Το ΣΙΩΝ-ΝΑΤΟ και ο Καντάφι…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Μένει κατάπληκτος κανείς, όταν διαβάσει κάποια μέτρα, που είχε πάρει ο «κακός» – σύμφωνα με το «φιλάνθρωπο» ΝΑΤΟ – Καντάφι για το λαό της Λιβύης.

Και να σκεφθείτε ό τι ο συχωρεμένος είχε επικηρυχθεί από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης και σε βάρος του εκκρεμούσε ένταλμα σύλληψης για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Όταν για τον αξιότιμο κ. Μπους και τη λοιπή λυκόστανη του ΝΑΤΟ, που ασύστολα και εξακολουθητικά εγκληματούν σε βάρος χωρών και λαών δεν γνωρίζουν απολύτως τίποτε οι κήνσορες της απροκάλυπτα άδικης διεθνούς «Δικαιοσύνης».

Να, λοιπόν, κάποια από τα «απάνθρωπα» προς το λαό της Λιβύης μέτρα του «κακού» Καντάφι:

1. Δεν υπήρχαν λογαριασμοί ηλεκτρικού ρεύματος. Ο ηλεκτρισμός ήταν δωρεάν για όλους τους πολίτες.

Όταν η «φιλάνθρωπη» ΔΕΗ μας καταληστεύει. Και το κοινωνικό αγαθό του ηλεκτρικού ρεύματος χρησιμοποιείται για την άσκηση ληστρικών σε βάρος του λαού εκβιασμών…

2. Δεν υπήρχαν τόκοι στα δάνεια.

Οι τράπεζες της ήταν κρατικές και τα δάνεια δίνονταν, σύμφωνα με το νόμο, σε όλους τους πολίτες της με μηδενικό (0%) επιτόκιο.

Όταν το εδώ τραπεζικό σύστημα λειτουργεί ως ληστοσυμμορία! Για να συναγωνίζεται επάξια το ευρωπαϊκό και το διεθνές τοκογλυφικό καθεστώς.

3. Η κατοικία θεωρείτο ένα ανθρώπινο δικαίωμα στη χώρα.

Ενώ στην πατρίδα μας τα αρπακτικά όρνεα αδημονούν να κατασπαράξουν, με τους πλειστηριασμούς κατοικιών, τα θύματά τους…

4. Όλα τα νεόνυμφα ζευγάρια λάμβαναν 60.000 δηνάρια (περίπου 50.000 δολάρια ΗΠΑ) από τη κυβέρνηση για να αγοράσουν το πρώτο τους διαμέρισμα και για να βοηθηθούν στο ξεκίνημα της οικογένειας τους.

Υπάρχουν μήπως ανάλογες προσφορές στις τόσο «φιλάνθρωπες» δημιοκρατίες του νατοϊκού μπλοκ;

5. Η παιδεία και οι ιατρική περίθαλψη ήταν δωρεάν.

Ενώ στη ΔΗΜΙΟκρατική πατρίδα μας δεινοπαθούν αμφότερες. Αφού είναι καταδικασμένοι, τόσο το μέλλον των νέων, όσο και τα πολυειδώς ατιμασμένα γηρατειά…

6. Πριν την άνοδο του Καντάφι στην εξουσία, μόνον το 25% των κατοίκων ήξεραν ανάγνωση και γραφή. Σήμερα το ποσοστό αυτό είναι 83%.

Α, το «σκοταδιστή»!

12. Ένα μέρος των πωλήσεων πετρελαίου της χώρας, πιστωνόταν απευθείας στους τραπεζικούς λογαριασμούς όλων των πολιτών.

Α, το «λήσταρχο»!

14. Σαράντα καρβέλια ψωμί κόστιζαν 0,15 δολάρια.

Τέτοιος «εκμεταλλευτής»!

7. Όσοι αποφάσιζαν να ακολουθήσουν το επάγγελμα του αγρότη, λάμβαναν δωρεάν αγροτική γη, δωρεάν αγροτική κατοικία και δωρεάν εξοπλισμό για να ξεκινήσουν τις φάρμες τους.

Άντε να βρεις κι εδώ τέτοιες διευκολύνσεις!

8. Η τιμή της βενζίνης ήταν 0,14 δολάρια/λίτρο.

Κι εδώ οι ιεροεξεταστές του κράτους και οι πετρελαιάδες μας καίνε ζωντανούς.

9. Η χώρα δεν έχει εξωτερικό χρέος και τα συναλλαγματικά της αποθέματα φτάνουν τα 150 δισ. δολάρια (σήμερα, τα κεφάλαια αυτά έχουν «παγώσει» παγκοσμίως).

Κι εμείς εδώ πνέουμε τα λοίσθια κρεμασμένοι από την αγχόνη του χρέους, που έχουν χαλκεύσει οι ντόπιοι και οι ξένοι λακέδες της τοκογλυφίας…

13. Κάθε μητέρα που γεννούσε ένα παιδί λάμβανε 10.000 δολάρια ΗΠΑ.

Ακούσατε τίποτε ανάλογο και στην πατρίδα μας; Όπου απειλείται-αν δεν το έχουν κόψει-και το πενιχρό πολυτεκνικό επίδομα!

Κλπ, κλπ, κλπ….

Ειλικρινά μπορεί να αναρωτηθεί ο οποιοσδήποτε: Υπάρχουν, άραγε, εκτός φυσικά απ' την Ελλάδα, σε κάποια απ' τις, λεγόμενες «δημοκρατικές», χώρες της Δύσης αυτές οι γενναιόδωρες προσφορές στους πολίτες τους;

Και ο άνθρωπος αυτός «βαφτίστηκε» απ' το ΣΙΩΝ-ΝΑΤΟ και τα επίσης σιωνοκρατούμενα ξεπουλημένα ΜΜΕ «τύραννος». Όταν πρόσφερε τόσα και τόσα ευεργετήματα στους ανθρώπους της χώρας του….

Σε αντίθεση με τους σούπερ-δημοκράτες του ΜΑΜΩΝ-ΝΑΤΟ, οι οποίοι προωθούν με όλα τα μέσα την εξαθλίωση των λαών, που έχουν τη δυστυχία να βρίσκονται κάτω απ' τη διακυβέρνησή τους.

Ενώ, παράλληλα, δολοφονούν ασύστολα, με την πείνα και τον πόλεμο εκατομμύρια ανθρώπων στην Αφρική και την Ασία και τη Νότια Αμερική, κλπ, κλπ….

Και βέβαια δολοφόνησαν και τον ίδιο, γιατί με τη γενναιόδωρη απέναντι στο λαό του πολιτική στάση και συμπεριφορά τους χάλαγε την κανιβαλική συνταγή της καταλήστευσης και εξόντωσης των λαών …

Είναι δε χαρακτηριστικό το ανακοινωθέν από κάποιον εκπρόσωπο της υποτιθέμενης λιβυκής «αντίστασης»:

«Επιβεβαιώνω, λέει, ότι όλοι οι δαιμόνιοι, μαζί με τον Καντάφι, εξολοθρεύτηκαν στην αγαπημένη μας χώρα. Οι Λίβυοι πρέπει να καταλάβουν ότι είναι η ώρα να δημιουργήσουμε μια νέα Λιβύη, ενωμένη, για ένα λαό και ένα μέλλον»!

Άντε να δούμε ποια θα είναι αυτή η νέα Λιβύη και ποιο θα είναι το μέλλον, που της επιφυλάσσει η νατοϊκή λυκόστανη ….

Σίγουρα ανάλογο με αυτό του Αφγανιστάν, του Ιράκ. Και όπου αλλού έχει φτάσει η ευεργετική «προστασία» του ΤΥΡΑΝ-ΝΑΤΟ.

παπα-Ηλίας, 5-9-2012,  http://papailiasyfantis.wordpress.com

Πικραμένη αντιλόπη

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Κι' έλαμψαν πάλι οι πολύχρωμες

εικόνες,

               μπρος στα σβησμένα μάτια

Όταν ξαπλωμένος μηρυκάζεις

                        την κούραση της μέρας

τότε σου ξεφυσούν κατάμουτρα

                   οι δοσίλογοι  τη δυσοσμία

για να τσακίζουν τα πόδια των αλόγων

                                        που καλπάζουν

για να πνίγουν στα λασπόνερα

                                                  τα όνειρα

Ω! ανάερη πικραμένη αντιλόπη

πως σε καραδοκούν τα αιλουροειδή

                                                   στις θίνες

Με το κοντάρι καρφωμένο στα πλευρά

                              το αίμα σε προδίδει

Κι' οι ιχνηλάτες έρχονται

                              τα τύμπανα χτυπώντας

Με τα σκυλιά ξετρελαμένα,

να γαυγίζουνε

                         για του αφεντικού το χάδι

Καθώς διαλαλεί ο πετεινός

                     τη μοναξιά του στο σκοτάδι

Πνίγει ο Βάκχος στο κροντήρι του

                    την τετριμμένη ματαιότητα

Έτσι καίγεται το λάδι στο λυχνάρι

                                          της αξιοπρέπειας

και πέφτει το σκοτάδι πηχτό

                                              σαν πίσσα,

για να κολλάει

στους τροχούς της αισιοδοξίας

                            η λάσπη της απόγνωσης

Πως αλλιώς;

Αφού η καμπύλη της ζωής μου

                                                 αγκομαχάει                               

με συνέπεια και χρέος

ανεβαίνοντας,  από αριστερά 

                                                 στο όριό της

                                     31 Μαρτίου 2011, Γιάννης Ποταμιάνος

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Ο τρίτος των κυβερνητικών εταίρων, στην προσπάθειά του να περισώσει κάποιο αριστερό χαρακτηριστικό στον πολιτικό σχηματισμό του, κατέθεσε πρόταση για φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας. Δεν γνωρίζουμε, αν ο πρωθυπουργός του είχε κοινοποιήσει την πρόσφατη επιστολή του αρχιεπισκόπου, με την οποία αυτός εξέφραζε το παράπονο του για τη διαχεόμενη ψευδή πληροφόρηση ότι η εκκλησιαστική περιουσία δεν φορολογείται.

Το άκρως θλιβερό είναι ότι η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος τηρεί μακριά από την ενημέρωση ακόμη και το μικρό κομμάτι του λαού μας που εκκλησιάζεται τακτικά. Το μεγάλο ήδη έχει μεταστραφεί σε θέσεις όχι απλώς υπέρ της φορολόγησης της ήδη φορολογούμενης εκκλησιαστικής περιουσίας αλλά ακόμη πιο ριζοσπαστικές, όπως αυτή της κρατικοποίησης. Και δεν έχω κατά νουν τους δεμένους στο άρμα της αντιεκκλησιαστικής αριστεράς, αλλά και πολλούς με «φιλεκκλησιαστική» αστική πολιτική συνείδηση.

