ΔΗΜΑΡ: αδελφή της αθωώτητας ή εξαδέλφη της σκοπιμότητας;

Του Ανδρέα Ζαφείρη*

Διαρκή εγκλήματα, σύμφωνα με τη νομική επιστήμη, είναι εκείνα στα οποία η εγκληματική πράξη έχει διάρκεια τέτοια ώστε να μην επιτρέπει στο έννομο αγαθό να ειρηνεύσει. Για παράδειγμα τα βασανιστήρια δεν είναι ένα στιγμιαίο έγκλημα. Είναι κάτι που έγινε σε μια χρονική στιγμή μεν, αλλά τα αποτελέσματά του κρατούν στο διηνεκές.

Ο ένας χρόνος της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ γίνεται προσπάθεια από διαφόρους «κύκλους», να χαθεί στη λήθη, σαν ένα στιγμιαίο λάθος – και άρα να δοθεί μια δεύτερη πολιτική ευκαιρία στη ΔΗΜΑΡ, για να συνεισφέρει με την «υψηλή πολιτική της κουλτούρα» στο αίτημα της «κοινωνικοποίησης του καπιταλισμού με δημοκρατικά μέσα». Όμως ο ελληνικός λαός με το 1,20% των ευρωεκλογών ήταν ακριβοδίκαιος στην ετυμηγορία του: το έγκλημα της ΔΗΜΑΡ ήταν διαρκές.

Συνέχεια →

Πράγμα ἢ πρόσωπο;

π. Δημητρίου Μπόκου*

Ἡ ἀν­τι­κει­με­νι­κό­τη­τα εἶ­ναι βα­σι­κὴ ἀρ­χὴ κά­θε ἐ­πι­στή­μης καὶ δὲν θὰ μπο­ροῦ­σε νὰ  ἀ­που­σιά­ζει ἀπὸ τὴ σχο­λὴ τοῦ Φρό­υντ, τοῦ πα­τέ­ρα τῆς ψυ­χα­νά­λυ­σης. Ο Viktor Frankl, κα­θη­γη­τὴς τῆς  ψυχατρι­κῆς στὴ Βι­έν­νη καὶ ἱ­δρυ­τὴς τῆς  σχολῆς τῆς λο­γο­θε­ρα­πεί­ας, κρι­τι­κά­ρον­τας τὴ σχο­λὴ τῆς ψυ­χα­νά­λυ­σης, γράφει:

«Ἡ ψυ­χα­νά­λυ­ση δὲν υἱ­ο­θέ­τη­σε ἁ­πλῶς τὴν ἀν­τι­κει­με­νι­κό­τη­τα – ὑ­πο­τά­χτη­κε σ’ αὐ­τήν. Ἡ ἀντικειμενικότη­τα ὁ­δή­γη­σε σὺν τῷ χρό­νῳ στὴν ἀν­τι­κει­με­νο­ποί­η­ση, ἢ τὸν ὑ­πο­βι­βα­σμὸ τοῦ ἀν­θρώ­που σὲ πράγ­μα. Μὲ ἄλ­λα λό­για, με­τέ­τρε­ψε τὸ ἀν­θρώ­πι­νο πρό­σω­πο σὲ ἀν­τι­κεί­με­νο, τὸ ἀν­θρώ­πι­νο πλά­σμα σὲ πράγ­μα. Ἡ ψυχα­νά­λυ­ση θε­ω­ρεῖ τὸν ἄρ­ρω­στο ὡς κά­τι τὸ κυ­βερ­νώ­με­νο ἀ­πὸ “μηχανισμούς”, καὶ ἀντι­λαμ­βά­νε­ται τὸν θε­ρα­πευ­τὴ ὡς τὸ πρό­σω­πο ποὺ ξέ­ρει πῶς νὰ χει­ρίζε­ται αὐ­τοὺς τοὺς μηχανισμούς. Εἶ­ναι ἐ­κεῖ­νος ποὺ ξέ­ρει τὴν τεχνι­κὴ τῆς δι­ορ­θώ­σε­ως τῶν δι­α­τα­ρα­χθέν­των μη­χα­νι­σμῶν.

Συνέχεια →

Η επιστροφή των Ασώτων;

Του Βένιου Αγγελόπουλου*

Πολύς λόγος γίνεται για την επιστροφή στην Κουμουνδούρου στελεχών της ΔΗΜΑΡ ή και ολόκληρου του κόμματος. Επιστροφή βέβαια σε ένα άλλο κόμμα (τον ΣΥΡΙΖΑ) από αυτό που είχαν φύγει πριν τέσσερα χρόνια (τον Συνασπισμό) επειδή ακριβώς διαφωνούσαν κάθετα με τη διεύρυνση και τη μετατροπή του σε Σύριζα. Ακόμη κι αν καλύπτεται από ρητορικές προφυλάξεις, πρόκειται για την έμπρακτη ομολογία ενός λάθους. Είμαστε λοιπόν όλοι χαρούμενοι.

