Ιστορικά, οι Νομισματικές Ενώσεις Κατέρρευσαν…

Της Ζέζας Ζήκου

Το ευρώ για τον 21ο αιώνα αποτελεί ό,τι και η Κοινωνία των Εθνών για τις αρχές του 20ού – μια εκλεπτυσμένη ιδέα, που έμεινε πολιτικά ορφανή και καταδικάστηκε σε παρακμή; Μπορεί. Η Ευρωζώνη είναι ο αδύναμος κρίκος του παγκόσμιου συστήματος. Και το σύστημα, εδώ και τρία χρόνια, βρίσκεται σε βαθιά, συστημική κρίση, συνεχώς μεταλλασσόμενη. Με αφορμή την Ελλάδα, μεταλλάχθηκε στη μητέρα όλων των κρίσεων στην κρίση των κρατικών ομολόγων. Αν σκάσει, τότε θα πέσει το σύστημα συνολικά.

Η ιστορία όσο και η θεωρία διδάσκουν πως οι νομισματικές ενώσεις κατέρρευσαν για ποικίλους λόγους. Ισχύει για τη Λατινική Ένωση, τη Συμμαχία της Στερλίνας και τη Ζώνη Δολαρίου. Γιατί να μην ισχύσει και για την Ευρωζώνη;

Το ευρώ δεν μπορεί να θεωρεί δεδομένη την επιβίωσή του μόνο και μόνο επειδή η κατάρρευσή του θα ήταν κάτι αδιανόητο. Αν η Ευρώπη διέρχεται σήμερα κρίση, αυτό οφείλεται πρωτίστως στο ευρώ. Και δεν πρόκειται για κρίση, αλλά για κρίσεις, που έχουν παγιδεύσει σε συνθήκες χρεοκοπίας την Ελλάδα και σε κρίση οικονομικής επιβίωσης την Ιρλανδία, την Πορτογαλία, την Ισπανία και την Ιταλία. Η συμφωνία του Μάαστριχτ τα είχε προβλέψει όλα, εκτός από το πιο σημαντικό: ποιοι μηχανισμοί αλληλεγγύης πρέπει να ενεργοποιούνται, όταν μια χώρα της Ευρωζώνης βρεθεί στο χείλος της χρεοκοπίας και απειλεί και τις υπόλοιπες.

Τόσο η Κοινωνία των Εθνών όσο και το ευρώ επινοήθηκαν για κόσμους που εξαφανίστηκαν. Η Κοινωνία των Εθνών αναδύθηκε το 1919 από τις στάχτες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου με σκοπό να αποφευχθεί ένας δεύτερος πόλεμος. Αλλά ο ιδεαλισμός του εγχειρήματος ήταν ένα από τα πρώτα θύματα του βίαιου εθνικισμού του Χίτλερ. Η αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων στην Ευρώπη δεν μπορούσε να εξισορροπηθεί από μία συμφωνία.

Η «έκθεση για την Οικονομική και Νομισματική Ένωση» του Ζακ Ντελόρ, που άνοιγε τον δρόμο για ένα κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα, παρουσιάστηκε στις αρχές του 1989 καθώς ο κόσμος άλλαζε ριζικά. Μέσα σε διάστημα λίγων μηνών, το Τείχος του Βερολίνου έπεσε, η Γερμανία επανενώθηκε, η Σοβιετική Ενωση κατέρρευσε και τα «φυλακισμένα» ευρωπαϊκά έθνη της Γιάλτας απελευθερώθηκαν. Η έκθεση υπογράμμιζε ότι χρειαζόταν «μια μετάβαση της διαδικασίας λήψης αποφάσεων» από τα κράτη-μέλη στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα (σήμερα Ενωση) στους τομείς «της νομισματικής πολιτικής και μακροοικονομικής διαχείρισης». Με άλλα λόγια, ένα νόμισμα χρειάζεται μια πολιτική εξουσία πίσω του: αυτό είναι ιστορικά αδιαφιλονίκητο. Το ευρώ επινοήθηκε προκειμένου να ολοκληρώσει την ευρωπαϊκή πολιτική ενοποίηση.

Αλλά με τον τερματισμό του Ψυχρού Πολέμου, η διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενωσης επικράτησε της εμβάθυνσης. Η κοινότητα των δώδεκα μελών έγινε κοινότητα των είκοσι εφτά. Η Ευρώπη δεν χρειαζόταν άλλο για να διασώσει τη Γερμανία από τη βαριά κληρονομιά του Χίτλερ. Τα πρώην κομουνιστικά κράτη, άλλοτε πιόνια της Μόσχας, δεν ήθελαν να είναι πιόνια των Βρυξελλών. Ένα υπερεθνικό νόμισμα γεννιόταν, καθώς ο ευρωπαϊκός φεντεραλισμός πέθαινε. Η Γερμανίδα καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ επιθυμεί να δημιουργηθεί το 2013 μια «Ευρωζώνη Νο 2», θέλει, δηλαδή, ένα είδος δημοσιονομικής ένωσης, η οποία θα διασφαλίζει ότι τα κράτη εφεξής θα υπακούουν σε αυστηρούς δημοσιονομικούς κανόνες ή θα τιμωρούνται.

Ναι, η Κοινωνία των Εθνών κατέρρευσε, αλλά αυτό οδήγησε στα Ηνωμένα Εθνη. Το ευρώ επίσης μπορεί να καταρρεύσει, αλλά η ιδέα παραμένει πολύ καλή για να μην επιστρέψει δριμύτερη. Μεταξύ της Κοινωνίας των Εθνών και του ΟΗΕ υπήρξε καταστροφή. Μεταξύ του σήμερα και της «Ευρωζώνης Νο 2» τα πράγματα δεν θα είναι ευχάριστα. Η κυρία Μέρκελ φρόντισε να διαλύσει και τις όποιες ψευδαισθήσεις, σφίγγοντας με την πολιτική της τη θηλιά στον λαιμό των αδύναμων κρίκων. Αποδεικνύεται, για άλλη μια φορά, ότι οι γερμανικές ελίτ δεν είναι σε θέση να διαχειριστούν με σοφία τη δύναμή τους.

Βεβαίως, το μείζον πρόβλημα είναι η ανισομερής ανάπτυξη και η διαφορά ανταγωνιστικότητας στους κόλπους της Ευρωζώνης. Αυτές δημιουργούν αναπόφευκτα ανισορροπία και αδύναμους κρίκους. Είναι αποδεδειγμένο ότι από την ύπαρξη του κοινού νομίσματος επωφελούνται οι πιο ανταγωνιστικές οικονομίες, με πρώτη τη γερμανική. Τα γερμανικά πλεονάσματα κατά βάσιν είναι τα ελλείμματα του ευρωπαϊκού Νότου. Το ευρώ εμποδίζει τις λιγότερο ανταγωνιστικές χώρες-μέλη να εξισορροπήσουν το μειονέκτημά τους. Επειδή καμία χώρα-μέλος δεν μπορεί να ανεχθεί για πολύ την υπονόμευση των συμφερόντων της, όσες χάνουν έδαφος, θα αντιδράσουν.

Μήνες τώρα, καθημερινό θέμα συζητήσεων είναι το ενδεχόμενο διάλυσης της Ευρωζώνης και επιστροφής ορισμένων κρατών στα εθνικά τους νομίσματα. Με την Ελλάδα πρώτη πρώτη. Ουδείς, όμως μπορεί, έστω και κατά προσέγγιση, να προσδιορίσει τις συνέπειες ενός τέτοιου γεγονότος. Όχι μόνο για τη χώρα μας, αλλά και για το σύνολο της Ευρωζώνης. Πέραν του οικονομικού κόστους, που είναι απροσδιόριστο, ειδικότερα οι χώρες του Νότου θα υποστούν μια τόσο βίαιη και δραματική μείωση του βιοτικού τους επιπέδου, που μοιραία θα προκαλέσει οξύτατες κοινωνικές αναταράξεις.

ΠΗΓΗ: εφημερίδα "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 30/12/2011. Το είδα: Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2012, http://www.energia.gr/article.asp?art_id=53349

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ:

Εάν για οποιαδήποτε αιτία δεν πληρωθεί η δόση των 89 δις €, η Ελλάδα θα αναγκασθεί να δηλώσει στάση πληρωμών – ελεγχόμενη χρεοκοπία εντός της Ευρωζώνης ή άτακτη χρεοκοπία, με την προσπάθεια απέλασης της από το κοινό νόμισμα;

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

«Η Δημοκρατία πάντοτε απειλείται. Η Δημοκρατία δεν είναι θεόσταλτη, ούτε πέφτει απλά από τον ουρανό. Για να την εξασφαλίσει μία κοινωνία, πρέπει να αγωνίζεται συνεχώς. Κάθε καινούργια γενιά πρέπει να αποφασίζει, ξανά και ξανά, υπέρ της προστασίας της Δημοκρατίας» (S. Larsson).

“Η κατοχή δεν μπορεί να είναι ανθρώπινη. Υπάρχουν επομένως δύο επιλογές: ή αποδέχεσαι την κατοχή και όλες τις μεθόδους που είναι αναγκαίες για την επιβολή της ή, διαφορετικά, την απορρίπτεις εξ ολοκλήρου και όχι μόνο κάποια συγκεκριμένα μέρη της” (Simone de Beauvoir).   

Το έλλειμμα της Ελλάδας για το 2011 υπολογίζεται στο 10% του ΑΕΠ – ενώ οι δανειστές απαιτούν μείωση του στο 4,7% το 2012, με τη μέθοδο της λιτότητας (για το 2015 απαιτούν να μειωθεί στο 1,1% του τότε ΑΕΠ). Το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 6% το 2011, ενώ υπολογίζεται να «περιορισθεί» στο 3% το 2012 (5^ο έτος ύφεσης).

Παράλληλα υπολογίζεται ότι, εντός του έτους θα χρεοκοπήσουν περί τις 60.000 μικρομεσαίες εμπορικές επιχειρήσεις, καθώς επίσης ότι θα απολυθούν περίπου 30.000 δημόσιοι υπάλληλοι (θα τεθούν σε καθεστώς εφεδρείας κλπ.) – με την ανεργία να ξεπερνάει κατά πολύ το 25%. 

