Γιατί η δεξιά ΝΔ έγινε πάλι κόμμα εμφυλιοπολεμικό

 

Του Γιώργου Δελαστίκ

 

Αλγεινή εντύπωση προκάλεσε η προχθεσινή ανακοίνωση της ΝΔ με την οποία επετίθετο κατά του ΣΥΡΙΖΑ, απαντώντας δήθεν σε ανακοίνωση της νεολαίας του ΣΥΝ για τη συμπλήρωση τεσσάρων χρόνων από τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου από ειδικό φρουρό των αστυνομικών δυνάμεων.

Αυτό που σόκαρε δεν ήταν η πολιτική αντιπαράθεση. Αυτή ήταν αναμενόμενη. Προξένησε όμως τεράστια εντύπωση η γλώσσα στην οποία ήταν συντεταγμένη – γλώσσα προσομοιάζουσα προς εκείνη δεξιών παρακρατικών συμμοριών της πρώτης μετεμφυλιοπολεμικής δεκαετίας του 1950. Η ακροδεξιά παραληρηματική ανακοίνωση της ΝΔ αποκαλύπτει σε πόσο δύσκολη πολιτική θέση αισθάνεται ότι έχει περιέλθει ο πρόεδρος του κόμματος της Δεξιάς και πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς. Με την ακροδεξιά φρασεολογία προσπαθεί να προσεγγίσει τους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής, οι οποίοι όμως δεν τον μισούν εξαιτίας της ιδεολογίας του, αλλά λόγω της μνημονιακής πολιτικής της κυβέρνησής του που τους εξοντώνει οικονομικά και τους καταποντίζει κοινωνικά.

Συναισθανόμενος ότι είναι μηδαμινές οι πιθανότητες να ξαναγίνει ποτέ πρωθυπουργός, όποτε και αν γίνουν εκλογές, ο Αντώνης Σαμαράς αδιαφορεί παντελώς αν στην προσπάθεια προσεταιρισμού της Ακροδεξιάς μέσω προσχώρησης σε θέσεις της ανοίγει νέες διχαστικές τάφρους στην ελληνική κοινωνία, σαν να μην έφτανε ο βαθύτατος και ανειρήνευτος διχασμός του λαού μας σε «μνημονιακούς» και «αντιμνημονιακούς». Η γνωστή λουδοβίκεια νοοτροπία «Μετά από εμένα, ο κατακλυσμός» σε φαιδρή επανέκδοση φαίνεται ότι κυριαρχεί στον νου του.

Αξίζει να απαθανατιστεί η ανακοίνωση της ΝΔ. «Η πέμπτη φάλαγγα του ΣΥΡΙΖΑ, με εμπροσθοφυλακή τη νεολαία του, ξεσκεπάζεται. Βγάζουν τις μάσκες, φορούν τις κουκούλες και εξοπλίζονται με μολότοφ, με σκοπό να κάψουν για μία ακόμη φορά την Αθήνα και να λεηλατήσουν τις περιουσίες των πολιτών» γράφει το κόμμα του Αντ. Σαμαρά αρχίζοντας την ανακοίνωσή του. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ… «ως άλλοι δωσίλογοι κουκουλοφόροι της Κατοχής (!)» γράφει στην ανακοίνωσή της η ΝΔ, νομίζοντας ότι δεν έχει εγγραφεί με ανεξίτηλα γράμματα στην ιστορική μνήμη των Ελλήνων ότι όλοι οι κουκουλοφόροι καταδότες συνεργάτες των ναζί ήταν δεξιοί, πλείστοι όσοι των οποίων κατέστησαν και εξέχοντα μέλη του μετεμφυλιακού κράτους της Δεξιάς. «Οι κουκουλοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ», «Καμιά κουκούλα δεν πρόκειται πλέον να τους κρύψει», «Εχουν φροντίσει ήδη να στοχοποιήσουν αστυνομικούς και τις οικογένειές τους δίνοντάς τους βορά στις ορέξεις εγκληματικών στοιχείων» είναι μερικές μόνο από τις φράσεις της ανακοίνωσης της ΝΔ εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι κατηγορίες δηλαδή που απευθύνει το πρώτο κοινοβουλευτικό κόμμα του 29,7% προς το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης του 26,9%! Το ζήτημα δεν είναι φυσικά θέμα κοινοβουλευτικού τακτ. Είναι πολύ βαθύτερο πολιτικό, πολύ σοβαρό και πολύ ανησυχητικό.

Η τραυματική πολιτική ιστορία του τόπου μας διδάσκει ότι όταν μια δεξιά κυβέρνηση κατηγορεί την Αριστερά, -η οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι και αξιωματική αντιπολίτευση- ότι δήθεν «εξοπλίζεται με μολότοφ για να κάψει την Αθήνα και να λεηλατήσει τις περιουσίες των πολιτών», αυτό πάντα σημαίνει ότι η κυβέρνηση σκοπεύει να κινητοποιήσει τους παρακρατικούς μηχανισμούς της για να προκαλέσει έκτροπα και να τα φορτώσει στην Αριστερά. Μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές πάντως δεν είχαν σημειωθεί σοβαρά επεισόδια.

Μια υπερβάλλουσα και προκλητικής συμπεριφοράς αστυνομοκρατία απλώς τρομοκρατούσε τον κόσμο για να μη συμμετάσχει μαζικά στη χθεσινοβραδινή πορεία, στόχο που είχε πετύχει. Σίγουρα η άκρως αντιπαθής στην πλειοψηφία του ελληνικού λαού κυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη, που με τη «φορομπηχτική» υστερία της καθίσταται πλέον μισητή σε ολοένα και ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, μόνο να κερδίσει θα είχε από οποιονδήποτε αντιπερισπασμό ελεγχόμενο από αυτήν που θα αναβίωνε άλλου είδους διαχωριστικές γραμμές, επισκιάζοντας τη θεμελιώδη αντίθεση μνημονιακού – αντιμνημονιακού στρατοπέδου.

Υπάρχει όμως και ένα άλλο συμπέρασμα που απορρέει από την ανακοίνωση της ΝΔ. Ο ΣΥΡΙΖΑ αυταπατάται αν νομίζει ότι η Δεξιά και οι συνοδοιπόροι της θα του παραδώσουν ευγενέστατα την εξουσία, αν κερδίσει τις εκλογές. Ας μη νομίζει ότι το μοναδικό εμπόδιο που θα του προβάλουν θα είναι πιθανή ψήφιση από τη Βουλή της απλής αναλογικής ως εκλογικού συστήματος. Η αναζήτηση και λύσεων παντός τύπου εκτροπής είναι σύμφυτη με τη Δεξιά, ας μην το ξεχνούν στον ΣΥΡΙΖΑ αυτό.

ΠΗΓΗ: Εφημ. «ΕΘΝΟΣ», 7-12-2012

 Η τιμή της ανευθυνότητας

 

Του Νικόλα Σεβαστάκη

 

Τα 8,5 δισεκατομμύρια ευρώ των Ολυμπιακών Αγώνων – όπως αποτιμώνται πλέον από το υπουργείο Οικονομικών – δεν πρέπει να θεωρηθούν ένα ακόμα λογιστικό τραύμα της πρόσφατης ιστορίας. Είναι κάτι περισσότερο από μια τάξη μεγέθους ή έναν αριθμό: αυτή η υπέρβαση κάθε μέτρου εκπέμπει έναν ιδιαίτερο πολιτικό και πολιτισμικό συμβολισμό.

Όσοι, ωστόσο, εκείνον τον καιρό έθεσαν δημόσια τις δυσάρεστες ερωτήσεις, για να εισπράξουν φυσικά τη χλεύη του συναινετικού μεγαλοϊδεατισμού, μπορούν τουλάχιστον να αισθάνονται ηθικά και πολιτικά δικαιωμένοι. Γιατί η εναντίωσή τους ήταν προειδοποίηση για τους επερχόμενους κινδύνους.

Όπως κι αν το δούμε, υπήρξαν κι αυτοί που δεν έσπευσαν να ποζάρουν στη φαντασμαγορία της χώρας του πλουμιστού μεσαίου χώρου και να κρυφτούν πίσω από τη λάμψη μεταλλίων και ρεκόρ. Και σε εκείνη την περίπτωση το όχι τους δεν ήταν, όπως αποδείχτηκε, στείρος αρνητισμός. Το αντίθετο.

Η ένσταση για τους Αγώνες δεν υπήρξε το ανθελληνικό ή αντιευρωπαϊκό «ατόπημα» το οποίο καταλογίστηκε στους σκεπτικιστές από τους συνήθεις σχολιαστές. Ιδίως επειδή το θέμα δεν ήταν μόνο η επώδυνη εγγύτητα της χρεωκοπίας αλλά ο συνδυασμός επιδεικτικής κατανάλωσης, σχεδιαστικού κενού και ρηχού εθνικισμού. Αν σκεφτούμε, ακόμα, ότι σκάνδαλο υπήρξε αυτή καθαυτή η αποθέωση της ανεύθυνης μεγέθυνσης. Και συγχρόνως η διαφημιστική έκθεση των συνδρόμων μιας ανερμάτιστης «εθνικής ιδεολογίας».

Επειδή ωστόσο τώρα, στις μέρες των ισχνών αγελάδων, διάφοροι ταγοί της μνημονιακής συμμόρφωσης λησμονούν την ταυτότητα των μεταρρυθμίσεων, το κοινωνικό και οικολογικό τους αποτύπωμα, παραπέμπω στα λόγια του Μιχάλη Παπαγιαννάκη, ειπωμένα το 2004, μια μόλις εβδομάδα μετά την τελετή λήξης:

«Η αντίρρησή μου στους Αγώνες δεν ήταν αν η Ελλάδα μπορεί ή δεν μπορεί να τους κάνει. Ήταν εναντίον της ίδιας της αντίληψης των Αγώνων. Δηλαδή των χορηγών, της ντόπας, του πρωταθλητισμού. Πέραν αυτών, υπάρχει το γιγαντιαίο κόστος. Πρόκειται για ιλιγγιώδη ποσά, φαραωνικού τύπου, τα οποία ήδη έχουν σχέση με την εκτόξευση του δημοσίου χρέους και του ελλείμματος της χώρας.

