Η καλή και η κακή πολιτική
Του παπα Ηλία Υφαντή
Ο Σ/τος Αιτ/νίας, που μου απαγόρευσε το κήρυγμα, δεν με έχει ακούσει ούτε μια φορά να. Απλά άκουσε τα όσα του είπανε οι κοσμικοί και θρησκευάμενοι ρουφιάνοι. Και με τη βάση αυτή «αποφάσισε και διέταξε» την απαγόρευση.
Και αυτό συνιστά βαρύτατο σφάλμα και ελάττωμα. Να ακούς, δηλαδή, μόνο τους ρουφιάνους και όχι κι εκείνους, εναντίον των οποίων οι ρουφιάνοι εκτοξεύουν το δηλητήριό τους.
Συνειδητή προδοσία στη Θράκη
Του Μητρ. Σισανίου και Σιατίστης Παύλου
Διάβασα μέ πολλή προσοχή τό κείμενο τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ἀλεξανδρουπόλεως κ. Ἀνθίμου σχετικά μέ τά ἀποτελέσματα τῶν ἐκλογῶν στήν Θράκη. (Σημείωση από τΜτΒ: Η εκλογική συμπεριφορά της μουσουλμανικής Μειονότητος στις Ευρωεκλογές του 2014).
Τούς προβληματισμούς του καί τά ἀμείλικτα ἐρωτήματά του. Παρετήρησα καί ὅσα διαδραματίσθηκαν τήν περίοδο ἐκείνη.
Παρακολουθῶ ἀπό χρόνια τό ἔγκλημα τό ὁποῖον συντελεῖται εἰς βάρος τῆς Θράκης ὄχι ἀπό κάποιους ξένους, ἀλλά ἀπό τήν Ἑλληνική Πολιτεία καί πιό συγκεκριμένα ἀπό τούς ἕλληνες βουλευτές τῆς περιοχῆς οἱ ὁποῖοι ἀνταλλάσουν τήν ἐκλογή τους μέ τήν ἐκχώρηση δικαιωμάτων καί τήν παράδοση ὅλου τοῦ Μουσουλμανικοῦ πληθυσμοῦ εἰς τήν ἐξουσία τοῦ Τουρκικοῦ Προξενείου.
Η ΔΕΗ ΘΝΗΣΚΟΥΣΑ
Του Απόστολου Παπαδημητρίου
Ο θάνατος της μεγαλύτερης δημόσιας επιχείρησης, της ΔΕΗ, είχε προαναγγελθεί, απλά εμείς, ο λαός δηλαδή και όχι οι κρατούντες, δεν είχαμε αναγνώσει την αγγελία. Βέβαια δεν ήταν αρκετά σαφής, καθώς δεν έγραφε περί θανάτου η σχετική οδηγία της ΕΕ (1992), αλλά περί απελευθέρωσης, είδος μετάβασης από τον «μίζερο» βίο υπό τον κρατικό εναγκαλισμό στην «ευδαιμονία» της δράσης της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Ήταν η εποχή κατά την οποία κατέρρεε ο υπαρκτός λεγόμενος σοσιαλισμός και ο μονοκράτωρ καπιταλισμός της νέας τάξης πραγμάτων ενεργούσε ως ενάγων κατά του κράτους, το οποίο θεωρούσε κακό επιχειρηματία.
Γκόοοολ!
του Νίκου Μπογιόπουλου
Από το διάβασμα και μόνο του τίτλου, είμαστε βέβαιοι ότι οι «δυσκοίλιοι» ξεκίνησαν ήδη να ψιθυρίζουν όλο… ευφυΐα: «Μα δεν βλέπετε στη Βραζιλία τις διαδηλώσεις;». Τις βλέπουμε άνθρωπέ μου. Αυτό που εσύ δεν βλέπεις είναι ότι στη Βραζιλία δεν διαδηλώνουν ενάντια στο ποδόσφαιρο. Δεν διαδηλώνουν ενάντια στο παιχνίδι. Διαδηλώνουν ενάντια στη ληστεία της FIFA και στην ενδοτικότητα της εκεί κυβέρνησης απέναντί της.
