Σπονδυλωτή κινηματογραφική λογοτεχνία*

Του Γιάννη Στρούμπα

Άνθρωποι με σάρκα και οστά. Άνθρωποι γήινοι, με ρίζες στην πραγματικότητα κι αναφορές στον ρεαλισμό. Συνάμα όμως κι άνθρωποι παράδοξοι, υπερβατικοί, που παγιδεύονται σε σουρεαλιστικές καταστάσεις. «Άνθρωποι από λέξεις» είναι οι ήρωες του Γιάννη Ευσταθιάδη στο ομότιτλο βιβλίο του, όπου συγκεντρώνονται τρία μακροσκελή διηγήματά του. Τα διηγήματα προσδιορίζονται στον υπότιτλο του έργου ως «μεγάλου μήκους». Ο προσδιορισμός σχετίζεται τόσο με την έκτασή τους όσο και με τη δόμησή τους κατά τρόπο κινηματογραφικό.

* α΄ δημοσίευση: εφημ. «Αντιφωνητής», αρ, φύλλου 346, 1/7/2012.

Οι τρεις ιστορίες του Ευσταθιάδη, που θα μπορούσαν να συγκροτούν ενότητες μιας σπονδυλωτής κινηματογραφικής ταινίας, τιτλοφορούνται, με τη σειρά της εμφάνισής τους, «Ο Έψιλον έρως», «Η σαρδέλα θα κολυμπήσει στην κονσέρβα» και «Δον Ιωάννης. Dramma giocoso». Στο πρώτο διήγημα ο ήρωας διεκδικεί τον έρωτα στο πρόσωπο μιας γυναικείας φιγούρας ιδεατής ως προς τις προσωπικές του απαιτήσεις, ώστε αυτή καταντά ένα ερωτικό ανεκπλήρωτο. Στο δεύτερο διήγημα ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας υλοποιεί την πρωτοποριακή του ιδέα να προσφέρει στο καταναλωτικό κοινό σαρδέλες που σπαρταρούν ολοζώντανες μέσα στην κονσέρβα τους, ώσπου καταλήγει κι ο ίδιος κατά τρόπο μαγικό μέσα σε μια απ' τις κονσέρβες του. Στο τρίτο και τελευταίο διήγημα το περιβάλλον ενός διεθνούς φήμης σκηνοθέτη όπερας ανασυνθέτει την προσωπικότητα του καλλιτέχνη, αναλύοντας τον βίο και την πολιτεία του έπειτα από τον αδόκητο χαμό του σε τροχαίο δυστύχημα.

Οι ήρωες του Ευσταθιάδη πολιτογραφούνται ήδη από τον τίτλο της συλλογής διηγημάτων του ως οντότητες πλαστές, πλασμένες από λέξεις εντός μιας φανταστικής συγγραφικής σύνθεσης. Η συγκεκριμένη τοποθέτηση δεν επιχειρεί απλώς να ερμηνεύσει την επιλογή του συγγραφέα να κινηθεί, ιδίως στο δεύτερο διήγημα, σε επίπεδο σουρεαλιστικό – άλλωστε το εγχείρημα έχει πρωτίστως αισθητική στόχευση και η όποια του εκλογίκευση θα 'ταν ανούσια· η τοποθέτηση τούτη επιχειρεί κυρίως να προϊδεάσει για την πρόθεση του Ευσταθιάδη να συμπλέξει τον κόσμο του συγγραφέα και των αναγνωστών του με τον κόσμο των λογοτεχνικών ηρώων. Η συμπλοκή των δύο κόσμων αφενός δημιουργεί υπόνοιες για την πιθανότητα να καταστούν ρεαλιστικές οι παραδοξότητες· αφετέρου όμως λειτουργεί κυρίως αντίστροφα, εφόσον οι καταστάσεις οι θεωρούμενες ως ρεαλιστικές αμφισβητούνται διαλεγόμενες με τη μυθοπλασία και συνυπάρχοντας με τα πλάσματα της συγγραφικής φαντασίας. Στο πλαίσιο αυτό η υπόσταση του συγγραφέα και των αναγνωστών του τίθεται υπό διαπραγμάτευση και δυναμιτίζεται, καθώς «άνθρωποι από λέξεις» θα μπορούσαν να 'ναι οι ίδιοι, σε μια τεχνική που 'χει καλλιεργηθεί τόσο στην ξένη τέχνη όσο και στην ελληνική, με χαρακτηριστικότερο και συνεπέστερο Έλληνα λογοτεχνικό της φορέα τον Παύλο Μάτεσι.

Η σχετική πρόθεση του Ευσταθιάδη κατατίθεται εξαρχής, όταν ήδη στο πρώτο διήγημα ο αφηγητής σχολιάζει εύγλωττα: «Αγνοώ αν η ηρωίδα στην οποία θα αναφερθώ υπάρχει […] ή αν προσπαθώ να την επινοήσω μόλις τώρα […]» Αργότερα ο αφηγητής, αναφερόμενος στους αναγνώστες, σχολιάζει πως η ηρωίδα του, απορρίπτοντάς τον, μοιάζει να αποχωρεί από το κείμενο και να μετοικεί αλλού, ίσως σε άλλη μυθιστορία, σε άλλον συγγραφέα. Η εναλλακτική εμφάνιση ενός σκηνοθέτη ως αφηγητή υπονομεύει εκ νέου την αληθοφάνεια της ιστορίας, καθώς την παρουσιάζει σαν μια πλαστή κινηματογραφική υπόθεση. Ακριβώς ανάλογη είναι η εμφάνιση ως αφηγητή ενός κριτικού λογοτεχνίας, μέσω του οποίου συμπλέκεται ο μύθος με την πραγματικότητα του Ευσταθιάδη, ως συγγραφέα του κρινόμενου έργου. Ο αφηγητής μάλιστα δηλώνει πως εισάγοντας στην ιστορία του τον αναγνώστη τον καθιστά μάρτυρα του γεγονότος πως η ηρωίδα του είναι υπαρκτή, κι όχι πλαστή. Ακόμη και η επιλογική απόφανση του συγγραφέα «Δεν μ' ενδιαφέρει η τέχνη. Θέλω να ζήσω», η οποία αποδέχεται πως η ζωή αποκτά νόημα εκτός τέχνης κι αποδεσμεύει τους ήρωες από τη συγγραφική πένα, έρχεται μέσα από την αντιφατικότητα της έκφρασής της ακριβώς μέσω ενός έργου τέχνης να αυτονομήσει τους ήρωες, να τους προσδώσει ζωή κι εντέλει διαχρονικότητα σαν χαρακτήρες. Ο επιλογικός προσδιορισμός του αφηγητή ως συγγραφέα στο τρίτο διήγημα της συλλογής τείνει να ταυτίσει τον αφηγητή με τον συγγραφέα Ευσταθιάδη, σε μια ταύτιση που προσδίδει μεγαλύτερη αληθοφάνεια σαν κατάθεση βιωματικού γεγονότος, μα και που αμφισβητεί παράλληλα την ίδια την ιστορία σαν προϊόν συγγραφικής φαντασίας.

Η σύμφυρση του μυθοπλαστικού με τον συγγραφικό κόσμο, υπηρετούμενη από το εύρημα του κινηματογραφιστή-αφηγητή, αποκτά μία πρόσθετη καλλιτεχνική διάσταση, πέρα από τη λογοτεχνική, εφόσον οι εναλλαγές οπτικής γωνίας διά των ποικίλων αφηγητών παραπέμπουν σε ενότητες-σπονδύλους κινηματογραφικής ταινίας. Ο Ευσταθιάδης εναλλάσσει διαρκώς τα πλάνα στα διηγήματά του είτε διαφοροποιώντας την οπτική γωνία εισάγοντας ποικίλους αφηγητές των τεκταινομένων στις ιστορίες του είτε παρεμβάλλοντας μια σειρά ενθετικών υλικών που κομίζουν νέες πληροφορίες σχετικές με τους ήρωες και τα συμβάντα στα οποία αυτοί μετέχουν. Τον ρόλο του αφηγητή αναλαμβάνουν, παράλληλα με τον κεντρικό, ένας ψυχαναλυτής, ένας μουσικολόγος, ένας σκηνοθέτης, ένας κριτικός λογοτεχνίας. Τα υλικά, πάλι, που παρατίθενται «αφηγούνται» με τον δικό τους τρόπο: ένα ωροσκόπιο, ένα ημερολόγιο, ένα βιογραφικό σημείωμα, μια επιστολή, ένας κατάλογος ρούχων, ένα οπερετικό ρετσιτατίβο ή ένα ιντερμέτζο άριας, μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, μια κασέτα με το περιεχόμενό της.

Καμία αφηγηματική παρεμβολή και κανένα από τα ενθέματα του Ευσταθιάδη δεν εμφανίζονται τυχαία. Καθένα τους μπολιάζει την κατάλληλη στιγμή την ιστορία στην οποία συμμετέχει, φωτίζοντας ανθρώπινες συμπεριφορές κι ερμηνεύοντας τις εξελίξεις. Η παρουσία του ψυχαναλυτή υπογραμμίζει την «ατέλεια των νευρολογικών λειτουργιών» της ηρωίδας στο διήγημα «Ο Έψιλον έρως», ενώ ο κατάλογος ρούχων αποκαλύπτει διαθέσεις και αισθητικές στάσεις. Οι παρέμβλητες αφηγήσεις λειτουργούν ακόμη και σαν παύσεις στον διάλογο του αφηγητή με την ηρωίδα του, δηλώνοντας τη διστακτικότητά του στην εξομολόγηση του έρωτά του. Οι αναγνωστικές αναμνήσεις του επιχειρηματία Λεωνίδα Ραγούση στο διήγημα «Η σαρδέλα θα κολυμπήσει στην κονσέρβα», με την παράθεση αποσπάσματος από τις «Είκοσι χιλιάδες λεύγες κάτω από τη θάλασσα» του Ιουλίου Βερν, τοποθετούν τον ήρωα του Ευσταθιάδη πλάι στον επινοητικό, επιβλητικό, ηγεμονικό ήρωα του Βερν, τον πλοίαρχο Νέμο. Το απόκομμα εφημερίδας, στο τρίτο και τελευταίο διήγημα «Δον Ιωάννης» της σειράς, προσκομίζει αβίαστα τις συνθήκες θανάτου και την ηλικία του διάσημου σκηνοθέτη όπερας.

Ιδιαίτερος είναι ο ρόλος των ενθεμάτων του Ευσταθιάδη τα οποία σχετίζονται με την κλασική μουσική. Το ενδιαφέρον των ηρώων για τον κλασικό συνθέτη Σούμαν στο διήγημα «Ο Έψιλον έρως» δηλώνει τις λεπτές αισθητικές τους απαιτήσεις, τις ψυχικές τους ευαισθησίες και ποιότητες. Το βιογραφικό σημείωμα του συνθέτη μάλιστα, με την απόπειρα αυτοκτονίας και τον ψυχιατρικό του εγκλεισμό, φωτίζει τον ψυχισμό της ηρωίδας, εφόσον εμφανίζει κοινά ψυχικά χαρακτηριστικά μ' εκείνον. Στο διήγημα «Η σαρδέλα θα κολυμπήσει στην κονσέρβα» οι καλλιτεχνικές αναζητήσεις του Ραγούση δεν προκύπτουν μόνο από την παρουσία του σε όπερα αλλά κι από τα προσωπικά του ρετσιτατίβα και τις άριες, που προσδίδουν στον βίο του τη θεατρικότητα μιας μουσικής παράστασης, μιας όπερας ή ενός χορικού αρχαίου δράματος. Μάλιστα και το περιεχόμενο των οπερετικών ενθεμάτων, με την εμφαντική επανάληψη του στίχου «Τρέλα παντού!» από τους «Αρχιτραγουδιστές της Νυρεμβέργης» του Βάγκνερ, αποδίδει την εκτεινόμενη ως την τρέλα τόλμη του Ραγούση. Η ίδια τεχνική αξιοποιείται από τον Ευσταθιάδη στο έπακρο στο διήγημα «Δον Ιωάννης», όπου ο ήρωας, σκηνοθέτης όπερας ο ίδιος, έχει όνομα ταιριαστό με την αγαπημένη του όπερα «Ντον Τζιοβάνι» του Μότσαρτ, πολύ δε περισσότερο ο βίος του φαντάζει μελόδραμα, οι κινήσεις του διαθέτουν θεατρικότητα, μέχρι και οι παύσεις του είναι οπερετικές και περιγράφονται με όρους κριτικής όπερας:

«[…] η κίνηση του χεριού του απέκτησε μια θεατρική, θαρρείς, αλληγορία, αλλά ήταν γεμάτη ρεαλισμό στη δύναμη…» Ο θάνατος του σκηνοθέτη αποκαθιστά την ηθική τάξη που θα πρότεινε μια αρχαία τραγωδία ή ένα μελόδραμα, εφόσον ο κυνικός ήρωας βρίσκει το τραγικό τέλος που θα άρμοζε στον ανάλγητο χαρακτήρα του.

Το γκροτέσκο του Ευσταθιάδη στην απόδοση κάποιων ηρώων, αναπαριστάνοντας τις πρακτικές των μελοδραμάτων, εξυπηρετεί παράλληλα την πρόθεσή του να μιλήσει ο ίδιος, πέρα από τους ήρωές του, αλληγορικά. Γιατί, αν στο δεύτερο διήγημα το όνειρο του Ραγούση, εδρασμένο στο παραμύθι του Χανς και της Γκρέτελ, προσαρμόζεται στη σύγχρονη πραγματικότητα κι αποκτά αλληγορικές διαστάσεις μέσω του οικολογικού, διατροφικού σχολίου για τις τροφές τις γεμάτες χημικές ουσίες, πολύ περισσότερο αλληγορικά λειτουργεί το διήγημα στο σύνολό του, όταν παρουσιάζει τον ήρωα θύμα των ψαροπουλιών, τα οποία, σε τραγικά ειρωνικό για τον Ραγούση σχηματισμό ψαριού, τον ρίχνουν στα νερά του ιχθυοτροφείου του, για να καταλήξει στο συσκευαστήριο ακολουθώντας κι εκείνος την τύχη των σαρδελών του. Το σχόλιο για την προσωπική εκδίκηση της βιασμένης φύσης σε βάρος του βιαστή της δηλώνει παρόν, και μάλιστα με όρους βιβλικής αποκαλύψεως: «Τότε, ο ουρανός εσχίσθη από αιφνίδια αστραπή […]»

Η αποκατάσταση της ηθικής τάξης στα διηγήματα του Ευσταθιάδη επισφραγίζει τον θεατρικό τους χαρακτήρα, ο οποίος προϋποθέτει την ψυχογραφική απόδοση των ηρώων. Πράγματι, από τα τρία διηγήματα δεν απουσιάζει το ψυχογράφημα. Ενισχύεται δε περαιτέρω από το φιλοσοφικό καταστάλαγμα των ηρώων με την ωριμότητα που το πέρασμα του χρόνου επιφέρει, καθώς και με τη νηφαλιότητα της απόστασης από τις ψυχοφθόρες καταστάσεις. «[…] η πραγματική μοναξιά δεν είναι να μην αγαπιέσαι αλλά να μην αγαπάς», φιλοσοφεί ο αφηγητής-συγγραφέας στο «Ο Έψιλον έρως». Στο «Δον Ιωάννης» η διατήρηση της γυναίκας του σκηνοθέτη στη ζωή προσφέρει την ψυχογραφική ερμηνεία για τη «νίκη» της ηρωίδας, εφόσον εκείνη, σε αντίθεση με τον νεκρό σύζυγό της, παραμένει ζωντανή και «θαυμάζει με την αναίδεια επισκέπτριας μουσείου το αχρονικό πια έκθεμα».

