Τα κουδούνια και τα τσοκάνια είναι αναπόσπαστο κομμάτι της παράδοσης και της ζωής του βουνού. Μα είναι αναπόσπαστο κομμάτι και της ζωής όλων όσων προερχόμαστε από ορεινές και κτηνοτροφικές περιοχές, αφού από τα πρώτα μας ακούσματα, σαν αντικρίσαμε τον ήλιο, ήταν και οι μελωδίες τους, γι’ αυτό και ηχούν πάντα στ’ αυτιά μας!
Όμορφη η ομίχλη,
τα κεραμίδια κοκκινίζουν
και το χλωμοπράσινο των φύλλων
εισάγει στον Χειμώνα που έρχεται…
«Η Πάτρα, έχει όλα τα εφόδια και το κλίμα που ευνοεί τους Μαραθωνoδρόμους, αλλά δυστυχώς τους διώχνει- Δεν υπάρχει ούτε καν ηθική υποστήριξη«.
Την έβλεπα τον τελευταίο μήνα στην πλαζ της Πάτρας, σχεδόν κάθε πρωί, να τρέχει ασταμάτητα συνοδευόμενη από τον προπονητή της, ο οποίος ακολουθούσε είτε με το αυτοκίνητο, είτε με το ποδήλατό του, με ένα χρονόμετρο στο χέρι. Οι περιπατητές του πρωινού σταματούσαν και κοίταζαν με έκπληξη αυτό το μικρόσωμο κορίτσι- duracell να κάνει ατελείωτα πέρα- δώθε στο δρόμο δίπλα από τη θάλασσα, χωρίς ίχνος κόπωσης, ενώ αυτοί με το σιγανό τους βάδισμα ήταν ήδη έτοιμοι να εγκαταλείψουν την συμβουλή του.. γιατρού για καθημερινή άσκηση και να πιάσουν παγκάκι.
Εκτός από το ταγάρι, που τις περισσότερες φορές δεν περιέχει τίποτα περισσότερο από ψωμί με τυρί διπλωμένο στην πετσέτα και νεροκολόκυθο ή παγούρι με νερό, μπορεί και λίγο κρασάκι, για να λημερίσει μακριά από το κονάκι του ο τσοπάνης, τον εξοπλισμό του συμπλήρωναν η κάπα, το σελάχι και η (γ)κλίτσα.
Καµιά 15αριά χλµ. έξω απ’ τα Καλάβρυτα, ψηλά-ψηλά, στα 800 µέτρα, σκαρφαλωµένη στις καταπράσινες πλαγιές του Χελµού και µέσα στις κρυστάλλινες ποταµίσιες πηγές του Βουραϊκού, βρίσκεται η Κέρτεζη…
ΠΛΑΙΣΙΟ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
ΠΑΓΚΑΛΑΒΡΥΤΙΝΗ ΕΝΩΣΗ – ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΤΙΜΗΣ ΓΙΑ ΤΑ 70 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΛΑΒΡΥΤΙΝΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ – ΑΘΗΝΑ, 1.12.2013
Εισήγηση της κ. Μαρίας Βαϊνά*
Σεβαστό Προεδρείο, σεβαστοί και αξιότιμοι τιμητικά προσκεκλημένοι σε αυτή την εκδήλωση, Αγαπητοί κυρίες και κύριοι,
Η ομιλία αυτή αφιερώνεται στην ιερή μνήμη των θυμάτων του Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος 70 χρόνια μετά από τη θυσία τους, αλλά και στα βάσανα αυτών που επέζησαν προσπαθώντας να ενώσουν τα σπασμένα κομμάτια της ζωής τους.
Ομίχλη στα Καλάβρυτα και πάλι…
Του Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα
Ζέστη πολλή το καλοκαίρι του ‘43
στις πλαγιές των Καλαβρύτων,
τις μέρες του θεριστή.
Τα Καλάβρυτα δια μέσου των αιώνων!..
Του Άγγελου Σακκέτου*
Τα Καλάβρυτα το 1926. (Φωτογραφία αρχείου Ε.Λ.Ι.Α.)
Μια σύντομη ιστορική ανασκόπηση της μαρτυρικής πόλεως των Καλαβρύτων, έτσι όπως τα είδε η ματιά ενός απλού ιστορικού ερευνητή μέσα στο διάβα των αιώνων, για να θυμάται τη μορφή ενός εκλεκτού τέκνου της καλαβρυτινής κοινωνίας: του Κώστα Ασημακόπουλου, ο οποίος στις 13 Δεκεμβρίου 2012 άφησε την τελευταία του πνοή στο λόφο του Καππή, την ώρα που γινόταν η επιμνημόσυνη δέηση στη μνήμη των θυμάτων του Ολοκαυτώματος των Καλαβρύτων, μπρος στα έκπληκτα μάτια των επίσημων προσκεκλημένων!..
Μουσείο Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος: η ιστορικοποίηση του παρελθόντος
Του Ανδρέα Παπαγεωργίου*
Αλήθεια, τα συντρίμμια
δεν είναι εκείνα εσύ ‘σαι το ρημάδι.
σε κυνηγούν με μια παράξενη παρθενιά
στο σπίτι στο γραφείο στις δεξιώσεις.
των μεγιστάνων, στον ανομολόγητο φόβο του ύπνου
μιλούν για περιστατικά που θα ήθελες να μην υπάρχουν
ή να γινόντουσαν χρόνια μετά το θάνατό σου,
κι αυτό είναι δύσκολο γιατί …
– Τ’ αγάλματα είναι στο μουσείο.
Καληνύχτα.
– … γιατί τ’ αγάλματα δεν είναι πια συντρίμμια, είμαστε
εμείς.
Γ. Σεφέρης, Κίχλη, Ο ηδονικός Ελπήνωρ.
Το Μουσείο Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος συμπληρώνει φέτος ικανό διάστημα λειτουργίας. Ανεξάρτητα από τις ειδικές συνθήκες δημιουργίας και λειτουργίας του, οφείλουμε – πιστεύω – να θέσουμε τα (συναφή μεταξύ τους) ερωτήματα: Γιατί δημιουργήσαμε το Μουσείο;
Τι (πρέπει να) προσδοκούμε από τη λειτουργία του; ή – με διαφορετική διατύπωση – τι (και πώς) θα μπορούσε να προσφέρει στη «διάσωση της μνήμης» του ιστορικού γεγονότος ή στη διαμόρφωση της ιστορικής συνείδησης αυτού και – ως κεφάλαιο πολιτισμικής κληρονομιάς – στη νοηματοδότηση του παρόντος;
Ο Fuchtel, τα Καλάβρυτα και η Ελληνογερμανική Συνέλευση (β΄ μέρος)
Του Νίκου Κυριαζή*
Επανέρχομαι γιατί τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά και όπως θέλουν να μας τα παρουσιάζουν. Στο προηγούμενο άρθρο μου (διαβάστε εδώ: Ο Fuchtel, τα Καλάβρυτα και η Ελληνογερμανική Συνέλευση) [στην ΑΠΟΙΚΙΑ εδώ ]μίλησα ανοιχτά για ένα γερμανικό σχέδιο άμεσης επέμβασης των Γερμανών στα καθ΄ ημάς και την ένστασή μου για τη συμμετοχή της Δημοτικής αρχής των Καλαβρύτων σε μια τέτοια συνάντηση. Η αλήθεια είναι ότι οι ελληνογερμανικές συνελεύσεις γίνονται με την αρωγή του επίσημου κράτους και μέσω εκβιαστικών διλημμάτων.
