Η κρίση είναι viral

Από «το Βλέμμα»

[…] Σαν Ελληνaς, Hellene, Greek, Ρωμιός, Γραικός, Γιουνάν, βλέποντας την υστερική κλιμάκωση του βίντεο με τον εθνικό ύμνο στο τέλος, ένιωσα, πώς το λένε, embarassed. Η στερεοτυπικότητα και εντέλει το kitsch, που σφραγίζουν το περιεχόμενο και τη φόρμα του viral, προκύπτουν αναπόφευκτα από την εννοιολογική προσέγγιση του θέματος. Οι Έλληνες, η Ελλάδα, η ελληνικότητα προσεγγίζονται ως προϊόν για rebranding. Αλλά μια χώρα, ένας λαός, ένα έθνος, οι αναπαραστάσεις τους και το συμβολικό πεδίο το οποίο συγκροτούν διαχρονικά, δεν είναι βεβαίως ένα προϊόν ή μια εταιρεία, δεν είναι μπίρα, κινητό ή αυτοκίνητο, δεν είναι καν τουριστικός προορισμός.

Είναι δυναμικές έννοιες και ιστορικά υποκείμενα, με περιεχόμενα και ζητήσεις διαρκώς ανασημασιοδοτούμενα, είναι διαρκή διακυβεύματα και πολύσημη ανοιχτότητα. Η εννοιολογική αστοχία οδηγεί αναπόφευκτα στα απλοϊκά δίπολα του βίντεο, όπου το καλό στερεότυπο αντιπαραβάλλεται στο κακό στερεότυπο.

– Η συμπαθητική, ερασιτεχνική και ανυστερόβουλη προσπάθεια της νέας καλλιτέχνιδος, προκαλεί εντούτοις το ενδιαφέρον μας: ακριβώς διότι μέσα από την εννοιολογική της σύγχυση δείχνει πράγματι την πολλαπλή πνευματική σύγχυση στην οποία βρίσκονται οι Έλληνες σήμερα. Η κρίση ράγισε την εικόνα εαυτού, μάλλον, τις εικόνες εαυτού που είχαμε στα χρόνια της πλησμονής και της αμεριμνησίας. Ας συγκρίνουμε μόνο την αυτοαντίληψη του Έλληνα το 2004 και το 2010-12 μέσα σε ελάχιστα χρόνια εξατμίστηκε η αυταρέσκεια, γκρεμίστηκε η πίστη στην Ισχυρά Ελλάδα, φάνηκε τοξική η λατρεία της συσσώρευσης.

– Ράγισε η εικόνα: θα ήταν ορθότερο να λέγαμε ότι ραγίζει ο εαυτός η κρίση μας κάνει άλλους, δεν μας δείχνει απλώς άλλους. Ζώντας όμως βυθισμένοι σε έναν κόσμο εικόνων, σε έναν κόσμο θεάματος και φενάκης, περιτριγυρισμένοι από αντίγραφα και ομοιώματα, όταν ραγίζει ο εαυτός, το σώμα κι η ψυχή, νομίζουμε ότι ραγίζει η εικόνα του, ενώ ο πυρήνας, το ον, παραμένει αδιατάρακτος. Γι' αυτό λαχταράμε: βλάπτεται η εικόνα, να διορθώσουμε την εικόνα, τι βλέπουν οι ξένοι, τι θα πουν οι άλλοι.

Είπαμε: εικόνες εαυτού. Δεν μοιράζονται όλοι οι Έλληνες μία εικόνα εαυτού. Απλώνονται σε ένα συνεχές: από τον υπεραυτάρεσκο Ελληναρά, που κακοβλέπει όλους όσοι δεν του μοιάζουν, έως τον κομπλεξικό που μυκτηρίζει την Ελλάδα και τη συγκρίνει διαρκώς με το Έξω. Κλειστότητα, υπεραναπλήρωση, στασιμότητα, πτωχαλαζονία. Κατωτερότητα, εθελοδουλία, σουσουδισμός, υποτέλεια. Και στα δύο άκρα εξόριστες είναι η υπερηφάνεια, η αυτογνωσία, η αυτονομία, ο αυτοκαθορισμός, οι στοχαστικές προσαρμογές.

– Η ελληνικότητα δεν είναι προϊόν που αποζητά branding. Την φέρεις και σε φέρει, την ξεχνάς ενώ υπάρχει, την αλλάζεις και σε τρέφει. Είναι πολιτική και πνευματική αναζήτηση, είναι ταυτότητα υπό διαπραγμάτευση, είναι υπόσταση δυναμική εντός ιστορίας, με ρηγματώσεις, με τομές, με συνοχή και συνέχεια έχει πριν, έχει μετά, αλλά κυρίως έχει τώρα. Η κρίση είναι πικρή και viral – και μας διδάσκει.

ΠΗΓΗ: 26 Απριλίου 2012,  http://vlemma.wordpress.com/2012/04/26/i-krisi-einai-viral/

ΥΓ: Ευχαριστώ το φίλο Βασίλη Μ. για την … νύξη, ενώ οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου.

Της παραλυσίας…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Τι περίεργη σύμπτωση!… Οι εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 θα διεξαχθούν την Κυριακή του παραλύτου. Που είναι ταυτόχρονα και η ημερομηνία της επετείου της παράδοσης της χώρας στους Γερμανούς.

Και το ακόμη περιεργότερο: Ο παράλυτος της Βηθεσδά, για τον οποίο γίνεται λόγος στη σχετική περικοπή της ημέρας, υπέφερε απ' την παράλυση τριάντα οχτώ ολόκληρα χρόνια. Όσα κι εμείς απ' το καθεστώς της δικομματικής πολιτικής παραλυσίας. Και είναι χαρακτηριστική η ερώτηση του Χριστού προς τον παράλυτο: Θέλεις, του είπε, να γίνεις καλά;

Και θα ήταν τελείως αφύσικο, αν ο παράλυτος έλεγε ότι δεν θέλει ν' απαλλαγεί απ' το αφόρητο πολυχρόνιο μαρτύριό του. Και όμως αυτό, το πάντων παρολογότατο, ισχύει για μια σημαντική μερίδα Ελλήνων πολιτών. Οι οποίοι δεν θέλουν ν' απαλλαγούμε απ' το καθεστώς της δικομματικής παραλυσίας και προδοσίας, για χάρη της της γερμανικής αποικιοκρατίας.

Το καταδικάζουν, ενδεχομένως, με τα λόγια!  Γιατί ντρέπονται να πούνε φανερά ότι, κατά βάθος, το συμπαθούν και με κάθε τρόπο το υποστηρίζουν. Γιατί σαν τους φαρισαίους θέλουν να φαίνονται καλοί και δίκαιοι μπροστά στα μάτια των ανθρώπων…

Όταν όμως έρχεται η μέρα των εκλογών και η ώρα της ψηφοφορίας, αφήνουν το δόλιο και υποκριτικό χαρακτήρα τους να διαπράξει εκεί, πίσω από το παραβάν, το δολοφονικό και ανόσιο έργο τους. Μετά τη θεραπεία ο Χριστός συνάντησε και πάλι τον παράλυτο: Είδες, του είπε, πόσο ωραίο είναι να έχεις την υγεία σου!

Είναι καιρός να συνειδητοποιήσεις ότι τόσα χρόνια υπέφερες εξαιτίας των αμαρτιών σου. Πρόσεξε, λοιπόν, μην επαναλάβεις τα ίδια, για να μην πάθεις ακόμη χειρότερα.

Κι αυτό επαναλαμβάνει και σε μας σήμερα: Η πολιτική παραλυσία και η δική σας παράλυση, μας λέει, οφείλεται στις προσωπικές και, ιδιαίτερα, στη συγκεκριμένη περίπτωση, στις κοινωνικές σας αμαρτίες.

Τόσα χρόνια οι ψεύτες και οι κλέφτες και οι απατεώνες πολιτικοί σας λήστευαν ποικιλοτρόπως. Κι όμως εσείς, κάθε τέσσερα χρόνια, που σας δινόταν η ευκαιρία ν' απαλλαγείτε απ' αυτούς τους ξαναψηφίζατε.

Και τους δίνατε έτσι τη δυνατότητα να συνεχίσουν το ολέθριο για σας και την πατρίδα κακούργημά τους. Και να πού σας κατάντησαν! Να ζείτε σε μια απ' τις πιο όμορφες και πιο πλούσιες χώρες του κόσμου κι όμως να είστε ένας απ' τους πιο δυστυχισμένους και εξευτελισμένους λαούς της Γης.

Κι αναρωτιέται κανείς, αλήθεια, δεν σας αρέσει η ελευθερία και η αξιοπρέπεια!

Ίσως κάποιους από σας να μη σας έχει αγγίξει ακόμη η δυστυχία. Έχει όμως συνθλίψει και συντρίψει τους συνανθρώπους σας. Που είναι άστεγοι και πεινασμένοι. Και αυτοκτονούν απ' την απελπισία. Και ασφαλώς δεν θ' αργήσει να έρθει και η δική σας η σειρά. Γιατί η τσουνάμι της παραλυσίας δεν γνωρίζει όρια…

Και είναι τώρα η τελευταία ευκαιρία, που σας δίνεται, να σταματήσετε τον κατήφορο προς την καταστροφή. Γιατί είναι αδιανόητο να νομιμοποιήσετε και να επικυρώσετε με την ψήφο σας την προδοσία, τη σκλαβιά και τη λεηλασία σε βάρος της πατρίδας σας και του εαυτού σας!

Όπως έχουν το απύθμενο θράσος να σας ζητούν οι αρχιτέκτονες του πρωτοφανούς αυτού ανοσιουργήματος να κάμετε! Κάνοντας το άσπρο μαύρο και βαφτίζοντας το φως σκοτάδι. Όπως υπαγορεύουν τα σκοτεινά συμφέροντα τα δικά τους και των πατρώνων τους! Κι ακόμη…

Μπορεί να είστε τόσο διεστραμμένοι, ώστε να μη θέλετε το καλό της πατρίδας και των συνανθρώπων σας; Και, αντίθετα, να νιώθετε ευχαρίστηση με τη δυστυχία και την καταστροφή τους!

Εγώ σας έδωσα σάρκινες καρδιές. Γιατί όμως εσείς τις κάματε πέτρινες; Ως πότε θα πηγαινοέρχεστε από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη! Από τις πράσινες κάμπιες στις γαλάζιες ακρίδες! Απ' τα Σόδομα στα Γόμορρα!

Μέχρι τώρα συμπεριφερόσασταν, απέναντί τους, σαν πρόβατα, γιατί σας εξαπατούσαν με την προβιά, που φορούσαν. Τώρα όμως, που έβγαλαν τις προβιές και είδατε τα λυκοτόμαρά τους και δοκιμάσατε τα λυκόδοντά τους, είναι αδιανόητο να συμπεριφέρεστε κατά τον ίδιο τρόπο!

Και να φτάσετε στο κατάντημα να θέλετε ν' ανακηρύξετε και πάλι τους ολετήρες σας προστάτες και σωτήρες σας!

παπα-Ηλίας,  Μαΐου 3, 2012,  http://papailiasyfantis.wordpress.com/2012/05/03/… Της παραλυσίας…82/ 

Κωλοτούμπα Τσίπρα για το δημόσιο χρέος – «ΟΧΙ ΜΟΝΟΜΕΡΕΙΣ ΛΥΣΕΙΣ»

Του Λεωνίδα Βατικιώτη*

Εξόχως αποκαλυπτική αποδείχτηκε η απάντηση που έδωσε ο Αλέξης Τσίπρας, επικεφαλής του ψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ, στην διακαναλική συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε σε ερώτηση του Γιώργου Λαουτάρη, εκ μέρους του Πριν. Η ερώτηση ήταν η εξής: «Κύριε πρόεδρε, παρατηρώ με προσοχή τις δημόσιες παρεμβάσεις του ΣΥΡΙΖΑ και έχω διαπιστώσει μια σταδιακή έκπτωση σε ένα από τα βασικά σας συνθήματα σχετικά με το χρέος. Το 2010 κάνατε λόγο για στάση πληρωμών για το δημόσιο χρέος προς τους πιστωτές. Το 2011 μιλήσατε για τριετή αναστολή πληρωμών του δημοσίου χρέους. Στην εκλογική διακήρυξη τώρα του 2012 αναφέρετε την αναστολή πληρωμών μόνο ως διαπραγματευτικό μέσο. Και ήθελα να ρωτήσω: Γι' αυτή τη μετατόπιση ευθύνεται η πολιτική συμμαχιών σας το τελευταίο διάστημα; Και εν πάση περιπτώσει ποιες προϋποθέσεις θέτετε για να επιβάλετε στάση πληρωμών του δημοσίου χρέους προς τους πιστωτές;»

Τα βασικά σημεία από την απάντηση του Αλέξη Τσίπρα, ήταν τα εξής: «Αλλιώς ήταν τα πράγματα πριν από δύο χρόνια, αλλιώς ήταν πριν από το PSI, αλλιώς είναι τώρα μετά το PSI. Τώρα το μεγαλύτερο μέρος του χρέους μας είναι θεσμικό, είναι κρατικό. Διακρατικών σχέσεων πρόβλημα είναι αυτή τη στιγμή το μεγαλύτερο μέρος του χρέους μας. Δεν μπορείς να το αντιμετωπίζεις με τη λογική ότι θα το λύσεις μονάχα με μια μονομερή απόφαση απέναντι στους πιστωτές, τους ιδιώτες πιστωτές. Είναι και ζήτημα διακρατικών σχέσεων. Γι' αυτό είπα ότι είναι και ζήτημα μιας συνολικής επαναδιαπραγμάτευσης των όρων με τους οποίους η χώρα μας εντάσσεται στο διεθνές γίγνεσθαι, στον διεθνή και ευρωπαϊκό καταμερισμό εργασίας. Μια ισχυρή επαναδιαπραγμάτευση των όρων ένταξής μας, αν θέλετε, στην ίδια την ΕΕ και την Ευρωζώνη. Κι εκεί πρέπει να κάνεις και συμμαχίες. Συμμαχίες με τις άλλες χώρες που έχουν το ίδιο πρόβλημα και κυρίως κοινωνικές συμμαχίες, να έχεις λαϊκό κίνημα να σε στηρίζει σ' αυτή την προοπτική… Και σε κάθε περίπτωση λέμε ότι δίκαιη και βιώσιμη λύση μπορεί να έρθει μόνο μέσα από μια πολιτική λύση σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο».

Η πραγματικότητα είναι ότι, αδιαμφισβήτητα, η σύνθεση του χρέους έχει αλλάξει άρδην μετά την αναδιάρθρωση που έγινε επ' αφορμή το PSI. Ειδικότερα μετά την αναδιάρθρωση το δημόσιο χρέος έπαψε να είναι ιδιωτικό (όπως ήταν κατά τα δύο τρίτα περίπου) κι έγινε διακρατικό ή «θεσμικό» (κατά την ίδια σχεδόν αναλογία). Συγκεκριμένα, και με βάση πρόσφατα στοιχεία της ελβετικής τράπεζας UBS, πριν την αναδιάρθρωση το ελληνικό χρέος ανήκε: Πρώτο σε ελληνικές τράπεζες κατά 22% (73,9 δισ. ευρώ), σε άλλους έλληνες επενδυτές κατά 8% (26 δισ.) και μη έλληνες επενδυτές κατά 32% (106,1 δισ.). Αυτές οι τρεις κατηγορίες με συνολική ποσοστιαία συμμετοχή της τάξης του 62% απαρτίζουν το λεγόμενο ιδιωτικό χρέος. Από την άλλη, το δημόσιο χρέος προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ανερχόταν στο 16% του συνόλου (55 δισ. ευρώ), στο ΔΝΤ 6% (20,7 δισ.) ενώ διμερή δάνεια αντιπροσώπευαν το 16% (55,3 δισ.). Το σύνολο του λεγόμενου θεσμικού ανερχόταν επομένως πριν την αναδιάρθρωση στο 38% γενικού δημόσιου χρέους.

Μετά την αναδιάρθρωση η παραπάνω σχέση σχεδόν αντιστρέφεται! Οι ελληνικές τράπεζες κατέχουν το 10% (25,3 δισ. ευρώ), άλλοι έλληνες επενδυτές 3% (8,9 δισ.) και μη έλληνες επενδυτές το 14% (36,3 δισ.). Το ιδιωτικό μέρος του δημόσιου χρέους επομένως αντιπροσωπεύει το 27% του συνόλου. Από την άλλη, το χρέος προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ανέρχεται στο 21% (55 δισ. ευρώ), προς το ΔΝΤ 8% (20,7 δισ.), προς το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας μέσω του οποίου δάνεισαν τα κράτη μέλη της ευρωζώνης το 23% (58,4 δισ.) και τα διμερή δάνεια το 21% (55,3 δισ. ευρώ). Το θεσμικό μέρος του ελληνικού δημόσιου δανεισμού επομένως αντιπροσωπεύει πλέον το 73% του συνόλου.