Με στοχαστική και συνάμα παιγνιώδη διάθεση, άλλοτε μπριόζος κι άλλοτε βαρύθυμος, ευέλικτος μεταξύ ρεαλισμού κι υπερβατικότητας, ο Ευσταθιάδης δομεί τις ιστορίες του μετερχόμενος σύμβολα που, έστω κι αν αποτελούν λογοτεχνικούς κοινούς τόπους, αξιοποιούνται με φρεσκάδα κι αποκτούν νέα δυναμική. Το προτασσόμενο στο πρώτο διήγημα μότο του Μπόρχες είναι επ' αυτού άκρως αποκαλυπτικό: «Εκείνος που αγκαλιάζει μια γυναίκα, είν' ο Αδάμ. Η γυναίκα, η Εύα. Όλα γίνονται για πρώτη φορά.» Το πρωτογενές σύμβολο του έρωτα, η πρώτη γυναίκα της πλάσης, η Εύα, προσφέρεται από τον συγγραφέα, μ' όλον τον υπόλοιπο λογοτεχνικό του κόσμο, για μια νέα προσέγγιση, εφόσον κάθε Εύα είναι εντέλει διαφορετική. Αρχέτυπος έρως, τόσο οικείος, τόσο αλλότριος. Έρως που εκκινεί από το γράμμα έψιλον. Έρως, όπως Εύα. Λογοτεχνικός Έρως, όπως Ευσταθιάδης.

Γιάννης Ευσταθιάδης, «Άνθρωποι από λέξεις. Διηγήματα μεγάλου μήκους», εκδ. Μελάνι, Αθήνα 2011, σελ. 144.

Γιάννης Στρούμπας

Απολιθωμένα λουλούδια

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Απολιθωμένα λουλούδια
…………………….. του πελάγους
μοσχοβολούν γιασεμί κι' αρμύρα
Όταν βελάζουν τα πλοία
……………………… στα λιμάνια
ανέστιες υποσχέσεις

Γι' αυτό εσύ κράτα σφιχτά το χέρι μου
Στην παλάμη σου ακουμπώ
…………………. τη λύτρωσή μου
Τα μάτια σου λαχτάρησε η ψυχή μου
σαν λούζεται το πρόσωπό σου
…………………… με φεγγάρι
Γιατί όταν νικάει ο έρωτας το θάνατο
…………… στο μαρμαρένιο αλώνι,
δάφνινο στεφάνι η προσμονή
……… ανάσταση στο φθαρτό μου

Γι' αυτό εσύ κράτα σφιχτά το χέρι μου
όταν αναριγώ στην παγωνιά
……………….. ανάμεσα στ' αστέρια
Που ‘ρχεται με τα κύματα παρέα
……………….. του ανεξήγητου
Γιατί πως ν' αντέξεις
……….. την παγωμένη αβεβαιότητα
χωρίς ένα πιάτο ζεστή σούπα στοργής

Γι' αυτό κράτα σφιχτά το χέρι μου
κι' ας βαδίσουμε μαζί
…….. στα μονοπάτια της παλάμης

21 Μαρτίου 2010, Γιάννης Ποταμιάνος

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΑΜΑΡΑ ή ΠΩΣ Η ΤΡΟΙΚΑ ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου*

Είμαστε αυτό που λέμε, δίδασκε ο πολύ γνωστός, αλλά και έντονα αμφιλεγόμενος Λακάν. Οι λέξεις, όταν τους δώσεις προσοχή, αποκαλύπτουν πολύ περισσότερα από όσα νομίζουμε. Αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις, δίδασκε ο Αντισθένης και ο Πλάτων αναφέρεται λεπτομερώς στις λέξεις στον Κρατύλο.

Γλώσσα και Βούληση

Προ ετών πήρα μια συνέντευξη από έναν πολύ γνωστό ‘Ελληνα πολιτικό, που μιλάει έξοχα αγγλικά. Δώσαμε ραντεβού με έναν συνεργάτη του να ελέγξουμε το απομαγνητοφωνημένο κείμενο, πριν δημοσευτεί. Ο συνεργάτης δεν καταλάβαινε τι έλεγε ο πολιτικός, παρά την προσπάθεια που κατέβαλε. Του ζήτησα το κείμενο, του μετέφρασα το σημείο που τον προβλημάτιζε στα αγγλικά και το πρόσωπό του φωτίστηκε. Επρόκειτο για έναν τεχνικό όρο που είχε βάλει πρόσφατα σε χρήση η αμερικανική διπλωματία και τον οποίο χρησιμοποιούσε ο πολιτικός μας. Δεν έκανε βέβαια νόημα στα ελληνικά και αμφιβάλλω ότι ο πολιτικός καταλάβαινε τι στα αλήθεια ήθελε να πει. ‘Οπως και ο κ. Χρυσοχοϊδης δεν καταλάβαινε τι πάνε να πούνε οι «ασύμμετρες απειλές» που άρχισε να χρησιμοποιεί μετά μανίας μόλις ανέλαβε Υπουργός Δημόσιας Τάξης. Δύσκολο να ακούσεις στη Βέροια τέτοιον όρο κι ακόμα πιο δύσκολο να τον σκεφτείς με το δικό σου μυαλό όταν είσαι Υπουργός σε μια χώρα που δεν αντιμετωπίζει τόσο κάποιες ασύμμετρες, όσο τη «συμμετρικότατη» απειλή της Τουρκίας.

Για τους ίδιους τους Αμερικανούς, όπως και για όλους τους «διεθνείς νταβατζήδες», για να χρησιμοποιήσουμε κι εμείς την έκφραση του Καραμανλή, δεν είναι φυσικά μειονέκτημα να μην καταλαβαίνουν οι ‘Ελληνες πολιτικοί αυτά που λένε ή κάνουν. Σημασία έχει να τα λένε και να τα κάνουν. Ισχύει και για αυτούς αυτό που είπε ο Λόρδος Κρόμερ, αναφερόμενος στον τρόπο που η Βρετανική Αυτοκρατορία διοικούσε την Αίγυπτο: «Δεν κυβερνάμε την Αίγυπτο, κυβερνάμε τους κυβερνήτες της Αιγύπτου»

Η επιστολή Σαμαρά**

Η επιστολή που απηύθυνε ο Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς και ενεχείρισε ο κ. Παπούλιας, με τη σύμφωνη γνώμη όχι μόνο του κόμματός του, αλλά επίσης των κ.κ. Βενιζέλου και Κουβέλη, προς το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, την 27^η Ιουνίου έχει βαρύνουσες πολιτικές, νομικές και διπλωματικές συνέπειες. Κατά τη γνώμη μας, δυστυχέστατα, κινδυνεύει να εγκαινιάσει τη φάση της τελικής καταστροφής της Ελλάδας, ολοκληρώνοντας πολύ χειρότερα την πορεία που εγκαινίασε ο Γιώργος Παπανδρέου τον Μάιο 2010 και, πιθανώς, οδηγώντας τη χώρα εκτός ευρώ ή/και ΕΕ. ‘Όταν άλλωστε μια εφημερίδα που υποστήριξε με τόσο φανατισμό, όσο η «Καθημερινή», το Μνημόνιο, τιτλοφορεί το σχετικό πρωτοσέλιδο θέμα της «Κατεβάζει τον πήχυ η Αθήνα», μάλλον περιττεύουν τα δικά μας σχόλια.

Εσείς όμως μπορείτε να έχετε την ακριβώς αντίθετη άποψη, να πιστεύετε ότι καλά τα είπε ο κ. Σαμαράς στους Ευρωπαίους. Ακόμα και αν έχετε αυτή τη γνώμη, πιστεύετε βέβαια ότι η επιστολή, δεν μπορεί, θα είναι αποτέλεσμα μακρού προβληματισμού, συσκέψεων με τους συνεργάτες, ζυγίσματος των διαπραγματευτικών περιθωρίων, εξέτασης των συνεπειών που θα έχει αυτή ή η άλλη διατύπωση,  κλπ. κλπ. Δεν έχει ασφαλώς κανείς την απαίτηση από τον εκάστοτε Πρωθυπουργό της Ελλάδας να αποδίδει Θουκυδίδη, όπως ο Ελευθέριος Βενιζέλος, έχει όμως την απαίτηση να σκέφτεται πάρα πολύ για λογαριασμό μιας χώρας που απειλείται με ολοσχερή εθνική καταστροφή και της οποίας ένας αυξανόμενος αριθμός πολιτών δίνει καθημερινά τέλος στη ζωή του, μην υποφέροντας την ταπείνωση, την απελπισία και την αθλιότητα στην οποία τον έχει σπρώξει η πιθανώς πιο διεφθαρμένη και άπατρις ηγέτις και πολιτική τάξη της όλης Ευρώπης.

Η «ιδιοκτησία του προγράμματος σταθεροποίησης»

Χειρότερο από την ίδια την επιστολή είναι ότι την υπογράφει μεν ο Πρόεδρος της Κυβερνήσεως, δεν μοιάζει όμως να την έχει γράψει ούτε ο ίδιος, ούτε κάποιος από τους συνεργάτες του, τουλάχιστον κάποιος εκ των δημοσίως γνωστών συνεργατών του. Για την ακρίβεια, κανείς άνθρωπος που σκέπτεται στα ελληνικά δεν μπορεί να γράψει ότι η νέα κυβέρνηση της Ελλάδας «αποδέχεται την ιδιοκτησία του προγράμματος σταθεροποίησης», γιατί, απλούστατα, αυτή η φράση δεν κάνει νόημα στα ελληνικά. Αυτός που έγραψε αυτή την επιστολή σκέπτεται σε άλλη γλώσσα, που δεν είναι τα ελληνικά ή χρησιμοποιεί και μεταφράζει όρους που του έχουν υπαγορεύσει. Νοείται ιδιοκτησία πραγμάτων, αντικειμένων, δεν νοείται ιδιοκτησία προγραμμάτων ή διαδικασιών ή μεταρρυθμίσεων. Τα μόνα προγράμματα των οποίων μπορεί να είναι κανείς ιδιοκτήτης είναι προγράμματα υπολογιστών.

Στην πραγματικότητα ούτε στις ευρωπαϊκές γλώσσες είναι συνηθισμένη μια τέτοια έκφραση, γιατί και εκεί η ιδιοκτησία χρησιμοποιείται για αντικείμενα και όχι για διαδικασίες. Η έκφραση «ιδιοκτησία προγράμματος» υπάρχει μόνο σε ορισμένα εξειδικευμένα αμερικανικά εγχειρίδια μάνατζμεντ, και σημαίνει να καταστήσουμε υπεύθυνους τους εντεταλμένους με την υλοποίηση των προγραμμάτων, να κάνουν δηλαδή ότι χρειάζεται, αντί να έρχονται να μας πρήζουν ότι δεν γίνονται και να αναλάβουν την ευθύνη του αποτελέσματος. Κυρίως όμως, η έκφραση χρησιμοποιείται επίσης στην ειδική τεχνική γλώσσα των αξιωματούχων της ΕΕ, του ΔΝΤ και ορισμένων διεθνών οργανισμών που συναλλάσσονται με  τις κατ' ευφημισμό αναπτυσσόμενες, δηλαδή τις χώρες του Τρίτου Κόσμου, σαν τον Νίγηρα της Κυρίας Λαγκάρντ καλή ώρα, ασκώντας τη μεταμοντέρνα μορφή αποικιοκρατίας. Συνήθως, οι οργανισμοί αυτοί «διαπραγματεύονται» με απολύτως διεφθαρμένες και ελεγχόμενες από τους ίδιους και μεγάλα δυτικά συμφέροντα κυβερνήσεις.

Ακόμα χειρότερα. Ο όρος «ιδιοκτησία» χρησιμοποιήθηκε ακόμα μια φορά για διαδικασία και η περίπτωση αυτή μας ενδιαφέρει. Στις συνομιλίες Χριστόφια-Ταλάτ για το κυπριακό, «αρχιτέκτονες» των οποίων ήταν οι γνωστοί ‘Αγγλοι «ειδικοί», επίσης τις ονόμασαν «κυπριακής ιδιοκτησίας», όρο που επίσης δεν μπορεί να σκεφτεί κανείς φυσιολογικός άνθρωπος ή διπλωμάτης που να σκέφτεται στα ελληνικά ή στα τουρκικά. Οι «ειδικοί» αυτοί ήθελαν να επαναφέρουν μια μορφή του απορριφθέντος σχεδίου Ανάν και να πιέσουν τους Ελληνοκυπρίους να βρουν λύση πάση θυσία, ή, πάντως, να μην αποχωρήσουν από αυτές καταγγέλλοντας την άλλη πλευρά. Για όσους υποπτεύονται ότι οι συντάκτες του Μνημονίου δεν έχουν μόνο οικονομικές, αλλά και γεωπολιτικές επιδιώξεις, ότι το Μνημόνιο είναι δηλαδή μια επίθεση στην κυριαρχία και την ανεξαρτησία του ελληνικού, όπως το σχέδιο Ανάν ήταν μια επίθεση στην κυριαρχία και ανεξαρτησία του κυπριακού κράτους, η «σύμπτωση» αυτή μοιάζει να επιβεβαιώνει τους φόβους τους.

