Αρχείο κατηγορίας Άθλα και αθλιότητες

Άθλα και αθλιότητες

Μεγαλώνει το ξεπούλημα, Μεγαλώνει το χρέος!

Αποκρατικοεκποίηση – Όσο μεγαλώνει το ξεπούλημα, τόσο μεγαλώνει το χρέος!

 

Του Νίκου Μπογιόπουλου

 

To έτος 2000 το δημόσιο χρέος της χώρας ήταν 139,2 δισ. ευρώ.

Το 2004 το δημόσιο χρέος είχε ανέλθει στα 201,2 δισ. ευρώ.

Το 2009 το δημόσιο χρέος έφτασε στα 298,5 δισ. ευρώ.

Στα τέλη του 2011, το δημόσιο χρέος «έκλεισε» στα 367 δισ. ευρώ.

*

Η παραπάνω αναδρομή είναι χρήσιμη – όπως ελπίζουμε θα φανεί στη συνέχεια – ώστε να διερευνήσουμε πόση σχέση έχει (κι αν έχει οποιαδήποτε σχέση) με την αλήθεια η απίστευτη προπαγάνδα που κατακλύζει το δημόσιο βίο. Αναφερόμαστε στην προπαγάνδα που ισχυρίζεται πως: «Η μείωση του δημόσιου χρέους και των ελλειμμάτων περνάει μέσα από τις ιδιωτικοποιήσεις και τις αποκρατικοποιήσεις του δημόσιου τομέα».

***

Ας δούμε, λοιπόν, πόσο ευθύνεται το (ανύπαρκτο, έτσι κι αλλιώς) Δημόσιο στην εκτίναξη των χρεών και των ελλειμμάτων, κι ας δούμε κατά πόσο ισχύει ότι το ξεπούλημα και η εκποίηση του δημόσιου πλούτου που περιγράφονται με όλους τους δυνατούς ευφημισμούς (ιδιωτικοποίηση, αποκρατικοποίηση, μετοχοποίηση, μισθώσεις παραχώρησης κ.λπ.), ενισχύουν, τάχα, τα δημόσια ταμεία και απαλλάσσουν τη χώρα από χρέη.

*

Οι κυβερνώντες, που σήμερα είναι συγκυβερνώντες με την συνδρομή του κ. Κουβέλη, την τελευταία 20ετία έχουν διαπράξει τα κάτωθι:

*

Ξεπούλησαν και ξαναξεπούλησαν τον Σκαραμαγκά και όλη σχεδόν την ναυπηγική βιομηχανία. Αλλά αυτό σε τι «βοήθησε» τα οικονομικά του κράτους;

Ξεπούλησαν την ΑΓΕΤ. Αλλά αυτό σε τι «τόνωσε» τα δημόσια ταμεία;

Ξεπούλησαν τον ΟΤΕ. Αλλά αυτό σε τι απέτρεψε την πτώχευση;

Ξεπούλησαν πάνω από το 90% του τραπεζικού τομέα. Αλλά αυτό σε τι «έσωσε» την οικονομία;

Ξεπούλησαν το λιμάνι του Πειραιά. Αλλά αυτό σε τι «βελτίωσε» τα ελλείμματα;

Ξεπούλησαν την «Ολυμπιακή». Αλλά αυτό σε τι απομάκρυνε την χρεοκοπία;

Ξεπούλησαν τη διώρυγα της Κορίνθου. Αλλά αυτό σε τι απομάκρυνε τα «κουρέματα»;

Ξεπούλησαν τους οδικούς άξονες της χώρας. Αλλά αυτό σε τι συνέβαλε για τον «κατευνασμό των αγορών»;

*

Επίσης υπενθυμίζουμε ότι: Μέχρι το 2004, δηλαδή μια ολόκληρη πενταετία πριν από την εκδήλωση της κρίσης, αρκετά χρόνια πριν αρχίσουν να επικαλούνται προσχηματικά το χρέος για να κόβουν μισθούς και συντάξεις, να διαλύουν τις εργασιακές σχέσεις και να καταργούν ό,τι απέμεινε από το λεγόμενο «κράτος πρόνοιας», το ΠΑΣΟΚ είχε διαπράξει τα εξής:

Ξεπούλησε το 48,5% της ΔΕΗ.

Ξεπούλησε το 38% της ΕΥΔΑΠ.

Ξεπούλησε το 64% από τα «Ελληνικά Πετρέλαια».

Ξεπούλησε το 49% του ΟΠΑΠ.

Ξεπούλησε το 92% της Εθνικής Τράπεζας.

Παρέδωσε το αεροδρόμιο των Σπάτων στους Γερμανούς.

Παρέδωσε τη γέφυρα του Ρίου στους Γάλλους.

Παρέδωσε την Αττική Οδό στον Μπόμπολα κ.ο.κ.

*

Μήπως αμφισβητεί αυτά τα στοιχεία ο κ. Σαμαράς; Τότε θα πρέπει να αμφισβητήσει τον κ. Καραμανλή. Αυτός ήταν – ο κ. Καραμανλής – που ως πρωθυπουργός τα είχε καταθέσει στην Βουλή… Επομένως, ο ελληνικός λαός έχει κάθε λόγο να απαιτεί καταλογισμό ευθυνών και εξήγηση:

α) Σε τι απέτρεψαν όλες αυτές οι εκποιήσεις – που πάντα βαφτίζονται «αξιοποίηση» – την εκτίναξη του δημόσιου χρέους;

β) Πόσο στοίχισε στην κοινωνία της εργασίας και του μόχθου το ιδεολόγημα περί «λιγότερου κράτους», που ΠΑΣΟΚ και ΝΔ διακινούν από τη δεκαετία του '80 για να ρημάζουν και να παραδίδουν τη δημόσια περιουσία στην πλουτοκρατία;

*

Οι απαντήσεις είναι τόσο προφανείς, όσο πρόδηλη είναι και η νέα τους στόχευση:

Πρώτον, εμφανίζουν σαν «σωτηρία» την ίδια καταστροφική πολιτική που έχει γεμίσει τα ταμεία των κεφαλαιοκρατών και έχει εκτινάξει τα δημόσια χρέη!

Δεύτερον, παρουσιάζουν σαν «φάρμακο» την ίδια εκείνη δηλητηριώδη πολιτική που έχει διαλύσει την Ελλάδα!

Τρίτον, ισχυρίζονται πως παραμένει «επιβεβλημένος» εκείνος ακριβώς ο «μονόδρομος» του ξεπουλήματος που ακολουθούν επί δεκαετίες, με τα γνωστά αποτελέσματα!

Τέταρτον, αποκαλούν «φιλόδοξη» και «αναγκαία» την ίδια εγκληματική πολιτική που έχει χρεοκοπήσει τους Ελληνες και τους έχει αποστερήσει το δημόσιο πλούτο τους!

Πέμπτον, έχουν ορκιστεί πίστη στο ξεπούλημα πολύ πριν εμφανιστεί η «τρόικα». Πολύ πριν ανακαλύψουν ως πρόσχημα το δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα.

*

Τα πράγματα είναι απλά και συγκεκριμένα: Αν ξεπουλάνε για να μειώσουν τα χρέη – και όχι για να ενισχύσουν την κερδοφορία της ολιγαρχίας παραδίδοντάς της για να ξεζουμίσει ό,τι απέμεινε από την δημόσια περιουσία – τότε:

Πώς γίνεται από το 2000 μέχρι το 2004, την εποχή του μεγάλου «εκσυγχρονιστικού» κύματος του ξεπουλήματος, το δημόσιο χρέος, αντί μείωσης, να αυξήθηκε κατά 62 δισ. ευρώ;

Πώς γίνεται από το 2004 μέχρι το 2009, την περίοδο του ξεπουλήματος της «ήπιας προσαρμογής», της «Cosco», της διάλυσης της Ολυμπιακής και της εν συνόλω εκποίησης του ΟΤΕ, το χρέος αντί να μειώνεται, να αυξήθηκε κατά 97,3 δισ. ευρώ;

Πώς γίνεται από το 2009 μέχρι το 2011, την περίοδο που τίναξαν στον αέρα τα νοσοκομεία, έβαλαν λουκέτο στις διαδρομές του ΟΣΕ στην μισή Ελλάδα (!), επέκτειναν τη δράση των ιδιωτών στον τομέα της ενέργειας, το χρέος αντί να μειώνεται, να αυξήθηκε κατά 68,5 δισ. ευρώ;

*

Τα πράγματα είναι απλά και συγκεκριμένα: Μόνο κατά την περίοδο 2000 – 2011, περίοδο γενικού ξεπουλήματος, το χρέος όχι μόνο δεν μειώθηκε αλλά αυξήθηκε κατά 227,8 δισ. ευρώ (!), δηλαδή υπερδιπλασιάστηκε και αυξήθηκε με ρυθμό 164%!