Όμηρος της ευρωλαγνείας του ο πρόεδρος του ΣΥΝ κι επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει υποταγή στους πιστωτές

Η μεταβολή ωστόσο που συντελέστηκε δεν ήταν τεχνικής φύσεως, ουδέτερη δηλαδή πολιτικά και κοινωνικά. Η απόφαση της Τρόικας και πιο συγκεκριμένα της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αναδιαρθρώσει το ελληνικό δημόσιο χρέος ισοδυναμούσε στην πράξη με μια ιδιόμορφη «κρατικοποίησή» του. (Πρακτική που έχει ακολουθηθεί απαράλλακτη και σε άλλες χώρες στο παρελθόν, όπου έγινε αναδιάρθρωση δημόσιου χρέους, όπως στη Βραζιλία). Με άλλα λόγια τα κράτη της ευρωζώνης, λειτουργώντας σαν «λευκοί ιππότες», παρείχαν στο ελληνικό δημόσιο την απαραίτητη ρευστότητα και κυρίως εγγυήσεις υπό δρακόντειους, τιμωρητικούς όρους εξοντωτικής λιτότητας, βοηθώντας με αυτό τον τρόπο να ολοκληρωθεί το πρόγραμμα ανταλλαγής των ομολόγων, για να σώσουν τις τράπεζες τους. Όχι την Ελλάδα! Ο κίνδυνος τον οποίο ήθελαν να αποτρέψουν ήταν η παύση πληρωμών του ελληνικού δημοσίου προς τους πιστωτές που θα μετέτρεπε τα ομόλογα σε παλιόχαρτα. Γι' αυτό και δέχθηκαν προς ώρας την «κρατικοποίηση» του δημόσιου δανεισμού, μεταβιβάζοντας στους φορολογούμενούς τους το κόστος διάσωσης των τραπεζών τους. Τα κράτη της ευρωζώνης σε αυτό το πλαίσιο δεν κλήθηκαν να υπηρετήσουν τις αρχές της αλληλεγγύης, επάνω στις οποίες έχει ιδρυθεί η ΕΕ, σύμφωνα με το ερμηνευτικό σχήμα των ευρωλάγνων! Με τον τρόπο που λειτούργησαν επιβεβαίωσαν όχι μόνο την φύση τους ως κράτη υποταγμένα στην ιδιωτική, καπιταλιστική κερδοφορία, αλλά επίσης και τον ανταγωνιστικό χαρακτήρα της ΕΕ, προς διάψευση προφανώς αφελών έως παιδαριωδών ερμηνειών που πίσω από την ίδρυση της ΕΕ ακόμη και της ευρωζώνης διακρίνουν την πραγμάτωση της φιλίας των λαών και την διεθνιστική αλληλεγγύη. Αυτή ακριβώς είναι η ανάλυση των ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ για την ευρωπαϊκή ενοποίηση: κανένα ταξικό πρόσημο, καμιά ιεραρχική σχέση μεταξύ των 17 κρατών μελών της ευρωζώνης ή των 27 της ΕΕ.

Μια έμπρακτη απόδειξη των ανταγωνιστικών σχέσεων που διέπουν την λειτουργία της ευρωπαϊκής ιμπεριαλιστικής ολοκλήρωσης ήρθε μόλις την προηγούμενη εβδομάδα. Αφορούσε την αποκάλυψη ότι η Φινλανδία έλαβε τελικά τα 311 εκ. ευρώ που ζητούσε ως εγγύηση για την συνεισφορά της στο δεύτερο δάνειο προς την Ελλάδα, που κατ' ευφημισμό αποκαλείται «πακέτο διάσωσης». Το σημαντικότερο θέμα εδώ προφανώς είναι η υποκρισία της κυβέρνησης Παπαδήμου και των αρμόδιων υπουργών που ενώ διαβεβαίωναν με κάθε τρόπο, ακόμη και από το βήμα της Βουλής, ότι δεν υφίσταται συμφωνία παροχής εγγυήσεων προς την Φινλανδία, στην πράξη είχαν συνομολογήσει! Κι αποκαλύφθηκε τώρα. Οι λεπτομέρειες μάλιστα προκαλούν ανατριχίλα, γιατί τα χρήματα που έλαβαν τελικά οι Φιλανδοί κόπηκαν από συντάξεις. Κατά συνέπεια η άλλη όψη της μετατροπής του δημόσιου χρέους σε ιδιωτικό είναι: πρώτο, οι δραματικές περικοπές σε μισθούς και συντάξεις που επιβλήθηκαν κατ' απαίτηση των κρατών – δανειστών, των θεσμικών δηλαδή πιστωτών, δεύτερο οι σχέσεις σύγκρουσης που διαμορφώθηκαν μεταξύ Ελλάδας και κρατών – πιστωτών και τρίτο η μαχητική παρέμβαση των αστικών κρατών της ΕΕ στην πλευρά των τραπεζών τους!

Όλα τα παραπάνω μόνο ο Αλέξης Τσίπρας και οι δυνάμεις του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δεν τα είδαν! Εξακολουθώντας όμως ακόμη και σήμερα να αντιμετωπίζουν την ΕΕ και την ευρωζώνη ως «σπίτι των λαών» και συμπύκνωση του διεθνισμού της Αριστεράς (λες και δεν είναι οι ευρωπαϊκές πολυεθνικές που αποτέλεσαν την κινητήρια δύναμη για την προώθηση της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης από την δεκαετία του '50 μέχρι σήμερα) στην πράξη δηλώνουν την υποταγή τους στους πιστωτές και υπονομεύουν την πάλη για διαγραφή του δημόσιου χρέους. Όμηροι της ευρωλαγνείας τους δεν βλέπουν ότι ειδικά σήμερα οποιαδήποτε προσπάθεια για μονομερή παύση πληρωμών και διαγραφή μέρους ή όλου του δημόσιου χρέους περνάει μέσα από την σύγκρουση με τους πιστωτές και μονομερείς αποφάσεις. Κι αν πριν την εφαρμογή του προγράμματος ανταλλαγής των ομολόγων πιστωτές ήταν οι τράπεζες, πλέον σχεδόν σε αποκλειστικό βαθμό είναι τα κράτη μέλη της ΕΕ και η ίδια η ΕΕ που έχει αναλάβει την θεσμική τους εκπροσώπηση και την υπεράσπιση των αυτοτελών συμφερόντων τους ως πιστωτών.

Από την «πολιτική λύση σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο» που ευαγγελίζεται ο επικεφαλής του ψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ έχει εξοβελιστεί κάθε σύγκρουση και στην πράξη σημαίνει υποταγή στους πιστωτές! Οι δυνάμεις του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ μάλιστα δεν έχουν αντιληφθεί ότι αυτή η προσέγγιση τους κάνει να αποδεχθούν στην πράξη τον εγκλωβισμό στην Λέσχη του Παρισιού (όπου διεκπεραιώνονται οι αναδιαρθρώσεις διακρατικών δανείων) κι η οποία αποτελεί αποδεδειγμένα κρεματόριο σε βάρος κρατών – οφειλετών, όπως δείχνει κι η εμπειρία της Αργεντινής. Ενδεχομένως κι η Λέσχη του Παρισιού να χαρακτηριστεί κι αυτή …σπίτι των λαών.

Αντίθετα με τις θεσμικές αυταπάτες που δημιουργεί η ευρωλιγούρικη άποψη του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ για το δημόσιο χρέος οι τελευταίες όχι μονοσήμαντα αρνητικές εξελίξεις γύρω από την σύνθεσή του υπογραμμίζουν τα εξής συμπεράσματα:

Πρώτον, απαιτείται πλέον πολύ πιο μαχητική και ριζοσπαστική πάλη για να μην πληρωθεί. Τα τμήματα του χρέους που εύκολα διαγράφονται, αναδιαρθρώθηκαν κι έχουν σχεδόν εξανεμιστεί.

Δεύτερο, πάλη ενάντια στο δημόσιο χρέος σημαίνει πολύ πιο έντονα (ακόμη και σε σχέση με το 2011 ή το 2010!) πάλη ενάντια στο ευρώ και την ΕΕ.

Τρίτο, κι αυτό είναι το μοναδικό αισιόδοξο, η πάλη για τη διαγραφή του χρέους διευκολύνεται στον βαθμό που ο προηγούμενος κατακερματισμός του (ο οποίος επέβαλε την αναζήτηση κάθε ξεχωριστού ομολόγου και την απόδειξη ότι αυτό αντιστοιχούσε σε απεχθές ή παράνομο χρέος) έχει ξεπερασθεί και πλέον το δημόσιο χρέος είναι συγκεντρωμένο σε λιγότερα χέρια.

Η καταγγελία επομένως των δύο δανειακών συμβάσεων (η πρώτη εκ των οποίων δεν έχει καν ψηφισθεί από την Βουλή ενώ η δεύτερη βρίθει από συγκρούσεις με το διεθνές δίκαιο και το σύνταγμα) μπορεί αυτομάτως να παραγράψει τα δύο τρίτα του δημόσιου χρέους. Προϋπόθεση όμως είναι η σύγκρουση με τους δανειστές, δηλαδή την ΕΕ, κι όχι η δήλωση νομιμοφροσύνης απέναντί της όπως κάνουν ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, αποφεύγοντας ακόμη και να χρησιμοποιήσουν τον όρο καταγγελία των δανειακών συμβάσεων!

* Πριν, 5 Μαΐου 2012

ΠΗΓΗ: 04/05/2012, http://leonidasvatikiotis.wordpress.com/2012/05/04/….BF/ 

ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ

Ή ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΛΠ(ΙΚ)ΕΣ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΣΤΗ ΜΕΤΕΚΛΟΓΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Του Γιώργου Κ. Καββαδία*

Αντισταθείτε πάλι σ' όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι
σ' όλους που γράφουν λόγους για την εποχή…
στις κολακείες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις
από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό αρχηγό τους.

Μ. Κατσαρός

Λίγες ώρες απομένουν πριν βγούμε από τον… παράδεισο των προεκλογικών υποσχέσεων και προσγειωθούμε ακόμα πιο ανώμαλα στην κοινωνική κόλαση της Τρόικας μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων. Ωστόσο οι εκλογές αυτές έχουν πολλές ιδιαιτερότητες, αφού για πρώτη φορά είναι πολύ πιθανό και τα δύο κόμματα εξουσίας να είναι μειοψηφία στο εκλογικό σώμα με ποσοστό κάτω από το 50%.

Και το κυριότερο ότι οι ψηφοφόροι του ΠΑ.ΣΟ.Κ. γνωρίζουν ότι με την ψήφο τους μπορεί να αναδείξουν ως πρωθυπουργό τον αρχηγό της Ν.Δ. Α. Σαμαρά (με τη συνδρομή του ληστρικού εκλογικού συστήματος που «χαρίζει» 50 έδρες στο πρώτο κόμμα!) και αντίστοιχα οι Νεοδημοκράτες ως συγκυβερνήτη τον αρχηγό του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ε. Βενιζέλο.

ΣΠΙΡΑΛ ΘΑΝΑΤΟΥ (SPIRAL OF DEATH) TO MNHMONIO 2

Για πρώτη φορά, επίσης, βρισκόμαστε πριν από τις κάλπες γνωρίζοντας ότι οι όποιες προεκλογικές υποσχέσεις είναι μια μεγάλη απάτη, αφού το Μνημόνιο 2 που υπέγραψαν τα δύο κόμματα θα αποτελέσει τη βάση της πολιτικής τους από τη Δευτέρα. Η κυβερνητική σταθερότητα που επαγγέλλονται εκβιαστικά σημαίνει εμπέδωση της ξενοκρατίας και της κοινωνικής λεηλασίας. Αναλαμβάνουν τον ρόλο του μεσολαβητή και διεκπεραιωτή της πολιτικής της τρόικας, της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ.

Χρησιμοποιώντας τη γλώσσα – Πινόκιο της εξουσίας επιχειρούν να διαστρέψουν την πραγματικότητα. Προβάλλουν ως μονόδρομο τη βαρβαρότητα των αλλεπάλληλων μνημονίων επαναλαμβάνοντας, απειλητικά, ότι «εναλλακτικός» δρόμος είναι, μόνο, η «ακυβερνησία», το «χάος», η «άτακτη χρεοκοπία», η «άτακτη οπισθοδρόμηση» κοκ. Ποιοι; Λυτοί που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία και την υποδούλωση, αυτοί που βύθισαν το λαό στην ανεργία, τη φτώχεια και την εξαθλίωση. Οι αποκλειστικά, υπεύθυνοι για την εφιαλτική πορεία της βίαιης, μεγάλης οπισθοδρόμησης. Προβάλλουν τον «ευρω- παράδεισο» την ώρα που η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Ελλάδα θα μείνουν «κολλημένες» σε έναν πολύ βαθύτερο οικονομικό βούρκο από ό, τι είχαν προβλέψει τον Ιανουάριο, μόλις τρεις μήνες πριν, σύμφωνα με 40 οικονομικούς αναλυτές σε δημοσκόπηση του Reuters.Ισπανία, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ιταλία ακολουθούν την Ελλάδα στο χορό της παρατεταμένης οικονομικής κρίσης. Παριστάνουν τις δυνάμεις της «ευθύνης», της «ασφάλειας» και της «τάξης» και εκβιάζουν το λαό επισείοντας, ως φόβητρο, την ακυβερνησία, το χάος και την καταστροφή της επόμενης ημέρας, αν δεν υπάρξει η λαϊκή συμμόρφωση και υποταγή.

Υπόσχονται «ανάπτυξη» ακόμα και «ανατροπή» και «κοινωνική δικαιοσύνη» αυτοί που με την πολιτική της πιο ακραίας λιτότητας, το μόνο που αναπτύσσουν είναι η ύφεση, η φτώχεια φορώντας στους εργαζόμενους και τους μικρομεσαίους το σπιράλ του θανάτου («Spiral of Death»)! Ατέλειωτη είναι η «λίστα Παπαδήμου» που κωδικοποιεί τις «Μνημονιακές δράσεις» από την Δευτέρα κιόλας. Τα νέα μέτρα που προβλέπονται να εφαρμοστούν με βάση το Μνημόνιο 2 φθάνουν το 7% του ΑΕΠ ή περίπου 14 -15 δις. ευρώ. Μείωση συντάξεων που τα τελευταία δύο χρόνια μειώθηκαν μέχρι 40% και των «κουτσουρεμένων» μισθών κατά 24% ακόμα μέχρι το 2013 στέλνοντας τους πιο φτωχούς να ψάχνουν τα σκουπίδια για φαγητό, «κούρεμα» κατά 30% του εφάπαξ. Από τη σοκαριστική έρευνα του Ευρωβαρόμετρου προκύπτει ότι η Ελλάδα κατέχει μια θλιβερή πρωτιά, αφού το 45%, περίπου 1 στους 2 δεν είχε χρήματα ούτε για το φαγητό του. Μείωση φαρμακευτικών δαπανών και καταργήσεις – συγχωνεύσεις νοσοκομείων με αποτέλεσμα να μένουν χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη οι ασφαλισμένοι και να καταδικάζονται σε θάνατο οι πιο φτωχοί. «Προσφορά περιουσιακών στοιχείων για πώληση», με άλλα λόγια ιδιωτικοποήσεις – ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας. Απολύσεις 150.000 δημοσίων υπαλλήλων μέχρι το 2015. Εκτίναξη της ανεργίας, , όταν ήδη έχουμε 21,8 %. Καταστροφή μιας γενιάς νέων με όνειρα με ελπίδες με τη μετατροπή τους σε ομήρους της εκ περιτροπής απασχόλησης, της ενοικιαζόμενης εργασίας, της μερικής απασχόλησης, των διαφόρων «προγραμμάτων». Ήδη η «γενιά των 700 ευρώ» (G -700) χαμηλώνει ακόμα περισσότερο τις προσδοκίες της και γίνεται «γενιά των 500 ευρώ» (G – 500), ενώ η Λαγκάρντ, επικεφαλής του ΔΝΤ επιτάσσει τη βαλκανιοποίηση των μισθών στα επίπεδα των 300 ευρώ. Ακόμα χειρότερες είναι οι προβλέψεις για την απασχόληση και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις με δεδομένη τη συνέχιση της πρωτοφανούς ύφεσης που και το 2012 θα κινηθεί άνω του 5%. Λίγο πριν από το "λουκέτο" βρίσκονται τουλάχιστον 180.000 επιχειρήσεις κυρίως στον χώρο του εμπορίου, ενώ σε άμεσο κίνδυνο βρίσκονται άλλες 200.000, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν τουλάχιστον άλλες 300.000 θέσεις εργασίας. Αυτή είναι η πολιτική τους που επωάζει τα χρυσά αυγά του φιδιού.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΚΕΡΔΟΦΟΡΙΑ

«Υπάρχουν χρήματα. Υπάρχει κανείς που αμφισβητεί

ότι αυτή η χώρα παράγει πλούτο»;

Γ. Παπακωνστντίνου πρώην Υπ. Οικ.

