαιών αποτυχημένων πολιτικών θα υλοποιήσουν τα νέα αυτά «μίγματα», που με καθυστέρηση ανακάλυψε ο νέος αρχηγός;

Βεβαίως κανείς δεν έθεσε το ζήτημα της γεωστρατηγικής θέσης της Ελλάδας, ούτε τα γεωπολιτικά όπλα που διαθέτουμε. Αυτό… κάνει τζιζ ή οι πολιτικοί μας είναι άσχετοι ή και τα δύο μαζί;[5]

Απαισιοδοξία και αδιέξοδο; Όχι, αν υπερβούμε πραγματικά τις παλιές νοοτροπίες, νοοτροπίες πολιτικές αλλά και νοοτροπίες ζωής. Οι εκλογές έδωσαν το έναυσμα, ας προχωρήσουμε παραπέρα. Τα λάθη και οι εμμονές όλων, όλων των κομμάτων και όλων ημών, μπορούν να αιτιολογηθούν και να συγχωρηθούν, όχι όμως για πολύ ακόμα.

* O Νικήτας Χιωτίνης είναι Αρχιτέκτων-Καθηγητής ΤΕΙ

Παραπομπές

[1] Να επισημάνουμε εδώ πως δεν είναι δουλειά το γεγονός ότι ο μπαμπάς-πρωθυπουργός τους διόρισε δήθεν συμβούλους μεγάλων τραπεζών με τεράστιους μισθούς, αλλά με πραγματική ασχολία να φτιάχνουν κομματικούς στρατούς για βουλευτικές πρωτιές.

[2] Δεν αναφέρομαι βεβαίως στο ΚΚΕ με την… ξεκούραστη θέση «έξω από την Ευρώπη» και τα τοιαύτα, χωρίς βεβαίως να εξηγεί το πώς και με τι αποτελέσματα, πέραν των γενικών συνθημάτων του

[3] Δεν υπάρχει χώρος για την λεπτομερή αναφορά σε αυτό, τα στοιχεία όμως είναι στη διάθεση κάθε ενδιαφερομένου

[4] Τη δεκαετία του ‘80, έχω τα σχετικά στοιχεία

[5] Στο ζήτημα αυτό, επειδή χρήζει ιδιαίτερου σχολιασμού, θα επανέλθουμε, πάλι με την ανοχή του «Ποντικιού».

ΠΗΓΗ: ΤΡΙΤΗ, 29 ΜΑΙΟΥ 2012, http://topontiki.gr/article/36036

Karlgroup ή Euromagnum;

Του Στέργιου Ζυγούρα

Ενώ ο εκφερόμενος από τις Βρυξέλλες λόγος για τους προσερχόμενους στις κάλπες Έλληνες έχει αποκαλύψει τμήμα των προθέσεων όσων κατέχουν την εξουσία (πίσω δηλαδή από τους εκλεγμένους έμμεσα ή άμεσα Προέδρους), στο εσωτερικό της χώρας, ο κομματικός λόγος "Ιονέσκο" των μνημονιακών κομμάτων (σκληρού πυρήνα και ρεαλιστικής περιφέρειας) δεν αφήνει πολλά περιθώρια για αλλαγή της γνωστής, σκόπιμα υπεραπλουστευμένης, εγκλωβιστικής, τρομο-διλημματικής ατζέντας.

Η κατάδειξη ορισμένων ιστορικών αντιφάσεων και η ανάδειξη ενταφιασμένων ερωτημάτων είναι – ίσως – ο συντομότερος δρόμος γι' αυτή την αλλαγή. Συνεχίζοντας λοιπόν από εκεί που μείναμε (Βρυξέλλες ή Άαχεν;), ας θέσουμε τα νέα σατιρικά διλήμματα, συμβατά και με τη γλωσσοπλαστική τάση της εποχής (Merkozy, Hollandreou, flexicurity / ευελφάλεια).

Α. Ο Καρλομάγνος μέσα από τη σημερινή Ε.Ε.

Το πολυπολιτισμικό εγκώμιο (laudatio) του βραβευθέντα Βολφ Σόιμπλε έπλεξε ο πρόεδρος του Eurogroup Ζαν Κλωντ Γιουνκέρ. Επιδοκιμάζοντας την προσφορά του στις ευρωπαϊκές υποθέσεις, τον προσφώνησε "Γερμανό και Ευρωπαίο Πατριώτη", υπενθυμίζοντάς μας τον ευρω-ενοποιητικό κανόνα. Ο Σόιμπλε από την πλευρά του τόνισε ότι "Η Ευρώπη είναι ζήτημα καρδιάς και εσωτερικού φρονήματος" (!).

