ΕΛΗΞΕ Ο (ο Β΄ Παγκόσμιος) ΠΟΛΕΜΟΣ^*;

 

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

 

Καθιερώθηκε να γιορτάζεται η λήξη του δευτέρου μεγάλου πολέμου του 20^ου αιώνα στις 9 Μαΐου. Ήταν η ημέρα που συνθηκολόγησε η Γερμανία. Όμως ο φρικτός εκείνος πόλεμος δεν άρχισε, όπως οι Ευρωπαίοι θεωρούμε, με την εισβολή των Γερμανών (και Σοβιετικών, ναι και Σοβιετικών) στην Πολωνία. Άρχισε με την εισβολή της Ιαπωνίας στην Κίνα και τη σταδιακή κατάκτησή της. Ούτε πάλι έληξε τον Μάιο, αλλά τον Αύγουστο του 1945 με τη συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας, μετά τη ρίψη των δύο ατομικών βομβών! 

Αν και τονίζουμε πλέον ότι ο πλανήτης μας με την τρομακτική ανάπτυξη της επικοινωνίας και τον κατακλυσμό πληροφορίας έχει καταστεί μια γειτονιά, εξακολουθούμε να μη βλέπουμε πέρα από την ήπειρο, στην οποία βιώνουμε. Μάλιστα δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις, που αγνοούμε ακόμη και τι συμβαίνει στη γειτονιά μας, ενώ το σπίτι του γείτονα καίγεται!

Ο πόλεμος αυτός υπήρξε, όπως τονίζεται, καταστροφικότατος. Οι νεκροί στα πεδία τω μαχών, αλλά και μεταξύ των αμάχων ανήλθαν σε 55,5 εκατομμύρια! Στις εμπλεκόμενες χώρες οι υποδομές, οι βιομηχανίες και το ζωικό κεφάλαιο σχεδόν αφανίστηκαν. Γι' αυτό και οι πονεμένοι και προδομένοι λαοί πανηγύρισαν το τέλος του με ξέφρενο ενθουσιασμό. Όλοι πλην του ελληνικού, για τον οποίο οι νικητές, παραλαβόντες τη σκυτάλη από τους ηττημένους ετοίμασαν τον εμφύλιο σπαραγμό μας!

Πολλοί είναι οι μύθοι, τους οποίους διέδωσαν οι νικητές από θέσεως ισχύος. Ας εξετάσουμε τους πλέον διαδεδομένους. Υποστηρίζεται ότι η σύγκρουση έφερε αντιμέτωπους τους οπαδούς του ολοκληρωτισμού με τους άλλους της δημοκρατίας! Αλλά η Ιαπωνία επωφελήθηκε πρωτίστως από τον εμφύλιο πόλεμο στην Κίνα μεταξύ εθνικιστών, υποταγμένων στη Δύση, και κομμουνιστών υπό τον Μάο, του οποίου την αγριότητα γεύθηκε ο κινεζικός λαός, όταν εγκαθίδρυσε τη λαϊκή δημοκρατία μετά τη λήξη του πολέμου. Όσο για την Ευρώπη, εκεί ο πόλεμος άρχισε με από κοινού εισβολή Γερμανών και Σοβιετικών στην ταλαίπωρη Πολωνία στα πλαίσια του συμφώνου Μολότωφ-Ρίμπεντροπ  των κατεργαρέων. Στις θηριωδίες του σταλινικού καθεστώτος έθεσε προσωρινά τέρμα ο πόλεμος και οριστικά ο θάνατος του θηρίου. Για τους λοιπούς «συμμάχους» σημειώνουμε: Οι Αμερικανοί δολοφονούσαν μαύρους στο όνομα της καθαρότητας του «έθνους» ως τη δεκαετία του 1970. Το πόσο σέβονταν και σέβονται την ειρήνη φαίνεται από την αγριότητα με την οποία διενήργησαν πολέμους στο Βιετνάμ, στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Οι Άγγλοι, ιδιαίτερα, και Γάλλοι αποικιοκράτες είχαν δείξει το πρόσωπό τους στους λαούς των αποικιών τους. Μάλιστα οι πρώτοι εφήρμοσαν τις ναζιστικές αγριότητες στους αγωνιστές της ΕΟΚΑ και στους Ινδούς οπαδούς του Γκάντι του κινήματος της μη βίας! Ας πάψουμε, επί τέλους, να πανηγυρίζουμε τον θρίαμβο των ελευθέρων λαών κατά του ολοκληρωτισμού. Νικητές και νικημένοι εμφορούνταν από την ίδια ιδεολογία και το έδειξαν αυτό σε πλήθος περιπτώσεων μετά τη λήξη του τρομακτικού πολέμου.

Γράψαμε ότι ο πόλεμος ήταν αιματηρότατος και ότι οι χώρες, που είχαν εμπλακεί, εξήλθαν οικονομικά κατεστραμμένες. Άραγε όλοι έχασαν; Όχι βέβαια. Κάποιοι κέρδισαν και μάλιστα κέρδισαν πολλά! Ποιοι υπήρξαν αυτοί; Εκείνοι που και σήμερα ελέγχουν την πολιτική στη διεθνή σκηνή: ΟΙ τραπεζίτες. Αυτοί υπήρξαν οι πραγματικοί νικητές. Θησαύρισαν με το αίμα που άφθονο χύθηκε. Θησαύρισαν με δύο τρόπους: Στην Ευρώπη με τη συσσώρευση τεραστίου πλούτου στις ελβετικές τράπεζες. Στις ΗΠΑ με τον δανεισμό κεφαλαίων, για την ανασυγκρότηση των κατεστραμμένων χωρών! Είναι καιρός να πάψουμε να πιστεύουμε ότι τα κεφάλαια ήταν και είναι εθνικά. Τις μεγάλες τράπεζες ήλεγχαν, όπως και ελέγχουν, κεφαλαιοκράτες, οι οποίοι φαίνονται να μην έχουν πατρίδα. Το ορθότερο είναι ότι δεν είχαν πατρίδα, κατάφεραν όμως να ξανακάνουν λίγο μετά τη λήξη του πολέμου (1948).

Ας επικεντρώσουμε την ανάλυση στα συμβάντα στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Το 1933 ανήλθαν στην εξουσία της Γερμανίας οι ναζιστές του Χίτλερ με κανονικές εκλογές. Πώς κατάφεραν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του γερμανικού λαού; Ο λαός αυτός είναι άκρως πειθαρχημένος, στον αντίποδα του ελληνικού, και αναθρεμμένος με την αίσθηση του μεγαλείου της πατρίδας του. Αν και μόλις στο Β΄ μισό του 19^ου αιώνα κατάφερε να επιτύχει την ενοποίηση της χώρας του, έδειξε ότι είχε σκοπό να διαδραματίσει ρόλο κυριάρχου στην ευρωπαϊκή ήπειρο, αλλά και πέραν αυτής. Η συνεργασία με τους Νεότουρκους απέβλεπε στον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών της Μέσης Ανατολής, οθωμανικών τότε. Με τη λήξη του Α΄ μεγάλου πολέμου όχι μόνο τις πηγές αυτές είδε να καρπούνται οι αντίπαλοι της Γερμανίας, αλλά και τις αποικίες της Αφρικής έχασε. Έτσι η ταπεινωμένη Γερμανία, η οποία αποδέχθηκε συνθήκη άνευ όρων, δεν διέθετε πλέον ούτε πηγές πρώτων υλών ούτε αγορές για διάθεση των βιομηχανικών της προϊόντων. Ο γερμανικός λαός πεινούσε, πριν από την άνοδο των ναζί στην εξουσία. Οι ναζί υποσχέθηκαν στον γερμανικό λαό εθνική αξιοπρέπεια και ψωμί. Και ο λαός που τόσο ποθούσε αμφότερα τους έδωσε την εμπιστοσύνη του. Άραγε δεν κατανοούν όλοι εκείνοι που δήθεν εκπλήττονται με την άνοδο του ρεύματος υπέρ του ολοκληρωτισμού στη χώρα μας, ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται; Δεν κατανοούν οι, αστοί και μαρξιστές, υπεύθυνοι για το κατάντημα της χώρας μας με την οικονομική και ιδεολογική εκποίησή της, ότι είναι και οι κυρίως υπεύθυνοι για την άνοδο του ολοκληρωτισμού, όπως ήταν υπεύθυνοι για την άνοδο του ναζισμού οι άπληστοι Αγγλογάλλοι και οι κρυμμένοι πίσω από αυτούς τραπεζίτες των γνωστών τότε και τώρα τραπεζικών οίκων;

Οι ναζί διέπραξαν αγριότητες, για τις οποίες φρίττει ο νους του ανθρώπου. Θύμα πρωτίστως υπήρξαν οι εβραϊκής καταγωγής πολίτες της Γερμανίας, εναντίον των οποίων, ως αιτίων της συμφοράς της Γερμανίας κατά τον Α΄, έστρεψε το καθεστώς το μένος του πεινασμένου και ταπεινωμένου λαού. Ας σταθούμε εδώ. Ήσαν αμέτοχοι οι εβραϊκής καταγωγής τραπεζίτες, Ευρώπης και Αμερικής, στην τροπή των πραγμάτων κατά τον πόλεμο εκείνο; Από την άλλη ήταν οι φιλήσυχοι απλοί εβραϊκής καταγωγής Γερμανοί πολίτες υπεύθυνοι για τη συμφορά; Ποιοι οικονομικά ισχυροί Εβραίοι της Γερμανίας έπεσαν θύματα του ολοκαυτώματος; Έχει γραφεί ότι εκ των ηγετών του κράτους του Ισραήλ είχαν σχέσεις με τους ναζί προ του 1940. Ποιος ο αριθμός των θυμάτων του ολοκαυτώματος; Είναι τόσο δύσκολο κάποιοι ιστορικοί να ερευνήσουν σε βάθος την υπόθεση; Η «πανίσχυρη» Γερμανία, η οποία έχει εξαπολύσει τον Γ΄ μεγάλο πόλεμο στην ευρωπαϊκή ήπειρο, δεν τολμά να αντικρούσει επίσημα τον αριθμό 6 εκατομμύρια των θυμάτων, τον οποίο όμως αμφισβήτησαν μη Γερμανοί ερευνητές. Τονίζουμε ότι δεν αλλάζει τίποτε, αν τα θύματα υπήρξαν 2 ή 3 εκατομμύρια και όχι 6. Όμως δεν είναι δυνατόν να μην επισημάνουμε ότι όλες οι κυβερνήσεις έχουν υποταχθεί στην εβραϊκή εκδοχή του ολοκαυτώματος και ποινικοποιούν την όποια αμφισβήτηση χαρακτηρίζοντας συλλήβδην αυτούς που την εκφράζουν ως οπαδούς του ολοκληρωτισμού. Από την άλλη όντως οι οπαδοί του ολοκληρωτισμού εκφράζουν αισθήματα μίσους κατά του εβραϊκού λαού μη διακρίνοντας μεταξύ αυτού και της τρομοκρατικής οργάνωσης του σιωνισμού, ο οποίος αιματοκυλίει και σήμερα τον κόσμο. Αλλά μήπως κάνουν τη διάκριση οι υποτελείς στον σιωνισμό «δημοκράτες»;

Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά και θα συμβαίνουν; Κλείνω με απόσπασμα από έργο του Καμύ, στο οποίο ερμηνεύει τη δίκη της Νυρεμβέργης: «Όταν ό Άγγλος δημόσιος κατήγορος παρατηρεί ότι από το «Μάιν Κάμπφ» (=ιδεολογικό κείμενο του Χίτλερ) ο δρόμος οδηγούσε ολόισια στους θαλάμους αερίων του Μαϊντάνεκ, θίγει το ουσιαστικό θέμα της δίκης, δηλαδή την ιστορική ευθύνη του δυτικού μηδενισμού, που όμως ήταν το μόνο που δεν συζητήθηκε στη Νυρεμβέργη για ευνόητους λόγους. Δεν μπορείς να διεξάγεις μία δίκη διακηρύσσοντας τη γενική ενοχή ενός πολιτισμού. Δίκασαν μόνο τις πιο κραυγαλέες στην επιφάνεια του πλανήτη πράξεις» (Ο επαναστατημένος άνθρωπος).

Ανάλυση: Νικητές και ηττημένοι ήσαν φορείς του ίδιου πολιτισμού. Ο πολιτισμός αυτός υπήρξε η μήτρα τόσο του ολοκληρωτισμού όσο και του μηδενισμού. Γι' αυτό και τα βάσανα των λαών δεν έχουν τέλος. Τίποτε δεν έχει αλλάξει από το τέλος του πολέμου με νικητές τους θιασώτες της «ελευθερίας», την οποία εξακολουθούν να στραγγαλίζουν ωμά για τα συμφέροντά τους!

 

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ», 13-5-2013                 

 

* Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν η πιο εκτεταμένη γεωγραφικά και δαπανηρή σε πλουτοπαραγωγικούς πόρους ένοπλη σύγκρουση στην ιστορία της ανθρωπότητας, στην οποία ενεπλάκη η πλειονότητα των εθνών, που πάλευαν ταυτόχρονα σε διάφορα σημαντικά θέατρα πολέμου, και που κόστισε περίπου 55,5 εκατομμύρια ζωές. Άρχισε στις 7 Ιουλίου 1937 στην Ασία και στις 1 Σεπτεμβρίου 1939 στην Ευρώπη και τελείωσε στις 2 Σεπτεμβρίου 1945. "Καινοτομία" αυτού του πολέμου: Η Ατομική Βόμβα. Με το τέλος του πολέμου άρχισε ο Ψυχρός Πόλεμος, εξαιτίας τoυ ανταγωνισμού ΗΠΑ-Σοβιετικής Ένωσης για την παγκόσμια κυριαρχία, ενώ η Μεγάλη Βρετανία αν και βρίσκονταν στο στρατόπεδο των νικητών, έχασε το μεγαλύτερο μέρος των αποικιών της.

Η επιστράτευση θα ρίξει το μνημόνιο

 

Του Άρη Χατζηστεφάνου

 

Αρκεί ένα τεράστιο πάρτυ μαθητών, καθηγητών

και εργαζομένων για να τελειώσουμε με την Τρόικα.

 

Ο κόσμος το έχει καταλάβει. Ο πανικός στην κυβέρνηση και στα γραφεία των αργυρώνητων δημοσιογράφων δεν είναι τυχαίος. Αυτή η απεργία των καθηγητών μπορεί να φέρει το τέλος του μνημονίου. Αρκεί να το πιστέψουμε.

Η μάχη έχει ξεφύγει από τα πλαίσια της εκπαίδευσης και μπορεί να οδηγήσει σε γενική απεργία και ανατροπή της κυβέρνησης.

Μια τέτοια κινητοποίηση όμως δεν μπορεί ούτε να ξεκινήσει χωρίς τη συμμετοχή μιας συγκεκριμένης ομάδας: των μαθητών. Μάγκες αν πιστεύετε ότι με την ανεργία των νέων στο 64.2% υπάρχει οποιοδήποτε νόημα να δώσετε πανελλήνιες – και μάλιστα τη συγκεκριμένη εβδομάδα που σας το ζητούν – είστε καταδικασμένοι σε αφανισμό. Για την ακρίβεια είστε τόσο ανόητοι όσο και οι πατεράδες σας και οι μανάδες σας, που σας έφεραν σε αυτή την κατάσταση. Είναι σαν να φοράτε γάντια για να αντιμετωπίσετε μια χιονοστιβάδα. Αλλά το ξέρετε καλά ότι εσείς δεν είστε σαν τους άλλους. Και σε αυτή τη μάχη… δεν φοράμε γάντια.

Τα σχολεία πρέπει να τεθούν υπό κατάληψη από τους ίδιους τους μαθητές που θα προστατεύσουν τους καθηγητές τους – είναι άλλωστε πολύ πιο ώριμοι από αυτούς για να το κάνουν. Οι επιτηρητές πρέπει να βρουν λουκέτα μπροστά τους. Φροντίστε να τους ξεκουφαίνει η μουσική που θα παίζετε στη διαπασών από τεράστια ηχεία.

Οι τοίχοι των σχολείων, που καταρρέουν από την εγκατάλειψη, θα είναι γεμάτοι γκράφιτι και συνθήματα. Οι δυνάμεις της αστυνομίας που θα επιχειρήσουν να σπάσουν τις καταλήψεις σας θα φύγουν πασαλειμένες με νερό και αλεύρι- όπως ακριβώς τους κάνατε το Δεκέμβριο του 2008, όταν σκότωσαν το συμμαθητή σας.

Μη φοβάστε όμως. Αυτή τη φορά θα είναι μαζί σας.

Οι γενιές των μεγαλύτερων, που τους τριβέλιζαν τα μυαλά στα θρανία με τις ειρηνικές επαναστάσεις του Γκάντι και του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ήρθε η στιγμή να αποδείξουν τι έμαθαν όλα αυτά τα χρόνια. Ο Γκάντι καλούσε σε γενικευμένη ανυπακοή απέναντι στον κρατικό μηχανισμό. Και αυτό μπορεί να γίνει.

Τα θέματα των εξετάσεων δεν πρέπει να φτάσουν στα σχολεία και αυτοί που μπορούν να τα μπλοκάρουν ξέρουν πως να το κάνουν. Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ δεν πρέπει να αφήσουν τα θέματα να περάσουν από το δορυφορικό σύστημα που χρησιμοποιείται στα εξεταστικά κέντρα. Αν χρειαστεί να κοπούν τα τηλέφωνα ας το αναλάβουν άλλοι συνάδελφοί τους. Αν τα στείλουν με κούριερ θα βρουν τους δρόμους μπλοκαρισμένους από τους εργαζόμενους στους δήμους.

Τα κόμματα της αριστεράς το κατάλαβαν, έστω και με καθυστέρηση, και θα είναι εκεί. Η ΔΑΚΕ, η παράταξη της Νέας Δημοκρατίας, δεν μάσησε στις απειλές αναγκάζοντας τον Σαμαρά να διαγράψει τον πρόεδρο της ΟΛΜΕ. Οι αστείες επιθέσεις από τους κλόουν της πολιτικής και τους παπαγάλους των νυχτερινών δελτίων ειδήσεων απλώς επιβεβαιώνουν την ορθότητα των επιχειρημάτων των καθηγητών.

Τα μεγάλα συνδικάτα μπορούν να παραλύσουν τη χώρα. Είναι η τελευταία τους ευκαιρία να αποδείξουν ότι είναι κάτι περισσότερο από μηχανισμοί υπουργοποίησης συνδικαλιστών. Διαφορετικά θα έχουν διαλυθεί και αυτά σε λιγότερο από ένα χρόνο.

Οι καλλιτέχνες προλαβαίνουν να ετοιμάσουν τις συναυλίες τους και τις αυτοσχέδιες παραστάσεις τους. Ας αποδείξουν ότι νοιάζονται για κάτι παραπάνω από τις χαμένες τους επιδοτήσεις και τα κατειλημμένα, από μετανάστες, παγκάκια.

Οι ποδηλάτες μπορούν να κυκλώσουν τα σχολεία και οι οδηγοί ταξί να τους προστατεύσουν. Όλοι θα είναι εκεί σε ένα τεράστιο πάρτυ. Και… δεν θέλουμε θλιμμένους στη γιορτή μας.

Πριν από 70 χρόνια οι Έλληνες ανέτρεψαν την επιστράτευση που προωθούσε η κυβέρνηση των δοσίλογων για να προσφέρει δωρεάν εργατικό δυναμικό στη Γερμανία. Το 2013 μπορούν να το ξανακάνουν. Οι Ισπανοί μόλις πέτυχαν μια πρώτη νίκη απέναντι στα σχέδια διάλυσης της δημόσιας εκπαίδευσης που επιχειρούσε η δική τους τρόικα με πρόσχημα την οικονομική κρίση. Το μήνυμα ελήφθη. Είναι η καλύτερη στιγμή να τους ανατρέψετε και η Ευρώπη θα ακολουθήσει.