Με το άλλο χέρι θα συνεχίσουν να δίνουν τον κόπο των εργαζομένων στους χορτάτους και ζάπλουτους. Αυτοί που στήριξαν και στηρίζουν κάθε διαφθορά που άφησαν συγγενείς και κομματικούς σας φίλους να αλώσουν το δημόσιο χρήμα προκάλεσαν με τον διεφθαρμένο τρόπο ζωής. Πολλοί από αυτούς ανεπάγγελτοι που απόκτησαν τεράστια περιουσία στα χρόνια της …πολιτικής τους καριέρας. Με την πολιτική τους ισχυροποιούν το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Η διογκούμενη κερδοφορία του οδηγεί σε αφόρητες πιέσεις. Οι τράπεζες μέχρι το 2011 είχαν επιδοτηθεί από το κράτος με 60 δις, ενώ από την έναρξη της κρίσης το 2008 το κράτος έχει αποφασίσει τη χορήγηση εγγυήσεων ύψους 155 δις. Και τα 28 δις ζημίες που ανακοίνωσαν πρόσφατα, θα καλυφθούν από τα 50 δις του Μνημονίου 2 που θα τους δοθούν. Δηλαδή, ό,τι κερδίζουν το κρατούν για την πάρτι τους, κι όταν έχουν ζημιές τις φορτώνουν στο λαό δικαιώνοντας τη ρήση του Τόμας Τζέφερσον ότι «τα τραπεζικά ιδρύματα είναι πιο επικίνδυνα για τις ελευθερίες μας από τους τακτικούς στρατούς». Το 2010 οι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο εταιρείες είχαν κέρδη 7,3 δις ευρώ. Οι Έλληνες εφοπλιστές κατείχαν, το Μάρτιο του 2012, 3.760 πλοία, δηλαδή το 15% της παγκόσμιας χωρητικότητας, αλλά μόνο 862 από αυτά έφεραν την ελληνική σημαία. Σύμφωνα με στοιχεία των βρετανικών αρχών, την τελευταία διετία έχουν αποκτηθεί από Έλληνες ακίνητα στο Λονδίνο αξίας άνω του 1 δις ευρώ. Μόνο σε δύο χρόνια και μόνο στο Λονδίνο! Βέβαια, υπάρχουν κι εκείνοι που προτιμούν αγορές στο Βερολίνο και φυσικά οι πιο «παραδοσιακοί» συνεχίζουν να αγοράζουν στο Μονακό, την Κυανή Ακτή, το Παρίσι και τη Νέα Υόρκη. Η ολιγαρχία του πλούτου τρέφεται από την κρίση, αφού έβγαλε πολλά δις (600 έγραψε το Σπίγκελ) στην Ελβετία και τώρα τα στέλνει στην Καραϊβική. «Την ώρα όμως που τα χαμηλότερα στρώματα πλήττονται από την κρίση, οι πλούσιοι βγάζουν τα λεφτά τους σε λογαριασμούς στο εξωτερικό και τα βάρη τα σηκώνουν αυτοί που δεν έχουν» παραδέχεται ακόμα και η Α. Μέρκελ («Έθνος» 23 -2 -12)

ΕΜΕΙΣ! ΟΧΙ, ΑΥΤΟΙ!

Είναι βέβαιο ότι το έγκλημα σε βάρος των εργαζομένων και της χώρας θα επιφέρει και την τιμωρία. Οι εκλογές είναι μια ευκαιρία για να μαυρίσουμε όσους μαυρίζουν τη ζωή μας . Απέναντι στην επέλαση των βαρβάρων να αντισταθούμε ενισχύοντας τις δυνάμεις της αντίστασης και της ελπίδας, την αντισυστημική αριστερά. Το δίλημμα ή εμείς ή αυτοί είναι υπαρκτό. Η μεγαλύτερη τιμωρία για τους δυνάστες και «δανειστές» του λαού είναι η οργάνωση του αγώνα από την επομένη των εκλογών και η συγκρότηση ενός παλλαϊκού μετώπου αντίστασης και ανατροπής. Για να ανοίξει ο δρόμος ώστε να γίνει ο λαός πραγματικός αφέντης στον τόπο του.

* http://gkavadias.blogspot.com

ΠΗΓΗ: 4-5-2012, http://www.alfavita.gr/artro.php?id=63467

…Φταίει κι ο λυράρης, φταίει κι' ο ίδιος ο λαός που είναι μαραζιάρης

Του Γιώργου Καραμπελιά

Την τελευταία προεκλογική εβδομάδα τα πράγματα οδηγούνται σε έναν κυριολεκτικό τραγέλαφο, που αποκαλύπτει το πώς και γιατί η Ελλάδα έχει οδηγηθεί σε αυτή τη βαθύτατη και αδιέξοδη κρίση.

Η χώρα σ' αυτές τις εκλογές «πλέει εις την μελανόλευκον», όπως έγραψε ο αξέχαστος Μίνως Αργυράκης, βουλιάζει σε μια πολύπλευρη κρίση, την τελική φάση της οποίας έχουν πυροδοτήσει  οι πιο άθλιες ελίτ που έχει γνωρίσει στη μακρά ιστορία του ο ελληνισμός. Την ίδια στιγμή εξελίσσεται ένα απίστευτο θέατρο του παραλόγου, στο οποίος δυστυχώς έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης και ο ίδιος ο ελληνικός λαός.

Ο ελληνισμός ζει τις δυσκολότερες στιγμές του μετά τον πόλεμο και την Κατοχή. Αντιμετωπίζει μια κρίση με διαστάσεις τρομακτικές. Κατ' αρχάς και κατ' εξοχήν συμπιέζεται γεωπολιτικά. Η Δύση, που υποχωρώντας στρατηγικά απέναντι στην αναδυόμενη άπω Ανατολή είναι διατεθειμένη να μας «κάψει», χρησιμοποιώντας μας σαν αναλώσιμη ύλη, όπως είχε κάνει και άλλοτε στο παρελθόν. Η ισλαμική Ανατολή, με αιχμή του δόρατος τη νεο-οθωμανική Τουρκία, αφού πέρασε οριστικά τον Βόσπορο το 1922, βρίσκεται τώρα στις πύλες της Αθήνας.

Η Γερμανία για να αντιμετωπίσει την Κίνα θέλει να μεταβάλει την περιοχή μας σε ζώνη ειδικευμένων μεταναστών που θα ταξιδέψουν προς το Βερολίνο, χαμηλού κόστους εργασίας, και αποθήκη ψυχών της ισλαμικής και αφρικανικής μετανάστευσης – εν τέλει σε condominium  με τη νεο-οθωμανική Τουρκία, που επανέρχεται πλησίστια στα Βαλκάνια.

Όπως κάποτε ο Λίβανος αποτελούσε το σύνορο μεταξύ του αποικιοκρατικού δυτικού κόσμου με το Ισλάμ, στο εσωτερικό του Ισλάμ, έτσι και σήμερα, όταν οι συσχετισμοί δύναμης βρίσκονται σε διαδικασία ανατροπής, το ίδιο σύνορο τείνει να μετατεθεί δυτικότερα, δηλαδή στον ελληνικό κόσμο, την Ελλάδα, την Κύπρο, τα Βαλκάνια. Ο ελληνισμός απειλείται, -αν δεν βρίσκεται ήδη σε αυτή τη διαδικασία -, με λιβανοποίηση.

Γι' αυτό και μια καθολική κρίση, – πολιτισμική, πνευματική, δημογραφική, παραγωγική, πολιτική. Και πριν απ' όλα μια βαθύτατη  κρίση του Έλληνα ανθρώπου,

Γι' αυτό, και όταν η κρίση του ελλαδικού οικοδομήματος άρχισε από την οικονομική του αρματωσιά, από τον παρασιτισμό, την κλεπτοκρατία, το δανεισμό, επειδή το έθνος και η κοινωνία μας είχαν βυθιστεί στην παρακμή, δεν υπήρξε καμιά συνεκτική αντίδραση, ικανή να προσφέρει ένα όραμα, ένα σχέδιο εξόδου.

Είχαμε ως πρωθυπουργό τον δόλιο βλάκα, εκφυλισμένο απόγονο μιας κακόφημης δυναστείας, και αντίπαλό του έναν ανερμάτιστο κολεγιόπαιδα, – που είχε ήδη υπονομεύσει τις δυνατότητες μιας βαλκανικής πολιτικής το 1993, αποδεχόμενος τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, ενώ κατέστρεψε τις τελευταίες δυνατότητες μιας ρεαλιστικής αντίστασης στο Μνημόνιο τον Νοέμβριο του 2011.

Απέναντί τους οι «αντιμνημονιακοί». Ένα κόμμα από ρέπλικες του Μπρέζνιεφ, που διεκδικεί την… επιστροφή στο Στάλιν ενώ το ομογάλακτο εθνομηδενιστικό αδέλφι του ανακαλύπτει σήμερα ότι μπορεί να «κάνει στάση πληρωμών» και ταυτόχρονα εξυμνεί τον ευρωπαϊσμό. Πιο πέρα πολιτικάντηδες της κακιάς ώρας, τηλε-ευεαγγελιστές που διατρέχουν όλη την επικράτεια, κηρύττοντας  την επιστροφή του απολεσθέντος Παραδείσου, ιδρυτές κομμάτων και νούμερα, τέλος ναζιστικές  συμμορίες του υποκόσμου που διεκδικούν την είσοδό τους στη Βουλή. Όλοι αυτοί, τις τελευταίες μέρες, σε ένα κρεσέντο αλληλοκατηγοριών, χτυπημάτων κάτω από τη ζώνη,  άθλιων πολιτικάντικων επιχειρημάτων, αναιμικών προεκλογικών συγκεντρώσεων, χωρίς καμιά σοβαρή συζήτηση για τα διακυβεύματα των εκλογών, για την ίδια τη μοίρα του ελληνισμού που τίθεται εν κινδύνω.

Και ανάμεσα σε όλα αυτά κθκλοφορεί ανερμάτιστος, αλαλιασμένος από τα αντιφατικά μηνύματα, τσακισμένος από τις προπαγάνδες, ο ελληνικός λαός. Πρόβατο επί σφαγήν που το σαλαγάνε πράκτορες και πρακτορίσκοι,  μπούληδες βορείων προαστίων, γηραλέοι μπουφώνοι  και αετονύχηδες νεαροί. Ακόμα και όσοι έχουν συνείδηση της αθλιότητας και του χαμηλού επίπεδου του παιγνιδιού, και εμείς που συνειδητά επιλέξαμε να μείνουμε έξω από αυτό το μικρόψυχο και μειωτικό αλισβερίσι, για να κρατήσουμε την αξιοπρέπειά μας, ξέρουμε πως είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε κάποιες επιλογές την 6η Μαΐου, επιλογές που θα είναι οι λιγότερο επιζήμιες για τη χώρα. Και είναι αληθινά τόσο δύσκολο αυτό. Γιατί οι υπαρκτές εναλλακτικές λύσεις είναι δυστυχώς, φορτωμένες με αρνητικά. Μέχρι την τελευταία στιγμή που θα φτάσουμε στην κάλπη θα αναρωτιόμαστε ακόμα αν κάναμε τη σωστή επιλογή!

Δεν θέλω να επανέλθω στα ζητήματα που έθιξαν τα δύο κείμενα της «Κίνησης Πολιτών Άρδην», για τις εκλογές, τα διακυβεύματά τους και το τι ψηφίζουμε.  Απλώς σήμερα, Πέμπτη 3 Μαΐου -αηδιασμένος από το άθλιο και αντιαισθητικό θέαμα των κομμάτων, που έχουν οδηγήσει στο απόγειο τις ύβρεις και τα μαχαιρώματα στις τηλεοράσεις  και το διαδίκτυο, με κραυγές για το «ποιος τα παίρνει» και από πού, από υστερικές τηλεπερσόνες, που βλέπουν μετά την άνοδό τους να ακολουθεί η αναπόφευκτη πτώση στο βάραθρο της ανυπαρξίας τους- νιώθω πως είναι ανάγκη για άλλη μια φορά να θυμηθούμε το «αγαπητέ θεατή, έξοδος».

«Φορώντας τα γάντια μας» θα ρίξουμε ένα ψηφοδέλτιο την Κυριακή. Όσοι όμως έχουν κουραστεί από τις κραυγές και τα ψευτοδιλήμματα, όσοι νιώθουν αηδιασμένοι ακόμα και από τις ίδιες τις αναγκαίες  ίσως επιλογές τους, τις επόμενες μέρες, επιστρατεύοντας όσο κουράγιο και όση δύναμη μας έχει απομείνει, θα πρέπει να αρχίσουμε μια μακρά πορεία για την τιμή και την αξιοπρέπεια, όχι μόνο του έθνους μας, αλλά  επιτέλους εμάς των ίδιων.

Υποχρεωθήκαμε όλοι μας να πέσουμε πολύ χαμηλά ασχολούμενοι με τους ολίγιστους «πρωταγωνιστές», στην πραγματικότητα κομπάρσους της πολιτικής σκηνής. Αυτά τα δύο χρόνια, συμμετέχοντας στο κίνημα της αντίστασης του λαού μας, διαπίστωσα για μια ακόμα φορά πόση αλήθεια κρύβει η απόφανση πως «οι πολιτικοί σε οποιοδήποτε επίπεδο και να κινούνται, είναι βαθύτατα διεφθαρμένοι  και στην καλύτερη περίπτωση αμετάκλητα φθαρμένοι». Και δυστυχώς δεν φταίει μόνο ο λυράρης αλλά και όσοι ανέχονται και χειροκροτούν τις ανυπόφορα κακόφωνες δοξαριές του.

Μιλήσαμε ήδη για την ανάγκη να μεταβληθεί το «αντιμνημονιακό κίνημα» σε κίνημα αντίστασης. Αυτό προϋποθέτει αδελφέ μου, μια επανάσταση, όχι μόνο ενάντια στους «από πάνω», αλλά ενάντια στον ίδιο τον εαυτό μας. Και το διακύβευμα είναι ύψιστο. Είναι κυριολεκτικά  η επιβίωση του ελληνισμού.  Γι' αυτό και δεν έχουμε δικαίωμα να κλείσουμε με ένα,  finis Graeciae. Είμαστε υποχρεωμένοι να σηκωθούμε από το χώμα που μας έχουν ρίξει και να παλέψουμε. Όπως ταιριάζει σε εκείνους που πίσω τους έχουν τους προγόνους που ξέρουμε, ώστε να συνεχίσουμε να έχουμε απογόνους. Και την ιστορία τη γράφουν πάντα όσοι βαδίζουν… « ενάντιά» της.

3 Μαΐου 2012

ΠΗΓΗ: Μαΐου 3, 2012, http://ardin-rixi.gr/archives/5521

«Όταν λέμε "της σύνολης", εννοούμε "της σύνολης"!»*

Του Γιάννη Στρούμπα

Ενόψει των επικείμενων ελληνικών βουλευτικών εκλογών της 6ης Μαΐου 2012 η γνωστή και δεδομένη βούληση του κεφαλαιοκρατικού διευθυντηρίου που ρυθμίζει μέχρι στιγμής την κατεύθυνση της Ελλάδας εκφράστηκε εκ νέου με σαφήνεια από την κ. Κριστίν Λαγκάρντ, επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, στις 4/9/2012, οπότε η κ. Λαγκάρντ δήλωσε στο αμερικανικό δίκτυο CBS: «Οι εκλογές είναι μια στιγμή κατά την οποία τα υπεύθυνα πολιτικά κόμματα πρέπει να φανούν θαρραλέα και να πουν στον λαό την αλήθεια. Το να καταφύγει κανείς σε περιθωριακά κόμματα τα οποία λαϊκίζουν με επιδεικτικό τρόπο δεν είναι συνετή επιλογή για τον ελληνικό λαό.» (megatv.com…=29140381) Μεταξύ «λαϊκισμών» και τρομοκρατικών εκφοβισμών, η «συνετή» επιλογή παραμένει μείζον ζητούμενο.

* α΄ δημοσίευση: εφημ. «Αντιφωνητής», αρ. φύλλου 342, 1/5/2012.

Στις προεκλογικές τούτες στιγμές του διαλογισμού, των αξιολογήσεων και των εκτιμήσεων από την πλευρά των εκλογέων, η σύνθεση της αλήθειας γύρω από την οικονομική κρίση προφανώς και δεν είναι μόνο ελληνική προεκλογική υπόθεση. Ακόμη δεν έχει εξηγηθεί, για παράδειγμα, από τις «υπεύθυνες» δυτικές πολιτικές δυνάμεις γιατί ενώ η Ελλάδα δεν υστερούσε στις οικονομικές της επιδόσεις σε σχέση με θεωρούμενες ισχυρές δυτικές οικονομίες ούτε ως προς το εξωτερικό της χρέος ούτε ως προς το έλλειμμά της, βρέθηκε στη δίνη μιας ανελέητης επίθεσης από τα διεθνή οικονομικά κέντρα του καπιταλισμού. Προφανώς την αληθινή απάντηση σε ανάλογους προβληματισμούς, ακόμη κι αν την υποψιάζονται, δεν έχουν υποχρέωση να την παράσχουν αποκλειστικά οι Έλληνες πολιτικοί, εφόσον δεν είναι εκείνοι οι πρωτεργάτες της. Εξαιρούνται ο πρώην πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου και οι συνεργάτες του, που επιβάλλεται να λογοδοτήσουν σχετικά με όσα υφίσταται σήμερα η χώρα. Εκτός κι αν προτιμά να καταθέσει την «αλήθεια» προσωπικά η κ. Λαγκάρντ.