Ζήτησε ενδυνάμωση των θεσμών και προώθηση της ευρωπαϊκής πολιτικής ενοποίησης μέσω της άμεσης εκλογής Προέδρου από τους Ευρωπαίους πολίτες (…λέτε;). Ο υπουργός οικονομικών της Γερμανίας που έχει στο παρελθόν δεχθεί χορηγία από λομπίστα όπλων, είπε ακόμη ότι "Ευρώπη δεν σημαίνει μόνον οικονομία", ότι η Ευρώπη πρέπει να έχει "ανθρώπινο πρόσωπο". Διαπίστωσε δηλαδή κάποια καθυστέρηση στο τρένο του ουμανισμού, ενώ θα ήταν ευχής έργο να μας εξηγούσε γιατί στα χαρτονομίσματα του ευρώ δεν κατάφερε η Ευρώπη να αποτυπώσει αυτό το πρόσωπο. Δεν βρήκαν 5-6 προσωπικότητες του ευρωπαϊκού πολιτισμού και προτίμησαν πύλες και γέφυρες; Τα κεντρικά ΜΜΕ πρόβαλαν ιδιαίτερα την "κρίση του ευρώ" ως ευκαιρία προώθησης της πολιτικής ευρωπαϊκής ενοποίησης. Τι μπορεί να σημαίνει αυτό; Μήπως βλέπουμε το δόγμα του σοκ σε νέα εφαρμογή;

Β. Ο Καρλομάγνος μέσα από το Δ.Ν.Τ.

"Κάθε αποδέκτης του βραβείου "Καρλομάγνος" έχει κατανοήσει κάτι θεμελιώδες: Όταν τα έθνη συνενώνονται κάτω από πνεύμα αλληλεγγύης προκειμένου να αντιμετωπίσουν κοινές προκλήσεις, τότε απολαμβάνουμε μια περίοδο ειρήνης και ευημερίας, ενώ ταυτόχρονα αποφεύγουμε και ένα φαύλο κύκλο συγκρούσεων και αποτελμάτωσης." Christine Lagarde – Aachen, 16.5.2012

Γιατί άραγε το Δ.Ν.Τ. επικροτεί και επαυξάνει με άξονα τον στεφθέντα προ 1212 ετών Κάρολο ως αυτοκράτορα των Ρωμαίων; Επειδή, όπως λέει, ο Wolfgang γεννήθηκε ακριβώς 1200 χρόνια μετά τον Κάρολο;

Γ. Η Ελλάδα μέσα από την τελετή βράβευσης

Το "ελληνικό ζήτημα" θίχτηκε επαρκώς γύρω από την τελετή της βράβευσης. Στην Ελλάδα αποδόθηκε ο ρόλος του ευρωαμφισβητία που πρέπει να ξεκαθαρίσει τη θέση της έναντι όλων των υπολοίπων μελών που την δανειοδοτούν και την θέλουν στην οικογένειά τους (μια μέρα μετά ο Σουλτς θα ξεκαθαρίσει στην Αθήνα εν μέσω απειλών ότι "θέλω" σημαίνει κυρίως "ανέχομαι έναν κακό μαθητή").

Στο βραβείο Καρλομάγνου για νέους 2012, η Ελλάδα είχε την τιμητική της. Οι βραβευθέντες Έλληνες έδειξαν αξιοσημείωτη πολιτική αντοχή στον πόλεμο κολακείας, στο καρότειο δηλαδή τμήμα της μαστιγοκαρότειας γιουνκεροσουλτσοσοϊμλικής τακτικής. Ταυτόχρονα δεν παρασύρθηκαν και από τις παγίδες α) της ευρω-αγάπης που καταλογίζει έμμεσα την ευθύνη για ένα πιθανό διαζύγιο στην ελληνική πλευρά, β) της ταύτισης των (ανενημέρωτων) ευρωπαϊκών λαών με τις πολιτικές του Γιούρογκρουπ και της Κομισιόν.

Δ. Η Ευρώπη δεν γνώριζε, τώρα έμαθε…

Εδώ θα πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί μια Ευρωζώνη που "αγνοούσε" την Goldman Sachs, το τρίο S&P, Moody's, Fitch, την τακτική των "αγορών" και αδυνατούσε να προβλέψει την ύπαρξη "άτακτων μαθητών" και το κακό που αυτοί μπορούσαν να προξενήσουν στο κοινό νόμισμα, πήρε όντως ασφαλή μέτρα αυτή τη φορά, όπως την κρατική δανειοδότηση των κρατών-μελών μέσω EFSF – ESM. Αν το δούμε ως αγνωσία, τότε οι ευρω-καπετάνιοι πρέπει επειγόντως να παρακολουθήσουν μαθήματα καπιταλισμού.

Αν το κρίνουμε ως διαχειριστικό μέτρο, αυτό δείχνει χειρότερο από την προσπάθεια ενός τρύπιου πλοίου μεσοπέλαγα, που αδειάζει μόνο τα νερά με τους κουβάδες, αντί να προσπαθεί να κλείσει την τρύπα. Κι αφού η πρόβλεψη και η ίαση δείχνουν ανεξήγητα ερασιτεχνικές, μένει η περίπτωση μιας σκοπιμότητας. Ενώ διαφαίνονται οι πραγματικοί υπεύθυνοι, εμείς βλέπουμε ήδη, τις φωνές των "αγανακτισμένων" υπουργών / πρωθυπουργών των χωρών που δανειοδοτούν την Ελλάδα, να διεγείρουν τα ένστικτα των "ενημερωμένων" από το Bild και το Focus πολιτών, σπέρνοντας τα αντίστοιχα διαλυτικά μηνύματα στην Ευρωζώνη. Μήπως πρόκειται να φορτωθούν οι Έλληνες και την ευθύνη της διάλυσης του ευρώ; Μήπως τα EFSF – ESM φτιάχτηκαν μόνο για να λειτουργούν ως μηχανισμοί πολιτικής πίεσης; Ακόμα κι αυτοί όμως που καθημερινά τα υποστηρίζουν, αναγκάζονται κάτω από την πίεση των αδιεξόδων που δημιουργούν, να παραδεχθούν ότι δεν είναι μόνον οι "κακοί Έλληνες" υπεύθυνοι για την κρίση δανεισμού, κάποια συνεισφορά είχαν οι δυναστείες "Καραμανλή" και "Παπανδρέου".