Από την άλλη πλευρά, οι διαπραγματεύσεις με τους ιδιώτες πιστωτές, με βάση τη συμφωνία της 26^ης Οκτωβρίου (άρθρο μας), οφείλουν να ολοκληρωθούν έως το τέλος του Ιανουαρίου – όπου η «εθελουσία» διαγραφή του 50% θα περιόριζε το δημόσιο χρέος στα 265 δις € (από 366 δις € σήμερα).

Εάν κλείσουν με επιτυχία οι διαπραγματεύσεις, καθώς επίσης εάν η Τρόικα εγκρίνει τα νέα κυβερνητικά μέτρα και τη σωστή «εκτέλεση» των προηγουμένων, τότε θα δρομολογηθεί η πρώτη δόση του νέου δανείου, ύψους 89 δις €. Το ποσόν αυτό θα χρησιμοποιηθεί ως εξής:

(α)  Τα 30 δις € θα διατεθούν για την εφαρμογή της συμφωνίας διαγραφής, όπου προβλέπεται η άμεση καταβολή του 30%.

(β)  Τα 39 δις € έχουν προβλεφθεί για την αναχρηματοδότηση του τραπεζικού συστήματος της Ελλάδας – έτσι ώστε να αποφευχθεί η κατάρρευση του.

(γ)  Τα 14 δις € θα οδηγηθούν στην αποπληρωμή ενός ομολόγου, το οποίο λήγει στα μέσα Μαρτίου.

(δ)  Τα υπόλοιπα 6 δις € προορίζονται για την πληρωμή μισθών και συντάξεων του δημοσίου(!)

Όπως φαίνεται, εάν για οποιαδήποτε αιτία δεν πληρωθεί το Μάρτιο η δόση των 89 δις €, η Ελλάδα θα αναγκασθεί να δηλώσει στάση πληρωμών – ελεγχόμενη χρεοκοπία εντός της Ευρωζώνης ή «άτακτη χρεοκοπία», με την προσπάθεια απέλασης της από το κοινό νόμισμα;    

Εάν πάλι πληρωθεί η «δόση», με την υπογραφή της συμφωνίας της 26^ης Οκτωβρίου (Πύρρειος Χρεοκοπία), με επιτόκιο άνω του 1% (προβλέπεται υψηλότερο του 4%), καθώς επίσης με την υπαγωγή στο αγγλικό Δίκαιο, παράλληλα με τα συνεχιζόμενα μέτρα λιτότητας, η δαμόκλειος σπάθη (χρεοκοπία ή/και επιστροφή στη δραχμή), θα παραμείνει στη θέση της – απλά θα καθυστερήσει το μοιραίο (με την Ελλάδα να οδηγείται, αργά αλλά σταθερά, εν μέσω διαρκών απειλών και εκβιαστικών διλημμάτων, στη λεηλασία της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας της, στην απόλυτη εξαθλίωση και στην υποδούλωση).

Η χρεοκοπία της χώρας (άρθρο μας) ή/και η επιστροφή της στο εθνικό νόμισμα (άρθρο μας), υπό τις παραπάνω δυσμενείς προϋποθέσεις, θα σήμαινε μεγάλα προβλήματα στον εφοδιασμό με πετρέλαιο και άλλες πρώτες ύλες, ελλείψεις σε εισαγόμενα τρόφιμα και λοιπά είδη πρώτης ανάγκης (φάρμακα κλπ.), κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος με χρεοκοπίες τραπεζών, υπερπληθωρισμό με μαζικό περιορισμό της αγοραστικής αξίας των χρημάτων, φτώχεια και εξαθλίωση μίας μεγάλης μερίδας του πληθυσμού, επιστροφή στην ανταλλαγή αγαθών, κλείσιμο αρκετών νοσοκομείων και σχολείων, ελλείψεις σε καύσιμα κίνησης των αστυνομικών και στρατιωτικών οχημάτων, παράλυση της δημόσιας διοίκησης, ραγδαία άνοδο της εγκληματικότητας κλπ. 

Όπως φαίνεται λοιπόν, η ώρα της αλήθειας πλησιάζει σύντομα – ενδεχομένως χωρίς εναλλακτικά σενάρια και χωρίς κανένα «προληπτικό μέτρο» εκ μέρους της πολιτικής ηγεσίας της χώρας (άρθρο μας). Χωρίς να επεκταθούμε σε περαιτέρω λεπτομέρειες, έχουμε την άποψη ότι, η κατάσταση είναι πολύ πιο σοβαρή, από αυτήν που πιστεύει η πλειοψηφία των Ελλήνων Πολιτών – ενώ οι λύσεις, οι οποίες είναι πάντοτε συνάρτηση της εκάστοτε χρονικής στιγμής (timing), κατά την οποία επιλέγονται, τείνουν πλέον να εκμηδενιστούν.

Παράλληλα διαπιστώνουμε ότι, συνεχίζει να επικρατεί η «Σιωπή των αμνών», με τους περισσότερους Έλληνες να περιμένουν τον «από μηχανής Θεό» – εκείνον τον πολιτικό ηγέτη δηλαδή, ο οποίος θα τους οδηγήσει με ασφάλεια στην έξοδο από την, με απόσταση, μεγαλύτερη κρίση στην ιστορία της χώρας (παρά το ότι η κατάρρευση της Ελλάδας, μίας πλούσιας, πολλαπλά προικισμένης χώρας, με συνολικό χρέος ως προς το ΑΕΠ, δημόσιο και ιδιωτικό δηλαδή ίσο με αυτό της Γερμανίας, οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην Πολιτική της – ενώ στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης, «ένοχος» ήταν ο ιδιωτικός τομέας/τράπεζες, ενυπόθηκα δάνεια, υπερχρέωση νοικοκυριών κλπ.). 

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2012

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2506.aspx

* Βασίλης Βιλιάρδος (copyright), Αθήνα, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος και συγγραφέας, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.

Η Ανατολή πρωτοπορεί, η Ευρώπη σύρεται

Του Βασίλη Καραποστόλη*

Ένα μάθημα από τους λαούς της Βόρειας Αφρικής που ξαναθέτουν το ζήτημα της φτώχειας παράλληλα με το ζήτημα της αξιοπρέπειας

Βρίσκεται άραγε στην ακμή της ή σε φάση παρακμής η παγκόσμια Xρηματοκρατία; Μέσα στον κλυδωνισμό της τρέχουσας κρίσης είναι δύσκολο να σκεφτούμε ότι αυτό το χάρτινο μέσον που εξουσιάζει τις ζωές μας δεν μπορεί από τη φύση του να είναι αιώνιο. Ας προσπαθήσουμε όμως να αναλογιστούμε τι συνέβη. Πρώτα το χρήμα κέρδισε τη μάχη εναντίον του «αγαθού» – ή αλλιώς: η πόλη επικράτησε της υπαίθρου

Έπειτα το χρήμα θριάμβευσε και επί του «πνεύματος – ή αλλιώς: η σκέψη που υπολογίζει στην επιτυχία επεκράτησε της σκέψης που ενδιαφέρεται για την αλήθεια. Τι μένει ακόμη; Είναι άραγε ολοκληρωτικά κυρίαρχο πλέον το χρήμα, μόνος δεσπότης πάνω σ’ ένα πλανητικό πληθυσμό που από τη μια λατρεύει και από την άλλη μισεί τον δεσπότη του; 

Ήδη διαφάνηκε η απάντηση. Όταν λατρεύεις και την ίδια στιγμή μισείς κάτι, σημαίνει ότι αυτό το κάτι δεν στέκεται γερά στα πόδια του. Λατρεύεται το χρήμα επειδή υπόσχεται να εξαγοράσει τα πάντα: τα υλικά μέσα επιβίωσης, την εκτίμηση των άλλων, το κύρος, τη φιλία. Μισείται επειδή η παντοδυναμία του αυτή αποδεικνύεται λειψή: δεν κατορθώνει να ναρκώσει τον άνθρωπο, να τον κάνει να λησμονήσει εντελώς ότι η αξία του δεν αντιστοιχεί στην αξία της περιουσίας του. Ένα «ποιοτικό» υπόλοιπο πάντα διαφεύγει. Κι αυτό το υπόλοιπο σήμερα μεγαλώνει εκρηκτικά.

Φαίνεται ίσως παράδοξο ότι σε καιρούς οικονομικής κρίσης το ζήτημα της φτώχειας τίθεται παράλληλα με το ζήτημα της αξιοπρέπειας. Έτσι το ανέδειξαν κυρίως οι πρόσφατες εξεγέρσεις στις χώρες της Β. Αφρικής. Είδαμε ανθρώπους (νέοι ήταν οι περισσότεροι) που με τη δράση τους διεκδικούσαν όχι μόνο το ψωμί που τους έλειπε, αλλά και το δικαίωμα να μην είναι ψωμοζήτες. Θα ’θελαν να έχουν λόγο στη διακυβέρνηση, και να μη τους αντιμετωπίζουν οι κρατούντες σαν μάζες για τις οποίες τα ψέματα που τους λένε έχουν λιγότερη σημασία από τα ελάχιστα λεφτά που τους δίνουν. Αυτοί οι ξεσηκωμένοι Ανατολίτες εξέπληξαν τη Δύση: απαίτησαν την κατάργηση του καθιερωμένου επίσημου δόλου! Μ’ άλλα λόγια, είχαν πάρει τα αιτήματα του Διαφωτισμού και τα ενεργοποίησαν μ’ έναν τρόπο ριζικό, εκεί που οι Ευρωπαίοι το είχαν εντελώς ξεχάσει. Η Ανατολή διδάσκει λοιπόν τη Δύση να ξαναπιάσει το νήμα που κόπηκε και να λύσει τους κόμπους που σχηματίστηκαν στο μεταξύ.