Τι θέλουν τα αφεντικά

Τι θέλουν να κάνουν αυτοί που υπαγόρευσαν στην ελληνική κυβέρνηση τον όρο «ιδιοκτησία»; Να καταστήσουν προκαταβολικά υπεύθυνη την Ελλάδα και για το ότι το Μνημόνιο τελικά δεν θα μπορέσει να εφαρμοστεί μέχρι τέλους, γιατί απλώς είναι αδύνατο να εφαρμοστεί και για τις καταστροφές που θα συσσωρεύσει. Απεκδύονται έτσι των δικών τους ευθυνών για την επικείμενη καταστροφή. Αλλά και προσθέτουν ένα νέο επιχείρημα, αν θελήσουν να πιέσουν την Ελλάδα να αποχωρήσει από το ευρώ, αφού αυτή και μόνο θα ευθύνεται για την αποτυχία. Δυστυχώς άλλωστε, δεν είναι μόνο μια φράση της επιστολής Σαμαρά. Ολόκληρη η επιστολή δεν είναι παρά μια ελάχιστα τροποποιημένη παραλλαγή του ανακοινωθέντος του Eurogroup, που εξεδόθη μόλις έγινε γνωστό το αποτέλεσμα της κάλπης, και στο οποίο όμως δεν δόθηκε ιδιαίτερη προσοχή στον απόηχο των εκλογών. Εκεί ακριβώς αναφέρεται ότι «περιμένουμε το σύντομο σχηματισμό μιας νέας ελληνικής κυβέρνησης, που θα αναλάβει την ιδιοκτησία του προγράμματος προσαρμογής».

Με την επιστολή που έστειλε ο κ. Σαμαράς στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, η ελληνική κυβέρνηση, απαλλάσσει την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ όλων των και δικών τους ευθυνών για την τεράστια αποτυχία του προγράμματος και την καταστροφή που επισώρευσε και, επιπλέον, δεσμεύει εκ νέου τη χώρα σε ένα πρόγραμμα που την καταστρέφει μετά βεβαιότητος και το οποίο είναι και αδύνατο να εφαρμοσθεί. Η ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο αναλαμβάνει την ευθύνη να συνεχίσει την πορεία προς τον γκρεμό, αλλά και αθωώνει της εξελισσόμενης καταστροφής τους Ευρωπαίους, αφοπλίζοντας πολιτικά τη χώρα και καθιστώντας εξαιρετικά δύσκολο το έργο της κυβέρνησης που, αργά ή γρήγορα, θα κληθεί να διακόψει το πρόγραμμα εν μέσω εθνικών ερειπίων.

Οι δανειστές βρίσκονται έτσι, με τούτα και με κείνα, στην πολύ ευχάριστη θέση να έχουν να «επαναδιαπραγματευθούν» μόνο με τον εαυτό τους. Διακόσια χρόνια μετά την επανάσταση του 1821, παραμένει δραματικά επίκαιρο το ερώτημα του Κωνσταντίνου Καραμανλή το 1963: «ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο;». Κι αν η ελληνική κοινωνία κατεστράφη επί της κυβερνήσεως των «σοσιαλιστών», τώρα, επί των ημερών μιας νέας εκδοχής της «εθνικόφρονος δεξιάς». είναι το ελληνικό έθνος που απειλείται με καταστροφή.

ΠΗΓΗ: —– Original Message —–

From: Dimitrios Konstantakopoulos

To: undisclosed recipients:

Sent: Tuesday, July 03, 2012 10:40 PM

* Konstantakopoulos.blogspot.com, H Eλλάδα αύριο, 1.7.2012

 ** Πέμπτη 28 Ιουνίου 2012, http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4734019

Λοβοτομή

Του παπα Ηλία Υφαντή

Για μια ακόμη φορά τα ΜΜΕ, σύμφωνα με την πάγια τακτική τους, φαίνεται δεν μας είπαν την αλήθεια. Δεν μας είπαν ότι η χώρα, που στην είσοδο του λιμανιού της Νέας Υόρκης έχει το άγαλμα της Ελευθερίας, μπορεί να ετοιμάζει για το λαό της την πλέον ατιμωτική σκλαβιά. Τι μας είπαν;

Ότι στη χώρα της ελευθερίας και της δημοκρατίας αποφάσισαν, επιτέλους, με νόμο, τώρα στα 2012, να παράσχουν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στο λαό.
Και είπαμε: Δόξα σοι ο Θεός! Η αμερικάνικη ηγεσία αποφάσισε να βάλει, μια πινελιά ανθρωπιάς στο, μάλλον, απάνθρωπο διεθνές πορτρέτο της… Έστω και, για να δελεάσει προεκλογικά το λαό για την επανεκλογή του αξιότιμου κ. Ομπάμα.

Αλλά φαίνεται – φευ – πως τα ΜΜΕ δεν μας είχαν πει ολάκερη την αλήθεια…. Μας έδειξαν το προεκλογικό δόλωμα. Αλλά μας έκρυψαν το διαχρονικό αγκίστρι. Που θα πυορροεί δηλητήριο και θα σκοτώνει, όχι μόνο το σώμα του, αλλά και την ψυχή του αμερικάνικου λαού.

Δεν μας είχαν πει ότι το δόλωμα της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης έκρυβε το αγκίστρι μιας, όπως φαίνεται, μάλλον ατιμωτικής και δολοφονικής συσκευής (τσιπ). Ενός, δηλαδή, χαφιέ, που ο καθένας αμερικανός πολίτης θα είναι υποχρεωμένος να δεχτεί, όπως μας πληροφορεί ο φίλος Αρίσταρχος, να εμφυτευτεί στο δεξί του χέρι, από 1/1/13 μέχρι 31/12/14, αν θέλει να έχει πρωτοβάθμια υγειονομική περίθαλψη.

Το περίφημο αυτό τσιπάκι, που έχει το μέγεθος ενός…κόκκου ρυζιού, μας εξηγεί ο Πύρινος Λόγιος, σηματοδοτεί και επίσημα την αρχή του σφραγίσματος. Που σημαίνει, μεταξύ πολλών άλλων, ότι όποιος δεν έχει το τσιπάρισμα (σφράγισμα) αυτό δεν θα μπορεί να πιάσει δουλειά πουθενά, να κάνει καμία δικαιοπραξία (αγοραπωλησία ακινήτου κλπ). Να έχει νόμιμα χρήματα. Να ζητήσει περίθαλψη από νοσοκομείο ή ιατρείο!

Και, εν πάση περιπτώσει, υφίσταται ως άνθρωπος και πολίτης – είτε με είτε χωρίς το σφράγισμα – λοβοτομή των ελευθεριών και δικαιωμάτων του… Και, το πλέον εξοργιστικό είναι πως, «υπέρ του νόμου Ομπάμα για την περίθαλψη», τάχθηκε, λέει, και το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ.

Και αναλογίζεται κάποιος: Στο όνομα ποιας δικαιοσύνης το Ανώτατο αυτό Δικαστήριο τάχθηκε υπέρ του απαίσιου αυτού νομικού ιδιοσκευάσματος;
Πού, λοιπόν, να στηριχτεί ο πολίτης, πού ν' ακουμπήσει, για ν' αντισταθεί σ' αυτή τη δολοφονική καταδρομή εναντίον του; Από ποιον να ζητήσει και πού να βρει το δίκιο του; Όταν το Ανώτατο Δικαστήριο συντάσσεται με το γράμμα και το πνεύμα ενός τέτοιου νομικού τερατουργήματος!

Όπως βέβαια συνέβη και στη δική μας περίπτωση, όταν το Σ. τ. Ε. αποφάνθηκε ότι οι διατάξεις του ατιμωτικού για μας μνημονίου είναι συμβατές με το Σύνταγμα!  Και ανάλογα μπορεί να αποφανθούν, αύριο, και για το δικό μας τσιπάρισμα, που, πολύ πιθανόν να θελήσει ύστερα απ' τα δουλοκτητικά μνημόνια να επιβάλει σε βάρος μας η παγκόσμια Νέα Τάξη Κακουργημάτων…

Κάποιοι, στην προκειμένη περίπτωση, θυμήθηκαν και τον Ιωάννη το Θεολόγο ή τον Πατροκοσμά ή τον Γέροντα Παΐσιο, που πριν από δεκάδες ή εκατοντάδες ή και χιλιάδες χρόνια προειδοποίησαν για το σατανικό αυτό εφεύρημα (χάραγμα). Που μπορεί να μεταβάλλει την ανθρωπότητα σε ένα απέραντο χοιροστάσιο ή ορνιθοτροφείο. Όπου όσοι και όσο και όπως θέλουν οι υπερεξουσίες κάποιου σατανικού διευθυντηρίου θα ζουν σαν τα χοιρινά ή τα κοτόπουλα..

Υπάρχουν, ωστόσο, και μερικοί, που φοβούνται μήπως η πίστη στις προρρήσεις των προαναφερθέντων φωτισμένων αγίων εξυπηρετούν, σε τελική ανάλυση, τα σχέδια των σκοτεινών ανθρωποειδών του ηλεκτρονικού μεσαίωνα.

Γιατί, λένε, εμπνέουν στο λαό τη μοιρολατρική διάθεση και παραλύουν κάθε προσπάθεια αντίστασης. Στην πραγματικότητα όμως, όπως είναι ευνόητο, το τελείως αντίθετο ισχύει. Γιατί οι προρρήσεις αυτές λειτουργούν ως καμπάνες παγκόσμιου εγερτηρίου, μπροστά στην επερχόμενη δουλαγώγηση και καταστροφή των ανθρωπίνων προσωπικοτήτων και υπάρξεων.

Εκείνο, που, από την πλευρά της θρησκείας αποτελεί, στην προκειμένη περίπτωση, θανάσιμο έγκλημα είναι η αδράνεια και η παθητική στάση των εκπροσώπων της.

Πόσο διαφορετικά θα ήταν, για παράδειγμα, τα πράγματα, στον τόπο μας, αν επικεφαλής της Εκκλησίας μας ήταν κάποιοι άνθρωποι με προφητική διορατικότητα και αποφασιστικότητα! Τότε οι εφιάλτες και οι τοκογλύφοι δεν θα αποτολμούσαν τα όσα δεινά χάλκευσαν σε βάρος της πατρίδας μας… Το ίδιο ισχύει και για τις ΗΠΑ, αλλά και ολάκερη τη Γη: Οι θρησκευτικές και γενικότερα οι πνευματικές, λεγόμενες, ηγεσίες δεν μιλούν, δυστυχώς, εξ ονόματος των λαών και του Θεού.

Αλλά «νίπτουν τας χείρας τους». Και συναινούν στα κακουργήματα των δολοφονικών παρεξουσιών και υπερεξουσιών. Με αποτέλεσμα, οι ίδιοι αυτοί, που, κάποτε, σταύρωσαν το Θεό, να κάμουν την υποκρισία και τη δολιότητά τους παγκόσμιο καθεστώς. Στο όνομα του οποίου δολοφονούν και σταυρώνουν σήμερα – και μελλοντικά – ολάκερη την ανθρωπότητα!…

παπα-Ηλίας, 4-7-2012

Όσο πληθαίνουν οι μετανάστες, τόσο καλύτερα για τις αγορές…

Του Δημήτρη Καζάκη

Ξέρετε τι σημαίνει μετανάστης; Τι σημαίνει μετανάστευση; Πριν θυμηθείτε τον πόνο και τον καημό που εξέφραζαν τα τραγούδια της ξενιτιάς του λαϊκού ρεπερτορίου της Ελλάδας του '50, '60 και '70, όπου η μετανάστευση των ελλήνων είχε πάρει διαστάσεις τραγωδίας, θα πρέπει να γνωρίζετε ότι για την παγκόσμια οικονομία σήμερα αποτελεί μια ευλογία. Ιδίως σε συνθήκες παγκόσμιας κρίσης. Αυτό τουλάχιστον ισχυρίζεται η Παγκόσμια Τράπεζα, η οποία θεωρεί ότι η μετανάστευση αποτελεί την Νο 1 πολιτική αντιμετώπισης της φτώχειας στις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες.

Να τι μας λέει η Παγκόσμια Τράπεζα: "Η διεθνής μετανάστευση ενισχύει τα εισοδήματα παγκόσμια. Επιτρέποντας στους εργαζόμενους να μετακινηθούν όπου μπορούν να είναι πιο παραγωγικοί, η μετανάστευση συνεπάγεται μια αύξηση στο συνολικό προϊόν και το εισόδημα." Με άλλα λόγια, όσο περισσότεροι παίρνουν τον δρόμο του μετανάστη, τόσο καλύτερα για όλους.

Σε μια πρόσφατη μελέτη της Παγκόσμιας Τράπεζας αναφέρεται ότι "ο αριθμός των μεταναστών διεθνώς διπλασιάστηκε σε 215 εκατομμύρια τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια έως το 2010, ενώ τα μεταναστευτικά εμβάσματα προς τις αναπτυσσόμενες χώρες τετραπλασιάστηκαν και έφτασαν πάνω από 300 δις δολ. ετησίως. Υπήρχαν φόβοι ότι η παγκόσμια ύφεση του 2008-09 θα είχε σαν αποτέλεσμα την επιστροφή των μεταναστών και την πτώση των μεταναστευτικών εμβασμάτων προς τις αναπτυσσόμενες χώρες. Αυτοί οι φόβοι δεν επαληθεύτηκαν… Οι χώρες που έστειλαν μετανάστες σε πολλές χώρες είχαν τις λιγότερες επιστροφές και τις μικρότερες πτώσεις σε εμβάσματα, ενώ οι πιο ελεύθεροι διάδρομοι μετανάστευσης αντέδρασαν έγκαιρα στις μεταβαλλόμενες οικονομικές συνθήκες, καθώς οι Πολωνοί έφευγαν από την Ιρλανδία εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης".

Συνεπώς το άνοιγμα των συνόρων για την διευκόλυνση της μετανάστευσης αποτελεί μια από τις κορυφαίες επιλογές της παγκόσμιας αγοράς. Η Παγκόσμια Τράπεζα μας πληροφορεί ότι έχει δημιουργήσει μια ειδική Task Force με στόχο να διευκολύνει την μετανάστευση από τις αναπτυσσόμενες χώρες. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ εκτός από τα 215 εκατομμύρια μετανάστες σε διεθνές επίπεδο, υπάρχουν άλλοι 700 εκατομμύρια εσωτερικοί μετανάστες, δηλαδή μετανάστες εντός των ορίων των χωρών τους. Από αυτούς σχεδόν τα 2/3 αφορούν σε εσωτερική μετανάστευση στην Κίνα. Η δυναμική της κρίσης παγκόσμια, αλλά και οι ανάγκες των αρπαχτικών της αγοράς διεθνώς εκτιμάται ότι θα πυροδοτήσουν ακόμη πιο ισχυρές τάσεις μετανάστευσης τα επόμενα χρόνια. Έτσι η Παγκόσμια Τράπεζα εκτιμά ότι την επόμενη δεκαετία οι μετανάστες από χώρα σε χώρα θα φτάσουν τα 500 εκατομμύρια. Δηλαδή θα υπερδιπλασιαστούν. Γι' αυτό και οι οργανισμοί σαν την Παγκόσμια Τράπεζα, που υπηρετούν το συμφέρον της παγκόσμιας αγοράς, νοιάζονται από τώρα για τρεις βασικές προτεραιότητες:

(α) Να ανοίξουν ακόμη περισσότερο τα σύνορα για την ξεριζωμένη φτωχολογιά από τις πιο κατεστραμμένες οικονομικά και κοινωνικά χώρες του πλανήτη.

