ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

( Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα)

 

Του Χρήστου Τσουκαλά

 

Στο Σύνταγμα της Ελλάδας, άρθρο 1, ορίζεται: Το πολίτευμα της Ελλάδας είναι Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.

Δηλαδή  το Ελληνικό κράτος, όπως και κάθε εθνικό κράτος, έχει κτιστεί πάνω στην ΙΔΕΑ της λαϊκής κυριαρχίας ή στην ιδέα ότι: πηγή εξουσίας είναι το έθνος. Αυτή η ΙΔΕΑ ή ιδεολογία, αρχή, δόγμα ή αξίωμα δεν είναι ελληνική ιδιοτροπία αλλά μάλλον παγκόσμια κυρίαρχη αντίληψη, η οποία διακηρύχθηκε επίσημα για πρώτη φορά  από τη Γαλλική Επανάσταση στη «Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη: …. Άρθρο 3- Το Έθνος είναι η αποκλειστική πηγή κάθε εξουσίας. Καμία ομάδα ανθρώπων και κανένα άτομο δεν μπορεί να ασκεί εξουσία που δεν απορρέει από το Έθνος….». Δηλαδή ΠΗΓΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ είναι το ΕΘΝΟΣ. 

Σε πιο ειδική περίπτωση μάλιστα, σύμφωνα με τη Δημοκρατική Αρχή: Δημοκρατία είναι το πολίτευμα στο οποίο κυρίαρχος είναι ο λαός: πηγή και φορέας της κρατικής εξουσίας – ανώτατο όργανο του κράτους που εκφράζει την υπέρτατη βούληση μέσα σε αυτό είναι ο λαός.

Αλλά και όταν ακόμα παραβιάζεται η Δημοκρατική Αρχή εναλλακτικά επικρατεί  η εθνική αρχή, οπότε πηγή εξουσίας θεωρείται  το έθνος.

Ακόμα, η έννοια της λαϊκής κυριαρχίας συνδέεται άμεσα και στενά με την έννοια της δημοκρατίας, όπως επίσης και με «τα φυσικά, αναπαλλοτρίωτα και ιερά δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη…  τα οποία υπάρχουν μόνο όταν: ισχύει και τηρείται το Σύνταγμα και η Δημοκρατική Αρχή αλλά και αντίστροφα: χωρίς πολιτικά κυρίαρχο το λαό δεν υπάρχουν ατομικά και πολιτικά δικαιώματα, δεν υπάρχει δημοκρατία.

Από το 19^ο αιώνα και ύστερα ένα κράτος δεν θεωρείται νόμιμο, δίκαιο, αποδεκτό, (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) αν δεν μπορεί να δικαιολογήσει την ύπαρξή του  στη βάση των παραπάνω αρχών. Δεν θεωρείται νόμιμο, δίκαιο, ηθικό, αποδεκτό τόσο από το δικό του λαό, όσο και από τους άλλους λαούς, τα άλλα κράτη, τη λεγόμενη διεθνή κοινότητα, το διεθνές δίκαιο κλπ. Όλα αυτά πήγαζαν από την κυρίαρχη ιδεολογία, που προωθούσε η αστική τάξη αλλά γίνονταν αποδεκτά σε μεγάλο βαθμό από την πλειοψηφία των ανθρώπων ή των πολιτών. Και έχει μεγάλη  βαρύτητα  τι πιστεύουν μέσα στη συνείδησή τους οι λαοί.  Μιλάμε για τη νομιμοποίηση των κρατών στη συνείδηση των πολιτών.

Αυτή ήταν η συλλογιστική του διαφωτισμού  και της αστικής ιδεολογίας.  Μια προσέγγιση, μια θεωρία, μια ιδεολογία ιδεαλιστική φιλοσοφικά. (Με την έννοια ότι αφετηρία της ήταν μια ιδέα, μια ανθρώπινη εγκεφαλική κατασκευή). Η  υλιστική φιλοσοφία και  η ταξική ιδεολογία προσεγγίζει το ζήτημα διαφορετικά.

Ο Φρ. Ένγκελς: στο έργο του: "Η καταγωγή της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους", υποστηρίζει: "Επειδή το κράτος γεννήθηκε από την ανάγκη να χα­λιναγωγούνται οι ταξικές αντιθέσεις, επειδή όμως ταυτόχρονα γεννήθηκε μέσα στη σύγκρουση των τάξεων αυτών, είναι κατά κανόνα κράτος της πιο ισχυρής, οικονομικά κυρίαρχης τάξης, που με τη βοήθεια του κράτους γίνεται και πολιτικά κυρίαρχη τάξη και αποχτάει έτσι νέα μέσα για την καθυπόταξη και εκμετάλλευση της καταπιεζόμενης τάξης»…  Δεν ήταν μόνο το αρχαίο και το φεουδαρχικό κράτος όργανα εκμετάλλευσης των δούλων και των δουλοπάροικων, μα και το «σύγχρονο αντιπροσωπευτικό κράτος είναι όργανο εκμετάλλευσης της μισθωτής εργασίας από το κεφάλαιο.

Στην υλιστική φιλοσοφία δίνεται προτεραιότητα στην ύλη ενώ  το πνεύμα ή οι ιδέες θεωρούνται ως η ανώτερη μορφή ύπαρξης της ύλης. Ο κόσμος δεν κατασκευάζεται καταρχήν από ιδέες αλλά από  τα υλικά πράγματα. Ούτε οι κοινωνίες  κατασκευάζονται από ιδέες αλλά από τις συνθήκες της υλικής παραγωγής, από την οικονομική βάση της κοινωνίας. Από την οποία πηγάζουν και οι ιδέες ως εποικοδόμημα. Αυτές είναι αναγκαίες και απαραίτητες, μάλιστα χωρίς αυτές δεν μπορούν να υπάρξουν ανθρώπινες κοινωνίες και παίζουν με τη σειρά τους πολύ σπουδαίο ρόλο και επηρεάζουν την οικονομική βάση.

Συνεπώς  το δημοκρατικό κράτος, το εθνικό κράτος  είναι και αυτό ένα ταξικό κράτος, όπου κυρίαρχη τάξη είναι η αστική. Την πραγματική, την αληθινή εξουσία δεν την έχει ο λαός αλλά η αστική τάξη. Αυτή κατορθώνει να εξουσιάζει με μια σειρά μέσα, όπλα και μηχανισμούς: με το χρήμα, το κεφάλαιο, διοικώντας και οργανώνοντας την παραγωγή και τη διανομή των αγαθών και υπηρεσιών, κυριαρχώντας στην πολιτική, στα κόμματα, στην κρατική διοίκηση, στα ΜΜΕ, στα σχολεία, στην εκκλησία, στην ιδεολογία, στην επιστήμη, στη γνώση, στην έρευνα, κλπ.

Παρότι λοιπόν την ουσιαστική εξουσία την έχει το κεφάλαιο, αυτή συγκαλυπτόταν από μια σειρά θεσμούς και μηχανισμούς που φαίνονταν να προκύπτουν από ‘‘δημοκρατικές'' τάχα διαδικασίες  με τη  συμμετοχή,   με τη συναίνεση ή έστω την αποδοχή των απλών πολιτών. Συχνά βέβαια η συμμετοχή των πολιτών εξαντλούνταν στις ψηφοφορίες ανάδειξης των προσώπων που στελέχωναν  τους μηχανισμούς εξουσίας. 

Εκτός της συμμετοχής των πολιτών στις εκλογικές διαδικασίες, η συναίνεσή τους εξασφαλιζόταν με μια σειρά μέτρα, κανόνες, θεσμούς, μηχανισμούς: τη συνταγματική κατοχύρωση της λαϊκής κυριαρχίας, των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων, με την άνοδο του βιοτικού επιπέδου, με την εξασφάλιση κοινωνικής ειρήνης, με το κράτος πρόνοιας, με την  καλλιέργεια αισθήματος απόδοσης δικαίου, με την ιδεολογία και την πρακτική του κράτους που φαινόταν να στηρίζει την άποψη ότι το ΚΡΑΤΟΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΑΡΙΝ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ και του λαού δευτερευόντως.

Αν θεωρήσουμε ότι το ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ, η ουσία, η βάση, αυτού του κράτους ήταν  η κυριαρχία της αστικής τάξης  στη βάση της αστικής λογικής, η ΜΟΡΦΗ του ήταν  αυτή του συνταγματικού εθνικού κράτους.  Στις μέρες μας αυτή η μορφή απογυμνώνεται και άλλοτε ρητά άλλοτε σιωπηλά καταλύεται. 