Αρκεί να το πιστέψετε.

Evrywhere I hear the sound of marching, charging feet, boy
Cause summers here and the time is right for fighting in the street, boy

Αρης Χατζηστεφάνου

ΠΗΓΗ: 11/05/2013,  http://info-war.gr/2013/05/…. BD/ 

Η «Αραβική Άνοιξη» και ο Χριστιανικός Εφιάλτης

 

Του π. Πέτρου-Μιχαήλ Πρέμπλε*

 

Σε όλο τον κόσμο, οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί ετοιμάζονται να εορτάσουν την πιο ιερή απ' όλες τις εβδομάδες του ημερολογίου της Εκκλησίας. Την Κυριακή, ξεκινούμε την εβδομάδα που οδηγεί στον εορτασμό της Αναστάσεως του Κυρίου Ημών και Σωτήρος Ιησού Χριστού.  Οι Λειτουργίες της εβδομάδας αυτής είναι από τις πλέον κατανυκτικές της Ορθόδοξης Εκκλησίας, καθώς ακολουθούμε τον Ιησού στην οδό Του προς τον Σταυρό.

Οι περισσότεροι από εμάς θα εορτάσουμε την Ανάσταση του Χριστού μαζί με οικογένεια και φίλους.  Μερικοί ίσως κατευθυνθούν στο προσφιλές τους εστιατόριο, και άλλοι θα μείνουν στο σπίτι, προτιμώντας ένα πιο χαλαρό γεύμα στο οικογενειακό τραπέζι.  Σίγουρα αυτά είναι στιγμιότυπα κατάλληλα ως θέματα για ένα λαϊκό ζωγράφο όπως ο Νόρμαν Ρόκουελ.

Τα πράγματα όμως θα είναι εντελώς διαφορετικά για τους Χριστιανούς στην Αίγυπτο και την Συρία.  Τα ίδια μέρη που γέννησαν τον Χριστιανισμό και που στέγασαν τον Ιησού όταν η δική Του οικογένεια έφευγε από εκείνους που θα Τον δολοφονούσαν, έχουν τώρα γίνει πεδία σφαγής για Χριστιανούς.

Στις 15 Ιουλίου του 2012, η Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού όρισε τον Συριακό Εμφύλιο Πόλεμο ως μια «μη-διεθνής ένοπλη σύγκρουση» — ο νομικός ορισμός ενός εμφυλίου πολέμου. 

Το βρίσκω ενδιαφέρον, πως δηλώθηκε ως «μη-διεθνής», δεδομένου ότι η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών έχει στηρίξει τους αντάρτες με σχεδόν  3 εκατομμύρια δολάρια σε άμεση βοήθεια και εξοπλισμό. Οι ΗΠΑ εμπλέκονται σε αυτόν τον εμφύλιο πόλεμο, και εθελοτυφλούν μπροστά στην δολοφονία των Χριστιανών και των άλλων θρησκευτικών μειονοτήτων.

Από την έναρξη του πολέμου τον Μάρτιο του 2011, περισσότεροι από 70.000 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους.  Μια εκτίμηση του Φεβρουαρίου θέλει οι εσωτερικά εκτοπισμένοι να φτάνουν τα 3,6 εκατομμύρια, και επί πλέον 1,3 εκατομμύρια να έχουν αναγκασθεί να φύγουν από την Συρία σε γειτονικές χώρες ως πρόσφυγες. Και σε όλο αυτό το διάστημα, η κυβέρνηση των ΗΠΑ συνεχίζει να στηρίζει εκείνους που είναι υπεύθυνοι για την σφαγή.

Την Δευτέρα, δύο Ορθόδοξοι επίσκοποι της επισκοπής της πόλεως, ο Σύριος Ορθόδοξος Αρχιεπίσκοπος Yohanna Ibrahim, της επισκοπής του Αλέππο, και ο Έλληνας Ορθόδοξος Μητροπολίτης Boulos Yaziji, απήχθησαν. Η ειρωνεία της απαγωγής τους είναι στο ότι επέστρεφαν από μια συνάντηση που απέβλεπε στην προσπάθεια να ελευθερωθούν δύο Ιερείς, ο π. Michel Kayyal (Αρμένιος Καθολικός) και ο π. Maher Mahfouz (Ελληνορθόδοξος), οι οποίοι είχαν απαχθεί τον Φεβρουάριο και παραμένουν στα χέρια των απαγωγέων τους.  Ήσαν σε μια αποστολή ειρήνης για να φέρουν βοήθεια και ανακούφιση, και τους πήραν ομήρους, ως μέρος της συστηματικής εξόντωσης του Χριστιανικού πληθυσμού στην Συρία.

Πρόσφατα η Επιτροπή των Ηνωμένων Πολιτειών για την Διεθνή Θρησκευτική Ελευθερία εξέδωσε ειδικό ανακοινωθέν για την επιδεινούμενη κατάσταση στην Συρία. Το ανακοινωθέν "Protecting and Promoting Religious Freedom in Syria"(*) αναφέρει αρκετές περιπτώσεις συστηματικής εξόντωσης του ντόπιου Χριστιανικού πληθυσμού.  Σαν παράδειγμα, η πόλη Χομς – που υπολογίζεται πως είχε ένα Χριστιανικό πληθυσμό περίπου 160.000 – έχει μειωθεί σε μόλις 1.000 στην τελευταία μέτρηση.  Ο Ελληνορθόδοξος Ιερέας π. Fadi Jamil Haddad είχε βρεθεί δολοφονημένος έξω από την Δαμασκό τον Σεπτέμβριο του 2012. Είχε αποπειραθεί να εξασφαλίσει την ελευθέρωση ενός ενορίτη που είχε απαχθεί.  Αυτά δεν είναι παρά ελάχιστα δείγματα των όσων συμβαίνουν καθημερινά στην Συρία και που υποστηρίζονται από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών.

Αυτό που έχει ονομασθεί «Αραβική Άνοιξη» στην Συρία έχει γίνει ο Χριστιανικός Εφιάλτης και είναι καιρός πια η κυβέρνηση των ΗΠΑ να καταλάβει το ρόλο που έχει παίξει και που συνεχίζει να παίζει σε αυτή την εθνική κάθαρση – γενοκτονία – ολοκαύτωμα – ή όποια λέξη προτιμάτε που να περιγράφει αυτό που διαπράττεται στις θρησκευτικές μειονότητες στην Συρία και στην Αίγυπτο.

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, το Σάββατο προ της Κυριακής των Βαΐων έχει ορισθεί για την ανάμνηση της αναστάσεως του Λαζάρου από τον τάφο.  Ο Λάζαρος ήταν φίλος του Ιησού, και μας λένε οι Γραφές πως ο Ιησούς δάκρυσε όταν έμαθε για τον θάνατο του φίλου Του.  Οι απανταχού Ορθόδοξοι Χριστιανοί έχουν ενωθεί σε προσευχή ώστε παρομοίως να ελευθερωθούν οι δυο επίσκοποι από τον δικό τους τάφο.

Αρκετά δάκρυα έχουν ήδη χυθεί.

 

*******************

(*) Το περιεχόμενο του Ανακοινωθέντος:

Ειδικό Ανακοινωθέν: Συρία: Η Επιτροπή USCIRF εκδίδει Αναφορά με θέμα «Προστασία και Προώθηση της Θρησκευτικής Ελευθερίας στην Συρία», 22 Απριλίου, 2013.

ΓΙΑ ΑΜΕΣΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ, 22 Απριλίου, 2013 | εκ της USCIRF

 

Η Επιτροπή των Η.Π.Α. για την Διεθνή Θρησκευτική Ελευθερία (USCIRF), ένας ανεξάρτητος ομοσπονδιακός φορέας που δημιουργήθηκε για τον έλεγχο των παραβιάσεων θρησκευτικών ελευθεριών στο εξωτερικό και για να κάνει συστάσεις πολιτικής στον Πρόεδρο, τον Υπουργό Εξωτερικών και το Κογκρέσο, εξέδωσε σήμερα την σχετική Αναφορά "Protecting and Promoting Religious Freedom in Syria."

Η Επιτροπή ολοένα και περισσότερο ανησυχεί για τις συνθήκες θρησκευτικής ελευθερίας στην Συρία, και κατά την τρέχουσα κρίση, και κατά τα επακόλουθα αυτής.  Εξ αιτίας των αυξανόμενων συγκρούσεων ανάμεσα στις κυβερνητικές δυνάμεις και των υποστηρικτών του καθεστώτος του Bashar al-Assad και των αντικυβερνητικών στοιχείων που επιζητούν την ανατροπή του, ο Συριακός λαός έχει υποστεί στυγερές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένης της ελευθερίας της θρησκείας ή των πιστεύω τους.

Η αναφορά βρήκε πως η αυξανόμενα σεκταριστική φύση της σύγκρουσης έχει δημιουργήσει ένα κλίμα μέσα στο οποίο τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των Συρίων, συμπεριλαμβανομένης και της θρησκευτικής ελευθερίας, έχουν παραβιασθεί.  Η σύγκρουση επίσης απειλεί και την θρησκευτική ποικιλότητα της Συρίας, καθώς τα μέλη των κοινοτήτων των μικρότερων μειονοτήτων ή φεύγουν βιαστικά από την χώρα, ή παραμένουν, με άγνωστο το μέλλον τους σε μια μετα-Αλ Ασσάντ Συρία.

Η παρούσα Αναφορά παρέχει τα προκαταρκτικά ευρήματα και τις συστάσεις της Επιτροπής USCIRF.  Κατά τους επόμενους μήνες, η USCIRF θα συνεχίσει να ελέγχει την κατάσταση και αναμένει να εκδώσει και πρόσθετες Αναφορές και Συστάσεις.   

* Ο π. Πέτρος-Μιχαήλ Πρέμπλε είναι Ορθόδοξος Ιερέας της Ορθοδόξου Ρουμανικής Αρχιεπισκοπής στις Αμερικές.