Η Εκκλησία υπό τα πλήγματα του πολιτικού κόσμου και της διανόησης επί 180 έτη και την αδράνεια των διοικούντων αυτήν έπαψε πλέον να συγκινεί τον λαό, όπως κατά προηγούμενες γενιές. Αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά οι ασκούντες την πολιτική εξουσία. Συνεπώς αντιλαμβάνονται ότι ωρίμασε ο καιρός για τη λήψη σοβαρών αποφάσεων, όπως ο χωρισμός Πολιτείας και Εκκλησίας και δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας. Αν ακόμη οι αστοί, «συντηρητικοί» και «προοδευτικοί» φαίνονται διστακτικοί αυτό απορρέει από τον φόβο του λαού, που δείχνει να συνέρχεται κάπως, και όχι από τον φόβο αντιδράσεων της Ιεραρχίας.

Η Εκκλησία ευρέθη υπό διωγμό ευθύς με την εγκαθίδρυση της βασιλείας (1833). Τότε διαλύθηκαν 235 μονές και δημεύθηκε η περιουσία τους, ενώ άλλες 226 υποχρεώθηκαν σε τακτική φορολόγηση. Η Ιεραρχία δεν αντέδρασε τότε ούτε στη συνέχεια, όταν οι Βαυαροί επέβαλαν το αυτοκέφαλο της ελλαδικής Εκκλησίας, για να την καταστήσουν υποτελή στην Πολιτεία ως σήμερα. Έκτοτε κάθε φορά που η Πολιτεία σε έκρυθμες καταστάσεις είχε ανάγκη είτε χρημάτων είτε γης προσέφευγε στην Εκκλησία, προκειμένου να εξασφαλίσει πόρους, και εξασφάλιζε. Ουδέποτε η Διοικούσα Εκκλησία ήλεγξε τη διαχείριση της προσφερθείσης από μέρους της περιουσίας. Και δεν υπήρξε η διαχείριση χρηστή.  Πόσοι γνωρίζουν ότι η Εκκλησία με την περιουσία που διέθεσε στο κράτος, θα μπορούσε να μισθοδοτήσει και ασφαλίσει τους κληρικούς της; Πόσοι γνωρίζουν ότι η Εκκλησία υπάγεται, ως Ν.Π.Δ.Δ. στο ίδιο φορολογικό καθεστώς με το Ισραηλινό συμβούλιο. Γιατί αυτό κάνει πως το αγνοεί η ξιφασκούσα κατά της Εκκλησίας αριστερά; Ας εισαγάγει, επι τέλους, στο λεξιλόγιό της και τον όρο σιωνισμός και ας αποκτήσει τη γνώση, ώστε να μην τον συγχέει με τον σημιτισμό (και τα αντί τους). Είναι κοινό μυστικό ότι οι πολιτικοί εξασφάλισαν φιλέτα στα βόρεια προάστια της Αθήνας, όπου έκτισαν τις βίλες τους σε παραχωρηθέντα από την Εκκλησία οικόπεδα. Γιατί η Διοικούσα Εκκλησία δεν περνά στην αντεπίθεση; Ασφαλώς διότι είναι εν πολλοίς συμβιβασμένη με την εχθρικά διακείμενη προς την Εκκλησία αστική Πολιτεία.

Κατά τον 20^ο αιώνα ενδυναμώθηκε το κομμουνιστικό κίνημα και το παράλληλο σοσιαλιστικό, γέννημα των αστών προς παραπλάνηση των λαών. Αυτά, όπως και η μάνα τους, η αστική επανάσταση έπρεπε να εμφανίζουν αντιεκκλησιαστικό πρόσωπο, ώστε να είναι ιδεολογικά συνεπή. Αδιαφόρησαν για τον ιστορικό συμβιβασμό, μετά την απομάκρυνση των μοναρχών από την εξουσία, μεταξύ των αστών και θρησκευτικών ηγετών στις χώρες της Δύσης. Απεναντίας ο συμβιβασμός αυτός προσέφερε πρόσθετα επιχειρήματα κατά της θρησκείας ως «οπίου του λαού». Μπροστά στον επελαύνοντα αθεϊσμό οι θρησκευτικοί ηγέτες στη Δύση δέχθηκαν με ανακούφιση να συμπορευθούν με τους άθεους αστούς, οι οποίοι είχαν την πολιτική φρόνηση να μην επιμείνουν στην κατά μέτωπο επίθεση κατά της θρησκευτικής πίστης, όπως έπραξαν αργότερα οι Μπολσεβίκοι στη Σοβιετική Ένωση. Τους αρκούσε το έργο τους δια των μασονικών στοών, μέσω των οποίων ήλεγχαν τους πολιτικούς, τους πανεπιστημιακούς και πολλούς διανοούμενους. Άλλωστε στο έργο κατεδάφισης της θρησκευτικής πίστης από τις ψυχές του πιστού λαού είχαν άμισθους εργολάβους τους οπαδούς της ποικιλόχρωμης αριστεράς!

Ο λαός αυτά τα παιχνίδια δεν τα κατανόησε ούτε και θα τα κατανοήσει ποτέ. Όσοι διατηρούσαν σταθερή την πίστη, χωρίς να έχουν ενστερνιστεί σε βάθος τον ευαγγελικό λόγο, στήριζαν στις εκλογές «συντηρητικές» παρατάξεις, καθώς έβλεπαν να τους προτρέπουν προς αυτό εκκλησιαστικά πρόσωπα. Αυτή η στάση των διοικούντων την Εκκλησία επαύξανε το μένος εναντίον της εκείνων που διψούσαν για κοινωνική δικαιοσύνη και θεωρούσαν την Εκκλησία, της οποίας το πνεύμα αγνοούσαν, και εξακολουθούν να αγνοούν, θεσμό στήριξης των κρατούντων! Τώρα πλέον οι ιδεολογίες έχουν καταρρεύσει και το πολιτικό παιχνίδι, το στημένο, εξακολουθεί να παρουσιάζει ενδιαφέρον χάρη στην αποχαύνωση των λαών.

Αν η Πολιτεία αποφασίσει τελικά, θα δημεύσει την εκκλησιαστική περιουσία στο σύνολό της. Η αριστερά (ίσως πλην του ΚΚΕ, που δεν επικροτεί καμιά απόφαση των αστών) θα επικροτήσει. Γιατί όμως; Επειδή αυτή θα εκποιηθεί προκειμένου να εξασφαλισθούν οι τρέχουσες οφειλόμενες (;) στους τοκογλύφους δανειστές μας δόσεις; Επειδή ίσως θα επιβραδυνθεί για μερικούς μήνες η περαιτέρω μείωση μισθών, συντάξεων και παροχών υγείας; Δεν είναι αστείρευτη η εκκλησιαστική περιουσία, όπως κάποιοι τονίζουν, για να εξαπατήσουν τον ελληνικό λαό. Σε τελευταία ανάλυση, φίλοι της αριστεράς, θέλετε την ευρωπαϊκή ένωση, θέλετε την ευρωζώνη, συμπαίζετε με τους αστούς πολιτικούς της υποτέλειας και της εκποίησης της χώρας και το πάθος σας κατά της Εκκλησίας παραμένει αμείωτο. Ε, λοιπόν, τολμούμε να γράψουμε. Η ευρωπαϊκή ένωση θα διαλυθεί και μαζί της η ευρωζώνη της Εκκλησίας όμως «πύλαι Άδου ου κατισχύσουσι»!

Η Διοικούσα Εκκλησία έχει την τελευταία ευκαιρία να επανορθώσει τα σφάλματά της ως εκ της μεροληπτικής στάσης πολλών από τα μέλη της στα πολιτικοκοινωνικά πράγματα στα πλαίσια του άκρως αντιευαγγελικού αστικού συστήματος. Πρέπει να σταθεί εμφανώς στο πλευρό του δοκιμαζόμενου λαού μας και, αφού ζητήσει συγγνώμη για την ως τώρα στάση της, να κηρύξει μετάνοια, καθώς οι συμφορές που μας βρήκαν είναι απόρροια των αμαρτιών μας. Ας σπεύσουν να διαχωρίσουν, επί τέλους, τη θέση τους από Πολιτεία σαφώς άθεη και αντιευαγγελική. Ας σπεύσουν στην αξιοποίηση της εναπομείνασας περιουσίας προσκαλώντας τους πιστούς σε εθελοντική εργασία με εκπόνηση μελετών, με συμβολή στις εργασίες, με δωρεές, με εθελοντική προσφορά. Πρέπει, όταν η Πολιτεία αποφασίσει, και θα το αποφασίσει, να δημεύσει την περιουσία να μην έχει παραμείνει στο ελάχιστο αυτή αναξιοποίητη. Πρέπει το κοινωνικό έργο της Εκκλησίας να ενταθεί, καθώς εντείνεται η κρίση που οδηγεί στη φτώχια ευρύτερα στρώματα του λαού. Τότε ας τολμήσει η όποια «αριστερά» του συστήματος να «βάλει χέρι» στην εκκλησιαστική περιουσία. Θα βρει απέναντί της σύσσωμο τον ελληνικό λαό. Αν δεν το πράξει αυτό η Διοικούσα Εκκλησία, θα ακούσει από τον λαό, πάλι σύσσωμο: «Καλά έκαναν και τα πήραν από τους δεσποτάδες»!

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ», 3-9-2012    

Ὁ Μηδενισμὸς τοῦ Ἀνθρώπου

Του Σεβ. Αθανάσιου (Γιέφτιτς) εφησυχάζοντος Ερζεγοβίνης*

Ἀπὸ ὁμιλία στὴν Ἀθήνα τὸ 1968 μὲ τίτλο «Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεανθρώπου καὶ ὁ μηδενισμὸς τοῦ ἀνθρώπου» ἀπὸ τὸ Χριστός, ἀρχὴ καὶ τέλος, ἔκδοση τοῦ Ἱδρύματος Γουλανδρῆ-Χόρν, Ἀθήνα 1983, σελ. 40-44.