Στην αναζήτηση της αλήθειας θα μπορούσε να συμβάλει ένα τηλεοπτικό συνεργείο που θα πραγματοποιούσε επιτέλους το όραμα του κ. Γιώργου Παπανδρέου για πολιτικές διαβουλεύσεις ανοιχτές στους πολίτες. Ο λόγος δεν αφορά φυσικά τις παρωδίες διαβουλεύσεων που αφειδώς προσέφερε στο ελληνικό κοινό ο εμπνευστής τους· αφορά κάθε διαπραγμάτευση στις Βρυξέλλες, στην Ουάσιγκτον ή οπουδήποτε αλλού, σε όποιους χώρους κι αν διεξάγεται, για όσες ώρες κι αν διαρκεί, είτε μεταξύ των θλιβερών δυτικών πολιτικών ηγεσιών είτε ανάμεσα σ' εκείνες και τους εκπροσώπους του χρηματοπιστωτικού κατεστημένου. Η κ. Λαγκάρντ, προασπίστρια της αλήθειας, πιθανώς δεν διαφωνεί, εφόσον δεν υπάρχει τίποτα που θα 'πρεπε να διατηρηθεί κρυφό από τους λαούς. Ή όχι;

Βεβαίως, για να αναδειχτεί η αλήθεια χρειάζεται να τεθούν και τα κατάλληλα ερωτήματα. Οι γνωστές ευρωπαϊκές αιτιάσεις προς την Ελλάδα αναφορικά με την αδυναμία της να παράξει οποιοδήποτε προϊόν, να περιορίσει τον δημόσιο τομέα, να ελέγξει τη φοροδιαφυγή, να λειτουργήσει με διαφάνεια, έχουν καταντήσει γραφικές. Όχι πως οι ελληνικές ευθύνες είναι ανύπαρκτες· όμως οι διεθνείς κεφαλαιοκρατικές μεθοδεύσεις δεν είναι δυνατόν να συγκαλύπτονται πίσω από τις ελληνικές ανεπάρκειες, ούτε να προσπερνιούνται λόγω της υποτιθέμενης αποκλειστικής ελληνικής υπαιτιότητας, της τόσο ασήμαντης άλλωστε μπροστά στα όσα διεθνώς δρομολογούνται. Αν ο στόχος δεν είναι η «περιθωριακή» ή η «λαϊκίστικη» αλήθεια, παρά η «θαρραλέα» αλήθεια, έρχεται τώρα η στιγμή της αναμέτρησης με την αμείλικτη πραγματικότητα.

Η βασικότερη ερώτηση στην οποία οφείλουν να απαντήσουν οι ιθύνοντες των Βρυξελλών είναι ποιες πραγματικές οικονομικές στοχεύσεις των ηγετικών χωρών εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης οδήγησαν στην επιβολή συμφώνων που απαξίωσαν τις οικονομίες των ευάλωτων χωρών, ιδίως εκείνων του ευρωπαϊκού νότου, και όχι μόνο. Περαιτέρω, ποια συμφέροντα επέβαλαν την άρση κάθε προστατευτισμού, που ισοπέδωσε την ελληνική οικονομία; Ποια λογική πρόκρινε την εισαγωγή προϊόντων, για παράδειγμα βαμβακιού, από την Τουρκία ή την Αίγυπτο, κι άφηνε αδιάθετη την ελληνική παραγωγή; Ποια πολιτική ηθική επέτρεπε την παράκαμψη της παραγωγής μιας χώρας-μέλους της Ε.Ε., προκειμένου να υιοθετηθεί η παραγωγή χωρών που καταρρακώνουν τους εργαζομένους τους και τους εξευτελίζουν εργασιακά και οικονομικά; Πόσο εύκολο είναι να κατηγορούνται οι Έλληνες για εκμηδενισμό κάθε παραγωγής, όταν οι ελληνικές παραγωγικές δραστηριότητες υπέκυψαν στην απορρόφησή τους από πολυεθνικές εταιρείες, ώστε τουλάχιστον να διασφαλιστεί η επιβίωση, έστω και με την παράδοση στην ξένη διαχείριση; Ποια «αλήθεια» προτίθεται να ομολογήσει η κ. Λαγκάρντ για την ακραία παγκοσμιοποίηση, την ισοπεδωτική για τους ευρωπαϊκούς λαούς, που υιοθέτησε η Ε.Ε., και την οποία η Γαλλίδα τεχνοκράτισσα την υπηρέτησε από καίριες θέσεις, όπως εκείνη της υπουργού Οικονομικών της Γαλλίας;

Σε ποια ακριβώς ιστορική συγκυρία οι ηγέτιδες δυνάμεις στο παγκόσμιο σκηνικό επιθύμησαν τη διαφανή λειτουργία του ελληνικού κράτους; Είναι μήπως ανακριβές πως το νεοελληνικό κράτος, από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής του, υπήρξε υποκείμενο στη βούληση των εκάστοτε παγκόσμιων δυνάμεων; Είναι ανακριβές πως τα ξενοκίνητα κόμματα της νεοελληνικής κρατικής απαρχής, το αγγλικό, το γαλλικό και το ρωσικό, τα διαδέχτηκε η βαυαρική βασιλεία; Είναι ανακριβές πως οι βασιλικές γενιές του ελληνικού θρόνου έρεπαν σταθερά προς τη Γερμανία; Είναι ανακριβές πως την αγγλική επιρροή στην Ελλάδα τη διαδέχτηκε, έπειτα από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η αμερικανική; Είναι ανακριβές πως όλο το ελληνικό πολιτικό σύστημα δομήθηκε με έξωθεν παρεμβάσεις, ώστε να κυριαρχεί ο ελεγχόμενος από τα ξένα κέντρα δικομματισμός; Θα μπορούσε να λειτουργήσει ο δικομματισμός δίχως τον εκμαυλισμό συνειδήσεων μέσω του ρουσφετιού; Πότε αφέθηκε ο τόπος να επιχειρήσει την απεξάρτησή του από τα ξένα κέντρα; Κάθε απόπειρα τιθασευόταν μέσω δικτατοριών ή την εκτρεφόμενη επίσης από τη Δύση πάγια πολεμική απειλή της Τουρκίας. Ακόμη κι εντός της Ε.Ε. η Ελλάδα ποτέ δεν εξασφάλισε την απαιτούμενη στήριξη που θα έπρεπε να παρέχει τούτος ο διακρατικός σχηματισμός στα μέλη του, ώστε να καταστούν σεβαστά τα κυριαρχικά της δικαιώματα, ώστε να εκμεταλλευτεί τους ενεργειακούς της πόρους εντός των – αμφισβητούμενων – συνόρων της. Σ' αυτό το σκηνικό της αποικιοκρατούμενης Ελλάδας, το διευθυντήριο των Βρυξελλών θρασέως «απορεί» με την ελληνική διαφθορά, την οποία το ίδιο συντηρεί με παρεμβάσεις τύπου Λαγκάρντ, με υπόγειες διαδικασίες πώλησης οπλικών συστημάτων, με την επιβολή ανεξέλεγκτων καρτέλ από τις καπιταλιστικές πολυεθνικές στην ελληνική αγορά, με τη διεκδίκηση έργων στη χώρα διά αδιαφανών ενεργειών, με διακαές μέλημα τη λεηλασία των ελληνικών φυσικών πόρων και τη συντήρηση μιας κρατικής οντότητας-μαριονέτας, μέσω του ελέγχου της οποίας διασφαλίζεται ο γεωστρατηγικός έλεγχος της Μεσογείου.

Για ποια «διαφθορά», λοιπόν, δικαιούται να επιτιμά η Ε.Ε. την Ελλάδα, εγκαλώντας την παράλληλα για τεράστιο δημόσιο τομέα ή για απουσία ανταγωνιστικότητας λόγω των «υψηλών» κατώτατων μισθών σε σχέση με άλλες χώρες, όπως η Πορτογαλία ή η Ισπανία; Για πόσο ακόμη μπορούν να αντέχουν και να περιφέρονται τα μπατιρημένα επιχειρήματα – σ' αυτά διαπιστώνεται όντως η χρεοκοπία! – που ενοχοποιούν τον έλεγχο των ιδιωτικών οικονομικών δραστηριοτήτων από τα κράτη, που μεταβιβάζουν τον κρατικό πλούτο σε ιδιώτες της άρχουσας τάξης, που διεκδικούν την αποκλειστική νομή των κερδών από την ανωτέρω άρχουσα τάξη κι επιδίδονται στην καταβαράθρωση κάθε εργασιακού κλάδου, σπιλώνοντάς τον ως αντιπαραγωγικό και μεθοδεύοντας τη συρρίκνωση του εισοδήματός του προς όφελος της οικονομικής ολιγαρχίας;

Τι απαντήσεις θα προσέφεραν οι «συνετές» πολιτικές παρατάξεις σε όσα ερωτήματα περιγράφουν τη νέα οικονομική τάξη πραγμάτων, η οποία άλλωστε δεν νιώθει πλέον ούτε καν την ανάγκη να καταφύγει έστω σε προσχήματα προκειμένου να ασχημονήσει σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων; Ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας κ. Αντώνης Σαμαράς απαντά υποσχόμενος να τα αλλάξει «όλα». Εκμεταλλεύεται μάλιστα το ευφυές και άκρως επιτυχημένο τηλεοπτικό σποτ εταιρείας κινητής τηλεφωνίας, η οποία, διαφημίζοντας τις συμφέρουσες χρεώσεις της στις κλήσεις προς «όλους», και σε αντιδιαστολή προς τις ανάλογες υποσχέσεις των ανταγωνιστριών εταιρειών που υποτίθεται όμως ότι διαψεύδονται από πλήθος εξαιρέσεων, διαβεβαιώνει πως όταν λέει «όλους», εννοεί «όλους». Στο ίδιο μήκος κύματος, λοιπόν, ο κ. Σαμαράς διαβεβαίωσε παρουσιάζοντας το κυβερνητικό του σχέδιο στις 22/4/2012: «όταν λέμε "θα τα αλλάξουμε όλα", εννοούμε όλα» (nd.gr/web…/953801). Ο κ. Σαμαράς έχει διευκρινίσει βέβαια πολλές φορές πως θα αγωνιστεί για ένα δικαιότερο «μνημόνιο». Ζητούμενο, ωστόσο, για τις ελληνικές ηγεσίες δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να είναι η υποτιθέμενη «δικαιότερη» επαναδιαπραγμάτευση του όποιου «μνημονίου». Ζητούμενο επιβάλλεται να είναι ο επανακαθορισμός της σύνολης οικονομικής λειτουργίας της Ε.Ε. και η επανασύσταση του κράτους δικαίου στις δομές της. Κι εδώ πλέον δικαίως θα τονιζόταν, κι όχι απλώς για λόγους εντυπωσιασμού: «όταν λέμε "της σύνολης", εννοούμε "της σύνολης"!» Αν, συνεπώς, η επιλογή πολιτικής παράταξης στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές βαθιά προβληματίζει, ίσως να βρίσκει τη λύση της σε όποιες παρατάξεις τολμήσουν να θέσουν στο ευρωπαϊκό διευθυντήριο όλες τις ανισότητες που δημιούργησε με τις αλλοπρόσαλλες συνθήκες της η Ε.Ε. μεταξύ των ισχυρών και των αδύναμων χωρών της, κι απαιτήσουν την αντικατάσταση των συνθηκών που εξέθρεψαν τις ανισότητες.

Τα κατεστημένα συμφέροντα δεν θα παραδώσουν τα όπλα, μα ούτε είναι λύση για την Ελλάδα η μεμψίμοιρη άνευ όρων παράδοση. Στον πόλεμο που διεξάγεται είναι αναγκαία η δόμηση συμμαχιών και η ανάληψη κοινής δράσης με άλλες χώρες που πλήττονται, καθώς και με χώρες που θα απέβλεπαν σε συμφωνίες αμοιβαίου σεβασμού, δίκαιης κατανομής των υποχρεώσεων μα και των ωφελημάτων. Η Αργεντινή, με την πρόσφατη απόφασή της να κρατικοποιήσει ξένες εταιρείες πετρελαίου και φυσικού αερίου που δραστηριοποιούνται στα εδάφη της (20/4/2012, econews.gr/2012/04/20/argentini-ypf-fysiko-aerio/), εκδιώκοντας τους εκμεταλλευτές του φυσικού της πλούτου κι αναλαμβάνοντας τις τύχες της στα χέρια της, δείχνει τον δρόμο. Ανάκαμψη άλλωστε χωρίς την ανεξάρτητη δράση των χωρών δεν νοείται. Η διαιώνιση της υποτέλειας υπόσχεται με μαθηματική ακρίβεια τη δυστυχία. Οι διαχρονικές διαπιστώσεις του στρατηγού της ελληνικής επανάστασης Ιωάννη Μακρυγιάννη στα «Απομνημονεύματά» του καθίστανται και πάλι επίκαιρες: «Ύστερα μας γιομόσετε και φατρίες -ο Ντώκινς μας θέλει Άγγλους, ο Ρουγάν Γάλλους, ο Κατακάζης Ρούσους· και δεν αφήσετε κανέναν Έλληνα- πήρε ο καθείς σας το μερίδιόν του· και μας καταντήσετε μπαλαρίνες σας· και μας λέτε ανάξιους της λευτεριάς μας, ότι δεν την αιστανόμαστε. Το παιδί όταν γεννιέται, δεν γεννιέται με γνώση· οι προκομμένοι άνθρωποι το αναστήνουν και το προκόβουν. Τέτοια ηθική είχετε εσείς και προκοπή, τέτοιους καταντήσετε κι εμάς τους δυστυχείς.»

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΦΕΤΗΡΙΑ:

Εάν δεν υπάρξει η βούληση για μία από κοινού αρμονική ανάπτυξη, είναι καλύτερα να υποχωρήσει η Ευρωζώνη στην προηγούμενη της κατάσταση, με την υιοθέτηση των εθνικών νομισμάτων – με στόχο να ξεκινήσει από την αρχή η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

"Πολύ λίγοι από εμάς αντιλαμβανόμαστε με πειστικό τρόπο την έντονα ασυνήθη, ασταθή, περίπλοκη, αναξιόπιστη και προσωρινή φύση της οικονομικής οργάνωσης, μέσω της οποίας έχει ζήσει η Δυτική Ευρώπη τον τελευταίο μισό αιώνα. Υποθέτουμε ότι κάποια από τα πιο ιδιάζοντα και προσωρινά των πρόσφατων πλεονεκτημάτων μας είναι φυσικά, μόνιμα και αξιόπιστα, ενώ καταστρώνουμε ανάλογα τα σχέδια μας.

Επάνω σε αυτό το αμμώδες και τεχνητό θεμέλιο απεργαζόμαστε την κοινωνική βελτίωση και προετοιμάζουμε τα πολιτικά μας προγράμματα, επιδιώκουμε τις εχθρότητες μας και τις ιδιαίτερες φιλοδοξίες μας, ενώ αισθανόμαστε ότι έχουμε αρκετό διαθέσιμο περιθώριο για να ενθαρρύνουμε την εμφύλια διαμάχη στην ευρωπαϊκή οικογένεια – αντί να την κατευνάζουμε.

Παρακινούμενος από παράλογη αυταπάτη και απερίσκεπτη αυτοεκτίμηση, ο γερμανικός λαός ανέτρεψε τα θεμέλια, επάνω στα οποία ζούσαμε και κτίζαμε όλοι μας……..Δεν πρέπει λοιπόν ποτέ να διαπραγματεύεσαι με έναν Γερμανό ή να συμφιλιώνεσαι μαζί του – πρέπει να του υπαγορεύεις. Υπό οποιουσδήποτε άλλους όρους, δεν θα σε σέβεται ή δεν θα τον εμποδίσεις από το να σε εξαπατήσει.   

Οι εκπρόσωποι όμως του γαλλικού και του βρετανικού λαού, ανέλαβαν το ρίσκο να ολοκληρώσουν την καταστροφή που ξεκίνησε η Γερμανία, μέσω μίας πλασματικής, ψεύτικης ειρήνης η οποία, αν πραγματοποιηθεί, θα καταστρέψει κατ' ανάγκη ακόμη περαιτέρω την ήδη διαταραγμένη και διαλυμένη από τον πόλεμο ευπαθή, περίπλοκη οργάνωση, μόνο μέσω της οποίας οι ευρωπαϊκοί λαοί μπορούν να απασχοληθούν και να ζήσουν – μολονότι θα μπορούσε να την αποκαταστήσει" (J.M.Keynes περί το 1919, μετά τον 1^ο παγκόσμιο πόλεμο – υπενθυμίζοντας ότι, ο οικονομικός πόλεμος ελάχιστα διαφέρει από τον συμβατικό). 