ΠΗΓΗ: http://www.huffingtonpost.com/fr-petermichael-preble/the-arab-spring-and-the-christian-nightmare_b_3158785.html?utm_hp_ref=tw. Το είδα: Τελευταία ενημέρωση: 27-4-2013, http://www.oodegr.com/oode/islam/eglimata/aravikh_anoiksh_1.htm.  Μετάφραση: Κ.Ν.

Η Βίλα Αμαλίας και ο Μασκοφόρος Εκδικητής

 

Της Εύης Βουλγαράκη-Πισίνα*

 

Οι αγαπημένοι ήρωες των παιδιών, ο Ζορό, ο Σούπερμαν, ο Μπάτμαν, ο Σπάιντερμαν, κάτω από το μυστήριο της μυστικής τους ταυτότητας αγωνίζονται για την αποκατάσταση του δίκιου στην κοινωνία… Μια τυπολογία βαθιά χαραγμένη στο νου των πιο ανήσυχων, των πιο γενναιόψυχων, των πιο ηρωικών ψυχών είναι ο μασκοφόρος εκδικητής.

Και η τυπολογία αυτή συνοδεύει τη νιότη και κατά το πέρασμα από την παιδική ηλικία και την εφηβεία σε μια πορεία προς την ενηλικίωση. Ιδιαίτερα σήμερα, όπου οι ζωές μας καθημάζονται, ο μύθος του μασκοφόρου εκδικητή αποκτά διαστάσεις αντιστρόφως ανάλογες με τη δυναμική των πραγματικών πολιτικών προτάσεων για την άρση του αδιεξόδου, δηλαδή γιγαντώνεται… Το όραμα μιας άλλης κοινωνίας πραγματώνεται συμβολικά στο χώρο ενός μικρόκοσμου επιμέρους πράξεων, που αποκτούν σχεδόν θρησκευτική λειτουργία… Αν όμως ο Μαρξ έλεγε τη θρησκεία «όπιο του λαού», μήπως τυχόν ισχύει ότι η συμβολική λειτουργία μιας κουκουλοφορίας είναι ένα «όπιο της αριστεράς»;

Την ώρα που ο Αλέξης Τσίπρας συνομιλεί με τον Πέρεζ, ρίχνει γέφυρες πέραν του Ατλαντικού, προσπαθεί να διατυπώσει προτάσεις κυβερνησιμότητας, τα παιδιά μας οχυρώνονται και συσπειρώνονται πίσω από αναρχικά στέκια και αιτήματα ασύλου, αιτήματα τα οποία στο βάθος τους αφορούν τη δυνατότητά τους να υπάρξουν. Και δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί το δίκιο τους στην επιθυμία, λαχτάρα και διεκδίκηση του χώρου για να υπάρξουν… Η συνθήκη των εραστών, αλλά και των επαναστατών, είναι χώρος. Πώς όμως διαμορφώνονται οι όροι και οι χώροι αυτής της ύπαρξης, είναι το καίριο ερώτημα.

Με την «εκκαθάριση» στη βίλα Αμαλίας και τη μόνιμη εγκατάσταση της αστυνομίας σε άλλα νεανικά στέκια – άσυλα πολιτικών εκφράσεων, έρχεται ο Αντώνης Σαμαράς να φανεί συνεπής με τις προεκλογικές του εξαγγελίες, ότι αυτωνών «τις κουκούλες τους θα τις κατεβάσει»… Και πόσο ανώδυνα αποδεικνύεται συνεπής στα εύκολα, ώστε να ξεχνούμε την ασυνέπεια σε όλα τα δύσκολα… Πόσο πολλαπλό το κέρδος για μια δεξιά, που ο αυταρχισμός της δεν εκπλήσσει διόλου ούτε όσους γνωρίζουν από παλιά την πολιτική πορεία του Α. Σαμαρά, αλλά ούτε και όσους αντιλαμβάνονται ότι οι πολιτικές φοροεπιδρομής, λιτότητας, διεύρυνσης των κοινωνικών ανισοτήτων στην κατεύθυνση ενός ολιγαρχισμού και εκχώρησης του πλούτου της χώρας δεν γίνεται να περάσουν συναινετικά.

Έχοντας πάθει άσθμα από τους τόνους δακρυγόνων που έχω δεχτεί σε διαδηλώσεις του τελευταίου καιρού, σκέφτομαι κι εγώ να προμηθευτώ μια μάσκα, αχρείαστη να είναι… Και γιατί όχι και ένα κράνος… Εντούτοις, καμία μάσκα και κανένα κράνος δεν πρέπει να περιορίσει τη θέα της αριστεράς, του όποιου πολιτικού χώρου επιθυμεί να δει να εφαρμόζεται μια άλλη πολιτική, από το κέντρο της στόχευσης.

Και ως προς το χαμένο ή ζητούμενο κέντρο, ήδη προβληματίζεται η ηγεσία του Σύριζα… Και μαζί ο λαός και η πολύ απαισιόδοξη και θυμωμένη νεολαία, για τα κλεμμένα της όνειρα, για την ενεχειριασμένη ζωή της.

Οι πολίτες θέλουν να βοηθήσουν. Θέλουν να συνταχθούν. Θέλουν να συμμετέχουν στο πολιτικό γίγνεσθαι… Όσο πικραίνονται από τη θεσμική «εκπροσώπηση» μιας «άλλης πρότασης», η μάχη για την προσαρμογή και ενσωμάτωση της οποίας στο σύστημα είναι το μείζον πολιτικό διακύβευμα του συστήματος, τόσο οργανώνονται αθόρυβα σε μία μικροκλίμακα… Οι μικροοικονομίες των οικογενειών αναπροσαρμόζονται και επανασχεδιάζονται. Νέες μορφές αλληλεγγύης, σιωπηλές, αναζητώνται και δοκιμάζονται. «Οὐαὶ τῷ ἑνί» ή «κανένας μόνος στην κρίση» είναι το σύνθημα που κυριαρχεί μεταξύ των ανθρώπων εκείνων που δεν θέλουν μια ατομική διάσωση σε βάρος του διπλανού τους, αλλά επιλέγουν να υπάρχουν ως κοινωνία.

Αυτοί οι άνθρωποι, οι λιγότερο θορυβώδεις, αυτοί που δεν αρέσκονται στη βία και τον μοιραίο κύκλο της, είναι που πρέπει να ακουστούν περισσότερο… Και αυτών των ανθρώπων τα προτάγματα εναντίωσης, το κύριο θέμα, ο στόχος που αντιπαλεύουν είναι η βίαιη αναδιανομή και φτωχοποίηση, η φαυλοκρατία, η παράδοση του εθνικού πλούτου στο κεφάλαιο με κορυφαία δείγματα την πώληση του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου αλλά οσονούπω και των νερών ακόμα…

Φτάνει με τα ποικίλα παιχνίδια αποπροσανατολισμού. Ας εκφραστεί η βούληση της κοινωνίας…

 * Δρ Θεολογίας, εκπαιδευτικός και συγγραφέας

ΠΗΓΗ: 17/01/2013,  http://www.efsyn.gr/?p=16015#.UPg6lAZinnw.facebook

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από το ΜτΒ.

ΟΤΑΝ ΤΟ ΔΟΓΜΑ "ΑΝΑΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ" ΧΤΥΠΑ ΤΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΗΔΕΝΙΣΤΙΚΗ

 

ΟΙ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΣΕ ΣΠΙΤΙΑ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ, ΣΕ ΠΟΛΙΤΙΚΑ-ΚΟΜΜΑΤΙΚΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΗΘΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ ΒΙΑΣ

 

Του Παναγιώτη Παπαδόπουλου (Κάϊν)*

 

Είναι "παράδοση" καί αρχή φαίνεται τού κάθε Υπουργού Δημοσίας Τάξης να ακολουθεί στρατηγικές έντασης και πολεμικής αναμέτρησης, χρησιμοποιώντας πότε τούς μετανάστες ως "μέσο" προβολής τής υπεροπλίας και επίδειξης "δυναμής" του, πότε τόν αναρχικό χώρο.

Έχει ιδιαίτερη "αγάπη" τό κρατικό δόγμα τής μηδενικής ανοχής στίς κινήσεις τού αναρχικού χώρου πού "δραπετεύουν" απ' τήν αταξία και ανασφάλεια ενός συστήματος πού έχει μετατρέψει τήν κοινωνική ζωή σε γκρίζα ζώνη ανταγωνισμού και αλληλοεξόντωσης μέχρι θανάτου!

Χρυσοχοϊδης, Παπουτσής, Δένδιας. Κοινός αγώνας ενάντια στόν αναρχικό χώρο, συλλογικό πνεύμα,ενότητα στήν κατασταλτική δράση, "ανακατάληψη τών πόλεων" τό νέο σχέδιο. Πιθανά ο ένας στόν άλλο να δίνει συμβουλές από τήν εμπειρία του στό υπουργείο γιά τήν καλύτερη αντιμετώπιση τής μαυροκόκκινης αντιπολίτευσης κάτω απ' τά τείχη τού κοινοβουλίου.

Απ' τόν σωματικό, ψυχολογικό βασανισμό και διασυρμό συλληφθέντων αναρχικών στήν ΓΑΔΑ, στήν καταστολή τών αυτοδιαχειριζόμενων χώρων. Η αλληλεγγύη στούς συλληφθέντες, αυτονόητη και μαζικότερη από κάθε άλλη φορά.

Συμβαίνει όμως η ιδεοληψία να αφήνει σκιά στήν αλληλεγγύη καί να αποσπά τήν προσοχή αυτών πού θά θέλαμε να κοιτάξουν και νά μας ακούσουν.

Στήν κατεύθυνση πού θέλει πάντα η εξουσιαστική προπαγάνδα και η καθεστωτική υπάκουη δημοσιογραφία να στρέψει τήν "δημοσιότητα", επιδιώκοντας να απομονώσει τήν αναρχική άποψη, παραδίδοντας τα πάντα στήν διαμόρφωση εκείνη τής κοινής γνώμης πού συμφέρει τό Κράτος νά υπάρχει για τούς αναρχικούς.