Τὸ ὅλο πρόβλημα γιὰ τὸν ἄνθρωπο εἶναι ἀκριβῶς αὐτό: νὰ εὑρεθεῖ ἐν τῷ Χριστῷ καὶ νὰ μὴ ἐκπέσει Αὐτοῦ, ἢ ἀφοῦ ἐξέπεσε (ὁ Ἀδὰμ καὶ ἐμεῖς) νὰ εὑρεθεῖ καὶ πάλι ἐν Αὐτῷ ὡς Θεῷ του καὶ ἀνθρώπῳ του, διότι ὁ Λόγος Χριστὸς διὰ τοῦτο ἀκριβῶς καὶ ἐδημιούργησε τὸν ἄνθρωπο, διὰ νὰ τὸν ἐνώσει μεθ' Ἑαυτοῦ, νὰ τὸν «ἐνυποστήσει» ἐν Ἐαυτῷ, ὅπως λένε οἱ Πατέρες, καὶ ἔτσι νὰ τὸν ὁδηγήσει στὴν πληρότητά του ὡς ἀνθρώπου καὶ νὰ τὸν θεώσει, δηλαδὴ μὲ μία λέξη νὰ τὸν θε-ανθρωποποιήσει.

Ὁ πρῶτος ἄνθρωπος, ὁ Ἀδάμ, δημιουργηθεὶς ἔβλεπε τὸν Θεὸ καὶ εἶχε κοινωνία μαζί Του, καὶ ἔπρεπε ἐν συνεχείᾳ ἐλευθέρως καὶ ἀγαπητικῶς νὰ φθάσει ἐν τῷ Θεῷ Λόγω στὴν πλήρη ἕνωση μὲ τὸν Θεὸ καὶ τὴ θέωσή του. Διότι ἡ θέωση τοῦ ἀνθρώπου ἦταν ὁ σκοπὸς ὁλόκληρης τῆς θείας δημιουργίας, καὶ ἡ θέωση εἶναι ἡ τελικὴ ἀλήθεια τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ θέωση δὲ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι δυνατὴ καὶ κατορθωτὴ μόνον ἐν τῷ Θεῷ Λόγῳ, ἐν τῷ Θεανθρώπῳ Χριστῷ, δυναμικὴ εἰκὼν τοῦ Ὁποίου εἶναι δημιουργικῶς ἐναποτεθειμένη στὸν ἄνθρωπο καὶ βάσει αὐτῆς καὶ μόνο πραγματοποιεῖται ἡ αὐθεντικὴ ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἡ κατὰ χάριν θέωσή του. Ἡ πρὸς θέωσιν δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἡ δεδομένη δυνατότης καὶ δυναμικότης τῆς θεώσεως δὲν εἶναι ἕνας «εὐσεβὴς πόθος» τοῦ «θρησκευτικοῦ» ἀνθρώπου, ἀλλὰ μία ἀνθρωπολογικὴ (=χριστολογική, θεανθρώπινη) ἀλήθεια, ἡ ὁποία μαρτυρεῖται ἀκόμη καὶ σὲ αὐτὴν ταύτη τὴν τραγωδία τῆς πτώσεως τοῦ ἀνθρώπου.

Ὅταν ὁ πατὴρ τοῦ ψεύδους, ὁ διάβολος, ἦλθε καὶ εἶπε στοὺς πρώτους ἀνθρώπους νὰ τὸν ἀκούσουν καὶ θὰ γίνουν καὶ χωρὶς τὸν Θεὸ «θεοί», αὐτὸ ἦταν ἕνα μεγάλο ψεῦδος. Ἕνα ψεῦδος ὅμως προϋποθέτει πάντοτε μία ἀλήθεια, τῆς ὁποίας τὸ ψεῦδος αὐτὸ τυγχάνει ἡ κατάχρηση, ἢ διαστρέβλωση, ἢ «λήθη», ἢ ἀναίρεση, ἢ στέρηση. Ὁ διάβολος ἐψεύδετο συμβουλεύων τοὺς ἀνθρώπους τὴν ἄνευ Θεοῦ «θέωση» (τὴν ψευδῆ, ἐπειδὴ ἀ-θεο «θέωση»), καὶ ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι «ψευδοῦς ὀρεχθέντες θεώσεως» (Ἰω. Δαμασκηνοῦ, P.G. 725) δεχθήκαμε καὶ ἀκολουθήσαμε τὴν προτροπὴ τοῦ διαβόλου, ἡ ὁποία μας ὁδηγοῦσε πρὸς μία κατάχρηση τῆς θεοσδότου, ἐν ἡμῖν, δυναμικῆς ἐφέσεως πρὸς ἀληθινὴ θέωση. Ἀλλὰ διὰ τῆς καταχρήσεως αὐτῆς ὄχι μόνο δὲν ἐπιτύχαμε τὴν θέωση, ἀλλὰ καὶ καταστρέψαμε τὴν ὕπαρξή μας τὴν αὐθεντικὴ καὶ «τοῖς ἀνοήτοις συμπαρεβλήθημεν κτήνεσιν» (Ψαλμ. 68, 2).

Ἡ «ὄρεξις» τῆς θεώσεως μποροῦσε νὰ ὑπάρχει, ἐπειδὴ προϋπῆρχε ἡ πρὸς τὴν ἀληθινὴ θέωση τοῦ ἀνθρώπου δημιουργικὴ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ Λόγου καὶ ἡ προδεδωρημένη ἔφεση ἢ δυνατότης ἢ δυναμικότης μέσα στὸν ἄνθρωπο πρὸς αὐτὴ τὴν θέωση, τὴν ὁποία ἔφεση δύναται μὲν ὁ ἄνθρωπος ἐλευθέρως νὰ καταχρᾶται καὶ νὰ διαστρεβλώνει, δὲν δύναται ὅμως νὰ τὴν ἀποβάλλει ἐντελῶς.
Ἡ δημιουργικὴ αὐτὴ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ Λόγου καὶ ἡ δοσμένη στὴν φύση τοῦ ἀνθρώπου κτιστῆ «εἰκών» (ἢ «ἐνέργημα») Του μὲ τὶς δυνάμεις καὶ ἐφέσεις της ἀποτελοῦν ἀκριβῶς τὸν «λόγο» τῆς φύσεως τοῦ ἀνθρώπου, τὸ τελικὸ βάθος τῆς ἀνθρώπινης ὑπάρξεως καὶ ἐδῶ καὶ στὴν αἰώνιο ζωή. Ὁ ἅγιος τοῦ Χριστοῦ Ὁμολογητής, ὁ θεῖος Μάξιμος, ὅταν ὁμιλεῖ περὶ τοῦ ἀνθρώπου ὁμιλεῖ γιὰ τὸν «λόγο» (ἢ τοὺς «λόγους») τῆς φύσεώς του, τὸν ὁποῖο ὀνομάζει καὶ «λογιότητα». Ἀλλὰ εἶναι φανερὸ ὅτι ἡ «λογιότης» αὐτὴ τοῦ ἀνθρώπου (ἢ «ὁ λόγος», ἢ «τὸ λογικόν») καὶ προέρχεται ἀπὸ τὸν Θεὸ Λόγο, ποὺ εἶναι ἡ Αὐτολογιότης, καὶ τὸν συνδέει πάλι μὲ τὸν Θεάνθρωπο Λόγο. Δὲν σημαίνει ἐδῶ ὁ «λόγος» τῆς φύσεως τοῦ ἀνθρώπου (ἢ «τὸ λογικόν», ἢ «ἡ λογιότης») κάτι τὸ μόνο «διανοητικόν» (ratio) ἐντὸς τοῦ ἄνθρωπου, οὔτε πάλι σημαίνει κάτι τὸ «αὐτόνομον» τοῦ ἀνθρώπου, τὴν «αὐτονομία» ἢ τὴν «αὐτάρκειά» του, ἀλλὰ σημαίνει τὴν καθολικὴ (ἄρα καὶ «λογική» καὶ «ὑπαρξιακή») ἐν ἀγάπῃ σχέση καὶ μετοχὴ καὶ κοινωνία αὐτοῦ μετὰ τοῦ Θεοῦ Λόγου, ἐν τῷ Ὁποίῳ εὑρίσκεται ὁ θεῖος «λόγος» τοῦ ἀνθρώπου καὶ ὁ θεῖος προορισμός του, ἡ «ἀρχή» καὶ τὸ «τέλος» του, τὸ Α καὶ τὸ Ω του, ὅπως καὶ «οἱ λόγοι» πάντων τῶν ὄντων, διότι ὁ Θεάνθρωπος Λόγος εἶναι «ἡ ἀλήθεια πάντων τῶν ὄντων», κατὰ τοὺς Ἁγίους (πρβλ. Κολ. 1, 15-20, Ἀποκ. 1, 8, 20, 5-6. Ἁγίου Μαξίμου, P.G. 91, 1081).

Χωρὶς αὐτὴ τὴν ἐν ἀγάπῃ καὶ ἐλευθερίᾳ «λόγιον» ἢ «λογικήν» (logosni) σχέση καὶ κοινωνία τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Λόγο Χριστὸ ὁ ἄνθρωπος εἶναι μόνο «γῆ καὶ σποδός», «γῆ πάσχουσα», εἶναι μία πτῶσις καὶ μία ἁμαρτία, «ἀποτυχία», ἀποτυχία δὲ διότι ἀποτυγχάνει τοῦ σκοποῦ του, καὶ ὑπάρχει μὲν τραγικῶς, ἀλλὰ δὲν ζεῖ, μὴ ἔχων οὔτε κἂν σωστὴ ἀνθρώπινη «φύση» καὶ «ὑπόσταση», οὔτε κἂν σωστὸ «σχέδιο» ἀνθρώπου, ἀλλ᾿ εἶναι μία «ἔκπτωσις» καὶ ἐκ τῶν δυό. Καὶ εἶναι «πτῶσις» καὶ «ἔκπτωσις» καὶ «ἀποτυχία» ὁ ἄνθρωπος χωρὶς τὸν Χριστό, διότι ἡ ψυχή του καὶ ὅλη ἡ ὕπαρξή του εἶναι κατὰ φύσιν χριστιανὴ (ὅπως ἔλεγαν οἱ Ἀπολογητές), χριστοκεντρικὴ καὶ χριστολογική, διότι δημιουργήθηκε κατ' εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Θεοῦ Λόγου, καὶ ἡ κατ' εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ ὕπαρξή του ὑπάρχει καὶ ζεῖ τὴν ἀληθινὴ ζωή της μόνο ἐν τῇ συνεχεῖ καὶ ἀδιακόπῳ ἀγαπητικῇ σχέσει μὲ τὸν Χριστό, Αὐτὸν ποὺ εἶναι «ἀρχή, μεσότης καὶ τέλος» τοῦ ἀνθρώπου.