Ε. "Ένας Ευρωπαίος Πατριώτης". Ελάχιστες σκέψεις και ερωτήματα περί της Πατρίδας του

1. Eurogroup και βραβείο "Καρλομάγνος" κάθε άλλο παρά κρύβουν τη στενή τους σχέση. Το απλοϊκό ερώτημα που προκύπτει είναι τι δουλειά έχει η Ελλάδα, αλλά και κάθε κράτος, σε μια Ένωση που συμβολίζεται και νοηματοδοτείται από τον Κάρολο το Μέγα

– Ηγέτη της βίαιης ένωσης των γερμανικών φύλων υπό τη θρησκευτική ομπρέλα του χριστιανισμού

– Ηγέτη της διάσπασης του Ρωμαϊκού κράτους, θεμελιωτή της αντιπαλότητας και της προσπάθειας υποκατάστασης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, με όχημα τον χριστιανισμό του filioque.

Ποια ενότητα της σημερινής Ευρώπης σηματοδοτεί ο Καρλομάγνος, σύμβολο του διχασμού, σύμβολο του εχθρικού δίπολου Κωνσταντινούπολη – Ακυίσγρανον (Άαχεν-Εξ λα σαπέλ); Οι Ρωμαίοι επαναστάτες που μετά το 1821 κατήντησαν οι "Έλληνες" εθνικοί ενός εθνικού κράτους, όχι μόνον παραμένουν για την Κομισιόν οι γνωστοί "Γραικοί" δηλαδή οι αιρετικοί χριστιανοί της εποχής του Καρλομάγνου, αλλά ετεροπροσδιορίζονται και ως "Έλληνες = Γραικοί" δηλαδή "μη Ρωμαίοι", δηλαδή όχι οι πολιτιστικοί απόγονοι του πολυεθνικού ευρωπαϊκού πολιτικού φορέα που επί χίλια χρόνια ονομαζόταν "Ρωμαϊκή αυτοκρατορία" και είχε ως πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη. Η σκηνή του 2012 δείχνει τον κύριο "the game is over" να μιλά το στο Άαχεν για πολυεπίπεδους (multi level) πατριώτες. Στο φόντο βρίσκεται ο φέρων το σύμβολο του οικουμενικού χριστιανισμού, ο ηγέτης που υπέταξε τον δυτικό ρωμαϊκό κόσμο προτάσσοντας τη δική του πολιτισμική πρόταση και διεκδικώντας μέσω αυτής τον τίτλο και την κυριαρχία επί των χριστιανικών εθνοτήτων. Ερώτημα: ποιαν ακριβώς πατρίδα εννοεί σήμερα ο κ. Juncker;

2. Σε ποιο λεξικό είπαμε ότι περιγράφονται οι νέες ερμηνείες των όρων "αλληλεγγύη", "σταθερότητα", "συνεργασία"…; Ο διαφωτισμός υποτίθεται ότι κατοχύρωσε από αιώνες τα δικαιώματα του πολίτη και κατήργησε την επάρατη φεουδαρχία και την "ελέω Θεού μοναρχία". Μια επιλεκτική / ανατρεπτική εικόνα του Μοντεσκιέ, του Ρουσσώ και του Βολτέρου βλέπουμε σήμερα στην μανιωδώς επαναλαμβανόμενη δήλωση "Η Ευρώπη θέλει την Ελλάδα, όμως η Ελλάδα πρέπει να τηρήσει τις δεσμεύσεις της". Μέσω αυτής της δήλωσης, η λαϊκή κυριαρχία, η διάκριση των εξουσιών, τα κοινωνικά συμβόλαια και το δικαίωμα στην αντίθετη άποψη δείχνουν άγνωστες λέξεις για το Eurogroup, την Commission και το (ευρω-ευαίσθητο) I.M.F. Μέσω αυτής της δήλωσης ξορκίζεται ακόμα και ένα ελαφρώς "αντιμνημονιακό-ευρωαμφισβητικό" αποτέλεσμα εκλογών. Πολιτική ισχύ και νομιμοποίηση για την Ε.Ε. φαίνονται να έχουν μόνον πράξεις όπως η προσυνεννόηση του Γ.Α.Π. με το Δ.Ν.Τ., το φούσκωμα του ελλείμματος από τον Παπακωνσταντίνου, ο ωμός εκβιασμός των βουλευτών, η "εκλεγμένη" πρωθυπουργία Παπαδήμου, το "κούρεμα" ασφαλιστικών ταμείων, πανεπιστημίων, νοσοκομείων, μικροομολογιούχων, η "ελεύθερη βούληση" της χώρας να μη δανείζεται από τη Ρωσία, την Κίνα, τις αραβικές χώρες ή το εσωτερικό, η μονοκρατορία των Μ.Μ.Ε. και η εξαθλίωση, η οικονομική μετανάστευση, ο θάνατος που προκαλούν τα CDS. Δικαίωμα στο λαό να διαμορφώνει την πολιτική μέσω της εντολής του ΔΕΝ αναγνωρίζεται από αυτή την Ε.Ε. Κι ας μην αναλύσουμε κα

θόλου την κατασκευασμένη κρίση δανεισμού. Σημαντικό είναι να δούμε την ανάδειξη του δυτικού αστικού κοινοβουλευτισμού σε νομισματικό πολίτευμα προαποφασισμένης πολιτικής με ευθύνες πολιτών και ανευθυνότητα πολιτικών.