"Κουκουλοφόροι και τρομοκράτες" στόν θεό τού θεάματος, με "πλάτη" τόν ΣΥΡΙΖΑ (πού πράγματι ξεπέρασε τά "επιτρεπτά" θεσμικά του όρια διαχωρίζοντας τόν αναρχισμό απ' τόν μπαχαλισμό και τόν μηδενισμό) ο οποίος πιθανά νά πληρώσει μελλοντικά (εκλογικά) τήν επιλογή του να μήν κάνει "εκπτώσεις" στήν αλληλεγγύη στούς συλληφθέντες τών καταλήψεων.

Έχω αναφερθεί πολλές φορές στό παρελθόν στό βασικό γιά μένα ζήτημα τών μορφών απάντησης πού οφείλουν σαφώς νά δίνουν τα κινήματα και οι πολιτικοί χώροι πού αντιπαλεύουν τήν βία, τήν αλαζονεία και τόν αυταρχισμό τής κυρίαρχης ιδεολογίας.

Έχω αναφερθεί (και επαναληφθεί) πώς οι απαντήσεις πρέπει νά μείνουν μακριά απ τήν επιρροή τών εξουσιαστικών χαρακτηριστικών,μακριά από τήν φόρτιση τής εκδίκησης πού ποινικοποιεί και διαστρεβλώνει τόν αναρχισμό. Εχω τοποθετηθεί πολλές φορές, κάτω απ τό βάρος ανάλογων γεγονότων, πώς……..

Οι χειρότεροι εχθροί τού  Aναρχισμού και τής Aντιεξουσίας δέν είναι η "μικρή οικογένεια" τής Εξουσίας καί οι στενοί της φίλοι καί ακόλουθοι-προστάτες καί γλύφτες γύρω από τίς καθεστωτικές επαύλεις.

Οι χειρότεροι εχθροί τού Aναρχισμού είναι μέσα σέ αυτόν και στήν αδυναμία τους να τόν κατανοήσουν, να τον ερμηνεύσουν καί να τόν εκφράσουν όπως τού αξίζει, συμβάλλουν τά μέγιστα για τήν συκοφάντιση τής Aναρχικής ιδεολογίας, τήν όλο καί πιό ακραία φασιστικοποίηση τής πολιτικής δράσης, τήν παράδοση τής κοινωνίας στόν ρατσισμό, στήν σιωπή και στόν φόβο, τήν ανανέωση τού χρόνου βασιλείας τής εξουσιαστικής τάξης.

Η αντιπαράθεση και η παρέμβαση σέ ότι διαφωνούμε (και σε αρκετές περιπτώσεις με ότι θεωρούμε δίκαια ως πολιτική ή δημοσιογραφική αθλιότητα και κιτρινισμό) δεν νομιμοποιεί σε καμμία περίπτωση κανένα "επιχείρημα" καί μέθοδο πού ταυτίζει τόν αναρχισμό με τόν πολιτικό χουλιγκανισμό, τήν σκληρότητα και τόν κυνισμό τής πολιτικής δράσης πού ρίχνει νερό στόν μύλο τής νεοφασιστικής πανούκλας πού αποφασίζει χωρίς δισταγμό να ρίξει τά πάντα στήν φωτιά, αδιαφορώντας καί γιά την ίδια τήν ανθρώπινη ζωή!

Είμαι εχθρικά και κάθετα αντίθετος με επιθέσεις σε σπίτια δημοσιογράφων και σε πολιτικά-κομματικά γραφεία, είμαι αντίθετος σε "απαντήσεις" με βενζίνη και σφαίρες μπροστά στίς πόρτες και πίσω απ' αυτές προσώπων και πολιτικών χώρων με τούς οποίους είμαστε απέναντι ως θέση καί άποψη (καί όχι ως άλλο τάγμα εφόδου ή καρτέρι αφανισμού τού αντιπάλου), σε μιά διαρκή ζωντανή πολιτική αντιπαράθεση για το ξεπέρασμα τού Εξουσιαστικού Τρόμου πάνω στούς ανθρώπους, Γιά τό οριστικό τέλος στήν "αναγκαιότητα" τής ύπαρξης τής διαμεσολάβησης, τής ανάθεσης και τής διαχείρισης τής κοινωνικής οργάνωσης και συγκρότησης από κάθε μορφής κρατισμό και εξουσία.

Οι επιθέσεις σε δημοσιογράφους και σε πολιτικά-κομματικά γραφεία  διαιωνίζουν, στηρίζουν και αναπαράγουν τόν ίδιο τόν Τρόμο πού κοπιάζουμε να αποβάλλουμε γιά πάντα απ τόν σφυγμό και τίς σχέσεις τής ανθρώπινης κοινότητας.

Οι αντι-αναρχικές αυτές δράσεις πού έχουν χαρακτηριστικά από κυρίαρχα και φιλοναζιστικά μορφώματα, έρχονται στήν ουσία καί συναντούν τίς παρόμοιες τάσεις και τό "ήθος" πού εκφράζουν τόν εθνικιστικό φανατισμό.

Δέν είναι περίεργο πού η "Χρυσή Αυγή" (είμαι αντίθετος και στίς επιθέσεις στά γραφεία τους και στίς αντι-συγκεντρώσεις πού γίνονται απεναντί τους, η "Χρυσή Αυγή" θα νικηθεί πολιτικά κι όχι "στρατιωτικά") δέν βγήκε ανοιχτά,μέ θέρμη και με πάθος να τίς καταδικάσει, γιατί όχι μόνο επ-ωφελείται απ αυτές κερδίζοντας έδαφος μέσα στό φοβισμένο κοινωνικό σώμα, αλλά γιατί στό περιεχόμενο αυτών τών δράσεων αναγνωρίζει τόν ίδιο της τόν εαυτό, τίς αντιλήψεις και τό μίσος πού έχει γιά τήν ελευθερία τού τύπου και τήν δημοκρατία.

Οι χιλιάδες αλληλέγγυοι στούς συλληφθέντες συντρόφους/σσες τών καταλήψεων και το Πάθος γιά τήν Λευτεριά πού είναι δυνατότερο απ' όλα τά κελιά τής εξουσίας, είναι τό μόνο γόνιμο και γνήσιο επίπεδο σύγκρουσης με τήν εξουσία πού έχει επιλέξει αιώνες ο αναρχισμός γιά νά επι-κοινωνήσει με τούς υπόλοιπους καταπιεσμένους!

Η πάλη, το ταξίδι αυτό μέσα από αγώνες κι αίμα, απ τόν Κροπότκιν, τόν Μαλατέστα, τούς εκτελεσμένους στό Σικάγο μέχρι και τίς μέρες μας δεν σταμάτησε ποτέ νά μεταφέρει τό μηνυμά μας απο γενιά σε γενιά για αυτο-οργάνωση και διαχείριση τής ζωής από εμάς τούς ίδιους ,για το συλλογικό καλό καί όχι γιά τήν εξασφάλιση και τά προνόμια τής ολιγαρχίας πού Πυροβολεί συνέχεια τήν Δημοκρατία, τήν Ευημερία και τήν Ειρήνη τής κοινωνίας τών πολιτών.

Πού υποκρίνεται πώς νοιάζεται γιά τούς "αδύναμους", ενώ κάθε λεπτό δημιουργεί ατέλειωτες ουρές "αδύναμων" έξω απ' τά συσσίτια, έξω απ τίς επιχειρήσεις πού κλείνουν,έξω απ τά σπίτια πού αδυνατούν να πληρώσουν ενοίκια, χαράτσια, ρεύμα και νερό!

Η διασπορά τού Φόβου σέ ότι είμαστε σε σύγκρουση, δέν είναι μόνο ένας άστοχος και λανθασμένος τρόπος "αγώνα" αλλά και πέρα για πέρα Φασιστικός σάν αυτόν πού επιλέγουν οι συμμορίες πού μεταμφιέζονται σε "αναρχικούς", ξυλοκοπώντας στά Εξάρχεια τόν δημοσιογράφο Κ. Μπογδάνο τού σταθμού ΣΚΑΙ, τόν σκιτσογράφο τής εφημερίδας "6μέρες" SOLOUP, τούς αριστερούς συναγωνιστές στό πάρτι τής Αριστερής Ενωτικής Κίνησης στήν κατάληψη τής Τσαμαδού 13.

Αυτού τού είδους η Τυφλότητα πού καθορίζει τήν Ψευτοεπαναστατική δράση παραβιάζει και βάζει σε κίνδυνο θεμελιώδεις αρχές, διαχωρισμούς, ηθικές και κανόνες πού έχει ο Αναρχισμός βάζοντας κόκκινες γραμμές εκεί πού ξεκινά ο μιλιταρισμός και η βιαιολατρεία πού δέν είναι τελικά η "μαμή τής ιστορίας" πού έχουν ξεσηκώσει κάποιοι από τόν "τσελεμεντέ" τού Φετιχισμού.

Οι επιθέσεις σε σπίτια δημοσιογράφων και σε πολιτικά γραφεία είναι εχθρικές και συκοφαντικές για τόν ίδιο τόν αναρχισμό, γιατί προβοκάρει και αμαυρώνει τόν αγώνα και τίς απόψεις πού έχει καταθέσει διαχρονικά για τήν προστασία καί τό άσυλο τής προσωπικής ζωής, τού δικαιώματος να έχει άποψη ο καθένας (ακόμη κι ο τελευταίος αντιδραστικός, σκοταδιστής καί φασίστας) χωρίς τήν απειλή, τήν τρομοκρατία, τήν φίμωση και τήν λογοκρισία.

Δέν έχουμε τήν ίδια "καταγωγή" και τό "ήθος" με τήν επιθετικότητα,τήν γενίκευση και τήν συλλογική ευθύνη πού σπέρνει στήν κοινωνία ο εθνικιστικός παραλογισμός.

Δέν κρατάμε "δύο μέτρα και δύο σταθμά", για τήν βία πού μας εξαγριώνει καί μάς ενοχλεί.