Ὅταν τὴν εἰκόνα αὐτὴ ἐν τῇ σχέσει της μὲ τὸν Χριστὸ ἀρνεῖται ὁ ἄνθρωπος, αὐτὴ καὶ τότε δὲν ἐξαφανίζεται ἐντελῶς (ἀλλ' εἶναι ὡς «λίνον τυφόμενος») (Ματθ. 12, 20), ὅμως ὁ ἄνθρωπος τότε ἀρνεῖται τὸν ἑαυτό του ὡς ἄνθρωπο καὶ ἐρημώνει τὴν ὕπαρξή του ἀπὸ τὴν «λογιότητά» του, ἀπὸ τὴν αὐθεντικὴ «ἀνθρωπότητά» του, βλάπτει καίρια καὶ ζημιώνει τὸν ἑαυτό του, πάσχει ὁ ἴδιος ὡς ἄνθρωπος, γίνεται «πάθος», γίνεται ἕνα «αὐτοείδωλον», ὅπως τὸ διαπιστώνουν στὴν ἐμπειρία τοὺς οἱ ἄνθρωποι ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ ὅταν ἐπιστραφοῦν πρὸς τὸν Σωτήρα Χριστό: «Αὐτοείδωλον ἐγενόμην τοῖς πάθεσι τὴν ψυχήν μου βλάπτων, Οἰκτίρμων· ἀλλ' ἐν μετανοίᾳ με παράλαβε καὶ ἐν ἐπιγνώσει ἀνακάλεσαι· μὴ γένωμαι κτῆμα, μὴ βρῶμα τοῦ ἀλλοτρίου (τοῦ διαβόλου), Σωτήρ, αὐτός με οἴκτειρον» Μέγας Κανών, Ἁγίου Ἀνδρέου Κρήτης, ᾠδὴ δ΄).

Ἡ ἐμπειρία τοῦ Εὐαγγελίου, ποὺ συνεχίζεται ὡς βαθειὰ ἀνθρώπινη καὶ βαθειὰ τοῦ ἀνθρώπου ἐμπειρία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας διὰ τῶν αἰώνων, μαρτυρεῖ ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ γίνει καὶ νὰ ὑφίσταται «αὐτόνομος», δηλαδὴ μόνος του καὶ ἀνεξαρτήτως τοῦ Θεοῦ Λόγου, μὲ τὴν «αὐτάρκειά» του, τὴν δῆθεν ἀνεξάρτητη ἀπὸ ὁποιονδήποτε «ἐλευθερία» του. Διότι ἡ διεκδίκηση ἑνὸς «αὐτόνομου» ἀνθρώπου, ἑνὸς «χωρὶς Χριστοῦ» ἀνθρώπου (Ἐφ, 2, 12, 4, 18), χάριν μίας «ἐλευθερίας» (σφετερισμένης καὶ αὐτῆς), καταντᾶ ἀναπόφευκτα στὸ ἀντίθετο: στὴν τραγικὴ ὑποδούλωση τοῦ ἀνθρώπου σὲ ἀλύτους καὶ παρα-λόγους καὶ παρα-νόμους «νόμους» (ἢ ἀπρόσωπα «στοιχεῖα» καὶ «δυνάμεις») τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου καὶ τοῦ διαβόλου, μὲ ἀποτέλεσμα τὸν ἀπ-ανθρωπισμὸ τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ὑπαρξιακὸς «οἶκος» τοῦ ἀνθρώπου χωρὶς τὸν Χριστὸ καὶ τὴν χάρη τοῦ Πνεύματός Του μὲ τοὺς καρπούς της δὲν δύναται νὰ παραμείνει ἐπὶ πολὺ ἢ καὶ καθόλου ἄδειος («σχολάζων καὶ σεσαρωμένος», Ματθ. 12, 44), διότι, ἐπειδὴ δὲν «συνάγει» καὶ δὲν συνάγεται μετὰ τοῦ Χριστοῦ, ἕνεκα τούτου «σκορπίζεται» (Λουκ. 11, 23) καὶ διασκορπίζεται ἀπὸ τὸ «ἀκάθαρτον πνεῦμα» καὶ τὰ «ἑπτὰ ἕτερα πνεύματα πονηρότερα αὐτοῦ», καὶ γίνονται «τὰ ἔσχατα τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου χείρονα τῶν πρώτων» (Λουκ. 11, 26).

Ὁ ἄνθρωπος χωρὶς τὴν συνεκτικὴ καὶ ἐνοποιὸ χάρη τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, φθείρεται καὶ ἀποσυντίθεται καὶ «λεγεωνοποιεῖται», ὅπως λέγει τὸ Εὐαγγέλιο (Μαρκ. 5, 9, 15), καὶ ὅπως ἀναγκάζεται ἀπὸ τὴν τραγικὴ πραγματικότητα νὰ τὸ ὁμολογήσει ἀκουσίως ἡ ψυχανάλυση καὶ ὁ σύγχρονος ὑπαρξισμός. Ἡ διεκδίκηση τῆς «αὐτονομίας» καὶ τῆς «ἐλευθερίας» τοῦ ἀνθρώπου ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸν Θεάνθρωπο Χριστὸ (καὶ συχνὰ ἡ ἀναζήτηση τῆς «ἐλευθερίας» στὸ «Μηδέν») καταντᾶ νὰ εἶναι πλέον ἐλευθερία ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο (καὶ ὄχι γιὰ τὸν ἄνθρωπο), ἐκφυλισμὸς δηλαδή, ἢ μᾶλλον ἀνθρωποκτονία καὶ αὐτοκτονία τοῦ ἀνθρώπου, ὅπως καὶ ὁ διάβολος ὑποσχεθεὶς στοὺς ἀνθρώπους τὴν «θέωση» ἀπέβη ἀνθρωποκτόνος ἐξ ἀρχῆς (Ἰω. 8, 44).

* Ο Αθανάσιος Γιέφτιτς είναι εφησυχάζων Μητροπολίτης του Πατριαρχείου Σερβίας, πρώην Ζαχουμίου και Ερζεγοβίνης)

ΠΗΓΗ: http://www.myriobiblos.gr/texts/greek/jevtic_midenismos.html

Ο πόλεμος ευρώ – δολαρίου κι οι παράπλευρες απώλειες: Ελλάδα

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Αντίθετα με το τι συμβαίνει στην ευρωζώνη, όπου η μια κρίση υποδέχεται την άλλη κι η αβεβαιότητα για την επόμενη μέρα του κοινού νομίσματος συνεχώς αυξάνεται, στη διεθνή αρένα το ευρώ αντέχει! Αυτό είναι σε γενικές γραμμές το συμπέρασμα μελέτης που εξέδωσε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα τον Ιούλιο με τίτλο «Ο διεθνής ρόλος του ευρώ».

Στην μελέτη εξετάζεται η θέση που κατέχει το κοινό νόμισμα στη διεθνή αγορά υπό το πρίσμα φυσικά των πρόσφατων αναταράξεων και αβεβαιοτήτων που τις περισσότερες φορές ως σημείο εκκίνησης έχουν το ίδιο το Βερολίνο, όπως συμβαίνει με τις αλλεπάλληλες δηλώσεις Γερμανών πολιτικών κι οικονομικών αξιωματούχων που ως κοινό παρανομαστή έχουν την διάσπαση της ευρωζώνης ή την ανάγκη αποπομπής των «απείθαρχων» κρατών μελών.

Έξω πάμε καλά

Εκτός όμως πάμε …καλά. Ειδικότερα, εξετάζοντας τις επιμέρους αγορές, παρατηρούμε πως το μερίδιο του ευρώ στα παγκόσμια συναλλαγματικά αποθέματα στο τέλος του 2011 παρέμεινε στο 25%, σχεδόν αμετάβλητο με το μερίδιο που κατείχε ένα χρόνο πριν (25,4%). Στις διεθνείς αγορές ομολόγων (η αξία των οποίων έφτασε τα 98 τρισ. δολ. σε μια παγκόσμια οικονομία που το ΑΕΠ της ανέρχεται σε 70 τρισ.) το μερίδιο των τίτλων σε ευρώ στο τέλος του 2011 παρέμεινε ακριβώς το ίδιο με τον προηγούμενο χρόνο, στο 25,7%, αν και μείωση καταγράφτηκε στο μερίδιο που κατέχει το ευρώ στις ομολογιακές εκδόσεις που πραγματοποιήθηκαν εκτός ευρωζώνης*.

Σημαντική όμως αύξηση παρατηρήθηκε στη ζήτηση χαρτονομισμάτων ευρώ εκτός της γεωγραφικής ζώνης των 17 κρατών μελών που ανήκουν στη νομισματική ενοποίηση, όπου παρατηρήθηκε αισθητά μικρότερη αύξηση. Ως αποτέλεσμα των προηγουμένων, οι συντάκτες της έκθεσης υποστηρίζουν πως «η κρίση δημόσιου χρέους δεν έχει υπονομεύσει τη θέση του ευρώ». Συμπέρασμα ξεχωριστής βαρύτητας λόγω της προτεραιότητας που δίνει η Γερμανία στην επικράτηση του ευρώ στη διεθνή σκηνή, επιδιώκοντας με αυτό τον τρόπο να κερδίσει έδαφος από τον βασικό ανταγωνιστή της, τις ΗΠΑ.