Αν και στην οικονομική βάση παραμένει κυρίαρχη  η αστική τάξη και η λογική του κεφαλαίου, αν και η ταξική φύση του κράτους παραμένει και μάλιστα ενισχυμένη, στη μορφή του,  στη δικαιολόγησή  του  αλλάζουν πάρα πολλά.

1. Απώλεια ισχύος. Μικρά, πολύ μικρά κράτη,  μεγάλος αριθμός πολύ μικρών κρατών στον πλανήτη, (μικρά και σε πληθυσμό και σε έκταση και σε οικονομική δύναμη.)

2. Διαμελισμός κρατών και εμφάνιση στη θέση τους πολλών μικρών κρατών. Π.χ  με τον διαμελισμό της Σοβιετική Ένωσης προέκυψαν 15 κράτη, με της Γιουγκοσλαβίας (7) εφτά, με του Σουδάν (2) δύο… Αυξάνονται και πληθύνονται  τα κράτη και τα κρατίδια…

3. Το έθνος συχνά ορίζεται με πιο στενή έννοια και διακριτικά γνωρίσματά του όπως: γλώσσα, γλωσσική διάλεκτος, θρησκεία και άλλα που παλιότερα θεωρούνταν ότι βρίσκονται εντός του ευρύτερου έθνους τώρα πια θεωρούνται αιτία διαχωρισμού. Έτσι προκύπτουν κινήματα ανεξαρτησίας ή αυτονομίας σε πάμπολλες περιοχές του πλανήτη. Θα λέγαμε ότι το έθνος υποβιβάζεται σε τοπικισμό. Τα κράτη και τα κρατίδια που προκύπτουν από τέτοιες  διαδικασίες είναι κατά κανόνα εξαιρετικά αδύναμα, δεν μπορούν να  διεκδικήσουν ουσιαστική ανεξαρτησία και είναι αναγκασμένα να ενταχθούν σε περιφερειακές ιμπεριαλιστικές ενώσεις κρατών. Η ευρωπαϊκή ήπειρος και ειδικότερα η ΕΕ είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιων διαδικασιών. Η ΕΕ μάλιστα  υποστήριξε τέτοιες διαδικασίες, διάσπασης κρατών και ένταξης σε αυτήν των τεμαχισμένων κρατών, π.χ. Τσεχία και Σλοβακία. Το πολυεθνικό κεφάλαιο επίσης συνηγορεί.                                                                            

4. «Καθώς η εξωτερική πολιτική – η πολιτική πέραν των συνόρων του κράτους- προσλαμβάνεται ως δύναμη, οι διακρατικές σχέσεις είναι σχέσεις δύναμης και δεν υπόκεινται σε ένα κανονιστικό πλαίσιο. Η βούληση του ισχυρού συγκροτεί βασικά τη νομιμότητα». Και επειδή: «Οι ιμπεριαλιστές μοιράζουν τον κόσμο «ανάλογα με τα κεφάλαιά τους», «ανάλογα με τη δύναμή τους»…, σύμφωνα με τον Λένιν,  ο ιμπεριαλισμός αποδυναμώνει και… στερεί τα αδύναμα κράτη από την κυριαρχία τους και την ανεξαρτησία τους. Πρόκειται για την ανισότητα στις διακρατικές σχέσεις η οποία διαμορφώνει όρους και συνθήκες εκμετάλλευσης των αδύναμων από τους ισχυρούς. Ο ιμπεριαλισμός ως: εκμεταλλευτική ανισότητα των διακρατικών σχέσεων.  Ακόμα ως άρνηση της εθνικής ανεξαρτησίας.

5. Τα κράτη του πλανήτη έχουν πολλαπλασιαστεί και είναι πια (σήμερα, έτος 2013 μ. χ.) πάνω  από 200. Από αυτά 193 είναι μέλη του ΟΗΕ. Από αυτά  τώρα  πέντε (5) είναι τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ: οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, η Ρωσική Ομοσπονδία, η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλική Δημοκρατία. Στο G8 συμμετέχουν οι ίδιες αυτές χώρες (πλην Κίνας)  με τη συμμετοχή επιπλέον της Ιαπωνίας, της Γερμανίας, της Ιταλίας και του Καναδά. Στη πιο διευρυμένη εκδοχή των ισχυρών χωρών έχουμε το G20 στην οποία  προστίθενται στις  εννέα (9) πιο πάνω  άλλες δέκα χώρες και η ΕΕ. (Αργεντινή, Αυστραλία, Βραζιλία, Ινδία, Ινδονησία, Δημοκρατία της Κορέας, Μεξικό, Σαουδική Αραβία, Νότια Αφρική και Τουρκία). Εξυπακούεται πως οι υπόλοιπες 180 και περισσότερες  χώρες θεωρούνται μειωμένης έως ασήμαντης βαρύτητας  και προφανώς βρίσκονται σε ολοφάνερη αδυναμία να ρυθμίζουν τις τύχες τους. Μα και ανάμεσα στις ισχυρές 19  χώρες του G20 οι περισσότερες δεν είναι αρκούντως ισχυρές, δεν έχουν πληρότητα ισχύος και είναι δέσμιες εξαρτήσεων, έτσι είναι αναγκασμένες να ενταχθούν σε συμμαχίες. Μα και οι πιο ισχυρές, οι κορυφαίες, οι πρώην υπερδυνάμεις,  δεν μπορούν μόνες τους οπότε συμπήσουν συμμαχίες και μπλοκ… Βρισκόμαστε στην εποχή των ανταγωνιζόμενων ιμπεριαλιστικών συνασπισμών. Και αφού έτσι έχουν τα πράγματα για τις μικρές χώρες ισχύει η παροιμία «το μοναχό το αρνί το τρώει ο λύκος». Μα και η ένταξη σε κάποιον ιμπεριαλιστικό συνασπισμό συχνά  ισοδυναμεί με εκούσια καταφυγή στο στόμα του λύκου.

6. «Ο νεοαποικισμός είναι επίσης η χειρότερη μορφή ιμπεριαλισμού. Για εκείνους που τον ασκούν, σημαίνει δύναμη χωρίς ευθύνη και για εκείνους που πάσχουν από αυτόν, σημαίνει εκμετάλλευση χωρίς επανόρθωση. Στις ημέρες της παλαιομοδίτικης αποικιοκρατίας, η αυτοκρατορική δύναμη έπρεπε τουλάχιστον να εξηγήσει και να δικαιολογήσει στο εσωτερικό της, τις ενέργειες της στο εξωτερικό. Στην αποικία εκείνοι που εξυπηρετούσαν την αυτοκρατορική δύναμη μπορούσαν τουλάχιστον να εξασφαλίσουν την προστασία τους ενάντια σε οποιαδήποτε βίαια κίνηση από τους αντιπάλους τους. Με τον νεοαποικισμό τίποτα από όλα αυτά δεν συμβαίνει. […]Kwame Nkrumah

7. Η παγκοσμιοποίηση με τη σύγχρονή της μορφή θέτει στον πυρήνα  της την αμφισβήτηση του κράτους-έθνους – ήδη από τις αρχές του 1980 θεριεύει ο μύθος (για τον όρο πβ.  Barthes, 1977; Φισκ, 1989) της υπέρβασης των εθνικών κρατών και της ανάδειξης του ενοποιημένου παγκόσμιου συνόλου (Βεργόπουλος, 1999:19) – και γενικότερα της εθνικής κοινωνίας. Κι αυτό διότι οι ροές της κοινωνικής διάδρασης εξαπλώνονται πλέον σε χώρους και χρόνους που υπερβαίνουν το εθνικό κράτος, ενώ τα σύνορά του διαπερνώνται όλο και πιο πολύ από την κίνηση της παραγωγής των κεφαλαίων, των αγαθών, των ανθρώπων, των ιδεών, της παγκόσμιας μαζικής κουλτούρας και των υπερεθνικών μοντέλων κατανάλωσης και παράλληλα, η παραγωγική διαδικασία, η πολιτική-διοικητική εξουσία αλλά και οι πολιτισμικές ταυτότητες δεν συμπλέκονται πια στο χώρο και χρόνο του κράτους-έθνους (Βούλγαρης, 2008 :372-374).

8. Οι πολυεθνικοί σχηματισμοί Ε.Ε, ΝΑFTA, NATO, Ο.Ο.Σ.Α, O.H.E.,ΔΝΤ, ΠΟΕ, G7, G8, G20, ΑΣΕΑΝ, Παγκόσμια Τράπεζα κ.τ.λ., είναι όργανα του χρηματιστικού κεφαλαίου, όπου αποτυπώνεται ο εκάστοτε συσχετισμός ισχύος των ανταγωνιζόμενων ιμπεριαλιστικών κρατών και συνασπισμών και μάλιστα σε μια μεταβλητή γεωμετρία.