(β) Να ανοίξουν περισσότερο οι "ελεύθεροι διάδρομοι μετανάστευσης", όπως αυτοί ανάμεσα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ειδικά της ευρωζώνης. 

(γ) Να υποχωρήσουν δραστικά τα κόστη των μεταναστευτικών εμβασμάτων από την χώρα υποδοχής των μεταναστών προς τις χώρες καταγωγής τους.

Βεβαίως, ούτε την Παγκόσμια Τράπεζα, ούτε κανένα άλλο ευαγές ίδρυμα της παγκόσμιας αγοράς δεν απασχολεί το γεγονός ότι η μετανάστευση προϋποθέτει ανείπωτη φτώχεια, μιζέρια και λιμοκτονία στις χώρες απ' όπου προέρχονται οι μετανάστες. Η σκόπιμη καταστροφή και περιθωριοποίηση χωρών, λαών και ολόκληρων περιοχών του πλανήτη θεωρείται απολύτως φυσιολογική και αναπότρεπτη για την λογική των οπαδών της ελεύθερης αγοράς. Επομένως ο ξεριζωμός τεράστιων μαζών και η διοχέτευσή τους ως μετανάστες στη δύνη της παγκόσμιας αγοράς, θεωρείται ως φυσικό επακόλουθο για το οποίο όχι μόνο δεν πρέπει να νοιάζεται κανείς, αλλά θα πρέπει να χαίρεται κιόλας.

Ποιος είναι ο προορισμός αυτής της μεταναστευτικής εργασίας; Παλιότερα ήταν κατά κύριο λόγο οι περισσότερο ανεπτυγμένες χώρες. Σήμερα τα πράγματα είναι πιο μπερδεμένα. Ο μεγαλύτερος όγκος των μεταναστών διεθνώς, αλλά και στο εσωτερικό ιδίως των αναπτυσσόμενων χωρών, προορίζεται για τις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες.

Οι Ειδικές Οικονομικές Ζώνες είναι παραχωρήσιμες περιοχές της εθνική επικράτειας ενός κράτους σε ιδιώτες επενδυτές με ειδικό νομικό, διοικητικό και εργασιακό καθεστώς με αποκλειστικό σκοπό τον εξαγωγικό προσανατολισμό. Οι Ζώνες αυτές με την σύγχρονη μορφή τους υπάρχουν τα τελευταία 50 χρόνια. Όμως μόνο σχετικά πρόσφατα, ιδιαίτερα από τη δεκαετία του 1990, η δημοτικότητα τους ως μέσο άσκησης πολιτικής έχει απογειωθεί. Η βάση δεδομένων της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας σχετικά με τις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες αναφέρει 176 ζώνες σε 47 χώρες το 1986. Έως το 2006 αυτές είχαν ανέλθει σε 3.500 ζώνες σε 130 χώρες.

Οι Ε.Ο.Ζ. λειτουργούν στη βάση απλών αρχών:

– Επιτρέπουν στους επενδυτές να εισάγουν και να εξάγουν χωρίς δασμούς και συναλλαγματικούς ελέγχους, ή άλλου τύπου εμπόδια νομικής και δημοσιονομικής φύσης.

– Διευκολύνουν την χορήγηση αδειών και απλοποιούν ή εξαλείφουν υπέρ του ιδιώτη επενδυτή όλες τις άλλες ρυθμιστικές διαδικασίες (χωροθετήσεις επενδύσεων, φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον, αρχαιολογία, κοκ).

– Συνήθως απαλλάσσουν τους ιδιώτες επενδυτές και τις επιχειρηματικές δραστηριότητές τους από υποχρεώσεις καταβολής εταιρικών φόρων, ΦΠΑ και άλλων τοπικών φόρων.

Για την είσοδο στις περισσότερες ΕΟΖ απαιτείται ειδική βίζα και οι απασχολούμενοι σ' αυτές είναι κατά προτίμηση μετανάστες του εσωτερικού και του εξωτερικού. Με τον τρόπο αυτό οι ιδιώτες επενδυτές μπορούν όχι μόνο να αποκτήσουν συγκριτικό πλεονέκτημα εργατικού κόστους, αλλά και να αυξήσουν σημαντικά την κινητικότητα του εργατικού δυναμικού που απασχολούν. Όπως και να το κάνεις οι ντόπιοι αποτελούν πάντα μια απειλή για τον ιδιώτη επενδυτή. Το αίσθημα της ιδιοκτησίας των ντόπιων, αλλά και η αίσθηση ότι ο τόπος τους ανήκει δικαιωματικά υπήρξε ανέκαθεν ο μεγαλύτερος πονοκέφαλος για τους αποικιοκράτες. Η αγάπη για τα πάτρια ήταν ένα από τα πιο βασικά κίνητρα των αντιαποικιακών εξεγέρσεων από την εποχή της άνθησης της αποικιοκρατίας στα τέλη του 19ου αιώνα έως το πρώτο μισό του 20ου αιώνα. Έτσι έχασαν οι παλιοί αποικιοκράτες τις πιο ζωτικές κτήσεις τους παγκόσμια.

Τώρα με τις ΕΟΖ και την απασχόληση μεταναστευτικής εργασίας, οι νέοι αποικιοκράτες που χαρακτηρίζονται ιδιώτες επενδυτές μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι. Ο μετανάστης ζει μόνο για το άθλιο δουλικό μεροκάματο που είναι κάθε φορά διαθέσιμο. Δεν έχει αίσθηση πατρίδας ή ρίζας και χαμένος στο διεθνές κύκλωμα δουλεμπορίας δεν είναι παρά ένας άπατρις μισθωτός δούλος χωρίς κανένα ανθρώπινο ή κοινωνικό δικαίωμα. Ότι πρέπει, δηλαδή, για τους σύγχρονους αποικιοκράτες των ΕΟΖ.

Οι ΕΟΖ είναι ο κύριος τρόπος που οι Ευρωπαίοι εταίροι και σύμμαχοι και κυρίως οι Γερμανοί θεωρούν ότι πρέπει να γίνει ο κύριος φορέας "ανάπτυξης" της χρεοκοπημένης Ελλάδας. Να γιατί συνωστίζονται στην ελληνική επικράτεια κοντά στα 2 εκατομμύρια μετανάστες από απανταχού γης. Προορίζονται, πολλοί απ' αυτούς, για τις νέες ΕΟΖ που προβλέπονται για την Ελλάδα.

Όμως, μην ανησυχείτε το πρόβλημα της μετανάστευσης δεν περιορίζεται μόνο στην μαζική εισαγωγή εξαθλιωμένων στην πατρίδα μας, αλλά και στην μαζική εξαγωγή των πιο παραγωγικών ηλικιών του ελληνικού πληθυσμού. Σύμφωνα με την πρόσφατη τριμηνιαία έκθεση για την Κοινωνική Ευρώπη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (27/6) οι Έλληνες ηλικίας 15-35 ετών, που επιθυμούν να δουλέψουν σε μια άλλη Ευρωπαϊκή χώρα ήταν το 2011 63% του συνόλου αυτών των ηλικιών. Ο αριθμός όσων ζητούν εργασία διαμέσου του δικτύου EURES CV Online τον Ιούνιο του 2010 μόλις που έφταναν τις 8,7 χιλιάδες αιτήσεις, ενώ τον Ιούνιο του 2012 έχουν ξεπεράσει τις 29,4 χιλιάδες αιτήσεις Ελλήνων. Αύξηση 238%. Η μεγαλύτερη αύξηση από οποιαδήποτε άλλη χώρα.

Έτσι οι πολιτικές των μνημονίων και του γενικού ξεπουλήματος άνοιξε μια τεράστια πόρτα μετανάστευσης του ανθού της ελληνικής κοινωνίας, που η διαστάσεις της σε λίγο θα συγκρίνονται επάξια με τις μεταναστευτικές ροές της δεκαετίας του '60. Για του λόγου το αληθές, η συγκεκριμένη ευρωπαϊκή έκθεση αναφέρει ότι το 2010 η μεταναστευτική έξοδος από την Ελλάδα ανήλθε σε 120 χιλιάδες. Από αυτούς οι 62,2 χιλιάδες (52%) είχαν προορισμό χώρες της ΕΕ ενώ οι 57,8 χιλιάδες (48%) είχαν προορισμό χώρες εκτός ΕΕ. Κι όλα αυτά μόλις το 2010, στην αρχή του καθεστώτος των μνημονίων και της δουλοπαροικίας του χρέους.

Τι πυροδοτεί αυτή την πρωτοφανή τάση προς μετανάστευση στην ελληνική κοινωνία; Φαντάζομαι ότι δεν θέλει και ιδιαίτερη σκέψη. Η παντελής έλλειψη προοπτικής και δουλειάς στην Ελλάδα. Από την άλλη με την φτώχεια και την εξαθλίωση να θερίζει την ελληνική κοινωνία, δυναμώνει όλο και περισσότερο την φυγή στο εξωτερικό. Για όσους μπορούν να το κάνουν. Οι υπόλοιποι έχουν μόνο μια προοπτική: την ολοκληρωτική εξαθλίωση.

Σύμφωνα πάντα με την ίδια ευρωπαϊκή έκθεση στην Ελλάδα οι άστεγοι έχουν γνωρίσει εκπληκτική αύξηση τα δυο τελευταία χρόνια. Το φαινόμενο αυτό παλιότερα δεν ήταν ιδιαίτερα έντονο χάρις στην οικογένεια. Χάρις δηλαδή στην φροντίδα της οικογένειας που δεν επέτρεπε εύκολα στα μέλη της να καταλήξουν στους δρόμους. Τώρα πια η φτώχεια και η ανεργία έχει χτυπήσει τόσο πολύ την ελληνική οικογένεια, που δεν μπορεί πια να συντηρήσει τα άστεγα μέλη της στο βαθμό τουλάχιστον που μπορούσε να το κάνει παλιότερα. Από το 2009 έως το 2011 ο αριθμός των αστέγων που επιβιώνουν χάρις στις φιλανθρωπικές οργανώσεις και τα συσσίτια αυξήθηκαν κατά 25% και ξεπέρασαν του 20 χιλιάδες. Οι μισοί από τους αστέγους ζουν στην Αθήνα και τον Πειραιά και οι υπόλοιποι σε πόλεις όπως το Ηράκλειο, τα Τρίκαλα και τα Χανιά. Ο πληθυσμός αυτών των αστέγων δεν έχει τα γνώριμα χαρακτηριστικά του κοινωνικού περιθωρίου, αλλά αντίθετα διαθέτει ανώτερη μόρφωση, δεν αντιμετωπίζει προβλήματα εξάρτησης από ουσίες και με ζωή ευκατάστατη που δεν μπορεί πια να συντηρήσει λόγω απόλυσης, ή χρεοκοπίας.

Οι πολιτικές των δυο περίπου ετών μνημονίων και δανειακής εκποίησης οδήγησε το 68% του ελληνικού πληθυσμού να ζει κάτω από το όριο της απόλυτης φτώχειας (δηλαδή να διαθέτει εισόδημα χαμηλότερο από το 60% του μέσου εθνικού). Αυτό επισημαίνει πάλι η ευρωπαϊκή έκθεση. Να θυμίσουμε εδώ ότι  το ποσοστό του ελληνικού πληθυσμού που ζούσε κάτω από αυτό το όριο μέχρι το 2009 δεν είχε ξεπεράσει το 22%.

Και το χειρότερο δεν είναι αυτό. Πάλι σύμφωνα με την ευρωπαϊκή έκθεση το 40% του εισοδήματος των πιο ασθενέστερων στρωμάτων του πληθυσμού, ιδίως του 68% που βρίσκεται κάτω από το όριο της απόλυτης φτώχειας, δαπανάται για πληρωμές ενοικίου και υποθήκης στις τράπεζες. Η μετατροπή του μεγαλύτερου μέρους του ελληνικού πληθυσμού σε μετανάστη μέσα στην ίδια του τη χώρα υπό καθεστώς τέτοιας ανέχειας είναι το κατάλληλο κοινωνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο θα επιβληθεί η "τελική λύση" για την Ελλάδα, από την οποία η χώρα και ο λαός δεν θα βγει αρτιμελής.

ΠΗΓΗ: Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 1/7/2012. Το είδα: Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2012, http://dimitriskazakis.blogspot.gr/2012/07/blog-post.html

ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΟΚΕΝΤΡΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΙΚΗ ΔΙΑΡΡΟΗ

Του Γιώργου Κ. Καββαδία*

Τα πρόσφατα στοιχεία για τις επιδόσεις των υποψηφίων στις πανελλήνιες αποτυπώνουν έναν ιδιόμορφο διπολισμό. Αυξάνονται έστω και οριακά οι αριστούχοι, αλλά περισσότεροι από 1 στους 3 υποψηφίους βρίσκεται στον … βυθό της βαθμολογίας. Συγκεκριμένα, 29.009 υποψήφιοι ή ποσοστό 34,17 % έγραψαν κάτω από τη βάση του «10». Περισσότεροι από 1 στους 3 υποψηφίους όλων των κατηγοριών θα βρει τις Πύλες της τριτοβάθμιας εκαίδευσης κλειστές. Είναι επίσης τραγικό περίπου 2.500 αριστούχοι να μένουν έξω από τη σχολή πρώτης προτίμησης. Από έρευνες προκύπτει ότι μόνο 1 στους 5 υποψηφίους πετυχαίνει στη σχολή πρώτης προτίμησης του.

Το πρόβλημα του μεγάλου ποσοστού γραπτών που βαθμολογούνται «κάτω από τη βάση» (78% στη Φυσική και 73% στα Μαθηματικά Τεχνολογικής) στις πανελλήνιες εξετάσεις είναι, κυρίως, πρόβλημα του εκπαιδευτικού συστήματος. Ενός συστήματος που οδηγεί στο μαζικό αποκλεισμό των περίπου μισών μαθητών από την τριτοβάθμια εκπαίδευση, αν συνυπολογίσουμε και αυτούς που πρόωρα αποκλείονται χωρίς να προλάβουν να δώσουν εξετάσεις.