Ακλόνητο το δολάριο

Κατά τ' άλλα, το μερίδιο του δολαρίου στα συνολικά παγκόσμια συναλλαγματικά αποθέματα στο τέλος του 2011 (που έφθασαν σε νέο ιστορικό ρεκόρ αγγίζοντας τα 10,2 τρισ. δολ.) παρέμεινε αμετάβλητο στο 62,1% (από 62,2% ένα χρόνο πριν) ενώ το μερίδιο του ιαπωνικού γεν μειώθηκε οριακά στο 3,7% από 3,9%. Το κινέζικο νόμισμα δεν έχει θέση στις διεθνείς συναλλαγές καθώς η κινέζικη πολιτική ηγεσία έχει αποφασίσει να μην αποτελεί αντικείμενο διεθνούς διαπραγμάτευσης και να μην είναι κατ' επέκταση μετατρέψιμο έτσι ώστε η ίδια να αποφασίζει για την διεθνή ισοτιμία του κι όχι οι αγορές. Η ακλόνητη θέση του δολαρίου έδειξε ότι η ανέλπιστη υποβάθμιση της αμερικανικής οικονομίας στις 6 Αυγούστου του 2011 από τον οίκο αξιολόγησης Standard & Poor's δεν σήμανε καμιά πρακτική συνέπεια για τις ΗΠΑ …προς μεγάλη απογοήτευση των αρχιτεκτόνων του ευρώ, μπορούμε να υποθέσουμε, οι οποίοι δεν έχουν πάψει να ελπίζουν ακόμη και τώρα ότι το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα κάποια μέρα θα πάρει τη θέση του δολαρίου ως κυρίαρχου διεθνούς νομίσματος. Για να δείξουν ενδεχομένως ότι τα πάντα μπορούν να συμβούν εκεί που δεν το περιμένεις, στην ίδια έκθεση, ανατρέπεται εκ βάθρων η ευρέως διαδεδομένη αντίληψη για τον μακρύ χρόνο που απαιτήθηκε μέχρι το δολάριο να πάρει τη σκυτάλη από την βρετανική λίρα, αμέσως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Τοποθετώντας την μετάβαση στα μέσα της δεκαετίας του '20, δηλαδή είκοσι χρόνια νωρίτερα, οι συντάκτες της έκθεσης συμπεραίνουν ότι «στον βαθμό που η ιστορία μπορεί να δώσει κατευθύνσεις, τα στοιχεία που παρουσιάζονται εδώ υποστηρίζουν ότι η μετάβαση από ένα πολυ-πολικό σύστημα μπορεί να συμβεί συντομότερα απ' ότι μερικές φορές εικάζεται»…

Χωρίς τη δυνατότητα ακριβούς εκτίμησης παραμένει (για μια ακόμη χρονιά) η χρήση χαρτονομισμάτων ευρώ εκτός της ευρωζώνης. Με βάση τις κινήσεις που καταγράφονται από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα η αξία τους ανέρχεται στα 117 δισ. ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί στο 13% των νομισμάτων που ήταν σε κυκλοφορία την αντίστοιχη περίοδο. Δεδομένης όμως της ύπαρξης κι άλλων, εξ ίσου σημαντικών διαύλων, όπως για παράδειγμα τα τουριστικά και τα μεταναστευτικά εμβάσματα, που δεν προσμετρούνται, εκτιμάται τελικά πως το 20-25% των ευρώ που είναι σε κυκλοφορία βρίσκονται εκτός της ευρωζώνης.

Τέλος, η έκθεση της ΕΚΤ εξετάζει τις επιπτώσεις που έχει η ανεπίσημη δολαριο-ποίηση και ευρω-ποίηση πολλών αναδυόμενων οικονομιών, όπως χαρακτηρίζεται η άτυπη χρήση των νομισμάτων αυτών από μικρότερα κράτη, υπό το πρίσμα των επιπτώσεων που προκάλεσε η αποκαλούμενη «μεγάλη ύφεση» της διετίας 2007-2009. Οι μελετητές της τράπεζας που έχει αναλάβει το ρόλο του θεματοφύλακα του ευρώ επισημαίνουν ότι, πράγματι, όπως ήταν εύκολο να υποθέσει κανείς, «η χρήση ξένων νομισμάτων σε αναδυόμενες οικονομίες μπορεί να δημιουργήσει κινδύνους στη χρηματοπιστωτική σταθερότητα και να περιορίσει το περιθώριο άσκησης αντι-κυκλικών πολιτικών».

Εντός …δυσανασχετούν

Παρότι η έκθεση θέτει κι απαντάει με εμπεριστατωμένο τρόπο κρίσιμα κι επίκαιρα ερωτήματα (για παράδειγμα, μεταξύ πολλών άλλων: η τρέχουσα κρίση οδήγησε τους ξένους επενδυτές να αποσυρθούν από τα χρεόγραφα όλης της ευρωζώνης ή μόνο μερικών κρατών που θεωρήθηκαν υψηλού ρίσκου) ελάχιστα ή καθόλου δεν αναλύει ορισμένα από τα συμπεράσματα που δημοσιεύει σε σχέση με την στάση απέναντι στο ευρώ των κατοίκων εκείνων των κρατών που ήδη το χρησιμοποιούν. Αναφέρει για παράδειγμα μία έρευνα μεταξύ νοικοκυριών (η οποία διεξάγεται σταθερά από το 2007) στην οποία όλο και λιγότεροι απαντούν καταφατικά στο ερώτημα αν «το ευρώ θα είναι ένα σταθερό και αξιόπιστο νόμισμα για τα επόμενα πέντε χρόνια».

Εκ των πραγμάτων βέβαια, μπορούμε να υποθέσουμε ότι ελάχιστα ενδιαφέρει το Βερολίνο η γνώμη των Ευρωπαίων για το ευρώ ή οι επιπτώσεις που έχει στη ζωή τους. (Αν το ενδιέφερε κάτι παραπάνω θα έκανε για να περιορίσει, για παράδειγμα, το κύμα ακρίβειας που προκάλεσε με την εισαγωγή του πριν δέκα χρόνια σε όλη σχεδόν την έκταση της ευρωζώνης). Αντιθέτως αυτό που εύκολα συμπεραίνεται ότι το Βερολίνο και η ΕΚΤ αντιμετωπίζουν το ευρώ, πριν απ' οτιδήποτε άλλο, ως μέσο για την αναβάθμιση της Γερμανίας στον διεθνή ανταγωνισμό και την κεφαλαιοποίηση στην παγκόσμια οικονομική διαπάλη των κερδών που έχει ήδη εξασφαλίσει από τον πόλεμο που μαίνεται στο εσωτερικό της ευρωζώνης με ουκ ολίγα θύματα. Βλέπε Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία κι έπεται συνέχεια…

Ελλάδα: 34η παγκοσμίως με βάση το ΑΕΠ

Μελετώντας την κατάταξη των 192 επίσημα αναγνωρισμένων κρατών του πλανήτη με βάση το ΑΕΠ προκαλεί εντύπωση πως στο τέλος του 2011, παρότι η Ελλάδα έκλεινε τέσσερα συνεχή χρόνια βαθιάς ύφεσης, βρισκόταν στην 34η θέση, 2 θέσεις χαμηλότερα από την κατάταξη που είχε ένα χρόνο πριν, στο τέλος του 2010. Η θέση της Ελλάδας δηλαδή με βάση την αξία των αγαθών και υπηρεσιών που παράγει παραμένει πολύ πιο υψηλά από τη θέση των περισσότερων κατοίκων της…

ΠΗΓΗ: Από τα "Επίκαιρα" (23-29/2012) via  leonidasvatikiotis. Το είδα: 29/08/2012, http://leonidasvatikiotis.wordpress.com/2012/08/29/….85/

Η μακρά παράδοση της ακύρωσης του χρέους στην Μεσοποταμία και την Αίγυπτο, από την 3η έως την 1η χιλιετία π.Χ.

Ερίκ Τουσέν*

Είναι σημαντικό να διαπεράσουμε το προπέτασμα καπνού που έχουν κατασκευάσει οι πιστωτές και να αποκατασταθεί η ιστορική αλήθεια. Γενικευμένες ακυρώσεις χρεών συνέβησαν επανειλημμένα στην ιστορία.

Ο Χαμουραμπί  – βασιλιάς της Βαβυλώνας – και οι διαγραφές του χρέους

Ο Κώδικας Χαμουραμπί βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι. Στην πραγματικότητα, ο όρος «κώδικας» είναι ακατάλληλος, διότι ο Χαμουραμπί μας άφησε ένα σύνολο κανόνων και αποφάσεων που αφορούν τις σχέσεις κυβέρνησης και πολιτών. Η βασιλεία του Χαμουραμπί, βασιλιάς της Βαβυλώνας (βρίσκεται στο σημερινό Ιράκ), ξεκίνησε το 1792 π.χ. και διήρκησε 42 χρόνια. 

Αυτό που δεν αναφέρουν τα περισσότεροι βιβλία ιστορίας, είναι ότι ο Χαμουραμπί, όπως και άλλοι ηγέτες των πόλεων-κρατών της Μεσοποταμίας, διακήρυξε επανειλημμένα την διαγραφή χρεών των πολιτών προς τις κυβερνητικές αρχές και τους ανωτέρους αξιωματούχους και  υπάλληλους. Το κείμενο που αποκαλείται Κώδικας Χαμουραμπί συντάχθηκε πιθανώς το 1762 π.χ. Ο επίλογος του διακήρυττε ότι «ο ισχυρός δεν μπορεί να καταπιέζει τον αδύναμο, η δικαιοσύνη πρέπει να προστατεύει τη χήρα και τα ορφανά (…) για να αποδίδεται δικαιοσύνη στους καταπιεσμένους» . 

Με την αποκρυπτογράφηση πολλών εγγράφων, γραμμένων σε σφηνοειδή γραφή, οι ιστορικοί εντόπισαν το αναμφισβήτητο ίχνος τεσσάρων γενικών ακυρώσεων χρεών κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Χαμουραμπί (το 1792, 1780, 1771 και 1762 π.χ.).

Στην εποχή του Χαμουραμπί, η οικονομική, κοινωνική και πολιτική ζωή οργανώνονταν γύρω από το ναό και το παλάτι. Αυτοί οι δυο  θεσμοί συνέθεταν τον κρατικό μηχανισμό, κάτι αντίστοιχο με τις δημόσιες αρχές των ημερών μας και εκεί έβρισκαν απασχόληση πολλοί  βιοτέχνες και εργάτες, καθώς εξ άλλου και γραφείς. Στο παλάτι ή στον ναό έβρισκαν όλοι αυτοί στέγη και τροφή. Ελάμβαναν δύο πλήρη γεύματα την ημέρα. Οι εργαζόμενοι και οι αξιωματούχοι του παλατιού σιτίζονταν χάριν της δραστηριότητας της αγροτιάς στην οποία η κυβέρνηση παρείχε (εκμίσθωνε) γη, εργαλεία, ζώα και νερό για άρδευση. Οι αγρότες παρήγαγαν μεταξύ άλλων κριθάρι (το βασικό δημητριακό), λάδι, φρούτα και λαχανικά. Μετά τη συγκομιδή, οι αγρότες έπρεπε να πληρώσουν ένα μέρος στο κράτος ως ενοίκιο. Σε περίπτωση κακής σοδειάς αναγκάζονταν να χρεωθούν. Εκτός από την εργασία στη γη του ναού και του παλατιού, οι αγρότες ήταν ιδιοκτήτες της γης τους, του σπιτιού τους, των ζώων και των εργαλείων τους. 