Τι είδους Ευρωπαϊκή Ένωση, τι είδους Ευρωζώνη είναι αυτή που σφόδρα υποστηρίζουν άπαντα τα φιλοευρωπαϊκά-μνημονιακά ελληνικά κόμματα (ναι, και το σοσιαλιστικό) επισείοντας τον κίνδυνο για μεγαλύτερα δεινά στους πολίτες; Ας αποκηρύξουν τουλάχιστον τα κόμματα αυτά τον ουμανισμό-διαφωτισμό, αφού στην ουσία μόνον έναν γαργαλιστικό -ως προς τη βιτρίνα- βάρβαρο καπιταλισμό υπηρετούσαν οι πολιτικές τους. Τι είδους ανθρωπιστικό μήνυμα εκπέμπουν τα σημερινά σχολεία, τα σημερινά νοσοκομεία; Ποιος ευθύνεται για τη φοροδιαφυγή; Και γιατί την ανακάλυψε τώρα η Ε.Ε.; Οι απαντήσεις σε τέτοια θέματα δεν μπορεί να είναι δογματισμοί ή συνθήματα και -κακά τα ψέματα- χρόνος δεν φαίνεται να διατίθεται ούτε από τα φιλοευρωπαϊκά-αντιμνημονιακά κόμματα, ούτε από το κόμμα που επικαλείται ακατάπαυστα τη "συνειδητοποίηση των εργατικών λαϊκών στρωμάτων". Από την άλλη πλευρά όμως, ποια ανταλλαγή απόψεων, ποιος ελεύθερος διάλογος θα οδηγήσει το χέρι του πολίτη στην επόμενη κάλπη;

Συνοψίζοντας

Αυτή η Ε.Ε. δεν πηγαίνει καθόλου καλά. Εδώ και πολλά χρόνια. Το μαρτυρούν τα γενικευμένα αποτελέσματα του πολέμου σε καιρό ειρήνης (αν εξαιρέσουμε τη Γιουγκοσλαβία) για τα οποία οι διοικούντες κραυγάζουν ανεύθυνοι και ενώ παραδέχονται έμμεσα την κυριαρχία του χρήματος, ενοχοποιούν τους πολίτες. Οι συμβολισμοί δίνουν και παίρνουν και πολλοί δηλώνουν Ευρωπαϊστές σε μια Ευρώπη που αποφεύγει να διασαφηνίσει ακόμα και το σύμβολό της, τη σημαία της. (Ποιος θα το πρόσεχε και θα το έκανε θέμα την εποχή της ακατάσχετης ροής δανείων και πλαστικού χρήματος;). Η Ελλάδα που σήμερα φαίνεται να αμφισβητεί την προσφερόμενη από τα δώδεκα αστέρια "ευημερία", νουθετείται από τους ευρωπαίους αξιωματούχους, οι οποίοι ως φιλεύσπλαχνοι Καρλομάγνοι εργάζονται για τη "σωτηρία" της παρά τη θέλησή της. Ίσως δεν άλλαξαν και τόσο οι καιροί. Ίσως η σημερινή Ελλάδα είναι η Σαξωνία του 8^ου αιώνα. Το ερώτημα σ' αυτή την περίπτωση διατυπώνεται ως εξής: ποιον χριστιανισμό και ποια πολιτική ενοποίηση "προσφέρουν" στην Ελλάδα οι σημερινοί Καρλομάγνοι; Ένα μνημονιακό ευρωσύνταγμα ως Ευαγγέλιο με το ευρώ ως δημοκρατικώς εκλεγμένο Αυτοκράτορα και τα δώδεκα αστέρια ως έμβλημα ελεύθερης / πολλαπλής ερμηνείας;