Γιατί την επόμενη κιόλας μέρα δημοσιοποιήθηκε ότι το 13,1% των μαθητών στην Ελλάδα εγκαταλείπει το σχολείο πριν ολοκληρώσει τις σπουδές του, σύμφωνα με στοιχεία της… Ευρωπαϊκής Επιτροπής Στην Ευρωπαϊκή Ένωση ο αντίστοιχος μέσος όρος είναι 13,5%. Τα στοιχεία άλλης  έρευνας σοκάρουν και αποκαλύπτουν το αποκρουστικό και ταξικό πρόσωπο της εκπαιδευτικής πολιτικής των κυβερνήσεων. 37.652 μαθητές κάθε χρόνο εγκαταλείπουν τα θρανία της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. (Κέντρο Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΚΑΝΕΠ) της ΓΣΕΕ.

Έκτός σχολείου οι απόκληροι και οι αδικημένοι. Άλλα 130.000 παιδιά με προβλήματα αναπηρίας ή μαθησιακά δε θα βρούν θέση σε ειδικό σχολείο και θα ριχτούν στον …Καιάδα της αμορφωσιάς και της περιθωριοποίησης. Ένα νήμα φαίνεται να συνδέει τη σχολική πορεία πολλών παιδιών από τις «άγονες» και απομακρυσμένες περιοχές της χώρας, τις «μητροπόλεις» του τουρισμού, την Κρήτη, τα Δωδεκάνησα και τα Ιόνια νησιά και τις φτωχογειτονιές των μεγάλων αστικών κέντρων με τους χιλιάδες αλλοδαπούς και παλιννοστούνες, αλλά και τα Τσιγγανόπουλα που δεν πηγαίνουν καθόλου ή εγκαταλείπουν πρόωρα το υποχρεωτικό σχολείο σε ποσοστό 25-30%. Εδώ συγκεντρώνονται τα μεγαλύτερα ποσοστά μαθητικής διαρροής «αιχμαλωτίζοντας» έτσι το εκπαιδευτικό τους μέλλον και πληθαίνοντας τις στρατιές του αναλφαβητισμού και του κοινωνικού αποκλεισμού. Το τρίγωνο φτώχεια- ανεργία- πολιτιστική στέρηση οδηγεί στην πρόωρη εγκατάλειψη του σχολείου και στην εκπαιδευτική αποστέρηση. Η εγκατάλειψη του σχολείου είναι μια από τις πιο επώδυνες μορφές που παίρνει η ανισότητα, η φτώχεια και ο κοινωνικός αποκλεισμός αντανακλώντας τη διαίρεση της κοινωνίας σε τάξεις. 
Το σχολείο όχι  μόνο δε λειτουργεί σαν ο «Μέγας Εξισωτής», αλλά σαν «Μέγας Μηχανισμός Διαλογής». Έτσι αντί να βρει τις μεθόδους και τις τεχνικές που θα μεταδώσουν σ' όλους τους μαθητές τις αναγκαίες γνώσεις, ασχολείται πώς θα εντοπίσει τους «ικανούς» και τους «ανίκανους». Οι εξετάσεις αποτελούν τον ορατό μηχανισμό της επιλεκτικής- απορριπτικής λειτουργίας του σχολείου. Μάλιστα οι μαθητευόμενοι μάγοι των εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων έχουν πετύχει ένα ακόμα θαύμα: ευκλότερα να παραπέμπεται ένας μαθητής στο Γυμνάσιο παρά στο Λύκειο!

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ ΚΑΙ ΑΜΑΘΕΙΑΣ

Πέρα από τον μαζικό αποκλεισμό των υποψηφίων, κυρίως από τις ασθενέστερες τάξεις και στρώματα και τις απομακρυσμένες περιοχές της χώρας, οι εξετάσεις επιβάλλουν έναν ολοκληρωτικό έλεγχο στην εκπαιδευτική διαδικασία από το Δημοτικό μέχρι το πανεπιστήμιο. Ειδικότερα ως «καλό» Λύκειο αναγορεύεται αυτό που μιμείται το φροντιστήριο. Αυτό δηλαδή που καλουπώνει και παραδίδει αποσπασματικές γνώσεις χρήσιμες για τις εξετάσεις. Το εξεταστικό σύστημα θέλει «καλά προετοιμασμένους υποψηφίους» που δεν είναι παρά ένα είδος «προσοντούχων αγραμμάτων» .Από πρόσφατη έρευνα πανεπιστημιακών προκύπτει ότι μόλις το 5% των φοιτητών μελετά με δημιουργική και κριτική σκέψη τη βιβλιογραφία. Η πλειονότητα παπαγαλίζει με βάση το μοντέλο των πανελληνίων εξετάσεων.  

Με άλλα λόγια η εξετασιομανία που διαπερνά το εκπαιδευτικό σύστημα αποτελεί τη νεκρολογία της επαφής των μαθητών με την ουσία της γνώσης. Οι εξετάσεις γίνονται εργαλεία που μετατρέπουν τη διαδικασία της μόρφωσης σε εξάσκηση για το κυνήγι «χρήσιμων γνώσεων» που αποφέρουν βαθμούς. Γι αυτό και η φροντιστηριακή εκγύμναση κερδίζει έδαφος ως «σώμα και πνεύμα» στο σχολείο εκτρέποντας το εκπαιδευτικό έργο σε τεχνικές απομνημόνευσης πληροφοριών και όχι αναλυτική επεξεργασία της ύλης και δημιουργικής αφομοίωσης από τους μαθητές. Οι μαθητές «μαθαίνουν» τις σχολικές γνώσεις, αρκετοί περνούν με επιτυχία τις εξετάσεις, αλλά δεν τις κατανοούν. Δεν μπορούν να συνδέσουν τις επιμέρους γνώσεις από τα διάφορα  μαθήματα προκειμένου να ερμηνεύσουν τον κόσμο στον οποίο ζουν. Επιδιώκεται έτσι να διαμορφωθεί ένας τύπος ανθρώπου και, κυρίως, εργαζομένου που πρέπει να είναι ευέλικτος και προσαρμόσιμος στις αλλαγές στην αγορά εργασίας και κυρίως παραγωγικός και πειθήνιος.

Στο εξεταστικοκεντρικό σχολείο το εκπαιδευτικό έργο υποτάσσεται σε μια «τεχνολογία» των εξετάσεων και η μαθησιακή διαδικασία κινδυνεύει να συντριβεί στις Συμπληγάδες των παραδοσιακών και εκσυγχρονισμένων μορφών αξιολόγησης. Μέσα από την εξετασιομανία που διαπερνά το Λύκειο, όλο το πρόγραμμα δεν αποτελεί παρά τη «νεκρολογία» της επαφής του μαθητή με την ουσία της γνώσης. 

Η κυρίαρχη πολιτική αποδομώντας  το δημόσιο σχολείο προκρίνει ένα σχολείο επιλεκτικό και υποταγμένο στους νόμους της αγοράς.Για την κυρίρχη πολιτική ζητούμενο σήμερα είναι το «λίφτινγκ» του εξεταστικού συστήματος. Όμως σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε έχουμε ανάγκη από ένα σχολείο που να αγκαλιάζει όλα τα παιδιά χωρίς αποκλεισμούς και διακρίσεις, όπου πρωταρχική σημασία έχει ο πνευματικός εξοπλισμός των μαθητών, η καλλιέργεια «ελεύθερων και δημοκρατικών πολιτών», έτσι ώστε να μπορουν να αντιμετωπίσουν κριτικά την κοινωνία με την ενεργή συμμετοχή τους και παρέμβαση σ ΄ όλα τα επίπεδα της κοινωνικής δραστηριότητας.   

*http://gkavadias.blogspot.com

ΠΗΓΗ: 1-7-2012, http://www.alfavita.gr/artro.php?id=67743

Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΔΕΙΛΙΑΣ:

Ας πάψουμε να παριστάνουμε τους προσβεβλημένους, τους υπερήφανους, τους κοινωνικά ευαίσθητους ή τους πατριώτες για τα μάτια του κόσμου και ας αποδεχθούμε τις απίστευτα φοβικές επιλογές μας – αφού αυτές μας αξίζουν

Του Βασίλη Βιλιάρδου

Μέρος Ι

Πόσο αλήθεια αποτιμάμε συλλογικά την αξιοπρέπεια και την υπερηφάνεια μας; Ποια είναι η τιμή που θα είμαστε πρόθυμοι να πουλήσουμε την ελευθερία και την εθνική μας κυριαρχία; Όλα έχουν προφανώς την τιμή τους, όπως και η ίδια η τιμή – ειδικά σε μία χώρα που επιτρέπει ανερυθρίαστα το σχεδόν καθημερινό εξευτελισμό της από άλλους λαούς, για να αποφύγει (δήθεν) τα χειρότερα.   

Εάν απλά μας ζητηθεί, ως αντάλλαγμα για τα δάνεια και τις μνημονιακές δόσεις, να υπηρετούμε πιστά τους πάσης φύσεως κατακτητές στη χώρα μας, χωρίς να ενδιαφερόμαστε για όλα όσα συμβαίνουν στους διπλανούς μας (ανεργία, αυτοκτονίες, εξαθλίωση, αφελληνισμός κοκ.) και παραμένοντας απαθείς, θα είχαμε καμία αντίρρηση; 

Κρίνοντας "εκ των πραγμάτων" όχι, αφού ψηφίστηκαν, για την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας, (σε κάποιο βαθμό υπό το καθεστώς του φόβου της εκδίωξης της Ελλάδας από το ευρώ) εκείνα τα κόμματα, τα οποία εγγυούταν την πιστή εφαρμογή του μνημονίου της ντροπής και της εξαθλίωσης.

Επομένως, δεν μπορεί να έχουμε παράπονα – τουλάχιστον όχι όσοι έδωσαν την ψήφο τους στα συγκεκριμένα κόμματα. Ας πάψουμε λοιπόν να παριστάνουμε τους προσβεβλημένους, τους υπερήφανους, τους κοινωνικά ευαίσθητους ή τους πατριώτες για τα μάτια του κόσμου και ας αποδεχθούμε τις απίστευτα φοβικές και δειλές επιλογές μας – αφού δυστυχώς αυτές μας αξίζουν.     

Ευρώπη ώρα μηδέν

Η προοπτική μιας καταστροφής, όσο προφανής και αν είναι, δεν αποτελεί εγγύηση ότι τα έθνη θα κάνουν ότι χρειάζεται για να αποφύγουν αυτή την καταστροφή. Πολύ περισσότερο μάλιστα εάν ο δογματισμός, η προκατάληψη και η ψηφοθηρία στερούν από τους ηγέτες την ικανότητα να δουν το προφανές.

Δεν υπήρξε όμως κάποια πρόοδος στην σύνοδο κορυφής της περασμένης εβδομάδας; Πράγματι, υπήρξε. Η Γερμανία υποχώρησε ελαφρά, συμφωνώντας

(α) σε χαλαρότερους όρους δανεισμού για την Ιταλία και την Ισπανία, αλλά όχι στις απευθείας αγορές ομολόγων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και σε

(β) ένα σχέδιο διάσωσης για τις ιδιωτικές τράπεζες, που ίσως να έχει κάποια λογική – αν και ακόμη δεν μπορεί κανείς να το πει με σιγουριά, λόγω της ασάφειας γύρω από τον μηχανισμό ESM (ο οποίος δεν «προικίσθηκε» με τραπεζική άδεια, δεν αυξήθηκαν τα κεφάλαια του ως όφειλαν και θα αργήσει πολύ να λειτουργήσει αποτελεσματικά).

Όμως, αυτές οι παραχωρήσεις είναι μάλλον αμελητέες, σε σχέση με την κλίμακα των προβλημάτων. Εάν δεν υπάρξει πρόθεση ενεργοποίησης της ΕΚΤ ως ύστατου δανειστή, εάν δεν γίνει αποδεκτός ένας ελεγχόμενος πληθωρισμός της τάξης του 4-6%, έτσι ώστε να μειωθούν πληθωριστικά τα δημόσια και ιδιωτικά χρέη (financial repression), καθώς επίσης εάν δεν υιοθετηθούν άμεσα τα ευρωομόλογα, σηματοδοτώντας την πρόθεση δημοσιονομικής και πολιτικής ενοποίησης της Ευρωζώνης, η κρίση θα επιστρέψει κατά πολύ δριμύτερη.

Όσο αφορά την Ελλάδα, ο κίνδυνος αποβολής της από το κοινό νόμισμα, είναι πλέον μεγαλύτερος από ποτέ – ειδικά επειδή η Γερμανία δεν έπαψε ούτε μία στιγμή να τη θεωρεί ως το ιδανικό υποψήφιο θύμα, για τον παραδειγματισμό των υπολοίπων χωρών της Ευρωζώνης (γνωρίζοντας επί πλέον το ρόλο της, ως κερκόπορτα και Δούρειου Ίππου για την εισβολή του ΔΝΤ στην Ευρωζώνη).  

Είναι δυνατόν να καταφέρει αλήθεια να αποφύγει τελικά το μοιραίο; Ίσως, εάν μπορέσει να λειτουργήσει για πρώτη φορά στην Ιστορία της συλλογικά, σε όλα τα επίπεδα (πολιτική, κοινωνία, επιχειρήσεις κλπ.), χωρίς να περιμένει βοήθεια από κανέναν.    

Διαπραγματεύσεις

Όμως, "τι θα μπορούσε να διαπραγματευθεί κανείς στη σύνοδο κορυφής, όταν ο πρωθυπουργός τόνιζε στην επιστολή του ότι «η νέα κυβέρνηση της Ελλάδας αποδέχεται την ιδιοκτησία του προγράμματος σταθεροποίησης και είναι πλήρως δεσμευμένη στους στόχους, στους αντικειμενικούς σκοπούς και σε όλες τις βασικές πολιτικές του προγράμματος»;

Κυβέρνηση, «πλήρως δεσμευμένη» σε όλες τις βασικές πολιτικές, είναι προφανές ότι ούτε θέλει, ούτε μπορεί να διεκδικήσει οποιαδήποτε βελτίωση των όρων του Μνημονίου".

Ο κίνδυνος χρεοκοπίας της Ελλάδας λοιπόν, δυστυχώς μετά τη λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας της (αποκρατικοποιήσεις κοινωφελών, κερδοφόρων μονοπωλιακών επιχειρήσεων κλπ.), καθώς επίσης μετά την εξαθλίωση των πολιτών της, είναι μεγαλύτερος από ποτέ – ειδικά εάν συνεχίσει να επιμένει στην ιδιοκτησία του προγράμματος σταθεροποίησης (!) και στην πιστή εφαρμογή των εντολών των εισβολέων. 