Μια άλλη πηγή των χρεών των αγροτών αποτελούσαν τα ιδιωτικά δάνεια που χορηγούνταν από τους ανώτερους υπαλλήλους και αξιωματούχους για να πλουτίσουν και να οικειοποιηθούν την περιουσία των αγροτών σε περίπτωση αδυναμίας  αποπληρωμής αυτών των χρεών. Η αδυναμία των αγροτών να αποπληρώσουν τα χρέη τους θα μπορούσε να τους οδηγήσει στην υποδούλωση, αυτούς τους ίδιους, καθώς και μέλη της οικογενείας τους. Για να εξασφαλιστεί η κοινωνική ειρήνη και να αποφευχθεί η εξαθλίωση των αγροτών, η εκάστοτε εξουσία ακύρωνε περιοδικά όλα τα χρέη | 1 | και αποκαθιστούσε τα δικαιώματα των αγροτών.

Γενικές ακυρώσεις χρέους σημειώθηκαν στη Μεσοποταμία για πάνω από 1000 χρόνια

Οι προκηρύξεις γενικής διαγραφής των χρεών δεν περιορίζονται στη βασιλεία του Χαμουραμπί. Ξεκίνησαν πριν από αυτόν και συνεχίστηκαν μετά από αυτόν. Υπάρχουν στοιχεία για διαγραφές χρέους που έγιναν το 2400 π.χ. έξι αιώνες πριν από την εποχή του Χαμουραμπί, στην πόλη της Lagash (Σουμερία). Οι πιο πρόσφατες χρονολογούνται από το 1400 π.χ. στο Νούζι.  Συνολικά, οι ιστορικοί εντόπισαν με σιγουριά περί τις 30  γενικές  παραγραφές χρεών στη Μεσοποταμία  μεταξύ του 2400 και 1400 π.χ. Ο Michael Hudson | 2 | βεβαιώνει ότι οι γενικές παραγραφές του χρέους ήταν ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά των κοινωνιών της Εποχής του Χαλκού στη Μεσοποταμία. Ενδιαφέρουσες,  εξ' άλλου, είναι και οι εκφράσεις σε διάφορες γλώσσες της Μεσοποταμίας, οι σχετικές με την παραγραφή χρεών: amargi στο Lagash (Σουμερία), nig-Sisa στο Ur, andurarum στην Ashur, misharum στη Βαβυλώνα, shudutu στο Νούζι.

Αυτές οι ανακηρύξεις διαγραφής του χρέους έγιναν  αφορμή για μεγάλες εορταστικές εκδηλώσεις, συνήθως η γιορτή της άνοιξης. Υπό τη δυναστεία της οικογένειας του Χαμουραμπί εισήχθη η παράδοση της καταστροφής των πινακιδίων πάνω στα οποία ήταν χαραγμένα τα χρέη. Πράγματι, οι δημόσιες αρχές διατηρούσαν ακριβή λογιστική παρακολούθησης των χρεών σε πινακίδια που φυλάσσονταν στο ναό. Ο Χαμουραμπί πέθανε το 1749 π.χ. μετά από 42 χρόνια βασιλείας. Ο διάδοχός του Samsuiluna, ακυρώνει όλες τις οφειλές προς το κράτος και διατάσει την καταστροφή όλων των πινακιδίων χρεών, εκτός από εκείνα που αφορούσαν τα εμπορικά χρέη.

Όταν ο Ammisaduqa, ο τελευταίος ηγεμόνας της δυναστείας Χαμουραμπί, ανέβηκε στον θρόνο το 1646 π.χ., η γενική διαγραφή των χρεών που διακήρυσσε ήταν λεπτομερής και ουσιώδης. Θέλησε προφανώς να εμποδίσει κάποιους πιστωτές να αποκομίσουν οφέλη από τις  ατέλειες του συστήματος. Το διάταγμα διευκρινίζει ότι εκείνοι οι πιστωτές και φοροεισπράκτορες που έδιωξαν αγρότες πρέπει να τους αποζημιώσουν και να αποκαταστήσουν  την περιουσία τους, διαφορετικά  θα εκτελεσθούν. Αν ένας δανειστής απέκτησε μια περιουσία με πίεση, πρέπει να την επιστρέψει και/ή να την αποπληρώσει στο ακέραιο.

Μετά από αυτό το διάταγμα, συστάθηκαν επιτροπές, προκειμένου να εξετάσουν όλες τις συμβάσεις ακίνητων περιουσιών και να ακυρώσουν εκείνες που υπόκεινται στις σχετικές διατάξεις της διαγραφής του χρέους, ώστε  να γίνει επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση, statu quo ante. Η πρακτική εφαρμογή αυτού του διατάγματος διευκολύνθηκε από το γεγονός ότι, σε γενικές γραμμές, οι αγρότες συνέχισαν να εργάζονται στη γη τους, παρόλο που είχε περάσει στην ιδιοκτησία του πιστωτή. Ως εκ τούτου, καταγγέλλοντας τη σύμβαση και αναγκάζοντας τους πιστωτές να αποζημιώσουν τα θύματα, οι δημόσιες αρχές αποκαθιστούσαν τα δικαιώματα των αγροτών. Η κατάσταση θα επιδεινωθεί ακόμη  περισσότερο στους επόμενους  δύο αιώνες.

Τα όρια των διαταγμάτων ακύρωσης χρεών

Στη Μεσοποταμία, κατά τη διάρκεια της Εποχής του Χαλκού, απελευθερώνονταν όσοι έγιναν σκλάβοι λόγω χρέους, αλλά όχι οι άλλοι σκλάβοι (π.χ. τα «λάφυρα»  πολέμων). Επομένως, τα διατάγματα για την ακύρωση χρέους δεν πρέπει να παρουσιάζονται ως αποφάσεις για την προώθηση της κοινωνικής χειραφέτησης, επρόκειτο απλώς για την επιστροφή στην  προηγούμενη τάξη πραγμάτων, η οποία διατηρούσε πολλές μορφές καταπίεσης. Χωρίς να θέλουμε να ωραιοποιήσουμε την οργάνωση αυτών των κοινωνιών πριν από 3.000 με 4.000 χρόνια, πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι οι κυβερνώντες επεδίωκαν να διατηρήσουν μια κοινωνική συνοχή. Προωθούσαν τον σχηματισμό  μεγάλων ιδιωτικών περιουσιών, έπαιρναν μέτρα για άμεση πρόσβαση στις κατάλληλες  για γεωργία γαίες, περιόριζαν την αύξηση των ανισοτήτων, εξασφάλιζαν τη συντήρηση και την ανάπτυξη των συστημάτων άρδευσης. Ο Michael Hudson επισημαίνει επίσης, ότι η απόφαση να κηρυχτεί πόλεμος ανήκε στη γενική συνέλευση των πολιτών και ότι ο «βασιλιάς» δεν είχε την εξουσία να πάρει τέτοια απόφαση.

Φαίνεται ότι στην κοσμοθεωρία των Μεσοποτάμιων της Εποχής του Χαλκού, δεν υπήρχε αρχική Δημιουργία από έναν θεό. Ο Άρχων (ruler), αντιμέτωπος με το χάος, οργάνωσε τον κόσμο για να αποκατασταθεί η τάξη και η δικαιοσύνη.

Μετά το 1400 π.χ., δεν βρέθηκε καμία πράξη διαγραφής του χρέους. Οι ανισότητες ενισχύθηκαν σημαντικά. Η γη μονοπωλήθηκε από μεγάλους γαιοκτήμονες, η δουλεία λόγω χρέους ριζώθηκε. Ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού μετανάστευσε προς τα βορειοδυτικά, προς τη Χαναάν, με επιδρομές στην Αίγυπτο (οι Φαραώ διαμαρτύρονταν).

Κατά τη διάρκεια των αιώνων που ακολούθησαν, που θεωρούνται από τους ιστορικούς της Μεσοποταμίας ως σκοτεινά χρόνια  (Dark Ages)  – λόγω της μείωσης των γραπτών ιχνών –   ανακαλύπτουμε  στοιχεία για βίαιες κοινωνικές συγκρούσεις μεταξύ των πιστωτών και των χρεωστών.

Αίγυπτος: Η Στήλη της Ροζέτας (Rosetta Stone) επιβεβαιώνει την παράδοση των διαγραφών χρεών.

Η «στήλη της Ροζέτας», σκαλίστηκε το 196 π.χ. και βρέθηκε το 1799 στην πόλη Ροζέτα, από τον Γάλλο Μπουσάρ.

Η αποκρυπτογράφηση των ιερογλυφικών έγινε από τον Γάλλο Σαμπολιόν το 1822.

 Η Πέτρα της Ροζέτας αρπάχτηκε από μέλη του στρατού του Ναπολέοντα το 1799 κατά τη διάρκεια της αιγυπτιακής εκστρατείας και αποκρυπτογραφήθηκε το 1822 από τον Γάλλο Σαμπολιόν το 1822. Βρίσκεται σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο στο Λονδίνο. Η μεταφραστική εργασία διευκολύνθηκε από το γεγονός ότι η πέτρα παρουσιάζει το ίδιο κείμενο σε τρεις γλώσσες: την αρχαία αιγυπτιακή, τη λαϊκή αιγυπτιακή και την ελληνική της εποχής του Μεγαλέξανδρου.

Το περιεχόμενο της Πέτρας της Ροζέτας επιβεβαιώνει την παράδοση της ακύρωσης των χρεών  που εφαρμόστηκε στη φαραωνική Αίγυπτο από τον όγδοο αιώνα π.χ., πριν από την κατάκτησή της από τον Μεγαλέξανδρο το τέταρτο π.χ. αιώνα. Αναφέρει ότι ο Φαραώ Πτολεμαίος  Ε', το 196 π.χ. ακύρωσε τις οφειλές του λαού της Αιγύπτου. 

Αν και η αιγυπτιακή κοινωνία της εποχής των Φαραώ ήταν πολύ διαφορετική από την κοινωνία της Μεσοποταμίας της εποχής του Χαλκού, ξαναβρίσκουμε το ίχνος μιας διακήρυξης αμνηστίας που προηγείται των γενικών ακυρώσεων του χρέους. Ο Ραμσής Δ' (1153-1146 π.χ.) διακήρυξε ότι μπορούσαν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, όσοι έφυγαν. Εκείνοι που φυλακίστηκαν αφέθηκαν ελεύθεροι. Ο πατέρας του, Ραμσής Γ' (1184 -1153 π.χ.) είχε κάνει το ίδιο. Σημειωτέον ότι στη δεύτερη χιλιετία, φαίνεται να μην υπήρχε δουλεία για χρέος στην Αίγυπτο. Οι δούλοι ήταν λάφυρα του πολέμου. Οι προκηρύξεις του Ραμσή Γ' και Δ' αφορούσαν την ακύρωση καθυστερημένων οφειλομένων φόρων  στο Φαραώ, την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων, καθώς επίσης τη δυνατότητα να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, όσοι είχαν καταδικαστεί σε εξορία.