Στις 28 Μαΐου είχαμε την επέτειο της επίσημης ένταξης της Ελλάδας στην Ε.Ο.Κ (1979). Ας τη θυμηθούμε, μαζί με την προ μηνών δήλωση του Κων. Καραμανλή (βραβείο "Καρλομάγνος", 1978). Σήμερα έχουμε την επέτειο της Άλωσης. Οι κακές γλώσσες λένε ότι η το Ζάππειο είχε αρχικά οριστεί γι' αυτή την ημέρα, στη συνέχεια, υπήρξε ελληνική παρέμβαση και μεταφέρθηκε η τελετή μια μέρα νωρίτερα. Αφού οι γλώσσες είναι κακές, ας τις αγνοήσουμε. Κάποιοι άλλοι όμως (και μάλιστα Βρετανοί) βλέπουν αντίστοιχες σκοπιμότητες, καταγγέλλοντας και επίθεση κατά των συμφερόντων του Βρετανικού λαού. Κι αυτοί μας καλούν να εξετάσουμε μήπως ο γιαλός ήταν εξ αρχής στραβός, μήπως το πολυπολιτισμικό μοντέλο της απελευθέρωσης είναι πρόφαση, αφού η Ευρώπη πρώτα αποδυναμώνει το εθνικό κράτος, καίει δηλαδή το Γιάννη (κατακερματισμός Γιουγκοσλαβίας-ενίσχυση μειονοτήτων-μεταναστευτική πολιτική), ύστερα τον αλείφει με το πολυεπίπεδο πατριωτικό λάδι, συνοδευμένο από τα σχετικά δάνεια. Είναι λοιπόν μια ευκαιρία η κρίση αυτή, για να εξετάσουμε χωρίς προκαταλήψεις τι έγινε, τι γίνεται, που βαδίζουμε; Ναι! Οι νέοι της Ελλάδας  έδωσαν με τη στάση τους μήνυμα ελπιδοφόρο. Ας μην αφήσουμε τους πολιτικάντηδες-φερέφωνα που βούλιαξαν το έθνος-κράτος να θέτουν και τα διλήμματα των εκλογών. Αφού δεν τόλμησαν να μιλήσουν για την ΑΟΖ και επιχειρούν ακόμα και σήμερα να διχάσουν και να αποπροσανατολίσουν επικαλούμενοι κεντροδεξιούς και κεντροαριστερούς συνασπισμούς, αυτοί είναι άξιοι να απαντούν μόνον σε ερωτήματα σαν αυτά που θέτουν: "Βρυξέλλες ή Άαχεν", "Karlgroup ή Euromagnum;". Ο πολίτης θα δει καθαρότερα, θα τραβήξει μπροστά και η κίνηση αυτή θα τους αναγκάσει σε αναμόρφωση, κάπως μεγαλύτερη από την "επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου" που πρόσφατα ανακάλυψαν. Τα προβλήματα στις οικονομίες προκύπτουν με παράλληλη επίθεση στον πολιτισμό, τη βάση της κοινωνικής συνοχής. Γιατί να πιστέψουμε ότι είναι "συστημικά";

29.5.2012 – Στέργιος Ζυγούρας

ΠΗΓΗ: http://karavaki.wordpress.com/2012/05/29/karlgroup-or-euromagnum/. Εκεί θα έχετε την ευκαιρία να δείτε και 8 σχετικά βίντειο…

Η Αριστερά μπορεί και πρέπει να διαχειριστεί τη νίκη του λαού

Από την απονομιμοποίηση της κατοχής στις 6 Μάη στη πλήρη ανατροπή στις 17 Ιούνη.

Του Μιχάλη Βασιλάκη*

Οι εκλογές στις 6 Μάη του 2012 διεξήχθηκαν στις πιο αντίξοες συνθήκες για την εργατική τάξη το λαό και τη χώρα από όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις από το 1946 και μετά!

Σε ακόμη πιο δυσμενείς συνθήκες θα γίνουν οι εκλογές στις 17 Ιούνη, με την ολιγαρχία και τον παρασιτισμό να αναπαράγουν και να μεγιστοποιούν ένα χυδαίο εμφυλιοπολεμικό και μετεμφυλιακό κλίμα.

Σε πολιορκία από την διεθνική οικονομικοπολιτική τρομοκρατία που στηρίζει το μαύρο κοινωνικοπολιτικό μέτωπο της οικονομικοπολιτικής κατοχής, η εργατική τάξη και ο λαός, ένιωσε και νιώθει να απειλείται άμεσα η επιβίωση του, η αξιοπρέπεια του, η ταυτότητα του αλλά και η ίδια η ύπαρξη της χώρας στον παγκόσμιο γεωγραφικό και πολιτικό χάρτη, αν δεν δηλώσει υποταγή στα υπερεθνικά διευθυντήρια του νεοφιλελευθερισμού!

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Ο λαός απάντησε και με την ψήφο του. Ξεπέρασε ακόμη και τα όρια που του έβαζε το πολιτικό επίπεδο της ταξικής πάλης που καθόριζε συνολικά το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων ενσωματώνοντας στο εκλογικό αποτέλεσμα και όλες τις αντιφατικότητες της.

α) Αποδοκίμασε και καταδίκασε το καθεστώς της οικονομικοπολιτικής κατοχής.

 β) Αποκάλυψε τον συμμοριακό χαρακτήρα της ιθύνουσας τάξης και την πλήρη ξενοδουλεία της.

 γ) Απείλησε με συνολική αποδιάρθρωση το κοινωνικοπολιτικό σύστημα.

δ) Οδήγησε στα όρια της πλήρους κατάρρευσης το διπολικό εξουσιαστικό πολιτικό σύστημα και τις εφεδρείες του.

ε) Αποκάλυψε τον πολιτικό χαρακτήρα των παρασιτικών μεσοστρωμάτων που υποκλίθηκαν κατά κύριο λόγο στον φασισμό και το ναζισμό για να εκβιάσουν την κοινωνική τους ηγεμονία στην ελληνική κοινωνία.