*

Συμπέρασμα: Δεν ξεπουλούν για να «μειώσουν» το χρέος ή τα ελλείμματα. Αντίθετα: Όσο περισσότερο ξεπουλούν, τόσο περισσότερο το χρέος αυξάνει! Δεν ξεπουλούν για να «πληρώσουν τα χρέη της χώρας». Ξεπουλούν για να εκ-πληρώσουν το μόνο χρέος που αναγνωρίζουν και το μόνο «χρέος» που τους καθοδηγεί:

Είναι το ταξικό τους χρέος, που «επιβάλλει» το ξεπούλημα. Δεν πρόκειται περί «κοινωνικής ευθύνης». Είναι αδίστακτη και στυγνή εφαρμογή του ταξικού τους καθήκοντος να υπηρετούν τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας, αποστερώντας το λαό από τα πάντα:

Από το μισθό, από τη σύνταξη και από τα φάρμακα μέχρι οτιδήποτε έχει απομείνει να θυμίζει δημόσια περιουσία. Αυτό το έγκλημα που πάνε να ολοκληρώσουν, την καθολική δηλαδή παράδοση στους «ιδιώτες» μιας δημόσιας περιουσίας που ο λαός τη δημιούργησε με το αίμα και τον ιδρώτα του, έχουν το θράσος να το βαφτίζουν «εθνική υπευθυνότητα»!


ΠΗΓΗ:
Παρασκευή 6 Ιούλη 2012, http://www1.rizospastis.gr/page.do?publDate=6/7/2012&id=14115&pageNo=27&direction=1

Μέσα σε λίγα 24ωρα οι μάσκες έπεσαν

Μέσα σε λίγα 24ωρα οι μάσκες έπεσαν

 

Του Μενέλαου Γκίβαλου

 

Μέσα σε λίγα 24ωρα οι μάσκες έπεσαν: Η κυβέρνηση συνεργασίας των «τριών ιεραρχών του Μνημονίου» υπέγραψε εν τάχει το νέο επίσημο σύμφωνο «νομιμοφροσύνης» και παράδοσης της χώρας στους διεθνείς κερδοσκόπους και στην ηγεμονία του Δ' Ράιχ.

Η «επιστολή» Σαμαρά, την οποία μετέφερε ως υπηρεσιακός «γραμματοκομιστής» ο κ. Κάρολος Παπούλιας, αποτελεί συνέχεια και επικύρωση του Μνημονίου, της Δανειακής Σύμβασης και της προσωπικής δήλωσης «μνημονιακής νομιμοφροσύνης», την οποία είχε ο ίδιος υπογράψει – όπως και ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος – την περίοδο της κυβέρνησης Παπαδήμου.

Όμως η «θέση» αυτής της ελληνικής κυβέρνησης, δηλαδή η δήλωση πλήρους υποταγής και υπακοής, δεν διατυπώνεται καν σε «νεκρό χρόνο», αλλά στην πιο κρίσιμη Σύνοδο των τελευταίων ετών: Σε μια συγκυρία όπου αρχίζει να αμφισβητείται τόσο η νεοφιλελεύθερη περιοριστική δημοσιονομική στρατηγική όσο και η ίδια η διαμορφωμένη πολιτική ηγεμονία της Γερμανίας στην Ευρωζώνη και σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σε μια κρίσιμη ιστορική περίοδο όπου διαμορφώνονται ευρύτερες εθνικές – πολιτικές συμμαχίες στον ευρωπαϊκό Νότο προκειμένου να αποτραπεί η οικονομική και κοινωνική κατάρρευση του μεγαλύτερου τμήματος της Ευρώπης.

Σε αυτή την ιστορική «στιγμή», η Ελλάδα ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗ. Αυτοεξαιρέθηκε και περιορίστηκε στο ρόλο του παρατηρητή – επαίτη, ο οποίος προσδοκά τώρα να επωφεληθεί, ως «έπηλυς», από τα όσα διεκδίκησαν και πέτυχαν οι ηγέτες της Ιταλίας και της Ισπανίας, οι οποίοι απείλησαν ακόμα και με βέτο, έστω και για διαπραγματευτικούς λόγους. Η ελληνική κυβέρνηση δεν επεδίωξε να εμφανιστεί ούτε καν ως συμπληρωματική συνιστώσα των χωρών αυτών σε αυτή την ιστορικής σημασίας αντιπαράθεση.

Μια κυβερνητική εξουσία που εξελέγη σπέρνοντας το φόβο, τις απειλές, τους εκβιασμούς δεν μπορεί να παράγει ως πολιτική πρόταση παρά την υποταγή, την πλήρη παράδοση, δεν μπορεί να συμπεριφερθεί παρά ως «ΦΟΒΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ». Αυτή είναι η «προίκα» της, αυτά είναι τα πολιτικά της εφόδια.

Η κρίση είναι πολύμορφη και εξελισσόμενη. Δεν διακυβεύεται μόνο η οικονομική – παραγωγική πορεία της Ευρώπης, δεν τίθενται σε αμφισβήτηση μόνο τα κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα των ευρωπαϊκών κοινωνιών, αλλά ακυρώνεται ο βασικός πυρήνας των δημοκρατικών αρχών και των κατακτήσεων και εγκαθίσταται με γοργούς ρυθμούς ένα νέο αυταρχικό σύστημα εξουσιών, μια τραπεζική δικτατορία με πολιτικό υποκείμενο το Δ Ράιχ.

Τώρα η γερμανική βιομηχανική – παραγωγική δομή επεκτείνεται, καταλαμβάνει και «αποικιοποιεί» (J.  Habermas) τον παραγωγικό ιστό των χώρων που αποδιαρθρώνονται από την ύφεση και την κρίση.

Μεγάλες και μεσαίες βιομηχανικές μονάδες που «βουλιάζουν» στην Ισπανία αγοράζονται σε ευτελείς τιμές από τη γερμανική βιομηχανία. Παρόμοιες διαδικασίες παρατηρούνται στην άλλοτε πανίσχυρη βιομηχανική ζώνη της Βόρειας Ιταλίας, την οποία επιδιώκει να αποδιοργανώσει, σε πρώτη φάση, και να ενσωματώσει στη συνέχεια στη δική της δομή η γερμανική βιομηχανία.

Δεν υφίσταται μόνο το καθαρώς οικονομικό όφελος που προκύπτει για τη γερμανική οικονομία από τα μηδενικά επιτόκια με τα οποία δανείζεται, από τις εξαγωγές της στην ευρωπαϊκή αγορά ή ακόμα από τη μαζική φυγή των τραπεζικών καταθέσεων προς τις γερμανικές τράπεζες. Η εξαγορά και ο πλήρης έλεγχος πάνω στην παραγωγική δομή μιας χώρας αποτελούν βασικό στόχο όχι μόνο για την επιβολή αυστηρού οικονομικού ελέγχου, αλλά κυρίως για την άσκηση πολιτικής εξουσίας και κυριαρχίας. Αυτό επιδιώκουν να αποφύγουν οι ηγεσίες της Ισπανίας και της Ιταλίας, όμως η τελική έκβαση αποτελεί ακόμα ανοιχτό, αναπάντητο ερώτημα.

Στην πατρίδα μας, οι ηγέτες των κομμάτων της κυβέρνησης συνεργασίας, «ΔΕΙΛΟΙ ΜΟΙΡΑΙΟΙ ΚΙ ΑΒΟΥΛΟΙ ΑΝΤΑΜΑ, ΠΡΟΣΜΕΝΟΥΝΕ, ΙΣΩΣ, ΚΑΠΟΙΟ ΘΑΜΑ»… Από ποιους, άραγε; Από την κυρία Μέρκελ; Τον κ. Σόιμπλε; Το ΔΝΤ; Την τρόικα;

Σε αυτό το κατάντημα έφτασαν ο παραδοσιακός δικομματισμός και οι συνεργάτες του. Η «ασθένεια» του πρωθυπουργού δεν είναι «οφθαλμολογική». Η πολιτική απουσία και η παραίτηση από κάθε σοβαρή διεκδίκηση εκφράζουν τη βαρύτατη «πολιτική ασθένεια» και την κατάρρευση των κομμάτων που στήριξαν το νεοφιλελευθερισμό και απεδέχθησαν ως φυσικό επακόλουθο τον εξανδραποδισμό των πολιτών και την υποταγή της χώρας στην τραπεζική δικτατορία. 0 «μαύρος Σεπτέμβρης» που ακολουθεί πιθανόν να πείσει και τους «φοβισμένους» ψηφοφόρους ότι μόνη διέξοδος είναι η «πολιτική ευθανασία» των ανίατων φορέων του δικομματισμού.