Είμαστε; Δυστυχώς δεν είναι στρογγυλεμένα όλα. Στην πολιτική και στη ζωή υπάρχουν αιχμές, αποφάσεις που παίρνονται, νόμοι που ψηφίζονται, μαγαζιά που κλείνουν, νέοι που μεταναστεύουν, απελπισμένοι που αυτοκτονούν. Και κάποιοι πάνω από αυτά, παίζουν τους συνετούς και τους ουδέτερους. Είναι όμως;

Συνέχεια →

Νέα κοινοβουλευτική πρόζα με τη γνωστή διανομή ρόλων

Του Δημήτρη Καζάκη

Ψήφο εμπιστοσύνης θα ζητήσει από τη Βουλή η κυβέρνηση την ερχόμενη Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου, όπως αποφασίστηκε στη συνάντηση του Αντώνη Σαμαρά με τον Ευάγγελο Βενιζέλο στο Μέγαρο Μαξίμου. Με ποια πρόφαση; Την έναρξη της νέας Συνόδου.

Με το βλέμμα στο εσωκομματικό μέτωπο

Η ψήφος εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση προσπαθεί να αντιμετωπίσει πρωτίστως εσωτερικά προβλήματα συνοχής της κυβερνώσας συμμορίας. Είναι το γάντι προς όλους τους «αμφισβιτίες» της κομματικής διαρχίας Σαμαρά-Βενιζέλου. Απευθύνεται λοιπόν πρώτα και κύρια προς το εσωτερικό της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Είναι μια προσπάθεια συσπείρωσης γύρω από την κομματική ηγεσία και αποδόμησης της εσωκομματικής αντιπολίτευσης.

Συνέχεια →

Ο μύθος της μετά-μνημονιακής «αλλαγής»

Του Τάκη Φωτόπουλου*

Ο νέος μεγάλος μύθος με τον οποίο παραμυθιάζουν τα θύματα της παγκοσμιοποίησης, τόσο η κυβέρνηση της κοινοβουλευτικής Χούντας όσο και η αξιωματική αντιπολίτευση, είναι η δήθεν μεγάλη αλλαγή που έρχεται και θα μας βγάλει από τα μνημόνια και την οικονομική καταστροφή. Είτε αυτό θα γίνει σαν φυσική εξέλιξη των «προσπαθειών» της Χούντας όλα αυτά τα χρόνια, όπως ισχυρίζεται, είτε θα γίνει χάρη στους πολιτικούς και οικονομικούς χειρισμούς των εγκεφάλων του ΣΥΡΙΖΑ που μολονότι δεν διανοούνται να κτυπήσουν τις αιτίες της καταστροφής αυτής, οι οποίες ανάγονται στην παραμονή της χώρας στην ΕΕ (όχι απλά στην Ευρωζώνη) και την έλλειψη οικονομικής κυριαρχίας, εντούτοις, σαν νέοι… Χουντίνι, υπόσχονται, αν εκλεγούν, να μας βγάλουν από τη καταστροφή. Όμως, για να δούμε τι είδους αλλαγή και έξοδος από τη καταστροφή είναι δυνατή, πρέπει πρώτα να την ορίσουμε.

Συνέχεια →

Αυχενικό σύνδρομο

Της Μαρίνας Ν. Παπακωνσταντόπουλου*

Τι είναι αυχενικό σύνδρομο;

Αυχενικό σύνδρομο ονομάζουμε το σύνολο των συμπτωμάτων που οφείλονται σε παθήσεις των αυχενικών σπονδύλων, μεσοσπονδυλίων δίσκων, αρθρώσεων, νεύρων ή μυών. Συνηθέστερα εμφανίζεται μετά την ηλικία των 28 ετών.

Ποια είναι τα συμπτώματά του;

Τα συμπτώματα του αυχενικού συνδρόμου ποικίλουν. Τα πιο συχνά είναι ο έντονος πόνος και η δυσκαμψία στην περιοχή του αυχένα (συνήθως στην οπίσθια και στην πλάγια επιφάνειά του ) μαζί με έντονους πονοκεφάλους. Άλλο σύμπτωμα αποτελεί και ο πόνος που ξεκινά από την περιοχή της ωμοπλάτης και επεκτείνεται σε όλο το άνω άκρο, (βραχίονα, αντιβράχιο, ακόμη και δάχτυλα). Τις περισσότερες φορές συνυπάρχουν μουδιάσματα και μυϊκή αδυναμία στο άνω άκρο, ίλλιγοι, ημικρανίες, ζαλάδες ενώ σπανιότερα ο ασθενής μπορεί να νιώσει και ναυτία. Οι πιο συχνές μορφές του αυχενικού συνδρόμου προκαλούν ταλαιπωρία, δυσφορία και δυσκολία στην καθημερινότητα και στη εργασία.

Συνέχεια →

Η τράπεζα ανα-θεμάτων και το εξεταστικοκεντρικό Λύκειο

Του Γιώργου Κ. Καββαδία*

«Οι εξετάσεις μοιάζουν με τους ιστούς της αράχνης.

Συγκρατούν τους κοινωνικά αδύνατους και

αφήνουν τους δυνατούς να περνούν».