Μια κοινωνία πρέπει να κάνει επιλογές πού ξοδεύει τα λεφτά της. Σκεφτείτε μόνο ότι για την ασφάλεια πληρώσαμε δυο γέφυρες του Ρίου – Αντιρρίου. Μιλάω για το οικονομικό μέγεθος που ήταν γιγαντιαίο και δεν άξιζε τον κόπο. Το δεύτερο είναι η τεράστια ανισορροπία που έφερε στην περιφερειακή ανάπτυξη της χώρας, γιατί η Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα. Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις, που πιστεύω ότι θα γίνουν και αποδείξεις, για τη μετακίνηση γιγαντιαίων κονδυλίων από μεγάλα έργα και διάφορες παρεμβάσεις στην επαρχία που πέρασαν διά ολισθήσεως στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Επίσης η ζημιά στο περιβάλλον […]»

Σε λίγες γραμμές συμπυκνωμένο καίρια το πρόβλημά μας. Και η προαναγγελία της εκτροπής πάνω στην οποία στήθηκε, εδώ και τρία χρόνια, όχι κάποια δίκαιη λιτότητα, αλλά η τιμωρία των πολλών…

ΠΗΓΗ: Ημερομηνία δημοσίευσης: 25/11/2012,  http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=731081

ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ:

Δεν κρίνονται τα νέα μέτρα λιτότητας ή ο εργασιακός μεσαίωνας που προγραμματίζεται, με την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, αλλά η νομιμοποίηση της κυβέρνησης να τα επιβάλλει – καθώς επίσης η έγκριση ή μη της πολιτικής υποτέλειας που ακολουθεί

 

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

 

"Δεν θα κοπούν ξανά μισθοί και συντάξεις", ανακοίνωσε μεγαλόπρεπα ο πρωθυπουργός, χωρίς προφανώς να απευθύνεται στους ανέργους, οι οποίοι πλησιάζουν επικίνδυνα το 1,5 εκ. Καμία αναφορά βέβαια στη λεηλασία της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, στην ατιμωρησία, στα σκάνδαλα διαφθοράς, στο «διαφορετικό μίγμα πολιτικής» που κάποτε επικαλούταν, στο κλείσιμο των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, στην ύφεση, στην κατάρρευση των αξιών κοκ.   

Ακούγοντας αυτή τη φράση κανείς, δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί τι ακριβώς εννοεί, αφού οι μισθοί έχουν πλησιάσει ήδη τα κινεζικά επίπεδα, όπως και τα αντίστοιχα της Βουλγαρίας – χώρες στις οποίες όμως το κόστος ζωής είναι πολύ πιο χαμηλό, από το δικό μας. Είναι λοιπόν λογικό να φοβούνται οι Έλληνες μία ακόμη μείωση τους;  

Είναι αλήθεια δυνατόν να μην το καταλαβαίνει ο πρωθυπουργός και, ακόμη χειρότερα, να το θεωρεί καθησυχαστικό; Είναι δυνατόν να έχει χάσει σε τέτοιο βαθμό την επαφή του με την πραγματικότητα, παρά το ότι εκλέχθηκε πριν από τέσσερις μόλις μήνες;

Δεν βλέπει ότι, αυτοί που διαμαρτύρονται πλέον για τους χαμηλούς μισθούς, δεν είναι μόνο οι εργαζόμενοι, αλλά και οι εργοδότες, καταλαβαίνοντας ότι δεν θα μπορούν να συντηρήσουν τις επιχειρήσεις τους, λόγω κατάρρευσης της ζήτησης; ενώ αντιμετωπίζουν ήδη την αδιαφορία των υπαλλήλων τους, με αποτέλεσμα την μείωση της παραγωγικότητας τους, την αύξηση των κλοπών, την κακοδιαχείριση κοκ;

Πιθανολογούμε πως όλα αυτά τα καταλαβαίνει ο πρωθυπουργός – οπότε ελπίζουμε ότι θα έχει κάτι άλλο στο μυαλό του, όταν έρχεται σε τόσο μεγάλη αντίθεση με τα γεγονότα, επιμένοντας να υπογραφεί ένα τερατώδες νομοσχέδιο 500 σελίδων (το οποίο ελάχιστοι βουλευτές θα διαβάσουν ή/και θα κατανοήσουν).  

Βέβαια, δεν έχει τηρήσει ούτε μία από τις προεκλογικές δεσμεύσεις του, αναγκάζοντας μας να αναρωτηθούμε μήπως είχε προσχεδιάσει την υπεξαίρεση της ψήφου μας, όπως αυτοί που μας οδήγησαν στο ΔΝΤ – ενώ φαίνεται να έχει εναποθέσει όλες του τις ελπίδες στη Γερμανία, παρά το ότι το κράτος αυτό μας εξευτελίζει διαρκώς, μας συμπεριφέρεται άθλια και μας χρησιμοποιεί, ως την ιδανική υποψήφια χώρα, για τον παραδειγματισμό και την υποταγή όλων των άλλων, στα σχέδια του. 

Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι τόσο εύκολο να θεωρήσουμε ότι πράγματι καταλαβαίνει τα προβλήματα της πατρίδας του και φροντίζει για το καλό της, όταν επιμένει στην υπογραφή του τρίτου κατά σειρά μνημονίου – παρά το ότι ήταν εντελώς αντίθετος με το πρώτο, ενώ υπέγραψε το δεύτερο για να (συγ)κυβερνήσει.   

Συνεχίζοντας, ίσως οφείλουμε να υπενθυμίσουμε στον πρωθυπουργό, τα λόγια ενός Σουηδού (Hansen) στο κοινοβούλιο της χώρας του – λόγια με τα οποία έθεσε τις βάσεις της μελλοντικής του πολιτικής:

"Θεμέλιο του σπιτιού είναι η συντροφικότητα και η αλληλεγγύη. Ένα καλό σπίτι δεν ξέρει τι θα πει προνόμιο, ούτε τι θα πει εγκατάλειψη – δεν έχει ούτε ευνοημένους, ούτε αποπαίδια. Σ' αυτό το σπίτι κανένας δεν περιφρονεί το συνάνθρωπο του, κανείς δεν προωθεί το συμφέρον του εις βάρος των άλλων – οι ισχυροί δεν καταπιέζουν τους αδύναμους, ούτε τους απογυμνώνουν από τα υπάρχοντά τους.

Σε ένα καλό σπίτι υπερισχύουν η ισότητα, η περίσκεψη, η συνεργασία και η αλληλοβοήθεια. Αν εφαρμόσουμε τις ίδιες αξίες στο πιο μεγάλο σπίτι μας, στο σπίτι του λαού και του Πολίτη, θα γκρεμίσουμε όλα τα κοινωνικά και οικονομικά φράγματα που σήμερα μας χωρίζουν σε προνομιούχους και αποκλεισμένους, σε κυβερνώντες και κυβερνωμένους, σε πλούσιους και φτωχούς, σε ιδιοκτήτες και ακτήμονες, σε άρπαγες και θύματα.

Η σουηδική κοινωνία δεν είναι ακόμη ένα καλό σπίτι για τους Πολίτες της…..Για να γίνει κάτι τέτοιο, οι ταξικές διαφορές θα πρέπει να εξοστρακιστούν, η κοινωνική μέριμνα να διευρυνθεί και βαθμιαία να επικρατήσει η οικονομική ισότητα.

Οι εργαζόμενοι θα πρέπει να συμμετάσχουν στην οικονομική διαχείριση, ενώ στην κοινωνική και οικονομική ζωή πρέπει να εισχωρήσουν και να εφαρμοσθούν οι κανόνες της δημοκρατίας – αυτοί που διδάχθηκαν από τους αρχαίους Έλληνες".

Συμπέρασμα

Ένα τέτοιο «σπίτι» θα ήθελαν λοιπόν οι Έλληνες για να μεγαλουργήσουν και όχι απλά να επιβιώσουν της καταστροφής – σε καμία περίπτωση ένα φοβισμένο και περικυκλωμένο από αστυνομικούς «σπίτι της δημοκρατίας», όπως το Κοινοβούλιο.  

Ένα τέτοιο σπίτι θα επιθυμούσαν οι Ευρωπαίοι για να συμφωνήσουν να ενωθούν δημοσιονομικά και πολιτικά τα κράτη τους – χωρίς το φόβο της Γερμανίας και της επεκτατικής πολιτικής της, με την οποία σχεδιάζεται η υποδούλωση τους.

Εάν λοιπόν ο πρωθυπουργός δεν έχει την πρόθεση να λειτουργήσει προς αυτήν την κατεύθυνση, εάν η μοναδική φροντίδα του δεν είναι το μέλλον της πατρίδας του, σε συνθήκες εθνικής ανεξαρτησίας, ελευθερίας και δημοκρατίας, αλλά η δόση της ντροπής, η κορτιζόνη δηλαδή που θα μας συγκρατήσει για λίγο στη ζωή, επιδεινώνοντας τις συνθήκες του θανάτου μας, είναι καλύτερα να αποσυρθεί – παρά το ότι δεν φαίνεται δυστυχώς να υπάρχει (ακόμη) καμία αξιόπιστη εναλλακτική λύση στο σημερινό πολιτικό στερέωμα.       