 

ΠΗΓΗ: Περιοδικό "Επίκαιρα". Το είδα: Ιουλίου 6, 2012, http://seisaxthia.wordpress.com/2012/07/06/…BD/

Τις πταίει;;;

Τις πταίει;;;

 

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

Δόξα και τιμή, χαρά και αγαλλίαση στους σαμαρωμένους και τα ξεσαμάρωτους θιασώτες τηςτροϊκανής συγκυβέρνησης. Γιατί, για μια ακόμη φορά, βρέθηκαν μαζί με τους αγγέλους της θείτσας Μέρκελ, τους ΔυΝαΤούς της θείας Λαγκάρντ και των σατανιστές της μαφίας της Μπίλντεμπεργκ.

Και ασφαλώς θρήνος και κλαυθμός και οδυρμός πολύς στους κολασμένους, που βρέθηκαν στ' αριστερά των τροϊκανών: Τους άστεγους, τους άνεργους, τους πεινασμένους.

 

Κι ακόμη θλίψη και ταλαιπωρία σε κάποιους χριστιανούς υποψήφιους κομματάρχες και βουλευτές… Που δεν μπορούν να καταλάβουν πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν αρχιερείς και ιερείς, που προδίδουν το Ευαγγέλιο και ασπάζονται αμετανόητα την δεξιά του Σατανά.

Αλλά πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, όταν το Ευαγγέλιο το διαβάζουν ανάποδα; Και τρέμουν στη σκέψη, μήπως και βρεθεί κάποιος, που θα το διαβάσει απ' την καλή… Και θα δημιουργήσει προβλήματα στην άρχουσα αναρχία και τη μητριά μας τη δεσποτοκρατία!

Αλλά αγαπητοί χριστιανίζοντες, υποψήφιοι βουλευτές και κομματάρχες, εσείς πολιτευτήκατε σωστά; Όχι μόνο τώρα, αλλά και στο παρελθόν!

Ο καθένας σας δεν συμπεριφέρεται σαν αλάθητος πάπας! Που συχνά φαίνεται να καλεί τους υπόλοιπους να του κάμουν δήλωση νομιμοφροσύνης και να του φιλήσουν την παντούφλα του.

Όπως βέβαια ανάλογα συμβαίνουν και με τη λεγόμενη αριστερά. Που και αυτή έχει – σε ποικιλία διαβαθμίσεων και αποχρώσεων – τους «καθαρούς» της. Οι οποίοι αμετακίνητοι στις θέσεις περιμένουν τα προσκυνήματα και τις δηλώσεις μετανοίας των υπολοίπων.

Αξιότιμοι, κυρίες και κύριοι.

Παίζετε τους πολιτικούς, αλλά δεν διαθέτετε ίχνος πολιτικού αισθητηρίου. Γιατί, αν κάτι τέτοιο διαθέτατε, θα υπήρχε τώρα μια ισχυρή δημοκρατική κυβέρνηση. Και δεν θα σερνόμασταν για μια ακόμη φορά πίσω απ' τους κλεφταράδες και τους λήσταρχους της διαπλοκής και της προδοσίας.

Έχει διαμορφωθεί στην κοινή γνώμη η αντίληψη ότι και με τη βία να σας δώσουν την εξουσία, εσείς θα δραπετεύσετε, για να την αποφύγετε.

Και τα όσα συνέβησαν τον τελευταίο καιρό δείχνουν ότι η αντίληψη αυτή δεν απέχει και πολύ απ' την πραγματικότητα. Αν ήσασταν σοβαροί και ρεαλιστές πολιτικοί και αγαπούσατε αληθινά την πατρίδα και πονούσατε το λαό και τον συμπονούσατε για τα παθήματα του, θα λέγατε απλά και καθαρά:

Ποιο είναι το κυρίαρχο πρόβλημα τη στιγμή αυτή; Ν' απαλλαγούμε απ' τα μνημονιακά καθάρματα του εξωτερικού και του εσωτερικού και τις ολέθριες αποφάσεις, που πήραν σε βάρος της πατρίδας μας και του λαού της.

Ας ενωθούμε, λοιπόν, όλοι μαζί, με βάση αυτόν τον κοινό παρονομαστή. Αφήνοντας τις οποιεσδήποτε διαφορές – όσο σοβαρές κι αν είναι – για ευθετότερο χρόνο.

Να ομαλοποιηθεί πρώτα η κατάσταση, έτσι ώστε ο λαός να ανακτήσει τα δικαιώματα, που οι δολοφόνοι με μύριους τρόπους ακρωτηρίασαν και κατακρεούργησαν. Και ύστερα ν' αποφασίσουμε μαζί με το λαό για τα περαιτέρω.

Είδατε τα μνημονιακά καθάρματα, που τα χωρίζουν αβυσσαλέα μίση και δεν θέλουν να βλέπουν οι μεν τους δε ούτε ζωγραφιστούς, πώς τα βρήκαν μεταξύ τους!

Με αποτέλεσμα να δημιουργήσουν αξιόμαχο κόμμα. Κι αφού κέρδισαν τις εκλογές να σχηματίσουν και την απαραίτητη κυβερνητική συμμορία!

Έτσι ώστε να συνεχίσουν και να ολοκληρώσουν το ολέθριο έργο τους. Με αποτέλεσμα να γελοιοποιηθούμε ενώπιον όλης της υφηλίου. Η οποία και μας μυκτηρίζει:

Όχι μόνο για την πρώην και νυν και αεί – όπως φαίνεται – προδοτική πολιτική ηγεσία. Αλλά και για την ανάξια και ανίκανη και εξίσου, σε τελική ανάλυση, με τους εξουσιαστές, προδοτική αντιπολίτευση. Αφού παραπλανά, διαρκώς, το λαό, «πουλώντας» του φιλολαϊκή πολιτική, την οποία δεν διαθέτει τη θέληση ή τη σύνεση να εφαρμόσει…


παπα-Ηλίας, 26-6-2012

Εθνική Ελλάδας Ποδοσφαίρου: Ηττηθήκαμε;;;

Ηττηθήκαμε;;;

 

 Από το anexartitosima

 

– Χάσαμε 4 – 2 από την Γερμανία στο ποδόσφαιρο. Και τι έγινε λοιπόν; Ένα παιχνίδι είναι όπου 22 μαντράχαλοι με κοντοπαντέλονα κλωτσάνε ένα τόπι. Να ήταν μπάσκετ τότε να το καταλάβουμε.

– Δήλωση Σαμαρά για τη χθεσινή ήττα: Η εδραίωση του ΣΥΡΙΖΑ ως αξιωματική αντιπολίτευση, με το εξωφρενικό ποσοστό του 27% περίπου, είχε τα καταστροφικά απότελέσματα που όλοι είδαμε για την εθνική μας. Καλώ τον Ελληνικό λαό να γυρίσει την πλάτη σε όλους αυτούς που ευθύνονται για την καταστροφή αυτή.

– Δήλωση Βενιζέλου για τη χθεσινή ήττα: Ζητήσαμε να μεταβεί στο Γκτανσκ εθνική αντιπροσωπεία στην οποία θα συμμετείχε και ο ΣΥΡΙΖΑ. Η άρνησή του είχε τις καταστροφικές συνέπεις που όλοι είδαμε.

– Δήλωση Κουβέλη για το χθεσινό αποτέλεσμα: Η συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ στο κυβερνητικό σχήμα συνέβαλλε τα μέγιστα ώστε να μπορέσει η εθνική ομάδα να αντισταθεί στην Γερμανική και μάλιστα να σημειώσει δύο τέρματα. Τώρα καταλαβαίνουν όλοι αυτοί και, εν προκειμένω, ο ΣΥΡΙΖΑ τη σημασία της συμμετοχής της αριστεράς στο κυβερνητικό σχήμα. Ελπίζουμε στην Κουμουνδούρου να αντιλαμβάνονται τις ιστορικές τους ευθύνες, μιας και είμαστε πλέον πεπεισμένοι πως, αν μετείχε στην κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ, το αποτέλεσμα του αγώνα θα ήταν διαφορετικό και σίγουρα ευνοϊκό για την εθνική μας.

– Επειγόντως αργά χθες το βράδυ συνεδρίασαν από κοινού τα κομματικά όργανα της Χρυσής Αυγής. Πήραν μέρος ο Γ.Γ. του κόμματος, ο επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας, ο ιστορικός ηγέτης της παράταξης και ο Ν. Μιχαλολιάκος. Στο τραπέζι έπεσαν οι παρακάτω προτάσεις:

α) Να μην αναγνωρισθεί το αποτέλεσμα του χθεσινού αγώνα καθώς οι κινητήριοι μοχλοί των Γερμανών Οζίλ, Κεντίρα αλλά και Μπόατεγκ είναι τουρκικής, ιρανικής και γκανέζικης καταγωγής και δεν έχουν θέση στην εθνική ομάδα των Γερμανών. Η ιδέα απορρίφθηκε μιας και δεν είναι δυνατόν να αναγνωρισθεί η υπεροχή παικτών που δεν ανήκουν στην αρία φυλή.