«Νέο» Λύκειο, «αναγκαίες μεταρρυθμίσεις» «αναβάθμιση της παιδείας» και άλλα χαρακτηριστικά στερεότυπα της γλώσσας της εξουσίας – μιας γλώσσας «Πινόκιο» που διαστρεβλώνει την πραγματικότητα και εξαπατά- συνθέτουν μια ακόμα «μεταρρύθμιση» στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Αν κανείς κοιτάξει, τα τελευταία τριάντα χρόνια, τις διακηρύξεις των Υπουργών Παιδείας κάθε φορά που μιλούσαν για αλλαγή ή άλλαζαν το σύστημα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση θα εκπλαγεί: Γιατί; Επειδή τα αποτελέσματα των νέων τρόπων πρόσβασης στα ΑΕΙ – ΤΕΙ ήταν εντελώς αντίθετα από τις υποσχέσεις τους, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που να μπορεί κάποιος να υποστηρίξει με στοιχεία ότι όποτε η πολιτεία μιλάει για αλλαγή των πανελλαδικών εξετάσεων πρέπει να περιμένουμε τα αντίθετα ακριβώς από όσα υπόσχεται ότι θα πετύχει. Να το πούμε καθαρά: όλο και πιο έντονα και όλο και πιο έντεχνα, προβάλλονται με διάφορες ταχυδακτυλουργίες, στην ημερήσια διάταξη της εκπαιδευτικής πολιτικής, παραδοσιακές πρακτικές ως πρωτότυπα και μαγικά ελιξίρια για την «ανανέωση» του σχολείου.

Συνέχεια →

Σταυρός και Σβάστικα: o Xριστιανός απέναντι στο νεοναζισμό

Της Dr Μαρίας Xρ. Αλβανού*

“Το τραγικό μέτρο της παθολογίας και της παρακμής της γερμανικής κοινωνίας του μεσοπολέμου δεν ήταν ο Χίτλερ αλλά τα εκατομμύρια των Γερμανών που τον αποθέωναν.”

(π. Φιλόθεος Φάρος [1])

Τα τελευταία χρόνια όλο και σε περισσότερες χώρες κάνει έντονη επανεμφάνιση ο αγκυλωτός σταυρός. Νεοναζιστικά κινήματα, των οποίων οι οπαδοί νοσταλγούν τον Χίτλερ και τις μεθόδους δράσης του, κερδίζουν έδαφος και δημοτικότητα που συνοδεύεται με έξαρση φαινομένων βίας. Δολοφονίες και ξυλοδαρμοί εναντίον μεταναστών και Ρομά, λεκτική βία, ρητορική αντισημιτισμού και μίσους σε συνανθρώπους με διαφορετικότητα, καθώς και διαδικτυακές προτροπές σε βία συνθέτουν το σύγχρονο σκηνικό μιας εγκληματικότητας με εξτρεμιστικό ιδεολογικό υπόβαθρο.

Συνέχεια →

Η ιερή εξέταση του 21ου αιώνα!…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Αναφερόμενοι κάποιοι, μέχρι πρότινος, στην οικονομική κρίση, μιλούσαν για «σοκ και δέος». Δυστυχώς όμως από δω και πέρα θα γίνεται λόγος και περί φρίκης. Και, όχι μόνο σχετικά με την οικονομική κρίση, αλλά και πολλές άλλες παραμέτρους της ζωής μας, που μπορεί να κάμουν τη φρίκη ασύγκριτα χειρότερη ακόμη κι απ’ αυτή, που αντιμετώπιζαν οι μεσαιωνικοί λαοί στην εποχή της ιερής εξέτασης.

Βέβαια η φρίκη αυτή δεν μας προέκυψε αιφνιδίως. Αφού έχουμε προκαταβολές της. Έτσι που να μπορούμε να παρακολουθήσουμε τα ίχνη της υποχθόνιας πορείας της:

Συνέχεια →

Τράπεζα Θεμάτων και τυποποιημένη αξιολόγηση

Της Γιώτας Ιωαννίδου

Εισαγωγικά

Θα προσπαθήσω να ανοίξουμε τη συζήτηση, χωρίς ταυτόχρονα να σας βομβαρδίσω με στοιχεία. Ξέρετε αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο, μιας και τα τελευταία χρόνια οι αλλαγές είναι πάμπολλες και καταιγιστικές και η απαρίθμησή τους μόνο θα μας έτρωγε πολλές ομιλίες. Έτσι, όμως μπορεί να είχαμε όλα τα κομμάτια του παζλ αλλά καμιά εικόνα. Και άνθρωποι που δεν έχουν την πλήρη εικόνα του τι συμβαίνει, δεν μπορούν να διακρίνουν το γιατί συμβαίνει και ποιος το υλοποιεί, άρα δεν μπορούν να δράσουν για να το αλλάξουν.

Οι ορειβάτες λένε: Να κοιτάς μπροστά σου για να μη σκοντάψεις. Να κοιτάς και πιο πέρα για να μη χάσεις το δρόμο. Να κοιτάς όμως και μακριά, απέναντι για να μη χάσεις το στόχο. Προτείνω να ακολουθήσουμε την ίδια μεθοδολογία

Τι είναι και τι δεν είναι η Τράπεζα Θεμάτων;

Συνέχεια →