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012

Η τέχνη του εφικτού και η κακοτεχνία του φρικτού

 

Του Δημήτρη Σεβαστάκη*

 

Το σάλπισμα και οι απειλές εμφάνισης της κρυμμένης λίστας, οι απειλητικές αοριστίες και οι διαρροές απευθύνονται σε λερωμένες φωλιές, ως εκ τούτου, ευνοούν τις κοινοβουλευτικές πειθαρχίες. Τα αδιέξοδα και ερεβώδη μέτρα θέλουν πειθαρχημένους βουλευτές, υπάκουους απολογητές ή έστω ηρωικούς ζογκλέρ. Θέλουν κοινοβουλευτικούς λειτουργούς που θα εκφράσουν την υψηλόφωνη, συνήθως μιντιακή, αντίρρηση, αλλά θα ασκήσουν τη χαμηλόφωνη κατάφαση με υπάκουη ψήφο.

Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού ή η κακοτεχνία του φρικτού; Το σίγουρο είναι ότι τα απολύτως αδιέξοδα και προ-νεκρωμένα (σύμφωνα και με την AlphaBank) μέτρα θα (αν) ψηφιστούν μέσα στην πολιτική αποσύνθεση. Με τα μέτρα θα γίνει πραγματικότητα η υπόσχεση του Βενιζέλου για «ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς το 2012».

Είναι γεγονός ότι ο οικογενειακός προϋπολογισμός ισοσκελίστηκε. Δίνεις, όσα παίρνεις. Ο φόρος σου ισοδυναμεί με το εισόδημά σου. Δηλαδή συγκροτείται πάνω στο σώμα της ηλίθιας και μερικής και αρπακτικής «αυστηρότητας» η τέλεια δομή ανυπακοής και ηθικοποίησης της φοροδιαφυγής.

Αλλά είναι τόσο ευάλωτο το σύστημα, δηλαδή τόσο πειναλέοι οι ταγοί του, ώστε να εξαρτώνται και να ελέγχονται από τις λίστες; Η σκοτεινή υποψία μου, ότι αυτό το ανέμισμα λιστών την παραμονή των μέτρων έχει στόχο την κατατρομοκράτηση των βουλευτών, στηρίζεται σε σκόρπιες παρατηρήσεις πολιτικών συμβάντων.

Π.χ. με την ακτιβιστική είσοδο των εργαζομένων των ναυπηγείων Σκαραμαγκά στο υπουργείο Άμυνας, έγιναν γνωστά στους κοινούς θνητούς ορισμένα πολύ σημαντικά και εξοργιστικά πράγματα: ότι για εβδομήντα εκατομμύρια ευρώ ουσιαστικά αχρηστεύονται υποβρύχια δυόμισι -πληρωμένων- δισεκατομμυρίων. Ότι η σύμβαση πώλησης των ναυπηγείων αποσυνδέει τη χρηματοδότηση και τις ροές χρήματος από το παραγόμενο έργο.

Μάθαμε ακόμα ότι συγκεκριμένη πρόβλεψη εξασφάλιζε φορολογική ασυλία για την περίοδο της γερμανικής ιδιοκτησίας. Επίσης ότι πουλήθηκε μια μεγάλη επισκευαστική δεξαμενή πάμφθηνα σε τούρκικη εταιρεία και ότι αυτό το γεγονός απλώς ολοκληρώνει την πλήρη εμπορική αδρανοποίηση των ναυπηγείων -ελέω και Ευρωπαϊκής Ένωσης, που απαγορεύει την πώληση υπηρεσιών και παροχή ναυπηγικού έργου σε τρίτους.

Ένας παραγωγικός κλάδος με σωρευμένη τεχνογνωσία, στρατηγική θέση στη Μεσόγειο, εγκατεστημένος στη χώρα με τον μεγαλύτερο εμπορικό στόλο, ένας κλάδος που θα μπορούσε να απορροφά ανεργία, να παράγει σχεδιασμό, έρευνα και ψωμί, νεκρώνεται από συμπυκνωμένα πολιτικοδιαχειριστικά εγκλήματα, από διοικητικές ηλιθιότητες ή απλώς από αυτό που χαρακτήριζε πάντοτε τις ηγετικές ελίτ της χώρας: κοντή, αυτοσυντηρητική στόχευση, δουλοπρέπεια στον ξένο παράγοντα και ανηθικότητα.

Μέσα λοιπόν από το συμπτωματικό παράδειγμα των απλήρωτων εργατοτεχνιτών, ακτιβιστών, είδαμε την πυκνή σύνδεση εγκληματικών πολιτικοδιαχειριστικών λαθών και παραγωγικής καταστροφής. Είδαμε την οπή που υπάρχει στη σπονδυλική στήλη της χώρας μας και του λαού μας. Είδαμε ότι όταν ο κ. Σημίτης και οι κυβερνήσεις του έψελναν τα θούρια για τη μεγάλη, ισότιμη, ευρωπαϊκή δύναμη του Νότου, εννοούσαν έργω μια μηδενισμένη παραγωγικά χώρα, εξαρτημένη, δουλόφρονα και αστόχαστη.

Οι «λίστες Λαγκάρντ», οι λίστες Παπακωσταντίνου – Βενιζέλου, οι ιδρώτες του τέλους και της πτώσης δεν δηλώνουν την προσωρινή δυσκολία του έκπτωτου ΠΑΣΟΚ και των συμμάχων του, αλλά το βαθύ, μακρό τέλος που υφάνθηκε εγκληματικά και παρείσακτα.

Η Λίστα Λαγκάρντ είναι η πολιτική υποστροφή και όχι η απλή αυτοκαταστροφή. Γιατί το έγκλημα αποδεικνύεται διαρκείας και δεν μπορεί απλώς να «τιμωρείται» εκλογικά ή ποινικά. Γιατί το έγκλημα δεν είναι μόνο το Μνημόνιο Ι και ΙΙ, κ.λπ. ούτε εγκληματίας ο Γιωργάκης και οι κηπουροί. Το έγκλημα στη χώρα και το λαό μας έχει πυκνοδομημένη αρχιτεκτονική, σκέψη, στρατηγική, όραμα. Η διαλεκτική σύνδεση των δύο πεδίων, των εξαρτήσεων και της παραγόμενης πολιτικής, κάτι βαθύτερο δείχνει από απλώς κακούς χειριστές ή πολιτικά θανατωμένους ηγέτες.

Ο βαθμός διαχειριστικού εγκλήματος στον τέως ανθηρό ναυπηγικό κλάδο, αποκαλύπτει μια μυστήρια έλξη τέλους και λάσπης που καλύπτει την πρόσφατη ιστορία μας. Αλλά όλες τις προηγούμενες στιγμές η ανασύνταξη ήθους και πολιτικής συνδέονταν σκληρά και πάντα με τις προοδευτικές δυνάμεις της κοινωνίας, συνδέονταν με τους απέξω, με το ανυστερόβουλο αριστερό κίνημα. Πρέπει να ξαναβρούμε τον υψηλό και έξοχο ιστό. Αυτό είναι σημαντικότερο από τον Βενιζέλο, τις λίστες και τα πολιτικά παράγωγά τους…

 

* Ο Δημήτρης Α. Σεβαστάκης είναι ζωγράφος, επ. καθηγητής ΕΜΠ (dsevastakis@arch.ntua.gr)

 

ΠΗΓΗ: 07/10/2012, http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=718592

Ανεπανόρθωτη πολιτική ζημιά από τη λίστα

 

Του Γιώργου Δελαστίκ

 

Στην πλήρη καταρράκωση του όποιου εναπομείναντος κύρους τους πολιτικού συστήματος συνεισέφερε τα μέγιστα ο τρόπος χειρισμού της διαβόητης πλέον «λίστας Λαγκάρντ» από τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ Ευ. Βενιζέλο και τον προκάτοχό του στο υπ. Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου, τον επιφανέστερο εκ των αποκληθέντων «κηπουρών» του Γ. Παπανδρέου.

Ο Γ. Παπακωνσταντίνου κράτησε επί σχεδόν 7 μήνες κρυφή την ύπαρξη της επίμαχης λίστας και την έδωσε στον επικεφαλής του ΣΔΟΕ μόνο όταν έφευγε από τη θέση του υπουργού Οικονομικών. Μετά από δύο μήνες, ο υπεύθυνος του ΣΔΟΕ την παραδίδει στον νέο υπουργό Ευ. Βενιζέλο, ο οποίος με τη σειρά του την κρατάει στο συρτάρι του επί έναν ολόκληρο χρόνο, με αποτέλεσμα η «λίστα Λαγκάρντ» να… «εξαφανιστεί»!

Αυτή η «εξαφάνιση» της λίστας με τα ονόματα 1.991 Ελλήνων που εί­χαν καταθέσεις σε μία και μόνη τράπεζα (την HSBC) στην Ελβετία επιτρέπει κάθε είδους βάσιμες ή αβάσιμες εικασίες. Αναλόγως του βαθμού καχυποψίας του κάθε Έλ­ληνα προς το πολιτικό σύστημα, ο καθένας πιστεύει ό,τι θέλει. Οι αφελέστεροι θεωρούν ότι έγινε «κουκούλωμα» των φοροφυγά­δων, συγκάλυψη δηλαδή των ενό­χων. Οι πιο «πονηρεμένοι» έχουν την άποψη – χωρίς στοιχεία, βεβαίως – ότι οι λίστες αξιοποιήθηκαν για τον εκβιασμό πολιτικών αντιπάλων και οικονομικών παραγόντων.

Το βέβαιο πάντως είναι ότι μόνο θυμηδία και σκωπτικά σχόλια προκά­λεσε ο ισχυρισμός Βενιζέλου ότι δήθεν «γίνεται απόπειρα διάλυσης του θεσμικού ιστού της χώρας και της παράταξης» μέσω της κριτικής που ασκείται στους χειρισμούς του, που οδήγησαν στην «εξαφάνιση» της λίστας. Ούτε καν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ δεν συμμερίζονται την άποψη του αρχηγού τους στην ολό­τητα τους. Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ προσωπικά και το κόμμα του βγαί­νουν εξαιρετικά αποδυναμωμένοι από την υπόθεση αυτή.