β) Να αναζητηθεί ο ρόλος των ποδοσφαιριστών μας που πιθανά να υποστηρίζουν τους ανθέλληνες του ΣΥΡΙΖΑ. Ειδικότερα να ελεγχθεί ο Γ. Μανιάτης που ευθύνεται για το κρίσιμο τρίτο γκολ από τον Κεντίρα. Το ίδιο και ο Σηφάκης. Είναι αδύνατον και ανιστόρητο Έλληνας παίκτης να χάνει από Πέρση. Οι ποδοσφαιριστές μας άμα τη επιστροφή τους και αφού δώσουν τις απαραίτητες εξηγήσεις να δείξουν τη μεταμέλειά τους αποδίδοντας φόρο τιμής σε Μαραθώνα, Θερμοπύλες, Σαλαμίνα, Πλαταιές. Δεν γινόταν να ηττηθούν από έναν ξανθό Γερμανό; Χάθηκαν οι Μπάντστουμπερ, Χούμελς, Ρόις , Σέρλε; από τον μελαμψό Πέρση έπρεπε να χάσουν;

γ) Να αποδοθούν ευθύνες στο παγκόσμιο σιωνιστικό κίνημα. Προπονητής με όνομα Γιοακίμ Λέβ και μάλιστα μελαχροινός δεν μπορεί να μην είναι Εβραίος.

δ) Να καταγγελθούν FIFA και UEFA. Εμείς που ανακαλύψαμε το επισκύριο, από όπου προήλθε το ποδόσφαιρο, πρέπει να αντιμετωπιζόμαστε με το δέοντα σεβασμό. Κάθε αγώνας της Εθνικής μας ομάδας πρέπει να ξεκινά με το υπέρ της 4-0. Αν αυτό είχε συμβεί χθες θα είχαμε νικήσει.

– Μέρα κι αυτή η χθεσινή!

α) Ο Πρωθυπουργός μπήκε για εγχείρηση στο νοσοκομείο

β) Ο Υπουργός Οικονομικών μπήκε στο νοσοκομείο με λιποθυμικό επεισόδιο

γ) Η εθνική έχασε με 4-2 από τη Γερμανία.

Πολύ ακριβά πληρώσαμε την μη υπουργοποίηση του Κυριάκου! Δεν μπορούσε, τουλάχιστον, να γλυτώσουμε το τελευταίο;

– Ευρωπαϊκό 2004: Πρωταθλήτρια η Ελλάδα. Εδώ και ένα χρόνο στο μνημόνιο.

Ευρωπαϊκό 2008: Πρωταθλήτρια η Ισπανία. Ήδη στο κατώφλι του μνημονίου.

Ευρωπαϊκό 2012: Με τη μεγαλοψυχία του ηττημένου και την αναγνώριση της ανωτερότητας του νικητή ευχόμαστε στην κ. Μέρκελ καλή συνέχεια και με το καλό η κατάκτηση του πολυπόθητου τροπαίου!

Ο θάνατος του παλαιού συστήματος δεν μπορεί να αποφευχθεί

Ο θάνατος του παλαιού συστήματος δεν μπορεί να αποφευχθεί

 

Της Στεφανίας Λυγερού


Όταν ένα πράγμα φτάνει στο τέλος του ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ θα τελέψει. Όταν χρησιμοποιούμε την λέξη "νομοτέλεια" για να καταδείξουμε κάτι το αναγκαστικό, να σκεφτείς ότι είναι κάτι ανάλογο του θανάτου. Δεν γίνεται να αποφευχθεί. Απλά δεν γίνεται. Με αυτήν την έννοια, ο τρόπος που ζούσε μέχρι σήμερα ο άνθρωπος έφτασε στο τέλος του. Θα πεθάνει. Νομοτελειακά. 

Το δύσκολο μέρος της διαδικασίας είναι αυτό του λίγο πριν το τέλος. Γιατί ούτε το ίδιο το σύστημα (φυσικά) θέλει να πεθάνει, ΑΛΛΑ (το σημαντικότερο) ούτε και οι άνθρωποι θέλουν να πεθάνει, κι ας ήταν και σύχρηστο. Ο λόγος που – παραδόξως – δεν αρέσει στην πλειοψηφία ο θάνατος του προηγούμενου, άχρηστου συστήματος είναι μόνον ένας: Δεν ξέρουν άλλον τρόπο!!!!!!!!!!!!!! Γι' αυτό γαντζωμένοι πάνω στο – σχεδόν – πτώμα, σέρνονται και δεν λένε να το αφήσουν. Ίδιον του ανθρώπου, ήτοι λογικό.

ΟΜΩΣ (και πάμε στο βασικό) το ότι η πλειοψηφία ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ πώς να διαχειριστεί την αυτοκυβερνησία, διότι είναι κάτι σαν "πού πηγαίνουμε μετά θάνατον", είναι δηλ. το ΑΓΝΩΣΤΟ, δεν σημαίνει ότι δεν θα είναι ΑΞΙΟΣ να το στηρίξει ΟΤΑΝ φανερωθεί!!!!!!
Ας δω πώς "καταντά" ένας άνθρωπος ΑΞΙΟΣ. Για να αρχίσει να την ψάχνει κάποιος (με την έννοια την αυτογνωσίας) πρέπει κάτι να τον γαμήσει. Όλοι όσοι έχουν καταλάβει τα της ζωής και ξέρουν τον εαυτό τους, το κατάφεραν μέσα από παίδευση/παιδεμό. Τι συνέβη σήμερα, αυτήν την μαγική εποχή: Δεν υπάρχει ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ άνθρωπος που να μην έχει φάει χοντρή πούτσα!! Και δεν μιλάω για την γενική κατάσταση της χώρας, που όλους μάς βάλλει, ούτε φυσικά αναφέρομαι στο οικονομικό, που το θεωρώ το ελαχιστότατο σημερινό πρόβλημα. Ο καθείς έφαγε πούτσα σε προσωπικό επίπεδο. Είχε θάνατο στην οικογένειά του, αρρώστιες, πολύ σοβαρά προβλήματα κλήθηκε να αντιμετωπίσει. ΟΛΟΙ, ειδικά τον τελευταίο χρόνο, έναν ασήκωτο σταυρό κουβαλάμε. 

Αυτό το μαγικό – τελείως μοιραίο και πρωτοφανές – φαινόμενο, δείχνει τι; Ότι το σύμπαν μάς σπρώχνει προς την συνειδητότητα! Μέσα από αυτήν θα επέλθει η αλλαγή. Δεν θα γίνει δηλαδή η ζωή μας μαγικά κι από το πουθενά όμορφη, θα γίνουμε εμείς σωστοί κι έτσι θα φτιάξουμε τη ζωή όμορφη.

Πιο ρεαλιστικά (πες ότι κάνω λάθος και δεν θα γίνουμε όλοι γνώστες), αναρωτήσου με ποιον τρόπο θα μπορούσες να "κατασκευάσεις" νοήμονες ανθρώπους, που θα μπορούν να αποφασίζουν σωστά. Το κοιτώ σε σχέση με τον γιο μου. Για να τον καταστήσω υπεύθυνο 1ον τον εμπιστεύομαι!!! και 2ον του δίνω ευθύνες!!! Μπορεί δηλ. να επιλέξει ό,τι θέλει κι ας είναι και κουράδια, ας κάνει και λάθος, ας μετανιώσει, ΑΡΚΕΙ να επωμιστεί το αποτέλεσμα της επιλογής του!!! Δεν τον σώνω, δεν τον απαλλάσσω. 

Ο ίδιος τρόπος παίζει και σε σύνολο. Αν θες το πλήθος να μην είναι όχλος, ας το να αποφασίζει, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ/ΕΠΩΜΙΣΤΕΙ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΤΟΥ. Και δεν είναι ουτοπική θεώρηση αυτή, είναι η πραγματικότητα, μαθηματικά, 1+1=2.


Υ.Γ.1
Μην τον κρίνεις από την σημερινή στάση του (τον καθένα), δεν ξέρει πώς να το διαχειριστεί. Έχε πίστη (στον καθένα) ότι μπορεί (έχει την ικανότητα) να το βρει. Να σκέφτεσαι ότι ΟΛΟΙ περνούν ό,τι κι εσύ, απλά όσοι δεν έχουν βρει ακόμα τη λύση του προβλήματος (μέσα τους) τα βλέπουν όλα μαύρα, θεωρούν ότι οι λοιποί είναι στον κόσμο τους κι ότι δεν υπάρχει σωτηρία, γι' αυτό φέρονται σαν μαλάκες. Η απογοήτευση τούς κάνει.