9. Τα υπερ-κρατικά μορφώματα τύπου (ΕΕ), Ευρωπαϊκή Ένωση, γνωστή παλιότερα και ως «κοινή αγορά», προδίδοντας ότι είναι κατεξοχήν ΑΓΟΡΑ (το κατ' ευφημισμόν όνομα του ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ). Στα όργανα εξουσίας της οποίας μεταφέρονται, μεταβιβάζονται όλες οι σημαντικές εξουσίες των πρώην εθνικών κρατών. Όργανα λήψης αποφάσεων ΕΕ: Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ΕΚΤ, κλπ.. «Το δημοκρατικό έλλειμμα είναι μια έννοια που χρησιμοποιείται κυρίως για να τονιστεί ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα όργανά της στερούνται δημοκρατικής νομιμότητας και ότι φαίνονται απρόσιτα στον πολίτη, εξαιτίας της περίπλοκης λειτουργίας τους. Παραδέχεται η ΕΕ». Ενώ συχνά γίνεται λόγος για τα λόμπι τραπεζιτών και άλλων που ασκούν σε αυτά τα όργανα υπέρμετρη επιρροή.  

10. «Η κυριαρχία διακρίνεται συνήθως από τη θεωρία σε «εσωτερική» και «εξωτερική». Ως εσωτερική κυριαρχία νοείται η νομική ικανότητα του κράτους να μη περιορίζεται μέσα στα όρια της εξουσίας του παρά μόνον εφόσον και καθόσον το επιθυμεί. Από την άλλη, η εξωτερική κυριαρχία δηλώνει τη νομική ανεξαρτησία ενός κράτους, δηλαδή την απουσία κάθε δεσμού εξάρτησης από άλλη δύναμη έξω από αυτό καθώς και την έλλειψη υποταγής σε δύναμη ιεραρχικά υπέρτερη. Οι νομικοί περιορισμοί που δέχεται το κράτος από τους κανόνες του διεθνούς δικαίου αποτελούν ουσιαστικά προϊόν αυτοδέσμευσής του και όχι ετεροκαθορισμού του». Ο κανόνας αυτός προφανώς και δεν ισχύει για τα κράτη μέλη της ΕΕ. Αυτά, με εξαίρεση τη Γερμανία πιθανόν (και ίσως τη Γαλλία), εφαρμόζουν ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ τους κανόνες, τους νόμους και τις αποφάσεις που λαμβάνονται από τα κοινοτικά όργανα, οπότε δεν αυτοδεσμεύονται απλώς αλλά  ετεροκαθορίζονται.

11. Το ίδιο ζήτημα διατυπωμένο διαφορετικά: «Προϋπόθεση είναι η συλλογική οντότητα να είναι προικισμένη με πολιτική κυριαρχία που την διασφαλίζει κατά των έξωθεν αλλότριων δυναστικών (κατά της ετερότητάς της), αναγκαιοτήτων. Με όρους θεμελιωδών αρχών του διεθνούς δικαίου των Νέων Χρόνων, αυτό αναφέρεται ως αρχή της εσωτερικής και εξωτερικής κυριαρχίας και με πολιτικούς όρους ως εθνική ανεξαρτησία [26]». Εννοείται πως χωρίς ανεξαρτησία, εξωτερική κυριαρχία, δεν υπάρχει ούτε εσωτερική κυριαρχία, ούτε λαϊκή κυριαρχία, ούτε δημοκρατία.

12. Για την αποδοχή  και τη νομιμοποίηση στη συνείδηση των πολιτών των ευρωπαϊκών κρατών της ΕΕ  καλλιεργήθηκε και διαδόθηκε «Το ευρωπαϊκό ιδεώδες». Η ιδέα ότι η Ευρώπη είναι η πηγή και ο θεματοφύλακας: της ειρήνης, του ανθρωπισμού, της αλληλεγγύης,  της δημοκρατίας,  της προόδου, της επιστημονικής γνώσης. Αυτή υποτίθεται ότι ερχόταν να υπερβεί, τους εθνικισμούς, τους πολέμους, τους ρατσισμούς, τους θρησκευτικούς φανατισμούς, τις εθνοκαθάρσεις κλπ, κλπ. Οι λαοί της Ενωμένης Ευρώπης θα αποκτούσαν την ευρωπαϊκή τους ταυτότητα, που θα συμπλήρωνε την ευρωπαϊκή συνείδηση και μια μεγάλη πατρίδα. Όλα αυτά αποδεικνύονται μια πολλαπλή απάτη. Η ΕΕ δεν ήταν των λαών, ήταν και είναι   ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ.

13. Περνώντας  από τον μεσαιωνικό υπήκοο στον  πολίτη των αστικών δημοκρατιών συνέβησαν  μια ολόκληρη σειρά μεταβολών. Ο πολίτης στην αστική δημοκρατία προικίζεται με σειρά δικαιωμάτων τα οποία συνοδεύονται από ανάλογες και αντίστοιχες υποχρεώσεις. Υποχρεώσεις και δικαιώματα δεν μπορούν να διαχωριστούν, αποτελούν αδιάσπαστο σύνολο αντίρροπων  τάσεων. Πολίτες και κράτος συνδέθηκαν μ' ένα πλέγμα σχέσεων, δικαιωμάτων και υποχρεώσεων (π.χ. πολιτικά δικαιώματα-υποχρέωση στρατιωτικής θητείας).  Άλλαξαν καταφανώς οι σχέσεις κράτους -πληθυσμού. Στο γερασμένο καπιταλισμό η αφαίρεση τόσων δικαιωμάτων από τους πολίτες  αναγκαστικά και λογικά σημαίνει  αφαίρεση των αντίστοιχων υποχρεώσεων των πολιτών. Οι σχέσεις κράτους- πολιτών ή μάλλον υπηκόων αλλάζουν ξανά. Στο βαθμό μάλιστα που το σύστημα συνεχίζει να απαιτεί από τον πληθυσμό να ενστερνίζεται και να τηρεί αυτές τις υποχρεώσεις θα καταφεύγει συχνότερα στη βία, στην απάτη, στον παραλογισμό. «Όταν δεν μπορεί η λογική να ερμηνεύσει  καταστάσεις και ενέργειες, επιστρατεύεται ο παραλογισμός και η μεταφυσική. Γ. Καραμπέρης»

14. Κατεδάφιση του κράτους πρόνοιας..

15. Αρπαγή του δημόσιου πλούτου…

16. Η αστική ιδεολογία ταύτισε αυθαίρετα,  αντιεπιστημονικά  και παράλογα το κράτος με το έθνος και αυτά με την πατρίδα, έννοιες σαφέστατα διακριτές μεταξύ τους. Αυτή η ταύτιση, η τόσο βολική για το σύστημα, προξένησε απέραντη φρίκη στους λαούς. Καθώς τώρα πια το μεγάλο κεφάλαιο επιλέγει να οργανώνεται σε υπερκρατικές και υπερεθνικές δομές (π.χ. ΕΕ) εγκαταλείπει και την  ιδεολογία του εθνο-κράτους. Επειδή όμως δεν μπορεί να την αντικαταστήσει με μια  ιδεολογία  πειστική και ταιριαστή  με τις νέες δομές οργάνωσης  της εξουσίας του, αναπτύσσονται και υποδαυλίζονται από το ίδιο: κάθε είδους ρατσισμοί, ο πιο πρωτόγονος φυλετισμός, η συνομωσιολογία, τα θρησκευτικά πάθη, ο κυνισμός,  η ανθρωποφαγία κλπ. Παρ' όλα αυτά  το σίγουρο είναι η ψυχική αποξένωση των ανθρώπινων πληθυσμών και με τα απομεινάρια των εθνικών κρατών αλλά και με τις υπερκρατικές και με τις παγκοσμιοποιημένες δομές εξουσίας. Και, όπως έλεγε ο Μαρξ, δεν υπάρχει πιο θρησκευτικό – με την αποξενωτική, αλλοτριωτική  έννοια – κράτος από το σύγχρονο λαϊκό ή άθεο κράτος.   

