Σιωπηρή συνενοχή ή αντίδραση στον φασισμό;

Του παπα Δημήτρη Θεοφίλου*

«Η τόλμη, η ειλικρίνεια και το νοιάξιμο για τον αδιάκριτα πλησίον,

 μας καθιστούν αυθεντικούς ανθρώπους,

φορείς ελπίδας και πολιτισμού για ένα ξάστερο αύριο»

Θα περίμενε κανείς η «καθεύδουσα και αυτοαπασχολούμενη» ελλαδική εκκλησία, να τολμήσει, να ρισκάρει, να διακινδυνεύσει να βρεθεί απέναντι από το σκοτάδι, το νεοφασισμό και το νεοναζισμό που εκκολάπτεται ξανά σαν το αυγό του φιδιού, και μας απειλεί σαν κοινωνία, σαν πολιτισμό, σαν δημοκρατία. Σιωπά όμως ενοχικά, όπως έκανε  το 1936-1940 με τη φασιστική-ναζιστική μεταξική δικτατορία, αλλά και πολύ πιο πρόσφατα με την αμερικανοκίνητη δικτατορία 1967-1974 των συνταγματαρχών.

Η ιστορία πώς να ξεπλύνει τόση αδιάντροπη ενοχή και συνεργασία. Ακόμη μέχρι σήμερα βγαίνουν νοσταλγοί «δεσποτάδες» (θα ήταν προσβολή για τον επισκοπικό θεσμό να τους ονοματίσουμε αλλιώτικα) και λιβανίζουν ξεδιάντροπα τους βρικόλακες και εμπόρους εθνικοφροσύνης του λαού και των ιερών και οσίων της ιστορίας μας.

Χείλη λοιπόν ερμητικά κλειστά, βρισκόμενα σε ουδέτερη σιωπή, αλλά ουδέτερη σιωπή δεν υπάρχει, παρά μόνο σιωπηρή συνενοχή. Γόνοι, παιδιά και εγγόνια συνεργατών κατακτητών, δοσίλογων και ταγματασφαλιτών σηκώσανε κεφάλι και έχουν άποψη για τα πάντα χρησιμοποιώντας τη δημοκρατία στης οποίας το σώμα έχουν ασελγήσει επανειλημμένως. Πριν αρκετούς αιώνες κάποιοι πρόγονοί μας θα αναφωνούσαν λίγη «ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ».

Ντρέπομαι ειλικρινά σαν πολίτης αλλά και σαν κληρικός αυτού του τόπου, να ανέχομαι και να συνεχίζω να καλύπτω με τη σιωπή και ανανδρία μου, όλο αυτό το συμφερτό δήθεν αγανακτισμένων φασιστοειδών που επαγγέλλονται μια νέα ναζιστική κοινωνία με «καθαρούς φυλετικά  άρειους με βάση το DNA», έτσι αποφάσισα να σπάσω τη σιωπή μου και σε αυτό προσκαλώ και άλλους.

Αν τα τελευταία εκλογικά αποτελέσματα δεν ήταν  τόσο ανατριχιαστικά, ίσως να περιοριζόταν το όλο ζήτημα στο χώρο της ψυχιατρικής, αλλά δυστυχώς η κατάσταση «ξεφεύγει» εχθές χτύπησαν και τραυμάτισαν κάποιους που είχαν διαφορετική άποψη, σήμερα χτύπησαν γυναίκες μέλη του κοινοβουλίου αύριο θα κάνουν πογκρόμ όπου και όποιον στοχοποιήσουν. Είναι μια  επικίνδυνη μειοψηφία, θα τους αφήσουμε «αδέσποτους» να μας «υπερασπίζονται» ή να μας «κακοποιούν» ανάλογα με τις αρρωστημένες διαθέσεις τους;

Είμαστε οι πολλοί, ας βάλουμε τα όρια ανοχής και αντοχής, σαν συντεταγμένη κοινωνία, σαν πολιτισμός, σαν θρησκευτικό ή ιδεολογικό «πιστεύω» απέναντι στη βία, στο φασισμό και το σκοτάδι. Λυπάμαι πολύ γιατί τούτες εδώ οι σκέψεις αρθρώνονται από κάποιον χαμηλά στην εκκλησιαστική και κοινωνική ιεραρχία με οικογένεια και βαριές υποχρεώσεις και όχι από εκείνους που θα έπρεπε ως πνευματικοί ταγοί να αφήσουν τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα και τις αξόδευτες «ευσεβείς» προθέσεις και να εκτεθούν, να διακριθούν, να τοποθετηθούν, να τολμήσουν, αφήνοντας πίσω Mercedes, μίτρες, αυτοκρατορικούς μανδύες, πατερίτσες και αυτό-ικανοποιητικά κιτς συλλείτουργα που προκαλούν τόσο με τη χλιδή τους όσο και με τον αρχοντο-χωριατισμό τους, τον αναξιοπαθούντα αδελφό.

Στο πρόσωπο του καθενός χωριστά και όλων μαζί η εκκλησία, θα έπρεπε να αναγνωρίζει το πρόσωπο του Χριστού. Στο βαθμό λοιπόν και στην έλλειψη αναγνωρισιμότητας αυτού του ίδιου του Χριστού αναδεικνύεται περίτρανα το ξαστόχισμα του ουρανού και της Βασιλείας Εκείνου που τα έδωσε όλα δίχως να προσδοκά τίποτε.  

Ξέρω πως με τα λόγια τούτα πολλοί ξεβολεύονται και ενοχλούνται, αλλά τι να κάνουμε ο Χριστός και η διδασκαλία του ποτέ δεν υπήρξαν, βολικά εργαλεία, στα χέρια τυράννων, δημοκόπων και άπραγων θεατών της ιστορίας.

Αν η σύγχρονη ελλαδική εκκλησία δεν τολμήσει να αναμετρηθεί με τον κακό εαυτό της και δεν ανταποκριθεί με εμπειρικό και βιωματικό τρόπο (και όχι με αδάπανες φανφάρες από τους άμβωνες)  – στις ανάγκες των καιρών και του λαού της, που σίγουρα δεν περιορίζονται μόνο σε προσφορά τροφής αλλά σε δόσιμο νοήματος ζωής, με σταυρικό παράδειγμα που δείχνει και μαρτυρά την επερχόμενη φαεσφόρα ανάσταση –  είναι καταδικασμένη τόσο ενδοϊστορικά  όσο και μεταφυσικά σε μη αναγνωρισιμότητα, ως φορέα αληθινού νοήματος της όντως ζωής και κιβωτού της σωτηρίας, από τον μοναδικό Κύριο και Δεσπότη της.

* O παπα-Δημήτρης Θεοφίλου είναι εφημέριος στη  Φωκίδα. Είναι έγγαμος, πατέρας 3 παιδιών, Πτυχ. Θεολογίας, Πτυχ. Ψυχολογίας, Μaster Θεολογίας, Πτυχ. βυζαντινής μουσικής.

ΠΗΓΗ: Ημ. Δημοσίευσης: Jun 7, 2012, http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=9568

Σε διατεταγμένη υπηρεσία η Εθνική Τράπεζα εμφανίζει ως συμφέρον της κοινωνίας το συμφέρον των τραπεζιτών

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Μια ακόμη προσπάθεια για να εμφανιστεί η σημερινή οικονομική πολιτική, στο βασικό της περίγραμμα, ως μονόδρομος, αποτελεί η ειδική έκδοση της Εθνικής Τράπεζας που δόθηκε στην δημοσιότητα την Τρίτη 29 Μαΐου 2012, με θέμα «το κρίσιμο δίλημμα» για την ελληνική οικονομία. Η έκθεση επιχειρεί να ποσοτικοποιήσει τις συνέπειες της εξόδου από το ευρώ και καταλήγει ότι η έξοδος ισοδυναμεί με κοινωνική καταστροφή.

Με αυτό τον τρόπο επιδιώκει να στοιχίσει τους εκλογείς πίσω από το ευρώ και κατ' επέκταση τα φιλο-Μνημονιακά κόμματα, υπερβαίνοντας έτσι την διαχωριστική γραμμή που έχει διαμορφωθεί με επίκεντρο το Μνημόνιο και κατ' επέκταση το κοινωνικό ζήτημα. Μια διαχωριστική γραμμή που, περιττό να ειπωθεί, διευκολύνει την άμεση καταδίκη της λιτότητας και την μακροπρόθεσμη αμφισβήτηση του ευρώ, επιτρέποντας μετατοπίσεις σε βάρος της αστικής πολιτικής.

Κατ' αρχάς πρέπει να ειπωθεί ότι η Εθνική Τράπεζα βρίσκεται σε διατεταγμένη υπηρεσία. Να θυμίσουμε ότι πριν λίγους μήνες ο δοτός πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος είχε προαναγγείλει μια έρευνα για τα αποτελέσματα της εξόδου από το ευρώ, η οποία ποτέ δεν έγινε. Πολύ πιθανά επομένως η δουλειά να ανατέθηκε στην Εθνική αντί στο υπουργείο Οικονομικών. Από καιρό άλλωστε ισχύει ότι για την Τζένεραλ Μότορς και τις ΗΠΑ την πρώτη μεταπολεμική εποχή: «ότι είναι καλό για τις τράπεζες και την Εθνική είναι και για το Ελλάδα». Που βρίσκεται η σύγκρουση συμφέροντος; Το γεγονός ότι η Εθνική Τράπεζα συγχέει και ταυτίζει το δικό της ιδιοτελές συμφέρον (ως μια χρεοκοπημένη τράπεζα που συνεχίζει να λειτουργεί χάρη στο τσάμπα χρήμα) με το κοινωνικό φαίνεται από το γεγονός ότι εξ αρχής ταυτίζει την παραμονή στο ευρώ με την εφαρμογή των Μνημονίων και την χρηματοδότηση των τραπεζών. Μόνο που έτσι αποδεικνύεται και ποιος ευνοείται από την πολιτική της «εσωτερικής υποτίμησης». Εκθειάζοντας την χρηματοδότηση αναφέρεται συγκεκριμένα πως από τα 150 δισ. ευρώ που έχει λάβει μέχρι στιγμής η Ελλάδα μόνο τα 20 δισ. έχουν χρησιμοποιηθεί για τις πρωτογενείς ανάγκες του προϋπολογισμού και τα υπόλοιπα πήγαν στους πιστωτές. Εξ αυτών τα 25 δισ. κατευθύνθηκαν ή θα κατευθυνθούν στις μαύρες τρύπες των ελληνικών τραπεζών. Φαίνεται έτσι που κατά κύριο λόγο πήγαν τα χρήματα της «διάσωσης»: σε ελληνικές και ξένες τράπεζες που ωφελήθηκαν τα μέγιστα από την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους κι όχι στην κάλυψη των χρηματοδοτικών κενών του κρατικού προϋπολογισμού. Αυτή η πρωτοφανής μεταφορά πόρων, με τον λογαριασμό να χρεώνεται στο ελληνικό δημόσιο, ουδέποτε θα είχε συμβεί εκτός ευρώ. Οι μηχανισμοί της ευρωζώνης (τόσο οι θεσμικοί όπως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας όσο οι ανεπίσημοι όπως το Βερολίνο) θωράκισαν τα συμφέροντα των τραπεζών και εγγυήθηκαν την επιτυχή ολοκλήρωση της πέμπτης ελληνικής χρεοκοπίας, όπως έγινε προς όφελος των πιστωτών. Γιατί μετά να μην δίνουν όρκο πίστης στο ευρώ οι χρεοκοπημένοι τραπεζίτες;

Το γεγονός ότι η έκθεση της Εθνικής δεν έχει καμιά σχέση με τα κοινωνικά συμφέροντα τα οποία επικαλείται για να στιγματίσει την έξοδο από το ευρώ φαίνεται επίσης από το γεγονός ότι εκθειάζει τα αποτελέσματα από την εφαρμογή του Μνημονίου, παραβλέποντας την πανθομολογούμενη αποτυχία του στην εκπλήρωση των ονομαστικών του στόχων, όπως είναι για παράδειγμα η αντιμετώπιση του δημοσιονομικού εκτροχιασμού, που εξακολουθεί να …είναι εδώ! Η οικονομία βυθίζεται σε ένα σπιράλ ύφεσης και λιτότητας, η ανεργία έχει εκτιναχθεί σε πρωτοφανή επίπεδα, οι άστεγοι αυξάνονται κάθε εβδομάδα και παρόλα αυτά η Εθνική αναφέρει: «Αξίζει εκ προοιμίου να επισημανθεί ότι, παρά τα αναμφισβήτητα σκληρά μέτρα που εφαρμόστηκαν την τελευταία διετία, η ελληνική οικονομία σημείωσε σημαντική πρόοδο σε βασικά πεδία της οικονομικής προσαρμογής»!

Συνειδητή διαστρέβλωση της πραγματικότητας ωστόσο αποτελούν και οι «υπολογισμοί» της έκθεσης της Εθνικής, ο επικεφαλής οικονομολόγος της οποίας, Παύλος Μυλωνάς, υπηρετούσε επί 8ετίας στο ΔΝΤ. Αναφέρεται χαρακτηριστικά ο κίνδυνος δημιουργίας ενός πληθωριστικού φαύλου κύκλου ως αποτέλεσμα της υποτίμησης του νέου εθνικού νομίσματος και της νομισματικής χρηματοδότησης των πρωτογενών δημοσιονομικών ελλειμμάτων, που το 2011 παρέμειναν στο 2,2% του ΑΕΠ. Η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική. Το χρηματοδοτικό κενό του κρατικού προϋπολογισμού κατά πρώτο λόγο μπορεί να καλυφθεί με την αύξηση της άμεσης φορολογίας, ειδικά στις υπηρεσίες και δη τις χρηματοπιστωτικές που δεν έχουν την δυνατότητα ακόμη και να χρησιμοποιήσουν ως εκβιασμό την απειλή της μετεγκατάστασης. Κατά δεύτερο τα ελλείμματα μπορούν να καλυφθούν με την προσφυγή σε εσωτερικό δανεισμό, όπως συνέβαινε επί δεκαετίες, σε βάρος φυσικά όχι μόνο των κερδών που απομυζούν οι διεθνείς χρηματοπιστωτικοί οίκοι αλλά και οι εγχώριες τράπεζες, καθώς από ‘κει θα φύγουν τα χρήματα για να τοποθετηθούν στα κρατικά ομόλογα. Η εκτύπωση νέου χρήματος ωστόσο, ακόμη και πληθωριστικού, είναι αναγκαία προκειμένου η ελληνική οικονομία να ξεπεράσει την υφεσιακή παγίδα στην οποία βυθίζεται, χωρίς μάλιστα να διακρίνεται κι ένα ορατό τέλος. Ακόμη δηλαδή κι αν δεν υπήρχε η ανάγκη κάλυψης των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, η κυκλοφορία του χρήματος έπρεπε να αυξηθεί για να τονωθεί η οικονομική δραστηριότητα. Η διαδικασία αυτή θα προκαλέσει πληθωρισμό; Ο κίνδυνος του πληθωρισμού και μάλιστα του καλπάζοντος είναι τόσο υπαρκτός όσο και να πλημμυρίσει μια έρημος αν πέσουν λίγες παραπάνω σταγόνες νερού.