στ) Ανάδειξε την επείγουσα ανάγκη μιας ταξικής οριοθέτησης στις πλατφόρμες της αριστεράς, που δεν θα βασίζονται σε ένα εφήμερο και αναλώσιμο πολιτικό εμπειρισμό με διαταξικό περιεχόμενο αλλά στη βαθιά γνώση των εσωτερικών και διεθνών αιτιών της κρίσης και την προοπτική της χώρας στον επανακαθοριζόμενο παγκόσμιο και ευρωπαϊκό καταμερισμό εργασίας!

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ-Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο

 Ο διεμβολισμός του δικομματισμού από τον ΣΥΡΙΖΑ- Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο με την θέση για ένα νέο συνασπισμό εξουσίας και την ελπίδα που εξέπεμψε για αποτελεσματική σύγκρουση με τα σημερινά ευρωπαϊκά στάτους, ανάδειξε την Ελλάδα στο επίκεντρο του παγκόσμιου πολιτικού ενδιαφέροντος αποκαλύπτοντας έτσι: 

1) Την εξαιρετική σημασία του γεωπολιτικού της χώρου στις παγκόσμιες εξελίξεις.

2) Τις καταλυτικές επιδράσεις που θα χει στον ευρωπαϊκό χώρο και όχι μόνο, μια προοδευτική, ριζοσπαστική, δημοκρατική ανατροπή στην Ελλάδα.

Η δυνατότητα βέβαια του ΣΥΡΙΖΑ-Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο να διαχειριστεί μια τέτοια ανατροπή είναι ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ και ΟΧΙ ΔΕΔΟΜΕΝΟ.

Όσο και αν η κοινοβουλευτική νομιμοποίηση μιας εξουσίας έχει τεράστια σημασία καθώς έχει αναδειχθεί και σε όρο του διεθνούς δικαίου της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης για ευνόητους λόγους, αυτή μόνη της δεν αρκεί. Αντίθετα μπορεί να μεταλλαχτεί σε λαιμητόμο των προοδευτικών δυνάμεων αν δεν μπορεί να υποστηριχθεί από ένα μαχητικό μέτωπο κοινωνικών δυνάμεων και συμφερόντων με πυρήνα την βασική δύναμη της κοινωνίας της εργασίας.

Από κάθε άποψη λοιπόν, η δυνατότητα μιας ριζοσπαστικής ανατροπής δεν είναι μόνο υπόθεση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κύρια του επαναστατικού εργατικού κινήματος μέσω και του «φαινομένου Τσίπρα», που για πρώτη φορά στην ιστορία του αναπτυγμένου καπιταλισμού, αναδεικνύει τη δυνατότητα ενός ρεύματος συνολικού κοινωνικού μετασχηματισμού στο κεντρικό μάλιστα πεδίο των ανταγωνισμών για την νεοφιλελεύθερη παγκόσμια ηγεμονία!

Ο ΣΥΡΙΖΑ- Ενωτικό Κοινωνικό μέτωπο και το «φαινόμενο Τσίπρα», είναι γέννημα θρέμμα των αντιθέσεων και αντιφατικοτήτων του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού στην πιο οξυμένη μορφή τους και αποτελεί σαν πολιτικό υποκείμενο υπό διαμόρφωση, κορυφαίο επίδικο ανάμεσα στην αστική τάξη και τα μεσοστρώματα της από τη μια μεριά και την εργατική τάξη από την άλλη.

ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΟΥΤΟΠΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗΣ

Το ΚΚΕ εξ οφίτσιο κληρονόμος του τριτοδιεθνιστικού κομμουνιστικού ρεύματος είχε την ιστορική υποχρέωση και ταυτόχρονα την ευκαιρία και κάθε δυνατότητα να προωθήσει την κοινωνική ηγεμονία της εργατικής τάξης στο κοινωνικοπολιτικό μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ και να αναδείξει την επαναστατική δημοκρατική ανατροπή σαν αναγκαία και εφικτή δυνατότητα απέναντι στα διαλυτικά αδιέξοδα της οικονομικοπολιτικής κατοχής.

Αντί για αυτό που θα διασφάλιζε εγγυήσεις για την εργατική τάξη και το λαό, αλλά και στο ίδιο πρωταγωνιστικό ρόλο στην ριζοσπαστική δημοκρατική ανατροπή, οδηγείται από την ηγεσία του σε κοινωνική και πολιτική περιθωριοποίηση. Σε ρόλο εμπροσθοφυλακής των επιχειρήσεων της αστικής τάξης και των δυνάμεων της οικονομικοπολιτικής κατοχής να αλώσουν και να αποδιαρθρώσουν το ΣΥΡΙΖΑ, η ηγεσία του ΚΚΕ αναλώνει την όποια ιστορική δυναμική του κομμουνιστικού ρεύματος.

Αποτελεί προσβολή για κάθε κομμουνιστή και κομμουνίστρια που δεν την αξίζουν, η θέση της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε. «Ότι μόνο το ΚΚΕ είναι αυτό που μπορεί να αντιμετωπίσει το ΣΥΡΙΖΑ»!! Σε ποιους απευθύνεται άραγε; Η ακόμη σε ποιους απευθύνεται η θέση της κ. Παπαρήγα «ότι δεν θα στεναχωρηθεί αν οι δυνάμεις της οικονομικής και πολιτικής κατοχής αποδιαρθρώσουν και διαλύσουν το ΣΥΡΙΖΑ»!!