17. Αποσύνδεση του κράτους από το έθνος: α) η αστική τάξη δεν θέλει ούτε μπορεί ούτε τη συμφέρει να υπερασπιστεί τα συμφέροντα του έθνους, β) το χρηματιστικό κεφάλαιο οργανώνεται σε υπερεθνικές, υπερκρατικές δομές, γ) η  ταξική καταπίεση αυξάνεται, το ίδιο και η εξαθλίωση του προλεταριάτου, δ) οι μεταναστευτικές ροές, οι μετακινήσεις πληθυσμών, οι δημογραφικές τάσεις και ανισορροπίες διαμορφώνουν καταστάσεις, (ιδιαίτερα για τις ανεπτυγμένες ή γερασμένες, αν προτιμάτε,  καπιταλιστικές χώρες (κράτη)) όπου: οι κάτοικοι-φορείς της κυρίαρχης εθνικής συνείδησης, (την οποία και το δοσμένο κράτος καλλιεργεί) μειώνονται ως ποσοστό του γενικού πληθυσμού και μάλιστα  σε απροσδιόριστο βάθος χρόνου. Αντίθετα αυξάνεται το ποσοστό των κατοίκων που προέρχονται από άλλες εθνικότητες και παίρνουν την υπηκοότητα του κράτους εγκατάστασής τους. Επίσης αυξάνεται ο αριθμός των κατοίκων ξένης υπηκοότητας με άδεια προσωρινής παραμονής, όπως επίσης και ο αριθμός του «μη νόμιμου», σύμφωνα με το κράτος, πληθυσμού. Από την άλλη πλευρά αυξάνεται ο αριθμός των ανθρώπων που φεύγουν από τη χώρα και μεταναστεύουν αλλού, αποτελώντας  πια τμήμα του αποδήμου έθνους. Έτσι η εθνική ομοιογένεια, η σύμπτωση του κράτους με το έθνος,  που επιδιώχθηκε με ειρηνικά όπως και βίαια μέσα, ηθικά μα και ανήθικα, απελευθερωτικά μα και κτηνώδη υπονομεύεται. Αναπότρεπτα. Στα τέλη του περασμένου αιώνα οι χώρες υποδοχείς μεταναστών, αναγνωρίζοντας αυτή την πραγματικότητα, μιλούσαν για πολυπολιτισμικές κοινωνίες, τώρα εγκαταλείπουν αυτή τη θεωρία και σκληραίνουν, συχνά ακραία και βάρβαρα, τη στάση τους απέναντι στους μετανάστες. Τους οποίους ωστόσο έχουν ανάγκη αλλά τους προτιμούν ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας μειωμένων ή ελάχιστων δικαιωμάτων. Ακραία περίπτωση κράτους με αλλοεθνή πληθυσμό το Κατάρ στο οποίο το 87% των κατοίκων του έχει γεννηθεί εκτός της χώρας αυτής.

18. Ιδεολογική σύγχυση. Κυκλοφορούν οι πιο απίθανες και παράλογες θεωρίες και γνώμες  για το έθνος  όπως και για τη σχέση που έχει αυτό με το κράτος. Η ψύχραιμη, η αντικειμενική, η σε βάθος επιστημονική προσέγγιση του ζητήματος, προσκρούει σε θεωρητικές ανεπάρκειες, σε προκαταλήψεις, σε ταξικές, σε εθνικιστικές, σε πολιτικές, σε μικροκομματικές και ιδιοτελείς σκοπιμότητες. Προσκρούει ακόμα στη δυσκολία των ανθρώπων να παρακολουθήσουν και να προσαρμοστούν στις  αλλαγές της οικονομικής ζωής, στις αλλαγές των κρατών, των εθνών, των ίδιων των ανθρώπινων σχέσεων.

19.  Μοναξιά, αποξένωση, αλλοτρίωση. Ο άνθρωπος της σύγχρονης  αστικής κοινωνίας, κατά γενική ομολογία, υποφέρει από έντονα συναισθήματα μοναξιάς. Αυτά πηγάζουν βέβαια από τη μοναχική ζωή των μαζών, έτσι που ο άνθρωπος νιώθει πια μόνος του ακόμα και μέσα στο πλήθος. Χαρακτηριστικοί δείκτες ο αυξανόμενος αριθμός των μονογονεϊκών οικογενειών όπως και των νοικοκυριών του ενός ατόμου. Οι ανθρώπινες σχέσεις από τις πιο πλατιές έως τις πιο στενές, ως τις σχέσεις των ζευγαριών κλονίζονται και αλλάζουν μορφή. Αυτές όλο και περισσότερο παίρνουν εμπορευματικό, ατομικιστικό και ωφελιμιστικό χαρακτήρα. (Την αποξένωση, την αλλοτρίωση των ανθρώπων ο Μαρξ την απέδιδε στην «αλλοτριωμένη εργασία, που χωρίζει τον άνθρωπο από τον καρπό της δραστηριότητάς του, που μεταβάλλει πραγματικά τις σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους σε σχέσεις ανάμεσα σε πράγματα (αντικείμενα). Με τη διαδικασία αυτή της αντικειμενοποίησης, όπου το ανθρώπινο στοιχείο μετατρέπεται σε υλικό αντικείμενο, ξένο προς τον άνθρωπο, δηλαδή σε εμπόρευμα, όλες οι σχέσεις ανάμεσα σε ανθρώπους καταντούν λειτουργία του χρήματος.» (Δεληολάνης Ευάγγελος)). Ο άνθρωπος είναι πια ξένος με τον εαυτό του, ξένος με τη φύση του. Αντίθετα, εξιδανικεύοντας,  σε παλιότερες προκαπιταλιστικές εποχές: («Ζούσε ο άνθρωπος τη ζωή ως μετοχή και ένταξη, καταγωγή και συνέχεια, είχε αμεσότητα σχέσης με τους προγόνους και τα μνημεία των προγόνων: είχε Ιστορία» Χ. Γιανναράς). Επίσης στις παραδοσιακές κοινότητες  «συνεργάζονταν και ανέπτυσσαν κοινωνικές σχέσεις, με αποτέλεσμα η κοινότητα να παίρνει οντολογική διάσταση «ως σύστημα αξιών, κανόνων, προσδοκιών». Αντίθετα το κεφάλαιο μετατρέπει όλες σχεδόν τις ανθρώπινες σχέσεις σε εμπορευματικές  και το αστικό κράτος καλλιεργεί μεθοδευμένα, συστηματικά, σε βάθος χρόνου, σταδιακά και προοδευτικά τον ατομικισμό διαλύοντας όλες τις συλλογικότητες και ομαδοποιήσεις είτε αυτές βασίζονταν στις συγγενικές σχέσεις, είτε στον τόπο κατοικίας, είτε της εργασίας, είτε της θρησκείας, είτε του εθνικών μειονοτήτων. Το αστικό κράτος δεν θέλει απέναντί του ομάδες αλλά άτομα.

20. Η αποδυνάμωση όλων των πιο πάνω δεσμών παρουσιάστηκε ως απελευθέρωση του ατόμου αλλά το κράτος δεν ήταν ο απελευθερωτής μα ο αφέντης που ζητούσε αποκλειστικότητα. Στην Ελλάδα του 2013 οι απεργοί δηλώνουν: «ξενιτεμένοι στη χώρα που γεννηθήκαμε βιώνουμε τον αποκλεισμό που γενικεύεται και βλέπουμε τα δικαιώματα και τις ελευθερίες μας να έχουν μετατραπεί σε κενό γράμμα του νόμου». Για τους σκλάβους κανένας τόπος δεν ήταν πατρίδα ούτε για τους προλετάριους του 21^ου αιώνα. Αφού λοιπόν η αναζήτηση της πατρίδας στο χώρο στερείται νοήματος, ο άνθρωπος αναζητεί για εγκατάστασή του το κράτος εκείνο που θα του προσφέρει τους καλύτερους όρους εργασίας, κατοικίας, υπηρεσιών. Πρόκειται για σχέση κράτους – κατοίκου βασισμένη σε οικονομικούς και ωφελιμιστικούς  λόγους, πρόκειται για συμβόλαιο συμφερόντων. Ο κάτοικος μιας τυχαίας  χώρας δεν είναι πια πολίτης αλλά μάλλον υπήκοος. 

