Μαθήματα χρηστής Διακυβέρνησης προς άπαντες πολιτικούς.

Πρόκειται για ένα απομακρυσμένο ορεινό χωριό που κατάφερε μετά από συστηματική προσπάθεια, όχι μόνο να σταθεί όρθιο, αλλά να γίνει πρότυπο ανάπτυξης. Για τη μεγάλη ανατροπή που έρχεται από την Ανάβρα του νομού Μαγνησίας.

Διαβάζοντας το κείμενο, δημοσίευμα αθηναϊκής εφημερίδας,  που μας έστειλε ο συμπολίτης μας Θόδωρος Χαβιάρας, σκεπτόμενος   προφανώς, όπως κι εμείς όταν το διαβάσαμε,  ότι τη Χίο την αφορά, ο νους μας πήγε ιδιαίτερα  στην Αμανή.

Συνέχεια →

Βαστίλη…

 (Για τους αξιότιμους εθνοπατέρες. Ή μάλλον – πιο σωστά – τους αναξιόπιστους πατριούς. Και τα κοπάδια τους…) 

Του παπα Ηλία Υφαντή

Κόπτονται – χωρίς αιδώ και φιλότιμο – οι καθοδηγητές και μπροστάρηδες του λαού μας, ένθεν κακείθεν, με την κούφια και ανιαρή γλώσσα τους, δήθεν, για τη  Δικαιοσύνη.

Κι άλλοι τη βρίσκουν εξαρτημένη κι άλλοι ανεξάρτητη. Πάντοτε ανάλογα με το αν οι αποφάσεις των λειτουργών της, λεγόμενης, Δικαιοσύνης, συμφωνούν με ή αντιτίθενται προς τα κομματικά τους συμφέροντα.

π. Γερβάσιος Ραπτόπουλος: Ο «άγιος» των φυλακισμένων

Έχει χαρίσει την ελευθερία σε πάνω από 10.000 κρατουμένους

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Μάνος Χαραλαμπάκης

Κοντά στους φυλακισμένους. Επί 30 χρόνια ο π. Γερβάσιος Ραπτόπουλος επισκέπτεται τις φυλακές. Και με χρήματα που προσφέρουν πιστοί αλλά και ο ίδιος έχει καταφέρει να αποφυλακιστούν 10.350 κρατούμενοι που δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να εξαγοράσουν τις ποινές τους

Σε 10.350 φυλακισμένους έχει χαρίσει την ελευθερία ο «προστάτης άγιος» των κρατουμένων, ο 77χρονος ιερέας Γερβάσιος Ραπτόπουλος από τη Θεσσαλονίκη. Είναι δηλαδή σαν να έχει αδειάσει 5 φυλακές Κορυδαλλού!

Συνέχεια →

Ενάντια στην υποστασιοποίηση ενός επιστημονικίστικου «ορθολογισμού»

Του Τάσου Αναστασιάδη

Δημοσιεύουμε ορισμένα αποσπάσματα (*) από ένα άρθρο ενάντια στο θετικισμό, ιδιαίτερα στο επίπεδο του λόγου, ακόμα και επιστημονικού ή εκπαιδευτικού. Η συζήτηση είναι προφανώς ανοιχτή και ενδιαφέρουσα για τις επιπτώσεις όχι μόνο μιας τοποθέτησης απέναντι στο σχολείο αλλά και απέναντι στην επιστήμη, την τεχνική ή και την πολιτική ανάλυση και πρακτική.