Η αιτία της αποδυνάμωσης τους όμως δεν εί­ναι η συνωμοτική δράση κάποιων κέντρων, αλλά τα πεπραγμένα του Ευ. Βενιζέλου και των κορυφαίων στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Το πάλαι πο­τέ κραταιό ΠΑΣΟΚ απειλείται όντως με αποσύνθεση, αλλά εξαιτίας της πολιτικής που άσκησε τόσο κατά την ολέθρια τελευταία τριετία όσο και κατά ορισμένα διαστήματα της 30ετούς κυριαρχίας του.

Το ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου οδήγησε τη χώρα στο καθεστώς υποτέλειας του Μνημο­νίου και στην εξαθλίωση των Ελλή­νων. Αυτό δεν πρόκειται να του το συγχωρήσει ποτέ ο λαός – και το πο­λιτικό αντίτιμο που θα καταβάλει το ΠΑΣΟΚ είναι ήδη βαρύτατο και θα γίνει ακόμη πιο εξοντωτικό στο άμε­σο μέλλον, μη αποκλειόμενης μέχρι και της απόσυρσής του από το πολι­τικό σκηνικό. Αυτή ενδέχεται να είναι η ποινή που θα του επιβάλει ο σοβα­ρότατα πληγείς από την πολιτική του ελληνικός λαός, όχι αποτέλεσμα των βυσσοδομιών κάποιων σκοτεινών κέντρων.

Αυτονόητο είναι φυσικά πως, καθώς το ΠΑΣΟΚ δίνει την ει­κόνα ότι πνέει τα λοίσθια και κορυφαία στελέχη του αποστασιοποιούνται από τον Ευ. Βενιζέλο (Λοβέρδος, Δια­μαντοπούλου, Χρυσοχοϊδης, Ραγκούσης και πολλοί άλλοι), ακόμη και ξένες δυνάμεις που διατηρούν στενές πολιτικές σχέσεις με ορισμένα στε­λέχη του θα επιδιώξουν όσο μπορούν να τα προωθήσουν στην ηγεσία είτε του εναπομείναντος και διαρκώς συρρικνούμενου ΠΑΣΟΚ είτε της νέας κεντροαριστερής παράταξης που θα το αντικαταστήσει.

Αυτό που δεν έχουν πάντως αντιληφθεί όλα ανεξαιρέτως τα παρελθούσης χρήσεως στε­λέχη του ΠΑΣΟΚ είναι πως οι όποιες ρεαλιστικές ή υπερφίαλες φιλοδοξίες τους αποκλείεται να υλοποιηθούν όσο παραμένουν προσδεδεμένοι με την πολιτική του Μνημονίου. Απο­κλείεται να αποκτήσουν λαϊκή βάση στήριξης όσο ισχυρές πλάτες κι αν τους στηρίζουν παρασκηνιακά, θα αντικατασταθούν από άλλους πολιτικούς, παρά το γεγονός ότι οι ίδιοι βαυκαλίζονται με αυταπάτες περί επικείμενης πρωτοκαθεδρίας τους στη νομή των προνομίων της εξουσίας. Το παιχνίδι το έχουν ήδη χάσει, έστω και αν δεν το έχουν συνειδητο­ποιήσει.

 

 

ΠΗΓΗ: Παρασκευή 5 Οκτωβρίου 2012, http://iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=9602:lista-delastik&catid=72:dr-ekdilosis&Itemid=279

Το δηλητηριασμένο "παστίτσιο"…

 

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

Κατά πάσα πιθανότητα, θα έχετε ακούσει για τον περίφημο κ. «Παστίτσιο».Τον 27χρονο, δηλαδή, νέο, ο οποίος, όπως φαίνεται, ανέλαβε εργολαβικά – με την παρέα του – να σπιλώσουν και εξευτελίσουν τη μνήμη του Γέροντα Παΐσιου.

Παραλλάσσοντάς το όνομά του από Παΐσιο σε «Παστίσιο»! Και γράφοντας, με το πρόσχημα της κριτικής, πολλά και διάφορα κακοήθη και διεστραμμένα.

Για να φθάσουν ακόμη και στο αναίσχυντο κατάντημα να δίνουν ρεσιτάλ αλητείας σε βάρος της μνήμης του. Με αθλιότατες παρωδίες λιτανείας ομοϊδεατών τους στα Εξάρχεια:

-Τι έχεις να πεις, μου είπε κάποιος, σχετικά με το φαινόμενο του «Παστίτσιου»;

-Τα ίδια νομίζω με αυτά, που θα είχα να πω και σχετικά με τη «γυναίκα του Διάκου» ή με τον «ερμαφροδιτισμό του Κολοκοτρώνη»….

-Ναι, αλλά ο «ερμαφροδιτισμός του Κολοκοτρώνη» ή ο «συνωστισμός της Σμύρνης» ανέδειξαν και βουλευτές…

-Μην ανησυχείς και η «γυναίκα του Διάκου» και ο «Παστίτσιος» κυοφορούν και άλλους παρόμοιους βουλιαχτές. Γιατί οι διεθνείς μαφιόζοι δεν αφήνουν ανεξόφλητα τα χρέη τους.

-Φοβούμαι ότι το πηγαίνεις πολύ μακριά…

-Δεν το πάω εγώ, από μόνο του πηγαίνει.

-Δεν σε πολυκαταλαβαίνω.

-Εσύ δεν έχεις δυο χέρια;

-Όπως κι εσύ…

-Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με τη διεθνή μαφία. Έχει κι αυτή το "δεξιό' και το "αριστερό" της χέρι. Και, όπως λέει η παροιμία, «το 'να χέρι νίβει τ' άλλο και τα δυο το πρόσωπο»! Της μαφίας, δηλαδή, το πρόσωπο…

-Και πάλι δεν καταλαβαίνω.

-Η μαφία με το «δεξιό» της χέρι δίνει τα χτυπήματα στο οικονομικό επίπεδο, ενώ με το «αριστερό» στο πολιτισμικό.

-Και στη δική μας περίπτωση;

-Είναι αυτό, ακριβώς, που κάνουν τη στιγμή οι ναζιστές και οι σιωνιστές τοκογλύφοι. Οι οποίοι φροντίζουν να μας δολοφονήσουν σε όλα τα επίπεδα: Με τη χούντα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ μας εξαθλιώνουν οικονομικά, ενώ με τη, λεγόμενη, αριστερά μας υπονομεύουν πολιτισμικά.

Οι μεν «το παίζουν» θρήσκοι και γδέρνουν το λαό και οι δε «το παίζουν» φωτισμένοι και τον τυφλώνουν και τον παραπλανούν: Και αγωνίζονται να γκρεμίσουν πετραδάκι-πετραδάκι τα πνευματικά και ηθικά μας ερείσματα.

-Και πιστεύεις ότι μπορούν να γκρεμίσουν το Διάκο, τον Πατροκοσμά, τον Κολοκοτρώνη, το Γέροντα Παΐσιο; Και τόσους άλλους!…

-Ασφαλώς οι ήρωες και οι άγιοι βρίσκονται πολύ ψηλά, για να τους φτάσει το σάλιο των δωσίλογων του ναζισμού και του σιωνισμού. Δεν ισχύει όμως το ίδιο και για όσους δεν μπορούν να καταλάβουν τον εθνοκτόνο και λαοκτόνο ρόλο των πουλημένων ΜΜΕ (=μέσων μαζικής εξαχρείωσης και εξαπάτησης). Τα οποία, όχι μόνο παρακολουθούν, αλλά και ακολουθούν πολλοί, «ως πρόβατα επί σφαγήν».

-Καλά και οι, λεγόμενοι, χριστιανοί τι κάνουν;

-Και τι να κάνουν; Να τους πάρουν με τα ξύλα και τις πέτρες; Ή να κάψουν τους απίστους;

-Τίποτε απ' όλα αυτά! Και μόνο το γεγονός ότι συνελήφθη και ασκήθηκε εναντίον του αξιότιμου «Παστίτσιου» ποινική δίωξη είναι αντιδεοντολογικό με βάση το Ευαγγέλιο.

Άλλωστε είναι μεγάλο λάθος να ηρωοποιείται η κακοήθεια και η αλητεία. Γιατί δίνει το δικαίωμα να παρουσιάζονται ως υπερασπιστές της κακοήθειας και της αλητείας κάποιοι εκπρόσωποι του πολιτικού υπόκοσμου.

Πάντα στο όνομα της ελευθερίας των πανανθρώπινων κακουργημάτων. Τα οποία όμως αυτοί τα εννοούν ως δικαιώματα… Το ελάχιστο, που θα μπορούσαν να κάμουν οι χριστιανοί, θα ήταν να σταματήσουν να αιωρούνται ανάμεσα στο «δεξιό» και τον «αριστερό» σιωνισμό και σατανισμό.

Γιατί είναι το λιγότερο ντροπή να διατείνονται ότι πιστεύουν στο Χριστό και με το βίο και την πολιτεία τους να ψάλλουν το ωσαννά στους εφιάλτες και τοκογλύφους του Σατανά.

παπα-Ηλίας, Οκτωβρίου 3, 2012,  http://papailiasyfantis.wordpress.com/2012/10/03/…BF/

Η αθλιότητα της υποκρισίας των Χρυσαυγιτών και η εν τω κρανίω σφηνομένη τυρόπιτα

(ή το Παστίτσιο μάλλον) των Ελλήνων Προοδευτικάριων

 

Του Ανδρέα Χ. Αργυρόπουλου

 

Όταν μια κοινωνία φτάνει να ασχολείται με τη ''σύγκρουση'' βουλευτών της Χρυσής Αυγής και ελληνικών κομμάτων της Αριστεράς για το θέμα του "Παστίτσιου", την ώρα που η χώρα βρίσκεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, τότε τα πράγματα έχουν ξεφύγει….