Ανάλυση

Αναφερθήκαμε στο κείμενο του Keynes έχοντας την άποψη πως η σημερινή κατάσταση στην Ευρώπη παρουσιάζει αρκετά κοινά χαρακτηριστικά με το διάστημα του μεσοπολέμου – το οποίο οδήγησε τη Δύση στη μεγάλη ύφεση και στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Παράλληλα, στην Ελλάδα φαίνεται να δημιουργούνται εκείνες οι συνθήκες, οι οποίες οδήγησαν στη γαλλική επανάσταση – ενώ δεν θα ήταν ίσως λάθος να υπενθυμίσουμε ξανά ότι, "οι δικτατορίες χτίζονται επάνω στους πεινασμένους και στους ανέργους".

Ελπίζουμε βέβαια να κατανοηθεί έγκαιρα, τόσο στην Ελλάδα, όσο και σε ολόκληρη την Ευρώπη, πως ο καπιταλισμός σε μία δημοκρατία προαπαιτεί τη συναίνεση των Πολιτών – ότι δηλαδή μία κοινωνία οφείλει να προσφέρει στους εργαζομένους βιώσιμους μισθούς και ένα επαρκές κράτος προνοίας, εάν δεν θέλει να επικρατήσουν εκείνες οι τρομακτικές συνθήκες, οι οποίες «προλογίζουν» τα απολυταρχικά καθεστώτα.

Ανεξάρτητα τώρα από τα παραπάνω, στις αρχές Μαρτίου του 2012, οι 25 από τις 27 χώρες της ΕΕ (εκτός της Μ. Βρετανίας και της Τσεχίας), με «εισηγητή» τη Γερμανία, υπέγραψαν στις Βρυξέλλες ένα σύμφωνο δημοσιονομικής σταθερότητας και πειθαρχίας, το οποίο περιλαμβάνει την απαγόρευση της υπερχρέωσης, καθώς επίσης την επιβολή κυρώσεων σε εκείνα τα κράτη, τα οποία εμφανίζουν υψηλά ελλείμματα στους προϋπολογισμούς τους (ως συνήθως, η Γερμανία επιλέγει τις επικίνδυνες χειρουργικές επεμβάσεις, από την κουραστική, μακροχρόνια, αλλά λιγότερο οδυνηρή θεραπεία μίας ασθένειας). 

Εν τούτοις η ελπίδα ότι, με τη βοήθεια αυτής της ενέργειας θα ξεπερασθεί η κρίση της Ευρωζώνης, φαίνεται μάλλον ουτοπική. Από τη μία πλευρά είναι εντελώς ανόητο να θεωρήσει κανείς πως το νέο σύμφωνο θα τηρηθεί πολύ πιο αυστηρά, από τα κριτήρια του Μάαστριχτ – ενώ από την άλλη είναι μάλλον επικίνδυνο, αφού  στηρίζεται σε μία απόλυτα εσφαλμένη διάγνωση.

Ειδικότερα, η αντιμετώπιση του προβλήματος της Ευρωζώνης στηρίχθηκε στη διάγνωση, σύμφωνα με την οποία η κρίση οφείλεται στην υπερχρέωση ορισμένων χωρών της ένωσης – σαν αποτέλεσμα της δυνατότητας τους να δανείζονται με χαμηλά επιτόκια, μετά την υιοθέτηση του κοινού νομίσματος.

Η διαπίστωση αυτή, η οποία πραγματικά ισχύει για ορισμένα κράτη (όπως για την Ελλάδα και την Ιταλία), είναι εντελώς εσφαλμένη για όλα σχεδόν τα υπόλοιπα – στα οποία οι ροές κεφαλαίων δεν κατευθύνθηκαν στο δημόσιο τομέα, αλλά στον ιδιωτικό. Το γεγονός αυτό, η υιοθέτηση δηλαδή του ευρώ, διευκόλυνε την υπερχρέωση των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών κυρίως στην Ισπανία και στην Ιρλανδία – ενώ το δημόσιο χρέος υποχώρησε σημαντικά, λόγω της αύξησης των εσόδων από την ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα (το ακριβώς αντίθετο συνέβη στην Ελλάδα).

Μετά το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης όμως αυξήθηκαν τα χρέη του δημοσίου της Ιρλανδίας, αφού αναγκάσθηκε να αναλάβει τις ζημίες των τραπεζών, από 25% του ΑΕΠ τέλη του 2007, στα 119% τέλη του 2013 – ενώ κάτι ανάλογο θα συμβεί και σε πολλές άλλες χώρες, όπως στην Ισπανία, στο Βέλγιο (το οποίο υποφέρει παράλληλα από πολύ υψηλό δημόσιο χρέος, καθώς επίσης από μία διαρκή ακυβερνησία), στην Ολλανδία, στην Αυστρία κλπ.

ΟΙ ΡΟΕΣ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ

Η εισαγωγή του ευρώ προκάλεσε μία μαζική ροή κεφαλαίων προς τα κράτη της ευρωπαϊκής περιφέρειας, η οποία είχε σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία μεγάλων ελλειμμάτων στα ισοζύγια τρεχουσών συναλλαγών τους. Η ροή των κεφαλαίων οφειλόταν στην εμπιστοσύνη των αγορών στη σταθερότητα της Ευρωζώνης, η οποία εγγυόταν υποθετικά τόσο για την ανάπτυξη των κρατών, όσο και την ασφάλεια των χρημάτων των δανειστών.

Αρκετοί από τους υπερασπιστές της ελεύθερης κίνησης των κεφαλαίων, οι οποίοι σήμερα κατακρίνουν τη δημιουργία μακροοικονομικών ασυμμετριών εντός της Ευρωζώνης, θεωρούσαν την τότε ροή των χρημάτων σαν έναν ορθολογικό μηχανισμό, για την εξισορρόπηση των κεφαλαιακών αποδόσεων.

Σύμφωνα λοιπόν με τους ίδιους, τα κεφάλαια έρρεαν από τις μη ανταγωνιστικές χώρες υψηλού εργατικού κόστους του Βορρά, στις ανταγωνιστικές περιοχές χαμηλού εργατικού κόστους του Νότου, οι οποίες είχαν ελάχιστες υποδομές και μεγάλες δυνατότητες απορρόφησης επενδυτικών κεφαλαίων – παράγοντες οι οποίοι (δήθεν) εγγυόταν αυξημένη παραγωγικότητα, καθώς επίσης υψηλότερη αποδοτικότητα των επενδυμένων κεφαλαίων. Ο Πίνακας Ι που ακολουθεί, ο οποίος εμφανίζει τις απαιτήσεις των γερμανικών τραπεζών, τεκμηριώνει τις παραπάνω διεργασίες: 

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Εξωτερικές απαιτήσεις (δάνεια) των γερμανικών τραπεζών σε δις €, στις «ελλειμματικές» χώρες του Νότου, με ημερομηνία καταγραφής τέλη Αυγούστου 2010

Πηγή: Bundesbank. Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

* Το ΑΕΠ της Ιρλανδίας το 2008 ήταν 185,7 δις €, οπότε το χρέος της απέναντι στις Γερμανικές τράπεζες ήταν περίπου 62% του ΑΕΠ. Για σύγκριση, το αντίστοιχο χρέος της Ελλάδας (ΑΕΠ 2008 στα 242,9 δις €) ήταν μόλις 11,5% του ΑΕΠ. 

** Τεράστιο ποσόν, περίπου όσο το ΑΕΠ της.

Σημείωση: Η «μοίρα» των πλεονασματικών χωρών, όπως η Γερμανία, είναι να δανείζουν τις ελλειμματικές – αφενός μεν για να πουλούν τα προϊόντα τους, αφετέρου για να επενδύουν τα πλεονάσματα τους (ας σημειωθεί εδώ ότι, οι απαιτήσεις της Bundesbank απέναντι στην ΕΚΤ έχουν ξεπεράσει τα 600 δις € – κάτι που προβληματίζει ιδιαίτερα τη Γερμανία). Σε περιόδους όμως κρίσης, όπως στη σημερινή, αυτός που συνήθως ζημιώνεται στο τέλος δεν είναι ο οφειλέτης, αλλά ο δανειστής – γεγονός που πολύ σωστά τρομοκρατεί τη Γερμανική κυβέρνηση, παρά τα όσα ανακριβή ανακοινώνει στους Πολίτες της.

Συνεχίζοντας, με το ξέσπασμα της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, οι διαθέσεις άλλαξαν ριζικά – όπως συνήθως συμβαίνει, όταν οι αγορές κυριεύονται από τον πανικό της απώλειας των χρημάτων τους. Ξαφνικά λοιπόν πολλοί επενδυτές διαπίστωσαν ότι, οι δομές διακυβέρνησης δεν ήταν τόσο σταθερές σε όλη την έκταση της Ευρωζώνης, όπως νόμιζαν στο παρελθόν. Παράλληλα, αποφάσισαν να αποσύρουν τα κεφάλαια τους από τις παραγωγικές επενδύσεις (πραγματική οικονομία) και να τα τοποθετήσουν σε μη παραγωγικούς χώρους – όπως για παράδειγμα στα χρηματιστήρια και στα ακίνητα, με αποτέλεσμα να εκτοξευθούν αυτές οι αξίες στα ύψη. 

Στη συνέχεια, όλο και περισσότεροι επενδυτές άρχισαν να αποσύρουν τα χρήματα τους τόσο από τις κερδοσκοπικές επενδύσεις, όσο και από τις χώρες της περιφέρειας. Έτσι αντιστράφηκαν οι ροές των κεφαλαίων, από τις χώρες του Νότου προς τις χώρες του Βορρά – με κριτήριο πλέον όχι την αποδοτικότητα (κερδοφορία) αλλά την ασφάλεια των κεφαλαίων. Φυσικά το γεγονός αυτό δημιούργησε τεράστια προβλήματα τόσο στην πραγματική οικονομία, όσο και στις χώρες του Νότου, για τις οποίες ξεκίνησε μία αντίστροφη μέτρηση άνευ προηγουμένου.

Η εμπειρία πολλών χρηματοπιστωτικών κρίσεων έχει τεκμηριώσει το ότι, μετά από μία απελευθέρωση/απορύθμιση των χρηματοπιστωτικών αγορών, μετά από το άνοιγμα δηλαδή του κλουβιού που κρατιόταν φυλακισμένο το αιμοβόρο και παρανοϊκό θηρίο, προκαλούταν πάντοτε πιστωτικές φούσκες – οι οποίες έσπαζαν ξαφνικά, με έναν εκκωφαντικό θόρυβο. Αυτό συνέβη ουσιαστικά στη Λατινική Αμερική τη δεκαετία του 1970 ή στην Ασία στο τέλος της τελευταίας δεκαετίας.

Όπως φαίνεται η ελπίδα, σύμφωνα με την οποία οι αγορές θεωρούν ότι μπορούν να αποσύρουν έγκαιρα τα κεφάλαια τους από τις εκάστοτε εστίες πυρκαγιάς, είναι εντελώς ουτοπική – με αποτέλεσμα να προκαλούνται κρίσεις πανικού, όταν πιστεύουν πως η πυρκαγιά απειλεί πλέον να κλείσει όλους τους δρόμους διεξόδου τους. Με δεδομένο δε ότι, η οποιαδήποτε αλλαγή κατεύθυνσης μίας οικονομίας, μετά το σπάσιμο της φούσκας, απαιτεί χρόνο για να επανέλθει σε μία σωστή πορεία, χρόνο όμως που δεν είναι καθόλου διατεθειμένες να προσφέρουν οι πανικοβλημένες αγορές, η κατάσταση επιδεινώνεται συνήθως πολύ περισσότερο, από όσο θα ήταν λογικό. 

Μία ξαφνική αντιστροφή της ροής κεφαλαίων λοιπόν έχει σαν συνέπεια την κατάρρευση ακόμη και εκείνων των επενδυτικών προγραμμάτων, τα οποία είναι απολύτως κερδοφόρα – με αποτέλεσμα οι εταιρείες ή τα κράτη, τα οποία εγκαταλείπονται ξαφνικά από τα κεφάλαια, να αποσταθεροποιούνται, βυθιζόμενα στο χάος και στην καταστροφή, χωρίς καμία δυνατότητα αντιστροφής της τάσης.

Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΧΡΕΟΥΣ

Από την πλευρά της Γερμανίας, η αιτία της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους, είναι η έλλειψη δημοσιονομικής πειθαρχίας – η μη τήρηση δηλαδή του συμφώνου σταθερότητας (έλλειμμα 3%), κατά την κατάρτιση και εφαρμογή των ετησίων προϋπολογισμών. Αντίθετα, από την πλευρά της Ισπανίας, «ένοχοι» για την κρίση είναι οι κερδοσκόποι. Και στις δύο περιπτώσεις, «παραγνωρίζονται» προφανώς οι ευρύτερες αλληλεξαρτήσεις ιδιωτικών και δημοσίων χρεών, ενώ δεν λαμβάνονται καθόλου υπ' όψιν οι μεγάλες «ενδοευρωπαϊκές ανισορροπίες», στον τομέα της παραγωγικότητας (για παράδειγμα, 30-40% χαμηλότερη παραγωγικότητα της Ελλάδας, σε σχέση με τη Γερμανία, σχεδόν αντίστοιχα υψηλότερες τιμές καταναλωτή κλπ).

Περαιτέρω, οι προσπάθειες των ευρωπαϊκών κρατών, με στόχο τη «συλλογική», την από κοινού δηλαδή μείωση των δημοσίων ελλειμμάτων, οδηγούν ασφαλώς στην ύφεση (depression). Αντίθετα, η μερική «θεραπεία» των προβλημάτων της Ευρωζώνης, με τη βοήθεια του ελεγχόμενου πληθωρισμού, κατά το «παράδειγμα» των Η.Π.Α. («εκτύπωση» χρημάτων από την ΕΚΤ, Ευρωομόλογα κλπ.), θα ήταν μάλλον μία βραχυπρόθεσμη λύση. Άλλωστε, όπως έχουμε ήδη αναλύσει, η απόσυρση των μέτρων στήριξης είναι μία εξαιρετικά δύσκολη, επικίνδυνη διαδικασία, χωρίς απολύτως κανένα εγγυημένο αποτέλεσμα.

Η καλυτέρευση τώρα της ευρωπαϊκής ανταγωνιστικότητας, κατά το «πρότυπο» της Γερμανίας (συγκράτηση των μισθών, περιορισμός του κοινωνικού κράτους, μειωμένη εσωτερική κατανάλωση κλπ), θα οδηγήσει σε επικίνδυνες, παγκόσμιες οικονομικές ανισορροπίες – ενώ, η συνέχιση του ενδοευρωπαϊκου ανταγωνισμού, ξανά εκ μέρους της Γερμανίας (επιδότηση/dumping εργατικού κόστους, ανάπτυξη εις βάρος των «εταίρων» της κ.α.), θα προκαλέσει αργά ή γρήγορα τη διάσπαση της Ευρωζώνης.

Κατά την άποψη μας η διέξοδος, η λύση της Ευρώπης δηλαδή, δεν είναι άλλη από τη «συμμετρική» εξέλιξη, από την «ταιριαστή», την αρμονική ανάπτυξη καλύτερα των κρατών-μελών της όπου, οι μέχρι σήμερα πλεονασματικές χώρες, όπως η Γερμανία και η Ολλανδία, θα αποδεχθούν μεγαλύτερα ελλείμματα – έτσι ώστε οι «ελλειμματικές» χώρες, όπως η Ισπανία και η Ελλάδα, να μπορούν να μειώσουν τα δικά τους.

Για παράδειγμα, μόνο εάν αυξήσει την εσωτερική της κατανάλωση η Γερμανία, μειώνοντας τους φόρους και αυξάνοντας τους μισθούς των εργαζομένων της, εισάγοντας παράλληλα προϊόντα από την Ελλάδα και επενδύοντας στη χώρα μας (αντί στην Κίνα ή αλλού), θα υπάρξει ταυτόχρονη, αρμονική ανάπτυξη και στις δύο χώρες.

Στην αντίθετη περίπτωση, εάν δηλαδή δεν υπάρξει η βούληση για συμμετρική εξέλιξη, για μία αρμονική ανάπτυξη, η οποία θα οδηγήσει στην πολιτική ένωση της Ευρώπης, είναι καλύτερα να διασπασθεί άμεσα η Ευρωζώνη, με δική της πρωτοβουλία – «υποχωρώντας» ίσως στην προηγούμενη της κατάσταση (ΕΟΚ), με την υιοθέτηση των εθνικών νομισμάτων εκ μέρους όλων των μελών της, τα οποία πλέον θα συνιστούν μία απλή ζώνη ελευθέρου εμπορίου (μαζί με τη Ρωσία). 

Περαιτέρω, η «κατά περίπτωση» υιοθέτηση ενός εθνικού νομίσματος, όπως αυτή συζητείται τόσο για την Ελλάδα (δραχμή), όσο και για τη Γερμανία (μάρκο), δεν οδηγεί πουθενά – ενώ είναι απολύτως «ουτοπική», αφού στη μεν Ελλάδα θα είχε σαν αποτέλεσμα την «εκτόξευση» του χρέους σε ευρώ (δημοσίου και ιδιωτικού), λόγω «ραγδαίας» υποτίμησης της δραχμής, ενώ στη Γερμανία την καταβαράθρωση των εξαγωγών (65% στην ΕΕ), λόγω αθρόας ανατίμησης του μάρκου. Μόνο μία «ελεγχόμενη» λοιπόν, μία μεθοδική και προγραμματισμένη έξοδος όλων των μελών από την Ευρωζώνη, «κοινή συναινέσει», θα μπορούσε να έχει κάποιες ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας.    