Αν χρειαστεί, είπαν οι εξεγερμένοι της Β. Αφρικής, θα χρησιμοποιηθεί και μαχαίρι για να λυθεί ο κόμπος. Αυτό σημαίνει ότι η βία γίνεται πολιτικό εργαλείο, υπόκειται σε μια θέληση που δεν έχει για τέρμα της απλώς το ξέσπασμα, την εκδίκηση εναντίον των κυβερνώντων. Είναι μια θέληση που επιδιώκει να φέρει στο προσκήνιο τους αφανείς και να τους δώσει δημόσιο ρόλο. Δεν ξέρουμε φυσικά αν αυτό ευοδωθεί. Σημασία όμως έχει ότι ένα πρόβλημα που φέρνει σε αμηχανία την Ευρώπη, οι πρώην υποτελείς της το αντιμετωπίζουν ως πρόκληση. Ψάχνουν να βρουν τους νέους ηγέτες τους. Το πιστεύουν ότι κάποιοι θα ξεπεταχτούν μέσα από τις παρατεταμένες κινητοποιήσεις, τη δράση, τις συζητήσεις. Απεναντίας, οι Ευρωπαίοι μεψιμοιρούν για την έλλειψη πολιτικών προσωπικοτήτων, θρηνολογούν για την υποδούλωση της πολιτικής στην οικονομία, βυθίζονται όλο και περισσότερο στη δυσπιστία τους απέναντι στην «κάστα» των κοινοβουλευτικών ανδρών που μοιάζουν στα μάτια τους με ανδρείκελα. Δεν μπορείς όμως να επιθυμείς την αναχαίτιση της χρηματοκρατίας και ταυτόχρονα να υποσκάπτεις τόσο πολύ την άσκηση της πολιτικής.

Γιατί αυτό συμβαίνει στην ευρωπαϊκή συνείδηση. Ο κλονισμός της εμπιστοσύνης της στους πολιτικούς τη σπρώχνει στην ιδιωτική σφαίρα για αναζήτηση παρηγοριάς. Όμως το άσυλο που ήξερε, δεν είναι πια ασφαλές. Καταργημένο από τον χείμαρρο των ειδήσεων που εισβάλλουν στο εσωτερικό του, διαβρωμένο από τους συνεχείς διαφημιστικούς ερεθισμούς, το νοικοκυριό είναι ανίκανο να προσφέρει την οικογενειακή θαλπωρή, τη στήριξη μεταξύ οικείων, την ικανοποίηση ότι είσαι «κάποιος» εφόσον είσαι μέλος της συγγενικής ομάδας.

Όχι δεν είσαι τίποτα, αν δεν βγεις έξω από το σπίτι σου. Αυτό φωνάζει η κοινωνία και καλεί το άτομο να ξαναριχτεί στις περιπέτειες. Οφείλει να ξεχωρίσει απ’ τους άλλους, να κερδίσει δηλαδή περισσότερα. Ο φαύλος κύκλος έτσι αρχίζει πάλι. Ανικανοποίητα πλήθη κυνηγούν το χρήμα, το αποκτούν, το χάνουν ξανά και διαμαρτύρονται κατά των πολιτικών που δεν τους προστάτεψαν αρκετά από τους αδηφάγους της αγοράς.

Αμφισβήτηση

Το μόνο που δεν κάνουν είναι ν’ αμφισβητήσουν τη συνθήκη που δένει σφιχτά τη ζωή τους μ’ αυτό που δεν είναι ζωή, αφού του λείπει το αίμα. Τι τρέχει λοιπόν στις φλέβες τους; Νερό; αέρας; ή κάποιοι αριθμοί; Μέχρι να το βρουν πάντως, σε άλλα μέρη, πιο θερμά, εκεί που πραγματικά βράζει το αίμα, άλλου τύπου άνθρωποι μάλλον θα εξακολουθήσουν να αγωνίζονται εναντίον της λογικής που θέλει να καταγγέλλουμε σαν καλοί ιδιώτες τους πολιτικούς, να τους ζηλεύουμε κρυφά, να εχθρευόμαστε τους πλουσίους και να περιμένουμε απ’ αυτούς που καταγγέλλουμε να τα βάζουν για λογαριασμό μας μ’ αυτούς που εχθρευόμαστε. Η λογική αυτή είναι ένα από τα ευρωπαϊκά εξαγώγιμα προϊόντα. Και σήμερα οι παλιές αποικίες το επιστρέφουν απούλητο.

ΠΗΓΗ: Δευτέρα, 28 Νοέμβριος 2011, http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_09/10/2011_458575

Στο όνομα του θεού

Μετανάστες και Πρόσφυγες από το παλιό εργοστάσιο της Πειραϊκής-Πατραϊκής στην Πάτρα

Από τότε μέχρι και σήμερα σκεφτόμαστε τι θα γίνει με το μέλλον μας, ποιά θα είναι η μοίρα μας. Όταν είμασταν στη χώρα μας, μας είπαν ψέμματα. Μας είπαν ότι στην Ευρώπη έχει δημοκρατία και εκεί θα έχουμε ανθρώπινα δικαιώματα. Αλλά εδώ είναι αλλιώς. Για να φτιάξουμε τη ζωή μας πρέπει να περάσουμε τα σύνορα αλλά στην ελλάδα αυτό είναι πολύ δύσκολο.

Αναγκαστικά πρέπει να γυρίσουμε γιατί μόνο από εδώ μπορούμε να φύγουμε. Θέλουμε να βρούμε έναν άλλο τόπο να ζήσουμε τη ζωή μας, επειδή στην Ελλάδα επικρατεί κακή κατάσταση. Όλοι μας γεννηθήκαμε από μια μάνα και ένα πατέρα. Μπορεί να μιλάμε διαφορετική γλώσσα, να είμαστε από διαφορετικές χώρες αλλά όλοι είμαστε αδέλφια.

Με την αστυνομία μιλήσαμε για τα προβλήματα μας αλλά όπως φαίνεται δεν έχουν σημασία γι αυτούς. Είτε στο πόλεμο στις χώρες μας είτε στην καθημερινή ζωή εδώ έχουμε πρόβλημα επιβίωσης. Ό,τι λέμε από το ένα αυτί μπαίνει και από το άλλο βγαίνει. Το μόνο που θέλουμε είναι μια ήρεμη ζωή. Μέχρι πότε πρέπει να είμαστε μακριά από τις οικογένειές μας; Γιατί δεν μας δίνουν χαρτιά να μπορούμε να ταξιδεύουμε πίσω στη χώρα μας και μετά πάλι στην Ευρώπη; Εσείς θα μπορούσατε να ζήσετε στο παλιό εργοστάσιο όπως ζούμε εμείς; Εσείς μπορείτε να τρώτε φαγητό από τα σκουπίδια; Έτσι η ζωή δεν αξίζει. Το ξέρετε ότι έχουμε ένα νεκροταφείο στη πάτρα για μετανάστες και πρόσφυγες;

Εμείς φύγαμε από τις χώρες μας για να ζήσουμε όχι για να πεθάνουμε.

Παρακαλούμε όποιον θα διαβάσει αυτό το κείμενο να αλλάξει ό,τι κακό σκέφτεται για εμάς. Αν κάποιος μετανάστης κάνει κάτι κακό δεν φταίμε όλοι γι’ αυτό. Ας μην αλλάζει πεζοδρόμιο όποιος μας βλέπει στο δρόμο. Κανένας θεός δεν θέλει να χτυπάς αδύναμους ανθρώπους, να τους συλλαμβάνεις, να τους κόβεις το νερό και το ρεύμα και να τους ταπεινώνεις. Όταν μαθαίνετε ότι ένας αστυνομικός χτυπάει άλλον ένα ανήλικο μετανάστη μην κλείνετε τα μάτια ή τα αυτιά σας.

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΑΣΦΑΛΕΙΑ

ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Μετανάστες και Πρόσφυγες από το παλιό εργοστάσιο της Πειραϊκής-Πατραϊκής

3-1-2012

Ο γύρος του θανάτου

Του Θωμά Κοροβίνη*

«Μερικά δημιουργήματα βγαίνουν από μία ανάγκη βαθύτατου χρέους…» ο συγγραφέας Θωμάς Κοροβίνης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για την βιωματική – δημιουργική πορεία -από την έμπνευση έως το τυπογραφείο- της συγγραφής του βιβλίου «Ο γύρος του θανάτου», των Εκδόσεων Άγρα.

 «…Τη δεκαετία του ’50 είχε διαμορφωθεί στη χώρα μας ένα σκηνικό, όπου όποιος πολίτης δεν είχε συμπεριφορά δουλική ή προσαρμοστική τουλάχιστον στις εξουσιαστικές και κοινωνικές νόρμες της εποχής, όφειλε συχνά να λογοδοτεί.

 Μικρό παιδί σφραγίστηκα από το κλίμα απαξίωσης του αυτοπροσδιορισμού και της αυτοδιάθεσης των ανθρώπων.

Ήταν κοινή συνείδηση στην Θεσσαλονίκη ότι ο Παγκρατίδης που εκτελέστηκε το 1968 ως «δράκος του Σέιχ Σου» υπήρξε ένα βολικό θύμα του ενοχικού εκείνου καιρού που τον εξέθρεψε.

Ένα παιδί του πάθους και της μοίρας, που η ιστορία του με βασάνιζε και το μυθιστόρημα που έφτιαξα γύρω από την τραγωδία του εκείνη την εποχή, προέκυψε περίπου σαν μια φυσιολογική γέννα.

Σκύβω πάντοντε πάνω απ’ τα απολωλότα. Μαζεύω τα τσαλαπατημένα άνθη που απομένουν από το ποδοβολητό και το σάρωμα.  Η πλούσια γλωσσική ποικιλία που χρησιμοποιώ δεν είναι φτιαχτή, έτσι μιλούσαν πριν από πενήντα χρόνια οι άνθρωποι.

Ένας νεαρός διορθωτής κειμένων ή τυπογράφος μπορεί και να ξενίζεται. Οι εποχές μοιάζει να αλλάζουν αλλά κατ’ ουσίαν επαναλαμβάνονται.

Ο βρόγχος που μας έπνιγε τον καιρό των Θεσσαλονικιών δράκων και του φονικού του Λαμπράκη, τότε που η κοινή ελληνική πιεζόταν απ’ την καθαρεύουσα αλλά πλουτίζονταν από λαϊκά και αργκοτικά τσαλίμια, ξανασχεδιάστηκε σε νέο λουσάτο ντιζάιν για τον μέχρι χτες επαναπαυμένο και ξεγελασμένο μας σβέρκο.».