Επενδύσεις

Μέχρι τώρα (δηλώσεις μετά τα αποτελέσματα των εκλογών και επιστολή Πρωθυπουργού στην πρόσφατη σύνοδο Κορυφής), ως επιτυχία για την Κυβέρνηση φαίνεται πως ορίζεται η απόλυτη προσήλωση στην επίτευξη των στόχων και των δεσμεύσεων του Προγράμματος (Μνημονίου) – με κάποιες τροποποιήσεις, που ακόμη μένει να τις δούμε ποιες θα είναι, κατά πόσο και πότε μπορούν να υλοποιηθούν, λαμβανομένου υπόψη ότι απαιτείται και η σύμφωνη γνώμη της Τρόικα.

Ποιος θα έρθει όμως να βάλει τα χρήματά του σε μια χώρα που αυτοκαταστρέφεται; Ποιος θα κάνει συνέταιρό του το κράτος με μια φορολογία κεφαλαίου, άμεση και έμμεση, στο 60 % – πόσο μάλλον εντός μιας χώρας που βαίνει ολοταχώς προς μία ανεξέλεγκτη κοινωνική έκρηξη; Για να επενδύσει κάποιος, χρειάζεται μακρόπνοη στρατηγική, κοινωνική ασφάλεια, σταθερό και ευνοϊκό φορολογικό και νομικό περιβάλλον.

Υπάρχει; Θα υπάρξει; Ή μήπως θα «βαφτίσουμε» επένδυση το ξεπούλημα των περιουσιακών στοιχείων της χώρας σε διάφορα hedge funds, τα οποία θα δώσουν κάποια λίγα χρήματα, θα πάρουν μονοπώλια και υποδομές πρώτης γραμμής και εν συνεχεία, αφού εφαρμόσουν ακραίες «πολιτικές εξυγίανσης» (έτσι θα το πουν), θα τις πουλήσουν πάλι σε ξένους, ή άλλους επενδυτές;

Από πού θα αντλεί έσοδα ένα κράτος, όταν οι υποδομές του θα ανήκουν σε ξένους, ενώ οι πολίτες του θα έχουν εξαθλιωθεί οικονομικά και, κυρίως, ψυχικά; Ποιος μπορεί να χαράξει οικονομική πολιτική με ένα κράτος διαλυμένο, με τις υπηρεσίες του να υπολειτουργούν, με τις υποδομές του ξεπουλημένες, με τους πολίτες του ανέργους (ή, στην καλύτερη περίπτωση, μετανάστες) και με μειωμένα κατά 30 % τα εισοδήματά τους;

Σε ποιο σχέδιο δράσης της Τρόικα τα γράφει αυτά; Ποιο μνημόνιο μπορεί να εγγυηθεί την επίτευξή τους; Σε τελική ανάλυση, ποιον εξυπηρετεί η σύγκρουση του πολίτη με τη χώρα του; Ποιοι θέλουν να μας κάνουν να μισήσουμε το κράτος μας, την περιουσία του, τις υποδομές του, τους υπαλλήλους του, τις παροχές του;"

Επιλογές κειμένων, Τρίτη, 3 Ιουλίου 2012

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2639.aspx#.T_MNhpGHrgl

Μέρος ΙΙ

Το χρυσόμαλλο δέρας  (μέρος από άρθρο του Σεπτεμβρίου 2011)

Προς το τέλος του 1970 εμφανίζεται στην Ελλάδα ένας εκπαιδευμένος στις Η.Π.Α. χαρισματικός πολιτικός ηγέτης, ο οποίος διαφθείρει ένα σχετικά μεγάλο μέρος του πληθυσμού – εθίζοντας το στην άμετρη κατανάλωση, στην ιδιοτελή ψήφο, στα χρέη και στην εύκολη ζωή. Αυξάνει τους μισθούς χωρίς κανένα κριτήριο παραγωγικότητας, διογκώνει τις κρατικές δαπάνες, καθώς επίσης τα ελλείμματα και διορίζει μία στρατιά ανεπαρκών δημοσίων υπαλλήλων – οι οποίοι στελεχώνουν μία «λεγεώνα», πιστή στις εντολές του αρχηγού της.

Τα έμπιστα μέλη της «λεγεώνας» τοποθετούνται σε καίριες θέσεις, οι οποίες εξασφαλίζουν στο κόμμα εξουσίας τη συνεχή επανεκλογή του – με την αδιαφανή χρηματοδότηση του να στηρίζεται στην υπόγεια διαπλοκή, καθώς επίσης στη διαφθορά. Μέσα σε λιγότερο από δέκα χρόνια, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας εξακοντίζεται στα ύψη – από μηδενική σχεδόν αφετηρία. Μέχρι τότε, οι χρεοκοπίες της Ελλάδας ήταν το αποτέλεσμα των συνεχών «πολέμων» για τη διατήρηση της ανεξαρτησίας της – ενώ καμία χώρα δεν είχε εξευτελίσει ποτέ τους πολίτες της, οι οποίοι ζούσαν πάντοτε μέσα στα πλαίσια των οικονομικών δυνατοτήτων τους.

Την ίδια εποχή, τα παιδιά του Σικάγου παίρνουν τα ηνία της πολιτικής στις Η.Π.Α., ιδιωτικοποιώντας σχεδόν όλες τις κερδοφόρες κρατικές δραστηριότητες. Στις υπόλοιπες χώρες του πλανήτη, στις οποίες δραστηριοποιείται επεκτατικά η υπερδύναμη, τοποθετούνται κατά προτίμηση σοσιαλιστικές κυβερνήσεις, με τη συμμετοχή εκπαιδευμένων στις Η.Π.Α. οικονομολόγων – επειδή αυτές μπορούν να εφαρμόζουν ευκολότερα τη νεοφιλελεύθερη πολιτική, έχοντας μεταξύ άλλων τον έλεγχο των εργατικών συνδικάτων.              

Αργότερα, στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η τότε Δ. Γερμανία υποχρεώνεται από τη Γαλλία να συμμετέχει στη μελλοντική δημιουργία της Ευρωζώνης, στο κοινό νόμισμα καλύτερα (ευρώ), πριν ακόμη της επιτραπεί η ένωση της με την Α. Γερμανία. Οι Γάλλοι κυρίως θεωρούν ότι, το κοινό νόμισμα θα αποτελούσε ισχυρή προστασία τους απέναντι στις ανέκαθεν επεκτατικές τάσεις της Γερμανίας – ενώ υπέφεραν κατά κανόνα από το ισχυρό νόμισμα (μάρκο) της γείτονας χώρας.

Εικόνα: Η κυβερνητική και η διεθνής Τρόικα

Τέλος η Ελλάδα, αρχές του 2000, πριν ακόμη καταφέρει δηλαδή να γίνει ισότιμο μέλος της Ευρωζώνης, αναζητάει λύσεις για την «παραποίηση» κάποιων «λογιστικών στοιχείων» της – τα οποία θα μείωναν το δημόσιο χρέος της, με τη βοήθεια της δημιουργικής λογιστικής. Η Ελληνίδα υπεύθυνος της Goldman Sachs στο Λονδίνο, διαπιστώνοντας έκπληκτη τις τεράστιες αδυναμίες της στατιστικής υπηρεσίας της Ευρωζώνης, καθώς επίσης όλων των υπολοίπων ελεγκτικών μηχανισμών της ΕΕ, δημιουργεί ένα προϊόν (swap), το οποίο επιτρέπει την απόκρυψη ενός μέρους των χρεών της Ελλάδας – μία εξαιρετικά κερδοφόρα τοποθέτηση για τον εργοδότη της, αφού μεταφέρονται χρέη στο μέλλον, με πολύ υψηλά επιτόκια.  

…….Χωρίς να επεκταθούμε σε λεπτομέρειες, αφού έχουμε αναλύσει το θέμα πολλές φορές στο παρελθόν, τόσο η ραγδαία μείωση του ΑΕΠ μας, όσο και η απίστευτη αύξηση των χρεών, δίνουν τις δικές τους απαντήσεις – ειδικά επειδή το μειωμένο ΑΕΠ οδηγεί αναπόφευκτα σε μεγάλο περιορισμό των δημοσίων εσόδων, τάξης μεγέθους ίσης με το 25% του ποσού μείωσης (όσο η μέση φορολόγηση).

Αναλυτικότερα, το δημόσιο χρέος μας αυξήθηκε κατά περίπου 70 δις € μέσα στα δύο έτη, στα οποία δραστηριοποιείται το «Ταμείο» στη χώρα μας – όταν το ΔΝΤ μας έχει μέχρι στιγμής (Σεπτέμβριος 2011) δανείσει πολύ λιγότερα (περίπου 55 δις €). Από την άλλη πλευρά, στο ίδιο χρονικό διάστημα, το ΑΕΠ μας κατέρρευσε, αντί να αυξηθεί, παρασύροντας μαζί του τα έσοδα του δημοσίου – τα οποία πλέον καλούμαστε εμείς να αναπληρώσουμε, με φόρους οι οποίοι θα εξαθλιώσουν εντελώς τους Έλληνες Πολίτες. Παράλληλα, όλες οι υπόλοιπες αξίες στη χώρα μας (εισηγμένες εταιρείες στο χρηματιστήριο, ακίνητα κλπ.) έχουν μειωθεί κατά τουλάχιστον 300 δις €.

Σε τελική ανάλυση, για τη δήθεν διάσωσή μας, οι ευεργέτες μας έχουν πληρώσει περί τα 55 δις €, ενώ μας έχουν ζημιώσει πάνω από 300 δις € – χωρίς καμία απολύτως προοπτική για το μέλλον μας, αφού το ίδιο το ΔΝΤ προβλέπει ότι, το δημόσιο χρέος μας το 2012 θα αναρριχηθεί στο 190% του ΑΕΠ μας (οπότε βέβαια θα χρεοκοπήσουμε ανεξέλεγκτα, αφού μας ληστέψουν προηγουμένως).

Είναι δυνατόν λοιπόν να θέλουμε να συνεχίσει η ληστεία της Ελλάδας – πόσο μάλλον να εκλιπαρούμε ανόητα την Τρόικα να επιστρέψει; Δεν είναι προτιμότερη η στάση πληρωμών, παρά τα επώδυνα επακόλουθα της, από την άσκοπη λεηλασία τόσο της δημόσιας, όσο και της ιδιωτικής περιουσίας μας, καθώς επίσης από την υποδούλωση της πατρίδας μας στους τοκογλύφους δανειστές της; Ποιος μας υποχρεώνει αλήθεια να επιλέξουμε ανάμεσα στη «Σκύλλα και στη Χάρυβδη» – στη Γερμανία δηλαδή της Άριας Φυλής ή στην εγκληματική συμμορία της ελίτ, την οποία εκπροσωπεί το ΔΝΤ; 

……….Ολοκληρώνοντας, όπως έχουμε επισημάνει αρκετές φορές, το ΔΝΤ, όταν εισβάλλει σε μία χώρα, με τη βοήθεια της εκάστοτε πολιτικής της ηγεσίας, δεν περιορίζεται ποτέ στις «υπηρεσίες» του ηγέτη του ενός κόμματος εξουσίας. Συνήθως έχει από πολύ πριν εξασφαλίσει τη συμμετοχή/συνενοχή των εκάστοτε δύο βασικών πολιτικών αρχηγών της – ενώ το κεντρικό «στρατηγείο» του τοποθετείται πάντοτε στο υπουργείο οικονομικών.

Επιλογές κειμένων  διαφόρων, με παρεμβάσεις – B/Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2012

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2639.aspx#.T_QED5GHrgl

Η ΚΡΙΣΗ ΒΑΘΑΙΝΕΙ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Η προεκλογική περίοδος πέρασε διαφορετική από τις προηγούμενες. Η κρατκή μηχανή, ότι δηλαδή απόμεινε πλέον απ' αυτήν, οφείλει μας λένε να αποκτήσει εκ νέου τους συνήθεις ρυθμούς. Προς τί όμως; Οι κατευθυνόμενες ειδήσεις κάνουν λόγο για υστέρηση εισόδων. Καταντήσαμε να θεωρούμε αυτή ως το πλέον σημαντικό κρατικό ζήτημα, δεδομένων των ασφυκτικών υποχρεώσεών μας έναντι των τοκογλύφων δανειστών μας.

Οφείλεται άραγε η υστέρηση στη συνήθη προεκλογική ραστώνη ή πρέπει να αποδεχθούμε ως αιτία την παρατεταμένη ύφεση, η οποία επιτείνεται λόγω των εξοντωτικών μέτρων του «σωτηρίου» μνημονίου, σωτηρίου για τους διεθνείς κερδοσκόπους.

Οι δανειστές μας γνωρίζουν πολύ καλά τις οικονομικές μας δυνατότητες. Βεβαιώθηκαν με τις πρόσφατες εκλογές ότι ο φόβος μπορεί να αποτελέσει για κάποια ακόμη έτη άριστο μέσο επηρεασμού σημαντικού τμήματος του εκλογικού σώματος. Συνεπώς η «λύση» της με μέτρο αφαίμαξης των καταθέσεων των μικρομεσαίων στρωμάτων του λαού προς πληρωμή των παντοίων επιβαρύνσεων φορολογικής φύσεως θα εντείνεται. Για την ελάφρυνση των πιέσεων που θα δέχεται η Εξουσία, καθώς η κρίση θα εντείνεται, θα χρησιμοποιούνται δοκιμασμένα ήδη με επιτυχία όπλα. Η αντιπαράθεση τμημάτων του λαού (δημόσιοι υπάλληλοι κατά ιδιωτικών, προνομιούχοι κατά αποκλήρων, εντόπιοι κατά ξένων) με ολέθριες τις συνέπειες για την εθνική ομοψυχία, η οποία δοκιμάζεται παρά τις όψιμες πατριωτικές κορώνες εκ μέρους αρκετών πολιτικών. Η αντιπαράθεση ευνοείται από το πνεύμα ατομισμού, το οποίο έπνευσε κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Γι' αυτό και εν πολλοίς είμαστε απρόθυμοι να σπεύσουμε προς συμπαράσταση των συνανθρώπων μας που έχουν την ανάγκη.