21. Έτσι περνάμε από τα παραδοσιακά  εθνικά κράτη στο έθνος-κράτος χωνευτήρι, στο πολυσυλλεκτικό, αμερικάνικου τύπου, και από εκεί στο  κράτος σαλατιέρα. Επειδή μάλιστα τα κράτη αυτού του τύπου  είναι πιο ελκυστικά  με οικονομικούς όρους  και προσελκύουν πολλούς παραγωγικούς και δραστήριους νέους-υπηκόους και έχουν οικονομική και πολιτική υπεροχή, υπερισχύουν των παραδοσιακών τα οποία και είναι καταδικασμένα να παραμερίσουν και να συρρικνωθούν. Παλιότερα ήταν τα έθνη που επαναστατούσαν και ίδρυαν τα δικά τους κράτη, τώρα πια τα κράτη θα διαμορφώνουν τα όποια «έθνη» τους. Περνάμε λοιπόν από το εθνικό κράτος στο κράτος σαλατιέρα. Στο έδαφος κυριαρχίας του καπιταλισμού στενεύουν τα περιθώρια για πατρίδες και πολύ περισσότερο στο έδαφος κυριαρχίας του γερασμένου, του παρηκμασμένου ιμπεριαλιστικού δεν υπάρχουν πια περιθώρια για πατρίδες.

Εξυπακούεται πως όλες οι προαναφερθείσες μεταβολές στις μορφές οργάνωσης των κρατών, στα έθνη, στις ανθρώπινες σχέσεις και όσες άλλες παραλείφθηκαν πηγάζουν και αντιστοιχούν σε μεταβολές της οικονομικής βάσης, σε αλλαγές των παραγωγικών διαδικασιών, σε αλλαγές του συνόλου και κάθε τμήματος των παραγωγικών σχέσεων, σε αλλαγές στη διανομή του πλούτου, στην οργάνωση της ιδιοκτησίας, στους μηχανισμούς ελέγχου της οικονομίας, στη σύζευξη οικονομικής και πολιτικής ισχύος, στη όλη δόμηση της αστικής  εξουσίας.  

Συντάκτης: Τσουκαλάς Χρήστος.

29-9-2013

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΑΔΙΕΞΟΔΑ

 

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

 

Ο άνθρωπος ρέπει διαχρονικά προς τον μιμητισμό. Του αρέσει να εναρμονίζει τον βίο του μ' εκείνον των επιφανών (επωνύμων είναι ο αδόκιμος όρος που κατά κόρον χρησιμοποιείται). Του αρέσει να συμπεριφέρεται όπως εκείνοι και να χρησιμοποιεί τις εκφράσεις που και εκείνοι χρησιμοποιούν. Μία από αυτές είναι: «Η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα»!

Θα συμφωνούσαμε με την ανωτέρω ρήση, αν είχαμε πεισθεί ότι οι εκφέροντες αυτήν γνώριζαν τί είναι δημοκρατία. Πολύ φοβούμαι όμως πως υπάρχει τρομακτική σύγχυση.

Οι επιφανείς γνωρίζουν, όταν τη χρησιμοποιούν, πως δημοκρατία δεν υπήρξε ποτέ, όμως αυτοί επωφελούνται τα μέγιστα από την «προάσπισή» της. Οι άλλοι, οι πολλοί, ο συρόμενος όχλος, είναι πρόθυμοι να αναμασούν τα λεγόμενα από τους επιφανείς, αν και κάτι υποπτεύονται, καθώς το σύστημα δεν είναι δυνατόν να ικανοποιεί τους πάντες επιδαψιλεύοντας σ' αυτούς, όσα η ανθρώπινη ματαιοδοξία ορέγεται.

Καυχόμαστε ότι η δημοκρατία είναι σύλληψη και πραγμάτωση των προγόνων μας και μάλιστα των αρχαίων Αθηναίων. Η καύχηση δεν είναι άστοχη ούτε υπερβολική, αν ερευνήσουμε τα συστήματα διακυβέρνησης της εποχής εκείνης αλλά και μεταγενεστέρων. Εκείνο, το οποίο διαφεύγει από την προσοχή μας είναι η σημαντική απόκλιση μεταξύ θεωρίας και πράξης. Ο μεγάλος ιστορικός Θουκυδίδης προβάλλει χαρακτηριστικότατα τη διαφορά γράφοντας για τα συμβαίνοντα κατά την εποχή του Περικλή, κατά τον χρυσό αιώνα δηλαδή της Αθήνας: «Λόγω μεν δημοκρατία έργω δε του πρώτου ανδρός αρχή»! Επισημαίνουμε το ότι η αθηναϊκή κοινωνία ήταν δουλοκτητική και ουδείς φιλόσοφός της διενοήθη να εκφράσει άποψη περί της αξίας της ελευθερίας του ατόμου (ό όρος πρόσωπο ήταν άγνωστος και εξακολουθεί να αγνοείται από τη νεότερη φιλοσοφική σκέψη). Ο Αριστοτέλης είχε συμβουλεύσει τον Αλέξανδρο να συμπεριφέρεται τους βαρβάρους ως ζώα! Ούτε και αυτό είναι κατακριτέο με βάση τα τότε δεδομένα. Αξιοθαύμαστο είναι το ότι ο μαθητής δεν εφάρμοσε τη συμβουλή του δασκάλου του!

Το μείζον πρόβλημα της τότε δημοκρατίας ήταν η δημαγωγία. Αυτή οδήγησε την Αθήνα σε κατ' επανάληψη συμφορές. Είναι ερμηνευμένο ότι ο δημαγωγικός λόγος είναι διαχρονικά πιο ισχυρός από τον λόγο των εντίμων πολιτών. Ο δημαγωγός είναι άνευ ηθικού ερείσματος. Χρησιμοποιεί, για να παραπλανήσει, το ψεύδος ασύστολα. Η αρχομανία αποτελεί το μοναδικό του κίνητρο! Η σκέψη ότι μπορεί αυτή να προκαλέσει συμφορές στην πατρίδα του ελάχιστα τον εγγίζει. Είναι αδίστακτος έναντι των πολιτικών του αντιπάλων και χρησιμοποιεί κατά κόρον τη συκοφαντία, προκειμένου να τους εξοντώσει πολιτικά αλλά και βιολογικά. Έτσι εξορίστηκαν καθ' όλα έντιμοι ηγέτες όπως ο δίκαιος Αριστείδης, πέθαναν φυλακισμένοι με απίθανες κατηγορίες ήρωες στα πεδία των μαχών, όπως ο Μιλτιάδης, καταδικάστηκαν σε θάνατο με την κατηγορία της διαφθοράς των νέων ηθικά αναστήματα, όπως ο Σωκράτης.

Για τη Σπάρτη και τη Μακεδονία αποφεύγουμε να αρθρώσουμε λόγο. Αυτές υπήρξαν βασίλεια, είχαν απολυταρχικά καθεστώτα. Υπάρχει μεγάλη δόση αλήθειας στην επίκριση. Αποκρύπτεται όμως σημαντικό μέρος αλήθειας. Ο βασιλιάς δεν ήταν δούλος της χλιδής και της ακολασίας. Ο Λεωνίδας δεν έστειλε άλλους να πολεμήσουν στις Θερμοπύλες, πήγε και σκοτώθηκε ο ίδιος. Ο Αλέξανδρος δεν παρακολουθούσε εκ του ασφαλούς τις μάχες, ορμούσε πρώτος και τραυματίστηκε κατ' επανάληψη.

Ο Ιησούς Χριστός επέφερε τη λύτρωση στο ανθρώπινο γένος με τη σταυρική του θυσία. Πρόβαλε την αξία του ανθρωπίνου προσώπου, ως εικόνας του Θεού. Άφησε θαυμάσια παρακαταθήκη για τους «δοκούντες άρχειν» τονίζοντας ότι αυτοί πρέπει να είναι πάντων έσχατοι και δούλοι! Δια του αποστόλου του Παύλου καταδίκασε τη δουλεία. Όρισε μέλλουσα κρίση με βάση τη στάση μας έναντι του πάσχοντος συνανθρώπου. Με τη χάρη του Αγίου Πνεύματός του η Εκκλησία δομήθηκε σε θεμέλιο δημοκρατικό. Έτοιμη και προκλητική η ένσταση: Και λοιπόν; Τι από αυτά εφαρμόστηκε; Δεν είναι οι «χριστιανικές» κοινωνίες, που διαχρονικά χαρακτηρίστηκαν από αθλιότητες, που ξεπέρασαν εκείνες του αρχαίου κόσμου; Ναι, είναι αλήθεια, με μία σημαντική επισήμανση: Χριστιανικές κοινωνίες δεν υπήρξαν ποτέ. Ο Χριστός ήλθε να αναζητήσει και σώσει το απολωλός (ενικός). Η Εκκλησία ως κοινωνία προσώπων δεν ταυτίζεται με κάποια κοινωνία ακόμη και αν η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών αυτής ασπάζεται την πίστη της. Η Εκκλησία δεν ευθύνεται για πράξεις και παραλείψεις μελών της, που αποκλίνουν από το ευαγγελικό πνεύμα. Η Εκκλησία αποτελεί ασφαλές διαχρονικό κριτήριο αξιολόγησης. Ας εξετάσουμε με βάση αυτό τη δημοκρατία του σήμερα.