«Και τι έγινε που ο Σαμαράς (σ.σ.: ο Γιώργος, εννοείται…) έβαλε το πέναλτι, μήπως σωθήκαμε… από το Μνημόνιο;» – επιμένει ο «δυσκοίλιος». Όχι άνθρωπέ μου, δεν σωθήκαμε από τα Μνημόνια. Ούτε η πρόκριση ήταν προαπαιτούμενο για καμιά δόση από την… τρόικα. Τίποτα δεν άλλαξε. Όπως δεν άλλαξε και η τύχη των Φόκλαντ που ποτέ δεν πέρασαν στην Αργεντινή επειδή ο Μαραντόνα ντρίμπλαρε όλη την εθνική Αγγλίας και της τo «κάρφωσε». Αλλά αυτό δεν μας απαγορεύει να φωνάξουμε: «Γκόοοολ»!
ΤΟ ΟΠΙΟ ΤΟΥ ΛΑΟΥ
Του Απόστολου Παπαδημητρίου
Το ποδόσφαιρο είναι άθλημα συναρπαστικό. Επαληθεύεται αυτό από το πλήθος που παρακολουθεί τους αγώνες εθνικούς και διεθνείς. Ως ομαδικό άθλημα σαφώς υπερτερεί από την αντισφαίριση επί εδάφους, άθλημα που επιχειρούν να καθιερώσουν ευρύτερα οι οικονομικά ισχυροί χωρίς όμως επιτυχία.
Μεγάλωσα απέναντι από ποδοσφαιρικό γήπεδο επαρχιακής πόλης. Εκείνα τα πρώτα μετεμφυλιοπολεμικά έτη όλα ήταν δύσκολα αλλά συνάμα συναρπαστικά. Παιδιά εμείς μοιραζόμασταν το ίδιο γήπεδο, στο οποίο κατά Κυριακή αγωνιζόταν η τοπική ομάδα. Παρακολουθούσαμε τις προπονήσεις της με προπονητή κάποιον που προσφερόταν εθελοντικά να εξασκεί τους παίκτες. Κι εκείνοι φορούσαν τις στολές τους αφήνοντας κατά γης τα ρούχα τους. Μην είχαν τάχα κάτι στις τσέπες τους, για να το κλέψουν; Κι όταν νικούσαν τους αντιπάλους ένα πιάτο φαγητού ή ένα γλύκισμα ήταν η αμοιβή τους. Γι’ αυτό όμως κατέβαλλαν όλες τους τις δυνάμεις, όπως και εμείς οι μικροί αντιμετωπίζοντας, στην έδρα μας πάντοτε, τους συνομηλίκους μας των άλλων γειτονιών. Υπήρχε όμως κάτι που δεν μου άρεζε στην όλη ατμόσφαιρα. Ήταν ο φανατισμός.