* O συγγραφέας ΘΩΜΑΣ ΚΟΡΟΒΙΝΗΣ, φιλόλογος στη Μέση Εκπαίδευση, έζησε για μια οχταετία στην Κωνσταντινούπολη. Εδώ και χρόνια έρευνα πτυχές του ελληνικού και του τούρκικου λαϊκού πολιτισμού καθώς και τις σχέσεις μεταξύ τους. Συνεργάζεται με διάφορα περιοδικά πολιτιστικού προσανατολισμού.

Έγραψε τα βιβλία: Τουρκικές παροιμίες, Κανάλ ντ' Αμούρ, Τα πρόσωπα της Σωτηρίας Μπέλλου, Φαχισέ Τσίκα, Σκανδαλιστικές και βωμολοχικές ελληνικές παροιμίες, Κωνσταντινούπολη – Λογοτεχνική ανθολογία, Τούρκοι ποιητές υμνούν την Κωνσταντινούπολη, Ο Μάρκος στο χαρέμι, Το χτικιό της Άνω Τούμπας, Τρία ζεϊμπέκικα και ένα ποίημα για τον Γιώργο Κούδα, Οι Ασίκηδες – Εισαγωγή και ανθολογία της τουρκικής λαϊκής ποίησης από τον 13ο αιώνα μέχρι σήμερα, Οι Ζεϊμπέκοι της Μικρός Ασίας, Αφιέρωμα στον Στέλιο Καζαντζίδη, Θεσσαλονίκη 2005 – Ρεπορτάζ- Στον αδελφό Γιώργο Ιωάννου πού λείπει 20 χρόνια στην καταπακτή, Σμύρνη, μια πόλη στην λογοτεχνία, Όμορφη Νύχτα – Χρονογραφία-μυθιστόρημα για 20 χρόνια λαϊκού τραγουδιού στη Θεσσαλονίκη [ 1985-2005], Ο Καραγκιόζης λαϊκός τραγουδιστής.

Το βιβλίο του «Ο γύρος του θανάτου» των εκδόσεων Άγρα, ;ήταν υποφήφιο για το Βραβείο Αναγνωστών 2011. Επίσης, πρόσφατα, επιμελήθηκε το βιβλίο «Ημερολόγιο του 2012: Θεσσαλονίκη», Εκδόσεις Μεταίχμιο.

Είναι συνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής λαϊκών τραγουδιών.
Δισκογραφία: Από έβενο κι αχάτη, Φουζουλή: Λείλά και Μετζνούν, Τακίμια, Το Κελί. Συχνά παρουσιάζει συναυλίες με το δικό του ρεπερτόριο ή με θέματα του ρεμπέτικου και του λαϊκού τραγουδιού.

Απλωμένα χέρια

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Εφιάλτης δεν είναι η πέτρα

                    που τσακίζει τα μυαλά μας

Εφιάλτης είναι η μέρα

που θρυμματίζει τον ονειρόβραχό μας

                                         σε βοτσαλάκια

Εφιάλτης είναι η ίδια πάντα παρακμή

που δεν αφήνει ν’ ανθίσει η ζωή μας

Κι’ ο φόβος

που μας σκορπάει σαν πουλιά

Αλήθεια πως φαίνεται η γύμνια

                                              της ημέρας

σαν βγαίνουν στους δρόμους

      οι τρωγλοδύτες με τα καροτσάκια

σαν βγαίνουν επαίτες τα παιδιά

                        με τ’ απλωμένα χέρια.

Τότε είναι που σκοντάφτει η Ιστορία

                                   στο απάνθρωπο

και πέφτει σαν παλιάλογο, βογκώντας

Τότε είναι που γλύφει τις πληγές του

                                                  ο ποιητής

σαν το ψωριάρικο σκυλί

                       με το σπασμένο πόδι του

Πως αλλιώς αφού μ’ ένα νεύμα

                                                 στο φανάρι

σκοτώνεται η ελπίδα ενός πεινασμένου;

Γι’ αυτό όσοι ξέρουν να διαβάζουν

                                                  τον καιρό

βλέπουν την καταιγίδα να ‘ρχεται

                     κεραύνια και βρυσομάνα.

                           18 Δεκεμβρίου 2011, Γιάννης Ποταμιάνος

Πόλεμος

Του Γιώργου Σαρρή

Ποια είναι επι τέλους η περιβόητη "κυβέρνηση Παπαδήμου" που καλείτε τους πάντες να την στηρίξουν;

Γιατί δε λέτε πως  μιλάτε για την κυβέρνηση μαύρου μετώπου των 3 κομμάτων που ψήφισαν το μνημόνιο που μας έφερε εδώ; Του μνημόνιου που Έλληνες και ξένοι ειδικοί θεωρούν πλέον οτι απέτυχε ολοκληρωτικά να "ρυθμίσει" και να επανακινήσει την οικονομία, του μνημόνιου που απορρίπτει ολοκληρωτικά και μισεί κυριολεκτικά ο λαός. Παρ’ όλα αυτά επιμένετε.

Στην παραπέρα εξαφάνιση όσων έχουν απομείνει. Στην αύξηση των στρατιών ανέργων και φτωχών. Στη συνέχιση του κλεισιματος μικρομάγαζων κι επιχειρήσεων. Στο τελικό και ολοκληρωτικό γκρέμισμα της κοινωνίας με μόνο "κέρδος" την πιθανή βελτίωση κάποιων αριθμών μετα από 10-15 χρόνια που δεν θα έχουν κανένα νόημα για μας.

Τι μας ζητούν να στηριξουμε; Ας μας πουν επιτέλους. Γιατι δεν μας ξεκαθαρίζουν ποιες είναι επιτέλους οι "μεταρυθμίσεις" που "πρέπει οπωσδήποτε να γίνουν"; Τι ακριβώς εννοούν με την περίφημη "μείωση δημοσίων δαπανών"; Κλείσιμο σχολείων και νοσοκομείων; Κατάργηση μισθών και συντάξεων;

Τι θέλουν επιτέλους;

Γιατί δεν βγαίνει ο ίδιος ο "Πρωθυπουργός της ελπίδας" να μας τα ξεκαθαρίσει χωρίς να κρύβεται πίσω από γενικολογίες, συγκρατημένα χαμόγελα και ψεύτικα σκορπίσματα μιας χρυσόσκονης ελπίδων που θα την πάρει το πρώτο αεράκι της σκληρής πραγματικότητας;

Τί θέλετε "να στηρίξουμε όλοι μας";

Την νέα  φοροεπιδρομή; Την κυβέρνηση που τολμάει να φορολογήσει εισοδήματα των 5000 ευρώ ρε αχρείοι; Που έχει το "σθένος" να εξοντώσει οικογένειες με 3 παιδιά και εισόδημα 9000 ευρώ;;;

Που ανάγκασε εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες να επιστρέψουν τις πινακίδες των αυτοκινήτων τους που πλήρωσαν κανονικότατα και είναι δικά τους, επειδή δεν έχουν να πληρώσουν το σηματάκι; Που έχουν υποχρεώσει φτωχούς ανθρώπους να βγάζουν το χειμώνα με σβηστά καλοριφέρ επειδή δεν μπορούν να βάλουν ούτε δυο σταγόνες πετρέλαιο; Και που την ίδια στιγμή μας ανακοινώνει, μέσω τηλεόρασης φυσικά αφού κανείς δεν αναλαμβανει να χρεωθεί το κόστος, ότι από 15/10 θα έχουμε πλήρη εξίσωση πετρελαίου θέρμανσης και πετρελαίου κίνησης;

Σ' αυτά θέλετε τη στήριξή μας; Τη στήριξη στα νέα ψέμματα που λέτε πως "δεν θα υπάρξουν νέα μέτρα γιατί δεν τα αντέχει ο λαός" ενώ στο άλλο δωμάτιο γράφονται οι νέες λίστες μέτρων; Και την ίδια ώρα ανακοινώνονται ως θετικές ειδήσεις οι πακτωλοί φθηνών δανεικών δις με 1% επιτόκιο από την ΕΚΤ προς τις τράπεζες. Αλλά από κυβερνήσεις τραπεζιτών ή υπαλλήλων τους τι μπορεί να περιμένει κανείς.

Ας βρεί πρώτα  τα κότσια λοιπόν ο "συμπαθής" Πρωθυπουργός, που κανείς μας δεν ψήφισε, να βγει και να μας τα πει κατάμουτρα ολα αυτά, βάζοντας το χαρτί της δημοφιλίας του πάνω στο τραπέζι, ας βγεί ο λαλίστατος Ε. Βενιζέλος που έχει επίσης καταπιεί τη γλώσσα του τελευταία τρέμοντας μήπως χάσει ψήφους στην εσωκομματική μάχη, κι ύστερα να ξαναμιλήσει ο πονηρός περίγυρος για στήριξη.

Οσο για τον πόλεμο που είπε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πως κάνουν δήθεν τα ΜΜΕ στον Πρωθυπουργό προφανώς ας αφήσει καλύτερα τους αντιπερισπασμούς γιατί θυμωνει  κόσμος.

Άλλος είναι ο πόλεμος που γίνεται. Ο πόλεμος εξόντωσης των απλών ανθρώπων αυτού του λαού, ο πόλεμος του κεφαλαίου ενάντια στην εργασία και τα κοινωνικά δικαίωματα.

Και σ' αυτό τον πόλεμο μόνο μια απάντηση μπορεί να υπάρχει. Πόλεμος.

ΠΗΓΗ: Αναρτήθηκε από Γιώργος Σαρρής, Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2012, http://giorgossarris.blogspot.com/2012/01/blog-post_03.html. Το είδα: http://seisaxthia.blogspot.com/2012/01/blog-post_2164.html

Αντεφιαλτικό μέτωπο!….

Του παπα Ηλία Υφαντή

Το εφιαλτικό μέτωπο μας είναι γνωστό. Είναι το ανθελληνικό μέτωπο της εχθροπάθειας, που βρίσκεται στην υπηρεσία των τοκογλύφων της 3μερούς, της Μπίλντεμπεργκ και του 4ου Ράιχ. Το μαύρο, όπως λέγεται, μέτωπο της τρόικας των παπαδημίων.