Στα μεγάλα αστικά κέντρα συνάνθρωποί μας βιώνουν τραγικές καταστάσεις. Υπόσχονταν κάποιοι πολιτικοί με κομπασμό ότι δεν θα επιτρέψουν να υποβαθμιστεί το επίπεδο ζωής στη χώρα μας στο επίπεδο άλλων βαλκανικών χωρών εκδηλώνοντας απαράδεκτη περιφρόνηση προς λαούς πολιτιστικά συγγενείς μας. Αλλά οι πολιτικοί αυτοί ποτέ δεν αισθάνθηκαν Βαλκάνιοι, καθώς είχαν αποδεχθεί τις δυτικές «πολιτιστικές αξίες», τις οποίες υπηρέτησαν και εξακολουθούν να υπηρετούν προς ίδιον όφελος και καταβαράθρωση του λαού και της χώρας μας. Η εθνική μας υπερηφάνεια εξατμίζεται, καθώς ολοένα και περισσότεροι αποδεχόμαστε τις εξελίξεις ως μη ανατρέψιμες η διορθώσιμες υπό τις διεθνείς συγκυρίες. Οι ανάγκες για παροχή υλικής βοήθειας πολλαπλασιάζονται. Τα συσσίτια όμως, εκκλησιαστικά και άλλα φαίνονται ανεπαρκή. Οι ευρωπαϊκές στατιστικές αναφέρονται σε άστεγους Έλληνες και στην έξαρση της ανεργίας. Μόνο κατά το Α΄ τρίμηνο του τρέχοντος έτους απωλέσθηκαν 400.000 θέσεις! Οι νέοι μας επιστήμονες ετοιμάζονται προς μετανάστευση, ενώ οι αναποφάσιστοι απ' αυτούς συντηρούνται από το οικογενειακό ταμείο ανεργίας. Θλιβερότερη είναι η εικόνα στον τομέα της υγείας. Πονεμένες από την βαρειά ασθένεια που έπληξε μέλος της οικογενείας υπάρξεις μετακινούνται σε μεγάλη έκταση της μείζονος πρωτευούσης προς εξασφάλιση των απολύτως απαραιτήτων φαρμάκων. Σε κάποιες περιπτώσεις είναι οι ίδιοι οι ασθενείς που υφίστανται την ταλαιπωρία και τον ευτελισμό της αναμονής επί ώρες σε σειρές που σχηματίζονται από τα χαράματα. Και είμαστε ακόμη στην αρχή. Και οι πολιτικοί μας εξακολουθούν να χρησιμοποιούν την γλώσσα που έμαθαν, την ξύλινη, συνεπικουρούμενοι από τους δοτούς δημοσιογράφους των πανισχύρων μέσων της διαπλοκής.

Πρόσφατα για λόγους εντυπώσεων έγινε γνωστό ότι έλεγχοι έφεραν σε φως κάποιες σημαντικές ατασθαλίες. Σε μία από τις περιπτώσεις αναφέρθηκε ότι ο «δράστης» ήταν ιερέας, που εξασφάλιζε με το βιβλιάριό του φάρμακα για πολλούς ενορίτες του, ακόμη και γυναίκες! Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω την εντύπωση που προκάλεσε η είδηση στο ευρύ κοινό. Είναι όμως αναμφισβήτητο ότι οι διοχετεύσαντες την είδηση είχαν σκοπό να πλήξουν την Εκκλησία. Δεν ισχυρίζομαι ότι ο ιερέας έπραττε ορθά με βάση τις εντολές του Ευαγγελίου. Οπωσδήποτε όμως με τις ενέργειές του έδειξε τη μεγάλη συμπάθεια προς τον πάσχοντα ενορίτη του. Ας εξετάσουμε την είδηση διαφορετικά απ' ότι οι διοχετεύσαντες αυτή. Για να αναγκαστεί ο ιερέας να προβαίνει στην καταδικαστέα ενέργεια της εξαπάτησης του ασφαλιστικού ταμείου, ασφαλώς αρκετοί ενορίτες δεν διέθεταν ασφαλιστική κάλυψη. Αυτό δεν είναι τρωτό, για το οποίο πρέπει να ντρεπόμαστε ως κοινωνία; Κατά τη διάρκεια της κατασπατάλησης των δανείων, που μας οδήγησαν στη σημερινή κατάντια, διοργανώθηκαν πλήθος επιδοτουμένων σεμιναρίων πληροφορικής και εκπαιδεύτηκαν πλήθος προσώπων, τα οποία δεν κάθησαν έκτοτε ενώπιον υπολογιστού. Τα σημαντικά αυτά ποσά, τα οποία διετέθησαν κατά το μεγαλύτερο μέρος σε φίλους του κόμματος εξουσίας, στέρησαν το Κράτος από την εκπόνηση προγραμμάτων, τα οποία θα κάλυπταν όλους τους οργανισμούς (νοσοκομεία, ασφαλιστικά ταμεία, ΔΟΥ). Τα προγράμματα αυτά από δεκαετίες θα είχαν συντελέσει στην εξοικονόμηση τρομακτικών ποσών που κατασπαταλήθηκαν. Προγραμματιστές η χώρα μας έχει πολλούς και άριστους. Αυτούς οι ιθύνοντες εξώθησαν στην ανεργία, διότι δεν ήθελαν να «στρώσει» η δημόσια μηχανή. Ήθελαν να αλωνίζουν οι ημέτεροι προμηθευτές μεσάζοντες και επίορκα στελέχη του Δημοσίου, προκειμένου να διασπαθίζεται το δημόσιο χρήμα ανετότερα και με μικρότερους τους κινδύνους συνεπειών.

Το κάπως «παρήγορο» είναι ότι η κρίση, καθώς βαθαίνει εξαπλώνεται σε μεγαλύτερη έκταση της ευρωπαϊκής ηπείρου. Οι χώρες του Νότου μας ακολουθούν κατά πόδας και φαίνεται να σέρνουν στο χορό και την Γαλλία. Ο γερμανογαλλικός άξονας φαίνεται να εξασθενεί και εκδηλώνεται διάθεση αντιπαράθεσης προς τη σκληρή πολιτική των φαινομένων ως ισχυρών οικονομικά χωρών του Βορρά. Το νέο στοιχείο είναι η διαφαινόμενη κάμψη του ρυθμού ανάπτυξης της γερμανικής οικονομίας. Είναι η τιμωρία για την αλαζονεία και αναλγησία έναντι των χωρών του Νότου, τους οποίους, αν και εταίροι, συμπεριφέρονται οι οικονομικά ισχυροί ως κατώτερους χωρίς να καταγγέλλονται για φυλετικές διακρίσεις. Η κάμψη δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Η αγορά της κινεζικής κομματικής νομενκλατούρας δεν θα καταφέρνει για πολύ ακόμη να αντισταθμίζει τις απώλειες από την κάμψη της αγοραστικής δύναμης των λαών των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου. Αν ποτέ εκδηλωθεί κρίση στις χώρες του Βορρά δεν θα είναι τόσο ήπια, όσο εκδηλώνεται σήμερα στον Νότο. Ο Νότος μπορεί να θρέψει τους πληθυσμούς του. Αυτό πρέπει να το γνωρίζουμε πολύ καλά και να αισιοδοξούμε. Μόνο αν μας κηρύξουν εκ νέου πόλεμο και μας αρπάξουν τα αγαθά της γης μας, θα πεθάνουμε από την πείνα. Προς το παρόν όμως μας οδήγησαν σε περιφρόνηση προς τη γη και για την κάμψη της πρωτογενούς παραγωγής είμαστε εμείς πρωτίστως οι υπεύθυνοι. Τώρα θέλουν να αγοράσουν όλον τον δημόσιο πλούτο και να μας καταστήσουν υποτελείς εφ' όρου Ιστορίας.

Δεν θα το καταφέρουν, αν επιστρέψουμε στις αξίες μας που έχουμε τελευταία απεμπολήσει. Αν ξαναγίνουμε ολιγαρκείς και θερμάνουμε την αγάπη προς την πατρίδα, τότε και την κρίση θα ξεπεράσουμε με μικρές συνέπειες και την πατρίδα μας θα ελευθερώσουμε. Έχουμε διάθεση για αγώνα;

                                                                                    «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ», 2-7-2012      

Σημερινότητα η πολύτιμη

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου

Προ καιρού το περιοδικό μας είχε φιλοξενήσει κείμενό μου με τίτλο Συνάντηση με τη "σημερινότητα"[i]. Εκεί είχα προσπαθήσει να καταδείξω έναν ιδιαίτερο κίνδυνο: Τον κίνδυνο της νομιζόμενης ενασχόλησης με την Αφρική (και με κάθε "Αφρική"). Το να δηλώνει, δηλαδή, κανείς ενδιαφέρον για τον τόπο, να μεταβαίνει εκεί, ενδεχομένως και να καυχάται για τη μακρόχρονη παραμονή του επί αφρικανικού εδάφους, αλλά δίχως στην πραγματικότητα να έχει ποτέ οικοδομήσει επαφή με την αληθινή Αφρική.

[i] Πάντα τα Έθνη 115 (2010), σσ. 6-8.

Δίχως έμπρακτη προθυμία για γνωριμία με τη "σημερινότητά" της, δηλαδή με αυτό που στην πραγματικότητα συνιστά αυτή τη στιγμή την Αφρική, ο εν λόγω καυχώμενος μένει στην πραγματικότητα μακριά της, αγκαλιασμένος με ένα φάντασμά της, που ουδαμώς την εκπροσωπεί.

"Χωρίς συνάντηση με την σημερινότητα", κατέληγε το κείμενο, "η ομολογουμένως πολύτιμη διάθεση για αποδοχή των ποικίλων πολιτισμών μπορεί να εγκλωβιστεί σε μια φαντασίωση, ότι οι σημερινοί πολιτισμοί είναι ό,τι ήταν πριν από αιώνες, πριν από την όσμωσή τους με την τεχνολογία, τη νεωτερικότητα, τον κοινοβουλευτισμό κλπ. Επί πλέον, η ακαλλιέργητη πεποίθηση ότι οι πολιτισμοί είναι συμπαγείς ουσίες, αδυνατεί να δει ότι όλοι οι πολιτισμοί είναι σύνθετα γεγονότα, ευρισκόμενα σε αδιάκοπη κίνηση. Μέσα σε κάθε πολιτισμό αναπτύσσονται δυνάμεις που ελευθερώνουν και δυνάμεις που σκλαβώνουν […]. Ο φαντασιακός εγκλωβισμός μας […] στο παρελθόν και στις γενικεύσεις, μπορεί να μοιάζει απλώς με αγαθό ρομαντισμό, στην πραγματικότητα όμως ίσως να αποτελεί οδυνηρή εκδήλωση αλαζονίας. Της αλαζονίας αυτού που ανενδοίαστα πιστεύει ότι ομφαλός της γης είναι η αυλίτσα του".

Μια πρόσφατη έκδοση επιβεβαιώνει, από τη δική της σκοπιά, την ύπαρξη και την έκταση αυτού του κινδύνου. Πρόκειται για το σπουδαίο βιβλιαράκι του Ρίτσαρντ Καπισίνσκι, Ο Άλλος [i]. Ο Καπισίνσκι (1932-2007) υπήρξε διακεκριμένος Πολωνός δημοσιογράφος και ο πρώτος ξένος ανταποκριτής της χώρας του. Ταξίδεψε σε φλεγόμενες περιοχές της Αφρικής, της Ασίας, της Λατινικής Αμερικής και προσπαθώντας να αποτυπώσει τη ζωή των λαών τους ζώντας την "από μέσα". Έτσι προχώρησε κάτω από την κρούστα, έδωσε καίριες μαρτυρίες και διατύπωσε διεισδυτικές παρατηρήσεις[ii]. Το εν λόγω βιβλίο του αποτελείται από τέσσερις διαλέξεις που έδωσε σε συνέδρια και πανεπιστήμια, ως απόσταγμα ακριβώς των εμπειριών του και των αναστοχασμών του για την έννοια του "άλλου" και του "διαφορετικού". Ο Καπισίνσκι έφτασε σε πολύ σημαντικές θέσεις, οι οποίες μπορούν, κατά τη γνώμη μου, να ανταμώσουν πολύ γόνιμα την Ορθόδοξη θεολογία και την παραδοσιακή ευαισθησία της για τη βίωση του «άλλου» ως προσώπου μοναδικού, ως όρου της ύπαρξής μας και ως τόπου συνάντησής μας με τον Θεό. Αυτά όμως μπορούμε να τα συζητήσουμε σε άλλη ευκαιρία. Αυτό που θα ήθελα εδώ να ερανιστούμε από τη μαρτυρία τυ Καπισίνσκι, είναι η αποκαλυπτική συνηγορία του υπέρ της επαφής με τη σημερινότητα.

Ο Καπισίνσκι αναφέρεται στις έρευνες, τις εκπλήξεις και τα ευρήματα της κοινωνικής ανθρωπολογίας, μιας πολύτιμης επιστήμης που ο θεολογικός – εκκλησιαστικός χώρος θα την είχε περί πολλού, αν είχε περί πολλού τις ιεραποστολικές σπουδές, δηλαδή τη σοβαρότητα περί το άνοιγμα στο αλλιώτικο. Γράφει σε κάποιο σημείο ο πολωνός δημοσιογράφος για κορυφαίους κοινωνικούς ανθρωπολόγους:

"Συγγραφείς όπως ο Ρίβερς, ο Ράτκλιφ-Μπράουν ή ο Έβανς-Πρίτσαρντ απέδειξαν ότι οι πολιτισμοί των Άλλων ήταν το ίδιο πολύτιμοι και λογικοί όσο ο ευρωπαϊκός πολιτισμός, με τη μόνη διαφορά ότι ήταν απλώς άλλοι. Ένα βήμα παραπέρα – αλλά τι σημαντικό βήμα όμως! – έκανε ο Μαλινόφσκι, ο οποίος κατέστησε τη λεγόμενη έρευνα πεδίου απαραίτητη προϋπόθεση για τη γνωριμία με τους Άλλους: δεν αρκεί να τους επισκεφθεί κανείς, πρέπει επίσης να ζήσει ανάμεσά τους ή μαζί τους. Έτσι ξεκίνησε από τα Τροβριανά νησιά στον Ειρηνικό, κι εκεί, στη μέση ενός χωριού, έστησε τη σκηνή του. Ο Μαλινόφσκι ανακάλυψε προς μεγάλη του έκπληξη ότι οι λευκοί που είχαν ζήσει σε εκείνα τα νησιά για δεκαετίες όχι μόνο ζούσαν πολύ μακριά από τα τοπικά χωριά, αλλά αυτά που έλεγαν για τους ντόπιους ήταν ένα σωρό ανοησίες, τίποτα άλλο παρά αναληθείς και παράλογες κοινοτοπίες. Εν ολίγοις οι λευκοί στα τροπικά μέρη είναι η χειρότερη και η πλέον ανακριβής πηγή πληροφοριών σχετικά με τους αυτόχθονες και τους πολιτισμούς τους. Οι πρώτοι αποφεύγουν τους δεύτερους, γιατί μια συνάντηση με τους Άλλους δεν είναι κάτι απλό και αυτονόητο, αλλά αντίθετα προϋποθέτει θέληση και μια προσπάθεια που δεν είναι πάντα όλοι πρόθυμοι να αναλάβουν […].