Υ.Γ. 2 Αν θες να "τρέξεις" το σενάριο ΓΙΝΕ αυτό που θες να δεις γύρω σου. Είναι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, μάλλον, είναι το χρέος όσων έχουν βρει τη λύση του αινίγματος, όσων ξέρουν, θέλουν και μπορούν ν' αλλάξουν την κατάσταση. Να φανερώνεις το σωστό. Να φαίνεται. Δεν χρειάζεται κάτι άλλο. Το χώμα είναι πιο εύφορο από ποτέ για να ευδοκιμήσει το σωστό, το άξιο. Κάνε το, θα εξαπλωθεί όπως η φωτιά στα άχυρα.

 

22-6-2012

Γενιά Πολυτεχνείου: Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα

Η γενιά του Πολυτεχνείου: τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα. Ευτυχώς!

Του Κώστα Μάρκου*

Η ταυτοποίηση της ιστορικής γενιάς του Πολυτεχνείου με πρόσωπα που άσκησαν εξουσία τα τελευταία 30 χρόνια, οδηγεί μερικούς πολιτικούς αναλυτές στην πλήρη απαξίωση της. Αναφέρονται σε κατ’ επάγγελμα πολιτικούς, κινούμενους σχεδόν αποκλειστικά στο χώρο του ΠΑΣΟΚ και/η μεταγραφόμενους από την Αριστερά στο ΠΑΣΟΚ, αλλά και στη Ν.Δ. Η πολιτική διαδρομή τους, με ελάχιστες εξαιρέσεις, χαρακτηρίζεται στη καλύτερη περίπτωση από τη διατήρηση τους στην επιφάνεια της εξουσίας, χρησιμοποιώντας τα βασικά εργαλεία που απαιτούσε το ΠΑΣΟΚ: έλλειψη ιδεολογικής συνέπειας, έλλειψη αρχών, ομαδοποίηση υπό τον κατ` εκτίμηση επικρατέστερο αστέρα, πολυθεσία στο Δημόσιο Τομέα, λαϊκισμός και life style.

Συνέχεια

Καλαβρυτινό Ολοκαύτωμα – Ιστορικό Ντοκουμέντο

Καλαβρυτινό Ολοκαύτωμα – Ένα ιστορικό Ντοκουμέντο

Το Παραπεμπτικό για τους Εγκληματίες

Διάθεση από τον κ. Δημήτριο Κανελλόπουλο – Ιστορικό Ερευνητή «Επιχείρησις Καλάβρυτα»

Δημοσιεύουμε σήμερα και με την ευκαιρία της ημέρας μνήμης του Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος ένα ιστορικό ντοκουμέντο, το παραπεμπτικό βούλευμα (αρ. 27 του 1947) για τους εγκληματίες της Σφαγής των Καλαβρύτων σύμφωνα με το οποίο, «παραπέμπονται να δικαστούν στο αρμόδιο (Ελληνικό) Στρατοδικείο 16 Αξιωματικοί – διαφόρων βαθμίδων – και Υπαξιωματικοί της Βέρμαχτ «επί φόνοις, εμπρησμοίς και διαρπαγαίς και λεηλασίαις για τα εγκλήματα τους εν Καλαβρύτοις, Μ. Σπηλαίω, Σκεπαστό, Πλανητέρου, Κερπινή και Ρωγούς κατά το από 8 έως 13 Δεκεμβρίου 1943 χρονικό διάστημα…. «

Συνέχεια

Έχουμε τους λιγότερους δημόσιους υπαλλήλους!

Κι όμως, έχουμε τους λιγότερους δημόσιους υπαλλήλους!

 

Του Διονύση Ελευθεράτου

 

Τα στοιχεία του Δ. Ρέππα, οι διεθνείς έρευνες και όσα δεν (θέλουν να) ξέρουν οι .. λάτρεις στερεοτύπων! Πόσο «υπερτροφικός» και «πνιγμένος» από … στρατιές πλεονάζοντος προσωπικού είναι τελικά ο δημόσιος τομέας στην Ελλάδα; Ας επανεξετάσουμε τα πράγματα, υπό το φως (και) των στοιχείων που ανακοίνωσε προσφάτως ο Δημήτρης Ρέππας.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τον υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης, σήμερα απασχολούνται στο Δημόσιο 712.000 υπάλληλοι, εκ των οποίων οι μόνιμοι είναι 636.000. Ο συνολικός αριθμός τους έχει μειωθεί κατά 50.000 την τελευταία διετία.

Η περίφημη απογραφή του 2010, εκείνη που υποτίθεται ότι θα φανέρωνε τουλάχιστον ένα εκατομμύριο δημοσίους υπαλλήλους (ή οποιοδήποτε μεγαλύτερο νούμερο «τραβούσε» η … ψυχή και η διάθεση αυτοσχεδιασμού καθενός), δεν κατάφερε να καταγράψει περισσότερα από 768.009 άτομα- συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών και των σωμάτων ασφαλείας.

Γιατί λέμε «δεν κατάφερε»; Διότι, απλούστατα, ήταν τόσο έκδηλη η πρόθεση της κυβέρνησης του ΓΑΠ να «φουσκωθεί» ο συνολικός αριθμός, ώστε απογράφηκαν ως δημόσιοι υπάλληλοι κάμποσοι … φαρμακοποιοί, μηχανικοί, αγρότες, μαγαζάτορες και εν γένει επαγγελματίες που διέθεταν την ιδιότητα του δημοτικού συμβούλου!

Αυτό συνέβη επειδή η απογραφή «έπιανε» όσους είχαν λάβει κρατικό χρήμα, έστω κι αν πρόκειται για τα 30 ή 60 ευρώ που δίνονται ως έξοδα παράστασης στους συνέδρους των δημοτικών συμβουλίων. Κάπως έτσι, με την απογραφή έγινε και … παραγραφή της επαγγελματικής ιδιότητας μερικών χιλιάδων ανθρώπων. Απογράφηκαν ακόμη και ιδιώτες γιατροί που ήταν συμβεβλημένοι με κάποιο δημόσιο ταμείο.

Ήταν «κεραυνός εν αιθρία» τα ευρήματα της απογραφής του 2010; Κάθε άλλο. Επί της ουσίας επιβεβαίωσαν τα στοιχεία του υπουργείου Εσωτερικών για το τελευταίο τρίμηνο του 2009. Τα πράγματα, λοιπόν, ήταν σε αδρές γραμμές γνωστά.


Ο Παυλόπουλος, ο Ραγκούσης και τα κλειστά αφτιά.

 


Συνεχίζοντας για λίγο το «μακροβούτι» στο χρόνο, θα «αλιεύσουμε» ορισμένες αξιοπρόσεκτες δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών- ειδικά ως προς τους συμβασιούχους. Λίγες εβδομάδες πριν από τις εκλογές του 2009, στις 8 Σεπτεμβρίου, ο υπουργός Εσωτερικών Προκόπης Παυλόπουλος δήλωνε στη «Real News» με κατηγορηματικότητα «Ο αριθμός των συμβασιούχων συνεχώς μειώνεται». Μερικούς μήνες αργότερα, ο διάδοχός του Γιάννης Ραγκούσης διαβεβαίωνε: «Οι θέσεις συμβασιούχων είναι μειωμένες κατά 35%» («Το Βήμα», 21 Μαρτίου 2010).

Ο,τι κι αν έλεγαν οι υπουργοί, ο κόσμος βομβαρδιζόταν με τερατώδεις «εκτιμήσεις». Ο αριθμός των συμβασιούχων στα χείλη καθενός γινόταν … λάστιχο, ενώ ακόμη και οι ωρομίσθιοι συνυπολογίζονταν ως «κανονικοί» απασχολούμενοι στο Δημόσιο.

Στη συνέχεια, διάφοροι «παντογνώστες» (στελεχών του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας συμπεριλαμβανομένων), μόνο που δεν … στοιχημάτιζαν για το εάν η απογραφή θα αποκάλυπτε την ύπαρξη ενός ή 1,5 εκατομμυρίου δημοσίων υπαλλήλων. Μόλις ανακοινώθηκαν τα πορίσματά της, άκρα του τάφου σιωπή! Όχι για πολύ όμως. Οι εξωφρενικοί αριθμοί άρχισαν πάλι να ακούγονται στις τηλεοράσεις, αλλά και στη Βουλή – με αβάσταχτη ελαφρότητα. Πιθανότατα το ίδιο θα συνεχιστεί, μόλις ξεχαστούν και οι πρόσφατες ανακοινώσεις του κ. Ρέππα.

Εν πάση περιπτώσει, οι «φρέσκες» στατιστικές καταδεικνύουν σημαντική μείωση του αριθμού των υπαλλήλων, ενώ επίκεινται απολύσει. Θα μπορούσε κάποιος να αναρωτηθεί, ενστερνιζόμενος τη «λογική» της τρόικα – κι όχι μόνον αυτής: «Επιτέλους, φθάνουμε, πλησιάζουμε στα επίπεδα της υπόλοιπης Ευρώπης;». Το ερώτημα το καθιστά λογικό η … περιρρέουσα φιλολογία και άτοπο η πραγματικότητα!