Δε θα προβώ σε βαθυστόχαστη ανάλυση (δεν έχω και την ικανότητα άλλωστε), θα κοιτάξω να είμαι σύντομος και σαφής.

α) Προ ημερών αποπειράθηκα να επισκεφτώ τη σελίδα του λεγάμενου στο FACEBOOK… Για να είμαι ειλικρινής, (παρ' ότι δε φημίζομαι για το σεμνότυφον του χαρακτήρα μου)αηδίασα. Δε μιλάμε για σάτιρα, ούτε για χιούμορ αλλά για χυδαιότητα. Αλήθεια από πότε το χιούμορ μπορεί να έχει σχέση με την εξύβριση ενός νεκρού. Η ζωή και η ιστορία μας έμαθε ότι τους νεκρούς, όσοι έχουν στοιχειώδες ήθος, τους σέβονται.

β) Πριν τον συγκεκριμένο τυπά, υπήρξαν πολλοί που δε σεβάστηκαν τον γέροντα. Αρχικά οι συγγραφείς  και εκδότες, (ευτυχώς όχι όλοι) στη συνέχεια κάτι χριστέμποροι και τέλος  κάποιοι  πνευματικοί καθοδηγητές της πλάκας που χρησιμοποιώντας αποσπασματικά νουθεσίες του γέροντα, πραγματικές ή φανταστικές φρόντιζαν να καλύπτουν τις ανεπάρκειές τους και ταυτόχρονα να ανεβάζουν τις μετοχές τους στο χώρο των "στάρετς" της δύσμοιρης Ελλαδικής Ορθοδοξίας. (Orthodox life style).

Η αθλιότητα της υποκρισίας των Χρυσαυγιτών

Και ξαφνικά το κόμμα που επί χρόνια πολέμησε την Ορθοδοξία,το κόμμα που από τα έντυπά του εξυμνούσε τους αγώνες του Ιουλιανού εναντίον της "χριστιανικής παρακμής" (βλ.http://e-theologia.blogspot.gr/2012/09/blog-post_7713.html), το κόμμα που υποστήριζε δεκαετίες τώρα μάλιστα μέσα από τη Διακήρυξη των Ιδεολογικών του αρχών ότι" ο Ιουδαιοχριστιανισμός εμφύτευσε τον Εβραϊκό σκοταδισμό στην Ευρώπη" (βλ. http://e-theologia.blogspot.gr/2012/06/blog-post_10.html)  έρχεται με σκοπό να υπεραμυνθεί του γέροντα Παίσιου και της Ορθοδοξίας.Δε μας είπε ποια Ορθοδοξία.Αυτή που πρεσβεύει ο νέος βουλευτής του κ.Ματθιόπουλος;;; (βλ. http://e-theologia.blogspot.gr/2012/07/blog-post_7036.html). Και ένας τελειόφοιτος βρεφονηπιακού σταθμού μπορεί εύκολα να αντιληφθεί γιατί δεν μπορεί ένας χριστιανός να είναι και ναζιστής.Το γεγονός ότι ζούμε στην εποχή της πλήρους αγραμματοσύνης και του μη αυτονόητου μας αναγκάζει εντός της επομένης εβδομάδος (ελπίζω) να ασχοληθούμε εκτενέστερα με το θέμα.

Η εν τω κρανίω σφηνομένη τυρόπιτα (ή το Παστίτσιο μάλλον) των Ελλήνων Προοδευτικάριων.

Η διαφορά του προοδευτικού με τον Προοδευτικάριο είναι ότι ο πρώτος πορεύεται με γνώμονα την αλήθεια, έχει ανοικτό μυαλό, δε φοβάται, ρισκάρει, ψάχνεται, διαλέγεται, συνθέτει… Ο  Προοδευτικάριος είναι κλασική περίπτωση βολεμένου μικροαστού φλώρου, κουλτουριάρη ή μη. Αρέσκεται να παρουσιάζεται ως προοδευτικός χωρίς βέβαια ποτέ να ρισκάρει τίποτε. Περιπτώσεις σαν αυτή του "Παστίτσιου" είναι λόγος ύπαρξης για τους Προοδευτικάριους. Μια δήλωση και τέλος. Για ένα εξάμηνο τουλάχιστον καταγράφηκαν ως προοδευτικοί. Είναι γνωστό σε όλους πλέον ότι ο πιο εύκολος τρόπος για να δώσεις εικόνα προοδευτικού στην Ελλάδα είναι να πετάξεις καμιά αντιεκκλησιαστική κορώνα ή να βγάλεις καμιά εγκύκλιο τύπου Στυλιανίδη και καθάρισες (δεν εννοώ να κάνεις κριτική στο εκκλησιαστικό κατεστημένο, πράγμα πολύ υγειές).

Το τραγικό είναι ότι ένα τμήμα διανοούμενων ή και στελεχών της Αριστεράς ερμηνεύει και αντιμετωπίζει γεγονότα και καταστάσεις με επιπολαιότητα που θυμίζουν κατά πολύ τις εκτιμήσεις των προοδευτικάριων. Οι ερμηνείες αυτές έρχονται βούτυρο στο ψωμί κάθε συντήρησης. Οι εκτιμήσεις πολλών Αριστερών στην Ελλάδα για ζητήματα  που σχετίζονται με τη θρησκεία είναι τόσο επιφανειακές και τόσο εκτός πραγματικότητας, όσο αυτές της Διοίκησης της Εκκλησίας για τη σχέση των νέων με την Εκκλησία. (Είναι ελκυστικό και πολύ βολικό για τις ηγεσίες να ζουν στην κοσμάρα τους). Αυτό φάνηκε και από τις πρόσφατες δηλώσεις κομμάτων της Αριστεράς για την πρόσφατη δίωξη. Ντρέπεσαι να τις διαβάσεις. Αλήθεια σύντροφοι, κατά πόσον είναι σάτιρα η εξύβριση ενός νεκρού;; Εσείς που έχετε στις τάξεις σας μάρτυρες και ήρωες, ανθρώπους που πέθαναν στις εξορίες, περίμενα τουλάχιστον να έχετε και κάποιες περισσότερες ευαισθησίες. Δε σας αφήνει όμως να το κάνετε (το λέω με πολύ πόνο και καθόλου υβριστικά) η "σφηνομένη τυρόπιτα", αυτό το ιδεολόγημα  πού έχετε στον εγκέφαλο, πως κάθε τι που έχει σχέση με τη θρησκεία είναι οπωσδήποτε συντηρητικό, ανήκει στο παρελθόν, μυρίζει θεοκρατία. Αυτή η "τυρόπιτα" είναι που διώχνει από τις τάξεις σας χιλιάδες πιστούς που πιστεύουν στην κοινωνική δικαιοσύνη που θέλουν να αγωνιστούν μαζί σας και σεις τους στέλνετε στο περιθώριο  ή πακέτο στη δεξιά και παραπέρα.

Ανδρέας Χ. Αργυρόπουλος

ΠΗΓΗ: Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2012, http://e-theologia.blogspot.gr/2012/09/blog-post_26.html

Βάγκνερ και παραισθησιογόνα…

 

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

Θυμάστε μήπως τον Ελληνοαμερικανό, Μανώλη Λαμπράκη, τον Πρόεδρο της Οργάνωσης End National Debt (=να τελειώνουμε με το εθνικό χρέος), για τον οποίο γράφαμε τις προάλλες;

Ο οποίος στο τηλεοπτικό κανάλι «Creta» είχε πει απίστευτα πράγματα, που όμως φαίνονταν και πρέπει να ήταν αξιόπιστα:

Ότι, δηλαδή, ο Ελληνοαμερικανός Αρτέμης Σώρρας και άλλοι Έλληνες του εξωτερικού συγκέντρωσαν το ποσό, που υπερκαλύπτει το χρέος, που σκηνοθέτησαν σε βάρος της πατρίδας μας οι διεθνείς τοκογλύφοι και οι ντόπιοι εφιάλτες!

Και ότι θα φρόντιζαν να έλθουν σε απευθείας επικοινωνία με το ΔΝΤ, την ΕΚΤ, και την ΕΕ, για τη ρύθμιση του όλου θέματος, παρακάμπτοντας, φυσικά τους δωσίλογους του μνημονίου. Όμως…

Ο φίλος μου ο Γιώργος από τη Μεσσηνία, σε σχόλιό του, αναρωτιέται σχετικά: «Πώς μια τέτοια είδηση αποκρύφτηκε ακόμη και από ορισμένα, αυτοχαρακτηριζόμενα, ως… αντι-μνημονιακά, ΜΜΕ;

Πιστεύω, λέει ο Γιώργος, πως αιτία της απόκρυψης είναι το ότι ενδεχομένως θέλουν να συντηρείται η μιζέρια. Και να τροφοδοτούνται, έτσι, τα σχέδια των "κακών", αλλά και των "καλών" επίδοξων σωτήρων μας…

Και συνεχίζει: Κι όχι μόνο αυτό, αλλά εκείνες τις μέρες το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε στην άρνηση του Βενιζέλου για δημιουργία εξεταστικής επιτροπής, σχετικά με το «πως φτάσαμε στο μνημόνιο»…. Κι ακόμη στην ρήση του ΓΑΠ, περί επικοινωνιακών τεχνασμάτων, καθώς και ότι …του κάνουν πόλεμο»!

Δεν θα ήταν υπερβολή, αν έλεγε κάποιος, πως το παραπάνω σχόλιο θέτει ακριβώς το δάχτυλο «επί τον τύπον των ήλων», στην τωρινή συγκυρία, σχετικά με την τακτική των μνημονιακών μαφιόζων: Οι οποίοι προσπαθούν, πάση θυσία, να συντηρούν το κλίμα της κακομοιριάς και να προωθούν ακάθεκτοι το έργο της προσχεδιασμένης κακουργίας τους.