Τα κείμενα που προέκυψαν ως αποτέλεσμα ερευνών πεδίου άσκησαν μεγάλη επιρροή στην ευρωπαϊκή σκέψη που αφορούσε τη σχέση με τους Άλλους, γιατί απέδειξαν ότι αυτοί οι Άλλοι δεν ήταν ορδές αινιγματικών, αργόσχολων πρωτόγονων, αλλά ζούσαν σε εξαιρετικά αναπτυγμένους πολιτισμούς οι οποίοι διέθεταν σύνθετες και περίπλοκες δομές και ιεραρχίες […].

Παρόλο που η έρευνα πεδίου έπαιξε έναν τόσο σημαντικό και θετικό ρόλο στη διερεύνηση των γνώσεων σχτικά με την ανθρώπινη οικογένεια, παρουσίασε […] αδυναμίες […]. Έγινε μια προσπάθεια να ερευνηθούν και να μελετηθούν παραδοσιακοί πολιτισμοί παίρνοντας ως δεδομένο ότι παρουσίαζαν μια αμιγή μορφή, με την οποία είχαν υπάρξει σε απομόνωση για αιώνες. Έτσι περιγράφονται σαν στατικές δομές, αμετακίνητες και σταθερές για πάντα, ενώ στην πραγματικότητα, ειδικά στην εποχή μας, υπέκειντο σε μια διαρκή αλλαγή, σε μια ολοκληρωτική και κάποτε εκ βάθρων μεταλλαγή. Προτού ο Έβανς-Πρίτσαρντ, για παράδειγμα, καταφέρει να ολοκληρώσει την περιγραφή της φυλής Ζάντε, εκείνη είχε ήδη αρχίσει να διαφοροποιείται εντελώς ή είχε τελείως διασκορπιστεί και είχε πάψει να υπάρχει μαζί με τον πολιτισμό και τους θεούς της. Την εποχή εκείνη είχε ξεκινήσει μια περίοδος ταχείας και αυξανόμενης μετανάστευσης, όταν εκατομμύρια άνθρωποι μετακινούνταν προς τις πόλεις, και ο στυλοβάτης της παράδοσης, το χωριό, ερήμωνε καθώς οι κάτοικοί του αποδεκατίζονταν από την πείνα, τους εμφύλιους πολέμους, την ξηρασία και τις επιδημίες. Τ ο άτομο που συναντάμε στις μεγάλες πόλεις του Τρίτου Κόσμου είναι πλέον ένας άλλος Άλλος – το προϊόν μιας αστικής, αλλοιωμένης κουλτούρας που είναι δύσκολο να καθοριστεί, ο απόγονος διαφορετικών αντιφατικών κόσμων, ένα σύνθετο δημιούργημα ασταθών, πρόσκαιρων περιγραμμάτων και χαρακτηριστικών. Ακριβώς με αυτό το είδος του Άλλου έχουμε συνήθως να κάνουμε σήμερα […].

Το τίμημα που πλήρωσε [ο Μαλινόφσκι] για το γεγονός ότι ξέκοψε από τον δικό του πολιτισμό ήταν μεγάλο. Γι' αυτό είναι τόσο σημαντικό να έχει κάποιος τη δική του, ξεχωριστή ταυτότητα, ένα αίσθημα της δικής του δύναμης, αξίας και ωριμότητας. Μόνο τότε μπορεί κάποιος να αντιμετωπίσει με τόλμη έναν άλλον πολιτισμό. Διαφορετικά θα παραμονεύει στην κρυψώνα του, απομονώνοντας έντρομος τον εαυτό του από τους Άλλους. Και μάλιστα τη στιγμή που ο Άλλος είναι ένας καθρέφτης μέσα στον οποίο βλέπω τον εαυτό μου κι μέσα στον οποίο γίνομαι αντικείμενο παρατήρησης – ένας καθρέφτης που με αποκαλύπτει και με ξεγυμνώνει, κάτι που θα προσπαθούσαμε να αποφύγουμε" [iii].

Ο Καπισίνσκι κατόρθωσε να καταγράψει, σε αδρές γραμμές, την πελώρια αλήθεια πως κάθε άνθρωπος είναι υπαρκτός στη σημερινότητά του[iv]. Δεν υπάρχει αληθινός άνθρωπος έξω απ' αυτήν, κι αν δεν νοιαστείς γι' αυτήν, δεν ανταμώνεις κανέναν. Χρειάζεται, λοιπόν, φιλότιμο και επίγνωση για να γίνει μπορετή η έξοδος από τον ιδιότυπο αυτισμό του μη-πορευομένου προς πάντα τα έθνη. Γιατί ο αυτισμός αυτός, το σφιχταγκάλιασμά σου με τον εαυτό σου και με τα φαντάσματά του, συχνά εκδηλώνεται με τρόπο που ξεγελά. Μπορεί, δηλαδή, να μη στέκεις κοκκαλωμένος, αλλά να στροβιλίζεσαι, πάντα όμως έτσι αυτο-αγκαλιασμένος. Κι αυτή η περιδίνηση περί τον άξονά σου να σε κάνει να κομπάζεις κι από πάνω, πως είναι τάχα πόρευση, ταξίδι κοπιώδες προς τον άλλον!

[i] Μετάφραση από τα πολωνικά: Αλεξάνδρα Ιωαννίδου, εκδ. Μεταίχμιο, Αθήνα 2011.

[ii] Από τα άλλα βιβλία του που έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά, ιδιαίτερα αγαπητό είναι το Έβενος, το χρώμα της Αφρικής (μτφρ: Ζώγια Μαυροειδή, εκδ. Μεταίχμιο, Αθήνα 2002). 

[iii] Καπισίνσκι, ό.π., σσ. 34-37, 97.

[iv] Για τους ανθρωπολόγους που μνημονεύει ο Καπισίνσκι, Ουίλλιαμ Ρίβερς (1864-1922), Άλφρεντ Ρέτζιναλντ Ράντκλιφ-Μπράουν (1881-1955), Έντουαρντ Έβαν Έβανς-Πρίτσαρντ (1906-1983) και Μπρόνισλαφ Μαλινόφσκι (1884-1942), ο έλληνας αναγνώστης που δεν δύναται να ασχοληθεί με τα ίδια τους τα έργα, αλλά επιθυμεί μια βασική πληροφόρηση, μπορεί να συμβουλευτεί το μελέτημα των Paul Erickson και Liam Murphy, Ιστορία της ανθρωπολογικής σκέψης (μτφρ. Φανή Μπούμπουλη, επιμ. Φωτεινή Τιμπιρίδου), εκδ. Κριτική, Αθήνα 2002, ιδίως σσ. 142-149

ΠΗΓΗ: Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Πάντα τα Έθνη 122 (2012), σσ. 10-12.

H καταστροφική κρίση και η «νίκη» της Αριστεράς

Του Τάκη Φωτόπουλου

Σε προηγούμενο άρθρο[1]  έγραφα ότι σε περίπτωση νίκης της μνημονιακής παράταξης στις εκλογές της 17 Ιούνη, «που φαίνεται και η πιθανότερη, εφόσον η εκστρατεία των ξένων και ντόπιων ελίτ να παγιδεύσει την αντίδραση των λαϊκών στρωμάτων φαίνεται ότι στέφεται από επιτυχία», αυτό θα σήμαινε την τελική εκ των υστέρων νομιμοποίηση του συστημικού εγκλήματος που διαπράχθηκε με τα Μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις.

Θα σήμαινε ακόμη, τόνιζα, τη μόνιμη φτωχοποίηση της πλειοψηφίας του λαού και την κατάργηση κάθε οικονομικής και συνακόλουθα εθνικής κυριαρχίας, καθώς και το ξεπούλημα του κοινωνικού πλούτου της χώρας. Σήμερα, τα σχέδια που συζητά η σύνοδος κορυφής της Ευρωζώνης για κάποιου είδους πολιτική ένωση (‘δημοσιονομική', τραπεζική ένωση κ.λπ.) έχουν ακριβώς για στόχο την κοινή δανειακή χρηματοδότηση των ελλειμμάτων των μη ανταγωνιστικών χωρών τού Νότου, με αντάλλαγμα την απώλεια και του τελευταίου ίχνους οικονομικής κυριαρχίας τους… 

Όμως, όπως επίσης σημείωνα στο άρθρο αυτό, η νίκη της μνημονιακής παράταξης θα σήμαινε ακόμη ότι, παρά τις μεγαλόστομες «ταξικές» αναλύσεις για δήθεν μετατόπιση στις εκλογές του Μάη εργατικών και λαϊκών στρωμάτων προς την Αριστερά, στην πραγματικότητα αυτό που φαίνεται συνέβη ήταν μια πρόσκαιρη μετατόπιση των ‘νοικοκυραίων' ψηφοφόρων από τα κόμματα εξουσίας (του ΠΑΣΟΚ κυρίως), οι οποίοι ήθελαν μεν να «τιμωρήσουν» τα κόμματα αυτά για την απώλεια σημαντικού τμήματος της ευημερίας τους αλλά όχι να υποστούν και οποιαδήποτε σημαντική θυσία για τις συνακόλουθα απαιτούμενες ριζοσπαστικές αλλαγές. Έτσι, η Ελλάδα παρουσίαζε την θεμελιακή αντίφαση στις μεν δημοσκοπήσεις να έχει τα υψηλότερα ποσοστά πίστης στο Ευρώ και την ΕΕ, στις δε εκλογές του Μάη να απορρίπτει τα μνημόνια που επέβαλε η ίδια ΕΕ! Δεν ήταν λοιπόν εκπληκτικό ότι οι ξένες και ντόπιες ελίτ εύκολα θα τρομοκρατούσαν τα στρώματα αυτά να επανέλθουν στη ‘στρούγκα' των κομμάτων εξουσίας που (μαζί με το συστημικό δεκανίκι ΔΗΜΑΡ) απέκτησαν τη δυνατότητα να σχηματίσουν αυτοδύναμη κυβέρνηση.

Έτσι, τα κόμματα αυτά θα μπορέσουν τώρα να συνεχίσουν το «έργο» τους, με κάποιες διακοσμητικές κυρίως αλλαγές στα μνημόνια, με στόχο μια «ανάπτυξη» νεοφιλελεύθερου τύπου που θα στηρίζεται βασικά στις ιδιωτικές επενδύσεις και τα «κίνητρα» και επομένως στην ακόμη μεγαλύτερη «ελαστικοποίηση» της εργασίας. Φυσικά, όλες οι θεσμικές ρυθμίσεις που εισάχθηκαν τα τελευταία δύο χρόνια και ενσωματώνουν πλήρως τη χώρα στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση θα μείνουν ανέγγιχτες, αφού άλλωστε επιβάλλονται από τη συνθήκη Μάαστριχτ και τις συνθήκες που την ακολούθησαν σαν αποτέλεσμα της ένταξής μας στην ΕΕ.

Όμως η ρεφορμιστική Αριστερά που εκπροσωπούσε ο ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου η εκλογική δύναμη εκτοξεύθηκε σε πρωτόγνωρα ύψη, σε βάρος όχι μόνο του ΠΑΣΟΚ άλλα και των δυνάμεων της συνεπούς αντισυστημικης Αριστεράς που έθετε σαφώς θέμα εξόδου από την ΕΕ, φέρνει επίσης πολύ βαριές ευθύνες για την πλήρη Λατινοαμερικανοποίηση της χώρας που ήδη συντελείται με ραγδαίους ρυθμούς. Έτσι τη στιγμή που οι ντόπιες και ξένες ελίτ θρασύτατα τρομοκρατούσαν τον λαό απειλώντας…να μας πάρουν το Ευρώ, (δηλαδή το κατ' εξοχή όργανο οικονομικής υποδούλωσης του Ελληνικού λαού στις ξένες ελίτ), ο ΣΥΡΙΖΑ, αντί να χρησιμοποιήσει την τρομοκρατία αυτή σαν μοναδική ευκαιρία για να συνειδητοποιήσει ο Ελληνικός λαός το τι πραγματικά σημαίνει η ένταξή μας στην ΕΕ, (ιδιαίτερα σε σχέση με την καταστροφή της παραγωγικής δομής μας που είναι και η απώτερη αιτία της σημερινής κρίσης[2]), και να διαμορφώσει ένα πρόγραμμα εξόδου από την καταστροφική κρίση μέσα από την μονομερή έξοδο από την ΕΕ, προτίμησε τον λαϊκισμό για να προσελκύσει την ιδιότυπη μεσαία τάξη που θεμελιώνεται στον δημόσιο τομέα, και να μεγιστοποιήσει την εκλογική του δύναμη. Παρόλα αυτά, οι ακαδημαϊκοί του χώρου αυτού σήμερα δεν διστάζουν να πανηγυρίζουν για την «νίκη» της δήθεν καθιέρωσης της "ηγεμονίας" της Αριστεράς, ενώ άλλοι ανοητολογούν (αφελώς;) ότι η Αριστερά θα έπρεπε να κατεβεί στις εκλογές ενωμένη με βάση ένα ελάχι­στο πρόγραμμα που θα περιλάβανε την άρνηση πληρωμής του «χρέους», εκ­δίωξη της τρόικας και καταγγελία των μνημονίων – όλα αυτά… μέσα στην ΕΕ και την Ευρωζώνη!

Συμπερασματικά, στις σημερινές συνθήκες, η μόνη διέξοδος από την οικονομική καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων που αποτελούν τη μεγάλη πλειοψηφία τη λαού είναι η σύμπηξη ενός Μετώπου όλων των δυνάμεων της αντισυστημικής Αριστεράς, στο οποίο  – αν πίστευαν αυτά που λένε – θα έπρεπε να προσχωρήσουν επίσης και οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ που δηλώνουν αντισυστημικές (Αριστερό Ρεύμα, ΚΟΕ κ.λπ.). Το Μέτωπο αυτό θα έπρεπε να έχει βραχυπρόθεσμο στόχο την διαγραφή του χρέους και την ακύρωση των Μνημονίων, που είναι αδύνατο να πραγματοποιηθούν (παρά τα αποπροσανατολιστικά παραμύθια της ρεφορμιστικής Αριστεράς) χωρίς έξοδο από την ΕΕ και την Ευρωζώνη, με μεσοπρόθεσμο στόχο τη θεμελίωση μιας αυτοδύναμης οικονομίας και μακροπρόθεσμο στόχο την αποδέσμευση από την διεθνοποιημένη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς, μέσα από το κτίσιμο μιας πραγματικής ένωσης των λαών, αρχικά του Ευρωπαϊκού Νότου.

Παραπομπές

[1] "Η ΕΕ στα κόμματα εξουσίας…αλλά και στην κυβέρνηση της Αριστεράς!", 3/6/2012, http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2012/2012_06_03.html

[2] βλ. "Η Ελλάδα ως προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ", (Γόρδιος ,2010)

ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπία (30 Ιούνη 2012). Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στην απεργιακή έκδοση της Σαββατιάτικης Ελευθεροτυπίας. http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2012/2012_06_30.html