Και δεν πρέπει καθόλου να μας ξεγελάει το γεγονός ότι κάποιοι απ’ αυτούς παρουσιάζονται να κόπτονται, δήθεν, για τα εθνικά ζητήματα. Όπως, για παράδειγμα, για το «σκοπιανό».

Πρόκειται για αλλοπρόσαλλες ψηφοθηρικές κωλοτούμπες. Γιατί δεν είναι δυνατόν να ενδιαφέρεται κάποιος, τόσο πολύ για το «σκοπιανό», όταν ψηφίζει την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας της πατρίδας του και το ξεπούλημά της

Και το ευχάριστο είναι ότι απέναντι στο μνημονιακό μπλοκ πάει, προς το παρόν να δημιουργηθεί – γύρω απ’ το Συνασπισμό – και ένα αντιμνημονιακό.

Έτσι έχουμε τη σημαντική προσχώρηση, στο Συνασπισμό, μιας αξιόλογης φωνής, όπως είναι αυτή της Σοφίας Σακοράφα. Και την πρόθεση να προσχωρήσει, όπως ακούσαμε από τον ίδιο, και ο Παναγιώτης Καμένος. Μια απ’ τις πιο ισχυρές φωνές του τωρινού κοινοβουλίου. Και ενδεχομένως και άλλοι, που δεν γνωρίζουμε. Όπως ο Γιάννης Δημαράς, κλπ…

Μακάρι στο αντιμνημονιακό μπλοκ να προστεθούν και άλλοι. Όσο γίνεται περισσότεροι. Και να μην καταφρονήσουν καθόλου, όπως λέει και ο Παύλος, τη νεότητα του κ. Τσίπρα.

Γιατί ίσα-ίσα η μέχρι τώρα παρουσία του στη Βουλή έχει αποδείξει ότι είναι κατά πολύ ανώτερος από κάποιους άλλους, που η ωριμότητά τους, τους έχει καταντήσει, καθώς θα έλεγε και ο Σαίξπηρ, στο μη περαιτέρω και μη αναστρέψιμο σάπισμα….

Φαίνεται δε πως στην ίδια συχνότητα με το Συνασπισμό κινούνται και άλλα αντιμνημονιακά κόμματα ή κινήματα. Όπως το λαϊκό κίνημα ή η Ένωση των Αποστράτων, κλπ..

Ακόμη και κόμματα ή κινήματα με θρησκευτικό (χριστιανικό) προασανταολισμό:

Όπως η Χριστιανική Δημοκρατία του αείμνηστου μεγάλου αγωνιστή Νίκου Ψαρουδάκη και των επίσης αξιόλογων συνεχιστών του έργου του.

Και η Δημοκρατική Αναγέννηση του Νέστορα της Βουλής Στέλιου Παπαθεμελή. Στην οποία εντάσσεται – αν δεν κάνω λάθος και η προσπάθεια του Ηλία Σταμπολιάδη. Ή το Πατριωτικό Μέτωπο του πάντα δυναμικού και μαχητικού Σταύρου Βιτάλη. Και πολλών άλλων, που δεν γνωρίζω ….

Ένα ανάλογο μέτωπο είχε δημιουργηθεί και λίγο μετά τη μεταπολίτευση.

Οπότε μεσουρανούσε το άστρο του «εθνάρχη» Καραμανλή και το άλλο του ανερχόμενου Αντρέα.

Των οποίων τα κόμματα στη συνέχεια εξελίχτηκαν σε Συμπληγάδες –  Σκύλλα και Χάρυβδη – ανάμεσα στις οποίες συνθλίβεται και καταβαραθρώνεται η Ελλάδα και ο ελληνισμός.

Για ν’ αποτελούν, ιδιαίτερα τώρα, θανάσιμη απειλή, εξαιτίας της ευπιστίας ή της ιδιοτέλειας ενός μέρους του λαού. Παρότι βρίσκονται, λόγω της κατά συρροή εξαπάτησης του λαού και της ληστρικής τους πολιτικής και των απειράριθμων σκανδάλων τους, στο ναδίρ της αξιοπιστίας τους…

Πάντως οι οποιεσδήποτε μεμονωμένες κινήσεις, σ’ αυτή τη φάση, είναι στο έπακρο ανεδαφικές και καταδικασμένες σε αποτυχία.

Αλλά και θα συντελέσουν στην ευχερέστατη επικράτηση του μαύρου και σκοτεινού μπλοκ των εφιαλτικών μνημονιακών δυνάμεων. Γιατί θα τους δώσουν το φιλί της ζωής. Τη στιγμή βρίσκονται σε διαμετρική αναντιστοιχία προς τη συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων. Και πνέουν τα λοίσθια. Και θα τους δώσει τη δυνατότητα να ολοκληρώσουν το καταχθόνιο έργο τους.

Κι αυτό θα ήταν το μεγαλύτερο έγκλημα, που θα μπορούσε να διαπράξει κάποιος, αυτή τη στιγμή, σε βάρος της πατρίδας και του μέλλοντος του ελληνικού λαού.

Βέβαια ο καθένας έχει τις προσωπικές και τις κομματικές του φιλοδοξίες. Και τον ιδεολογικό του προσανατολισμό. Αλλά πάνω απ’ τις προσωπικές φιλοδοξίες και ιδεολογικές ιδιοπροσωπείες του καθενός, όπως θα ’λεγε και ο μακαρίτης ο Χριστόδουλος, βρίσκεται, όπως ξανά ’χουμε τονίσει, η σωτηρία της πατρίδας.

Άλλωστε χρειάζεται να θυμούμαστε κάποτε ότι και οι αρχαίοι Έλληνες, παρότι αποτελούσαν κάθε πόλη και ιδιαίτερη επικράτεια, εντούτοις, προ του κοινού κινδύνου, μόνοιαζαν. Και αντιμετώπιζαν με επιτυχία τους εξ ανατολών βάρβαρους επιδρομείς.

Όπως εμείς σήμερα καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε τους εκ της Εσπερίας-και όχι μόνο-εναντίον της πατρίδας μας επελαύνοντες βαρβάρους. Και τους ντόπιους εφιάλτες.

Που δυστυχώς άλλοτε αποτελούσαν εξαιρέσεις. Αλλά σήμερα φτάσαμε στο κατάντημα να αναδεικνύονται κυβερνήτες. Ακόμη, δυστυχώς, και με τη ψήφο των Ελλήνων.

Και ακόμη δυστεχέστερα με την πολυδιάσπαση του πολυκκοματισμού των υγιών δυνάμεων, που κατακερματίζουν την συντριπτική πλειονότητα του λαού.

Και την παραδίδουν βορά στα αδηφάγα και αδυσώπητα τέρατα της τοκογλυφίας και της εφιαλτοκρατίας…

παπα-Ηλίας, 2-01-2012,  http://papailiasyfantis.wordpress.com/2012/01/02/%…BF/

Μας απειλούν με συσσίτια!  Οι άνανδροι!

Της Σοφίας Βούλτεψη

Αν καταλάβαμε καλά από τα πρωτοχρονιάτικα μηνύματα των κρατούντων, πάμε γραμμή για τα συσσίτια. ΟΛΟΙ! Διότι ουδείς εχέφρων μπορεί να υποστηρίξει πως με τη «συλλογική προσπάθεια» στην οποία αναφέρθηκε ο πρωθυπουργός κ. Παπαδήμος – και η οποία μεταφράζεται σε πειθήνια αποδοχή της βαριάς φορολογίας και των περικοπών – μπορεί να βγει το χρέος της χώρας.

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται με δραματικό τρόπο. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η άρχουσα τάξη στάθηκε ανίκανη να διαχειριστεί επ’ ωφελεία της χώρας τη Νίκη και τον πλούτο της Εθνικής Αντίστασης και τη φήμη που είχε αποκτήσει το ελληνικό μεγαλείο σε όλον τον κόσμο, πράττοντας το ακριβώς αντίθετο:

Δεν απέτρεψε την εμφύλια σύρραξη, με αποτέλεσμα να μηδενιστεί η χώρα και να περάσει ο λαός πενήντα χρόνια μέσα στην ανέχεια και στον διχασμό. Τι θα πει, κ. πρωθυπουργέ, «πρέπει να συνεχίσουμε με αποφασιστικότητα την προσπάθεια»; Ποιοι να συνεχίσουμε την προσπάθεια; Διότι μέχρι σήμερα, το μόνο που συμβαίνει είναι να υποβάλλεται σε θυσίες ο λαός (οι οποίες – ό,τι και να λέτε και πήγαν και θα πάνε χαμένες, όπως δείχνουν οι αριθμοί), ενώ τόσο η προηγούμενη, όσο και η δική σας κυβέρνηση (που είναι η προηγούμενη) ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΤΙΠΟΤΕ.

Και τι θα πει «για να μην μεταβληθεί η κρίση σε μια άτακτη, καταστροφική χρεοκοπία. Για να παραμείνουμε στο ευρώ. Για να επανέλθουμε σε τροχιά ανάπτυξης και να μειώσουμε την ανεργία»;

Αν εννοείτε πως στην περίπτωση που η κρίση μεταβληθεί σε άτακτη χρεοκοπία και φύγουμε από το ευρώ, θα φταίει το γεγονός πως δεν υπήρξε «συλλογική προσπάθεια», σας λέμε πως ΟΧΙ. Αν συμβούν όλα αυτά, υπεύθυνοι θα είναι αυτοί που σας παρέδωσαν την εξουσία και εσείς προσωπικώς.

Είναι άνανδρο να μην κάνεις τίποτε, ενώ γι’ αυτό ανέλαβες μια θέση και μετά να ρίχνεις τα βάρη στους άλλους, που ούτε κυβερνούν, ούτε σχεδιάζουν, ούτε γνώση των γεωπολιτικών συμφερόντων που αναπτύσσονται έχουν, ούτε να παρέμβουν σ’ αυτά μπορούν, ούτε βρίσκονται σε θέση ή διαθέτουν τις αναγκαίες γνώσεις για να σχεδιάσουν και να διαπραγματευτούν.