Σημαντικότατη απόκλιση από το ευαγγελικό πνεύμα συνιστά ο ολοκληρωτισμός του Βατικανού. Αυτός κατά την περίοδο της μεσαιωνικής έξαρσης επέφερε συμφορές στο ανθρώπινο πρόσωπο, το οποίο καταδίκασε σε θάνατο με πυρά στραγγαλίζοντας το πρώτιστο θείο δώρο, την ελευθερία του, και περιφρονώντας την εντολή «όστις θέλει…». Το κακέκτυπο αυτό χριστιανικής πίστης αποτελεί τη μήτρα του ολοκληρωτισμού των νεότερων χρόνων, φασισμού, ναζισμού, κομμουνισμού. Οι κομμουνιστές διαμαρτύρονται για την καταγγελία εκ μέρους των αστών των δύο άκρων του πολιτικού φάσματος και την ταύτιση των οραματιστών της κοινωνικής δικαιοσύνης με τα θηρία του εθνικισμού. Αν ο σταλινισμός με τη θυσία των εκατομμυρίων, που ενδιαφέρουν τη στατιστική των πληθυσμών κατά Στάλιν, εδραίωνε την κοινωνία της δικαιοσύνης και δεν γεννούσε τη νομενκλατούρα των αστικοποιημένων κομμουνιστών της έσχατης ΕΣΣΔ και της σημερινής Κίνας, θα υπήρχε ισχνή δικαίωση. Τώρα όμως;

Ως αντίδραση στον παπικό ολοκληρωτισμό εκδηλώθηκε το θρησκευτικό κίνημα της μεταρρύθμισης, γνωστό ως διαμαρτυρομένων. Αγνοούντες οι πρωτεργάτες παντελώς το πνεύμα των πατέρων της Εκκλησίας υπερακόντισαν σε αυθαιρεσία τον πάπα. Στάθηκαν ανήμποροι να εννοήσουν τη διαφορά μεταξύ ηθικών παρεκτροπών και δογματικής αλήθειας. Διέγραψαν την παράδοση, που είχε αλλοιωθεί στη Δύση, και φάνηκαν ασύδοτοι έναντι των δογματικών αληθειών. Κάθε μεταρρυθμιστής κατέστη ένας μικρός πάπας. Η ελευθεριότητα χαρακτηρίστηκε ελευθερία. Αυτή σημάδεψε στη συνέχεια τη ζωή των κοινωνιών, στις οποίες η μεταρρύθμιση επικράτησε. Στην ελευθεριότητα περί το δόγμα προσετέθη και η ελευθεριότητα περί το ήθος. Η θρησκευτική μεταρρύθμιση αποτελεί τη μήτρα του καπιταλισμού, των ακορέστων για αρπαγή, κυριαρχία και πλουτισμό ατόμων.

Μετά την αρχική σύγκρουση των δύο «χριστιανικών» κόσμων, επήλθε κατευνασμός των εχθροτήτων. Από κοινού πλέον συρόμενοι πίσω από τον άθεο «διαφωτισμό», ο οποίος προχώρησε σε ιστορικό συμβιβασμό με τους θρησκευτικούς ηγέτες της Δύσης, πορεύονται αφανίζοντας τον πλανήτη, επιφέροντες συμφορές επί συμφορών με τους πολέμους και την εκμετάλλευση στο όνομα του τριπτύχου «ελευθερία, ισότης αδελφότης», της μεγαλύτερης απάτης στην ιστορία της ανθρωπότητας. Και εμείς μιλούμε ακόμη για τη δημοκρατία, που κατατροπώνει τους εχθρούς της και δεν έχει αδιέξοδα! Τουλάχιστο να βλέπαμε τα προσωπικά μας αδιέξοδα, καθώς μακριά από την πίστη του Χριστού, παραπαίουμε ανάμεσα στον ολοκληρωτισμό της παπικής μήτρας και τη λατρεία του χρήματος της μήτρας της θρησκευτικής μεταρρύθμισης!

 

                        «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ», 30-09-2013

Φασισμός και ψευτο-Μέτωπα

 

Του Τάκη Φωτόπουλου*

 

Το περασμένο άρθρο μου (22.9) με τίτλο «Ο περισπασμός της Χρυσής Αυγής»**, πέρα από κάποια άκρως εγκωμιαστικά σχόλια, προκάλεσε και μια θύελλα αντιδράσεων συνήθως ανωνύμων, με τις οποίες δεν ασχολούμαι, [1] όλες προέρχονται, από το άτυπο (προς το παρόν) αντιφασιστικό Μέτωπο που περιλαμβάνει όλο το πολιτικό φάσμα: από την δεξιά «διανόηση» και τους οπαδούς των κομμάτων της κοινοβουλευτικής Χούντας, μέχρι την «ροζ» και «Ελευθεριακή» Αριστερά, καθώς και, δυστυχώς, την κομμουνιστογενή.

Ελπίζω αυτό να μην σημαίνει ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα δημιουργίας ενός ψευτο-Μετώπου κατά του φασισμού που θα ενώσει όλη την Αριστερά, μπροστά στον δήθεν θανάσιμο φασιστικό κίνδυνο που διατρέχει ο Ελληνικός λαός, την εποχή της παγκοσμιοποίησης και ουσιαστικής κατάργησης των κρατών-εθνών, μέσα στα οποία άνθησε ο ιστορικός ναζισμός και ο φασισμός! Ελπίζω να μην δούμε ακόμη και το ΚΚΕ να παραμερίζει, για χάρη της ενότητας σε παρόμοιο ψευτο-Μέτωπο, ακόμη και τις θεμελιακές διαφορές του από την εκφυλισμένη «Αριστερά»  στα κρίσιμα θέματα εξόδου από την ΕΕ και το Ευρώ…

Μια απόπειρα «θεωρητικής» θεμελίωσης της ανάγκης παρόμοιου αντιφασιστικού Μετώπου έγινε προ ημερών όταν υποστηρίχθηκε η θέση ότι για την οικονομική καταστροφή δεν έχει καμιά σχέση η παγκοσμιοποίηση, η ΕΕ, το Ευρώ κ.λπ.. Όλα αυτά, σύμφωνα με ένα άρθρο ενός μέλους των Ιών (που πρωτοστάτησαν να κλείσουν την Ελευθεροτυπία με προφανή στόχο να στήσουν την εφημερίδα-μαιμού που αποτελεί την ναυαρχίδα της εκφυλισμένης «Αριστεράς») είναι «συνωμοσιολογίες».  Σύμφωνα με το άρθρο [2] αυτό που θα μπορούσε να διεκδικήσει Νόμπελ οικονομικών για την (ανοηταίνουσα) πρωτοτυπία του, η απώτερη αιτία της οικονομικής καταστροφής είναι ο ανερχόμενος φασισμός και οι συνέπειές του! Και για να εμπεδώσει μάλιστα ένα ηθικό δίδαγμα, που μοιάζει με πληρωμένη διαφήμιση της ΕΕ  που θα ζήλευε και ο…Μπαρόζο, τονίζει: «Μην ξεχνάμε ότι τα ακροδεξιά και τα ναζιστικά μορφώματα δεν είναι ούτε τυχαία ούτε ξεχωριστά από «ειδικές» φωνές ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση των Λαών και στην προτεινόμενη περιχαράκωση του κάθε κράτους στα δικά του μίζερα χαρακτηριστικά και στα δικά του κλειστά σύνορα». Είναι προφανές ότι στις «ειδικές φωνές» κατατάσσεται από το άθλιο αυτό άρθρο και η στήλη για τον αγώνα της για οικονομική αυτοδυναμία και εθνική κυριαρχία έξω από την ΕΕ και την ΟΝΕ, ως την μοναδική διέξοδο από την καταστροφή και προϋπόθεση για το άνοιγμα του δρόμου σε μια Περιεκτική Δημοκρατία, όπως έχω αναπτύξει επανειλημμένα στο παρελθόν.