Μόνο από τον 8ο π.χ. αιώνα., βρέθηκαν στην Αίγυπτο διακηρύξεις διαγραφής του χρέους και απελευθέρωσης σκλάβων για χρέος. Είναι η περίπτωση της βασιλείας του Φαραώ Bocchoris (Βάχκαρε Μπακενρανέφ , 725-720 π.χ.), του οποίου το όνομα είχε εξελληνιστεί. 

Τα θεμελιώδη κίνητρα των διαγραφών του χρέους ήταν ότι ο Φαραώ ήθελε να έχει στη διάθεση του αγροτιά που μπορούσε να παράγει αρκετή τροφή και να είναι διαθέσιμη για να συμμετέχει σε στρατιωτικές εκστρατείες. Για αυτούς τους δύο λόγους δεν έπρεπε οι αγρότες να  εκδιώκονται από τη γη τους,  υπό τον έλεγχο των πιστωτών.

Σε άλλο μέρος της περιοχής, παρατηρούμε ότι οι Ασσύριοι αυτοκράτορες της 1ης χιλιετίας π.χ. υιοθέτησαν επίσης την παράδοση των παραγραφών των χρεών. Το ίδιο ίσχυε στην Ιερουσαλήμ, κατά τον 5ο π.χ. αιώνα. Για απόδειξη, το 432 π.χ.., ο Νεεμίας σίγουρα επηρεασμένος από την αρχαία παράδοση της Μεσοποταμίας, διακηρύσσει την ακύρωση των χρεών των χρεωμένων Εβραίων στους πλούσιους συμπατριώτες τους. Σε αυτή την εποχή συντάσσεται  η Τορά. Η παράδοση των γενικευμένων ακυρώσεων του χρέους είναι μέρος της εβραϊκής θρησκείας και των πρωτοχριστιανικών κείμενων μέσω του Λευιτικού που διακηρύσσει την παραγραφή του χρέους κάθε έβδομη επέτειο, δηλαδή κάθε 50 χρόνια.

Συμπέρασμα

Σήμερα, η αποπληρωμή του χρέους αποτελεί χωρίς αμφιβολία ένα ταμπού. Παρουσιάζεται από τους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων, από τις κεντρικές τράπεζες, το ΔΝΤ και το mainstream τύπο ως αναπόφευκτη, αδιαμφισβήτητη, υποχρεωτική. Οι πολίτες θα έπρεπε να υποκύψουν για να πληρώσουν το χρέος. 

Η μόνη δυνατή συζήτηση επικεντρώνεται στο πώς να ρυθμιστεί η κατανομή των αναγκαίων θυσιών ώστε να παραχθούν επαρκείς δημοσιονομικοί πόροι για να ανταποκριθούν στις δεσμεύσεις που ανέλαβε το χρεωμένο έθνος. Οι κυβερνήσεις που δανείστηκαν εξελέγησαν δημοκρατικά, τα διατάγματα που εκδίδουν είναι συνεπώς νόμιμα. Πρέπει να πληρώσουμε.

Είναι σημαντικό να διαπεράσουμε το προπέτασμα καπνού που έχουν κατασκευάσει  οι πιστωτές και να αποκατασταθεί η ιστορική αλήθεια. Γενικευμένες ακυρώσεις χρεών συνέβησαν επανειλημμένα στην ιστορία.

Οι ακυρώσεις αυτές αντιστοιχούν σε διαφορετικά πλαίσια. Στην περίπτωση που μόλις προαναφέραμε, οι διακηρύξεις γενικευμένης ακύρωσης του χρέους έγιναν με πρωτοβουλία των κυβερνώντων που επεδίωξαν να διατηρήσουν την κοινωνική ειρήνη. Σε άλλες περιπτώσεις, οι ακυρώσεις ήταν το αποτέλεσμα μιας κοινωνικής πάλης που επιδεινωνόταν από την κρίση και την αύξηση των ανισοτήτων. Αυτή είναι η περίπτωση της Αρχαίας Ελλάδας και της Αρχαίας Ρώμης. 

Άλλα σενάρια πρέπει να ληφθούν επίσης υπόψη: η ακύρωση του χρέους από υπερχρεωμένες χώρες που προέβησαν σε μονομερή κυρίαρχη πράξη ή η διαγραφή του χρέους που χορηγείται από τους νικητές σε μια ηττημένη χώρα και/ή σύμμαχο…

Ένα πράγμα είναι σίγουρο: σε όλη την ιστορία, το χρέος είναι η κινητήρια δύναμη για πολλές κοινωνικές και πολιτικές αναταραχές.

Σημειώσεις:

[1] Τα χρέη μεταξύ εμπόρων δεν συμπεριλαμβάνονταν σε αυτές τις ακυρώσεις. 

[2] Αυτό το άρθρο βασίζεται κατά κύριο λόγο στην ιστορική σύνθεση του Michael Hudson, Δρ. Οικονομολογίας, σε πολλά σαγηνευτικά  άρθρα και βιβλία του: «Η Χαμένη Παράδοση των Βιβλικών Ακυρώσεων του Χρέους», 1993, «Η Αρχαιολογία του Χρήματος», 2004.  Ο Michael Hudson είναι μέλος μιας διεπιστημονικής ομάδας (ISCANEE, Διεθνές Συνέδριο Υποτρόφων για τις αρχαίες κοινωνίες και οικονομίες της Εγγύς Ανατολής), που συμπεριλαμβάνει φιλολόγους, αρχαιολόγους, ιστορικούς, οικονομολόγους που εργάζονται στο αντικείμενο των κοινωνιών και  οικονομιών της αρχαίας Εγγύς Ανατολής. Η εργασία τους δημοσιεύεται από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Ο Michael Hudson γράφει το έργο του ως επέκταση της έρευνας του Karl Polanyi, γράφει επίσης αναλύσεις για τις σύγχρονες κρίσεις. Βλέπετε ειδικά «Ο Δρόμος για τον Αποπληθωρισμό του χρέους, την Υπερχρέωση και τον Νεοφιλελευθερισμό», Φεβρουάριος 2012. 

Μεταξύ των έργων άλλων συγγραφέων οι οποίοι, από την οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση που ξεκίνησε το 2007-2008, έγραψαν για τη μακρά παράδοση της διαγραφής του χρέους, μπορείτε να διαβάσετε: David Graeber, «Χρέος: Τα πρώτα 5.000 Χρόνια», Melvillehouse, Νέα Υόρκη, 2011.

* Ο  Eric Toussain είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, Πρόεδρος της Επιτροπής για την κατάργηση του χρέους του Τρίτου Κόσμου (CADTM) στο Βέλγιο www.cadtm.org , μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου της ATTAC Γαλλίας. O Damien Millet και o Eric Toussaint διεύθυναν το συλλογικό βιβλίο «Χρέος ή Ζωή»,  Aden-CADTM, 2011, που έλαβε το Βραβείο του πολιτικού βιβλίου στην Έκθεση του Πολιτικού Βιβλίου της Λιέγης το 2011.

ΠΗΓΗ: août 24, 2012, http://www.mondialisation.ca/la-longue-tradition-des-annulations-de-dettes-en-m-sopotamie-et-en-egypte-du-3e-au-1er-mill-naire-av-j-c/ Το είδα: Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2012, http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2012/09/3-1.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed:+InfognomonPolitics+%28InfognomonPolitics#.UESpvSLnZuQ

Για τις θρησκευτικές διώξεις κατά χριστιανών στον ισλαμικό κόσμο

Του Παγκρήτιου Συνδέσμου  Θεολόγων

Τα τελευταία χρόνια, οι Έλληνες, μα και όλοι οι άνθρωποι που έχουν πρόσβαση σε μέσα ενημέρωσης, πληροφορούμαστε διαρκώς αυξανόμενα κρούσματα θρησκευτικής βίας, που καταλήγουν στο βασανισμό, τη θανάτωση ή τον αναγκαστικό εκπατρισμό συνανθρώπων μας, που μεταστρέφονται από το Ισλάμ στο χριστιανισμό.

Οι πράξεις αυτές θυμίζουν σκοτεινές εποχές του παρελθόντος, που όλοι ελπίζαμε ότι έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Επίσης, πέρα από τις τρομακτικές κοινωνικές και ψυχολογικές συνέπειες για τις κοινωνίες, όπου διαπράττονται, έχουν και εξαιρετικά αρνητικές επιπτώσεις στην εικόνα των κρατών που τις υποθάλπουν ή τις διαπράττουν, καθώς και στην εικόνα του πολιτισμού και της θρησκείας τους, σε ολόκληρο τον κόσμο.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία, σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας της, έχει υποστεί αμέτρητες φορές τη βία των διώξεων. Με φρίκη θυμόμαστε τα μαρτύρια των ορθοδόξων μαρτύρων της τουρκοκρατίας, που δυστυχώς μοιάζουν πάρα πολύ με τα σημερινά γεγονότα που προαναφέραμε. Αλλά ακόμη και στον 20ό αιώνα, χιλιάδες μάρτυρες, ιδίως σε αντιχριστιανικά καθεστώτα, έχουν προσφέρει τη ζωή τους από αγάπη προς το Χριστό και κοσμούν με τον ηρωισμό και το αίμα τους το αγιολόγιο της Ορθοδοξίας.

Εξάλλου, και ο Ιδρυτής και μόνος Αρχηγός της Εκκλησίας, ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός, πρόσφερε τη ζωή Του ως αθώο θύμα, για να ενώσει το ανθρώπινο γένος με το Θεό. Μας έδειξε έτσι το δρόμο και μας έδωσε το παράδειγμα της αγάπης και της θυσίας.

Γι' αυτούς τους λόγους, επιθυμούμε να μιλήσουμε από τα βάθη της καρδιάς μας και να πούμε στους αδελφούς μας χριστιανούς, που υποφέρουν για την πίστη τους:

Αδελφοί χριστιανοί, έχετε θάρρος. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ο πρώτος Μάρτυρας, σας ενδυναμώνει για να αντέξετε την ανθρώπινη βία, να παραμείνετε κοντά Του και να λάβετε το φωτεινό και άφθαρτο στεφάνι της βασιλείας Του. Προσευχόμαστε για σας. Εκείνος άλλωστε είπε: «Σας στέλνω σαν πρόβατα ανάμεσα σε λύκους», «όποιος υπομείνει μέχρι τέλους, αυτός θα σωθεί», «όποιος με ομολογήσει μπροστά στους ανθρώπους, θα τον ομολογήσω κι εγώ μπροστά στον Πατέρα μου τον εν ουρανοίς», και «μη φοβάστε εκείνους που σκοτώνουν το σώμα, αλλά δε μπορούν να σκοτώσουν την ψυχή», «δε θα χαθεί ούτε μια τρίχα από το κεφάλι σας» (βλ. Ματθ. 10, 16-36. Λουκ. 21, 12-19).