Πολύ πριν γνωστοποιηθεί αυτό το πρόσφατο «μείον 50 χιλιάδες», στις μελέτες που εκπονούσαν διεθνείς φορείς η Ελλάδα φιγουράριζε από …τη μέση και κάτω των σχετικών καταλόγων. Εκείνων με τα ποσοστά απασχολούμενων στο Δημόσιο, επί του συνόλου των εργαζομένων της αντίστοιχης χώρας. Τα αποτελέσματα των ερευνών δεν συμπίπτουν απολύτως (διαφέρουν άλλωστε και οι μεθοδολογικές – αναλυτικές προσεγγίσεις), αλλά συγκλίνουν.

Δείγμα πρώτο: Μελέτη που διενεργήθηκε ως τμήμα της Εκθεσης Ανταγωνιστικότητας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκ μέρους ερευνητών του Αυστριακού Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών και των Πανεπιστημίων Στρασβούργου και Μαγδεμβούργου.

Στην έρευνα αυτή εξετάζονται – και μάλιστα σε βάθος χρόνου τριών δεκαετιών – 17 ευρωπαϊκά κράτη. Η Ελλάδα κατατάσσεται 14η , με ποσοστό υπαλλήλων 11,4%, ελάχιστα πάνω από την Ιρλανδία (11%), την Ολλανδία (10,7%) και τη Γερμανία (10,2%). Πολύ περισσότερους δημόσιους υπάλληλους διαθέτει αναλογικά η Γαλλία (21,2%), αλλά και Αγγλία (17,8%). Πρώτη είναι η Σουηδία (30%) και δεύτερη η Δανία (29%), δηλαδή – αν αυτό έχει κάποια σημασία- η χώρα την οποία θεωρεί ως πρότυπο ο προηγούμενος πρωθυπουργός μας…

Στην ίδια έρευνα πιστοποιείται ότι οι δημόσιες δαπάνες στην Ελλάδα, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ, ήταν μικρότερες από τις αντίστοιχες των περισσότερων ευρωπαϊκών χωρών.


Χωρίς τους ένστολους, κάτω κι από Γερμανία!

 


Δείγμα δεύτερο: Στοιχεία από τη βάση δεδομένων του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας Laborsta. Σύμφωνα με αυτά, το ελληνικό ποσοστό των εργαζόμενων στο δημόσιο τομέα επί του συνόλου της απασχόλησης ανέρχεται σε 16% – μεγαλύτερο παρουσιάζουν οι ΗΠΑ και ο Καναδάς. Το αντίστοιχο γαλλικό είναι 26%, το βελγικό 22,5%, το βρετανικό 18.9%. Οι Σκανδιναβοί σταθερά γύρω στο 30%. Βάσει του συγκεκριμένου δείγματος, εάν η σύγκριση περιοριστεί στη δημόσια διοίκηση και εξαιρεθούν από αυτήν οι ένστολοι, τότε το ελληνικό ποσοστό θα υστερεί έναντι του γερμανικού.

Δείγμα τρίτο – εγχώριο: Η μελέτη των εταιρειών Icap Group και Hay Group, η οποία παραδόθηκε την άνοιξη του 2011 στα υπουργεία Οικονομικών και Εσωτερικών που την είχαν παραγγείλει. Στη μελέτη τονιζόταν: «Το μέγεθος της απασχόλησης στο δημόσιο τομέα στην Ελλάδα συμβαδίζει με το αντίστοιχο μέγεθος των ανεπτυγμένων οικονομικά χωρών, ειδικά της ΕΕ».

Το πόρισμα των δυο εταιρειών επεκτεινόταν και στο μισθολογικό, αφενός επισημαίνοντας ανισότητες ανάμεσα σε διάφορους τομείς του Δημοσίου, αφετέρου κάνοντας σύγκριση με τα της Ευρώπης: «Η μέση αμοιβή των απασχολούμενων στον Ελληνικό Δημόσιο τομέα είναι χαμηλότερη σε σχέση με τα μέσα ευρωπαϊκά μεγέθη»

Συγκεκριμένα, οι Icap Group και Hay Group γνωστοποίησαν πως στο ελληνικό δημόσιο το 50% του προσωπικού είχε απολαβές μέχρι 1.639 ευρώ μεικτά, καθώς και ότι περιοριζόταν στο 10% το τμήμα των υπαλλήλων που αμείβονταν με περισσότερα από 2.418 ευρώ μεικτά. Όσοι λάμβαναν πάνω από 5.856 ευρώ καταμετρήθηκαν στο 0,4%.

Όλα αυτά, επαναλαμβάνουμε, πριν από ένα χρόνο – αργότερα έγιναν κι άλλες μισθολογικές περικοπές. Στο 2012 το ελληνικό κράτος θα έχει πληρώσει σε μισθούς δημοσίων υπαλλήλων το 5,76% του ΑΕΠ και σε τόκους το 7.39% του ΑΕΠ. Το 2015 τα αντίστοιχα ποσοστά προβλέπονται 4,83% και 9,28%.

Ας επανέλθουμε όμως στο βασικό μας θέμα- τους μύθους για τα ποσοτικά μεγέθη της απασχόλησης στο δημόσιο. Επισημαίνουμε ότι οι προαναφερθείσες έρευνες – συγκρίσεις με τα της Ευρώπης δεν έχουν «προλάβει» ολόκληρα τα κύματα φυγής από τη δημόσια διοίκηση, όσα δηλαδή έχουν παρατηρηθεί έως τώρα.

Τα συμπεράσματα προκύπτουν αβίαστα. Ήδη έχουμε λιγότερους δημόσιους υπαλλήλους από την υπόλοιπη Ευρώπη- κι ας αφήνει άφωνους πολλούς … λάτρεις στερεοτύπων η εν λόγω διαπίστωση!


Λες και μιλάμε για φέτα…

 


«Μα εδώ τίθεται και θέμα ποιότητας, όχι μόνο ποσότητας», θα παρατηρήσει δικαιολογημένα κάποιος. Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα: Τρόικα και κυβερνώντες αντιμετωπίζουν το Δημόσιο όπως θα μιλούσαν για … τυρί ή σαλάμι σε κάποιο μίνι μάρκετ ο πωλητής κι ο πελάτης. «Δυο εξακόσια βγήκε – να το αφήσω;»…

Οι παθογένειες της δημόσιας διοίκησης είναι πολλές, αλλά δεν αφορούν κανένα δυσανάλογα μεγάλο συνολικό αριθμό υπαλλήλων (παρακαλώ, η έμφαση στο «συνολικό»). Τα περί του αντιθέτου τυρβάζοντα κλισέ είναι απλουστευτικά, παραμορφωτικά και εν τέλει λαϊκίστικα.

Βολικά, πάντως. Πολλαπλώς βολικά για τις πολιτικές ελίτ και τα κόμματα που έχουν ασκήσει έως τώρα εξουσία. Γιατί …βολεύονται;

Πρώτον, διότι έτσι δεν χρειάζεται να απολογούνται για τα – περισσότερα ή λιγότερα, κατά τομέα, περίπτωση ή εποχή- φαινόμενα ελλιπούς οργάνωσης, αναποτελεσματικότητας, κακών ιεραρχήσεων αναγκών, ακόμη και ανεπάρκειας τεχνολογικού εξοπλισμού.

Γιατί να δίνουν εξηγήσεις για το πώς και με ποιο προσανατολισμό κινήθηκαν οι κυβερνήσεις τους; Τα ρίχνουν όλα στους υπαλλήλους οι οποίοι, ακόμη κι αν δεν αφορίζονται συλλήβδην ως τεμπέληδες, αργόμισθοι και διεφθαρμένοι, σίγουρα είναι «υπεράριθμοι». Έτσι τα κόμματα εξουσίας ξεμπερδεύουν με μία εύκολη αυτοκριτική, επειδή διόρισαν. Έφταιγε η … καλή τους η καρδιά, άντε και λίγη ψηφοθηρία. Ψεκάσαμε, σκουπίσαμε, τελειώσαμε…

Παντού «υπεράριθμοι»… Ακόμη κι εκεί (πχ ΕΑΒ) που όταν φεύγει κόσμος οι διοικήσεις κάνουν συμβάσεις λίγων μηνών σε συνταξιούχους, μπας και βγει δουλειά!…

Δεύτερον: Ζούμε στην εποχή της απόλυτης διαστροφής των εννοιών. Αφορίζεται ο «κρατισμός» για να καθαγιάζεται η κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα, της οποίας οι μεγαλύτεροι … αστέρες εκτός των άλλων έχουν κάνει τη φοροδιαφυγή αγαπημένο χόμπι.