Στη συνέχεια, έτερο μέλος των Ιών έσπευσε να συμπληρώσει, στην ίδια εφημερίδα-μαϊμού, με μια σαφώς Γκεμπελική επίθεση κατά του άρθρου, αλλά και της «Ε» και του διευθυντού της επειδή προφανώς με ανέχονται! [3] Ο Γκεμπελίσκος αυτός συμπεραίνει εντελώς αναπόδεικτα τόσο σε σχέση με το συγκεκριμένο άρθρο μου όσο με και την γενικότερη πολιτική και συγγραφική προϊστορία μου πάνω από μισό αιώνα, ότι γενικά «αθωώνω το ναζιστικό μόρφωμα» (τίτλος) και ειδικότερα «την ηγεσία της ναζιστικής οργάνωσης από το αποτρόπαιο έγκλημα». Και όλα αυτά με βασική "απόδειξη" οτι έγραψε εγκωμιαστικά σχόλια η ΧΑ για την αντικειμενικότητα του άρθρου, εντίμως (σε σχέση με τους διάφορους Γκεμπελίσκους) παραδεχόμενη ότι ανήκω στο άλλο «άκρο» του πολιτικού φάσματος από αυτή, το «ακροαριστερό», πράγμα που εξ ορισμού βέβαια αποκλείει κάθε προσπάθεια μου να την αθωώσω. Άλλωστε, όσοι καλόπιστοι διάβασαν το άρθρο κάθε άλλο παρά αυτό κατάλαβαν. Συνοπτικά, στον λίγο χώρο που μου απομένει.

Πρώτον, όταν έκανα σύγκριση της ΧΑ με τα εθνικοσοσιαλιστικά κόμματα δεν αναφερόμουν βέβαια στη γνωστή ιστορικά δράση τους αλλά, όπως τόνιζα, στους προγραμματικούς στόχους τους, στους οποίους από ό,τι γνωρίζω, δεν ανήκει η άσκηση μαζικής βίας, στην οποία επιδόθηκαν συστηματικά εναντίον των Εβραίων, Σλάβων, Ρομά κ.α. με στόχο την μεγίστη δυνατή εξολόθρευση τους.

Δεύτερον, με βάση τους διακηρυγμένους στόχους αυτούς, αλλά και τη μετέπειτα πολιτική τους, ανέφερα ότι ούτε οι ναζιστές, ούτε και η ΧΑ ήταν "συστημικές" οργανώσεις. Όχι βέβαια με την έννοια του κοινωνικοοικονομικού συστήματος διότι τα εθνικοσοσιαλιστικά κόμματα και οργανώσεις (όπως κάθε μη ανιστόρητος καταλαβαίνει) δεν απορρίπτουν το καπιταλιστικό σύστημα αλλά απλώς επιδιώκουν μια κρατικιστική μορφή του (γι' αυτό και οι Χιτλερικοί χαρακτηρίζονται από Ιστορικούς της οικονομίας ως οι πρώτοι Κεϋνσιανοί!). Αλλά με την έννοια ότι δεν ήταν όργανα της συγκεκριμένης μορφής που παίρνει το σύστημα αυτό σε κάθε ιστορική εποχή: σήμερα με την  έννοια του συστήματος που έχει επιβάλει η Νέα Διεθνής Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης με την οποία δεν ασχολείται βασικά η εκφυλισμένη «Αριστερά»!

Τρίτον, δεν θα μπορούσα ποτέ να εξισώσω θύμα (Φύσσα) με θύτη (Ρουπακιά) όταν μάλιστα έχω γράψει ολόκληρο βιβλίο για το θέμα. Αναφερόμουν προφανώς στο γεγονός ότι όταν ο θύτης δεν ενεργεί σαν όργανο του συστήματος, τότε το να παρομοιάζεις την δολοφονία του Λαμπράκη από το παρακράτος, όπως έκαναν κάποιοι από την ίδια «Αριστερά», με το θανάσιμο μαχαίρωμα του Φύσσα από οπαδό της ΧΑ, είναι όχι μόνο ασέβεια αλλά και έγκλημα ενάντια στην Ιστορική αλήθεια, στο οποίο κατ εξοχήν ειδικεύονται οι διάφοροι Γκεμπελίσκοι…

                                                                                                                                                                                                                             Παραπομπές

 

[1] Σαν θέμα αρχής δεν συνηθίζω τις δημόσιες αντιπαραθέσεις στον έντυπο γραπτό λόγο με όσους χρησιμοποιούν την ανωνυμία του διαδικτύου για χυδαίες προσωπικές ύβρεις, άθλιες συκοφαντίες και Γκεμπελικές διαστρεβλώσεις, στην προσπάθειά τους να σπιλώσουν ανθρώπους που επώνυμα καταθέτουν την άποψή τους και υπεύθυνα αναλαμβάνουν την ευθύνη των λόγων τους. Οι θρασύδειλοι αυτοί, (συμπεριλαμβανομένου κάποιου πασίγνωστου για παρόμοιες επιθέσεις στο διαδίκτυο με το ψευδώνυμο «Ομαντεόν» που επί μήνες με λασπολογούσε κάτω από την κουκούλα του πριν δύο χρόνια), τώρα επανήλθαν με χαρακτηρισμούς, συκοφαντίες και κατάφωρα ψεύδη και διαστρεβλώσεις που ποτέ δεν θα τολμούσαν να τις κάνουν επώνυμα στον έντυπο γραπτό λόγο. Και, φυσικά, το ίδιο ισχύει και για άθλια blogs που σε παράβαση κάθε δεοντολογίας αναδημοσιεύουν (και κάποτε επαυξάνουν) παρόμοιες αθλιότητες (π.χ. Βαθύ Κόκκινο).

[2] Άντα Ψαρρά, «Συνωμοσιολογίες και πτώση από τα σύννεφα», Εφημερίδα των Συντακτών, 26/9/2013.

[3] Δημήτρη Ψαρρά, «Τα άρθρα του Τάκη Φωτόπουλου και του Γιώργου Δελαστίκ που αθωώνουν το ναζιστικό μόρφωμα», Εφημερίδα των Συντακτών, 27/9/2013     

* http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

ΠΗΓΗ: Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (29 Σεπτεμβρίου 2013). Το είδα: http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2013/2013_09_29.html 

** Στην Αποικία Ορεινών Μανιταριών εδώ:  Ο Περισπασμός της Χρυσής Αυγής

Σ' αυτή την πόλη

 

Του Γιάννη Ποταμιάνου*

 

Στη μεγάλη λεωφόρο βαδίζουν

             όλοι μαζί κι ο καθένας μόνος

Όλοι βλέπουν

τα ίδια δένδρα, τα ίδια πρόσωπα

                             τους ίδιους δρόμους

Σ' αυτή την πόλη

ο καθένας έχει τ' όνειρό του

                                κι όλοι μαζί το ίδιο

Ο καθένας ζει το δικό του εφιάλτη

                             κι' όλοι μαζί τον ίδιο

 

Σ' αυτή την πόλη

                    οι μυλόπετρες της μέρας

                                          μας αλέθουν

όλους μαζί και τον καθένα μόνο του   

                  

Σ' αυτή την πόλη

τα σκυλιά κι οι άνθρωποι

                          έχουν θλιμμένα μάτια

 

Σ' αυτή την πόλη

                            άνθρωποι και σκυλιά

    ψάχνουν αποφάγια στα σκουπίδια

 

Σ' αυτή την πόλη τη σκληρή

                     αυτό που δίνεις παίρνεις

μοναξιά στη μοναξιά

               φτώχεια στη φτώχεια

                               θάνατο στο θάνατο

 

Αυτή η πόλη πρέπει ν' αλλάξει

Στη μεγάλη λεωφόρο πρέπει

                                        να βαδίσουμε

              όλοι μαζί κι ο καθένας μόνος

με τα ίδια όνειρα γραμμένα

                                     στο μέτωπό μας

με τα ίδια συνθήματα

                       γραμμένα στα πανό μας

 

Αυτή η πόλη σου επιστρέφει

                                         ό,τι της δίνεις

αγάπα τη να σ' αγαπήσει

                      κάψε τη για να σε κάψει

να φυτρώσουν στ' αποκαΐδια της

                                              λουλούδια

 

Αυτή η πόλη είσαι εσύ

                     άλλαξε λοιπόν, ν' αλλάξει

Βγες επιτέλους στη μεγάλη λεωφόρο

μ' ένα όνειρο στο μέτωπο

                               έτοιμος για να καείς

 

Σ' αυτή την πόλη οι ήρωες είναι

                                      άνθρωποι απλοί

προχωρούν σκυφτοί στα σκοτεινά

                            του φόβου μονοπάτια

Ο ήρωες σ' αυτή την πόλη

                φοβούνται αλλά προχωρούν

είναι πολλοί

         μα δεν διστάζουν να γίνουν ένας

 