Δέν είναι πολιτικά σωστό να διαδηλώνουμε με δικαιολογημένη οργή ενάντια στόν μηδενισμό-αυταρχισμό τής συγκυβέρνησης πού καταστέλλει τίς καταλήψεις, "σκεπάζοντας" με τίς κλούβες και τά ΜΑΤ τήν ανομία της πού παράγει φασισμό, αδικία, ψυχικές και σωματικές ασθένειες, ανισότητα και εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο καί από τήν άλλη να "κλείνουμε τά μάτια" σέ φασιστικές πρακτικές "στό όνομα τής αναρχίας"!

Δέν είναι πολιτικά σωστό να αφήσουμε να νομιμοποιηθεί ένας παρασιτικός καί παρακμιακός "αντιεξουσιασμός" πού κακοποιεί τόν αναρχισμό, πού δυναμιτίζει καί επισκιάζει τήν μαζική, κοινωνική αναρχική αλληλεγγύη στούς συλληφθέντες καταληψίες.

Τό λάθος αυτό έγινε στό παρελθόν, η σιωπή κι η ανοχή σε ότι υποδύθηκε τόν "αναρχικό" έφερε ρήγματα, θύελλες και τραγωδίες στόν αναρχικό χώρο.

Οι βανδαλισμοί, οι τραμπουκισμοί, οι ξυλοδαρμοί και οι επιθέσεις σε φοιτητές και καθηγητές στα πανεπιστήμια, η ατομική και αδιέξοδη "συγκρουσιακή δράση", οι εμπρησμοί και καταστροφές σέ βιβλιοπωλεία, περιοδικά, οργανώσεις κι εφημερίδες, η επίθεση στό Α Τμήμα Εξαρχείων πού είχε σάν αποτέλεσμα να κινδυνέψουν να καούν άνθρωποι στήν λαϊκή αγορά (ο εργαζόμενος στήν λαϊκή Π. Μανιάτης ακόμη δέν έχει συνέλθει απ' τά εγκαύματα) και η κορύφωση τής δολοφονίας τών 3 εργαζομένων από τίς μολότωφ πού έπεσαν στην τράπεζα Μαρφίν στήν διαδήλωση τής 5ης Μάη, είναι γεγονότα πού εκμεταλλεύθηκε και πάντοτε τά δείχνει πρός τήν πλευρά τής κοινωνίας η Κυριαρχία για νά παραπληροφορεί και να κατασκευάζει τόν "εσωτερικό επικίνδυνο εχθρό" ,παρουσιάζοντας τούς αναρχικούς ώς "γιάφκα κακοποιών και εγκληματιών".

Τό λάθος αυτό όσο συνεχίζεται, τόσο κι η Κρατική Βία θα νομιμοποιείται εναντίον του αναρχικού χώρου, τόσο θα ποινικοποιεί τόν εαυτό του ο ίδιος ο χώρος, τόσο θά "βγάζουμε τά μάτια μας" μόνοι μας!

Ηρθε η ώρα να πούμε ανοιχτά πώς δέν διαχωρίζουμε επιλεκτικά αυτήν τήν βία από εκείνη τής Κρατικής, Φασιστικής και Αστυνομικής Βίας στήν ΓΑΔΑ, στά τμήματα, στούς δρόμους.

Φασιστικές πρακτικές στό όνομα τού αναρχισμού, όσο τίς κρύβουμε "κάτω απ' τό χαλί", θά τίς βρίσκουμε πάντα εμπόδιο μπροστά μας. Έτσι ο φασισμός όμως ποτέ δέν θα πεθαίνει, θα ζεί μέσα και αναμεσά μας κι άς μήν έχει ναζιστικό πρόσωπο.

Η δυναμική συγκέντρωση αλληλεγγύης στούς συλληφθέντες τών καταλήψεων βάζει στό κέντρο τού αγώνα μιά πολύτιμη αλήθεια πού αξίζει να τήν ακούσουμε και να "επενδύσουμε" μελλοντικά πάνω της.

Η βία είναι ένα βασανιστικό κεφάλαιο, ένας μύθος, ένας εγκλωβισμός καί μια εμμονή πού πρέπει να διακόψει, νά αφήσει πλέον πίσω του ο αναρχισμός.

Είναι "άνεμος" πού δέν ελέγχεται, δέν δίνει έτσι κι αλλιώς λύσεις στά κοινωνικά προβλήματα, δέν χρειάζεται σάν "εργαλείο" παρά μόνο σέ συνθήκες άμυνας στίς κατασταλτικές επιθέσεις στίς διαδηλώσεις, σέ συνθήκες απόλυτης καταστολής.

Καιρός να απαλλάξουμε τόν αναρχισμό από τό μαρτύριο τής βίας ή τής αντι-βίας, να πάψουμε να τόν αδικούμε και να τον στοχοποιούμε "από τά μέσα" ώστε να διαλύσουμε τήν αυταπάτη πού κυριαρχεί σέ νεολαίους πού ναί μέν δικαιολογημένα είναι οργισμένοι απ τόν κρατικό αυταρχισμό αλλά αυτοκτονούν στήν θαλάμη τής "βεβαιότητας" πώς τό γκαζάκι, η σφαίρα κι η φωτιά "συμβάλλουν" στήν ανατροπή τής Εξουσιαστικής Βαρβαρότητας, τής "αφύπνισης" και "εξέγερσης" στήν νέα εποχή τής δουλείας ενάντια στούς σύγχρονους τυράννους με μανδύα "δημοκρατικό".

Τό σώμα τής Αναρχίας δέν αντέχει άλλα σημάδια και σφαίρες απ΄τά δικά μας εσωτερικά χτυπήματα, απ' τά δικά μας λάθη, απ΄τίς δικές μας "σφαίρες"!

Κάθε φωνή αναρχική, κάθε λέξη απ' τό στόμα μας, κάθε μας γραμμή στό βιβλίο τής ιστορίας είναι πολύ δυνατότερο απ' όλα (πράγματι) τά κελιά, από κάθε βόμβα και γκαζάκι, από κάθε σφαίρα πού ρίχνει ο σεχταρισμός οδηγώντας όλο και πιό πολύ τήν κοινωνία στόν καννιβαλισμό τής πολιτικής φασιστικής βίας.

Ο αναρχισμός, επίκαιρος όσο ποτέ άλλοτε, δέν είναι η παραβατικότητα, η ανομία κι η "μαχόμενη μειοψηφία" τυλιγμένη βιαστικά σε έναν κύκλο.

Είναι τό ΑΛΦΑΔΙ πού θέλει να ενώσει κάτω από τήν ίδια στέγη (πού ο κάθε Δένδιας έχει βαλθεί να γκρεμίσει) αλληλεγγύης, όλους τούς αποκλεισμένους και εξαθλιωμένους από τήν βία τής οικονομικής τρομοκρατίας πού εξαφάνισε και απαξίωσε τήν πολιτική από τόν χάρτη, πού εκδικείται, βομβαρδίζει και πυροβολεί τήν ίδια τήν δημοκρατία πού δήθεν υπηρετεί!

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΙΕΣ

 

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ-ΚΟΜΜΑΤΙΚΑ ΓΡΑΦΕΙΑ

 

* Ο Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν) είναι μεμονωμένο άτομο απ τό αναρχικό κίνημα, erozer2000@yahoo.gr.

Σημείωση: Το κείμενο στάλθηκε στις 16-01-2013. Οι υπογραμμίσεις έγιναν από το ΜτΒ.

Η Κόλαση του Δάντη!…

 

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

Ο Δάντης, ο μεγάλος Ιταλός ποιητής, στη «Θεία Κωμωδία» του, λέει ότι, στην πύλη της Κόλασης, υπήρχε η επιγραφή: «Όποιος μπει εδώ μέσα, ας εγκαταλείψει κάθε ελπίδα»!

Και αυτό, ακριβώς ισχύει και στη δική μας περίπτωση. Καθώς η συμμορία των εφιαλτών και των τοκογλύφων, μας έχουν επιβάλλει το θανάσιμο εναγκαλισμό της μνημονιακής κόλασης.

Ισχυρίζονται κάποιοι πως η οικονομική κρίση οφείλεται σε λάθη κάποιων πολιτικών. Τα οποία, όμως, λάθη, συν τω χρόνω, μπορούν να διορθωθούν. Αν παρακαλέσουμε ή πιέσουμε τους πολιτικούς και καταφέρουμε να τους βάλουμε στο φιλότιμο….

Και ασφαλώς με τέτοιες φρούδες ελπίδες ξαναψήφισαν κάποιοι στις προηγούμενες κάλπες το τωρινό ληστρικό τροϊκανο-προεξαρχούσης της ΝεοΔούλης-έκτρωμα. Που επαυξάνει την τρισάθλια πολιτική του προηγούμενου εξίσου κάλπικου και εφιαλτικού πασοκικού και παπαδήμιου εξαμβλώματος.

Το να επιμένει όμως κάποιος σε τέτοιου είδους αφελείς και ανεδαφικές ιδεοληψίες είναι το θανασιμότερο και εγκληματικότερο λάθος. Γιατί η πραγματικότητα φωνάζει πως ο, τι έγινε, δεν έγινε από κάποια λάθη κάποιων απερίσκεπτων και επιπόλαιων πολιτικών.

Αλλά όλα έγιναν και γίνονται προμελετημένα και προσχεδιασμένα. Από τους συνειδητά ασυνείδητους τοκογλύφους και τους ανίατα αφιλότιμους πολιτικούς εφιάλτες.

Οι οποίοι λειτουργούν, για λογαριασμό των αφεντικών τους, με την ψυχρή και κυνική βαρβαρότητα των πληρωμένων δολοφόνων. Γιατί επιδιώκουν να ιδιοποιηθούν, για λογαριασμό τους και λογαριασμό των αφεντικών τους, την πάμπλουτη και πανέμορφη πατρίδα μας. Έτσι ώστε, όχι μόνο να λεηλατήσουν τους θησαυρούς της, αλλά και να μεταχειρίζονται εμάς του λοιπού σαν ευπειθή δουλικά τους και τετράποδα ζώα.