Η ισοτιμία του νέου νομίσματος ωστόσο είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Σημείο αφετηρίας εδώ είναι η αδήριτη πραγματικότητα πως η σημερινή ισοτιμία του «εθνικού» μας νομίσματος δεν έχει καμιά σχέση με τις ανάγκες και το στάτους της ελληνικής οικονομίας. Με άλλα λόγια: Η χρεοκοπία αποτελεί την μοναδική κι εύκολη απάντηση στο ερώτημα τι θα συμβεί σε μια οικονομία εθισμένη να υποτιμά κάθε 10 χρόνια το εθνικό της νόμισμα ακόμη και κατά 15% αν σε μια 10ετία αυτό ανατιμηθεί κατά 70%… Η δομή της ελληνικής οικονομίας επομένως (με τον τουρισμό μεταξύ άλλων, κατ' εξοχήν δραστηριότητα που χρειάζεται «μαλακή ισοτιμία», να απασχολεί το 15% του εργατικού δυναμικού) δεν μπορεί να αντέξει ισοτιμία σαν τη σημερινή. Υπάρχουν ωστόσο επιλογές επ' αυτού του θέματος. Το νέο εθνικό νόμισμα μπορεί να υποτιμηθεί αμέσως, μπορεί όμως και όχι. Επαφίεται δηλαδή στις προτιμήσεις όσων χαράσσουν οικονομική πολιτική να μην επιτρέψουν την διαπραγμάτευση του νέου νομίσματος στις αγορές συναλλάγματος, μεταθέτοντας κατ' αυτό τον τρόπο για το μέλλον, μετά από 6 μήνες για παράδειγμα, τα σοκ της προσαρμογής στο νέο νομισματικό σύστημα. Είναι μια τακτική απόφαση που διευκολύνεται από τ' ότι κερδοσκόποι και αγορές δεν θα έχουν προλάβει να «χτίσουν» θέσεις επί της δραχμής για να εκβιάσουν και να επιβάλουν μια πιο «πραγματική ισοτιμία». Ακόμη όμως κι όταν υποτιμηθεί η νέα δραχμή, η νέα ισοτιμία δεν σημαίνει «πληθωρισμό άνω του 30% αρχικά, με ισχυρή ανοδική τάση στη συνέχεια», όπως αναφέρει η έκθεση της Εθνικής Τράπεζας. Στον αντίποδα αυτών των αυθαίρετων και κινδυνολογικών εκτιμήσεων ο μοναδικός υπολογισμός που έχει γίνει μέχρι στιγμής είναι από τον Θόδωρο Μαριόλη, στη βάση ενός πίνακα εισροών – εκροών της ελληνικής οικονομίας, κι εκτιμά ότι ακόμη και με μια υποτίμηση της τάξης του 50% ο πληθωρισμός τον πρώτο χρόνο θα ήταν μεταξύ 5,3% και 9,3% και τον πέμπτο χρόνο από 0,05% μέχρι 2,6%. Στη βάση αυτή θα χρειαστεί μια 15ετία για να εξανεμιστούν τα οφέλη ανταγωνιστικότητας που θα προκύψουν από την υποτίμηση.

Ακόμη όμως κι αυτή η υποτίμηση δεν είναι ανάγκη να σημάνει αντίστοιχη υποβάθμιση της θέσης των εργαζομένων στην Ελλάδα, ως αποτέλεσμα των ανατιμήσεων σε εισαγόμενα είδη. Οι τιμές μπορούν να ελεγχθούν με την επιβολή διοικητικών αποφάσεων και διατίμησης στα βασικά αγαθά. Ενώ σε μισθούς, ημερομίσθια και συντάξεις μπορεί να επιβληθεί τιμαριθμική αναπροσαρμογή, χωρίς αρνητικές συνέπειες (αυτοτροφοδοτούμενος φαύλος κύκλος ανόδου πληθωρισμού, τιμών και μισθών) όπως δείχνει και το παράδειγμα της Κύπρου όπου η αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή δεν συνοδεύτηκε από τέτοια σπείρα.

Ζητούμενο των αλυσιδωτών αντιδράσεων που θα προκύψουν στους μισθούς και την παραγωγή δεν θα είναι η τόνωση των εξαγωγών (ή θα είναι δευτερευόντως αυτή) αλλά η αύξηση της εσωτερικής ζήτησης που θα στραφεί κατά προτίμηση σε εγχώρια παραγόμενα προϊόντα. Κάτι αντίστοιχο έγινε και στην Αργεντινή, μετά την εγκατάλειψη της δολαριοποίησης, όπου ως ατμομηχανή της ανάπτυξης δεν λειτούργησαν οι εξαγωγές όπως λέγεται, αλλά η αυξημένη εγχώρια ζήτηση λόγω της ανόδου των εισοδημάτων των πιο φτωχών κοινωνικών στρωμάτων. Αυτή η δυναμική θα οδηγεί σε συνεχή μείωση την ανεργία καθώς θα εντάσσει στην οικονομική δραστηριότητα παραγωγικό δυναμικό που μένει σήμερα σε ολοένα και αυξανόμενο βαθμό αχρησιμοποίητο. Στον αντίποδα επομένως των εφιαλτικών σεναρίων (βαθύτερη ύφεση κατά 22%, μείωση του κατά κεφαλήν εισοδήματος κατά 55% σε ευρώ) η έξοδος από το ευρώ μπορεί να δώσει την ώθηση, αποτελώντας την αναγκαία αλλά μη ικανή συνθήκη, για μια επανεκκίνηση της οικονομίας.

Τέλος, σε ένα σημείο πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι έχει δίκιο η έκθεση της Εθνικής Τράπεζας. Εκεί που αναφέρει ότι «η έξοδος από το ευρώ θα καταστήσει αναπόφευκτη την αθέτηση ενός μεγάλου τμήματος των περίπου 325 δισ. ευρώ του εξωτερικού χρέους της Ελλάδας… Χωρίς την αθέτηση σημαντικού τμήματος αυτών των υποχρεώσεων εξυπηρέτησης χρέους… θα εκτόξευαν το συνολικό δημόσιο χρέος (συμπεριλαμβανομένου του εσωτερικού χρέους) σε επίπεδο άνω του 370% του ΑΕΠ και θα δημιουργούσαν την ανάγκη για μεγαλύτερο (και προφανώς ανέφικτο) πλεόνασμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, προκειμένου να πληρώνονται τα χρεολύσια του εξωτερικού δημόσιου χρέους». Μόνο που αυτή η επιλογή δεν «θα μετέτρεπε οριστικά την χώρα μας σε παρία της διεθνούς κοινότητας, με τον οποίο λίγες χώρες θα ήθελαν να έχουν οικονομικές συναλλαγές» όπως αναφέρει η έκθεση και γίνεται ήδη όλο και συχνότερα σήμερα! Όσο είμαστε δηλαδή στο ευρώ. Αντίθετα, η άρνηση πληρωμής του δημόσιου χρέους αποτελεί μία από τις επιπλέον συνθήκες (μαζί με την επιβολή φραγμών στην κίνηση κεφαλαίων, την εθνικοποίηση τραπεζών, την έξοδο από την ΕΕ κ.α.) για την επιτυχή έξοδο από το ευρώ στο πλαίσιο ενός προγράμματος ρήξης και ανατροπής της σημερινής επίθεσης.

Η φούσκα του ευρώ και το αναπόφευκτο της ύφεσης

Του Δημήτρη Καζάκη

Με τον υπουργό οικονομικών να ανακοινώνει ότι οι αγορές δανεισμού είναι κλειστές για την Ισπανία, ξεκινά μια ακόμη δύσκολη ημέρα για την ευρωζώνη. Τα όρνια που αρχίζουν να συνωστίζονται πάνω από τις τράπεζες του ευρώ, υποδηλώνουν την αληθινή κατάσταση τους. Σε θέση επιφυλακής να αγοράσουν έναντι πινακίου φακής ακίνητα και περιουσιακά στοιχεία ισπανικών τραπεζών, που βρίσκονται στο κέντρο της δίνης που ταλανίζει την Ισπανία, βρίσκονται επιθετικά fund (γύπες), σύμφωνα με ανάλυση του Reuters. 

Πρόκειται για επενδυτικούς οίκους που είχαν «εμφανιστεί» και στην Ιρλανδία και τώρα ευελπιστούν πως όσες ισπανικές τράπεζες υφίστανται πιέσεις θα έχουν μικρά περιθώρια αντιστάσεων στο «ξεπούλημα» στοιχείων – ανάμεσα στα οποία και κατοικίες που έχουν κατασχεθεί – προς ενίσχυση των ισολογισμών τους. «Θέλουν να επιβεβαιώσουν πως θα είναι ανάμεσα στους πρώτους πέντε που θα καλέσουμε όταν τα περιουσιακά στοιχεία των τραπεζών βγουν στην αγορά» ανέφερε στο Reuters ανώτατος τραπεζίτης που χειρίζεται το επενδυτικό χαρτοφυλάκιο του ομίλου του.

Προηγούμενες κρούσεις στην Ισπανία ήταν απογοητευτικές για τα εν λόγω fund και εταιρείες real estate, αναφέρει το πρακτορείο.

Τώρα όμως, οι νέες μεταρρυθμίσεις στο τραπεζικό σύστημα θα αναγκάσουν ορισμένες τράπεζες – κυρίως αυτές που απολαμβάνουν δημόσια χρηματοδότηση – να θέσουν προς πώληση κατασχεμένα ακίνητα, το περιβάλλον αποτιμάται καθοριστικά ευνοϊκότερο. Οι εκτιμήσεις ότι οι τράπεζες έχουν να αντιμετωπίσουν ζημίες ύψους 137 δισ. ευρώ θα κάνει επιτακτική την ανάγκη για τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα να πουλήσουν όσο-οσο τα περιουσιακά τους στοιχεία.

Σύμφωνα με το πρακτορείο, ορισμένοι πιστεύουν πως το ξαφνικό αυτό ενδιαφέρον έχει ήδη λειτουργήσει πολλαπλασιαστικά στις τιμές. «Η τιμή που είναι διατιθέμενες να πωλούν οι τράπεζες και να αγοράσουν οι επενδυτές έχει περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό. Αυτό είναι δεδομένο» είπε δικηγόρος στη Μαδρίτη, σύμβουλος σε θέματα αναδιάρθρωσης τραπεζικών ταμιευτηρίων.

Στην ίδια κατάσταση βρίσκεται ήδη το ελληνικό τραπεζικό σύστημα με τα επενδυτικά κεφάλαια (γύπες και άλλα) καθώς και εταιρείες real estate, να έχουν εγκατασταθεί στην χώρα και να «φιλετάρουν» τα περιουσιακά στοιχεία των εγχώριων τραπεζών. Αυτός ήταν ο λόγος επίσκεψης και της Blackrock, η οποία αποτίμησε τα περιουσιακά στοιχεία και άνοιξε τον δρόμο για την επιδρομή. Το παιχνίδι που παίζεται αυτή την στιγμή είναι η οικοδόμηση συμμαχιών ανάμεσα σε εγχώριους τραπεζίτες, επιχειρηματικά κυκλώματα και πολιτικούς προκειμένου η λεηλασία να προχωρήσει με τον πιο ομαλό τρόπο.

Οι οίκοι αξιολόγησης πρωταγωνιστούν στην προσέλκυση των αρπαχτικών της αγοράς. Έτσι ο αμερικανικός οίκος αξιολόγησης Moody's υποβάθμισε σήμερα Τετάρτη το αξιόχρεο πολλών γερμανικών τραπεζών και των θυγατρικών τους στο εξωτερικό, καθώς και των τριών μεγαλύτερων τραπεζών της Αυστρίας, της Erste Bank, Raiffeisen Bank International (RBI) και Bank Austria, θυγατρικής του ιταλικού ομίλου UniCredit, εν μέσω της εντεινόμενης κρίσης στην Ευρωζώνη.

Συγκεκριμένα, η Moody's μείωσε το αξιόχρεο πολλών γερμανικών τραπεζών και θυγατρικών τους στο εξωτερικό, επικαλούμενος τον αυξημένο κίνδυνο που αντιμετωπίζουν λόγω των περαιτέρω σοκ που μπορεί να προκύψουν από την κρίση χρέους στην ευρωζώνη και τις περιορισμένες δυνατότητές τους να απορροφήσουν ζημίες. Ανάμεσα στις τράπεζες είναι οι θυγατρικές της Commerzbank, δεύτερης μεγαλύτερης τράπεζας της Γερμανίας, στη Νέα Υόρκη και στο Παρίσι.

Το βασικό πρόβλημα είναι ότι οι τράπεζες στην ευρωζώνη πρέπει πάσει θυσία να «κουρέψουν» τα ενεργητικά τους προκειμένου να σταθεροποιήσουν την κατάστασή τους. Σύμφωνα με το ΔΝΤ εκτιμά ότι οι ευρωπαϊκές τράπεζες πρέπει να περικόψουν τα ενεργητικά τους τουλάχιστον κατά 2,6 τρις ευρώ έως το τέλος του 2012. Κι αυτό είναι το καλύτερο δυνατό σενάριο. Το νούμερο αυτό μπορεί να φτάσει έως τα 3,8 τρις έως τα τέλη του έτους, αν επιδεινωθεί η κρίση και η οικονομία της ευρωζώνης αρχίζει ξανά να συρρικνώνεται. Πράγμα που θεωρείται βέβαιο. Αυτό σημαίνει ότι η οικονομία της ευρωζώνης με ΑΕΠ 9,4 τρις ευρώ (τρέχουσες τιμές 2011) πρέπει να επωμιστεί ζημιές από τις περικοπές ενεργητικών των τραπεζών που ισοδυναμούν περίπου με το 40% του ΑΕΠ για το 2012.

Μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο χωρίς να βυθίσει ακόμη και την φαινομενικά ισχυρή Γερμανία σε μια απύθμενη ύφεση; Το σίγουρο είναι πάντως ότι η προσπάθεια αυτή θα φορτώσει με τεράστια βάρη την πραγματική οικονομία, διότι όχι μόνο οι ζημιές των τραπεζών θα περάσουν στον φορολογούμενο, αλλά και γιατί μέχρις ότου «εξυγιανθεί» το τραπεζικό σύστημα, η άντληση πιστωτικών κεφαλαίων ακόμη και για τις πολύ μεγάλες επιχειρήσεις της ευρωζώνης θα είναι άκρως προβληματική. Την ίδια ώρα οι τράπεζες και οι επιχειρήσεις, κυρίως οι πολύ μεγάλες με δεσπόζουσα θέση στην οικονομία της ευρωζώνης, τα βρίσκουν σκούρα στην άντληση κεφαλαίων και από την χρηματιστική αγορά. Τα χρηματιστήρια της ευρωζώνης και ευρύτερα της ΕΕ για το 2011 έχασαν περίπου ένα 25% του δείχτη αξίας τους. Κι ενώ κατόρθωσαν από τον Ιανουάριο του 2012 να ανεβάσουν τον γενικό δείχτη τους κατά 10% περίπου, μέσα στον Απρίλιο και Μάιο έχασαν γύρω στο 18%.

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει λιγότερες επενδύσεις, μεγαλύτερη ανεργία, ισχυρότερη πίεση στο λεγόμενο «εργατικό κόστος» με πολιτικές λιτότητας και διάλυσης των εργασιακών σχέσεων και τελικά συρρίκνωση της οικονομίας και της παραγωγής. Απ' αυτόν τον φαύλο κύκλο λιτότητας και ύφεσης δεν μπορεί να ξεφύγει καμιά οικονομία και κανένας εργαζόμενος της ευρωζώνης, όσο υπάρχει η ανάγκη να διασωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες και το κοινό τους νόμισμα. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.

Το ερώτημα που προκύπτει απ' όλα τα παραπάνω είναι το εξής: Μπορεί να υπάρξει πολιτική ελαφρύνσεων υπέρ των εργαζομένων και των συνταξιούχων κάτω όσο υπάρχει η υπερκρατική δικτατορία των τραπεζών στην ευρωζώνη; Όχι. Ο μόνος τρόπος για να γλυτώσει κανείς από το αδιέξοδο είναι η εθνικοποίηση των τραπεζών με σκοπό το κράτος να διαγράψει μονομερώς τα μαύρα ενεργητικά τους και να τις ανασυγκροτήσει σε νέα βάση. Μ' αυτόν τον τρόπο θα γλύτωναν τα περισσότερα νοικοκυριά και μικρομεσαίοι από τα ιδιωτικά χρέη τους. Ωστόσο, για να γίνει αυτό και για να μπορέσουν να επανακεφαλαιοποιηθούν οι τράπεζες χωρίς να περάσουν οι ζημιές και τα χρέη τους στους φορολογούμενους, είναι η κοπή νομίσματος.