Αν είχατε κάποιο μήνυμα να στείλετε, αυτό έπρεπε να το στείλετε μόνο στον εαυτό σας. Το ίδιο και ο κ. Παπανδρέου, που επιμένει να λέει ότι «καταφέραμε να στεκόμαστε όρθιοι». Και ότι «όλοι μαζί» γίναμε «σοφότεροι», αποκτήσαμε «προσωπική και συλλογική αυτογνωσία» και πως «πρέπει να συνεχίσουμε τον αγώνα».

Μιλάμε για τον πρώτο πληθυντικό που σκοτώνει. Διότι προσωπικά ο ίδιος ο κ. Παπανδρέου ούτε έλαβε μέρος σε καμιά συλλογική προσπάθεια, ούτε αισθάνθηκε στο πετσί του τις συνέπειες της καταστροφικής πολιτικής του και της εκ μέρους του κατασυκοφάντησης της χώρας.

Από την στιγμή που ο κ. Παπανδρέου εξακολουθεί να είναι σε θέση, μετά από όλα αυτά, να στέλνει πρωτοχρονιάτικά μηνύματα, χωρίς να αισθάνεται την παραμικρή ανάγκη να απολογηθεί και χωρίς να έχει τιμωρηθεί, δεν μπορούμε να μιλάμε για αποκατάσταση της ηθικής και της δικαιοσύνης, που πρέπει να αποδοθεί.
Επίσης δεν αντιλαμβάνομαι τι νόημα έχει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας από τη μια να ζητά υπεράσπιση των αδυνάμων και από την άλλη να υποστηρίζει πως γίνεται πόλεμος στον κ. Παπαδήμο, ένας πόλεμος, που όπως είπε, τον βλέπει «στις εφημερίδες με σχόλια που θα μπορούσαν να μην γίνονται»!

Πώς γίνεται δηλαδή να υπερασπίζεται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συγχρόνως και τους αδυνάμους και την κυβέρνηση Παπαδήμου, η οποία επιβάλλει τα μέτρα που πλήττουν τους αδυνάμους; Δηλαδή, κ. Πρόεδρε, ποια είναι τα σχόλια «που θα μπορούσαν να μην γίνονται»;

Ότι ο κ. Παπαδήμος δέχθηκε να λειτουργεί με ένα υπουργικό συμβούλιο πενήντα ατόμων, οι σαράντα από τους οποίους είναι οι προηγούμενοι ανίκανοι; Ότι δύο μήνες τώρα δεν έχει αλλάξει τίποτε, δεν έχει καν προχωρήσει το PSI; Ότι το μόνο που ζητά (ο κ. Παπαδήμος) είναι θυσίες και πάλι θυσίες; Ότι μόνο λόγια λέει κι’ αυτός για ανάπτυξη και ανάταξη και στην πράξη δεν έχει λάβει ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ προς αυτήν την κατεύθυνση;

Και τι είναι αυτά περί Ιταλίας που επίσης αντιμετωπίζει δυσκολίες, αν και η κυβέρνησή της έχει λιγότερα μέλη; Τι προβλήματα έχει η κυβέρνηση της Ιταλίας και δεν τα ξέρουμε; Ότι κάτι είπε ο Μπερλουσκόνι;  Δικαιολογεί δηλαδή ο Πρόεδρος αυτό το πρωτοφανές αίσχος, αυτό το απίστευτο συνονθύλευμα ανικάνων και φιλοδόξων; Ακατανόητα πράγματα που δείχνουν ότι έχουν ανάψει στο φουλ οι μηχανές για διάσωση των καταστροφέων της χώρας, στους οποίους σύντομα θα προστεθεί και ο κ. Παπαδήμος.

Επίσης, δεν αντιλαμβανόμεθα σε ποιον απευθύνθηκε ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Προβόπουλος όταν, σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή» διεκτραγώδησε την κατάσταση που θα επικρατούσε στη χώρα, αν επιστρέφαμε στη δραχμή.

Όπως είπε, τα πρώτα χρόνια θα βρισκόμασταν σε αληθινή κόλαση, καθώς «θα παρουσιαστούν σημαντικές ελλείψεις σε καύσιμα, πρώτες ύλες, ακόμη και σε αγροτικά προϊόντα. Τα σχολεία, τα νοσοκομεία και γενικά οι δημόσιες υπηρεσίες θα αντιμετωπίσουν δυσκολίες στη λειτουργία τους. Ελλείψει καυσίμων, ο στρατός και η αστυνομία δεν θα μπορούν να κινούν τα οχήματα».

Προειδοποίησε επίσης ότι σε τέτοιες ανώμαλες καταστάσεις, αυτοί που κυρίως χάνουν είναι οι πολλοί και οι αδύνατοι, ενώ αυτοί που επωφελούνται είναι οι λίγοι επιτήδειοι.

Σωστά. Η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η χώρα οδηγήθηκε στον εμφύλιο και στο τέλος επικράτησαν οι μαυραγορίτες και οι συνεργάτες των κατακτητών. Αλλά και… λάθος! Διότι δεν επικρατούν σήμερα οι ίδιες συνθήκες από πλευράς βιοτικού επιπέδου του λαού και ενημέρωσης.

Οπότε, κ. Προβόπουλε, θα χάσουν μεν οι πολλοί και οι αδύνατοι, αλλά κάποιοι μπορεί να χάσουν το κεφάλι τους.  Αφήστε, λοιπόν, όλοι σας τις κινδυνολογίες, διότι δεν αντιλαμβανόμαστε σε ποιους απευθύνεται αυτή η ομοβροντία του τύπου… μέτρα, δυσκολίες, αμάν έρχεται πάλι η τρόικα και τι θα κάνουμε. Αφήστε όλοι σας τα περί ανάγκης συλλογικότητας (δηλαδή «πληρώστε και μη μιλάτε») και πείτε μας ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΤΕ ΕΣΕΙΣ! Διότι μέχρι στιγμής ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΚΑΝΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΤΕ ΤΗ ΧΩΡΑ.

Οι πολιτικοί και οι οικονομικοί παράγοντες της χώρας δεν αρκεί να μιλούν γενικά και αόριστα για συλλογικότητες (δηλαδή… πληρώστε) και μελλοντικές ελπίδες. Οφείλουν να πουν τώρα τι έχουν σχεδιάσει να κάνουν άμεσα.

Θα βγουν στο εξωτερικό να εξηγήσουν τις δυνατότητες της χώρας χωρίς να την συκοφαντούν; Θα παραπέμψουν τους συκοφάντες για εθνική προδοσία; Θα φέρουν επενδύσεις (κανονικές, όχι αυτές για τις οποίες μιλούν στις συναντήσεις τους ο Παπαδήμος και ο Χρυσοχοΐδης); Θα δεσμευτούν οι κινδυνολογούντες σε κάτι χωρίς – για μια φορά – να αναμιγνύουν τον λαό;

Τι θα κάνουν; Θα διαπραγματευτούν καλύτερα, θα βγάλουν πετρέλαια, θα ζητήσουν πίσω τα κλεμμένα αρχαία από τα οποία κόβουν μονέδα οι δανειστές μας, θα πουλήσουν σήμερα (χθες) τον ήλιο στους Γερμανούς που τον χρειάζονται, θα υιοθετήσουν επιτέλους την τακτική του μαστίγιου και του καρότου, βάζοντας στο τραπέζι ακόμη και τις γερμανικές οφειλές;

Θα καταλάβουν ότι η λύση του οικονομικού προβλήματος της Ελλάδας περνά μέσα από την ενεργειακή αυτοτέλεια της Γερμανίας, η οποία έχασε δύο παγκοσμίους πολέμους επειδή έμειναν από βενζίνη τα άρματά της – οπότε, σε καιρό ειρήνης και με δεδομένο ότι μέχρι το 2020 θα κλείσουν τα ευρισκόμενα σε γερμανικό έδαφος πυρηνικά εργοστάσια, υπάρχει κίνδυνος να μείνουν από ενέργεια τα εργοστάσιά της;

Επί όλων αυτών δεν ακούσαμε τίποτε. Οι μεγάλοι οικονομολόγοι και οι μεγάλοι τεχνοκράτες το έχουν ρίξει στην ανάγκη για κοινωνική συνοχή και φιλανθρωπία. Την ώρα που είναι βέβαιο πως μόνο πολιτική λύση (σε συνδυασμό με σοβαρά μέτρα ανάταξης) μπορεί να δοθεί στο πρόβλημά μας, ακούμε τα ίδια και τα ίδια.

Το Πρόγραμμα «Ήλιος», στο οποίο αναφέρθηκε και πάλι ο Σόιμπλε πρωτοχρονιάτικα, εξακολουθεί να καρκινοβατεί.

Η Κύπρος ανακοινώνει τα σημαντικά αποτελέσματα από τις έρευνες για φυσικό αέριο και εμείς, χρόνια μετά, είμαστε ακόμη στο «Θα βγάλουμε πετρέλαια».

Η έννοια της διαπραγμάτευσης και της άσκησης πίεσης έχει εξαφανιστεί. Καμιά υπόσχεση ότι θα μπουν επιτέλους στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων τα μεγάλα θέματα της Ελλάδας: Οι εξοπλισμοί και η μη εφαρμογή της Συνθήκης της Λισαβόνας, ο τεράστιος όγκος λαθρομεταναστών και το κόστος για την ελληνική οικονομία (έχουν βουλιάξει τα νοσοκομεία μας), οι γερμανικές οφειλές που είναι απόλυτα νόμιμο να διεκδικηθούν.

Ο άνθρωπος (Παπακωνσταντίνου), που εξαιτίας του ανέβηκε τεχνητά το έλλειμμα της χώρας, είναι υπεύθυνος για τα πιο σοβαρά θέματα της χώρας – το Πρόγραμμα Ήλιος και τα Πετρέλαια. Είναι δυνατόν ο άνθρωπος που έλαβε ενεργά μέρος στον μηδενισμό της χώρας να την αγαπά και να αγωνίζεται γι’ αυτήν, έχοντας την ευθύνη των πιο κρίσιμων τομέων;

Ο άνθρωπος (Παπανδρέου) που είναι ο κατ’ εξοχήν υπεύθυνος για τον μηδενισμό της χώρας δια της συκοφάντησής της, στέλνει στους «διεφθαρμένους» μηνύματα… ενότητας και συλλογικής προσπάθειας.