Δυστυχώς όμως, η κατάσταση φαίνεται να οδηγείται αλλού. Ειδικότερα, αν και το 2009 θεωρούσε κανείς εντελώς απίθανη τη διάλυση της Ευρωζώνης, κυρίως λόγω των τεράστιων χρηματοπιστωτικών αλληλεξαρτήσεων των χωρών-μελών της (συγκοινωνούντα δοχεία), σήμερα δεν αποτελεί πλέον έναν τόσο μεγάλο κίνδυνο. Όπως διαπιστώνεται δε πολλές κεντρικές τράπεζες, με πρώτη από όλες τη γερμανική Bundesbank, προετοιμάζονται πυρετωδώς για ένα τέτοιο ενδεχόμενο – γεγονός που θα άλλαζε εντελώς την εικόνα του πλανήτη, αφού το ευρώ είναι το δεύτερο σημαντικότερο αποθεματικό νόμισμα παγκοσμίως.   

Ολοκληρώνοντας, θεωρούμε ότι καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν είναι τόσο ισχυρή για να μπορέσει να αντιμετωπίσει μόνη της τις διαρκείς επιθέσεις του κερδοσκοπικού κεφαλαίου. Πόσο μάλλον αφού, τα τεράστια προβλήματα της μέχρι σήμερα σύνδεσης των διαφόρων ευρωνομισμάτων με το ύπουλα ισχυρό «γερμανικό ευρώ», ταυτόχρονα με την αδυναμία άσκησης αυτόνομης «νομισματικής πολιτικής», εκ μέρους των κεντρικών τραπεζών των κρατών-μελών της Ευρωζώνης, θα οδηγούσαν όποια χώρα επιθυμούσε να εξέλθει «ηρωικά» μόνη της, στην απόλυτη οικονομική καταστροφή – εάν όχι, στην πλήρη εξάρτηση της «από τρίτους».

ΟΙ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΔΝΤ

Όπως έχουμε αναφέρει στο παρελθόν οι σύνδικοι του διαβόλου, το ΔΝΤ δηλαδή, από το 1971 και μετά (κατάργηση του κανόνα του χρυσού), είναι όργανο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής – επομένως, των πολυεθνικών της Wall Street. Μετά την αποτυχία του τώρα στη Λατινική Αμερική, καθώς επίσης στις αναπτυσσόμενες χώρες (Ασία κλπ), έμεινε ουσιαστικά χωρίς αντικείμενο. Τόσο αυτό λοιπόν, όσο και η «σκοτεινή δύναμη» πίσω του (η Παγκόσμια Τράπεζα), αντιμετώπιζαν σοβαρότατα οικονομικά προβλήματα.

Στα πλαίσια αυτά, οι Η.Π.Α. «επιτέθηκαν» τόσο στην Ευρώπη (κυρίως), όσο και αλλού, δια μέσου της πώλησης των ενυπόθηκων δανείων χαμηλής εξασφάλισης (CDO'S) – διαπράττοντας τη μεγαλύτερη ληστεία όλων των εποχών. Εξήγαγαν λοιπόν τα προβλήματα τους σε ολόκληρο τον κόσμο, καταστρέφοντας τεράστιες ποσότητες χρημάτων και οδηγώντας αρκετές χώρες στο χείλος του γκρεμού.

Στη συνέχεια, εμφανίστηκε το ΔΝΤ σαν «ο από μηχανής Θεός», εν πρώτοις στην Ανατολική Ευρώπη και αργότερα στην Ευρωζώνη – από την πόρτα που του άνοιξε πρώτη η Ελλάδα, όταν βρέθηκε στο «μάτι του κυκλώνα». Η «κερκόπορτα» αυτή ανοίχθηκε με την αυθαίρετη πρωτοβουλία της Ελληνικής κυβέρνησης, η οποία ουσιαστικά προσκάλεσε μόνη της το ΔΝΤ – με την ανοχή δυστυχώς, αν όχι με τη συμμετοχή, της κυρίας Merkel.

Ο «σοσιαλιστής» ηγέτης τώρα του ΔΝΤ, κατάφερε να αποβιβαστεί στην Ευρώπη,  πείθοντας τη Γερμανίδα καγκελάριο για τις αγαθές του προθέσεις (ή, ίσως, συνεργαζόμενος μυστικά μαζί της), έχοντας φυσικά εξασφαλίσει την αμέριστη «συμπαράσταση» του Έλληνα πρωθυπουργού. Λίγους μήνες αργότερα, αφού προηγουμένως είχε εγκατασταθεί μόνιμα η σκιώδης κυβέρνηση στην Αθήνα, «αποκρατικοποιώντας» την εξουσία, διεύρυνε τις μεθοδικές επιθέσεις του, με τη βοήθεια των συμβατικών αμερικανικών όπλων (εταιρείες αξιολόγησης κλπ.) και της ευρωπαϊκής κυβερνητικής «ανεπάρκειας».

Έτσι λοιπόν εισέβαλλε τελικά στη δεύτερη χώρα της Ευρωζώνης, στην Ιρλανδία, η οποία όμως, αυτή τη φορά, δεν το ζήτησε μόνη της, όπως η Ελλάδα, αλλά της επιβλήθηκε «εκ των άνω». Αργότερα ακολούθησε η Πορτογαλία, ενώ έπονται φυσικά και άλλες χώρες (Ισπανία, Βέλγιο, Ιταλία κλπ), αφού πλέον το ΔΝΤ έχει βρει μία πολύ πιο «αποδοτική» δραστηριότητα, από αυτήν που είχε μέχρι σήμερα.

Συνεχίζοντας, τα ποσά που δανείζει το ΔΝΤ είναι πλέον σε «τοκογλυφική» συνεργασία με την Κομισιόν και την ΕΚΤ, είναι πολύ πιο μεγάλα από τα συνήθη (για παράδειγμα στη Βραζιλία, σε μία πάμπλουτη σε υπέδαφος και ενέργεια χώρα των 190 εκ. κατοίκων, είχε περιορισθεί στα περίπου 30 περίπου δις $), ενώ χρησιμοποιούνται φρεσκοτυπωμένα, πληθωριστικά δολάρια, χωρίς αντίκρισμα (η ανοδική πορεία της τιμής του χρυσού, είναι η καλύτερη απόδειξη της απαξίωσης του δολαρίου).

Μπορεί λοιπόν να αυξάνει απεριόριστα τα κεφάλαια του, χωρίς καθόλου να προβληματίζεται για την εύρεση τους, όπως οι «εταίροι» του στην Ευρωζώνη – οι οποίοι, κάποια στιγμή, θα δυσκολευθούν να το ακολουθήσουν, με όλα όσα κάτι τέτοιο συνεπάγεται για το μέλλον τους.       

Ο στόχος του φαίνεται να είναι, όπως έχουμε ήδη αναφέρει, η υποδούλωση των χωρών-πελατών του, δια μέσου της κατάληψης της σκιώδους εξουσίας (ειδικά των εκάστοτε υπουργείων οικονομικών), η πλουσιοπάροχη αμοιβή των στελεχών του (δεν πληρώνουμε μόνο τόκους, αλλά και υψηλούς μισθούς στο ΔΝΤ), η λεηλασία των κερδοφόρων δημοσίων επιχειρήσεων από τις πολυεθνικές-εντολοδόχους του, καθώς επίσης η κερδοφόρα εγκατάσταση των ξένων εταιρειών – σε χώρες που «επιβάλλει» το ίδιο αφενός μεν μία εκτεταμένη φοροαποφυγή, αφετέρου δε μία τεράστια «συμπίεση» των αμοιβών των εργαζομένων, η οποία καταλήγει στην εξαθλίωση της πλειοψηφίας τους. 

Φυσικά, το «Ταμείο» είναι πλήρως οργανωμένο, ενώ έχει την ικανότητα «χειρισμού» της κοινής γνώμης, δια μέσου της «χειραγώγησης» κάποιων ΜΜΕ, ορισμένων «επιφανών» συνδικαλιστών και γενικότερα των περισσοτέρων από αυτούς που εκπροσωπούν τους ονομαζόμενους «κοινωνικούς εταίρους».

Σε γενικές γραμμές δε το φοβισμένο, το «παγωμένο» στη θέση του και άβουλο πλήθος, δεν αντιδράει αμέσως – συνήθως πολύ αργότερα, όταν είναι πλέον αδύνατον να αντιστραφούν τα αποτελέσματα. Για παράδειγμα, το «πλήθος» στην Αργεντινή βγήκε τότε μόνο στους δρόμους, όταν η χώρα είχε λεηλατηθεί και χρεοκοπήσει, μετά από αρκετά χρόνια δραστηριοποίησης των συνδίκων του διαβόλου.   

Κλείνοντας, όπως έχουμε ήδη αναφέρει, "Όταν μία αντιπροσωπεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου «επισκέπτεται» μία χώρα, θέτοντας σαν προϋπόθεση για την εκχώρηση δανείων τον περιορισμό των κοινωνικών και λοιπών δαπανών, η διαφορά δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη, σε σχέση με τη φυσική καταστροφή που θα προκαλούσε ένας βομβαρδισμός εκ μέρους του ΝΑΤΟ.

Το ΔΝΤ απαιτεί το κλείσιμο νοσοκομείων, σχολείων και βιομηχανιών, με ένα πολύ χαμηλότερο κόστος «εισβολής» για τη Δύναμη που εκπροσωπεί, από αυτό που θα είχε ο ανελέητος βομβαρδισμός των νοσοκομείων, των σχολείων και των βιομηχανιών – όπως στο παράδειγμα της Γιουγκοσλαβίας. Το αποτέλεσμα όμως, για τη χώρα «υποδοχής» του, είναι σχετικά το ίδιο: Η απόλυτη καταστροφή της" (M.Chossudovsky).

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Είναι γνωστό ότι, σε περιόδους ανάπτυξης περιορίζεται το δημόσιο χρέος, αφού εισπράττονται φόροι σε συνεχώς υψηλότερο ΑΕΠ, ενώ αυξάνεται το ιδιωτικό χρέος – λόγω των μεγαλυτέρων επενδύσεων, καθώς επίσης της αυξημένης κατανάλωσης. Αντίθετα, σε περιόδους ύφεσης, μεγεθύνεται το δημόσιο χρέος (σε ποσοστιαία και απόλυτα νούμερα) ενώ περιορίζεται το ιδιωτικό.

Επομένως όταν μία χώρα, όπως η Ελλάδα, με υπερχρεωμένο το δημόσιο τομέα και ελάχιστα δανεισμένο τον ιδιωτικό, εφαρμόζει την ακριβώς αντίθετη οικονομική πολιτική, είναι αδύνατον να καταπολεμήσει τα οικονομικά της αδιέξοδα.      

Εν τούτοις, δεν ισχύουν τα ίδια για όλες τις χώρες της Ευρωζώνης – όπως για παράδειγμα, στην Ισπανία, ο ιδιωτικός τομέας της οποίας είναι υπερχρεωμένος, ενώ το δημόσιο όχι. Εκτός αυτού, ανεξάρτητα από τον παραπάνω οικονομικό κανόνα, πολλές υπερχρεωμένες χώρες κινδυνεύουν δυστυχώς με χρεοκοπία, εάν δεν ακολουθήσουν μία περιοριστική δημοσιονομική πολιτική.

Η λύση των προβλημάτων λοιπόν, ειδικά στην Ευρωζώνη, ευρίσκεται κατά την άποψη μας αφενός μεν στην άμεση εκδίωξη του ΔΝΤ από ολόκληρη την ήπειρο, αφετέρου στη συμμετρική ανάπτυξη των επί μέρους κρατών της. Ειδικότερα, σε ένα διαφορετικό μοντέλο κοινής ανάπτυξης, η οποία θα στηρίζεται στις επενδύσεις και όχι στην κατανάλωση – σε ένα μοντέλο που θα εξασφαλίζει τη σωστή κατανομή των αναπτυξιακών ωφελημάτων, χωρίς να έρχεται σε αντίθεση (συναλλαγματικοί πόλεμοι κλπ) με τον υπόλοιπο πλανήτη. 

Κάτι τέτοιο μπορεί να επιτευχθεί, μόνο εάν τα πλεονάσματα των πλουσίων χωρών της Ευρωζώνης  μειωθούν, προς όφελος των ελλειμματικών κρατών της – εάν όχι με τη βοήθεια της «αγοράς» (μεγαλύτερη κατανάλωση των πλεονασματικών χωρών, επικεντρωμένη σε προϊόντα των ελλειμματικών), τότε με μία πολιτικά και δημοκρατικά ελεγχόμενη μεταφορά πόρων, από τις πλεονασματικές στις ελλειμματικές χώρες – η οποία όμως απαιτεί μία περισσότερο «διακρατική», ευρωπαϊκή σκέψη,  αν όχι την απεριόριστη αλληλεγγύη των μελών της Ευρωζώνης μεταξύ τους, προς όφελος ολόκληρης της Ένωσης.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Οφείλουμε να σημειώσουμε ότι, εμείς οι Έλληνες αντιμετωπίζουμε πάρα πολλά προβλήματα από τη συμμετοχή μας στη ζώνη του ευρώ – αν και τα σημαντικότερα προέρχονται από τη διαφθορά, από την ανικανότητα και από την ανεπάρκεια των τελευταίων κυβερνήσεων μας. Το γεγονός αυτό, σε συνάρτηση με την απίστευτη αλαζονεία της πρωσικής Γερμανίας, μας κάνει αναμφίβολα πολύ επιρρεπείς στο κάλεσμα εκείνων των σειρήνων, οι οποίες μας προτείνουν να εγκαταλείψουμε την ευρωπαϊκή οικογένεια – με τον αυθαίρετο ισχυρισμό πως έτσι θα λύσουμε ευκολότερα τα προβλήματα μας.

Εν τούτοις εάν κατανοήσουμε πως δεν είναι μόνο η Ελλάδα στο μνημόνιο, αλλά ολόκληρη σχεδόν η Ευρώπη, αφού οι περισσότερες χώρες της, η μία μετά την άλλη, υποχρεώνονται να υιοθετήσουν την ίδια πολιτική εγκληματικής λιτότητας (μοναδική ίσως διαφορά της Ελλάδας είναι το ότι απλά προηγείται στο δρόμο της καταστροφής, δανειζόμενη ενυπόθηκα από τα άλλα κράτη – τα οποία όμως δανείζονται με τη σειρά τους για να την δανείσουν, από τους ίδιους τοκογλύφους), θα διαπιστώσουμε πως μας συνδέουν πολύ περισσότερα με τις άλλες χώρες, από όσα μας χωρίζουν.

Οφείλουμε επίσης να καταλάβουμε ότι οι πολιτικοί, με εξαίρεση φυσικά τους όποιους διατεταγμένους (άρθρο μας), προσπαθούν συνήθως να αφουγκραστούν, να συναισθανθούν και να νοιώσουν τις απαιτήσεις της κοινής γνώμης – έτσι ώστε την ενστερνισθούν σε κάποιο βαθμό, αφού διαφορετικά είναι αδύνατον να εκλεγούν ή/και να παραμείνουν στην εξουσία, υπηρετώντας τις όποιες φιλοδοξίες τους.

Στα πλαίσια αυτά, όταν διαπιστώνουν ότι οι Πολίτες αποδέχονται τις πολιτικές των μνημονίων και δεν επαναστατούν, ενώ συνεχίζουν να τους ακούν στα ΜΜΕ, να τους διαβάζουν στις εφημερίδες ή/και να επισκέπτονται τις κομματικές εκδηλώσεις τους, λαμβάνουν λανθασμένα μηνύματα – τα οποία στη συνέχεια μεταδίδουν στους δανειστές της χώρας τους, οι οποίοι παρακολουθούν με μεγάλη προσοχή όλα όσα διαδραματίζονται.

Από την άλλη πλευρά, όταν οι Έλληνες Πολίτες συνεχίζουν να παραμένουν σιωπηλοί, πόσο μάλλον εάν τελικά επιβραβεύσουν τα δύο κόμματα της συγκυβέρνησης με 151 βουλευτικές έδρες, τότε οι πολιτικοί, όσο και αν το επιθυμούν, είναι αδύνατον να απελευθερώσουν την πατρίδα τους από τους κατακτητές της.

Μη έχοντας τη στήριξη των Πολιτών, μέσα από την οργισμένη αντίδραση τους απέναντι στη λεηλασία της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας τους, καθώς επίσης στην εξαθλίωση τους, είναι αδύνατον να αντιμετωπίσουν τους τοκογλύφους – πόσο μάλλον να συμβάλλουν στην, από κοινού με τα άλλα κράτη, καλυτέρευση εκείνων των συνθηκών, κάτω από τις οποίες η Ευρώπη έχει διατηρήσει την ειρήνη και την κοινωνική συνοχή, καθώς επίσης το κράτος πρόνοιας, για πάνω από 60 χρόνια (για πρώτη φορά στην ιστορία της).