Και τώρα είναι έτοιμοι να πάρουν πολλά-όχι βέβαια βελτιωτικά, όπως ισχυρίζονται, των συνθηκών της ζωής μας- μέτρα. Αλλά πολύ περισσότερο καταστροφικά και εξοντωτικά.

Κι όταν μας μιλούν για νέες θυσίες, εννοούν, ασφαλώς, νέες ανθρωποθυσίες. Ωσάν τις μέχρι τώρα αυτοκτονίες, που σε τελική ανάλυση είναι δικές τους δολοφονίες. Όπως, κι όταν μας κουνούν απειλητικά το δάχτυλο και μας επισημαίνουν ότι οφείλουμε να τηρήσουμε τις δεσμεύσεις μας, εννοούν πως οφείλουμε να ασπαζόμαστε τα δεσμά, με τα οποία μας έχουν αλυσοδέσει.

Συνεπώς είναι ολοφάνερο πως απ' τους εφιάλτες και τους τοκογλύφους δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτε περισσότερο από εφιαλτικές μέρες. Κι ακόμη εφιαλτικότερες νύχτες. Τόσο εφιαλτικότερες, όσο τον κεντρικό πυρήνα του καθεστώτος αυτού αποτελούν, όχι εκπρόσωποι του λαού, αλλά του ναζιστικού 4ου ράιχ και της σιωνιστικής και σατανιστικής Μπίλντεμπεργκ.

Της οποίας μέλη είναι, για παράδειγμα, κάποιοι αξιότιμοι κύριοι, σαν τον Αβραμόπουλο και τη Διαμαντοπούλου. Και πάνω απ' όλους σαν τα κολεγιόπαιδα μας, το Γιωργάκη και τον Αντωνάκη. Οι οποίοι με περισσή φροντίδα, ως γνήσιοι εκπρόσωποι του ναζισμού και του σατανισμού, έχτισαν και χτίζουν τριγύρω μας τη σημερινή δαντική κόλαση. Απ' την οποία δεν μπορούμε να έχουμε ούτε την παραμικρή ελπίδα ότι κάποτε θα μπορέσουμε να δραπετεύσουμε. Όχι μόνο εμείς, αλλά και οι ερχόμενες γενιές.

Και, ασφαλώς, θα πρέπει να ντρέπονται οι «ευσεβείς και ορθόδοξοι χριστιανοί» οι οποίοι πίστεψαν και διατείνονται ακόμη και τώρα ότι μπορεί να μας σώσει το σατανικό αυτό καθεστώς. Όταν είναι πασιφανές ότι το σατανικό και ναζιστικό αυτό καθεστώς αποτελεί μονόδρομο για την καταστροφή και την κόλαση…

Συνεπώς η μοναδική μας ελπίδα σωτηρίας δεν μπορεί να είναι άλλη από τον, δια παντός μέσου και τρόπου, αποφασιστικό αγώνα μας. Προκειμένου να γκρεμίσουμε τα τείχη της κόλασης, στην οποία μας έχουν εγκάθειρκτους οι σατανικοί εφιάλτες και τοκογλύφοι!…

 

παπα-Ηλίας, Σεπτεμβρίου 24, 2012, http://papailiasyfantis.wordpress.com

Όπου αδύναμος, κι η αυτοδικία του…*

 

Του Γιάννη Στρούμπα

 

Η είδηση από την εφημερίδα «Τα Νέα» της 5/9/2012: εικοσιεξάχρονη Τουρκάλα πυροβόλησε τον βιαστή της στα γεννητικά του όργανα· στη συνέχεια τον καρατόμησε και πέταξε το κεφάλι του στην πλατεία του χωριού. Ο εφιάλτης της νεαρής γυναίκας ξεκίνησε όταν ο άντρας της αναγκάστηκε για εργασιακούς λόγους να αλλάξει τόπο διαμονής. Την απουσία του συζύγου την εκμεταλλεύτηκε συγγενικό πρόσωπο, που τη βίαζε με την απειλή πιστολιού και την εκβίαζε με γυμνές της φωτογραφίες, τις οποίες είχε τραβήξει, ώστε να μην αποκαλύψει εκείνη τίποτα.

---

* α΄ δημοσίευση: εφημ. «Αντιφωνητής», αρ. φύλλου 351, 16/9/2012.

Η γυναίκα, έγκυος πέντε μηνών από τον βιαστή της, δήλωσε στις αρχές πως προέβη στην αποτρόπαιά της πράξη για να ξεπλύνει τη ντροπή τη δική της και των παιδιών της, τα οποία θα βρίσκονταν αντιμέτωπα με τα επικριτικά σχόλια του κοινωνικού περίγυρου (http://www.tanea.gr/kosmos/article/?aid=4749711).

Πρόκειται αναμφίβολα για ένα σπάνιο σε αγριότητα περιστατικό αυτοδικίας. Εν προκειμένω δεν ενδιαφέρει αν η εξέλιξη του συμβάντος ανταποκρίνεται στον τρόπο με τον οποίο το περιγράφει η γυναίκα – η διακρίβωση της αλήθειας είναι υποχρέωση των αρμόδιων ανακριτικών και δικαστικών αρχών. Ακόμη όμως κι αν το ξεκίνημα της ιστορίας υπήρξε κάπως διαφορετικό, η έκβασή της φανερώνει πως η πρωταγωνίστριά της βρέθηκε σε οδυνηρό αδιέξοδο προκειμένου να προβεί στην απονενοημένη της πράξη. Αν η επίθεση στον άντρα δεν είναι προϊόν διεστραμμένου σχεδίου ώστε να συγκαλυφθεί η εκούσια συμμετοχή της γυναίκας σε εξωσυζυγική σχέση – ενδεχόμενο μάλλον απίθανο κατά την προσωπική μας εκτίμηση-, είναι οπωσδήποτε μια κίνηση απελπισίας, ενδεικτική της τραγωδίας που βίωνε η γυναίκα.

Η τραγωδία της συγκεκριμένης γυναίκας δεν σχετίζεται απλώς με τον βιασμό του σώματός της, ούτε πολύ περισσότερο με την ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη της. Ο ψυχικός βιασμός της είναι συντριπτικός, και μάλιστα όχι τόσο σε σχέση με τον ψυχαναγκασμό της συμμετοχής σε πράξη που η ίδια δεν ενέκρινε, όσο με την προοπτική που της επιφύλασσε η εκβιαστική συνεύρεσή της με τον βιαστή της για τη θέση τη δική της και των παιδιών της μέσα στο κοινωνικό της περιβάλλον. Εκτός του ότι η γυναίκα διέγνωσε σωστά πως τα παιδιά της θα αντιμετωπίζονταν σαν τα παιδιά μιας «πόρνης», θα χλευάζονταν δηλαδή από το κοινωνικό σύνολο και θα απομονώνονταν, η ενέργειά της να αποκεφαλίσει τον βιαστή της και να επιδείξει το κεφάλι του στην πλατεία του χωριού της έχει κυρίως σαν στόχευση την ανθρώπινη κοινότητα, με την απόδειξη της έμπρακτης, και μάλιστα σε εμφαντική μεγέθυνση, αποστασιοποίησής της από το στίγμα της μοιχείας.

Είναι συγκλονιστικό το μέγεθος και η φρίκη της απόδειξης που χρειάζεται κανείς προκειμένου να πείσει για την αθωότητά του. Ιδίως αν είναι αδύναμος. Γιατί η γυναίκα, με εξαίρεση τις λιγοστές περιπτώσεις μητριαρχικής οργάνωσης των κοινωνιών, υπήρξε από τις πρώτες οργανώσεις των ανθρώπινων κοινοτήτων μέχρι και σήμερα αδύναμος κρίκος. Ακόμη και στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες η ισότητα των δύο φύλων παραμένει ευφημισμός, πόσο μάλλον σε κοινωνίες ισλαμικές, στις οποίες η αντιμετώπιση των γυναικών σαν κατώτερων όντων είναι απροσχημάτιστη.

Όποιο δίκιο κι αν έχει ωστόσο κανείς, δικαιούται να προβεί σε αυτοδικία; Η πολιτικώς ορθή απάντηση είναι όχι. Η γυναίκα όφειλε να 'χε ενημερώσει τις αρχές, ώστε την κατάλληλη στιγμή να προέβαιναν σε επ' αυτοφώρω σύλληψη του δράστη. Αντίλογος προβλέψιμος και συνάμα ανυποψίαστος. Γιατί σε αυστηρώς πατριαρχικές κοινωνίες το δίκιο της γυναίκας μετατρέπεται αυτομάτως σε ολίσθημά της. Κι ο βιασμός της μεταφράζεται σε μοιχεία, οπότε καταδικάζεται σε λιθοβολισμό, πρακτική κοινή και συνηθισμένη στις χώρες της Μέσης Ανατολής. Η μόνη διαφυγή που υπόσχεται στα αδύναμα τούτα πρόσωπα την ελάχιστη ηθική αποκατάσταση είναι μια τραγική έξοδος με συνταρακτικό φινάλε.

Η επίγνωση της αδύναμης θέσης του θηλυκού φύλου εξηγεί την ανοχή ή ακόμη και τη συμπάθεια με την οποία τα κοινωνικά μέλη στέκονται απέναντι σε πράξεις ανυπεράσπιστων γυναικών, οι οποίες, διαπραττόμενες υπό διαφορετικές συνθήκες και από διαφορετικά πρόσωπα, θα επέσυραν την κοινωνική κατακραυγή. Ένα ιδιότυπο άγραφο δίκαιο, πέρα από την απονομή δικαιοσύνης που υπόσχεται ο επίσημος νομικός κώδικας, ωθεί τους ανθρώπους άλλοτε να κατανοούν όσους διαπράττουν αποτρόπαια εγκλήματα κι άλλοτε να απειλούν με λιντσάρισμα άλλους, εμπλεκόμενους σε αντίστοιχα εγκλήματα, χωρίς μάλιστα να συνειδητοποιούν ότι και στη συγκεκριμένη αυτοδικία του λιντσαρίσματος υποβόσκει παρεμφερής επίδειξη ισχύος από μια μάζα που τη μεταχειρίζεται, την ίδια στιγμή που θεωρητικά την απορρίπτει. Πέρα από την παραπάνω αντίφαση πάντως, το κριτήριο της διαφοροποίησης φαίνεται πως είναι η αξιολόγηση της κατάστασης από την οποία γεννιέται το έγκλημα, αν δηλαδή εδράζεται σε θεμέλια αδυναμίας κι άμυνας ή σε θεμέλια ισχύος κι επιβολής.