Το γεγονός δεν είναι ούτε συγκυριακό, ούτε τυχαίο έχει αιτίες βαθύτερες θεωρητικές, ιδεολογικές, ταξικές που όμως δεν είναι της ώρας.

ΚΑΜΙΑ ΜΑΧΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΑΜΕΝΗ, ΠΑΡΑ  ΜΟΝΟ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΔΙΝΕΤΑΙ

Όσο πλησιάζουμε στις 17 Ιούνη οι ομοβροντίες απειλών και εκβιασμών, η πολιτική τρομοκρατία του λαού εντείνονται σε μια καλά σχεδιασμένη επιχείρηση πολιτικής του λοβοτομής.

Δεν πρέπει βέβαια να' χει κανείς καμία αμφιβολία για τις προθέσεις των κλεφτών και των κλεπταποδόχων, των μαυραγοριτών και των πολιτικών τους ανδρεικέλων.

Έχουν ήδη ξεπεράσει το επίπεδο της πολιτικής τρομοκρατίας και αποκαλύπτουν τον ακραίο αντιλαϊκό και προδοτικό τους ρόλο.

Ούτε λίγο, ούτε πολύ  οι αρχιτέκτονες και οι υπότροφοι της οικονομικοπολιτικής διαφθοράς,  οι ομοτράπεζοι και ομογάλακτοι «της κοινωνίας των Τζοχατζόπουλου-Εφραίμ» απειλούν πως αν αμφισβητηθεί η εξουσία τους, χέρι-χέρι με την Μέρκελ, τον Κάμερον, τη Λαγκάρντ, τον Ομπάμα και τις συμμορίες τους, θα διαλύσουν τη χώρα και θα βυθίσουν το λαό στην πείνα, τη εξαθλίωση και το αίμα.

Το κοινωνικοπολιτικό μπλοκ της διαφθοράς και της υποτέλειας έχει μεταλλαχτεί ήδη σε μπλοκ υπονομευτών και σαμποταριστών, ίδιο με το μπλοκ που χέρι-χέρι με τη CIA δολοφόνησε τον Αλιέντε για να θριαμβεύσει η Πινοσετική δημοκρατία της Wall street.

Η εργατική τάξη, ο λαός, η νεολαία καλείται να δώσει μια τέτοια κορυφαία μάχη ενάντια στις εσωτερικές και εξωτερικές αιτίες της κρίσης και στις δυνάμεις που έχουν ήδη οδηγήσει τη χώρα στη διάλυση και την χρεοκοπία. Μπορεί να το κάνουν με νικηφόρα προοπτική.

Η ΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ Η ΑΝΑΤΑΞΗ

Αναμφίβολα η πρώτη φάση της προοδευτικής, δημοκρατικής, διεξόδου θα είναι η πιο κρίσιμη, η πιο επίπονη, η πιο απαιτητική.

Σε αυτή τη φάση οι μάχες θα δοθούν σε τρία κύρια μέτωπα:

1. Στην απόκρουση κάθε προσπάθειας υπονόμευσης επέμβασης και σαμποτάζ που θα επιχειρηθεί ενάντια στην προοδευτική δημοκρατική πλειοψηφία.

2. Στη μετωπική σύγκρουση με το παρασιτικό κράτος και τη «κοινωνία των Τζοχατζόπουλου-Εφραίμ» που αποθησαύρισαν πάνω από το 60% του σημερινού δημόσιου χρέους, απογυμνώνοντας την παραγωγική βάση της χώρας

3. Στην διασφάλιση των βασικών  εγγυήσεων για την ζωή, τα δικαιώματα και τις ελευθερίες του λαού.

– Κανείς Έλληνας πολίτης δεν θα πεινάσει, δεν θα χάσει το σπίτι του και τις αποταμιεύσεις του μόχθου του.

– Κανείς εργαζόμενος, άνεργος, νέος και νέα δεν θα  περιθωριοποιηθεί, δεν θα στερηθεί τα φυσικά και κοινωνικά αγαθά της υγείας και της παιδείας.

– Καμία παραγωγική επιχείρηση δεν θα κλείσει και κανείς εργαζόμενος δεν θα χάσει τη δουλειά του.

– Νομοθετική απαγόρευση αμοιβών κατώτερων των 800 ευρώ στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

– Ανώτερη αμοιβή αιρετών, ανακλητών, μετακλητών, δημόσιων λειτουργών και δημόσιων υπαλλήλων τα 2.500 ευρώ.

– Παραγωγική επανακεφαλαιοποίηση του αποθησαυρισμένου πλούτου κάθε μορφής, από την πλουτοκρατία και τον παρασιτισμό, με έκτακτα μέτρα.

– Δημόσια διεύθυνση και έλεγχος του τραπεζικού συστήματος.

Η ΑΝΑΤΑΞΗ του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού είναι απολύτως αδύνατη μέσα στη διαπλοκή του τριγώνου ΧΡΕΟΣ-ΕΥΡΩ-ΜΝΗΜΟΝΙΟ. Τα αποτελέσματα του θα ναι ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ και ΔΙΑΛΥΣΗ.