Με απλούστερα λόγια, εάν όλοι εμείς αποδεχόμαστε αδιαμαρτύρητα την απόλυτη εξαθλίωση και την καταστροφή του κοινωνικού κράτους, καθώς επίσης τον κίνδυνο της ανεξέλεγκτης, μη συντεταγμένης διάλυσης της Ευρωζώνης, πως είναι δυνατόν να περιμένουμε να μας υπερασπιστούν οι πολιτικοί, απέναντι στις ηγεμονικές βλέψεις της πρωσικής Γερμανίας, στην επέλαση του άκρατου νεοφιλελευθερισμού και στα σχέδια υποδούλωσης μας από τα παιδιά του Σικάγου;

Εάν λοιπόν παραμείνουμε αδρανείς, εκβιαζόμενοι από τα ψεύτικα διλήμματα και εκλέγοντας αυτούς οι οποίοι υπέγραψαν την καταδίκη της χώρας μας, δεν θα βοηθήσουμε ούτε την Ελλάδα, ούτε τους όποιους ικανούς πολιτικούς της – οπότε θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας, απογοητεύοντας όχι μόνο τα παιδιά μας, αλλά ολόκληρη την Ευρώπη, η οποία περιμένει ξανά από την Ελλάδα την επιστροφή στη δημοκρατία. 

Κλείνουμε με μία ακόμη αναφορά στον Keynes: "Ο οικονομολόγος, όπως και ο πολιτικός, όταν απευθύνεται στην κοινή γνώμη (η απροσδιόριστη μαζική κοινή γνώμη εμπεριέχει τόσο το ουσιώδες, όσο και το επουσιώδες), χρησιμοποιεί επίσης την πειθώ – αλλά, σε αντίθεση με τον πολιτικό, μόνο υπό τη διάσταση της ως ρητορικό συμπλήρωμα της αλήθειας".

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 29. Απριλίου 2012, http://www.facebook.com/viliardos, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχει εκδώσει τέσσερα βιβλία, τα οποία διατίθενται on-line από το  e-shop της ONEeditions.

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2585.aspx

Για μια Ελλάδα των Ελλήνων – Η ανάγκη για ενότητα του πολιτικού κόσμου

Του Γιώργου Π. Παύλου*

Επείγει άμεσα να διασωθεί η εθνική μας ανεξαρτησία, το ελληνικό κράτος, η ελληνική δημοκρατία και ο ελληνικός λαός. Επείγει άμεσα να δημιουργηθεί ενιαίο εθνικό μέτωπο για να αναιρεθούν οι απεχθείς και δολοφονικοί όροι του Μνημονίου της 12^ης Φεβρουαρίου 2012. Επείγει ο ελληνικός λαός να μάθει όλη την αλήθεια για τα αίτια που οδήγησαν στη σημερινή καταστροφική κρίση. Τα αίτια αυτά είναι διεθνή αλλά και εθνικά, είναι υλικά αλλά και πνευματικά. Εμείς οι πανεπιστημιακοί και οι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι έχουμε ευθύνη να τα κατανοήσουμε, να διαφωτίσουμε τον λαό και να αναγκάσουμε τους πολιτικούς να πράξουν το ορθό!

Είναι τραγικό και φαίνεται αναπόφευκτο ότι, χωρίς ενότητα όλων των ανεξάρτητων από οιεσδήποτε δεσμεύσεις και υγιώς σκεπτόμενων πολιτικών ανδρών και γυναικών, θα επαναληφθεί η ιστορία του 20ου αιώνα. Δηλαδή, η Ελλάδα θα υποστεί ενδεχομένως μια νέα «Μικρασιατική Καταστροφή», μια νέα «γερμανική κατοχή», ένα νέο «εμφύλιο πόλεμο» και μια νέου τύπου συγκαλυμμένη πολιτική δικτατορία, η οποία ήδη διαφαίνεται στον ορίζοντα.

Οι Έλληνες πολιτικοί άνδρες, αρχηγοί ή απλοί υποψήφιοι όλων των ελληνικών κομμάτων, θα πρέπει να κατανοήσουν ότι θα είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για τον επερχόμενο πανικό του ελληνικού λαού και το επί θύραις κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό χάος. Κι αυτό θα συμβεί, εάν δεν ομονοήσουν σε ένα ενιαίο εθνικό μέτωπο εναντίον του επαχθούς και δολοφονικού μνημονίου.

Οι Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ και οι αρχηγοί τους κ. κ. Βενιζέλος και Σαμαράς έχουν ακόμη λίγο χρόνο και μια τελευταία ευκαιρία, τουλάχιστον πριν την τελική κατάρρευση, να αναγνωρίσουν τα εγκληματικά λάθη του παρελθόντος και των παρατάξεών τους, αναιρώντας έστω και τώρα ό,τι υπέγραψαν εναντίον των ελληνικών συμφερόντων.

Ωστόσο, ακόμη και τώρα το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ ασελγούν στο αιμορραγούν σώμα της Ελλάδος και του ελληνικού λαού. Κάποιοι εκπρόσωποι της ΝΔ λένε πως θα φύγουν από αυτήν αν υπάρξει νέα μείωση μισθών και συντάξεων. Δηλαδή αυτό που έγινε μέχρι σήμερα με τις ευλογίες της ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δεν τους πείθει ότι ήδη πραγματοποιήθηκε και πραγματοποιείται η δολοφονία του ελληνικού λαού και της ελληνικής πολιτείας; Τι άλλο θέλουν οι βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ να δουν για να πεισθούν για το μέγιστο έγκλημα εναντίον της Ελλάδος και του λαού της, στο οποίο συναίνεσαν οι ίδιοι και τα κόμματά τους, ενώ και οι κ. κ. Παπανδρέου, Παπαδήμος, Βενιζέλος και Σαμαράς, διέψευσαν τις ελπίδες όλων των Ελλήνων που τους πίστεψαν;

Σήμερα, λίγες ημέρες πριν τις εκλογές είμαστε τραγικοί μάρτυρες των όσων λέγουν οι εκπρόσωποι των δύο μεγάλων κομμάτων παρουσιάζοντας το νέο πρόγραμμά τους για ανάπτυξη και άλλες αστειότητες, ωσάν να μην ήταν η σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ που πριν δύο χρόνια εξαπάτησε με τις ίδιες φρούδες υποσχέσεις τον ελληνικό λαό, ενώ σχεδίαζε την παραποίηση των στατιστικών στοιχείων και την κατακρήμνιση της Ελλάδος στον καιάδα του ΔΝΤ, ή ωσάν να μην ήταν η σημερινή ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, που δια στόματος Αντώνη Σαμαρά διαβεβαίωνε τον ελληνικό λαό ότι δεν θα συναινέσει στο δολοφονικό μνημόνιο.

Από την άλλη μεριά, ο κατά τ' άλλα συμπαθής κ. Κουβέλης αποδεικνύεται εξίσου επικίνδυνος από τη στιγμή που εναγκαλίζεται πρόσωπα όπως η κ. Ρεπούση, μια εκ των εκφραστών του «πολυπολιτισμικού» αφελληνισμού της Ελλάδος. Μιας ιδεολογίας που υπηρετείται πιστά και με σαφώς καταστροφικές συνέπειες ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ‘90 από μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας όπως οι κυρίες Δραγώνα και Φραγκουδάκη. Λαμβάνει άραγε, ο κ. Κουβέλης υπόψιν του, το γεγονός ότι, όσοι ασπάζονται την πολυπολιτισμική φιλοσοφία των ανωτέρω κυριών, ευχαρίστως θα υιοθετούσαν την αντικατάσταση των Ελλήνων στην Ελλάδα με οποιουσδήποτε άλλους πολίτες, αρκεί αυτοί να μην λέγονται και να μην νιώθουν Έλληνες;

Το «μαύρο» αντίστοιχο των Ρεπούση – Δραγώνα – Φραγκουδάκη είναι η Χρυσή Αυγή, η οποία θέλει να σώσει την Ελλάδα εμπνεόμενη ή οραματιζόμενη το «4ο Ράιχ» και τον φασιστικό γερμανισμό της κ. Μέρκελ, ο οποίος ακριβώς αυτή τη στιγμή αποφάσισε τη δολοφονία του ελληνικού λαού, αισχροκερδώντας κι εκδικούμενος το ΟΧΙ του '40 και την ελληνική υπεράσπιση της παγκόσμιας Δημοκρατίας, Ειρήνης και Ελευθερίας έναντι του χιτλερικού φασισμού και απανθρωπισμού. Οι κύριοι της Χρυσής Αυγής δεν αντιλαμβάνονται ότι, ναι μεν οι μετανάστες σύρονται ως επί το πλείστον στην Ελλάδα από εκείνους που θέλουν να αποσταθεροποιήσουν τα Βαλκάνια και την Ευρώπη, αλλά δεν παύουν να είναι ανθρώπινα πλάσματα που τους πρέπει κάθε σεβασμός, ακόμη και αν οι Έλληνες αποφασίσουν να τους ξαναστείλουν πίσω στις πατρίδες τους. Εάν λοιπόν η Χρυσή Αυγή μπορούσε να απαλλαγεί από την αρρώστια του φασισμού και του χιτλερισμού, θα ήταν δυνατό να αποτελέσει μια υγιή πατριωτική και δημοκρατική δύναμη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ θα πρέπει τώρα να αποφασίσουν εάν θέλουν πραγματικά να αναλάβουν τις ευθύνες τους έναντι των εργαζομένων και να συνεργασθούν με άλλες αντιμνημονιακές και υγιείς πολιτικές δυνάμεις. Διαφορετικά, θα συνεχίσουν εκ του ασφαλούς -με τους βουλευτικούς μισθούς και τις κομματικές τους επιχορηγήσεις στο ακέραιο από δανεικά χρήματα του ΔΝΤ και του καπιταλιστών- να μάχονται (!) κατά του ιμπεριαλισμού και του διεθνούς καπιταλισμού, βαδίζοντας πλέον όχι στη γη, αλλά στο «κομμουνιστικό» των όνειρο.

Ας κατανοήσουν οι ηγέτες της αριστεράς ότι δεν τους παίρνει άλλο ο χρόνος για ακίνδυνες και ανόητες μεγαλοστομίες περί δήθεν κατάργησης του διεθνούς καπιταλισμού. Πρώτα πρέπει να σωθεί ο ελληνικός λαός, από τους φόρους και τον ιδρώτα του οποίου αμείβονται πλουσιοπάροχα οι εκφραστές της αριστεράς, και μετά συζητούμε για την δήθεν κατάργηση του διεθνούς καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση του κομμουνιστικού τους παραδείσου. Τα αριστερά κόμματα θα είναι με τον τρόπο τους συνένοχοι στην οικονομική, πολιτική και πολιτιστική δολοφονία του ελληνικού λαού και των εργαζομένων, εάν δεν εργασθούν για την δημιουργία ενός παλλαϊκού εθνικού μετώπου εναντίον του μνημονίου.

Είναι προς τιμήν της κ. Κατσέλη και του κ. Καστανίδη ότι, έστω και καθυστερημένα, διαχώρισαν την θέση τους από το ειδεχθές πολιτικό «έγκλημα» του κ. Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ εναντίον του ελληνικού λαού και της ελληνικής Δημοκρατίας. Επείγει, όμως, να εργαστούν κι αυτοί για την ενότητα όλων των πολιτικών δυνάμεων που στέκονται απέναντι από την μνημονιακή δολοφονία του ελληνικού λαού, δημιουργώντας μια ρεαλιστική εθνική στρατηγική για το αύριο.

Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα -καλώς ή κακώς- είναι μέλος της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Οι Έλληνες σοσιαλιστές και αριστεροί αλλά και οι δεξιοί συνάδελφοί τους θα πρέπει ως Ευρωπαίοι να παλέψουν για τα δίκαια των εργαζομένων και την ανόρθωση της οικονομίας. Εξ' άλλου, αυτή είναι η μοναδική ευκαιρία για τα αριστερά κόμματα να δοκιμάσουν ως συμμετέχοντα σε μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση, την ρεαλιστικότητα των ιδεών των.

Ο κ. Καζάκης, όπως και ο κ. Παπαθεμελής, λέει μεγάλες αλήθειες και τις αποδεικνύει ως έμπειρος οικονομολόγος με απλή αριθμητική. Όμως γιατί να θέλουμε εμείς μόνοι μας ως Έλληνες, να βγούμε από το ευρώ, αφού ούτως ή άλλως κάποια στιγμή στους επόμενους μήνες η ίδια η Ευρώπη θα πάρει κάποιες αντίστοιχες αποφάσεις, εάν δεν απαλλαγεί από την αγκαλιά των Μέρκελ – Σαρκοζί που οδηγεί σε διάλυση της ΕΕ; Ας μην κάνουμε λοιπόν, εμείς το χατίρι σε όσους θέλουν να διαλύσουν την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη, προωθώντας μόνοι μας τέτοιες απόψεις.

 Ας παλέψουμε όλοι ενωμένοι ως Έλληνες και ως Ευρωπαίοι να σταθούμε απέναντι στον νέο και παγκόσμιο φεουδαρχικό φασισμό. Εάν εμείς, αριστεροί, δεξιοί και όποιοι άλλοι, είμαστε ενωμένοι, τότε όλος ο ευγενής κόσμος στην Ευρώπη και παντού θα σταθεί στο πλευρό μας, όπως έδειξε πρόσφατα και το διεθνές κίνημα «Είμαστε όλοι Έλληνες». Αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό από όλες τις πολιτικές δυνάμεις που αυτή τη στιγμή δρουν μεμονωμένα. Ας αποφασίσουν όλοι οι Έλληνες που αγωνιούν για το μέλλον της Ελλάδος και της Δημοκρατίας ότι μόνο ενωμένοι σε ένα ενιαίο και μεγάλο αντιμνημονιακό μέτωπο θα μπορέσουμε να ανατρέψουμε τους δολοφονικούς όρους του μνημονίου.

Και αυτό θα γίνει όχι για να γυρίσουμε πίσω στο 2009 αλλά αναλαμβάνοντας με σοβαρότητα τις πραγματικές υποχρεώσεις μας έναντι των δανειστών, και όχι έναντι των διεθνών τοκογλύφων με τους οποίους συνεργάζεται στενά μέχρι και σήμερα το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ ξεπουλώντας έναντι πινακίου φακής κάθε μορφής εθνικό, δημόσιο ή ιδιωτικό πλούτο καταδικάζοντας την Ελλάδα στη φτώχεια και την εξαθλίωση για τα επόμενα 50 χρόνια τουλάχιστον.

Ο Πάνος Καμμένος κινείται στη σωστή κατεύθυνση. Γιατί όμως δεν έχει πείσει ακόμα το μεγάλο σύνολο του ελληνικού λαού; Τι φταίει γι' αυτό; Σίγουρα, το κατεστημένο πολιτικό σύστημα τον λασπολογεί. Μήπως όμως, ο ίδιος κάνει κάποια λάθη ανάλογα με αυτά του Κώστα Καραμανλή και εγκλωβίζεται σε κομματικές παρέες; Γιατί δεν ανοίγεται σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία που αυτή τη στιγμή ψάχνει διέξοδο; Γιατί δεν πείθει επαρκώς τις υγιείς αριστερές ή δεξιές πολιτικές δυνάμεις ή τον Μίκη Θεοδωράκη; Μήπως θα πρέπει ο ίδιος να απαλλαχθεί πλήρως από τα βάρη της όποιας δεξιάς ιδεολογίας, και να αναδείξει μια ελληνική πολιτική θεωρία και σκέψη, ακολουθώντας τους μεγάλους Έλληνες ηγέτες, όπως ένας Μακρυγιάννης, ένας Καποδίστριας, ή ένας Ρήγας Φεραίος; Μήπως θα πρέπει να πείσει ακόμη και την Ιεραρχία αλλά και τον λοιπό εκκλησιαστικό κόσμο για μια συμπαράταξη σε ενιαίο εθνικό μέτωπο, προκειμένου να σταματήσει η ύπουλη αλλά πραγματική πνευματική, πολιτιστική και οικονομική δολοφονία του ελληνικού λαού; Ακόμη, να προχωρήσει σε σαφείς θέσεις ότι, δεν νοιάζεται να γίνει ο ίδιος πρωθυπουργός, αλλά μόνη έγνοια του είναι να σωθεί η Ελλάδα. Και να παλέψει κυρίως ο ίδιος γι' αυτό, όπως επανειλημμένα και με πειστικό τρόπο έχει διακηρύξει μέσα στην Ελληνική Βουλή.