Σηκώνονται όπλα εναντίον του πελατειακού κράτους και τα σκάγια πετυχαίνουν τα υπολείμματα του κοινωνικού κράτους. Με αυτά που ακούμε ως κριτική για το παρελθόν, σε λίγο θα πιστέψουμε ότι πριν από μερικά χρόνια είχαμε κοινωνική προστασία Γερμανίας του Μπραντ ή Σουηδίας του Πάλμε, διαθέτοντας εθνικό πλούτο … Ζιμπάμπουε. Κι όμως στην περίοδο 1998 -2007 που περικλείει την «ισχυρή Ελλάδα» των εξωφρενικά δαπανηρών Ολυμπιακών Αγώνων και του υψηλού ΑΕΠ, είχαμε για κοινωνική μέριμνα κατά κεφαλήν – και κατά μέσο όρο- 3.530 ευρώ, έναντι 6.252 της ευρωζώνης.

Σε λίγο θα θεωρείται … τεκμήριο «σπατάλης» ακόμη και η στοιχειώδης λειτουργία – εάν και όπου θα επιτυγχάνεται – σχολείων, νοσοκομείων, βρεφονηπιακών σταθμών, μέσων μαζικής μεταφοράς. Κάπου «πρέπει» να εκτονωθεί η οργή του κόσμου. Πάνω σε κάτι που θα συμβολίζει το πλήρως καταρρακωμένο δημόσιο, το ανήμπορο να διεκπεραιώσει κοινωφελείς λειτουργίες. Οι απασχολούμενοι στο Δημόσιο είναι η «λογικότερη» και «καλύτερη» λύση. Κάτι σαν «σωσίες» των … πιο πάνω.

Τρίτον: Το «κυνήγι μαγισσών» φιλοδοξεί να πουλήσει χαιρεκακία, αλλά και αυταπάτες. «Αν τσακίσουν τους δημόσιους, ίσως να μη χρειαστεί να πάρουν κι άλλα από εμάς, τους υπόλοιπους». Τις περικοπές στο Δημόσιο τις συνόδευαν ποταμοί κροκοδείλιων δακρύων για το πόσο αδικημένοι είναι οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα. Τελικά σε αυτά τα κροκοδείλια … ποτάμια πνίγηκε το βιοτικό επίπεδο όλων…

 

 

Δυσοσμίες…

Δυσοσμίες

 

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

1. Η όρνιθα πολυτελείας του ΔΝΤ, ύστερα απ' την όρνιθα του 4ου ράιχ και της λοιπής συμμορίας των Μερκοζί, μας κουνάει και αυτή επιτιμητικά το δάχτυλο.

Απειλώντας μας με τα φοβερά και ολέθρια, που μας περιμένουν, αν δεν υπερψηφιστούν τα κόμματα του δοσιλογισμού, της καταλήστευσης και του ξεπουλήματος της πατρίδας. Τα οποία, όπως ήταν αναμενόμενο και φυσιολογικό, πηγαίνουν απ' το κακό στο χειρότερο. Παρότι, όπως μας λένε οι δημοσκόποι εξακολουθούν να προηγούνται στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων.

Γεγονός, που επαναφέρει την επίμονη εύλογη απορία: Πώς είναι δυνατόν στη χώρα της φιλοπατρίας και της δημοκρατίας να προηγούνται τα κόμματα της προδοσίας και του φασισμού! Τα οποία ασφαλώς και δεν έχουν καμιά σχέση ούτε με την Ελλάδα ούτε με τον πολιτισμό της…

 

2. Στο μεταξύ, κάποια άλλη όρνιθα, εγχώριου τηλεοπτικού καναλιού, που χρυσοπληρώνεται απ' τον ιδρώτα του φτωχού λαού, χρησιμοποίησε πολύ δύσοσμους χαρακτηρισμούς για τα μπλογκς. Επειδή, λέει, κάποια μπλογκς εκβίαζαν κάποιον βουλευτή και του ζητούσαν χρήματα…

Σάμπως δεν είναι οι αποκρουστικοί παρουσιαστές της τηλεόρασης, που μας μοστράρουν, μέχρι ασφυξίας, τις, δήθεν αντιμαχίες και κοκορομαχίες των αποκρουστικών μεγαλοαπατεώνων και δοσιλόγων της πολιτικής!

Με τους οποίους σε αγαστή συνεργασία, μας έφεραν ως εδώ, που μας έφεραν. Και τώρα μας εκβιάζουν και μας τρομοκρατούν, προκειμένου να περάσουμε κάτω απ' τα «Καυδιανά Δίκρανα» της υποτέλειας και της εξαθλίωσης.

Για να μπορούν να συνεχίσουν το σαφάρι της προδοσίας και της ληστείας. Για λογαριασμό των τοκογλύφων και των δικών τους ληστρικών συμφερόντων …

 

3. Στο μεταξύ, την Κυριακή το βράδυ, κάποιο ΜΕGAλο κανάλι είχε ντοκιμαντέρ σχετικό με το Άγιο Όρος.

Με πρόθεση, όπως φάνηκε, τη μείωση των μοναχών και του τρόπου ζωής τους. Οι οποίοι, ωστόσο, αντιμετώπισαν με περισσή αξιοπρέπεια την όλη υπόθεση και δεν άφησαν κανένα περιθώριο παρεξήγησης σε βάρος τους.

Αλλά, προκειμένου να επιτευχθεί ο επιδιωκόμενος σκοπός, προστέθηκαν, φυσικά εκ των υστέρων, κάποια βλακώδη ή τελείως άσχετα άσματα. Όπως, για παράδειγμα, η «Ρούσα παπαδιά». Και άλλα παρόμοια. Που καμιά σχέση δεν μπορούσαν να έχουν με τους μοναχούς και τα μοναστήρια…

 

4. Οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης των παπαδημίων, ςξάλλου, δεν δίστασαν να «σκάσουν μύτη» και στον εορτασμό της Εξόδου του Μεσολογγιού.

Για να ακούσουν βέβαια κάποιες, έστω και χλομές αποδοκιμασίες. Όμως… Εκεί στην είσοδο του Μεσολογγιού υπάρχει μια πολυσήμαντη-για όσους διαθέτουν συνείδηση και φιλότιμο-επιγραφή που λέει ότι «καθένας ελεύθερος άνθρωπος είναι δημότης του Μεσολογγιού».

Και μπαίνει το ερώτημα: Οι εκπρόσωποι του δικομματισμού, που χρεοκόπησαν και καταπρόδωσαν και ξεπουλάνε ολάκερη την Ελλάδα είναι ελεύθεροι άνθρωποι; Και μπορούν να έχουν και την παραμικρή σχέση με το Μεσολόγγι;

Έστω ακόμη και ως απλοί επισκέπτες! Και ιδιαίτερα κατά τον εορτασμό της κορυφαίας στιγμής της Εξόδου του Μεσολογγιού. Του οποίου οι υπερασπιστές αγωνίστηκαν, μέχρι θανάτου για μια παλάμη γης!….

Κι ακόμη: Γιατί η ΕΡΤ δεν έδειξε τη λειτουργία της Κυριακής των Βαΐων; Επειδή δεν θα συμμετείχαν στις εκδηλώσεις κάποιοι απ' τους αρχιτέκτονες της προδοσίας!

Το ξαναείπαμε: Είναι πολύ μικροί και ασήμαντοι όσοι νομίζουν ότι με τα φασιστικά τους καμώματα θα βλάψουν το πανανθρώπινο μεγαλείο της Εξόδου. Και θα κάμψουν το φρόνημα του λαού…

 

5. Και κάτι, τελευταίο: Σχετικό με την παραδοσιακή παιδεία των παιδιών μας:

Χαρήκαμε, όταν είδαμε το πρωί του Λαζάρου κάποια παιδιά να τραγουδάνε τα κάλαντα. Τα οποία όμως δεν είχαν καμιά σχέση με τα γνωστά παραδοσιακά κάλαντα. Απλά αναφέρονταν στο ότι την Κυριακή των Βαΐων τρώμε ψάρια και το Πάσχα αρνάκι…

Ο Χριστός, ο Λάζαρος και οι λοιπές θρησκευτικές παραδοσιακές «προκαταλήψεις» πετάχτηκαν στο καλάθι των αχρήστων…. Δεν γνωρίζω τίνων έμπνευση και εφεύρεση είναι τα κάλαντα αυτά. Αλλά αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία.

Σημασία έχει το ότι, κάτω από τη μύτη μας, κάποιοι αλλάζουν το καθετί. Και υπονομεύουν τα θεμέλια της κοινωνίας μας. Και όχι μόνο στο οικονομικό, αλλά και στην κάθε πλευρά της ζωής μας. Έτσι ώστε να μας αποσαθρώσουν από κάθε άποψη. Για να είναι η συντριβή μας καθολική και μη αναστρέψιμη.