«Αδωνιάδα», III*
Του Γιάννη Στρούμπα
Συνέχεια από την «Αδωνιάδα», II
Υπηρέτης της οικονομικής ολιγαρχίας, ο υπουργός Υγείας κ. Άδωνις [sic] Γεωργιάδης επιχειρεί να συγκαλύψει τον ιταμό του ρόλο αποδίδοντας σε άλλους ό,τι ακριβώς ισχύει για τον ίδιο, σπιλώνοντάς τους δηλαδή σαν τυράννους και δικτάτορες, ενώ εκείνος συμμετέχει με πάθος σε μία κατά τεκμήριο ολοκληρωτική εξουσία. Τα βέλη του στρέφονται, από την τηλεοπτική εκπομπή «Ελεύθερος σκοπευτής» του δημοσιογράφου κ. Γιώργου Τράγκα στις 20/3/2014, εναντίον των κυβερνήσεων του κ. Νικολάς Μαδούρο στη Βενεζουέλα και της κ. Κριστίνα Φερνάντες-Κίρχνερ στην Αργεντινή. Στόχος του κ. Γεωργιάδη είναι η κατάδειξη, όπως ο ίδιος την αντιλαμβάνεται, μέσω της σύγκρισης με την κατάσταση άλλων χωρών, της «ευεργετικής» διοίκησης της Ελλάδας από την παρούσα συγκυβέρνηση, «χάρη» στην οποία η χώρα απέφυγε τάχα εκτροπές: «Σήμερα κυκλοφορεί ένα βίντεο στο διαδίκτυο από ένα τανκς της Βενεζουέλας, είναι σε μια συνοικία εκεί μέσα στο Καράκας, κι έχει ανοίξει πυρ το τανκ [sic] και πυροβολεί σ’ ένα κτίριο […] Ο κ. Μαδούρο είναι ένας τύραννος δικτάτωρ, ο οποίος βγάζει τανκς στους δρόμους και πυροβολεί, κι έχουμε κάθε μέρα τρεις με τέσσερις νεκρούς.» Ακολούθως: «Ο Τσίπρας μάς είχε πει μακάρι να γινόμασταν Αργεντινή! Θες να βάλεις κάνα βίντεο από Αργεντινή, να δουν οι τηλεθεατές σου τι ήθελε να γίνουμε ο Τσίπρας; Θες να βάλεις κάνα βίντεο να δούμε; Για βάλε κάνα βίντεο να δούμε!» Και σε άλλο σημείο: «Το παιδί μου, ο δικός σου εγγονός, θα ζήσουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, επειδή έγινε ο Σαμαράς πρωθυπουργός. Αλλιώς θα ήταν στη δραχμή, θα ήταν στη Συρία τώρα και στην Ουκρανία.»
«Αδωνιάδα», II*
Του Γιάννη Στρούμπα
Συνέχεια από την… «Αδωνιάδα», I
Τι είναι ο φιλελευθερισμός; Τι ο νεοφιλελευθερισμός; Τι ο ολοκληρωτισμός; Τα εγχειρίδια πολιτικής θεωρίας ωχριούν μπροστά στις «βαθυστόχαστες» αναλύσεις του υπουργού Υγείας κ. Αδώνιδος [sic] Γεωργιάδη. Η «διαφωτιστική» θεώρηση συντελείται, πάντοτε, στην εκπομπή «Ελεύθερος σκοπευτής» του δημοσιογράφου κ. Γιώργου Τράγκα στις 20/3/2014, στον τηλεοπτικό σταθμό «Ε»: «Ο νεοφιλελευθερισμός, γι’ αυτό και λέγεται νεοφιλελευθερισμός, είναι η απόλυτη ελευθερία. Το αν η απόλυτη ελευθερία είναι κάτι καλό ή αν οδηγεί σε μεγάλες κοινωνικές ανισότητες, είναι άλλη συζήτηση, αλλά η βασική ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού είναι να μην εμπλέκεται το κράτος στα πόδια σου και να μη το βλέπεις μπροστά σου – όσο γίνεται λιγότερο, ενώ η βασική ιδεολογία του ολοκληρωτισμού είναι όλα τα ρυθμίζει το κράτος.» Η κακοήθης διαστρέβλωση των εννοιών από τον κ. Γεωργιάδη συμβαίνει απροκάλυπτα και με όρους σοφιστικούς. Έτσι, στον νεοφιλελευθερισμό, που ερμηνεύεται από τον πολιτικό άντρα ως η «απόλυτη ελευθερία» και η απόσυρση του κράτους από οποιαδήποτε εμπλοκή στις οικονομικές δραστηριότητες των ατόμων, αντιπαραβάλλεται ο ολοκληρωτισμός, στον οποίο «όλα τα ρυθμίζει το κράτος». Η νηπιώδης πονηριά του κ. Γεωργιάδη δημιουργεί ένα πλασματικό δίπολο, το «νεοφιλελευθερισμός-ολοκληρωτισμός», στο οποίο ο εγκλωβισμένος ακροατής μεταξύ των σκελών του διπόλου υποχρεώνεται να απορρίψει τον ολοκληρωτισμό, εφόσον ο μέσος νους τον συνδέει με την ανελευθερία, και να προκρίνει, φυσικά, την «απόλυτη ελευθερία». Το σόφισμα του κ. υπουργού στηρίζεται στην αλλαγή του πεδίου όπου εφαρμόζεται η ελευθερία: η «απόλυτη ελευθερία» του νεοφιλελευθερισμού αφορά την οικονομική δραστηριοποίηση. Η έλλειψη ελευθερίας του ολοκληρωτισμού αφορά πολιτικές ελευθερίες.