Κι από το άλλο μέρος μεγαλοποιούν κάποια ασήμαντα περιστατικά, για να αποπροσανατολίζουν την κοινή γνώμη από τα ουσιαστικά καυτά προβλήματα. Γιατί βέβαια τα περί εξεταστικής επιτροπής και τα λεγόμενα του Βαγγέλη και του Γιωργάκη είναι άνευ ουσίας και σημασίας.

Δεδομένου ότι «κόρακας κόρακα μάτι δε βγάζει»! Μια και οι περισσότεροι απ' αυτούς είναι παρομοίως βουλιαγμένοι μέσα στην ίδια χαβούζα βρωμιάς και δυσωδίας.

Και όπου να 'ναι το θέατρο των «κόκκινων», τάχα, «γραμμών» και των «πράσινων αλόγων» πάει να τελειώσει. Οπότε και θα ψηφίσουν το δολοφονικό τους τερατούργημα.

Πάντα με τη συμπαράσταση της βαρβαρότητας των γκλομπς και των ασφυξιογόνων των ΜΑΤ. Για να μας περιποιηθούν εκτός απ' την οικονομική και νομική και με την αστυνομική βαρβαρότητα. Προκειμένου να ολοκληρώσουν το έργο της απεχθούς και ειδεχθούς κακουργίας τους. Γεγονός, που κάνει ν' ακούγεται σαν τραγική ειρωνεία η απόφανση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου ότι οι βουλευτές, που θα προβαίνουν σε ενέργειες κακουργηματικής φύσεως, θα συλλαμβάνονται πάραυτα.

Και αναρωτιέται ο καθένας νοήμων πολίτης αυτής της χώρας: Μπορεί να υπάρξουν μεγαλύτερα και ειδεχθέστερα κακουργήματα από αυτά, που διαπράχτηκαν και διαπράττονται απ' τον πολιτικό υπόκοσμο σε βάρος της δύσμοιρης πατρίδας μας και του λαού της! Και όμως οι πρωταγωνιστές αυτής της τραγωδίας και κτηνωδίας, όχι μόνο δεν συλλαμβάνονται, αλλά και "αποφασίζουν και διατάσσουν" τις πλέον ασύλληπτες, σε βάρος μας, κακουργίες…

Και το πλέον ασύλληπτο είναι ότι ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, θα φροντίσει λέει να στηρίξει ψυχολογικά και ηθικά το λαό, προκειμένου να αποφεύγονται οι αυτοκτονίες… Και ακόμη ο ουρανός βρίσκεται στη θέση του και δεν πέφτει να τους συντρίψει και η γη δεν ανοίγει να τους καταπιεί!  Για την αβυθομέτρητη και ουρανομήκη υποκρισία τους και αδιαντροπιά τους!

Και ασφαλώς το καλύτερο, που θα είχαν να κάνουν, μια και μετέβαλαν την Ελλάδα σε ναζιστικό κρεματόριο, είναι να χρησιμοποιούν, σαν τους ομογάλακτους αδελφούς τους τη μουσική του Βάγνερ. Και, αντί για ασφυξιογόνα, παραισθησιογόνα!…

Για να νιώθουν χορτάτοι οι πεινασμένοι, θαλπωρή οι ξεπαγιασμένοι, στεγασμένοι σ' ανάκτορα οι ξεσπιτωμένοι, τρισευτυχισμένοι οι ξυλοφορτωμένοι! Και να τραγουδούν: «Ε, ρε, χαρές και γλέντια με τα ΜΑΤ του αφέντη Δένδια»…

Αντί να φωνάζουν: «Ξεκουμπίσου Σαμαρά, λήσταρχε και ψευταρά»!…

παπα-Ηλίας, Σεπτεμβρίου 19, 2012, http://papailiasyfantis.wordpress.com

Κατίν, ο Πούτιν και οι κατάρες του Γκίκα!

 

Του Χρήστου Κεφαλή

 

 

Τελευταία, με αφορμή την ομώνυμη ταινία του Βάιντα, παρουσιάζει έξαρση στις στήλες του Ριζοσπάστη η αρθρογραφία για το Κατίν. Οι αρθρογράφοι του συναγωνίζονται σε φωνασκίες ότι η εξόντωση, εκεί, μερικών χιλιάδων αξιωματικών του πολωνικού στρατού δεν ήταν έγκλημα του Στάλιν, αλλά των ναζί. Ωστόσο, παρόμοια άρθρα έχουν καταχωρηθεί στον Ριζοσπάστη από παλιότερα. Ενδεικτικά αναφέρουμε:

Γ. Σλομπότκιν, "Κατίν. Πώς και γιατί οι Ναζί εκτέλεσαν τους πολωνούς αξιωματικούς" (29.5.2005)? Α. Γκίκας, "Κατίν: Από τον Γκαίμπελς στους κινηματογράφους" (16.3.2008)? Ν. Μπογιόπουλος, "Το Κατίν, ο Γκαίμπελς και ο Άλφα" (5.2.2009)? Στ. Κρητικός, "Υπόθεση Κατίν. Στην υπηρεσία της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας" (8.2.2009) και "Ο Βότσης, η Ελευθεροτυπία και η αντιΚΚΕ ανατριχιαστική τους προπαγάνδα" (11.2.2009)? Μ. Μαΐλης, "Η ιστορική αλήθεια και οι αιτίες της πλαστογραφίας της" (15.2.2009). Η πρόσφατη αρθρογραφία του Ριζοσπάστη στηρίζεται κυρίως στα δυο πρώτα άρθρα, στα οποία διαρκώς παραπέμπουν τα υπόλοιπα.

Αν και τα περισσότερα στοιχεία και ενδείξεις συνηγορούν ότι πρόκειται για σταλινικό έγκλημα, το θέμα του Κατίν δεν έχει κλείσει ακόμη εντελώς για την ιστορική έρευνα. Στο παρόν άρθρο, θα ασχοληθούμε πρώτα στοιχειωδώς με το Κατίν ως ιστορικό γεγονός, σε αυτή δε τη συνάφεια θα ελέγξουμε την αξιοπιστία των πηγών του Ριζοσπάστη και το αν, από άποψη οπτικής και δεοντολογίας, υποστηρίζουν την εκδοχή του των γεγονότων.

Μια πρώτη παρατήρηση εδώ είναι ότι, με όλη τη σημασία του, το Κατίν αντιπροσωπεύει ένα μικρό κλάσμα από τα εγκλήματα και τις εκατόμβες του σταλινισμού. Τα εγκλήματα αυτά – αρκετά ετερογενή και ποικίλα – περιλαμβάνουν εκατομμύρια κομμουνιστές και αθώους πολίτες, θύματα του λιμού του 1932-33, των εκκαθαρίσεων και εκτοπίσεων μετά τις Δίκες της Μόσχας κ.ά.  Είναι ακόμη γεγονός ότι ο σταλινισμός ευθύνεται για εξίσου απεχθή, κυνικά εγκλήματα με εκείνο του Κατίν, όπως η παράδοση το 1940, στο πλαίσιο του Συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, εκατοντάδων γερμανών κομμουνιστών και Εβραίων στην Γκεστάπο, γεγονός που επιβεβαιώνεται από πλήθος αξιόπιστες πηγές. Ενδεικτικά, αναφέρουμε την αυτοβιογραφία της Μαργκαρέτε Μπούμπερ-Νόιμαν, γυναίκας του εκκαθαρισμένου στις σταλινικές διώξεις μέλους του ΠΓ του Γερμανικού ΚΚ Χαντς Νόιμαν, που εξορίστηκε σε στρατόπεδα της Σιβηρίας και, μετά την παράδοσή της, επέζησε αργότερα και από τα ναζιστικά κρεματόρια. Είναι σαφές ότι εκείνοι που προέβησαν σε τέτοια αίσχη, στο όνομα του κομμουνισμού, δεν θα δίσταζαν να κάνουν αυτό που τους καταλογίζεται στο Κατίν.

Από κει και πέρα, εντυπωσιάζει το ότι οι αρθρογράφοι του Ριζοσπάστη, ενώ φωνασκούν για διάφορα υποτιθέμενα "στοιχεία" και "μαρτυρίες" για το Κατίν, δεν έχουν το σθένος να παραθέσουν τα πιο στοιχειώδη, αναμφισβήτητα γεγονότα της υπόθεσης και να θέσουν το ερώτημα: Ποιος είχε λόγο να προβεί στο συγκεκριμένο έγκλημα;

Βέβαιο είναι ότι στο Κατίν (ρωσική περιοχή κοντά στο Σμολένσκ) εξοντώθηκαν και θάφτηκαν ομαδικά μερικές χιλιάδες ανώτερα και μεσαία στελέχη του πολωνικού στρατού. Αυτά τα στελέχη (όχι μόνο οι υψηλόβαθμοι στρατιωτικοί, αλλά και το τεχνικό, διοικητικό και λοιπό προσωπικό), είχαν συλληφθεί στο κατεχόμενο από τον σοβιετικό στρατό μέρος της Πολωνίας και είχαν μεταφερθεί σε σοβιετικά στρατόπεδα. Η διαμάχη έγκειται στο αν εκτελέστηκαν το 1940-41, σε μια επιχείρηση οργανωμένη από τις σταλινικές μυστικές υπηρεσίες και τον Μπέρια, κάτι που αποδέχονται, με βάση τις υπάρχουσες μαρτυρίες, πλήθος έγκυροι ιστορικοί. Ή, από την άλλη, αν πρόκειται για μια "προβοκάτσια των ναζί και των ιμπεριαλιστών" με στόχο τη συκοφάντηση του Στάλιν, κάτι που, εκτός από τους σταλινικούς απολογητές, δεν υποστηρίζει στην πράξη κανείς μελετητής κάποιου κύρους, που θα μπορούσε να επικαλεστούν στο ΚΚΕ.