Είναι χαρακτηριστική η μεταβολή της κοινής γνώμης όταν η αυτοδικία επιβάλλεται από την πυγμή του ισχυρού. Σε αυτοδικία, με τον τρόπο βέβαια που εκείνοι την αντιλαμβάνονται, προέβησαν και οργανωμένοι οπαδοί της ακροδεξιάς παράταξης Χρυσή Αυγή, όταν, έπειτα από την πρωτοβουλία τους να χρίσουν τον εαυτό τους ελεγκτικά όργανα, κι αφού έλεγξαν τις άδειες αλλοδαπών μικροπωλητών σε θρησκευτική πανήγυρη στη Ραφήνα στις 8/9/2012, προχώρησαν σε καταστροφή όσων υπαίθριων μαγαζιών δεν βρέθηκαν να διαθέτουν τη νόμιμη άδεια λειτουργίας. Οπλισμένοι με καδρόνια οι οπαδοί της Χρυσής Αυγής επιδόθηκαν σε ολική ισοπέδωση των πάγκων όσων μικροπωλητών κρίθηκαν παράτυποι.

Η συντριπτική ισχύς της μιας πλευράς, με τις τραμπουκικές πρακτικές, απέναντι στην αδυναμία της άλλης πλευράς, που ανυπεράσπιστη μπροστά στην ωμή βία ποδοπατήθηκε, διαμορφώνει μια διαφοροποίηση στη στάση της κοινωνικής πλειοψηφίας απέναντι στο γεγονός, σε σχέση με την προηγούμενη στάση συμπάθειας απέναντι στη βιασμένη γυναίκα η οποία αυτοδίκησε. Εδώ η βίαιη «αυτοδικία» προκαλεί αποτροπιασμό και αισθήματα που εκτείνονται από την αμηχανία και τον φόβο μέχρι την αγανάκτηση και την οργή.

Φυσικά, η παραπάνω απορριπτική στάση αφορά την πλειοψηφία, όχι το σύνολο. Δυστυχώς υπάρχει ένα συμπαγές, όπως αποδεικνύεται, κομμάτι του κοινωνικού ιστού, το οποίο επιδοκιμάζει τις πρακτικές της Χρυσής Αυγής, ανυποψίαστο πως με μαθηματική ακρίβεια θα στραφούν κι εναντίον του. Μάλιστα, έπειτα από τα γεγονότα της Ραφήνας όχι απλώς κάποιοι ιδιώτες αλλά ένα επίσημο συνδικάτο εργαζομένων, το Ενιαίο Συνδικάτο Σωματείων Υπαίθριων Πωλητών Ελλάδας (Ε.Σ.Σ.Υ.Π.Ε.), έσπευσε τόσο να επικροτήσει την έκνομη δράση της Χρυσής Αυγής, όσο και να ζητήσει από τα μέλη της ακόμη περισσότερες εφόδους! Εντέλει, πάντως, και ο σύλλογος των μικροπωλητών συνειδητοποίησε το άτοπο της αρχικής του τοποθέτησης, γι' αυτό και την απέσυρε από την ιστοσελίδα του ( http://news247.gr/eidiseis/koinonia/syndikato_mikropwlhtwn_zhtame_perissoteres_efodoys_apo_thn_xrysh_aygh.1922415.html, 9/9/2012).

Χωρίς να εξαρτούν τη δράση τους από την επιδοκιμασία της πλειοψηφίας, βρίσκοντας ωστόσο πατήματα στην αποδοχή μιας διαρκώς αυξανόμενης μειοψηφίας, η οποία, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, υπερβαίνει πια ανησυχητικά το μονοψήφιο ποσοστό, τα μέλη της Χρυσής Αυγής εξαπλώνουν πλέον τις «αυτοψίες» τους προς απόδοση «δικαιοσύνης» κι εκτός Αττικής. Σε μία και μόνη ημερομηνία, τις 13/9/2012, η ειδησεογραφία σημειώνει επέμβαση μελών της Χρυσής Αυγής στη Φθιώτιδα εναντίον τσιγγάνων, επίθεση χρυσαυγίτικων «ταγμάτων εφόδου» εναντίον μεταναστών από το Μπαγκλαντές στην Καλαμάτα, ξυλοδαρμό γιατρού, επειδή ζήτησε φακελάκι από ασθενή, μέσα στο γραφείο του στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Ρίου στην Αχαΐα.

Οι αυτοπαρουσιαζόμενοι σαν «υπερασπιστές της δικαιοσύνης» αναλαμβάνουν να επιβάλουν τον νόμο, καταπατώντας τον με την παράκαμψη της επίσημης πολιτείας και των αρχών με τις οποίες απονέμεται θεσμικά η δικαιοσύνη. Η παράκαμψη των πολιτειακών οργάνων αιτιολογείται από τα μέλη της Χρυσής Αυγής ως αποτέλεσμα της διαφθοράς στην οποία υπόκεινται όσοι στελεχώνουν τα συγκεκριμένα όργανα. Όμως η Χρυσή Αυγή δεν διέπεται από τις αδυναμίες που χαρακτηρίζουν, για παράδειγμα, μια γυναίκα στον ισλαμικό κόσμο, ώστε να δικαιούται την επίκληση της ατιμωρησίας του κατεστημένου πολιτικού συστήματος από τη διορισμένη από εκείνο Δικαιοσύνη. Ούτε μπορεί να επικαλείται μια αντιστροφή σε βάρος της τής όποιας δικής της αιτίασης εναντίον άλλων, εφόσον δεν ανήκει στην κατηγορία των «ανυπεράσπιστων». Η Χρυσή Αυγή διαθέτει το προνόμιο της εκπροσώπησης στο κοινοβούλιο, απολαμβάνει για τα εκλεγμένα μέλη της τη βουλευτική ασυλία, και θα 'χε υποχρέωση, αν πράγματι θα ήθελε να αντιπαλέψει το ελληνικό κατεστημένο, να εξαντλήσει κάθε προσφυγή σε διεθνείς δικαστικούς θεσμούς, ενεργοποιώντας και τα μέσα ενημέρωσης προς την αποκάλυψη και δημοσιοποίηση κάθε ατασθαλίας. Πρόκειται για επιλογή ουσιώδη, κι όχι απλώς ορθή πολιτικώς, εφόσον, πέρα από την κώφωση της επίσημης πολιτείας, θα μπορούσε να διαμορφώσει συνειδήσεις που θα ανέτρεπαν το σκηνικό με τρόπο δημοκρατικό, ομαλό και στέρεο σε επόμενη εκλογική αναμέτρηση.

Η ακροδεξιά οργάνωση, λοιπόν, προσποιείται πως επιδιώκει με τη δράση της να αντισταθεί στο διεφθαρμένο κατεστημένο, ωστόσο προβαίνει σε αλλεπάλληλες ενέργειες που το υποστυλώνουν και το συντηρούν, και μάλιστα ακριβώς με βούλα εκλογική. Πώς θα μπορούσε να συμβαίνει αλλιώς, όταν το μόρφωμα τούτο αποδεικνύεται μέρος του παρακρατικού μηχανισμού; Υπονομευτές των μεγάλων απεργιακών αγώνων ενάντια στα μέτρα του μνημονίου, τα μέλη της έχουν εντοπιστεί από τις τηλεοπτικές κάμερες να περιφέρονται ανενόχλητα μεταξύ των αντρών των σωμάτων ασφαλείας. Με αντιμνημονιακή ρητορική διεμβολίζουν τον αντιμνημονιακό πολιτικό χώρο, ώστε να του αποσπάσουν υποστηρικτές που θα μπορούσαν να καταστήσουν κυβέρνηση ένα αντιμνημονιακό πολιτικό μέτωπο. Έτσι υπηρετούν το κατεστημένο, τη στιγμή που όλη η υποτιθέμενη «αντικαθεστωτική» δράση τους στοχοποιεί τους αδύναμους: τσιγγάνους, μετανάστες, γυναίκες – χαρακτηριστική επ' αυτού η χειροδικία του βουλευτή της Χρυσής Αυγής κ. Ηλία Κασιδιάρη σε βάρος δύο πολιτευτών της Αριστεράς στην πρωινή τηλεοπτική ειδησεογραφική εκπομπή του δημοσιογράφου κ. Γιώργου Παπαδάκη τον Ιούνιο του 2012, την κ. Ρένα Δούρου του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και την κ. Λιάνα Κανέλλη του Κ.Κ.Ε.

Η «αυτοδικία» των μελών της Χρυσής Αυγής έχει έναν πρωτεύοντα στόχο: τη διαιώνιση της ανομίας και την ενίσχυση της κρατικής καταστολής, ώστε να διώκεται από την κατεστημένη άρχουσα τάξη κάθε λαϊκό κίνημα διαμαρτυρίας, στο όνομα της υποτιθέμενης αντιμετώπισης του φασισμού. Είτε πάντως η αυτοδικία λαμβάνει την επίπλαστη «αγωνιστική» μορφή που της προσδίδει η Χρυσή Αυγή είτε είναι προϊόν της απόγνωσης ανθρώπου αδικημένου, μόνο σίγουρο αποδεικνύεται πως θα στρέφεται διαρκώς εναντίον των αδύναμων: εκείνων που τιμωρούνται επειδή τη μεταχειρίστηκαν χωρίς να καταφύγουν στη Δικαιοσύνη, κι εκείνων που την υφίστανται σαν βίαιη πράξη καταστολής με πρόσχημα την αποκατάσταση της τάξης. Κοινώς, όπου αδύναμος, κι η αυτοδικία του…