[(*) Το κείμενο που είχε δημοσιευτεί στο Σπάρτακο ήταν συντομευμένο]

Συνέχεια →

Το ποτάμι της μεταμοντέρνας αμνήμονος  κιτσαρίας

Συνέντευξη του Κώστα Γεωργουσόπουλου

στο Σωτήρη Γουνελά *

– Είμαστε ένας λαός με μακρά ιστορία που δεν εξισώνεται χρονικά ούτε με την ιστορία των ευρωπαϊκών λαών ούτε πολύ περισσότερο με την ιστορία της Αμερικής. Πιστεύετε ότι οι Έλληνες διανοούμενοι έχουν επίγνωση αυτής της ιστορίας και άρα έχουν ανάλογη μνήμη;

Συνέχεια →

Το ποδόσφαιρο ως δομικός άξονας στο Άνθρωποι και σπίτια του Ανδρέα Φραγκιά

Του Δημήτρη Κόκορη

Το ποδόσφαιρο δεν έχει επιτελέσει στο πεδίο της ελληνικής ποίησης και πεζογραφίας το ρόλο που έχει διαδραματίσει σε λογοτεχνίες σαν την αγγλόφωνη ή την ισπανόφωνη, όπου και έχει συμβάλει στη δημιουργία έργων αναφοράς. [1]

Ωστόσο η ελληνική λογοτεχνική παραγωγή, που σχετίζεται με το ποδόσφαιρο, δεν είναι και αμελητέα (Kόκορης 2000). Αρκετά ποιήματα εκπροσώπων της μεταπολεμικής μας ποίησης, με αναμφισβήτητους πρωτεργάτες ως προς το θέμα σημαντικούς ποιητές της γενιάς του ’70 (Μαρκόπουλος 2006), ορισμένα διηγήματα, πολλά δοκίμια και ευάριθμα μυθιστορήματα χαρτογραφούν μία περιοχή σχετικής με το ποδόσφαιρο λογοτεχνίας, η οποία μάλιστα με την πάροδο του χρόνου διευρύνεται και εμπλουτίζεται. [2]

Θρησκευτικά

Του Ευγένιου Αρανίτση

Παιδεία και εκπαίδευση όχι μόνον δεν είναι έννοιες ταυτόσημες αλλά μπορούμε να πούμε, με βεβαιότητα, ότι η δεύτερη αντιτίθεται στο πνεύμα της πρώτης με τον πλέον επιζήμιο τρόπο.

ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ χειρίζεται το πληκτρολόγιο με το λεγόμενο «τυφλό σύστημα» ξέρει πως το είδος αυτό της μηχανικής ταχύτητας κάθε άλλο παρά βελτιώνει το περιεχόμενο των όσων γράφονται. Τυφλά συστήματα, αυτόματοι πιλότοι, εξαρτημένα ανακλαστικά, κυκλώματα και ανάδραση, multiple choices, τεστ και κουίζ, δημοσκοπήσεις και κληρωτίδες, στατιστική και παιχνίδια εγκυκλοπαιδικών γνώσεων, μια ολόκληρη καινούργια αντίληψη για τη σχέση του υποκειμένου με τη σκέψη επιβάλλεται στους υποψήφιους πολίτες ήδη απ’ την πρώτη Δημοτικού. Το σχολείο, σήμερα, συμβάλλει πρωτίστως στην επίσπευση της συγχώνευσης ανθρώπου και μηχανής.

«Των θυρών κεκλεισμένων…» 

Του Παπα Ηλία Υφαντή

 -Εντάξει, μου είπε κάποιος, να παραδεχτούμε ότι ο Χριστός, ως Θεός, αναστήθηκε και ότι μετά την ανάστασή του εμφανιζόταν στους μαθητές του. Αλλά κάποιοι μιλούν για παρόμοιες εμφανίσεις και κάποιων κοινών θνητών και μάλιστα «κεκλεισμένων των θυρών».

-Ο Χριστός, του είπα, δεν ήρθε στον κόσμο, για να κάμει επίδειξη δυνάμεως. Ήρθε, για να μας δείξει ότι κι εμείς μπορούμε να κάνουμε ο, τι κι Εκείνος έκανε. Ήρθε να μας δείξει ότι ο Θεός μας έχει προικίσει με δυνατότητες, που εμείς δεν τις χρησιμοποιούμε, γιατί δεν τις γνωρίζουμε. Αφού τις έχουμε θάψει κάτω από βουνά προκαταλήψεων και δεισιδαιμονιών και ιδεοληψιών…

Συνέχεια →