Και ο πρώην σύμβουλος αυτού του καταστροφέα, είναι σήμερα πρωθυπουργός της χώρας. Όλοι μαζί, μας απειλούν ότι θα πάμε στα συσσίτια. Αντί να διαπραγματευτούν με τους ξένους, απειλούν τον λαό τους. Οι άνανδροι!

ΠΗΓΗ: 02/01/2012, http://www.elzoni.gr/html/ent/254/ent.17254.asp

Για τους χριστιανούς της Μέσης Ανατολής – Μέρος ΙΙ

Οι χριστιανοί στην Μέση Ανατολή: Χτίζοντας γέφυρες ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση, ανάμεσα στο παλιό και το νέο

Του Παντελή Καλαϊντζίδη*

Συνέχεια από το Μέρος Ι

Πλάι, όμως, σε αυτά τα τόσο θετικά και ελπιδοφόρα σημεία, οφείλω να ομολογήσω ότι υπάρχουν και ανησυχητικά σημάδια στα οποία και θα ήθελα να αναφερθώ με συντομία στη συνέχεια της παρουσίασής μου:

1. Η κοινοτιστική (communitarian), και όχι απλώς κοινοτική (communal) συγκρότηση των χριστιανικών κοινοτήτων και εκκλησιών στη Μέση Ανατολή. Παρά την ανοιχτή προς τη Νεωτερικότητα και τον εκσυγχρονισμό στάση τους, οι χριστιανοί της περιοχής, ίσως και λόγω του ότι είναι παντού μειονότητα και αισθάνονται αμυνόμενοι, φαίνεται να βρίσκουν ασφάλεια και καταφυγή σε αυτό το σχήμα. Αδυνατούν συνήθως να κατανοήσουν τον κόσμο έξω από τα κοινοτιστικά σχήματα· δεν μπορούν τις πιο πολλές φορές να σκεφτούν τον εαυτό τους ξέχωρα από το πλαίσιο ή και τη μοίρα της κοινότητάς τους.

Μην έχοντας παρά ελάχιστα αναπτύξει συνείδηση εξατομίκευσης και αυτονομίας, κατανοούν την κοινωνία όχι ως δημιούργημα των πολιτών, αλλά ως άθροισμα και συνισταμένη των θρησκευτικών ή εθνο-πολιτισμικών κοινοτήτων. Όντας οι ίδιοι, πολλές φορές, πολίτες δεύτερης κατηγορίας, χωρίς ουσιαστικά την εμπειρία του αυτοσυνείδητου και υπεύθυνου, ως προς τις αποφάσεις του, ατόμου/προσώπου, προσλαμβάνουν τον κόσμο κυρίως μέσα από την κοινοτιστική προοπτική και διαμεσολάβηση, αποδίδοντας, φυσικώ τω λόγω, προτεραιότητα στην κοινότητα και στους συλλογικούς-πολιτισμικούς αλλά και στους φυσικούς κληρονομημένους δεσμούς και θεσμούς έναντι του ατόμου/προσώπου, των δικαιωμάτων και των ελευθεριών του. Γι’ αυτό και τα προβλήματα που παρουσιάζονται από αυτήν την κοινοτιστική διάρθρωση των κοινωνιών και των εκκλησιών στην Μέση Ανατολή είναι πολλά και ποικίλα, και αναφέρθηκαν ήδη αρκετές φορές στο παρόν συνέδριο. Το πρόβλημα είναι ότι μια ορισμένη θεολογία — και μάλιστα στο όνομα της θεολογίας του προσώπου — σπεύδει να δικαιολογήσει και να δικαιώσει θεολογικά τον κοινοτισμό και την κυριαρχία του προνεωτερικού παραδείγματος στην Ορθοδοξία, παραμένοντας έτσι ουσιαστικά ανυποψίαστη για τα νεωτερικά και χειραφετητικά στοιχεία που κόμισε ο αρχέγονος χριστιανισμός αλλά και η ίδια η Ορθοδοξία στην Ιστορία[6].

2. Συναφές προς το παραπάνω είναι και το γεγονός ότι στις περισσότερες των περιπτώσεων, οι χριστιανικές κοινότητες και εκκλησίες, όπως και γενικότερα οι κοινωνίες της Μέσης Ανατολής, μαζί ή και παράλληλα προς τα «νεωτερικά» χαρακτηριστικά στα οποία αναφερθήκαμε, παρουσιάζουν έντονα αρχαϊκά και πατριαρχικά στοιχεία. Η συνύπαρξη αυτή παραδοσιαρχίας και εκσυγχρονιστικών τάσεων, πατριαρχικών και νεωτερικών δομών, αποτυπώνεται με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο στη θέση της γυναίκας όχι μόνο στις κοινωνίες της Μέσης Ανατολής που κυριαρχούνται από το Ισλάμ, αλλά και στις ίδιες τις εκκλησίες, και μάλιστα στις ορθόδοξες, που υποτίθεται πως είναι φορείς ενός άλλου ήθους και μιας άλλης πραγματικότητας, αυτής του «ουκ ένι άρσεν και θήλυ» (Γαλ. 3:28).

3. Η κοινοτιστική δομή και συγκρότηση των εκκλησιών στην Μέση Ανατολή, ως αποτέλεσμα του ομολογιακού κατακερματισμού του χριστιανισμού και της μετατροπής των χριστιανών σε μειοψηφία, έχει ακόμη μία σοβαρή επίπτωση, αυτή του εκκλησιαστικού κουλτουραλισμού, της κατανόησης δηλαδή της πίστης και της Εκκλησίας με όρους ταυτότητας και πολιτισμού, και της συνακόλουθης σύγχυσης ανάμεσα στους κοινωνιολογικά και πολιτισμικά χριστιανούς και τους χριστιανούς χωρίς άλλους προσδιορισμούς. Βέβαια το φαινόμενο αυτό απαντάται πάρα πολύ συχνά και εκεί όπου ο χριστιανισμός είναι πλειοψηφούσα θρησκεία, όπως στην Ελλάδα, τη Ρωσία και τις ορθόδοξες βαλκανικές χώρες. Όπως έχω μάλιστα υποστηρίξει σε πρόσφατο άρθρο μου στο περιοδικό Istina[7], αποτελεί το σοβαρότερο ίσως πρόβλημα για την Ορθοδοξία, η οποία, στις εκτός ιεραποστολής περιοχές, λόγω ακριβώς του γνωστού στενότατου ―έως ταυτίσεως ορισμένες φορές― συνδέσμου Εκκλησίας και έθνους, Εκκλησίας και τοπικών/πολιτισμικών παραδόσεων, αυτό που φαίνεται να χρειάζεται επειγόντως είναι μία αποδέσμευση από τους συγκεκριμένους πολιτισμούς και τις τοπικές παραδόσεις (deculturation), μία επανιεράρχηση προτεραιοτήτων ανάμεσα στα θεολογικά και πολιτισμικά κριτήρια, μία νέα ισορροπία ανάμεσα στο τοπικό και το οικουμενικό, στο επί μέρους και το καθολικό, και όχι τόσο τον εμπολιτισμό (inculturation). Αυτή, όμως, η σύνδεση της ιστορικής Ορθοδοξίας με έναν συγκεκριμένο τόπο και πολιτισμό, φαίνεται να είναι και το σοβαρότερο πρόβλημα ―αλλά δυστυχώς όχι το μόνο― για την προσαρμογή της Ορθοδοξίας στις νέες συνθήκες της παγκοσμιοποίησης, όπου σύμφωνα με τον Γάλλο καθηγητή Olivier Roy[8], ειδικό του πολιτικού Ισλάμ και του θρησκευτικού φαινομένου, στις νέες συνθήκες της παγκοσμιοποίησης, της δορυφορικής τηλεόρασης, του ίντερνετ και των άϋλων δικτύων, οι θρησκείες που είναι υπερβολικά δεμένες ή ταυτισμένες με έναν τόπο ή με έναν πολιτισμό, όπως η Ορθοδοξία και ο Ρωμαιοκαθολικισμός, έχουν μεγάλη δυσκολία προσαρμογής. Αντιθέτως, οι θρησκευτικές παραδόσεις που διακρίνονται για την μεγάλη τους κινητικότητα και την αποδέσμευση από μια συγκεκριμένη κουλτούρα και από τον εγκλεισμό τους στα στενά γεωγραφικά πλαίσια, όπως ο Προτεσταντισμός και το σαλαφιτικό Ισλάμ, κινούνται με μεγαλύτερη άνεση και έχουν μεγαλύτερη «επιτυχία» στην «ελεύθερη» θρησκευτική αγορά.