Για να αποφύγει η ευρωζώνη την γοητεία της εθνικοποίησης των τραπεζών μεθοδεύει ήδη την «ευρωπαϊκή εποπτεία των τραπεζών», που σημαίνει ότι η λειτουργία του τραπεζικού συστήματος περνά ολοκληρωτικά στα ευρωπαϊκά όργανα. Τα κράτη και οι λαοί απλά θα επωμίζονται απλά τον λογαριασμό των διασώσεων και δεν θα έχουν ούτε καν λόγο στα τεκταινόμενα του εγχώριου τραπεζικού συστήματος.

Αφού εξασφαλίσουν τον ευρωπαϊκό έλεγχο του τραπεζικού συστήματος οι κυρίαρχοι της ευρωζώνης, τότε θα προχωρήσουν και στην έκδοση ειδικού νομίσματος για τις εσωτερικές συναλλαγές των χωρών που βυθίζονται στην χρεοκοπία. Είναι το σχέδιο του διπλού νομίσματος που σύμφωνα με την Γερμανική κυβέρνηση θα μπορέσει να επιβληθεί αφού πρώτα έχει προχωρήσει η πολιτική ενοποίηση της ευρωζώνης. Αφού πρώτα έχει μετατραπεί σε ευρωπαϊκό προτεκτοράτο η χώρα που θα της επιβληθεί το διπλό νόμισμα. Μπορείτε να φανταστείτε ποια είναι η πρώτη επιλαχούσα.

Αλλά μην ανησυχείτε. Όλα αυτά θα γίνουν με την υπόσχεση ότι πρόκειται για μια πολύ μικρή παρένθεση προκειμένου η χώρα να σταθεί στα πόδια της και να απολαύσει ξανά την ένταξή της στο μυθικό ευρώ, που μόλις πρόσφατα ένας από τους πιο μεγάλους κερδοσκόπους νομισμάτων διεθνώς, ο Τζορτζ Σόρος, χαρακτήρισε ως φούσκα!

ΠΗΓΗ: Τετάρτη, 6 Ιουνίου 2012, http://dimitriskazakis.blogspot.de/2012/06/blog-post_06.html

Ταπείνωση ή αξιοπρέπεια;*

Του Γιάννη Στρούμπα

Δήλωση του κ. Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, βουλευτή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και πρώην υπουργού Προστασίας του Πολίτη, στον ραδιοφωνικό σταθμό «Flash 96» στις 14/5/2012 αναφορικά με το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ κι επιστροφής της στη δραχμή: «Και θέλω να απαντήσω σ' αυτό, τι έχουμε να χάσουμε, ας πάμε στη δραχμή, τι έχουμε να χάσουμε παραπάνω απ' ό,τι χάσαμε; Την ελευθερία μας λοιπόν, ότι θα κυκλοφορούν συμμορίες με καλάσνικοφ, αυτοί οι οποίοι θα καταλύσουν τη δημοκρατία, τους θεσμούς, τη δικαιοσύνη, την αστυνομία, και θα κυριαρχεί ο ένας πάνω στον άλλον ανάλογα με το πόσο μεγάλη είναι η συμμορία του και πόσα καλάσνικοφ έχει.»

* α΄ δημοσίευση: εφημ. «Αντιφωνητής», αρ. φύλλου 344, 1/6/2012.

Η καλλιέργεια κλίματος τρομοκρατίας ενώπιον της ενσκήπτουσας «δευτέρας παρουσίας», η οποία θα συντελεστεί αν δεν επικρατήσουν στις νέες εκλογές της 17/6/2012 οι αυτοπαρουσιαζόμενες ως δυνάμεις της «σύνεσης», δηλαδή τα κόμματα που υπερασπίζονται το μνημόνιο, αποκαλύπτει πόσο αδίστακτο, πόσο θρασύ είναι το σύστημα που διέλυσε εντός του ευρώ καί τη δημοκρατία καί τη δικαιοσύνη χειραγωγώντας την, και που αντιστρόφως άφησε ανεξέλεγκτα τα μαφιόζικα κυκλώματα και διέσυρε τα σώματα ασφαλείας χρησιμοποιώντας τα μόνο για να σαρώνει τις πορείες διαμαρτυρίας των πολιτών.

Είναι προκλητικό να παρουσιάζονται ως δυνάμεις της «σύνεσης» τα κόμματα που υπέγραψαν τη διάλυση της ελληνικής οικονομίας αποδεχόμενα την εισβολή του Δ.Ν.Τ. και τα μνημόνια. Εύκολος δρόμος για την Ελλάδα δεν πρόκειται να υπάρξει, σ' όποια απόφαση κι αν καταλήξει. Αν συγκρουστεί με το δυτικό κατεστημένο, και στον βαθμό που δεν θα 'χει οικοδομήσει νέες συμμαχίες, όπως με την Κίνα, τη Ρωσία, τις αραβικές ή τις λατινοαμερικάνικες χώρες, θα αντιμετωπίσει πιθανώς άμεσα τα σοβαρότατα οικονομικά προβλήματα. Αν επιδοκιμάσει στις εκλογές τα κόμματα του μνημονίου, θα εγκρίνει την εξόγκωση των μνημονιακών μέτρων. Η συνταγή που εφαρμόζεται στην Ελλάδα από την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ. δεν είναι καινούρια. Έχει εφαρμοστεί διεθνώς σε πολλές περιπτώσεις κρίσεων, με τα ίδια πάντα καταστροφικά αποτελέσματα για τις χώρες που δεν τόλμησαν να την απορρίψουν. Στόχος των προγραμμάτων «διάσωσης» ήταν πάντοτε η δημιουργία συνθηκών τοκογλυφικού δανεισμού και η εξυπηρέτηση των συμφερόντων των δανειστών.

Δεν εκπλήσσει επομένως που η Γερμανίδα καγκελάριος κ. Άγγελα Μέρκελ, προφανώς τρομοκρατημένη η ίδια από την αντίδραση του ελληνικού λαού και την αμφισβήτηση των συμφερόντων της, έσπευσε να προσφέρει τη συμπαράστασή της στο κατεστημένο ελληνικό πολιτικό σύστημα με την απαράμιλλη έμπνευσή της να προκαλέσει τη διαρροή της γερμανικής θέσης πως οι ελληνικές εκλογές θα πρέπει να είναι ένα δημοψήφισμα αναφορικά με το αν οι Έλληνες επιθυμούν την παραμονή της χώρας τους στο ευρώ ή όχι. Η Ν.Δ. και ο αρχηγός της κ. Αντώνης Σαμαράς έχουν ήδη περιχαρακωθεί, ενόψει των νέων εκλογών, πίσω από το ψευδοδίλημμα «ευρώ ή δραχμή», που το μεταφράζουν πονηρά σε «σταθερότητα ή χάος», ενώ κι ο πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. κ. Βαγγέλης Βενιζέλος αναδιατύπωσε το ψευδοδίλημμα σε «ευρώ ή εξαθλίωση». Το πραγματικό δίλημμα όμως είναι το εξής: άνευ όρων παραδοχή του μνημονίου μέσα από την επικρότηση κι επικράτηση των μνημονιακών κομμάτων, η οποία και θα σημάνει βραχυπρόθεσμη «σταθερότητα», μα εκχώρηση κάθε ελληνικής πλουτοπαραγωγικής πηγής στα ξένα κέντρα και, κατ' επέκταση, μακροπρόθεσμη κατάρρευση και μακροχρόνια ένδεια, ή αντίσταση και διεκδίκηση μιας άλλης Ευρώπης; Με άλλα λόγια, ταπείνωση ή αξιοπρέπεια; Ακόμη κι αν το δυτικό κατεστημένο δεν υποκύψει σε μια ανάλογη ελληνική πρόταση, όσο πιεστικά κι αν θα μπορούσε αυτή να εκφραστεί, ακόμη δηλαδή κι αν εξωθήσει την Ελλάδα εκτός ευρώ, το βραχυπρόθεσμο σοκ θα μπορούσε να ξεπεραστεί μακροπρόθεσμα, μέσα από τη δύναμη που θα δώσει στη χώρα η διατήρηση της εθνικής της κυριαρχίας και η εκμετάλλευση για λογαριασμό της των πλουτοπαραγωγικών πηγών της, αντί για την ευκαιριακή εκχώρησή τους στους όποιους δανειστές.

Τα μνημονιακά κόμματα, βεβαίως, αρνούνται να αποκαλύψουν πως η υπερψήφισή τους είναι η μόνη που με απόλυτη βεβαιότητα, όπως δείχνουν τα παραδείγματα άλλων χωρών που ισοπεδώθηκαν από το Δ.Ν.Τ., θα εξοντώσει οικονομικά τη χώρα και τον πληθυσμό της. Παρά τη «σύνεση» που τα διακρίνει, φρόντισαν να αποκρύψουν τη λαίλαπα που πρόκειται να γενικευτεί εντός του μνημονίου: την έκρηξη απολύσεων των δημόσιων και των ιδιωτικών υπαλλήλων, την περαιτέρω ισοπέδωση των ελεύθερων επαγγελματιών, τη γενίκευση της ελαστικοποίησης στις σχέσεις εργασίας, την προέλαση της ανεργίας, την απεμπόληση του αγαθού μιας δημόσιας υγείας και παιδείας, την κατάργηση στην πράξη της περιουσίας μέσα από τα διαδοχικά «χαράτσια». Φορείς της υποκρισίας και της εξαπάτησης, τα μνημονιακά κόμματα επιχειρούν να μεταφέρουν το κόστος από τις οικονομικές εξελίξεις στη χώρα στα κόμματα που δεν μετείχαν σε αυτές και δεν τις διαμόρφωσαν! Αν η έξοδος από το ευρώ είναι πιθανή, αν πολύ περισσότερο συντελεστεί, για τούτο δεν θα ευθύνεται καμία νέα αντιμνημονιακή κυβέρνηση που πιθανώς θα προκύψει· θα ευθύνεται αποκλειστικά η μνημονιακή πολιτική, που έσυρε την Ελλάδα στην ανελέητη ύφεση και δεν της επιτρέπει να ανακάμψει. Οι συμμορίες με τα καλάσνικοφ, που επισείει τρομοκρατικώς ο κ. Χρυσοχοΐδης, είναι ήδη εδώ, γιατί η ανίκανη μνημονιακή του κυβέρνηση τις εξέθρεψε και τις μεταχειρίζεται. Οι δε ελλείψεις στα φάρμακα είναι ήδη γεγονός, και μάλιστα εντός μνημονίου.

Το μεγαλύτερο δυστύχημα για τα μνημονιακά κόμματα είναι πως μέσα από τη σύγκρουση που επιδίωξαν με τον ανερχόμενο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. εγκατέλειψαν ουσιαστικά κάθε ρητορική τους η οποία υποσχόταν αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου με την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ. Ιδίως ο πρόεδρος της Ν.Δ. κ. Σαμαράς πέτυχε να ακυρώσει εντελώς τον εαυτό του, αφού, αναφερόμενος στις θέσεις του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., τις παρουσίασε ως ανέφικτες. Έτσι στέρησε κι από τον εαυτό του το δικαίωμα να υποστηρίζει πως θα μπορούσε να αναδιαπραγμευτεί, δεχόμενος τη γερμανική γραμμή πως το μνημόνιο είναι μονόδρομος που αποκλείεται να αλλάξει. Είναι σαφές πως από τον κ. Σαμαρά δεν πρέπει να περιμένει κανείς τίποτα. Μπροστά στην ένδεια πολιτικής των μνημονιακών κομμάτων, ως μοναδικός δρόμος επιβίωσής τους προκρίθηκε η λυσσαλέα επίθεση στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Σ' ένα μετεκλογικό σκηνικό που σήμανε την καταβαράθρωση των μνημονιακών κομμάτων, ένα ολόκληρο σύστημα μετέθεσε την ευθύνη για την αδυναμία σχηματισμού φιλομνημονιακής κυβέρνησης στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.! Αντί να υποχωρήσει η φιλομνημονιακή τάση έπειτα από τη συντριβή της στις εκλογές, το σύστημα επιχείρησε να καπελώσει την αντιμνημονιακή τάση και να την καταστήσει συνένοχή της μέσα από τον σχηματισμό κυβέρνησης «συνεργασίας» που θα τη νομιμοποιούσε. Σε μια έξαρση, μάλιστα, της λαϊκίστικής τους κουτοπονηριάς, Ν.Δ. και ΠΑ.ΣΟ.Κ. κατηγόρησαν τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. επειδή αρνήθηκε να σχηματίσει κυβέρνηση την οποία τα ανωτέρω κόμματα θα στήριζαν! Τον κατηγόρησαν δηλαδή επειδή δεν είχε την αφέλεια και την αυταπάτη να αποδεχτεί στήριξη από τα κόμματα που δεν κατόρθωσαν καν να στηρίξουν τον εαυτό τους!

Ο πόλεμος συνεχίζεται στο προγραμματικό επίπεδο. Τα φιλομνημονιακά κόμματα της προηγούμενης κυβέρνησης, που κινήθηκαν χωρίς κανένα σχέδιο, ή, μάλλον, με μοναδικό τους σχέδιο το «βλέπουμε και κάνουμε» με βάση όσα θα ορίσει η «τρόικα», δηλαδή το διευθυντήριο των Βρυξελλών και του Δ.Ν.Τ., κατηγόρησαν τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. για ανυπαρξία κυβερνητικού προγράμματος! Αντίστροφα, όσες προτάσεις κατατέθηκαν από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. πολεμήθηκαν ως καταστροφικές! Τα φιλομνημονιακά κόμματα της ανεργίας, της ακύρωσης των εργασιακών δικαιωμάτων, της διάλυσης και της αυτοκτονίας χιλιάδων μέχρι στιγμής πολιτών, έχουν το θράσος να χρεώνουν σε άλλους την καταστροφή! Η υγιής πρόταση της κρατικοποίησης των τραπεζών και της αυτοχρηματοδότησης του κράτους λοιδορήθηκε. Φαίνεται ότι είναι προτιμότερος από τον αυτοδανεισμό ο δανεισμός από τους διεθνείς κερδοσκόπους, καθώς και προτιμότερη η διατήρηση των τραπεζών ως ιδιωτικών, προκειμένου να τζογάρουν με τις καταθέσεις, να τις επενδύουν σε «φούσκες» και να τις εξαφανίζουν. Το παρασιτικό πολιτικοοικονομικό κατεστημένο έσπευσε να τρομοκρατήσει τους πολίτες με το ενδεχόμενο της υποτιθέμενης «λεηλάτησης» των καταθέσεών τους, αποκρύβοντας ωστόσο πόσες φορές ως τώρα τις έχει το ίδιο λεηλατήσει άμεσα ή έμμεσα, καθώς και γιατί είναι τόσο απαραίτητη η λεγόμενη «ανακεφαλαιοποίηση» των τραπεζών. Υπενθυμίζονται ενδεικτικά χαρακτηριστικές περιπτώσεις: στο πλαίσιο της προστασίας των ολυμπιακών αγώνων της Αθήνας από την… «Αλ-Κάιντα»(!), δαπανήθηκαν εξωφρενικά ποσά σε συστήματα ασφαλείας. Ο εξοπλισμός της Ελλάδας από τους «συμμάχους» σημαίνει διαχρονικά την κυκλοφορία υπέρογκων ποσών σε υπόγειες διαδρομές για μίζες.