Παρακαλούμε επίσης τους διεθνείς ανθρωπιστικούς και ειρηνευτικούς φορείς να παρέμβουν, κατά το δυνατόν, ώστε να ανακοπεί η παράλογη αυτή αιματοχυσία, πριν εξελιχθεί σε μία ακόμη αθεράπευτη πληγή στο σώμα της ανθρωπότητας και ιδιαίτερα των πολύπαθων λαών του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου.

Τέλος, καλούμε τους πολίτες και τις χώρες, που διαπράττουν ή ανέχονται αυτές τις πράξεις, να αναλογιστούν ότι ο Θεός είναι Θεός της Αγάπης και δεν επιθυμεί το θάνατο των δημιουργημάτων Του (μόνο τη σωτηρία τους), ούτε ευαρεστείται με το ανθρώπινο αίμα. Τους καλούμε να μιμηθούν το παράδειγμα του αγίου Λογγίνου (του αρχηγού της ρωμαϊκής φρουράς που σταύρωσε τον Ιησού Χριστό), που, βλέποντας το σκότος και το σεισμό κατά τη σταύρωση, διακήρυξε τη θεότητα του Χριστού (Ματθ. 24, 57. Μάρκ. 15, 39), έγινε χριστιανός και αξιώθηκε την αγιότητα. Αλλά και το παράδειγμα του αγίου Ερμογένη (του ηγεμόνα που βασάνισε τον άγιο Μηνά τον Καλλικέλαδο), του αγίου εκατόνταρχου Πορφυρίωνα (δεσμοφύλακα της αγίας Αικατερίνης), των αγίων Στρατόνικου, Κοδράτου και Ακάκιου (βασανιστών των αγίων μαρτύρων Παύλου και Ιουλιανής, 270 μ.Χ.) και πλήθος άλλων, που, βλέποντας τη γενναιότητα και την αγάπη των μαρτύρων, βρήκαν την ειρήνη στην καρδιά τους, μετανόησαν, άνοιξαν την αγκαλιά τους προς το Χριστό και Του πρόσφεραν τη ζωή τους, κερδίζοντας την αιωνιότητα.

ΠΑΓΚΡΗΤΙΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ

ΠΗΓΗ: Παρασκευή, 29 Ιούνιος 2012, http://theologoi-kritis.sch.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=532:2012-06-29-15-57-46&catid=61:2009-10-22-22-45-13&Itemid=65

Η Μέρκελ ως… Μάρθα Βούρτση

Του Γιώργου Δελαστίκ

Τώρα που ο Σαμαράς έγινε χειρότερος πολιτικός δούλος της ακόμη κι από τον Γιωργάκη, η γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ αποφάσισε – προφανώς καθ'υπόδειξη των "πολιτικών μακιγιέρ" της –  να αρχίσει και "επιχείρηση γοητείας" των Ελλήνων. "Ματώνει η καρδιά μου για τις θυσίες που αναγκάζονται να κάνουν συνταξιούχοι και εργαζόμενοι στην Ελλάδα εφαρμόζοντας τα μέτρα", δήλωσε σε εκδήλωση στο Βερολίνο.

Παράλληλα, η καγκελαρία διοχέτευσε στο χυδαίο ακροδεξιό έντυπο, την εφημερίδα Μπιλντ, τη "φοβερή" είδηση ότι η Μέρκελ δείπνησε με τον υπουργό Εξωτερικών της Γερμανίας Γκίντο Βεστερβέλε σε ελληνική ταβέρνα! Και πάνω που όλοι σχεδόν οι Έλληνες ετοιμάζουν να φωνάξουν το σύνθημα… "Δώστ' της φόλα, ταβερνιάρη!" – μια ηπιότερη δηλαδή εκδοχή του άκομψου "Φόλα στην σκύλα των Ες-Ες!" κατά παραφθορά του …..

πασίγνωστου στους μεγαλύτερους "Φόλα στο σκύλο της ΕΣΑ!" που φωνάζαμε για τον δικτάτορα Ιωαννίδη– βγήκε ο Έλληνας ταβερνιάρης και δήλωσε στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων ότι η Μέρκελ τρώει εκεί 15 χρόνια και ότι "είναι μια πολύ συμπαθητική γυναίκα"(!) οπότε κατάλαβαν οι πάντες ότι ελπίδα για φόλα δεν υπάρχει. Αντιθέτως, η όρεξη της καγκελαρίου έχει ανοίξει με τις ανθρωποθυσίες που της προσφέρουν οι κατάπτυστοι Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης, οι οποίοι συναποτελούν την "τρόικα εσωτερικού" που κυβερνά τη χώρα σε αγαστή συνεργασία δούλων και αφεντάδων με την "τρόικα εξωτερικού" ΕΕ, ΔΝΤ και ΕΚΤ. Γέροι, ανάπηροι,φτωχοί,άνεργοι, κοινωνικά αδύναμοι- όλοι αυτοί πετάγονται αδίστακτα και ανελέητα στον οικονομικό και κοινωνικό Καιάδα από την άθλια συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ.

Τίποτα δεν θα αφήσουν όρθιο στη χώρα αυτά τα πολιτικά καθάρματα. Μέχρι και από τους αγρότες του ΟΓΑ που παίρνουν σύνταξη μόλις 360 ευρώ, σκοπεύουν να κλέψουν δύο συντάξεις το χρόνο! Λεηλασία όλων των μισθών, όλων των συντάξεων, όλων των επιδομάτων. Νέα άλματα προς την κατάργηση της δωρεάν ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης μέσω της αθλιότητας του ΕΟΠΥΥ που δεν πληρώνει ούτε γιατρούς ούτε φαρμακοποιούς απολύτως εσκεμμένα για να εθίσει τους ασφαλισμένους να πληρώνουν μόνοι τους τα φάρμακα και τις ιατρικές επισκέψεις. Επιστροφή των δημοσίων νοσοκομείων στα χάλια των δεκαετιών του 1960 και 1970,όταν κλαίγαμε προκαταβολικά όποιον έμπαινε τότε σε κρατικό νοσοκομείο, αφού τη θεωρούσαμε… προθανάτια διαδικασία! Επιβολή διδάκτρων σε όλα τα μεταπτυχιακά, ως αρχή της κατάργησης της δωρεάν παιδείας. Αύξηση των τιμών του ηλεκτρικού ρεύματος, του νερού, του τηλεφώνου, όλων των οργανισμών κοινής ωφέλειας, την ώρα που οι μισθοί καταβαραθρώνονται κατά το 20%, 30% ή και περισσότερο. Αύξηση 25% ακόμα και στα εισιτήρια των αστικών συγκοινωνιών της πρωτεύουσας. Οι συνεργάτες των Γερμανών κατακτητών ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, οι σύγχρονοι Γερμανοτσολιάδες, λεηλατούν τα πάντα, όντας βέβαιοι ότι θα μείνουν ατιμώρητοι όπως και οι όμοιοί τους μετά την Κατοχή.

Ξεπουλάνε αδίστακτα τα πάντα έναντι πινακίου φακής. Δεν θα μείνει τίποτα από τον δημόσιο πλούτο. Σχεδόν 800 εκατομμύρια είχε προσφέρει η Τράπεζα Πειραιώς για να αγοράσει την ΑΤΕ προ ολίγων ετών και η προσφορά είχε απορριφθεί πανηγυρικά ως εξευτελιστικά χαμηλή. Τώρα πήρε μόνο την "καλή ΑΤΕ", χωρίς τις ζημιογόνες δραστηριότητες και αντί να πληρώσει πολύ ακριβότερα, πλήρωσε μόνο… 95 εκατομμύρια!!! Είναι να τρελαίνεται κανείς. Μέχρι το εγκληματικό "κούρεμα" των ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο ήταν η πρώτη τράπεζα της Ελλάδας και η τρίτη στην Ευρώπη(!) σε επάρκεια κεφαλαίων. Επί δεκαετίες το ΤΤ ήταν το τραπεζικό "διαμάντι" από πλευράς ρευστότητας. Το ρήμαξαν, το καταλήστεψαν, το διάλυσαν, το χρεοκόπησαν. Βγήκε και ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας στη Βουλή την Τετάρτη το βράδυ κι είπε επισήμως ότι το ΤΤ είναι "μη-βιώσιμο", χειραγωγώντας πολιτικά τη μετοχή του που την Πέμπτη έχασε…30%(!!!) και ανεστάλη άρον άρον η διαπραγμάτευσή της. Πέρυσι τον Μάρτιο, μέσα στην κρίση, η μετοχή του ΤΤ είχε 3,43 ευρώ. Στα…17 λεπτά(!!!) , 20 φορές κάτω, την έστειλε ο Στουρνάρας την Πέμπτη! Απώλεια της αξίας της μετοχής 95% σε σχέση με πέρυσι τον Μάρτιο. Δεν θα πληρώσει κανείς για το έγκλημα αυτό; Όχι, βέβαια.

Η βεβαιότητα της ατιμωρησίας για τη λεηλασία του δημοσίου πλούτου με πρωταγωνιστές τον Σαμαρά, τον Βενιζέλο και τον Κουβέλη είναι αυτή που οπλίζει και το χέρι των εμπρηστών. Γι' αυτό κάηκε πάλι φέτος η Ελλάδα. "Εδώ ο Σαμαράς ξεπουλάει τα πάντα, δεν θα νομιμοποιήσει την οικοπεδοποίηση των καμμένων περιοχών;", σκέπτονται οι εμπρηστές και έχουν απόλυτο δίκιο από τη σκοπιά τους. Όσο ο λαός στέκεται απελπισμένος, ζαλισμένος και αδρανής, απολύτως τίποτα δεν θα μείνει όρθιο στην Ελλάδα. Ας μην έχουμε φρούδες ελπίδες και αυταπάτες.

ΠΗΓΗ: Δημοσιεύθηκε στο "ΠΡΙΝ" την Κυριακή 2 Σεπτεμβρίου 2012. Το είδα: http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=9199:merkel-martha-vourtsi&catid=72:dr-ekdilosis&Itemid=279