Για να πιστέψουμε την εκδοχή των αρθρογράφων του Ριζοσπάστη θα έπρεπε, λοιπόν, να δεχτούμε την ύπαρξη μιας "διεθνούς συνωμοσίας", τόσο πλατιάς που να περιλαμβάνει σχεδόν τους πάντες εκτός από τους ίδιους. Αυτό, ξέχωρα από το ότι δεν μας δίνουν κανένα κίνητρο που είχαν οι ναζί για την εξόντωση των ναζί. Πραγματικά, ακόμη και η μαζική εκκαθάριση των Εβραίων, "βδελύγματος της φύσης" για το ναζισμό, ξεκίνησε το 1942-43. Γιατί, λοιπόν, οι ναζί να εκτελέσουν τους πολωνούς αξιωματικούς το 1941, όταν πίστευαν ότι θα κερδίσουν τον πόλεμο και όταν, με δυο χρόνια κράτηση γεμάτα στερήσεις και βασανιστήρια στα σταλινικά κάτεργα, ένα μέρος τους τουλάχιστον -αν υποτεθεί ότι είχαν μείνει ζωντανοί- θα ήταν πρόθυμο να συνεργαστεί μαζί τους; Αυτό, απεναντίας, αποτελεί λόγο για την εξόντωσή τους από τις σταλινικές μυστικές υπηρεσίες, ενώ και η μεθοδολογία της εκτέλεσης (οι κρατούμενοι πυροβολήθηκαν ατομικά με μια σφαίρα στο κεφάλι) ταιριάζει περισσότερο με τις σταλινικές παρά με τις ναζιστικές πρακτικές.

Για το ποιόν των πηγών του ΚΚΕ

Τα κατά τα άλλα περισπούδαστα άρθρα του Ριζοσπάστη, ενώ παρακάμπτουν όλα αυτά τα, όχι ασήμαντα, θέματα, βρίθουν αναφορών σε ύποπτες σταλινικές μαρτυρίες. Έτσι επικαλούνται ότι "ο επικεφαλής της Σοβιετικής Εισαγγελίας στις Δίκες της Νυρεμβέργης, Ρόμαν Α. Ρούντενκο (Roman A. Rudenko), πρότεινε να συμπεριληφθεί σε αυτές και η υπόθεση του Κατίν" (βλ. το άρθρο του Α. Γκίκα), ως "συνεκδοχική" απόδειξη ότι, για να το προτείνει, αποκλείεται να το έκανε ο Στάλιν. Κοντά σ' αυτό, φαίνεται, βρέθηκαν σε πτώματα στους τάφους κάποια σημειώματα με ημερομηνία μεταγενέστερη της υποχώρησης του σοβιετικού στρατού (λες και οι Γερμανοί ήταν τόσο ηλίθιοι ώστε να τα αφήσουν για να τους ενοχοποιούν). Και, βέβαια, για να το λέει ο Γκαίμπελς ότι το έκανε ο Στάλιν, πάει να πει ότι δεν το έκανε (γιατί αλλιώς, αν ακόμη και ο Γκαίμπελς μπορούσε να λέει την αλήθεια απέναντι στον Στάλιν, τα συμπεράσματα για τον Στάλιν και τους υπερασπιστές του δεν θα ήταν πολύ κολακευτικά…).

Εκείνο που δεν λένε οι αρθρογράφοι του Ριζοσπάστη είναι ότι στελέχη όπως ο Ρ. Ρούντενκο εμπλέκονταν ήδη στην εξόντωση χιλιάδων σοβιετικών πολιτών στις Δίκες της Μόσχας, και επομένως δεν θα είχαν ηθικό πρόβλημα να χαλκεύσουν στοιχεία για να αποσείσουν από το σταλινικό καθεστώς τις ευθύνες για το Κατίν. Στις Αναμνήσεις του, ο Ν. Χρουστσόφ παραθέτει μια αποκαλυπτική τοποθέτηση του Ρούντενκο πριν από το 20ό Συνέδριο, όταν τον ρώτησε σχετικά με τη βασιμότητα των κατηγοριών ενάντια στους Μπουχάριν, Ρίκοφ και τους άλλους εκκαθαρισμένους μπολσεβίκους ηγέτες:

"Ο σύντροφος Ρούντενκο απάντησε ότι, από την άποψη των δικαστικών κανόνων, δεν υπήρχε καμιά απολύτως μαρτυρία για την καταδίκη ή ακόμη και την προσαγωγή σε δίκη εκείνων των ανθρώπων. Η υπόθεση για τη δίωξή τους είχε βασιστεί σε προσωπικές ομολογίες που τους είχαν αποσπαστεί βίαια, με σωματικά και ψυχολογικά βασανιστήρια – και ομολογίες που αποσπώνται με τέτοια μέσα είναι μη αποδεκτές ως νόμιμη βάση για να προσαχθεί κάποιος σε δίκη".[1]

Έστω κι αν τους δοθεί ένα ελαφρυντικό, εφόσον η ανυπακοή στις εντολές του Στάλιν θα σήμαινε και τη δική τους εκκαθάριση, μοιάζει εντελώς αντιδεοντολογικό να επικαλείται κανείς τις ενέργειες αυτών των στελεχών, όταν ήταν εντολοδόχοι του Στάλιν. Κι αυτό, όταν είναι πλατιά γνωστή η σταλινική δεξιοτεχνία στην πλαστογράφηση ιστορικών γεγονότων, ξεκινώντας από την ίδια την Οκτωβριανή Επανάσταση. Αυτές οι παρατηρήσεις θέτουν και το θέμα των πηγών στις οποίες βασίζεται σήμερα το ΚΚΕ για την επιχειρούμενη δικαίωση και εξαγνισμό του Στάλιν.

Η "αυθεντία" των Γ. Μούχιν και Γκ. Φουρ

Πέρα από αμφίβολες παλιές σταλινικές μαρτυρίες, η αρθρογραφία του Ριζοσπάστη για το Κατίν επικαλείται κυρίως δυο "αυθεντίες", τον Γιούρι Μούχιν και τον Γκρόβερ Φουρ. Από αυτούς αντλούν τα υποτιθέμενα σύγχρονα "στοιχεία" για την υπόθεση, όπως η αμφισβήτηση των εγγράφων που δόθηκαν μετά το 1990 επί Γιέλτσιν ή η απόφαση του ΠΓ του ΚΚΣΕ με υπογραφές του Στάλιν και των υπόλοιπων για την εκτέλεση των Πολωνών.

Το ερώτημα για τη γνησιότητα των ντοκουμέντων είναι ακόμη ανοικτό. Σημαντικές δυσκολίες στη διασάφηση του θέματος προκαλεί και ότι η τωρινή, αστική κυβέρνηση του Πούτιν, εμποδίζει συστηματικά, στο πλαίσιο της δικής της αναβίωσης του Στάλιν ως "μεγάλου εθνικού ηγέτη", την πρόσβαση σε σχετικά αρχεία. Πέρα όμως από το ότι μια μελλοντική τυχόν απόδειξη πως τα έγγραφα είναι πλαστά δεν θα αποδείκνυε την αλήθεια για το Κατίν, αλλά μόνο την αναξιοπιστία του Γιέλτσιν, έχει σημασία να δούμε πόσο αξιόπιστες είναι οι πηγές του ίδιου του ΚΚΕ.

Ο Μούχιν έγινε γνωστός όταν εξέδωσε το 1995 το βιβλίο Κατίν ντετέκτιβ, στο οποίο ισχυριζόταν ότι η σφαγή του Κατίν δεν ήταν έργο των σταλινικών και ότι τα ντοκουμέντα μετά την περεστρόικα ήταν "πειραγμένα". Τους ισχυρισμούς του αναπαράγει ο Φουρ σε διάφορα άρθρα του και από εκεί τους αντλούν, με συστηματικές παραπομπές και στους δύο, οι εμβριθείς δημοσιολόγοι του Ριζοσπάστη (βλ. τα άρθρα των Γκίκα, Μπογιόπουλου, Κρητικού κ.λπ.), εμφανίζοντας ή υπονοώντας πως πρόκειται για έγκυρους ερευνητές, έστω και "μη κομμουνιστές", που υπερασπίζουν την ιστορική αλήθεια απέναντι στα "ψεύδη" και την "προδοσία" της περεστρόικα.

Ένας Ρώσος Λιακόπουλος

Τίποτα δεν απέχει πιο πολύ από την αλήθεια. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για δυο κιτρινιστές, αντικομμουνιστές δημοσιολόγους, χωρίς ίχνος επιστημονικής αξιοπιστίας και σοβαρότητας. Ο μεν Μούχιν είναι ένα είδος Ρώσου Λιακόπουλου, που συνδυάζει την υπεράσπιση του Στάλιν με ωμές αντισημιτικές, σοβινιστικές και τσαρλατάνικες απόψεις. Ο δε Φουρ ένας χυδαίος σταλινικός απατεώνας, που αξιοποιεί τις "μελέτες" του Μούχιν εν γνώσει των αντιδραστικών αφετηριών και της αναξιοπιστίας τους.

Είναι ενδεικτικό ότι κανείς σοβαρός ερευνητής δεν ασχολείται με τις δημοσιεύσεις του Μούχιν, που δεν είναι καν ιστορικός, αλλά μεταλλειολόγος μηχανικός – όπως και εκδότης μιας δημοφιλούς στους Ρώσους εθνικιστές και αντισημίτες εφημερίδας. Και αυτό δεν παραξενεύει ούτε οφείλεται σε κάποια "αντικομμουνιστική προκατάληψη", αφού, όπως διαβάζουμε σε σελίδες στο Διαδίκτυο, τα επιτεύγματα του κυρίου Μούχιν περιλαμβάνουν:

"- Μια συλλογή άρθρων που ισχυρίζεται ότι ο Χίτλερ ήταν το μεγαλύτερο στρατιωτικό μυαλό που υπήρξε ποτέ, και έχασε στον πόλεμο γιατί αντιμετώπισε τον Στάλιν, που ήταν ακόμα μεγαλύτερο μυαλό απ' αυτόν.