Στο Χρηματιστήριο Αθηνών, με επίσημη παρότρυνση της κυβέρνησης του κ. Κώστα Σημίτη, λεηλατήθηκαν όχι μόνο οι περιουσίες των ιδιωτών αλλά και τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων που «επενδύθηκαν» εκεί. Από το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους εξαιρέθηκαν μόνο τα ομόλογα που 'χε στη διάθεσή της η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα! Ο δανεισμός, τέλος, του καταπτοημένου ελληνικού κράτους μόλις και μετά βίας κατήλθε στο επιτόκιο του 4%, όταν ιδιωτικές τράπεζες δανείζονται με 1%! Λοιπόν, ποιο είναι το σύστημα εκείνο που οργανωμένα καταληστεύει τον ελληνικό μόχθο, έχοντας το θράσος να κινδυνολογεί για τα αποτελέσματα των προτάσεων που ακούγονται εναλλακτικά, και κόντρα στην παρούσα αδιέξοδη πολιτική;

Η γιγάντωση του ελληνικού προβλήματος, συνέπεια της εκμετάλλευσης που περιγράφηκε παραπάνω, με βασική ευθύνη της Γερμανίας, αποδεικνύει σε τι ακριβώς συνίσταται η «εξαιρετική» προσπάθεια που 'χουν καταβάλει οι Ευρωπαίοι, σε τι συνίσταται η «αλληλεγγύη» του τραγικού υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας κ. Σόιμπλε. Στην καταρρακωμένη Ελλάδα περιθώρια για άλλες «εμπνεύσεις» άγριας κι ατελέσφορης λιτότητας δεν υπάρχουν. Κι ούτε τρομοκρατείται όποιος έχασε την εργασία του, την ελπίδα, την προοπτική. Η λυσσασμένη συγχορδία του κατεστημένου φανερώνει εντέλει τον δικό του πανικό μπροστά στην απρόσμενης έντασης αντίσταση. Και δεν πείθει ούτε τον εαυτό του πως θα αποδώσουν τα όποια του μέτρα, σε περίπτωση που οδηγήσουν την Ελλάδα σε έξοδο από το ευρώ. Το ντόμινο που θα ακολουθήσει με την Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιταλία, ακόμη και τη Γαλλία, κανείς δεν θα μπορεί να το ελέγξει.

Η ιστορική ευθύνη βρίσκεται πλέον στα χέρια των Ελλήνων ψηφοφόρων. Από τα φιλομνημονιακά κόμματα δεν έχει κανείς να περιμένει τίποτε άλλο, εκτός από την διεκπεραίωση κι ολοκλήρωση της καταστροφής με νέα ασφυκτικότερα μέτρα. Ο τρόμος των κρατούντων μπροστά στην πιθανή διασάλευση της κυριαρχίας τους δείχνει την κατεύθυνση. Η αντίσταση στην τρομοκράτηση είναι επιβεβλημένη προκειμένου τόσο να διατρανωθεί η δυσφορία του ελληνικού λαού εμπρός στην υποτίμηση της νοημοσύνης του, όσο και να διεκδικηθεί ένα καλύτερο μέλλον για όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς, με την ανατροπή των κατεστημένων συμφερόντων. Το παράδειγμα της Κύπρου με το σχέδιο Ανάν είναι διδακτικό: και τότε είχε επιχειρηθεί η τρομοκράτηση, είχαν επιστρατευτεί τα ψεύτικα γκάλοπ, διαδιδόταν πως δεν θα υπήρχε άλλη ευκαιρία για το μαρτυρικό νησί. Οι Κύπριοι, καθοδηγούμενοι από έναν φωτισμένο ηγέτη, τον Τάσσο Παπαδόπουλο, αγνόησαν τις απειλές, διατήρησαν την αξιοπρέπεια και την εθνική τους ανεξαρτησία, έκτοτε μάλιστα όρισαν και την Α.Ο.Ζ. τους, και είναι έτοιμοι για νέα πρόοδο κι ευημερία με την εκμετάλλευση του ορυκτού τους πλούτου. Ο δρόμος, όπως ειπώθηκε, δεν θα είναι εύκολος. Η αξιοπρέπεια, ωστόσο, και το ένστικτο της επιβίωσης ορίζουν πως σε ένα κατεστημένο προσβλημένο από λύσσα αξίζει να του επιστραφεί το δάγκωμα.

Ο δημόσιος ξυλοδαρμός, τα οδυνηρά ξυπνήματα και τα μαντρόσκυλα του συστήματος

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Όποιος ακόμη θεωρεί πως επρόκειτο για ‘'ατυχή'' συμπεριφορά ψυχοπαθούς ναζιστή ή για ιδιότυπο μάρκετινγκ φασιστικής κοπής για εκλογικούς κυρίως λόγους, κοιμάται ακόμη ύπνο βαθύ και επικίνδυνο.

Με εξαιρετική ορμή και παραστατικότητα, έρχεται στην επιφάνεια  η πραγματικότητα μιας  αναμέτρησης, πρωτόγνωρης σε ένταση, διάρκεια και έκταση, ασυνήθιστης σε βιαιότητα, που δεν υπάρχει τρόπος να αποφευχθεί και να μπει κάτω από κανένα χαλί.

Οι τραμπουκικές επιθέσεις του ναζιστικού υποκειμένου στις γυναίκες εκπροσώπους του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ σε δημόσια τηλεοπτική θέα, δύο μόλις μέρες μετά την κήρυξη ως παράνομης της πολύμηνης απεργίας στην ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ, ήρθαν να αφυπνίσουν πολλαπλά και  πολλούς.

Αφενός, φρόντισαν  να μας θυμίσουν ξεχασμένα πράγματα  για την αστική δημοκρατία. Το γεγονός δηλαδή ότι δε μας κυβερνάει έτσι απλά μια κυβέρνηση, μια βουλή, κάποιοι ουδέτεροι θεσμοί, αλλά ότι υπάρχει κάτι πιο βαρύ που συνέχει όλα αυτά.

Η οικονομική ολιγαρχία, έχει την εξουσία στην παραγωγή και την οικονομία, αλλά είναι  και συγκροτημένη πολιτικά σε ένα κράτος. Αυτό έχει  τη δύναμη της  μετατροπής  του συμφέροντος της αστικής τάξης σε νόμο, μέτρο, αλλά και αξία της κοινωνίας. Αλλά έχει και το μονοπώλιο της βίας, τους ιδιαίτερους μηχανισμούς καταστολής, που για να μη ξεχνιόμαστε ψηφίζουν και κατά 60% Χρυσή Αυγή.

Αφετέρου, ήρθαν να μας υπενθυμίζουν ότι αυτά που ξέραμε αλλάζουν ταχύτατα, σε αντιδραστική κατεύθυνση. Το αστικό μπλοκ, δεν έχει πλέον θετικό ελκτικό πρόταγμα ελέω καπιταλιστικής κρίσης, ούτε δυνατότητα  για νέου τύπου κοινωνικές  συμμαχίες και πρακτικές ενσωμάτωσης. Έτσι,  μαζί με την ένταση της επίθεσής  του στα εργαζόμενα και λαϊκά στρώματα, αναπτύσσει στρατηγικές εμφυλίου πολέμου μέσα στο λαό. Και εδώ ο μεγάλος σύμμαχος από κάθε  άποψη είναι ο φασισμός. Όχι μόνο κυρίως  σαν δολοφονική παρακρατική ομάδα τρομοκράτησης. Αλλά περισσότερο,  σαν φιλοσοφικό πολιτικό ρεύμα και πρακτική που θα προτάσσει αντί της κατάργησης της κοινωνικής απόστασης ανάμεσα σε εργασία και κεφάλαιο, την σφαγή μεταξύ των εργαζομένων. Την κατάργηση του εργατικού κινήματος, τον ρατσισμό και τον εθνικισμό. Στο όνομα,  κατά περίσταση,  της μάχης κατά των ‘'συνδικαλιστών'', της πολιτικής ‘'φαυλοκρατίας'', των ‘'προνομιούχων'', των ‘'ξένων'', των μεταναστών. Όλοι στο κάδρο εκτός από τα μεγάλα αφεντικά…

Υπάρχει όμως  ακόμη ένα άλλο πολύ χρήσιμο στοιχείο που παρέχει ο φασισμός  στο σύστημα σε μια στιγμή κρίσης. Το  όλο και πιο υπερ-αντιδραστικό κράτος, σε εθνική και διεθνή κλίμακα,  είναι υποχρεωμένο να υπερβεί τον εαυτό του σε ότι αφορά τη βία που είναι πλέον όλο και πιο απαραίτητη. Όσο αυτή  η μετάλλαξη αναπτύσσεται με ρυθμούς που επιβραδύνονται από τις δημοκρατικές καταχτήσεις, περνούν κατασταλτικές αρμοδιότητες απευθείας σε ανεξέλεκτους (παρα)κρατικούς μηχανισμούς. Και εδώ ο φασισμός είναι πολύ πρόθυμος. Ειδικά αν είναι να χρησιμοποιηθεί ενάντια σε μια απεργία, ενάντια στο εργατικό κίνημα και φυσικά την αριστερά. Ο αστυφύλακας έχει στολή και διακριτικά και πρέπει να δώσει κάποιο λογαριασμό, ενώ το μαντρόσκυλο απαλλάσσεται εξ ορισμού…

Τα παραπάνω, ενισχύονται μέσα σε ένα περιβάλλον κοινωνικής απελπισίας, μαζικής ανεργίας και κινηματικής αδυναμίας. Παροξύνονται εξ αιτίας της στρατηγικής ανημπόριας της αριστεράς να συνδέσει τη μάχη για τα άμεσα συμφέροντα, με μια διαφορετική κοινωνική προοπτική, συλλογική οργάνωση της ζωής ενάντια και έξω από τον καπιταλισμό. Η αριστερά επιμένει να ασκείται αέναα και να ιδροκοπά στο κοινωνικό και πολιτικό σημειωτόν, όταν μια κοινωνία καταβυθίζεται. Προσδοκά στήριξη και εξουσιοδότηση διαχείρισης στη βάση της έκφρασης της ριζοσπαστικής δυσαρέσκειας λόγω της όξυνσης των άμεσων, ζωτικών προβλημάτων, χωρίς σύγκρουση με τον καπιταλισμό και την ΕΕ. Χωρίς σύνδεση με άλλες συλλογικές αξίες για την κοινωνία, την συνύπαρξη λαών και εθνών, τη συμβίωση των ανθρώπινων πολιτισμών με το περιβάλλον.  

Ακόμη χειρότερα, φαίνεται να συμβαίνει το απίστευτο: Ο φασισμός συγκροτείται όλο και περισσότερο μέσα στα εργατικά και λαϊκά στρώματα ως ένα επιθετικό αντεργατικό και αντικομουνιστικό μέτωπο, απέναντι σε ένα κομμουνιστικό πρόταγμα  που δεν υπάρχει!  Σε μια στιγμή  που η αριστερά απαξιώνει τόσο την έννοια του μετώπου εργατικής πολιτικής και γενικά την έννοια της πολιτικής ως διαπάλης ταξικών κοινωνικών συμφερόντων, όσο και την  ανάγκη ενός σύγχρονου κομμουνιστικού απελευθερωτικού προγράμματος,  που θα απαιτεί κοινοκτημοσύνη των αγαθών, δημοκρατία, ελευθερία, συλλογική ζωή, αλληλεγγύη και διεθνισμό.

 Μια ορισμένη αφύπνιση δεν μπορεί να μην υπάρξει. Ωστόσο, τα καλέσματα για ‘'αντιφασιστικά μέτωπα'', δεν φτάνουν για να απαντήσουν στην ουσία του θέματος. Το φασισμό, περισσότερο από ποτέ τον γεννά και τον χρειάζεται ο καπιταλισμός, η κρίση του, η αντιδραστική απάντηση σε αυτήν με το όπλο του κοινωνικού κανιβαλισμού και της αντιδημοκρατικής στροφής. Δεν αντιμετωπίζεται ούτε μόνο  ηθικά, ούτε κυρίως  με συμμαχία με τις αστικές δυνάμεις και στη βάση μιας αστικής δημοκρατίας που ξεφορτώνεται όλο και περισσότερο τα δημοκρατικά δικαιώματα που επέβαλλε το εργατικό κίνημα.

 Πολλά μοιάζουν με τα κολασμένα χρόνια 1929-1933. Και τότε και τώρα, το κλειδί της απάντησης  ήταν και είναι αλλού: Στην αντικαπιταλιστική εργατική απάντηση στην κρίση, στην ιδεολογική, πολιτική και κινηματική οργάνωση των εργαζομένων, των ανέργων, των φτωχών, στον ξεσηκωμό και την επαναστατική δημοκρατική επιβολή ενός άλλου δρόμου αξιοπρεπούς συλλογικής ζωής  έξω από τη ζούγκλα της καπιταλιστικής αγοράς και τη μπότα των εθνικών και υπερεθνικών μηχανισμών της. Με άλλα λόγια απαιτείται μια άλλη αριστερά, αντικαπιταλιστικού και επαναστατικού προσανατολισμού, αλλά και η κοινή δράση όλων των ρευμάτων της στο πεδίο του εργατικού και ευρύτερου λαϊκού κινήματος.

ΠΗΓΗ: Thu, 2012-06-07, http://aristeroblog.gr/node/823

Μονοπώλια και Φασισμός: Δεσμοί Aίματος που Δεν Παραγράφονται

Του Αναστάση Γκίκα*

Εισαγωγή

Στις εκλογές του Μάη 1928 το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα της Γερμανίας άγγιξε το ναδίρ της εκλογικής του επιρροής, συγκεντρώνοντας μόλις το 2,6% των ψήφων και έχοντας χάσει πάνω από το μισό της δύναμής του από το 1924. Δύο χρόνια αργότερα και μεσούσης της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης οι Ναζί είδαν τα ποσοστά τους να εκτοξεύονται στο 18,3%. Το 1930 όμως δεν ήταν απλά η χρονιά της εκλογικής ανάκαμψης του φασισμού στη Γερμανία. Ήταν επίσης η χρονιά όπου το γερμανικό βιομηχανικό και τραπεζικό κεφάλαιο, «γοητευμένο» από τις «λύσεις» που προσέφερε ο φασισμός στα αδιέξοδά του, άρχισε πλέον να στηρίζει ανοιχτά και αποφασιστικά το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Α. Χίτλερ.

Βεβαίως, ο φασισμός δεν υπήρξε αποκλειστικά «γερμανικό» ή «ιταλικό» φαινόμενο. Πολλά από τα κατασταλτικά μέτρα που εφαρμόστηκαν ενάντια στο εργατικό κίνημα (και την πρωτοπορία του, τους κομμουνιστές) στη Γερμανία και την Ιταλία εφαρμόστηκαν και σε μια σειρά άλλες χώρες υπό καθεστώς αστικής δημοκρατίας. Είναι άλλωστε γνωστές οι απόψεις πολλών αστών πολιτικών της εποχής, όπως π.χ. ο Τσόρτσιλ, για τον Μουσολίνι. Οι αστικές δημοκρατίες της Ευρώπης και της Αμερικής στήριξαν τότε ενεργά (και δεν «ανέχθηκαν» απλώς, όπως συχνά αναφέρεται στην αστική και οπορτουνιστική ιστοριογραφία) την άνοδο του φασισμού. Συνέδραμαν καταλυτικά στην υλικοστρατιωτική ανάκαμψη και θωράκιση της ναζιστικής Γερμανίας, είτε με πιστώσεις, είτε με επενδύσεις, είτε κάνοντας τα «στραβά μάτια» στην κατάφωρη παραβίαση της Συνθήκης των Βερσαλλιών περί εξοπλισμών κ.α.

Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν ήταν έργο μιας πλευράς αλλά προϊόν των καπιταλιστικών αντιθέσεων, δηλαδή και των δυο πλευρών. Απλώς, το «ριγμένο» από την έκβαση του Α΄ ιμπεριαλιστικού Παγκοσμίου Πολέμου γερμανικό κεφάλαιο, άρχισε να αποζητούσε εκ νέου διανομή των διεθνών αγορών, γεγονός που οδήγησε σε μεγαλύτερη όξυνση των ενδοϊμπεριστικών αντιθέσεων, άρα σε έναν νέο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η αλληλεξάρτηση και αλληλοϋποστήριξη, οι στενότατοι δεσμοί που ανέπτυξαν μεταξύ τους κεφάλαιο και φασισμός, καταγράφηκαν και στοιχειοθετήθηκαν λεπτομερώς στις Δίκες της Νυρεμβέργης. Η διαβόητη «δίκη των βιομηχάνων» – άγνωστη σήμερα – θεωρήθηκε τότε ίσης σημασίας με τις δίκες των στελεχών των Ναζί, των SS, της Βέρμαχτ, κλπ. Εκτοτε καταδικάστηκε στη λήθη: οι εγκληματικές ευθύνες των μονοπωλίων για την άνοδο του ναζισμού παραγράφηκαν, τα αίτια του φασισμού και του πολέμου «επαναπροσδιορίστηκαν», τα βιβλία ιστορίας ξαναγράφτηκαν και σύντομα οι κατηγορούμενοι έγιναν κατήγοροι…

Χορηγοί του φασισμού

«Μετά από πρόσκληση του Γκέρινγκ, περίπου 25 από τους μεγαλύτερους βιομηχάνους της Γερμανίας, μαζί με τον Σαχτ (σ.σ. Προέδρου της Τράπεζας Διεθνών Διευθετήσεων από το 1930, Διευθυντή της Τράπεζας του Ράιχ και από το 1934 Υπουργού Οικονομικών των Ναζί), συναντήθηκαν στο Βερολίνο στις 20 Φεβρουαρίου 1933», δηλαδή, «λίγο πριν τις γερμανικές εκλογές της 5ης Μαρτίου 1933. Στη συνάντηση αυτή ο Χίτλερ ανακοίνωσε την πρόθεση των συνωμοτών (σ.σ. των Ναζί) να αποκτήσουν τον ολοκληρωτικό έλεγχο της Γερμανίας, να διαλύσουν το κοινοβουλευτικό σύστημα, να κτυπήσουν κάθε αντιπολίτευση με βία και να αποκαταστήσουν τη δύναμη της Βέρμαχτ. Μεταξύ των παρευρισκομένων ήταν ο Γουστάβος Κρουπ, επικεφαλής της πολεμικής βιομηχανίας Alfried Krupp A.G., τέσσερα ηγετικά στελέχη της I. G. Farben, ενός εκ των μεγαλυτέρων κονσέρν (σ.σ. μονοπωλίων) χημικών στο κόσμο, ο Αλβέρτος Βόγκλερ, επικεφαλής της United Steel Works της Γερμανίας και άλλοι επιφανείς βιομήχανοι».[1]

Ένας εξ αυτών, ο George von Schnitzler, διευθυντικό στέλεχος της I. G. Farben, κατέθεσε στις Δίκες της Νυρεμβέργης: «Ενώ περίμενα τον Γκέρινγκ να εμφανιστεί, μπήκε στο δωμάτιο ο Χίτλερ, ο οποίος έσφιξε το χέρι όλων και κάθισε στη κεφαλή του τραπεζιού. Σε ένα μακρύ λόγο μίλησε κυρίως για τον κίνδυνο του κομμουνισμού, επί του οποίου έκανε σα να είχε μόλις κερδίσει μια αποφασιστική μάχη». Τα επιχειρήματα του Χίτλερ έπιασαν τόπο. Η συνάντηση έληξε με τη σύσταση ειδικού ταμείου υποστήριξης των Ναζί στις επερχόμενες εκλογές ύψους 3.000.000 μάρκων (Ντοκουμέντο EC-439, ΠΔΝ). Στις εκλογές αυτές το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα έλαβε το 43,9% των ψήφων.

Τον Απρίλη του 1933 και αφού οι Ναζί βρίσκονταν πλέον στην εξουσία, ο Γ. Κρουπ με την ιδιότητά του ως Πρόεδρος του Συνδέσμου της Γερμανικής Βιομηχανίας του Ράιχ (της μεγαλύτερης ένωσης βιομηχάνων στη Γερμανία) κατέθεσε στον Χίτλερ τα σχέδια του Συνδέσμου για την αναδιοργάνωση της γερμανικής βιομηχανίας. Από τη μεριά του, ο Κρουπ ανέλαβε να ευθυγραμμίσει το Σύνδεσμο με τους σκοπούς των Ναζί, μετατρέποντάς τον σε αποτελεσματικό όργανο για την υλοποίηση της πολιτικής τους. Σε επιστολή του στον Χίτλερ (25 Απριλίου 1933) ο Κρουπ έγραψε πως το σχέδιο αναδιοργάνωσης που κατέθεσε εκ μέρους του Συνδέσμου Βιομηχάνων χαρακτηρίζονταν από την επιθυμία «να συνδυαστούν τα οικονομικά μέτρα με την πολιτική αναγκαιότητα, υιοθετώντας την έννοια του Φίρερ για το νέο Γερμανικό Κράτος». Στο ίδιο το σχέδιο τόνιζε: «Η τροπή των πολιτικών γεγονότων [είναι] στη γραμμή των όσων εγώ ο ίδιος και το Διοικητικό Συμβούλιο ευχόμασταν για πολύ καιρό» (Ντοκουμέντο D-157, ΠΔΝ).

Ο βιομηχανικός κολοσσός της Κρουπ, όπως και η συντριπτική πλειοψηφία του γερμανικού κεφαλαίου, υπήρξαν βασικοί οικονομικοί αρωγοί – χορηγοί, όχι μόνο της πολεμικής μηχανής της φασιστικής Γερμανίας, αλλά και των διαφόρων πολιτικών (κόμμα, οργανώσεις νεολαίας) ή παραστρατιωτικών οργανώσεων των Ναζί (όπως τα Τάγματα Εφόδου SA, τα SS, κλπ.). Έτσι ξεκίνησε το «Ταμείο του Χίτλερ», με κεφάλαια που προέρχονταν «ακόμα και από τους πιο απομακρυσμένους κύκλους της γερμανικής βιομηχανίας, συμπεριλαμβανομένου του κόσμου της αγροτικής οικονομίας και των τραπεζών» (Ντοκουμέντο D-151, ΠΔΝ). Με το άνοιγμα των αρχείων της Κρουπ, προέκυψε ότι μόνο π.χ. το εργοστάσιο της εταιρείας στο Essen είχε «προσφέρει» ως το 1945 το ιλιγγιώδες ποσό των 4.738.446 μάρκων στο εν λόγω Ταμείο (Ντοκουμέντο D-325, ΠΔΝ).

Τα οφέλη όμως ήταν αμοιβαία: «Ο Εθνικοσοσιαλισμός απελευθέρωσε τον Γερμανό εργάτη από τη μέγγενη ενός δόγματος (σ.σ. του κομμουνισμού) που ήταν βασικά εχθρικό τόσο για τον εργοδότη όσο και για τον εργαζόμενο. Ο Αδόλφος Χίτλερ επέστρεψε τον εργάτη στο έθνος του. Τον μετέτρεψε σε πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας και συνεπώς σύντροφό μας (σ.σ. των βιομηχάνων!)».[2] Με άλλα λόγια, ο φασισμός εξασφάλισε την πολυπόθητη για το κεφάλαιο «εργασιακή ειρήνη», διαλύοντας τις συνδικαλιστικές οργανώσεις των εργατών και συλλαμβάνοντας, εκτοπίζοντας ή εξοντώνοντας τους κομμουνιστές.

Τα συμφέροντα των γερμανικών μονοπωλίων ταυτίζονταν επίσης με δύο άλλες κύριες επιδιώξεις των Ναζί: την ιμπεριαλιστική αναδιανομή του κόσμου και τη συντριβή της ΕΣΣΔ. Αλλωστε από το 1936 κιόλας ο Χίτλερ είχε δώσει οδηγίες στο υπουργείο Πολέμου του Ράιχ να ετοιμάζεται για την «αναμέτρηση με τη Ρωσία», την οποία θεωρούσε «αναπόφευκτη» (Ντοκουμέντο EC-416, ΠΔΝ). Όσον αφορά το πρώτο, όπως υπογράμμισε ο υπουργός Οικονομίας των Ναζί Σαχτ στον Αμερικανό Πρόξενο Fuller το 1935: «Οι αποικίες είναι απαραίτητες στη Γερμανία. Αν καταστεί δυνατό θα τις αποκτήσουμε μέσα από διαπραγματεύσεις. Αν όχι, θα τις αρπάξουμε (σ.σ. με τη βία)» (Ντοκουμέντα EC-450 και US-629, ΠΔΝ).

Καταλυτικό ρόλο ωστόσο στην οικονομική και στρατιωτική ισχυροποίηση της Γερμανίας έπαιξαν και τα αμερικανικά μονοπώλια: η Ford, η General Motors (μέσω της θυγατρικής της Opel και όχι μόνο), η General Electric, η Standard Oil (η σημερινή Exxon-Mobil), η IBM, η ΙΤΤ (η σημερινή ΑΤ&Τ), η Τράπεζα Chase Manhattan και πολλοί άλλοι, έκαναν τεράστιες επενδύσεις, επωφελούμενοι του «εξαιρετικού» επιχειρηματικού κλίματος που προσέφερε η ναζιστική Γερμανία, αποκομίζοντας ακόμα μεγαλύτερα κέρδη. Τόσο ο Πρόεδρος της IBM T. Watson όσο και ο Πρόεδρος της Ford H. Ford τιμήθηκαν για τις «υπηρεσίες» τους στο Γ' Ράιχ με το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού το 1937 και 1938 αντίστοιχα.

Εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας

Από το 1940 κιόλας οι βιομηχανίες της Κρουπ άρχισαν να προμηθεύονται με «φτηνό» εργατικό δυναμικό από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης (πολλών εκ των οποίων την εποπτεία και διαχείριση είχαν οι ίδιες οι εταιρείες) ή τις κατεχόμενες περιοχές: «Εργάτες μεταφέρονταν στο Essen από την Πολωνία και τη Ρωσία σε υπερβολικά συνωστισμένα, παγωμένα και ανθυγιεινά βαγόνια για ζώα και αφού αποβιβάζονταν, τους κτυπούσαν, τους κλωτσούσαν και τους φέρονταν απάνθρωπα». Ο «χρόνος ήταν χρήμα» για την επιχείρηση: «Οι επιστάτες της Κρουπ έδιναν ιδιαίτερη αξία στην ταχύτητα με την οποία οι σκλάβοι εργάτες μεταφέρονταν προς και από τα τρένα…τους κτυπούσαν και τους κλωτσούσαν και γενικά τους κακομεταχειρίζονταν με βάναυσο τρόπο… Εβλεπα με τα μάτια μου ανθρώπους άρρωστους που μετά βίας μπορούσαν να περπατήσουν να τους παίρνουν για δουλειά» (Ντοκουμέντα D-321 και D-367, ΠΔΝ).

Η I. G. Farben υπήρξε τόσο αποτελεσματική στην «αξιοποίηση» εργατών από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ώστε αποτέλεσε πρότυπο για πολλές άλλες εταιρείες. Στελέχη της παρείχαν συμβουλευτική υποστήριξη ή μεγάλης κλίμακας εκπαίδευση στη χρήση καταναγκαστικής εργασίας σε γνωστές βιομηχανίες όπως η Volkswagen, η Messerschmitt, η Heinkel, κ.ά. Το τεραστίων διαστάσεων βιομηχανικό συγκρότημα «Buna» της I. G. Farben κατασκευάστηκε από κρατούμενους του Αουσβιτς (γύρω από το οποίο «ξεφύτρωσαν» δεκάδες επιχειρήσεις). Περισσότεροι από 25.000 άνθρωποι εκτιμάται ότι πέθαναν στη διάρκεια της κατασκευής του, ενώ την περίοδο της λειτουργίας του απασχολούσε σχεδόν 85.000 κρατουμένους. [3] Μόνο από το Μαουτχάουζεν άντλησαν εργάτες 45 ιδιωτικές εταιρείες.

Εργαζόμενοι 12 ή και παραπάνω ώρες, υπό άθλιες συνθήκες, με ελάχιστο φαγητό και τα βασανιστήρια σε ημερήσια διάταξη δεν προκαλεί ίσως έκπληξη ο μεγάλος αριθμός των νεκρών που καταγράφονταν καθημερινά. Ένας επιστάτης της Κρουπ κατέθεσε κυνικά στη Δίκη: «Παραδέχομαι ότι χτυπούσα τους Ρώσους…Τους γρονθοκοπούσα στα αυτιά και τους χτυπούσα με ένα λαστιχένιο σωλήνα … ή με ένα ξύλινο ραβδί…Οσο πιο ενεργητικός ήμουν εναντίον αυτών των ανθρώπων, τόσο περισσότερο άρεσε στον Διευθυντή Εργου… Έπρεπε να χτυπώ τους Ρώσους για να αυξήσω την παραγωγή τους. Ανά καιρούς είχα μέχρι και 2.000 ξένους στην επίβλεψή μου. Οι Ρώσοι δεν ήταν δυνατό να δουλέψουν παραπάνω απ' ό,τι δούλευαν, γιατί το φαγητό ήταν κακής ποιότητας και πολύ λίγο. Η Διεύθυνση των Εργων όμως απαιτούσε ακόμα μεγαλύτερη απόδοση από αυτούς». (Ντοκουμέντο D-305, ΠΔΝ). Σε υπόμνημά του με ημερομηνία 20 Μαρτίου 1942, ένας από τους Διευθυντές της επιχείρησης είχε γράψει σχετικά με την κακομεταχείριση των Σοβιετικών αιχμαλώτων: Όταν «κάποιος έχει να κάνει με Μπολσεβίκους» πρέπει «να τους ταΐζει με ξύλο αντί για φαγητό» (Ντοκουμέντο D-318, ΠΔΝ).

Η εξοντωτική εκμετάλλευση των εργατών είχε τα επιθυμητά για το κεφάλαιο αποτελέσματα. Τα καθαρά κέρδη του ομίλου εκτοξεύτηκαν από ένα παθητικό την ίδια χρονιά που ο Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία, σε 57.216.392 μάρκα μόλις δύο χρόνια μετά και 111.555.216 μάρκα το 1941. Η αξία του διπλασιάστηκε την περίοδο 1933 – 1942, ενώ μόνο το 1942 – 1943 αυξήθηκε κατά 80%!

Η επόμενη μέρα: Από κατηγορούμενοι κατήγοροι

Το 1943 υπήρξε χρονιά – σταθμός στη ροή του πολέμου. Η νίκη του Κόκκινου Στρατού στο Στάλινγκραντ σήμανε την αρχή του τέλους για τους Ναζί. Ο ιμπεριαλισμός, ωστόσο, προετοιμάζονταν ήδη για την επόμενη μέρα. Στα αρχεία του ελληνικού υπουργείου των Εξωτερικών βρίσκουμε μια πολύ ενδιαφέρουσα έκθεση της Πρεσβείας της χώρας μας στην Ελβετία (Βέρνη, 4/12/1943), όπου περιγράφεται η συνάντηση του Σαχτ με τους Βρετανούς και Αμερικανούς ομολόγους του στο ΔΣ της Τράπεζας Διεθνών Διευθετήσεων (η οποία φαίνεται πως συνέρχονταν κανονικά, παρά το γεγονός ότι οι χώρες που μετείχαν σε αυτή βρίσκονταν σε εμπόλεμη κατάσταση):

«α) Ο Δρ. Σαχτ επέμεινεν επί της σοβαρότητος του κινδύνου ον θα διέτρεχεν ολόκληρος η Ευρώπη εις περίπτωσιν άνευ όρων υποταγής της Γερμανίας εις την Σοβιετικήν Ρωσίαν.

β) Εις σχετικήν ερώτησιν των Αγγλοσαξώνων συναδέλφων του, ο Δρ. Σαχτ απήντησεν ότι ωμιλεί εξ ονόματος των μεγαλοβιομηχάνων και ανώτερων στρατιωτικών κύκλων της Γερμανίας.

γ) Οι Σύμμαχοι, κατά τον Δρ. Σαχτ, έχουν συμφέρον να δεχθούν συζήτησιν περί ανακωχής μετά των εκπροσώπων του σημερινού γερμανικού πολιτικού καθεστώτος, διότι μεταπολίτευσις επερχόμενη προ της ανακωχής θα συνεκλόνιζεν εις επικίνδυνον βαθμόν την εσωτερικήν τάξιν της Γερμανίας.