Προτείνουμε και απαιτούμε ως ελληνικός λαός, την συναίνεση όλων των πολιτικών προσώπων και των πολιτικών δυνάμεων που είναι αποφασισμένοι να αλλάξουν τους απεχθείς και δολοφονικούς όρους του Πασοκικού και Νεοδημοκρατικού Μνημονίου. Απαιτούμε να δημιουργηθεί ένα πανελλήνιο εθνικό μέτωπο αριστερών, κεντρώων και δεξιών που θα προχωρήσει σε ένα πραγματικά αναπτυξιακό μνημόνιο, το οποίο θα σέβεται τους Έλληνες πολίτες, το Διεθνές Δίκαιο και τους ξένους δανειστές και δεν θα ξεπουλά την Ελλάδα όσο κι όσο, καθιστώντας τους Έλληνες παντοτινά υποτελείς. Προτείνουμε ένα ενιαίο εθνικό μέτωπο που θα εφαρμόσει επί τέλους το «πόθεν έσχες» σε κάθε Έλληνα πολίτη και θα δεσμευτεί έναντι του ελληνικού λαού και της διεθνούς κοινότητας, στηρίζοντας με ουσιαστικό τρόπο τον Έλληνα εργαζόμενο αλλά και επιχειρηματία που προσφέρει πραγματικές και με αξιοπρεπείς μισθούς θέσεις εργασίας και υπηρετεί τα ελληνικά συμφέροντα.

Αν σήμερα, παραμονές των εκλογών της 6ης Μαΐου, δεν συμβούν αυτά, τα επερχόμενα γεγονότα θα μας αφήσουν όλους έκπληκτους καθιστώντας συγχρόνως όλους μας υπεύθυνους για ό,τι μέλει να συμβεί σε αυτό τον τόπο από ένα λαό που οδηγείται σε κατάσταση παράκρουσης και νιώθει να δολοφονείται και το σώμα και η ψυχή του. Περιμένουμε και ευχόμαστε την πραγματική μεταμέλεια και μετάνοια με γενναία έργα και πράξεις των Βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, των κύριων έμμεσων ή άμεσων αυτουργών του εθνικού πολιτικού εγκλήματος που βιώνει όλη η Ελλάδα σήμερα.

Ας επιλέξει ο ελληνικός λαός ποιον θέλει ως Πρωθυπουργό, αφού προηγηθεί ένα ενιαίο εθνικό μέτωπο εναντίον του δολοφονικού μνημονίου. Ας προταθεί ως Πρωθυπουργός ο Μίκης Θεοδωράκης ή κάποια άλλη αντίστοιχη συμβολική προσωπικότητα.

Θα ήταν μεγάλη ανακούφιση για τον πάσχοντα ελληνικό λαό, εάν άνθρωποι όπως ο Αλέξης Τσίπρας, ο Πάνος Καμμένος, η Λούκα Κατσέλη, ο Χάρης Καστανίδης, ο Δημήτρης Μαρκόπουλος ο Δημήτρης Καζάκης, ο Στέλιος Παπαθεμελής, ο Φώτης Κουβέλης, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μανώλης Γλέζος, αλλά και όπως η Λιάνα Κανέλλη καθώς και άλλα ευαίσθητα πολιτικά πρόσωπα, ξεπερνούσαν κάθε ψυχολογική ή άλλη δυσκολία και συνυπήρχαν σε ένα κοινό ψηφοδέλτιο. Αυτό θα ήταν μια πράγματι ελπιδοφόρα και ωραία έκπληξη που θα μπορούσαν να χαρίσουν στον ελληνικό λαό. Συγχρόνως θα αποτελούσε και την αρχή μιας ανάστροφης και δημιουργικής κίνησης, αντίθετης από αυτήν που τώρα βιώνουμε ως κατακρήμνιση στην άβυσσο.

Μολονότι αυτή η έκπληξη δεν προσφέρθηκε στους Έλληνες ψηφοφόρους, θα προτείναμε ο ελληνικός λαός να κάνει τη δική του υπέρβαση στηρίζοντας αυτές τις προσωπικότητες, προκειμένου τουλάχιστον ως ισχυρή αντιπολίτευση να αποτελέσουν ένα ανάχωμα στο απάνθρωπο μνημόνιο, το οποίο ήδη υλοποιείται με ορατές τις καταστροφικές συνέπειές του για το μέλλον του ελληνικού λαού, όπως με μεγάλη σαφήνεια δείχνουν στον λεπτομερή σχολιασμό του νέου μνημονίου Καθηγητές Πανεπιστημίου, όπως ο Ε. Μπίλλης του Μετσόβιου Πολυτεχνείου και άλλοι.

Όλα όσα γράφονται εδώ απορρέουν από την ακλόνητη πεποίθηση και ιστορική εμπειρία ότι, εάν ο ελληνικός λαός είναι ενωμένος και οι πολιτικές του δυνάμεις ομονοήσουν σε μια εθνικά αξιοπρεπή στάση κι ένα ενιαίο μέτωπο απέναντι στους διεθνείς τοκογλύφους και διεθνείς δολοφόνους εθνών, όχι μόνον θα ανατρέψουν τους απεχθείς όρους του υπογραφέντος νέου μνημονίου, αλλά συγχρόνως θα υπηρετήσουν για άλλη μια φορά ως ελληνικό έθνος, την διάσωση κι επιβίωση της δημοκρατικής και ενωμένης Ευρώπης.

Ξάνθη, 25 Απριλίου 2012

* Ο Γεώργιος Π. Παύλος είναι Αναπλ. Καθηγητής Δ.Π.Θ., www.gpavlos.gr – info@gpavlos.gr

Προεκλογική συζήτηση που λείπει

Θανάσης Ν. Παπαθανασίου*

Υπάρχει μια εκκωφαντική σιγή στο προεκλογικό σκηνικό της άνοιξης του 2012. Αφορά ένα ζήτημα που βρίσκεται στην καρδιά των κομματικών διεργασιών (όθεν "εκκωφαντική"), κι όμως μένει κατ' ουσίαν ασυζήτητο (όθεν "σιγή"). Ένα ζήτημα, δηλαδή, που δρα καταλυτικά στη διαμόρφωση των πολιτικών προσανατολισμών, αλλά δεν γίνεται θέμα συζήτησης καθ' αυτό, με αποτέλεσμα να μη φωτίζονται οι διαστάσεις του και να μη δοκιμάζονται οι αντοχές των θέσεων που έχουν απέναντί του οι πολιτικοί φορείς. Το ζήτημα αυτό είναι η εννόηση του δημοσίου χώρου.

*    Δρ. Θεολογίας, αρχισυντάκτης του περιοδικού Σύναξη.

Εκατό ημέρες πριν από τις εκλογές, στις 26 Ιανουαρίου, το Υπουργείο Παιδείας διευκρίνισε ότι η ημέρα των Τριών Ιεραρχών είναι αργία, αλλά με προαιρετικό εορτασμό. Τι σημαίνει αυτή η αντιδιαστολή εορτής και εορτασμού; Το θέμα δεν είναι αν οι εορτασμοί γίνονται με ουσιαστικό ή με ανούσιο τρόπο. Είναι κάτι άλλο, απείρως ουσιαστικότερο: μια ιδιότυπη διείσδυση μεταμοντέρνας λογικής στον δημόσιο χώρο. Η μεταμοντέρνα λογική θρυμματίζει το δημόσιο σε ιδιωτικές προτιμήσεις. Σπάζει τον δημόσιο χώρο, ο οποίος είναι το πολύτιμο πεδίο για την κάρπιση της δημοκρατίας. Ο δημόσιος χώρος προϋποθέτει την παραδοχή ότι υπάρχουν κοινά αγαθά, κοινές αξίες. Ο μετεμοντερνισμός (σε συγχωρδία με τον νεοφιλελευθερισμό) δέχεται μόνο ατομικές τροχιές. Παράδειγμα πεζό: Οι πιστοί του δημοσίου χώρου αναγνωρίζουν τον αέρα ως κοινό αγαθό, και φέρνουν σε αναμέτρηση τις διαφορετικές απόψεις τους για τον χειρισμό του. Οι μεταμοντέρνοι / νεοφιλελεύθεροι, όμως, δέχονται ότι το νερό είναι μόνο μια δυνατότητα, όπως κάθε εμπόρευμα. Η διευκρίνιση του Υπουργείου, λοιπόν, πιθανότατα ευχαρίστησε τους εκσυγχρονιστές τούς κοκκαλωμένους στον παλαιοημερολογητισμό της ιδιωτικοποίησης της θρησκείας. Αυτό που δεν μπορεί να δει αυτή η μικρόκαρδη ευχαρίστηση, είναι ότι η παιδεία κινδυνεύει να γίνει χώρος ατομικών επιλογών στο στυλ της ελεύθερης αγοράς. Μια εορτή για την παιδεία δεν υπαγορεύει τι θα πεις στην εορτή, ζητάει όμως να συμφωνήσεις ότι υπάρχουν πολύτιμες ιστορικές και νοηματικές ραχοκοκκαλιές, οι οποίες δομούν την παιδεία ως δημόσιο αγαθό.

Η εν λόγω διευκρίνιση του Υπουργείου είναι ένα δείγμα μόνο της μεταμοντέρνας / νεοφιλελευθερης αποσάθρωσης του δημόσιου. Και δεν έχει καν κάνει την αρχή. Ακριβώς δυο μήνες πριν, το ζήτημα είχε τεθεί σε ορισμένα σχολειά, από ολότελα διαφορετική οπτική, αλλά με την ίδια δυναμική αποσάθρωσης, όταν μαθητές που ερωτοτροπούν με την ακροδεξιά ζήτησαν να απουσιάσουν δικαιολογημένα από τον εορτασμό του Πολυτεχνείου. Κι επί πλέον, σ' αυτή τη μεταμοντέρνα / νεοφιλεύθερη συγχορδία βασικό βιολί έχει υπάρξει η γνωστή θέση του Υπουργείου Παιδείας το 2008, περί ατομικής δυνατότητας απαλλαγής από ένα μάθημα γενικής παιδείας, δηλαδή από το μάθημα των Θρησκευτικών.

Τα υβρίδια του μεταμοντερνισμού / νεοφιλελευθερισμού που αποδομούν τον δημόσιο χώρο αποτελούν τη Σκύλλα, με Χάρυβδη τις θεοκρατικές απόψεις που βλέπουν τον δημόσιο χώρο όχι ως το φόρουμ συνάντησης και αναμέτρησης, αλλά ως το κενό που θα γεμίσει ολοκληρωτικά από τη δική τους και μόνο παρουσία, των άλλων στελλομένων στον αγύριστο. Η θεοκρατία είναι βλασφημία κατά της ανθρώπινης ελευθερίας, και υπάρχει εξ ίσου σε θρησκευτικές και σε άθεες εκδοχές. Αλλά είναι σημείο των καιρών ότι στο πολιτικό μας σκηνικό κάθε θεοκράτης διακηρύττει την προσήλωσή του στη δημοκρατία. Εδώ και πολλά χρόνια, για παράδειγμα, τα συμφέροντα του άγριου καπιταλισμού και η αστοργία για την έννοια του δημόσιου χώρου άφησαν το μεταναστευτικό ζήτημα να βαλτώσει σ' αυτό που αρκετοί προειδοποιούσαν: σε συνθήκες γκέτο, σε συνθήκες δηλαδή ανήλιαγες, σε συνθήκες θρυψαλλιάσματος του δημοσίου χώρου, όχι στο επίπεδοι της ατομικότητας αυτή τη φορά, αλλά των στεγανών πολιτισμικών κοινοτήτων. Με τεράστια την ευθύνη της αριστεράς, που άφησε την πολύτιμη συνηγορία της υπέρ της ανθρωπιάς να ακούγεται αφερέγγυα επειδή αρνιόταν να ασχοληθεί με το συγκεριμένο και το καθημερινό, έχουμε φτάσει σε σημείο να είναι δημοφιλής ο μισαλλόδοξος λόγος και να υπάρχουν επ' αυτού απίστευτες συγκλίσεις (είτε ρητές είτε ανομολόγητες) διαφόρων πολιτικών παρουσιών, κατ' όνομα διαφορετικών προσανατολισμών.

Μια συζήτηση για τη συμπλοκή δημοσίου χώρου, πολιτισμού και δημοκρατίας, μοιάζει ακόμη (σε στιγμές που η προεκλογική περίοδος εκπνέει μέσα στη δεσποτεία του οικονομισμού) όνειρο νεφελοβατών. Θα μπορέσουν, άραγε, αυτά τα νέφη να γίνουν, κάποτε, βίος καθημερινός, ως μπόρα λυτρωτική που θα αρδεύσει πολλά και θα βάλει πολλούς να κολυμπήσουν;

2-5-2012

Oι δάσκαλοι δεν αυτοκτονούν

Της Μαριάνας Τζιατζή

Στις 4 Απριλίου, πλάι σε ένα ψηλό κυπαρίσσι στην πλατεία Συντάγματος, αφαίρεσε τη ζωή του ο Δημήτρης Χριστούλας. Πριν κλείσει ο μήνας, ο Σάββας Μετοικίδης, ένας δάσκαλος 42 ετών, έκανε το ίδιο, αλλά πιο αθόρυβα, σε μια αποθήκη του πατρικού του στη Θράκη.

Μακάβριες αναφορές, προεκλογικές και ανοιξιάτικες; Το πιο μακάβριο, το πιο τραγικό με τις αυτοκτονίες είναι το γεγονός ότι έχουν πάψει να θεωρούνται είδηση, ότι κινδυνεύουμε να τις συνηθίσουμε.

Μόνο που οι δάσκαλοι δεν αυτοκτονούν. Ο δάσκαλος δεν λυγίζει, δεν απελπίζεται, δεν ζαλίζεται στο πούλμαν που μας πηγαίνει εκδρομή, δεν τον πιάνει ναυτία στο καράβι. Ο δάσκαλος πρέπει να βρίσκεται πάντα εδώ και να απαντά στις ερωτήσεις μας (εφόσον έχουμε ερωτήσεις), να μας βοηθά να κρυφτούμε κάτω από το θρανίο αν τυχόν γίνει σεισμός, να διώχνει το φαρμακερό σερσέγκι που τρύπωσε από το ανοιχτό παράθυρο και τώρα πετά πάνω από τα κεφάλια μας, μες στην τάξη. Αυτά τουλάχιστον πίστευα όταν ήμουν μαθήτρια και τώρα αναρωτιέμαι τι λένε οι μεγάλοι στα παιδιά που, όταν επιστρέφουν στο σχολείο μετά τις διακοπές του Πάσχα, μαθαίνουν ότι ο δάσκαλός τους δεν είναι πια εδώ.

Δεν είμαι πολιτικός ντετέκτιβ ούτε ψυχολόγος, δεν μπορώ να εξηγήσω κάτι που δεν το χωράει ο κοινός νους. Αρμόδιοι να μιλήσουν για τον χαμένο δάσκαλο είναι τα αγαπημένα του πρόσωπα, οι συνάδελφοι, οι συναγωνιστές του και, πάνω απ' όλα, οι μαθητές που έχουν περάσει από τα χέρια του. Ο μαθητής είναι ο μέγας και αφανής κριτής και αξιολογητής. Και δεν είναι αληθινή ότι «το παιδί μόνο από μάνα ορφανεύει». Ατυχος και αιώνια ορφανός είναι όποιος στα μαθητικά του χρόνια δεν διασταυρώθηκε με κάποιον δάσκαλο που κατάφερε να του εμπνεύσει σεβασμό, να τον πείσει για την ομορφιά και την αξία της μάθησης, της προσπάθειας. Ομως αυτή την ορφάνια δεν τη συνειδητοποιούμε πάντα.

Πώς μπορεί ένας εκπαιδευτικός των 560 ή των 600 ευρώ να ζήσει με στοιχειώδη αξιοπρέπεια ή να συντηρήσει οικογένεια; Ολα τον σπρώχνουν στα ιδιαίτερα μαθήματα, που διαβρώνουν τον αυτοσεβασμό του, αλλά και την αποστολή του δημόσιου σχολείου. Πολλοί εκπαιδευτικοί αναζητούν μια δεύτερη εργασία, γίνονται διανομείς πίτσας ή νυχτερινοί οδηγοί ταξί, ενώ αρκετοί έχουν ήδη αρχίσει να τρέφονται στα συσσίτια. Εκτός από την «ανάγκη που γίνεται ιστορία», υπάρχει και η αλήθεια που γίνεται ή φαίνεται ότι γίνεται λαϊκισμός.

Λένε ότι η ευτυχία είναι μεταδοτική. Το ίδιο και το αντίστροφό της, ενώ το «σύνδρομο του Βέρθερου», δηλαδή η επιδημία αυτοκτονιών, δεν είναι φιλολογικός μύθος. Αρκετά φαρμακωμένες είναι οι μέρες μας, ας μη γραφτούν άλλα τραγούδια σαν αυτό του Μίκη Θεοδωράκη και του Μάνου Ελευθερίου («μα συ μικρό παιδί, παλικαράκι,/ φαρμάκωσες ετούτο τον καιρό/ μ' ένα καρφί και μ' ένα καθρεφτάκι/ τις φλέβες όταν έκοψες θαρρώ»).

Ο Εντουάρντο Γκαλεάνο γράφει ότι στην πατρίδα του δεν λένε «φτωχός σαν Λάζαρος [του Ευαγγελίου]», αλλά «φτωχός σαν δάσκαλος», καθώς ο μισθός των εκπαιδευτικών στην Ουρουγουάη είναι ψίχουλα. Ας ελπίσουμε ότι στην Ελλάδα δεν θα φτάσει η ώρα που θα λέμε «απελπισμένος σαν δάσκαλος».

 ΠΗΓΗ: "Καθημερινή της Κυριακής" 29-4-2012.