4. Η κατανόηση, όμως, της πίστης και της Εκκλησίας με όρους ταυτότητας και πολιτισμού έχει πολύ συχνά ως συνέπεια την εργαλειοποίησή της και τη χρήση της για αλλότριους σκοπούς, εθνικούς, κοινωνικούς, κλπ, όσο θεμιτοί και νόμιμοι κατά κόσμον και αν είναι αυτοί οι σκοποί. Η πίστη παύει τότε να αποτελεί τον έσχατο και υπέρτατο σκοπό και μεταβάλλεται σε μέσο για την πραγματοποίηση άλλων στόχων και σκοπών. Το φαινόμενο είναι γνωστό στον ορθόδοξο χώρο λόγω των εθνικών εκκλησιών και της στράτευσής τους στην εθνική ιδέα και τις εθνικές αφηγήσεις των επιμέρους εθνικών κρατών. Και παρότι ο εθνοφυλετισμός έχει καταδικαστεί από τη Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως του 1872, εξακολουθεί εντούτοις να ορίζει ουσιαστικά το πλαίσιο οργάνωσης και δράσης των Ορθοδόξων Εκκλησιών στον σύγχρονο κόσμο. Βεβαίως, στην περίπτωση της Μέσης Ανατολής, δεν έχουμε να κάνουμε με αυτήν ακριβώς την περίπτωση, καθώς η μειοψηφική, από πληθυσμιακή άποψη, παρουσία των χριστιανικών εκκλησιών δεν επιτρέπει καμιά τέτοιου είδους φιλοδοξία. Για να πάρουμε, όμως, μόνο ένα παράδειγμα, αυτό της Παλαιστίνης, είναι ορατός ο κίνδυνος η καθόλα θεμιτή δίψα του παλαιστινιακού λαού για εθνική αναγνώριση και αποκατάσταση σε ένα διεθνώς αναγνωρισμένο κράτος να οδηγήσει σε εργαλειοποίηση της πίστης και σε υποταγή της εκκλησιακής στην εθνική ταυτότητα που γίνεται πλέον το περιέχον ενώ η χριστιανική ταυτότητα μεταβάλλεται σε περιεχόμενο. Επιπλέον, σε ένα άλλο καθαρά εκκλησιαστικό και μάλιστα ενδορθόδοξο επίπεδο, ο συστηματικός αποκλεισμός και η αποξένωση των Αράβων ορθοδόξων από τη διοίκηση και τις θέσεις ευθύνης στο Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, παρότι αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία του ποιμνίου που εξακολουθεί να ποιμαίνεται από μια ιεραρχία αποκλειστικά ελληνική ή «ρωμαίικη» αν προτιμάτε, κινδυνεύει όχι μόνο να στερήσει την ορθόδοξη κοινότητα στην Παλαιστίνη, το Ισραήλ και την Ιορδανία από μορφωμένα στελέχη και καταρτισμένους θεολογικά κληρικούς, αλλά είναι πολύ πιθανό να οδηγήσει σε ανάλογου τύπου εκκλησιολογικά προβλήματα, και από τον εθνοφυλετισμό των Ελλήνων μοναχών να οδηγηθούμε, στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον, στον εθνοφυλετισμό των αραβόφωνων και μάλιστα με μαθηματική ακρίβεια στις μεταξύ τους διαμάχες (Παλαιστίνιοι-Ιορδανοί, αλλά και ορθόδοξοι χριστιανοί ρωσικής παράδοσης και εβραϊκής καταγωγής) αλλά και στην πλήρη υποταγή τους και τη σύζευξή τους με την πολιτική ηγεσί [9].

5. Πολλοί από εμάς, που δεν είμαστε από τη Μέση Ανατολή, έχουμε την αίσθηση ότι όλο και περισσότερο μεταξύ των χριστιανών υπάρχει μια τάση φυγής και μια αυξανόμενη ανασφάλεια, καθώς πολύ συχνά πέφτουν θύματα των ποικίλων εθνοτικών και εμφύλιων συγκρούσεων, των ανερχόμενων πολύχρωμων φονταμενταλισμών (ισλαμικού και εβραϊκού), αλλά και του ίδιου του υψηλού βιοτικού τους επιπέδου και του επιπέδου εκπαίδευσης και καλλιέργειας, που τους προσφέρει μεγαλύτερη κινητικότητα και περισσότερες επιλογές, με πρώτη αυτήν της μετανάστευσης. Δεν μπορούμε εδώ να επεκταθούμε περαιτέρω στους λόγους και τα βαθύτερα αίτια αυτής της κατάστασης, δεν είμαστε καν σίγουροι πως η τάση αυτή επιβεβαιώνεται πλήρως στην πράξη. Δεν είναι δυνατόν, όμως, να μην δώσουμε την δέουσα προσοχή σε ορισμένα σημάδια που μοιάζει να είναι όντως ανησυχητικά. Είμαστε για παράδειγμα μάρτυρες για τα καταστροφικά αποτελέσματα που είχε η αμερικανική εισβολή στο Ιράκ καθώς και για την όλο και διογκούμενη έξοδο των χριστιανών από τη χώρα αυτή, των χριστιανών του Ιράκ που, για λόγους που μπορούμε να υποψιαστούμε, συνήθως υποστηρίζουν και νοσταλγούν το καθεστώς του Σαντάμ Χουσείν, όπως και ένα πολύ σημαντικός αριθμός των χριστιανών στη Συρία σήμερα, και μάλιστα η εκκλησιαστική τους ηγεσία, φαίνεται να υποστηρίζουν το καθεστώς Άσσαντ· στη Συρία όπου, εξαιτίας της εξέγερσης που συχνά προσλαμβάνει ισλαμιστικά χαρακτηριστικά, παρακολουθούμε την αγωνία και την περιχαράκωση των χριστιανών, που παρά τις αυταρχικές ή και δικατορικές μεθόδους του συντάσσονται μάλλον με το υπάρχον καθεστώς καθώς φοβούνται για το μέλλον τους και για την ίδια την επιβίωση και τη συνέχιση της φυσικής τους παρουσίας σε περίπτωση νίκης των ισλαμιστών. Η περίπτωση, όμως, του Ιράκ και της Συρίας δεν είναι οι μόνες που εμπνέουν ανησυχία: Η οριακή και δύσκολη επιβίωση του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Κωνσταντινούπολη, η σχεδόν ολοκληρωτική εξαφάνιση των χριστιανών στη Νοτιοανατολική Τουρκία, η δυναμική, πολυπληθής αλλά ταυτοχρόνως αβέβαιη παρουσία των Κοπτών στην Αίγυπτο, η δυσμενής δημογραφική, εις βάρος των χριστιανών, ανατροπή στο Λίβανο και το φάσμα ενός νέου εμφυλίου πολέμου, η δραματική συρίκνωση του χριστιανικού πληθυσμού στην Παλαιστίνη και την Αγία Γη, στην πανάρχαια αυτή κοιτίδα του χριστιανισμού, συμπληρώνουν χωρίς να εξαντλούν τον ιδιότυπο αυτό χάρτη της αβεβαιότητας και της επισφάλειας των χριστιανικών πληθυσμών της Μέσης Ανατολής[10].

Δεν ξέρω πόσο σωστά μπόρεσα να κατανοήσω και να αναλύσω τα προβλήματα και τις σημαντικές προκλήσεις που η παρούσα συγκυρία θέτει στους χριστιανούς της Μέσης Ανατολής, σήμερα μάλιστα που η κατάρρευση των αυταρχικών και δικτατορικών καθεστώτων τους αναγκάζει να πάρουν θέση είτε υποστηρίζοντας το παλιό είτε διακινδυνεύοντας με το καινούργιο. Δεν είμαι σίγουρος επίσης ότι κατάλαβα και ερμήνευσα σωστά τα αισθήματα που διακατέχουν τους χριστιανούς της περιοχής σήμερα. Θα ήθελα, όμως, να τους διαβεβαιώσω και να σας διαβεβαιώσω πως ό,τι λέχθηκε ήταν καρπός της αγάπης και της αγωνίας μου για την χριστιανική παρουσία και μαρτυρία, για το παρόν και το μέλλον των χριστιανών στην Μέση Ανατολή.

Σημειώσεις:

 [6]. Βλ. περισσότερα γι’ αυτή μου τη θέση στο βιβλίο μου, Ορθοδοξία και Νεωτερικότητα. Προλεγόμενα, Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών/Ίνδικτος, Αθήνα, 2007, ιδίως σ. 47-67, 75-84. Πρβλ. P. Kalaitzidis, “Challenges of Renewal and Reformation Facing the Orthodox Church,” The Ecumenical Review, 61 (2009), σ. 136-164.

[7].  P. Kalaitzidis, « La relation de l’Eglise à la culture et la dialectique de l’eschatologie et de l’histoire », Istina, 55 (2010), σ. 7-25.

[8].  Βλ. σχετικά, Ol. Roy, La Sainte Ignorance, Seuil, Paris, 2008.

[9].  Ευρύτερη ανάπτυξη αυτής μου της θέσης στο: Π. Καλαϊτζίδης, «Ο Θεός και ο Καίσαρας. Επίκαιρο θεολογικό σχόλιο στην εκκλησιαστική κρίση και στο ζήτημα του χωρισμού κράτους και Εκκλησίας. Με ένα υστερόγραφο για τα συμβαίνοντα στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων», Ίνδικτος, τχ. 19, Απρίλιος 2005, κυρίως σ. 19-21. Πρβλ. την σχετική «Επιστολή» του Ηλ. Μαλεβίτη, και την απάντησή μου, Ίνδικτος, τχ. 20, Ιανουάριος 2006, σ. 273-275 και 275-279 αντίστοιχα.

[10].  Δίνω εδώ κάποιες ελάχιστες βιβλιογραφικές αναφορές για όποιον θα επιθυμούσε να εμβαθύνει στα ζητήματα που σχετίζονται με τους χριστιανούς στην ευρύτερη περιοχή της Εγγύς και της Μέσης Ανατολής: Ου. Νταλρίμπλ, Ταξίδι στη σκιά του Βυζαντίου, μτφρ. Κατερίνα Οικονομάκου, Ωκεανίδα, Αθήνα, 2000· Ρ. Ντεμπρέ, Οδοιπορικό στις χώρες της Βίβλου, μτφρ. Αννα Καρακατσούλη, Πρόλογος Στ. Ζουμπουλάκης, «Πόλις», Αθήνα, 2010· Ant. Sfeir (ed.), Chrétiens d’Orient. Et s’ils disparaissaient?, Bayard, Montrouge, 2009· S. de Courtois, Le nouveau défi des chrétiens d’Orient. D’Istanbul à Bagdad, Jean-Claude Lattès, Paris, 2009 · J.-M. Cadiot, Les Chrétiens d’Orient. Vitalité, souffrances, avenir, Salavator, Paris, 2010. Βλ. Επίσης για το ίδιο θέμα την περιοδική έκδοση: Les Cahiers de l’Orient (: “Chrétiens d’Orient, Quel avenir ?”), nr 93, hiver 2009.

Ολόκληρο το ενδιαφέρον συνέδριο μπορείτε να παρακολουθήσετε εδώ.

* Παντελής Καλαϊτζίδης είναι Δρ. Θ., Συντονιστής Ακαδημίας Θεολογικών, Διδάσκων στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, Επισκέπτης Καθηγητής στο Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου

ΠΗΓΗ: Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2011, http://panagiotisandriopoulos.blogspot.com/2011/12/blog-post_3091.html