Η παραίτησις ή απομάκρυνσις του χιτλερικού συγκροτήματος θα ελάμβανε χώραν, κατά την πρότασιν ταύτην του Δρ. Σαχτ, αμέσως μετά τη συνομολόγησιν της ανακωχής». [4]

Δε γνωρίζουμε ποια τύχη είχαν οι προτάσεις του Σαχτ, αν, σε ποιο βαθμό, ή με ποιο τρόπο τελικά υλοποιήθηκαν. Αυτό που είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε είναι ότι όταν ήρθε η ώρα να αποδοθούν ευθύνες στο κεφάλαιο για την αποφασιστική συνδρομή του στην άνοδο του φασισμού στην εξουσία, για την καταλυτική υλική – οικονομική υποστήριξή του στον πόλεμο και για τα εγκλήματα που διέπραξε κατά της ανθρωπότητας (χρήση αιχμαλώτων πολέμου, εξοντωτικές συνθήκες εργασίας, κλπ.) ο πέλεκυς έπεσε πολύ ελαφρά.

Από τα 24 διευθυντικά στελέχη της I. G. Farben στους οποίους απαγγέλθηκαν κατηγορίες (για εγκλήματα πολέμου, κατά της ανθρωπότητας και κατά της ειρήνης, για λεηλασία, συμμετοχή στα SS, κλπ.) οι 11 αθωώθηκαν. Στους υπόλοιπους αποδόθηκαν ποινές κάθειρξης 1-7 χρόνια. Να σημειώσουμε ότι, μεταξύ άλλων, η I. G. Farben υπήρξε η κατασκευάστρια εταιρεία του Zyklon B, του αερίου δηλαδή που χρησιμοποιήθηκε για την εξόντωση χιλιάδων ανθρώπων. Ο Κρουπ και εννέα άλλα μέλη του ΔΣ του ομίλου του επίσης καταδικάστηκαν ως εγκληματίες πολέμου σε φυλάκιση μέχρι και 12 χρόνια. Ο Σαχτ αθωώθηκε παρά τις ενστάσεις της σοβιετικής πλευράς. Κανένα από τα στελέχη των εταιρειών δυτικών συμφερόντων δεν αντιμετώπισε κατηγορίες και δεν τιμωρήθηκε.

Πόσοι γνωρίζουν σήμερα πως η μηχανογραφική οργάνωση των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης – εξόντωσης (78 στο σύνολο), που υπήρξε καταλυτική στην «αποτελεσματική» λειτουργία τους, έγινε με τεχνολογία της IBM; Πως η Standard Oil προμήθευε με καύσιμα τόσο τους Συμμάχους όσο και τον Αξονα στη διάρκεια του πολέμου; Πως η ITT συνέδραμε σημαντικά στη βελτίωση του γερμανικού συστήματος πληροφοριών ή πως σχεδίασε τις βόμβες Focke – Wulfs που χρησιμοποιήθηκαν ενάντια στα συμμαχικά στρατεύματα; Πως η General Motors κατασκεύασε χιλιάδες θωρακισμένα αυτοκίνητα, φορτηγά και τανκς για τον γερμανικό στρατό; Πως το 1941 η Fordwerke (εργοστάσιο της Ford στο Βερολίνο) υπήρξε υπεύθυνη για την προμήθεια του 1/3 σχεδόν του συνόλου των φορτηγών της Βέρμαχτ; Οι μισοί «εργαζόμενοι» της εταιρείας ήταν «σκλάβοι εργασίας», προερχόμενοι από στρατόπεδα συγκέντρωσης και τις κατεχόμενες περιοχές. Το ίδιο και στη μονάδα της Ford στην Κολωνία, όπου τουλάχιστον 1.200 εργάτες ήταν Ρώσοι, πολλές φορές ανήλικοι, οι οποίοι πάρθηκαν από τα σπίτια τους με τη βία, για να δουλέψουν ως φτηνό και αναλώσιμο εργατικό δυναμικό στα εργοστάσια γερμανικών ή αμερικανικών μονοπωλιακών συμφερόντων. [5]

Και όμως, η μονάδα της Ford στη Κολωνία, όχι μόνο συνέχισε να λειτουργεί μετά τον πόλεμο, αλλά έλαβε και 1 εκ. δολ. σε αποζημιώσεις για τις ζημιές που υπέστη στη διάρκεια του βομβαρδισμού της πόλης από τους Συμμάχους! Η General Motors έλαβε επίσης 33 εκ. δολ. σε φοροαπαλλαγές από την κυβέρνηση των ΗΠΑ για τις ζημιές που υπέστησαν τα εργοστάσιά της σε Γερμανία και Αυστρία στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο! [6]

Οι προανακριτικές έρευνες και οι εργασίες του δικαστηρίου της Νυρεμβέργης σταμάτησαν απότομα στα μέσα του 1948, όταν η κυβέρνηση των ΗΠΑ αποφάσισε να διακόψει τη χρηματοδότηση του προσωπικού του. Όλες οι εκκρεμείς υποθέσεις εγκαταλείφθηκαν και οι φάκελοι έκλεισαν.

Δύο χρόνια αργότερα, το 1950 – 1951 ο John McCloy, Υπατος Αρμοστής των ΗΠΑ στην Αμερικανική Ζώνη κατοχής της Γερμανίας, άρχισε να αμνηστεύει έναν – έναν όλους τους βιομηχάνους – τραπεζίτες που είχαν καταδικαστεί ως εγκληματίες πολέμου, όπως ο Κρουπ, τα στελέχη της I. G. Farben ή ο Φρίντριχ Φλικ (ένας από τους βασικότερους οικονομικούς υποστηρικτές του Χίτλερ και του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, που επίσης αποκόμισε τεράστια κέρδη, χρησιμοποιώντας σκλάβους εργάτες που μίσθωνε από τα SS – υπολογίζεται ότι από τους 48.000 εργάτες που εργάστηκαν στις επιχειρήσεις του Φλικ, σχεδόν το 80% δεν επιβίωσε). Οι περιουσίες που είχαν κατασχεθεί επεστράφησαν, ενώ πολλοί αποκαταστάθηκαν στα διευθυντικά πόστα που είχαν και πριν.

Ο John McCloy δεν ήταν τυχαίο πρόσωπο. Ως νομικός είχε στο παρελθόν εργαστεί εκπροσωπώντας τα συμφέροντα των Ροκφέλερ και της Τράπεζας Chase Manhattan (εκ των πλέον ένθερμων υποστηρικτών των Ναζί). Διετέλεσε υφυπουργός πολέμου (1941 – 1945), ενώ το 1947 διορίστηκε Πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας. Ως Ύπατος Αρμοστής των ΗΠΑ στη Γερμανία ανέλαβε την αναδιοργάνωση των μυστικών υπηρεσιών του Δυτικού τμήματος της χώρας, θέτοντας επικεφαλής της τον Ρέινχαρντ Γκέλεν, τον Ναζί εγκληματία πολέμου, που ήταν υπεύθυνος της αντισοβιετικής κατασκοπίας και καταζητούνταν από την ΕΣΣΔ για τα τερατώδη εγκλήματα που διαπράχθηκαν υπό την ηγεσία του στο Ανατολικό Μέτωπο. Την ίδια περίοδο, ο Αδόλφος Χοΐσινγκερ, πρώην Αρχηγός του Επιτελείου Στρατού της Βέρμαχτ, διορίστηκε Αρχηγός του Επιτελείου Στρατού της ΟΔ της Γερμανίας, ενώ στη συνέχεια τοποθετήθηκε Πρόεδρος της Μόνιμης Στρατιωτικής Επιτροπής του ΝΑΤΟ! Μετά τη Γερμανία ο John McCloy διετέλεσε Πρόεδρος της Τράπεζας Chase Manhattan (1953 – 1960), καθώς και του Ιδρύματος Φορντ (1958 – 1965).

 Η μεταπολεμική ανάκαμψη των γερμανικών μονοπωλίων υπήρξε εντυπωσιακή. Λίγα χρόνια μετά την απελευθέρωση του Κρουπ, η εταιρεία του φιγουράριζε στη 12η θέση διεθνώς (σήμερα η Thyssen Krupp είναι μια πολυεθνική με πάνω από 670 θυγατρικές παγκοσμίως). Ο Φλικ έγινε επίσης ξανά ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στη Γερμανία. Η I. G. Farben, αν και χωρίστηκε σε 12 διαφορετικές εταιρείες μετά τον πόλεμο, σύντομα άγγιξε την κερδοφορία που είχε προπολεμικά. Ορισμένες εξ αυτών, όπως η Bayer (η γνωστή φαρμακοβιομηχανία), η Basf, η Agfa ή η Hoerst (η σημερινή Aventis) παραμένουν μέχρι τις μέρες μας σημαντικοί μονοπωλιακοί κολοσσοί της ΕΕ. Όπως έγραψε το περιοδικό TIME στις 7 Ιουλίου 1952 «η συμμαχική απόφαση να δοθεί η Farben πίσω στους αρχικούς της ιδιοκτήτες αποτελεί σταθμό στο δρόμο της γερμανικής ανάκαμψης». Να λοιπόν πώς οικοδομήθηκε το «δυτικογερμανικό θαύμα», που αξιοποιήθηκε ως αιχμή του δόρατος ενάντια στις χώρες της σοσιαλιστικής Ευρώπης.

Τις δεκαετίες που ακολούθησαν, τα μονοπώλια βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή του αγώνα κατά του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και της ΕΣΣΔ. Παράλληλα, επένδυσαν μεγάλα ποσά ώστε να καλύψουν το παρελθόν τους, επιχειρώντας να ξαναγράψουν την Ιστορία και επαναπροσδιορίσουν τη λαϊκή μνήμη. Είναι όμως μια ιστορία που έχει γραφτεί με αίμα. Και όπως είναι γνωστό το αίμα δε ξεπλένεται εύκολα…

Σημειώσεις:

[1]. Πρακτικά Δικών της Νυρεμβέργης (από δω και πέρα ΠΔΝ), Τόμος 1, Κεφάλαιο VIII

[2]. Από ομιλία του Γ. Κρουπ, 26 Ιανουαρίου 1934, Ντοκουμέντο D-392, ΠΔΝ

[3]. Simpson S (1995) «The splendid blond beast» (Common Courage Press) σελ.84

[4]. Φάκελος 36.2 του 1944, Κυβέρνηση του Καΐρου (Ιστορικό και Διπλωματικό Αρχείο του ΥΠΕΞ)

[5]. Βλέπε ενδεικτικά BBC News, 23/2/1998, Silverstein K (2000) «Ford and the Fuhrer», στο «The Nation», τεύχος 3, σελ.14, Higham Ch (1983) «Trading with the Enemy» (Delacorte Press) σελ.1-33, ACSA Press Release, 13/7/2003, κ.α.

[6]. Βλέπε Logsdon J R (1999) «Power, ignorance and anti-Semitism», στο «Hanover Historical Review» και Higham Ch (1983), όπως πριν.

ΠΗΓΗ: June 1, 2012, http://classwar.espiv.net/?p=3295

* Ο Αναστάσης Γκίκας είναι δρ. Πολιτικών Επιστημών.

Ευρωσολινταριτέ

Του Στέργιου Ζυγούρα

Κι ενώ στο εσωτερικό ως μέγα θέμα ανεδείχθη το ποιος φταίει που δεν θα γίνει ντιμπέιτ, η ευρω-ομοβροντία εναντίον της Ελλάδας περνά σε νέα φάση. Ευρωπαίοι πολιτικοί (λέμε τώρα), δημοσιογράφοι (λέμε τώρα) και θεσμικοί επενδυτές (λέμε τώρα) προβαίνουν σε δηλώσεις, διαπιστώσεις, προβλέψεις. "Η Ελλάδα είπε ψέματα, εξαπάτησε, δεν έπρεπε να έχει μπει στην ευρωζώνη, είναι λαθρεπιβάτης του ευρώ, οι μισοί κάτοικοι της χώρας μας επιθυμούν να εγκαταλείψει η Ελλάδα το ευρώ", ξεφορτωθείτε τα χαρτονομίσματα που έχουν Υ…".

Η φάση της περίφημης "επιθυμίας" της Ευρώπης να μείνει η Ελλάδα στο Ευρώ αλλά να τηρήσει τις δεσμεύσεις της (ωραίος σεβασμός στον δυτικό, αστικό κοινοβουλευτισμό), έχει εμπλουτιστεί άνω του 50% με την κραυγή: φύγετε τώρα απατεώνες! Σα να έδωσε το σήμα ο θεσμικός διευθυντής της ορχήστρας των αγορών και sforzando, tutti, επανήλθαν στο μοτίβο του 2010, όπου κάτω από τη διεύθυνση του ΓΑΠ απορρίφθηκε και ο πριν το 146 π.Χ. ελληνικός πολιτισμός, ως άχρηστος για την Ευρώπη. Ξαναγυρίσαμε μέσω Bild, Moscovici, Schauble, Stern, Waigel, στα γερμανικά και ολλανδικά λαϊκά θεάματα του 2010, στις Αφροδίτες του Focus; Ωραία! Μπήκε όμως και λίγη Ισπανία στο πλάνο, να συνετιστούν μερικοί μερικοί.

Χάθηκε η ψυχραιμία; Ξέφυγε το χρονοδιάγραμμα; Τζίφος το κεντροδεξιό ευρωμέτωπο; Καλώς! Να επέμβει ο κ. Σόρος. Τρίμηνη παράταση και μετά, χωρίς πέναλτυ, έξω απ' το γήπεδο. Φαίνεται πως τα μακριά πλοκάμια της ευρωζώνης έχουν αναλάβει ρόλο υποκατάστασης του ισχνού προεκλογικού λόγου των μνημονιακών ελληνικών κομμάτων, που ακόμα δειλιάζουν να κατέβουν στις εκλογές ως ένα κόμμα και να εξασφαλίσουν πλήρως τη συγκάλυψη των ευθυνών τους.

Οι Έλληνες προκαλούνται. Γιατί; Για να αντιδράσουν εν θερμώ έναντι της Ευρώπης και να φορτωθούν την ευθύνη της όξυνσης; ΠτΔ, υπηρεσιακή κυβέρνηση, κόμματα έχουμε, αφωνία έπαθαν; Ενώ πάμε στις κάλπες με όξυνση και με διλήμματα – συνθήματα, οι "θεσμικοί" ανέλαβαν να εμπλουτίσουν τον προεκλογικό λόγο με ένα νέο ευρω-σόου. Τι λείπει; Είναι πολλά, ας πούμε ενδεικτικά:

– Για ποιαν «Ελλάδα» κόπτονται τα ελληνικά κόμματα;

– Ποιανής χώρας νόμισμα είναι το «Ευρώ»;

– Γιατί μας σερβίρεται σιγά-σιγά μια νέα χώρα που έχει ένα νόμισμα δεκαετίας;

– Γιατί δεν θέλησε η Ευρώπη να πάει πρώτα σε πολιτική ενοποίηση και ύστερα να δηλωθεί αυτή η νέα κυριαρχία με το νέο νόμισμα;

– Γιατί ο τρόμος και η εκβίαση; Γιατί η πολιτική ενοποίηση της πεπολιτισμένης Ευρώπης γίνεται με όρους που εμπίπτουν στο βαρύ, ποινικό δίκαιο;

6-6-2012

Δικομματικός κανιβαλισμός!…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Καταιγισμός ομαδικού πυρός εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ και του νεαρού αρχηγού του. Απ' τον «όμορφο, ηθικό και αγγελικά πλασμένο κόσμο» των ανερμάτιστων παχύδερμων και ασπόνδυλων του δικομματικού κανιβαλισμού.

Και προπάντων απ' τους εκπροσώπους της ΝεοΔούλης του Μαμωνά. Και τι δεν τους έσυραν και τους σύρουν οι δολοπλόκοι και δολοφόνοι!

Ότι, για παράδειγμα, θα θέσουν σε κίνδυνο τα εθνικά μας ζητήματα. Ξεχνώντας ότι η προσφορά της μισής Κύπρου στους Τούρκους είναι έργο των υπερπατριωτών της υπερεθνικόφρονος Δεξιάς.

Και ότι η ΝεοΔούλη του Μαμωνά, ομού με το ομογάλακτό της ΘΑΣΟΚ, αποφάσισαν και διέταξαν, φασιστικότατα, την εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας στους γερμαναράδες και τους τοκογλύφους…

Και, για να παγιώσουν την έσχατη προδοσία τους, έθεσαν τις προδοτικές αποφάσεις τους υπό την προστασία του αποικιοκρατικού αγγλικού δικαίου. Οι σουπερπατριώτες προδότες!