1.  Το ευρώ αποψίλωσε παραγωγικά τη χώρα, έγινε το όχημα για το χρέος και αποκεφαλαιοποίησε πλήρως την ελληνική οικονομία, διαδικασία που συνεχίζεται από τον μαυραγορίτικο παρασιτισμό και τις συμμοριακές ομάδες της ιθύνουσας τάξης.

2. ΧΡΕΟΣ και ΕΥΡΩ μαζί, κάνουν αδύνατη την οποιαδήποτε παραγωγική σώρευση κεφαλαίου.

3. Το ΜΝΗΜΟΝΙΟ ολοκληρώνοντας την λειτουργία των δύο προηγούμενων, κάνει αδύνατη ακόμη και την στοιχειώδη λειτουργία του νεοελληνικού σχηματισμού ως κοινωνία και έθνος-κράτος.

Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΗ

Το τρίγωνο ΕΥΡΩ-ΧΡΕΟΣ-ΜΝΗΜΟΝΙΟ μετατρέπει ραγδαία τη χώρα σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και καταναγκαστικών έργων της οικονομικοπολιτικής κατοχής.

Η σύγκρουση της πλειοψηφίας της προοδευτικής δημοκρατικής διεξόδου με το τρίγωνο αυτό πρέπει να ναι αποφασιστική όχι στα πλαίσια μιας περιφερειακής διαπραγμάτευσης του μνημονίου, αλλά για τον επανακαθορισμό της θέσης της χώρας στην ευρωπαϊκή αλυσίδα με μια νέα ειδική σχέση που θα καθορίζει νέα πλαίσια λειτουργίας του ΕΥΡΩ για την Ελλάδα και έξω από την αγχόνη του χρέους.

Η απαλλαγή από το καθεστώς της οικονομικοπολιτικής κατοχής θα ναι φυσικά μόνο το πρώτο βήμα για να αρχίσει να αναδύεται η νέα προοδευτική, δημοκρατική, Ελλάδα των αξιών της εργασίας, της δημοκρατίας, της γνώσης, της ελευθερίας.

– Η ριζική αναδιάρθρωση του παραγωγικού ιστού της χώρας με αξιοποίηση της συσσωρευμένης γνώσης για μια ολοκληρωμένη και σύμμετρη εσωτερική αγορά.

–  Ο εκδημοκρατισμός  των κοινωνικών λειτουργιών σε όλα τα επίπεδα.

– Ο εκδημοκρατισμός και η παραγωγική ανασυγκρότηση του σάπιου και διεφθαρμένου παρασιτικού κράτους.

– Η διαμόρφωση ενός πολιτικού συστήματος που θα αποκαθιστά τις αρχές της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, θα τις θωρακίζει και θα τις εξελίσσει με αμεσοδημοκρατικές μορφές παρέμβασης του λαού σε όλα τα επίπεδα των εξουσιών.

–  Η δημόσια διεύθυνση και έλεγχος του τραπεζικού συστήματος.

– Ο εκδημοκρατισμός και η διαφάνεια στο σύστημα απονομής δικαίου μέσα και από τη συνολική επαναδιατύπωση του αστικού και ποινικού κώδικα.

Είναι ζητήματα άμεσα αναγκαία και για την μαζική πολιτική κινητοποίηση της εργατικής τάξης και των λαϊκών μαζών στην υπεράσπιση και προώθηση της προοδευτικής δημοκρατικής διεξόδου.

Στο επίπεδο των διεθνών σχέσεων που δημιουργούνται στα πλαίσια του γενικότερου επανακαθορισμού του παγκόσμιου καταμερισμού εργασίας, πρέπει η νέα προοδευτική δημοκρατική πλειοψηφία να θέσει για συζήτηση και προώθηση δύο ώριμα ζητήματα:

α. Τη προώθηση ενός πανευρωπαϊκού συμφώνου ασφάλειας που θα ξεπερνά το ψυχροπολεμικά μονοπολικό ΝΑΤΟ που σφετερίζεται τα αποτελέσματα του Β' παγκόσμιου πολέμου.

β. Τη διεύρυνση της ομάδας των μονίμων μελών του συμβουλίου ασφαλείας του ΟΗΕ με την είσοδο της Ινδίας, της Ιαπωνίας, της Γερμανίας, εκπροσώπου χώρας της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής.

Στις 17 ΙΟΥΝΗ με την ψήφο μας αρνούμαστε ότι η μοίρα της Ελλάδας είναι στρατόπεδο καταναγκαστικών έργων της οικονομικοπολιτικής κατοχής.

Αποτυπώνουμε την θέληση μας σαν πλειοψηφικό ρεύμα για την αριστερή προοδευτική δημοκρατική διέξοδο.

Στηρίζουμε τον ΣΥΡΙΖΑ-Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο μέσα στις συνθήκες της ταξικής πάλης σαν μέσο και μοχλό αυτής τη διεξόδου.

Να ολοκληρώσουμε στο επίπεδο της εκλογικής κοινοβουλευτικής αναμέτρησης στις 17 ΙΟΥΝΗ αυτό που θεμελιώθηκε στις 6 ΜΑΗ.  

* Μιχάλης Βασιλάκης – Για το Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο,   www.eamgr.wordpress.com   

         29/5/12