– Ένα βιβλίο που αποδεικνύει ότι οι αμερικάνοι αστροναύτες δεν προσγειώθηκαν στο φεγγάρι και όλα τα ευρήματά τους από τη σελήνη ήταν πλαστά.

– Ένα βιβλίο που αποδεικνύει ότι οι θεωρίες του Λυσένκο ήταν σωστές.

– Ένα βιβλίο που αποδεικνύει ότι ο Μπόρις Γέλτσιν πέθανε το 1996 και αντικαταστάθηκε από τον δίδυμό του αδερφό.

– Ένα βιβλίο που αποδεικνύει ότι ο Στάλιν δολοφονήθηκε το 1953 ως αποτέλεσμα μιας εβραϊκής συνωμοσίας της οποίας ηγούνταν ο Χρουστσόφ.

– Ερωτήματα για το Ολοκαύτωμα των Εβραίων". [2]

Αν αυτό δεν αρκεί, επειδή προέρχεται από "αντισταλινική" πηγή, ας δούμε τι λέει ο ίδιος ο Φουρ, ο οπαδός του Μούχιν, που οι φωστήρες του Ριζοσπάστη παραθέτουν ως αυθεντία. Στον διαδικτυακό τόπο του (http://chss.montclair.edu/english/furr/) ο Φουρ, όχι μόνο ομολογεί τον αντισημιτισμό και τσαρλατανισμό του Μούχιν, αλλά και ότι, ακόμη, είναι εχθρός του κομμουνισμού και χρησιμοποιεί κατά κόρον αντικομμουνιστικές πηγές. Αναφερόμενος στο βιβλίο του Μούχιν Ubiystvo Stalina i Beriia παρατηρεί:

"Αυτό το βιβλίο του Μούχιν απορρίπτεται συχνά […] με το επιχείρημα ότι έχει κάνει παρατηρήσεις που μπορεί να ερμηνευθούν ως αντισημιτικές […]. Αυτό το γραπτό δεν αντλεί […] από εκείνα τα αποσπάσματα που μπορεί να εννοηθούν ως αντισημιτικές δηλώσεις. Ο Μούχιν έχει επίσης υποστηρίξει εκκεντρικές θέσεις σε μερικά θέματα […]. Το ίδιο μπορεί, και πρέπει, να ειπωθεί όταν παρατίθενται αντικομμουνιστές ειδικοί […]: δεν σημαίνει ότι δεν μπορούν, κάποτε, να έχουν μερικές πολύτιμες συλλήψεις. Και, ασφαλώς, ο αντικομμουνισμός κανονικά ευθυγραμμίζεται στενά με τον αντισημιτισμό. Ούτε κομμουνιστής ούτε Εβραίος, ο Μούχιν δείχνει μια εχθρότητα και προς τα δυο, αλλά δεν είναι ούτε συμβατικός αντικομμουνιστής, ούτε συμβατικός αντισημίτης". [3]

Όπως βλέπουμε, ο Φουρ αναγνωρίζει ότι ο Μούχιν είναι ένας αντικομμουνιστής αντισημίτης, παρηγορώντας μας με τη μη "συμβατικότητά του". Αυτό όμως μετά βίας συνιστά παρηγοριά, καθώς η "διαφορά" είναι ότι, ενώ οι "συμβατικοί" αντικομμουνιστές-αντισημίτες προσπαθούν να διατηρούν μια επίφαση "σοβαρότητας", ο Μούχιν ξεπερνά κάθε όριο απάτης και γελοιότητας. Κάτι που αληθεύει τελικά και για τον ίδιο το Φουρ, ο οποίος παρουσιάζει τον Στάλιν, και ακόμη τον δήμιο Μπέρια, ως ακραιφνείς δημοκράτες, οπαδούς τού "Όλη η εξουσία στα σοβιέτ"(!).

Καταλαβαίνουν άραγε στο Ριζοσπάστη από τι γκαιμπελίσκους και φασιστοειδή πιάνονται, στην προσπάθειά τους να νεκραναστήσουν τον Στάλιν; Κι αυτό δεν είναι τυχαίο, αφού ένα τέτοιο έργο μόνο από γκαιμπελίσκους μπορεί να εκπληρωθεί.

Αλλά, πέρα από την ανυποληψία των Μούχιν και Φουρ, αρκετά "στοιχεία" που προσκομίζουν μόνο πειστικά δεν είναι. Αναφέρεται ως απόδειξη ότι η απόφαση του ΠΓ για εκτέλεση των Πολωνών δεν είναι γνήσια, ότι "είχε, μεταξύ άλλων, τις υπογραφές των Καγκάνοβιτς και Καλίνιν, οι οποίοι ωστόσο ήταν απόντες από τη 13η Σύνοδο του οργάνου το Μάρτη του 1940″ (βλ. το άρθρο του Α. Γκίκα). Αυτό όμως δεν αποδεικνύει τίποτα, γιατί θα μπορούσε κάλλιστα να την υπογράψουν αργότερα. Ακόμη, σχετικά με το σημείωμα του Σελέπιν, αρχηγού της KGB στα 1958-61 και μέλους του ΠΓ του ΚΚΣΕ στα 1964-75, στα 1959 προς τον Χρουστσόφ, όπου ομολογείται η εξόντωση 21.857 Πολωνών, επικαλούνται ότι "ο Σελέπιν αρνήθηκε γνώση του κειμένου που υποτίθεται πως φέρει την υπογραφή του. Τουναντίον, ερωτηθείς, δήλωσε πως οι γνώσεις του για το Κατίν την περίοδο που ήταν επικεφαλής της KGB περιορίζονταν στα εκάστοτε δημοσιεύματα του Τύπου…" (Α. Γκίκας, ό. π.). Μια τέτοια δήλωση όμως, από τη μεριά ενός τόσο υψηλόβαθμου στελέχους, μόνο σαν αφελής και ένοχη προσπάθεια συγκάλυψης μπορεί να εκληφθεί. Οπωσδήποτε, είναι λίγο απίθανο ο επικεφαλής της KGB να γνώριζε για το θέμα μόνο ό,τι έλεγαν οι εφημερίδες. Τέλος, ούτε το ότι οι εκτελέσεις των Πολωνών έγιναν με γερμανικά όπλα αποδεικνύει κάτι, αφού είναι σαφές ότι η KGB θα έπαιρνε τα μέτρα της για να σβήσει τα ίχνη του εγκλήματος. Αντιστρέφοντας το ερώτημα, αν οι ναζί ήθελαν να στήσουν προβοκάτσια, το φθινόπωρο του 1941, όπως διαβεβαιώνει ο Μ. Μαΐλης, θα ήταν τόσο ηλίθιοι ώστε να χρησιμοποιήσουν γερμανικά όπλα; Δεν θα προτιμούσαν κάποιο τύπο σοβιετικού πιστολιού, από αυτά που λαφυραγωγούσαν μαζικά στον πόλεμο με την ΕΣΣΔ;

Οι αναφορές σε αντικομμουνιστές στο ΚΚΕ δεν περιορίζονται στους Μούχιν και Φουρ. Ανάλογης ποιότητας πηγές επικαλούνται στις "Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το Σοσιαλισμό" για το 18ο Συνέδριο. Ενδεικτικά αναφέρουμε τον αμερικανό πρεσβευτή στην ΕΣΣΔ Τζόζεφ Ντέιβις (στη μαρτυρία του ως θεατή των Δικών της Μόσχας στηρίζουν τη θέση ότι ο Μπουχάριν είχε γίνει πράκτορας, θεωρώντας την ίσως πιο έγκυρη από του "μισητού" Χρουστσόφ) και τον Λούντο Μάρτενς (για τον ωμό αντισοβιετισμό του οποίου, τη σύνδεσή του με νατοϊκούς, αντικομμουνιστές παράγοντες κ.λπ., έδωσε στοιχεία ο Γ. Ρούσης στον προσυνεδριακό διάλογο του ΚΚΕ, Ριζοσπάστης, 2.11.2008), χωρίς να τον αντικρούσει κανένα από τα λαλίστατα σαΐνια του Ριζοσπάστη.

Φυσικά, οι δημοσιολόγοι του ΚΚΕ μπορεί να φωνασκούν περί Γκαίμπελς κ.ο.κ. Με το να επικαλούνται τους Μούχιν και τους Μάρτενς, όμως, αποδεικνύουν τελικά πως οι ίδιοι είναι εφάμιλλοι, αν όχι χειρότεροι, πλαστογράφοι. Και ότι, σε κάθε περίπτωση, κίνητρό τους δεν είναι η ιστορική αλήθεια, ούτε η υπόθεση του κομμουνισμού, που δήθεν μονοπωλούν…

 

* Ο Χρήστος Κεφαλής είναι φυσικός, συγγραφέας.

 

Παραπομπές

 

[1]. Khruchchev Remembers, Λονδίνο 1971, τόμ. 1, σελ. 319.

[2]. Βλ. "Ένας Ρώσος Λιακόπουλος, πηγή των σταλινικών για το Κατίν", http://allotriosi.wordpress.com/2009/02/05/mukhin/

[3]. Γκ. Φουρ, "Ο Στάλιν και ο αγώνας για δημοκρατική μεταρρύθμιση". Βλ. http://eserver.org/clogic/2005/furr.html

ΠΗΓΗ: 13-04-2010, http://pontosandaristera.wordpress.com/2010/04/13/katyn-poutin-gkikas/

Σημείωση admin: Μια απάντηση από τον Ριζοσπάστη εδώ στην Αποικία μας, από το Νίκο Μπογιόπουλο:  http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=3231