Κινδυνεύει, λένε, η Εκκλησία και οι παπάδες… Σάμπως δεν είναι το δολοφονικό αυτό καθεστώς, που καθόρισε σε αντικατάσταση δέκα συνταξιοδοτούμενων παπάδων, να χειροτονείται μόνο ένας νέος!…

Είναι λένε, ο Τσίπρας νεαρός και άπειρος. Σε αντίθεση με τους σκοτεινούς αστέρες του δικομματισμού, που είναι πολύπειροι και πολυμήχανοι…

Προφανώς στην κατά συρροή εξαπάτηση και κατατρομοκράτηση του λαού! Όταν, για να θυμηθούμε, όχι μόνο τον κ. Βενιζέλο, αλλά και το Σαίξπηρ, δεν έχουν απλώς ωριμάσει στην πανουργία τους, αλλά, κυριολεκτικά, σαπίσει.

Καταλογίζουν, ακόμη, στο κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ ότι αποτελείται από πολλές συνιστώσες. Με αποτέλεσμα, όπως λένε, να χαρακτηρίζονται τα λεγόμενά τους από πολυφωνία, πολυγλωσσία και αντιφάσεις.

Αντίθετα με τη δική τους αμετακίνητη εμμονή στην ολέθρια και σατανική κακουργία τη δική τους και των πατρώνων τους. Και ζητούν απ' τους πολιτικούς αντιπάλους τους να τους φέρουν, με τη μηχανή του χρόνου, το μέλλον στο παρόν. Έτσι, ώστε να δείξουν στο λαό τι επιτέλους πρόκειται να κάμουν… Προκειμένου να αποσπάσουν τη μνήμη και τη φρίκη του λαού απ' το, μόλις χθεσινό, δικό τους άθλιο παρελθόν:

Το πάμπλουτο σε διαφθορά, απάτες, σκάνδαλα, μίζες, κακονομία, κακοδιοίκηση, κακουργία, βαρβαρότητα. Και τις, χωρίς αρχή και τέλος, αλλεπάλληλες μεταλλάξεις τους. Πάντα απ' το κακό στο χειρότερο….

Αλλά και το ακόμη αθλιότερο παρόν τους. Που άλλοτε κάνουν θηριώδη επίδειξη των λυκοδοντιών τους, για να μας κατασπαράζουν και άλλοτε ξαναφοράνε τις προβιές τους, δήθεν, για να μας σώσουν.

Και υπάρχουν, ύστερα απ' όλα αυτά ακόμη κάποιοι, εθελόδουλοι και εθελόβλακες που προκειμένου να αμνηστεύσουν την προδοτική συμπεριφορά τη δική τους και των αφεντικών τους μας λένε:

«Με το να στηρίξουμε ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ, δέν σημαίνει ότι τους απαλλάσσουμε των ευθυνών τους για ατασθαλίες και παραλείψεις του παρελθόντος ή και του παρόντος. Απλά σημαίνει ότι "αναστέλλουμε" τις έρευνες και διαδικασίες καταλογισμού ευθυνών για το άμεσο μέλλον. Εν όψει της καταστροφικής καταστάσεως της οικονομίας και της κοινωνικής και πολιτικής ζωής του τόπου».

«Κούνια, που σας κούναγε» ανεγκέφαλοι τρομοκρατημένοι τρομοκράτες! «Να ζεστάνουμε τα φίδια στον κόρφο μας, το χειμώνα, για να μας αποτελειώσουν με τα οδυνηρά τους δαγκώματα, το Καλοκαίρι»…

Μπορεί να είμαστε τόσο άφρονες και ανεύθυνοι, ώστε να εμπιστευτούμε, για μια ακόμη φορά, στους μεγαλοαπατεώνες και μεγαλοκακούργους αυτούς το μέλλον της πατρίδας μας και των παιδιών μας!

Λίγη ντροπή και φιλότιμο δεν μας απέμεινε; Ασφαλώς και δεν δίνουμε όρκο αιωνίας πίστεως στον οποιονδήποτε ΣΥΡΙΖΑ. Αν και αυτοί αποδειχτούν ανάξιοι της εμπιστοσύνης μας! Όμως…

Ο πολιτικός ρεαλισμός, αυτή τη στιγμή, επιβάλλει να μη σβήσουμε και την αμυδρή, έστω, διαφαινόμενη ελπίδα μας. Πισωγυρίζοντας στα Σόδομα και τα Γόμορρα του δικομματικού κανιβαλισμού!…

παπα-Ηλίας, 7-6-2012

Η κυβέρνηση της Αριστεράς και το ΚΚΕ – Ο «αριστερός» τυχοδιωκτισμός του ΚΚΕ

Του Xρήστου Κεφαλή

 Η πρόταση για κυβέρνηση της Αριστεράς συνέβαλε καταλυτικά στην επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ στις 6 Μάη. Βοήθησε έναν κόσμο ριζοσπαστικοποιημένο από την κρίση και απογοητευμένο από τα μνημονιακά κόμματα να βρει έναν ριζοσπαστικό δρόμο. Έκανε ορατή τη δυνατότητα μιας προοδευτικής διεξόδου από τις αντιλαϊκές πολιτικές, φέρνοντας την Αριστερά στο κέντρο.

Η πρόταση διατυπώθηκε πρόσφατα, όταν η δυνατότητα μιας τέτοιας κυβέρνησης έγινε ρεαλιστική, με την κατάρρευση των δυο παραδοσιακών κομμάτων εξουσίας. Έτσι μπορεί να παρουσιάζει κενά, αδυναμίες και ασάφειες, όντας ανοικτή σε κριτική. Ωστόσο, σε αντίθεση με άλλες  δυνάμεις της Αριστεράς, το ΚΚΕ της επιφύλαξε ριζική απόρριψη, θεωρώντας την εξαρχής ανεπίτρεπτη, δείγμα συμβιβασμού με το εγχώριο κατεστημένο και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Σε πλήθος ομιλίες ηγετικών στελεχών του ΚΚΕ, άρθρα στον Ριζοσπάστη κλπ. προβλήθηκε η άποψη ότι μια κυβέρνηση της Αριστεράς δεν θα διαφέρει διόλου από τις κυβερνήσεις του κατεστημένου και ο ρόλος της θα είναι να ενσωματώσει τους εργαζόμενους. Η γ.γ. του ΚΚΕ μάλιστα ισχυρίστηκε πως το να στηρίξει ή να συμμετάσχει το ΚΚΕ σε αυτήν θα σήμαινε να πουλήσει το λαό για υπουργικές καρέκλες (Α. Παπαρήγα, Έθνος, 29.4.2012).

Ένα παράδειγμα από την καθημερινή ζωή. Ας υποθέσουμε ότι σε μια πόλη γίνεται ένας ισχυρός σεισμός. Μια πολυκατοικία γκρεμίζεται, ένας τοίχος πλακώνει έναν άνθρωπο και απειλεί από στιγμή σε στιγμή να τον λιώσει. Μερικοί διασώστες σπεύδουν να βοηθήσουν. Τι θα κάνουν; Θα στρωθούν στη δουλειά για να μετακινήσουν τον όγκο. Θα κοιτάξουν όμως πρώτα αν μπορούν να βάλουν κάποιο υποστύλωμα στις γωνιές του για να κρατά το βάρος και να μην υπάρχει ο κίνδυνος, με την παραμικρή νέα δόνηση, να πλακώσει οριστικά τον παγιδευμένο.

Στην περίπτωση αυτή η τοποθέτηση του υποστυλώματος και η μετακίνηση του όγκου αλληλοσυμπληρώνονται. Αν κάποιος παράξενος περαστικός φώναζε στους διασώστες: «Ε, τι κάνετε εκεί; Μη βάζετε το υποστύλωμα γιατί θα σας αποσπάσει την προσοχή από το κύριο, την προσπάθεια να σώσετε τον άνθρωπο μετακινώντας τον όγκο», προφανώς δεν θα τον άκουγαν.

Κάθε αναλογία έχει τα τρωτά της, αλλά ας δούμε το νόημα της συγκεκριμένης. Με το σεισμό μοιάζει η παγκόσμια οικονομική κρίση, ενώ ο τοίχος είναι τα μνημόνια που πλακώνουν τον λαό μας. Το υποστύλωμα που θα βοηθούσε προσωρινά την κατάσταση είναι η κυβέρνηση της Αριστεράς, ενώ η μετακίνηση του όγκου είναι η κοινωνική επανάσταση, που θα δώσει την οριστική λύση.

Η άρνηση της κυβέρνησης της Αριστεράς από το ΚΚΕ ισοδυναμεί με τη διαβεβαίωση ότι είναι ανεπίτρεπτο να βάλουμε οποιοδήποτε υποστύλωμα, γιατί θα ήταν σε βάρος της προσπάθειας να σωθεί ο άνθρωπος.

Φυσικά, θα ήταν απόλυτα θεμιτό να πει κανείς ότι η τοποθέτηση του υποστυλώματος δεν αρκεί από μόνη της, ότι θα πρέπει μετά η προσοχή να στραφεί στο κυρίως έργο, γιατί η προστασία που παρέχει είναι αβέβαιη και προσωρινή. Θα ήταν επίσης απόλυτα θεμιτό να κριτικάρει κανείς τον τρόπο τοποθέτησης του υποστυλώματος, που αν δεν μπει σταθερά και σωστά μπορεί να είναι αναποτελεσματικό. Αλλά η θέση της ηγεσίας του ΚΚΕ ότι γενικά δεν πρέπει να μπει κανένα υποστύλωμα είναι τυφλά δογματική, όχι μόνο με τη μαρξιστική, αλλά και με την κοινή λογική.

Μια επίκαιρη τοποθέτηση του Λένιν. Θα μπορούσε να αντιταχθεί ότι κλασικοί του μαρξισμού προειδοποιούσαν ενάντια στη συμμετοχή σε αστικές κυβερνήσεις και στις αυταπάτες ότι είναι δυνατό να ανατραπεί ο καπιταλισμός κοινοβουλευτικά.

Κάτι τέτοιο, πολύ απλά, δεν ισχύει. Ασφαλώς, οι κλασικοί προειδοποιούσαν για  όλα αυτά, ταυτόχρονα όμως θεωρούσαν ότι υπάρχουν περιπτώσεις όπου μπορεί με μια κοινοβουλευτική τακτική να προωθηθούν ουσιαστικές αλλαγές, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για τους επαναστατικούς μετασχηματισμούς. Και έλεγαν ότι όταν παρουσιάζεται μια τέτοια δυνατότητα είναι λάθος οι κομμουνιστές να τη χάνουν, στο όνομα της δήθεν «επαναστατικής καθαρότητας» και της «αντίθεσης στον οπορτουνισμό».

Πολύ χαρακτηριστική και επίκαιρη είναι η στάση του Λένιν όταν, σε συνθήκες ανάλογης οικονομικής καταστροφής μετά τον πόλεμο του 1914-18, αστοί μεταρρυθμιστές όπως ο Κέινς είχαν διατυπώσει ένα ρεφορμιστικό πρόγραμμα για την αντιμετώπιση της κρίσης. Ο Λένιν όχι μόνο δεν είχε αντιταχθεί, αλλά υποστήριζε ότι οι κομμουνιστές έπρεπε να αναπτύξουν οι ίδιοι ένα πιο ολοκληρωμένο πρόγραμμα:

«Η ΚΕ», έλεγε ο Λένιν, «θεωρεί απόλυτη υποχρέωσή της να αναπτύξει ένα ολοκληρωμένο, ανεξάρτητο, ακέραιο πρόγραμμα πάνω σε όλα τα ζωτικά ζητήματα… Το πρόγραμμα αυτό πρέπει να είναι αστικο-πασιφιστικό», περιλαμβάνοντας «μια σειρά ημίμετρα και μέτρα ρεφορμιστικού χαρακτήρα, τα οποία ήδη προτάθηκαν τμηματικά στην Αγγλία και στις άλλες καπιταλιστικές χώρες από ανθρώπους που διέπονται από αστικές ιδέες. Μέσα σε ορισμένες συνθήκες το πρόγραμμα αυτό των ημίμετρων θα μπορούσε… να φέρει ανακούφιση στη σημερινή δύσκολη κατάσταση… Ένας περίπου κατάλογος των βασικών σημείων του προγράμματος αυτού:

1) Ακύρωση όλων των χρεών…

3) Ριζική αναθεώρηση της συνθήκης των Βερσαλλιών

4) Χορήγηση με ευνοϊκούς όρους δανείων στις χώρες που περισσότερο αφανίστηκαν από τον πόλεμο».

Το πρόγραμμα έπρεπε, κατά τον Λένιν, να υποστηριχθεί «σαν μια από τις λίγες πιθανότητες ειρηνικής εξέλιξης του καπιταλισμού στο νέο σύστημα, πράγμα στο οποίο εμείς σαν κομμουνιστές, δεν πιστεύουμε και πολύ, όμως είμαστε σύμφωνοι να βοηθήσουμε να γίνει δοκιμή» (Άπαντα, τόμ. 44, σ. 382-83, 407)

Το σαφές νόημα της τοποθέτησης του Λένιν είναι ότι σε συνθήκες μεγάλης κρίσης, όταν δεν έχει ωριμάσει ακόμη η επαναστατική αλλαγή, οι κομμουνιστές οφείλουν να αγωνίζονται και για τις μερικές, «κοινοβουλευτικές» διεξόδους όπως είναι σήμερα η κυβέρνηση της Αριστεράς. Γιατί είναι λάθος, λοιπόν, να αγωνιστούμε και σε αυτή την κατεύθυνση;

Επιπλέον, τα πρόσφατα χρόνια είχαμε μια θετική εμπειρία της αριστερής κυβέρνησης Τσάβες. Η εμπειρία αυτή έδειξε ότι με στήριξη στο λαό είναι δυνατό να προωθηθούν μεγάλες ριζοσπαστικές αλλαγές αξιοποιώντας τον κοινοβουλευτισμό. Γιατί αυτό να είναι αξιωματικά αδύνατο στην Ελλάδα, όπως βεβαιώνει το ΚΚΕ;

Ο «αριστερός» τυχοδιωκτισμός του ΚΚΕ. Τα παραπάνω ερωτήματα είναι βέβαια ρητορικά. Θα ήταν μάταιο να αναμένουμε από την ηγεσία του ΚΚΕ να τα απαντήσει. Ούτε, βέβαια, έχει καμιά ανησυχία να δικαιολογήσει με αρχές τη στάση της. Προτίμησε να σιωπήσει όταν ο Γ. Ρούσης υπενθύμισε εύστοχα ότι η κυβέρνηση της Αριστεράς προβλέπεται στο ίδιο το πρόγραμμα του ΚΚΕ, όπου γίνεται λόγος για την πιθανότητα «να προκύψει κυβέρνηση αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων με βάση το κοινοβούλιο, χωρίς να έχουν διαμορφωθεί ακόμα οι όροι για το επαναστατικό πέρασμα» (Γ. Ρούσης, «Ανοικτή επιστολή προς το ΚΚΕ».

Όλα δείχνουν ότι η ηγεσία του ΚΚΕ προκρίνει μια γραμμή παραπλήσια με τις σταλινικές υπεραριστερές τακτικές του Μεσοπολέμου, που έδωσαν τη νίκη στον Χίτλερ. Η επιλογή δεν είναι τυχαία. Συνδέεται με τη μεθοδική σταλινική στροφή των τελευταίων δυο δεκαετιών στο ΚΚΕ, που, ξεκινώντας από την παρερμηνεία των αιτίων διάλυσης της ΕΣΣΔ και τον εκθειασμό των σταλινικών εγκλημάτων (Δίκες της Μόσχας κ.λπ.), κορυφώθηκε πρόσφατα με την πανηγυρική αποκατάσταση του Ζαχαριάδη.