«Αδωνιάδα», I*
Του Γιάννη Στρούμπα
Στις 20/3/2014 και στον τηλεοπτικό σταθμό «Ε» εμφανίστηκε στην εκπομπή «Ελεύθερος σκοπευτής» του δημοσιογράφου κ. Γιώργου Τράγκα ο υπουργός Υγείας κ. Άδωνις [sic] Γεωργιάδης (όλη η συζήτηση: https://www.youtube.com/watch?v=n0apfTKLVVw). Δεν πρόκειται, ασφαλώς, για την πρώτη τηλεοπτική εμφάνιση του κ. Γεωργιάδη, κάθε άλλο μάλιστα. Η συγκεκριμένη εμφάνισή του, ωστόσο, αποτελεί κατά έναν ευσύνοπτο και περιεκτικό συνάμα τρόπο μια επιτομή συνολικά της ιδεολογίας και της πολιτικής σκέψης του υπουργού Υγείας. Αξίζει να μελετηθεί η σκέψη αυτή και να σχολιαστεί θέση προς θέση. Ο κ. Γεωργιάδης χαρακτηρίζεται από την ικανότητα να εκτρέπει τα τιθέμενα προς συζήτηση ζητήματα σε χώρους απρόσμενους για τους συνομιλητές του – ακόμη και προσάπτοντάς τους ανυπόστατες ιδιότητες, για τις οποίες καλούνται να απολογούνται και να αποδεικνύουν ότι δεν ισχύουν για το πρόσωπό τους –, να τους αιφνιδιάζει και να εμφανίζεται πειστικός, ενώ στην πραγματικότητα περιφέρει θέσεις αβάσιμες, ανιστόρητες, ανυποψίαστες πολιτικά, ανάλγητες κοινωνικά.
Ευθιξία εκτός θέματος*
Του Γιάννη Στρούμπα
Η αντίδραση της Ένωσης Αστυνομικών Αχαΐας στην κριτική που ασκεί η τηλεοπτική σατιρική εκπομπή «Ελληνοφρένεια» στους άντρες των σωμάτων ασφαλείας είναι άλλο ένα δείγμα του απόλυτου πολιτικού αποπροσανατολισμού που χαρακτηρίζει σύσσωμη την ελληνική κοινωνία. Με την ανακοίνωση που εξέδωσε τον προηγούμενο μήνα (Φεβρουάριος 2014), η Ένωση Αστυνομικών Αχαΐας θεωρεί ότι ο ήρωας-αστυνομικός της τηλεοπτικής σειράς παρουσιάζεται σαν «ηλίθιος», με συνέπεια στο πρόσωπο αυτού να διαπομπεύονται στο σύνολό τους οι άντρες της Αστυνομίας. Η προσβλητική σάτιρα εξωθεί την Ένωση στην υποβολή μηνυτήριας αναφοράς εναντίον των συντελεστών της «Ελληνοφρένειας».
Του παπα Ηλία Υφαντή
Είχα αρκετό καιρό να ιδώ τηλεόραση. Και, όταν αυτές τις μέρες έριξα μια ματιά, έμεινα κατάπληκτος. Ιδιαίτερα από κάποιες δημοσκοπήσεις. Στις οποίες παρουσιάζονται να προηγούνται στην προτίμηση των πολιτών οι αποκρουστικοί εκπρόσωποι των κομμάτων της προδοσίας και της υποτέλειας.