Γιατί γνωρίζουν τα καθάρματα αυτά ότι στην εποχή της τουρκοκρατίας οι Έλληνες άντεξαν τετρακόσια ή και περισσότερα χρόνια, χάρη στο πολιτισμικό τους υπόβαθρο. Και εδώ είναι που έχουν εστιάσει το επίκεντρο της δολιοφθοράς τους. Με τις δύσοσμες διεισδύσεις τους:

Και εδώ είναι που περισσότερο απ' οπουδήποτε αλλού οφείλουμε να εστιάσουμε εμείς τη δική μας αντίσταση. Όχι μόνο στις όρνιθες και στους μπούφους πολυτελείας του ΔΝΤ, της τρόικας (εσ. και εξ.) και της τηλεόρασης.

Αλλά και στα πάσης φύσεως τρωκτικά του σιωνισμού και του ναζισμού. Που υποσκάπτουν, όχι μόνο το βιοτικό μας επίπεδο, αλλά και την πολιτισμική μας υπόσταση. Σημαδεύοντάς μας κατάστηθα: Στην ψυχή μας και στην καρδιά μας…

Τη δική μας και των παιδιών μας!…

 

παπα-Ηλίας,  Απριλίου 10, 2012, http://papailiasyfantis.wordpress.com/2012/04/10/….82/ 

ΟΧΙ στο κρεματόριο των δολοφόνων!….

ΟΧΙ στο κρεματόριο των δολοφόνων!….

 

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

Το τσίρκο των προδοτών του πολιτικού υπόκοσμου ατίμασε, με την αποπομπή του λαού και την παράλληλη καγκελόφραχτη δική του αποκρουστική παρουσία, την 25η Μαρτίου. Και απομένει να ιδούμε, αν θα επαναλάβει την ασέβειά του και απέναντι στην Έξοδο του Μεσολογγίου.

Πάντως, ανεξαρτήτως της στάσης τους, τόσο η 25η Μαρτίου, όσο και η Έξοδος βρίσκονται πολύ ψηλά, για να τις μολύνουν οι δοσίλογοι με τις οποιεσδήποτε επαίσχυντες επιλογές τους.

Και παραμένουν, πάντοτε, γεγονότα ύψιστου παραδειγματισμού για όλες τις γενιές των Ελλήνων. Ιδιαίτερα μάλιστα, καθώς το ηθικό και εθνικό απαύγασμά τους έχει συνταιριαστεί με την μεγαλειώδη πνευματική δημιουργία του Διονύσιου Σολομού: Με τον «Ύμνο στην Ελευθερία» η 25η Μαρτίου και τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους» η Έξοδος.

Η Έξοδος με τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους», που έρχονται να ταιριάξουν και με τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα: Καθώς η Ελλάδα θυμίζει «αλωνάκι» και το «φτωχό καλυβάκι», με το οποίο ο Σολομός παρομοιάζει το πολιορκημένο Μεσολόγγι…

Κι εκείνο το «Αραπιάς άτι, Γάλλου νους, βόλι Τουρκιάς, τοπ' Άγγλου», που θυμίζει την τωρινή συγχορδία των εχθρών της Ελλάδας: Γερμανών, Γάλλων, Αμερικανών, Εβραίων και λοιπών μαφιόζων. Που έπλεξαν και πλέκουν το δίχτυ της πολύμορφης ασφυξίας ολοτρίγυρα μας. Όπου η διεθνής των τοκογλύφων και η ντόπια των εφιαλτών τρόικα θυμίζουν τον Ιμπραήμ και τον Κιουταχή!

Που, προ πολλού, προσχεδίασαν και με υπέρμετρο ζήλο πάνω από δυόμισι χρόνια πραγματοποιούν, όχι μόνο την πολιορκία, αλλά και τη δολοφονία της πατρίδας μας και του λαού της!

Ακόμη και η «περιπαίχτρα η σάλπιγγα» του χορτάτου Αράπη θυμίζει τον τωρινό διασυρμό και την τρομοκρατία, σε βάρος μας, εκ μέρους των εβραιοκίνητων ντόπιων και διεθνών Μ Μ Εξαπατήσεως και εξαχρειώσεως: Την οποία ακομπανιάρει, όπως φαίνεται, και η λεγόμενη ελληνική Δικαιοσύνη. Η οποία αθωώνει τον οχετό των ύβρεων κατά της Ελλάδας και των Ελλήνων! Και λιβανίζει, έτσι το θράσος και την «ύβρη» των μεγαλύτερων κακούργων της νεότερης ιστορίας σε βάρος της ανθρωπότητας. Αυτές και πάμπολλες άλλες αναλογίες και παραλληλισμούς θα μπορούσε κάποιος να βρει ανάμεσα στους τότε και στους τωρινούς «Ελεύθερους Πολιορκημένους».

Σε κάθε όμως περίπτωση μας μένει η πικρή γεύση ότι τότε προδότες δεν ήταν, τουλάχιστο, επίσημοι. Κι αν υπήρχαν, ήταν κρυφές και επονείδιστες εξαιρέσεις. Ενώ σήμερα, αλίμονο, τα αποβράσματα τα κοινωνίας, η αφρόκρεμα της πολιτικής αλητείας βρίσκονται στην εξουσία.

Οι οποίοι, αφού εξαπάτησαν το λαό, με τον πιο άνανδρο τρόπο, έχουν επιβάλει με όλα τα δόλια και ανέντιμα μέσα το δολοφονικό – για την Ελλάδα και τους Έλληνες –  κρεματόριό τους. Και το πλέον χείριστο: Ότι ένα σημαντικό μέρος του λαού, πέρα από κάθε συνείδηση, όπως λένε οι αμφιβόλου πάντοτε αξιοπιστίας δημοσκοπήσεις, ακολουθούν τους δολοφόνους αυτούς…

Και για μια ακόμη φορά προβάλλει η οδυνηρή απορία:

Σίγουρα οι δολοφόνοι δεν έχουν ούτε ντροπή ούτε συνείδηση. Αλλά εκείνοι, τουλάχιστο, που, με ελαφρά συνείδηση, τους ακολουθούν, δεν έχουν ίχνος φιλότιμου! Δεν ντρέπονται την ιστορία μας! Δεν ντρέπονται τους αγώνες των προγόνων για τη σωτηρία και την ελευθερία της πατρίδας! Δε ντρέπονται τους Μεσολογγίτες, που έφαγαν γάτες και ποντίκια, για να μην υποκύψουν στη σκλαβιά και τον εξανδραποδισμό; Και έφτασαν σε τέτοιο σημείο αυτοθυσίας, ώστε να επιχειρήσουν την θρυλική Έξοδο. Για να πεθάνουν ή να ζήσουν ελεύθεροι!…

Είναι δυνατόν ύστερα από τέτοιο ρεσιτάλ πολιτικής αλητείας να επιμένουν να σύρονται πίσω απ' το ληστρικό και διεφθαρμένο αυτό σκυλολόι; Δεν κατανοούν ότι είναι εξίσου προδότες με κείνους. Και πως οι άθλιες δικαιολογίες, που βρίσκουν και εφευρίσκουν, τους καθιστούν ολοένα και περισσότερο ευτελείς και γελοίους!

Η μόνη διέξοδος γι' αυτούς και για όλους μας είναι ν' ακολουθήσουμε το παράδειγμα των Μεσολογγιτών. Να εγκαταλείψουμε το κρεματόριο των δολοφόνων. Και να μην κοιτάξουμε πίσω μας. Όπως ο Λωτ, όταν εγκατέλειπε τα Σόδομα και τα Γόμορρα. Η φωνή εκείνη, που κάλεσε το λαό της Εξόδου να γυρίσει πίσω ήταν ιδιαίτερα καταστροφική. Γιατί οδήγησε, όσους γύρισαν πίσω, στο θάνατο και τον εξανδραποδισμό.

Το ίδιο καταστροφικές είναι και οι προδοτικές φωνές, που μας καλούν – με τη μία ή την άλλη πρόφαση – να γυρίσουμε πίσω στα κόμματα του δοσιλογισμού και της διαφθοράς!… Ως πότε θα αυτοκτονούμε για χάρη τους! Καιρός να εφαρμόσουμε το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος. Και να πραγματοποιήσουμε την με κάθε μέσο ανατροπή τους. Μακριά, λοιπόν, απ' την προδοσία και την ατίμωση!

Ανήκουμε στη γενιά των Μαραθωνομάχων και των Σαλαμινομάχων. Στη Γενιά των Μεσολογγιτών, των υπερασπιστών της Αλαμάνας και του Μανιακιού, του '40 και της Εθνικής αντίστασης!

Και σε καμιά περίπτωση στη γενιά των δοσίλογων και των γερμανοτσολιάδων. Κατ' εικόνα και ομοίωση του αρχαίου, αλλά και των τωρινών εφιαλτών!…

 

παπα-Ηλίας, 5-4-2012,  http://papailiasyfantis.wordpress.com/2012/04/05/….BD/