Ότι αυτή η πολιτική γραμμή είναι και σήμερα τυχοδιωκτική δεν χρειάζονται πολλά για να το αντιληφθούμε. Αρκεί να θέσουμε το ερώτημα τι θα είχε συμβεί στις εκλογές αν η Αριστερά περιοριζόταν στο ΚΚΕ και δεν υπήρχε ο ΣΥΡΙΖΑ. Η απάντηση δεν είναι δύσκολη: το ΚΚΕ θα έπαιρνε ίσως ένα 1-2% παραπάνω, αλλά το κόμμα του Καμμένου και η Χρυσή Αυγή θα θριάμβευαν.

Η ηγεσία του ΚΚΕ ποντάρει ολοφάνερα στην προσδοκία ότι, σε πιθανή αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ, θα επωφεληθεί και θα καρπωθεί αυτή τη δυσαρέσκεια του κόσμου. Και όλα δείχνουν ότι δεν θα διστάσει ακόμη και να καταψηφίσει μια κυβέρνηση της Αριστεράς, αν το αποτέλεσμα των νέων εκλογών οδηγήσει  να εξαρτάται ο σχηματισμός της από την ίδια. Γι' αυτό είναι αναγκαίο να εξηγούμε στους απλούς αγωνιστές του ΚΚΕ ότι αυτός που θα επωφεληθεί αν το χάος γενικευτεί με ευθύνη της Αριστεράς, δεν θα είναι το κίνημα, ούτε το ΚΚΕ, αλλά η ακροδεξιά. Σε τελική ανάλυση, η τωρινή τακτική της ηγεσίας του ΚΚΕ εξυπηρετεί ακριβώς τις ακροδεξιές δυνάμεις.

* Ο Χρήστος Κεφαλής είναι χημικός, μέλος της ΣΕ της «Μαρξιστικής Σκέψης».

 [Στην τελευταία φωτογραφία, ο Χρήστος Κεφαλής (δεξιά) και ο Κώστας Παλούκης (αριστερα), ομιλητές στο Σεμινάριο Ιστορίας που διοργάνωσε ο Βλ. Αγτζίδης με θέμα ""Η επανάσταση των μπολσεβίκων, οι μετεπαναστατικές εξελίξεις και ο σοβιετικός Μεσοπόλεμος".]

ΠΗΓΗ: 03 Ιουν 2012, http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/i-kybernisi-tis-aristeras-kai-kke-toy-xristoy-kefali Το είδα: 6-6-2012, http://pontosandaristera.wordpress.com/2012/06/06/kke-and-the-left/#more-13919

Για την Ευρώπη και τους Έλληνες: Σώστε μας από τους Σωτήρες

Του Σλάβοϊ Ζίζεκ [Μετάφραση Αναστασία Γιάμαλη]

Φανταστείτε μια σκηνή δυστοπικής ταινίας που περιγράφει την κοινωνία μας στο κοντινό μέλλον. Φύλακες με στολές περιπολούν μισο-ερειπωμένους δρόμους του κέντρου την νύχτα, για κυνήγι μεταναστών, εγκληματιών και αλητών. Αυτοί που βρίσκουν είναι άγρια κακοποιημένοι. Αυτό που μοιάζει με ευφάνταστη Χολιγουντιανή εικόνα είναι πραγματικότητα στην Ελλάδα του σήμερα.

Την νύχτα, αυτόκλητοι προστάτες με μαύρες μπλούζες της νέο-φασιστικής  Χρυσής Αυγής που αρνείται το Ολοκαύτωμα – η οποία κέρδισε το 7% των ψήφων στον τελευταίο γύρο των εκλογών, και είχε την στήριξη, όπως λέγεται, από το 50% της αστυνομίας της Αθήνας – περιπολούν τους δρόμους και ξυλοκοπούν κάθε μετανάστη που βρίσκουν μπροστά τους: Aφγανούς, Πακιστανούς, Αλγερινούς. Οπότε, κάπως έτσι αμύνεται η Ευρώπη την άνοιξη του 2012.

Το πρόβλημα με την υπεράσπιση του Ευρωπαϊκού πολιτισμού ενάντια στην απειλή της μετανάστευσης έγκειται στο ότι η θηριωδία της υπεράσπισής  αποτελεί μεγαλύτερη απειλή στον «πολιτισμό» από όποιον αριθμό Μουσουλμάνων. Με τέτοιους υπερασπιστές και φίλους, η Ευρώπη δεν χρειάζεται εχθρούς. Πριν από 100 χρόνια,  ο G. K. Chesterton όρισε το αδιέξοδο στο οποίο παγιδεύονται οι επικριτές της θρησκείας: «Οι άνθρωποι  που ξεκινούν να πολεμούν την Εκκλησία για το καλό της ελευθερίας και της ανθρωπότητας καταλήγουν να παραμερίζουν την ελευθερία και την ανθρωπότητα αρκεί να μπορούν να πολεμήσουν την Εκκλησία. Οι αντικληρικοί δεν έχουν καταστρέψει θεία αντικείμενα, έχουν όμως καταστρέψει εγκόσμια αντικείμενα, αν αυτό τους παρέχει κάποια ικανοποίηση.»  Πολλοί φιλελεύθεροι πολεμιστές είναι τόσο πρόθυμοι να παλέψουν τον αντιδημοκρατικό φονταμεταλισμό που καταλήγουν να καθιστούν περιττές την ελευθερία και την δημοκρατία αρκεί να μπορούν να πολεμήσουν τον τρόμο. Αν οι «τρομοκράτες» είναι έτοιμοι να καταστρέψουν αυτόν τον κόσμο επειδή αγαπούν κάποιον άλλον, οι πολεμιστές μας κατά του τρόμου είναι έτοιμοι να καταστρέψουν την δημοκρατία επειδή μισούν τον Μουσουλμάνο άλλο.  Κάποιοι από αυτούς αγαπούν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια τόσο πολύ που είναι έτοιμοι να νομιμοποιήσουν τον βασανισμό για να την υπερασπιστούν. Είναι μια αντιστροφή της διαδικασίας μέσω της οποίας οι φανατικοί υπερασπιστές της θρησκείας ξεκινούν με επιθέσεις κατά  της σύγχρονης κοσμικής κουλτούρας και καταλήγουν να θυσιάζουν τα ίδια τους τα θρησκευτικά διαπιστευτήρια μέσα στην προθυμία τους να εξαλείψουν τις πτυχές της κοσμικότητας που μισούν. 

Αλλά οι υπερασπιστές της Ελλάδας από τους μετανάστες δεν είναι ο πρωταρχικός κίνδυνος: είναι απλά υπο-προϊόν της αληθινής απειλής, των πολιτικών λιτότητας δηλαδή που έχουν προκαλέσει την τραγική κατάσταση στην χώρα. Ο επόμενος γύρος των Ελληνικών εκλογών θα λάβει χώρα στις 17 Ιουνίου. Το ευρωπαϊκό κατεστημένο μας προειδοποιεί πως αυτές οι εκλογές είναι ζωτικής σημασίας: όχι μόνο η μοίρα της Ελλάδας, αλλά ίσως και η μοίρα ολόκληρης της Ευρώπης διακυβεύεται. Το ένα αποτέλεσμα – το σωστό όπως ισχυρίζονται – θα επιτρέψει στην επίπονη αλλά απαραίτητη διαδικασία της ανάκαμψης μέσω της λιτότητας να συνεχιστεί. Το εναλλακτικό αποτέλεσμα – αν το «ακραίο αριστερό» κόμμα ΣΥΡΙΖΑ νικήσει – θα είναι μία ψήφος υπέρ του χάους και θα επιφέρει το τέλος του (Ευρωπαϊκού) κόσμου όπως τον ξέρουμε. 

Οι προφήτες του ολέθρου έχουν δίκιο, αλλά όχι όπως το εννοούν. Οι επικριτές των δημοκρατικών διαδικασιών που ήδη υπάρχουν παραπονιούνται πως οι εκλογές δεν προσφέρουν πραγματική επιλογή καθώς καλούμαστε να επιλέξουμε ανάμεσα σε ένα κεντροδεξιό και ένα κεντροαριστερό κόμμα, τα προγράμματα των οποίων είναι σχεδόν ταυτόσημα. Στις 17 Ιουνίου, η επιλογή θα είναι πραγματική: το κατεστημένο (Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ) από τη μία, ο ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη. Και, όπως γίνεται συνήθως όταν τίθεται θέμα πραγματικής επιλογής, το κατεστημένο είναι σε πανικό: λένε πως θα ακολουθήσει το χάος, η φτώχεια και η βία αν κάνει ο κόσμος την λάθος επιλογή. Μόνο η πιθανότητα μιας νίκης του ΣΥΡΙΖΑ λέγεται πως προκαλεί ρίγη φόβου στις παγκόσμιες αγορές. Η ιδεολογική «προσωποποιία» έχει την τιμητική της: oι αγορές μιλούν λες και είναι άνθρωποι, εκφράζοντας την «ανησυχία» τους για το τι θα συμβεί αν οι εκλογές αποτύχουν να σχηματίσουν μια κυβέρνηση με εντολή να συνεχίσει το πρόγραμμα δημοσιονομικής λιτότητας της Ε.Ε και του ΔΝΤ καθώς και τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Οι πολίτες της Ελλάδας δεν έχουν χρόνο να ανησυχούν για αυτές τις προοπτικές: έχουν αρκετά για να ανησυχούν στην καθημερινότητα τους που γίνεται ολοένα πιο άθλια, σε βαθμό που δεν έχουμε δει στην Ευρώπη εδώ και δεκαετίες. 

Τέτοιες προβλέψεις είναι αυτό-εκπληρούμενες, προκαλούν πανικό και κατά συνέπεια οδηγούν στις πιθανότητες κατά των οποίων προειδοποιούν. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ νικήσει, το Ευρωπαϊκό κατεστημένο θα ελπίζει πως θα μάθουμε με τον δύσκολο τρόπο τι συμβαίνει όταν γίνεται μια απόπειρα με στόχο να διαταράξει τον φαύλο κύκλο της αμοιβαίας συνενοχής ανάμεσα στους τεχνοκράτες των Βρυξελλών και τον αντιμεταναστευτικό λαϊκισμό. Γι' αυτό το λόγο, ο Αλέξης Τσίπρας, αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, διευκρίνισε σε πρόσφατη συνέντευξη του πως πρώτη του προτεραιότητα, στην περίπτωση που κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, θα είναι να αντισταθμίσει τον πανικό: «Oι άνθρωποι θα υπερνικήσουν τον φόβο. Δεν θα υποκύψουν, δεν θα εκβιαστούν». Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ένα σχεδόν ακατόρθωτο έργο. Η φωνή τους δεν είναι η φωνή της «τρέλας» της άκρας αριστεράς, αλλά της λογικής που ορθώνει το ανάστημα της ενάντια στην τρέλα της ιδεολογίας της αγοράς. Στην ετοιμότητα τους να αναλάβουν, έχουν εξοβελίσει τον φόβο που έχει η αριστερά να αναλάβει την εξουσία, έχουν το κουράγιο να καθαρίσουν το χάος που άλλοι δημιούργησαν. Θα χρειαστεί να ασκήσουν έναν τρομερό συνδυασμό αρχών και πραγματισμού, δημοκρατικής δέσμευσης και ετοιμότητας να δράσουν γρήγορα και αποφασιστικά όπου χρειάζεται. Αν είναι να έχουν έστω και μία ελάχιστη ευκαιρία να πετύχουν, θα χρειαστούν μια παν-Ευρωπαϊκή εκδήλωση αλληλεγγύης: όχι μόνο αξιοπρεπή μεταχείριση από μέρους κάθε ευρωπαϊκής χώρας, αλλά ακόμη πιο δημιουργικές ιδέες, όπως την προώθηση του τουρισμού αλληλεγγύης φέτος το καλοκαίρι.  

Στις Σημειώσεις για τον ορισμό της Κουλτούρας, ο Τ. Στ. Έλιοτ επεσήμανε πως υπάρχουν στιγμές που η μόνη επιλογή βρίσκεται ανάμεσα στην αίρεση και την μη-πίστη – π.χ όταν ο μόνος τρόπος να κρατηθεί μια θρησκεία ζωντανή είναι να συντελεστεί  ένας κοσμικός διχασμός. Αυτή είναι κατάσταση σήμερα στην Ευρώπη. Μόνο μια νέα «αίρεση» – που αυτή την στιγμή εκπροσωπείται από τον ΣΥΡΙΖΑ – μπορεί να σώσει ότι αξίζει να σωθεί από την Ευρωπαϊκή κληρονομία: την δημοκρατία, την πίστη στους ανθρώπους, την ισότητα , την αλληλεγγύη, κλπ.  Η Ευρώπη με την οποία θα καταλήξουμε αν ο   ΣΥΡΙΖΑ ηττηθεί είναι μια  «Ευρώπη με Ασιατικές αρχές» – οι οποίες βέβαια δεν έχουν καμία σχέση με την Ασία αλλά κάθε ομοιότητα με την τάση  του σύγχρονου καπιταλισμού να αναστέλλει την δημοκρατία. 

Ιδού το παράδοξο που συγκρατεί την «ελεύθερη ψήφο» στις δημοκρατικές κοινωνίες: κάποιος είναι ελεύθερος να επιλέξει με τον όρο πως κάνει την σωστή επιλογή. Να γιατί, όταν γίνεται η λάθος επιλογή (όπως έγινε όταν η Ιρλανδία απέρριψε  το Ευρωσύνταγμα), η επιλογή αντιμετωπίζεται ως λάθος και το κατεστημένο ζητά άμεσα την επανάληψη της «δημοκρατικής» διαδικασίας ώστε το λάθος να διορθωθεί. Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου, ο Έλληνας πρωθυπουργός, πρότεινε την διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το πακέτο διάσωσης της ευρωζώνης στα τέλη του περασμένου έτους, το ίδιο το δημοψήφισμα απορρίφθηκε ως λανθασμένη επιλογή. 

Είναι δύο οι βασικές ιστορίες αναφορικά με την Ελληνική κρίση στα ΜΜΕ: η Γερμανο-ευρωπαϊκή ιστορία (οι Έλληνες είναι ανεύθυνοι, τεμπέληδες, σπάταλοι, φοροφυγάδες κλπ και πρέπει να τεθούν υπό έλεγχο και να διδαχθούν  δημοσιονομική πειθαρχία) και η Ελληνική ιστορία (η εθνική μας κυριαρχία απειλείται από τους νεοφιλελεύθερους τεχνοκράτες του κέντρου αποφάσεων των Βρυξελλών). Όταν κατέστη δυνατό να αγνοηθεί η δεινή κατάσταση των Ελλήνων, μια τρίτη ιστορία έκανε την εμφάνιση της: οι Έλληνες πλέον απεικονίζονται ως τα θύματα μιας ανθρωπιστικής καταστροφής που χρειάζονται βοήθεια, λες και ένας πόλεμος ή μια φυσική καταστροφή χτύπησε την χώρα. Ενώ και οι τρεις ιστορίες είναι λανθασμένες, η τρίτη είναι ενδεχομένως η πιο αηδιαστική. Οι Έλληνες δεν είναι παθητικά θύματα: βρίσκονται σε πόλεμο με το Ευρωπαϊκό οικονομικό κατεστημένο, και αυτό που χρειάζονται είναι αλληλεγγύη στον αγώνα τους, γιατί είναι και δικός μας αγώνας. 

Η Ελλάδα δεν είναι η εξαίρεση. Αποτελεί ένα από τα κύρια πεδία δοκιμών ενός νέου κοινωνικό-οικονομικού μοντέλου μιας δυνητικά καθολικής εφαρμογής: μιας από-πολιτικοποιημένες τεχνοκρατίας στην οποία οι τραπεζίτες και άλλοι ειδήμονες θα δύνανται να κατεδαφίσουν την δημοκρατία. Σώζοντας την Ελλάδα από τους φερόμενους διασώστες της, σώζουμε  και την ίδια την Ευρώπη. 

ΠΗΓΗ: Ημερομηνία: 29/05/2012, Προδημοσίευση από την εφημερίδα "η ΑΥΓΗ",  http://www.left.gr/article.php?id=1659