Σαν έρθουν οι καιροί

σ' αυτή την πόλη οι άνθρωποι

           γίνονται δέντρα, γίνονται δάσος

ριζωμένοι βαθιά στο χώμα

δρασκελούν πολλά χιλιόμετρα ιστορίας

                                                σε μια νύχτα

 

Σαν έρθουν οι καιροί

Αυτοί που δεν έχουν τίποτα να χάσουν

                               θα δείξουνε το δρόμο

Αυτοί π' αρνούνται τη ζωή

                                     που τους χαρίζουν

και διαλέγουν μόνοι το δρόμο τους

                                     και το θάνατό τους

Αυτών το μπόι, θα μετρήσει η ιστορία,

                       με τη μεζούρα των αιώνων

 

                           15 Σεπτεμβρίου 2013, Γιάννης Ποταμιάνος

 

* http://toxefwto.blogspot.gr/

ΕΕ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ απειλούν τη Δημοκρατία

Του Γιώργου Δελαστίκ

 

Ο χρυσαυγίτης δολοφόνος, αυτό το ανθρωπόμορφο κτήνος που έσφαξε εν ψυχρώ στη μέση του δρόμου τον αριστερό αντιφασίστα Παύλο Φύσσα στην Αμφιάλη, έδρασε με δική του πρωτοβουλία ή εκτελούσε εντολές; Και αν εκτελούσε εντολές, από ποιους πολιτικούς κύκλους προέρχονταν οι εντολές αυτές; Ή μήπως προέρχονταν από επιχειρηματικούς κύκλους; Δεν θα παραστήσουμε φυσικά τον αστυνομικό ντεντέκτιβ για να απαντήσουμε. Θα παρακολουθούμε – με εξαιρετική δυσπιστία προς ό,τι λέει η αστυνομία, είναι αλήθεια – την εξέλιξη του αστυνομικού ρεπορτάζ για να διαμορφώσουμε τελική άποψη για τα γεγονότα.

Επειδή όμως το έγκλημα είναι καθαρά πολιτικό, θα κάνουμε ορισμένες πολιτικές σκέψεις γύρω από αυτό. Ακόμη και για τα πιο στυγερά πολιτικά εγκλήματα, το θεμελιώδες αφετηριακό σημείο της ανάλυσης, ξεκινάει πάντα από τις πιθανές απαντήσεις στο ερώτημα: «Ποιος ωφελείται πολιτικά από το έγκλημα;».

Αυτός που ωφελείται δεν είναι πάντα ο ένοχος , γιατί ειδικά στην πολιτική οι συνέπειες μιας δολοφονίας μπορεί να είναι διαφορετικές από αυτές που υπολόγιζαν όσοι τη σχεδίασαν. Πάντως από πολιτική σκοπιά (το υπογραμμίζουμε, από πολιτική, όχι από αστυνομική σκοπιά, γιατί μπορεί να αποδειχθούν γεγονότα που ανατρέπουν τις πολιτικές εικασίες) πολύ δύσκολα μπορεί κανείς να υποθέσει ότι την εντολή δολοφονίας την έδωσαν ηγετικά στελέχη πρώτης γραμμής του κόμματος στο οποίο ανήκει ο δράστης, εκτός πια αν με κάτι τα εκβίαζαν άλλοι κύκλοι. Η Χρυσή Αυγή πάντως υφίσταται σοβαρή πολιτική ζημιά με τη δολοφονία που διέπραξε ο δράστης. Από κόμμα που εκφράζει την κοινωνική οργή και την απόγνωση πολιτικά καθυστερημένων δεξιών κυρίως ψηφοφόρων εναντίον της μνημονιακής πολιτικής της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, μετά τη δολοφονία και την επίθεση εναντίον μελών του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στο Πέραμα εμφανίζεται ως κόμμα του … «να σφάξουμε τους αριστερούς»! Η μείωση της εκλογικής απήχησης της ΧΑ μετά τη δολοφονία του Π.Φύσσα πρέπει να θεωρείται δεδομένη.

Η Αριστερά σε όλες τις αποχρώσεις της τίποτα δεν κερδίζει από αυτήν την υπόθεση, ούτε φυσικά το κίνημα. Μια δολοφονία προκαλεί πάντοτε φόβο, είτε το ομολογεί κανείς είτε όχι. Εννοούμε φόβο στο λαό, όχι στην πρωτοπορία. Άλλο πράγμα να διαδηλώνεις και άλλο πράγμα να απειλείσαι από μαχαιροβγάλτες.

Η μόνη που ωφελείται πολιτικά από τη δολοφονιά είναι η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου. Ακριβώς όπως και στην περίπτωση της Μαρφίν, ενώ όλη η Ελλάδα απεργούσε εναντίον της κυβέρνησης, η δολοφονία υποχρέωσε δικαιολογημένα όλους τους Έλληνες να συζητούν για το έγκλημα που διέπραξε ο κτηνώδης χρυσαυγίτης. Επιπροσθέτως, μετά τη δολοφονία, η σύγχρονη εκδοχή της κυβέρνησης «Τσολάκογλου» των γερμανόδουλων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ αυτοπροβάλλεται ως … «εγγύηση για την αποτροπή του εμφυλίου πολέμου μεταξύ των δύο άκρων»! «Θείο δώρο» για τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο η δολοφονία από πολιτική σκοπιά! Σαν όρνια όρμησαν να εκμεταλλευθούν πολιτικά τη δολοφονία.

Πρέπει να σημειώσουμε ότι εμάς μας έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση ο τρόπος που κινήθηκε ο δολοφόνος. Διέπραξε εν ψυχρώ το φόνο στο κέντρο της Αμφιάλης, με δεκάδες αυτόπτες μάρτυρες, χωρίς να προσπαθήσει έστω και με ένα κράνος μοτοσικλετιστή να καλύψει κάπως το πρόσωπό του. Δεν προσπάθησε καν να διαφύγει. Άφησε επί τόπου το μαχαίρι της δολοφονίας με τα δακτυλικά του αποτυπώματα. Όλα αυτά ενώ ήταν πασίγνωστος στην Αμφιάλη και επίσης πασίγνωστη η πολιτική του ταυτότητα.

Αυτή η συμπεριφορά υποδηλώνει άνθρωπο που δολοφονεί για να συλληφθεί, να καταδικαστεί με ισόβια και να μπει φυλακή για πολλά χρόνια. Έχει πλήρη επίγνωση ότι η δολοφονία θα αποδοθεί και στον πολιτικό του χώρο, τη Χρυσή Αυγή. Δεν παριστάνουμε τον επιθεωρητή Κλουζό, αλλά αυτή η στάση ταιριάζει πολύ περισσότερο σε δολοφόνο που εκτελεί εντολές, παρά σε ένα κτήνος που δρα εξ ιδίας πρωτοβουλίας. Αυτό ο τρόπος δράσης και τα σίγουρα ισόβια μειώνουν επίσης δραστικά την περίπτωση να είχε πάρει ο δολοφόνος εντολή από επιχειρηματικούς και όχι πολιτικούς κύκλους. Μεγάλη οργή προκαλεί η πολιτική στάση του Σαμαρά και του Βενιζέλου μετά τη δολοφονία του 34χρονου αντιφασίστα καλλιτέχνη. Τι μας είπε ο πρωθυπουργός διά στόματος του στενότατου συνεργάτη του, Χρύσανθου Λαζαρίδη, ο οποίος φυσικά δεν θα τολμούσε ποτέ να διακηρύξει τέτοιες πολιτικές θέσεις χωρίς την έγκριση του Αντώνη Σαμαρά; Ότι η δολοφονία αποδεικνύει πως …ο ΣΥΡΙΖΑ «παραμένει εκτός συνταγματικού τόξου»!!! Αυτή είναι η θέση του Σαμαρά! Τι μας είπε ο Βενιζέλος; Ότι «το πρόβλημα δεν είναι η θεωρία των άκρων, το πρόβλημα είναι ότι μέσα στο αμάγαλμα του λεγόμενου «αντιμνημονιακού τόξου» συνυπάρχουν δυνάμεις οι οποίες είναι ακροδεξιές, ναζιστικές, παραδοσιακά κομμουνιστικές και βεβαίως δήθεν νεοριζοσαπστικές», όπως δήλωσε στο Βήμα FM! Με άλλα λόγια, αφού και ο χρυσαυγίτης δολοφόνος και το θύμα ήταν αντιμνημονιακοί, το κατά Βενιζέλο πρόβλημα είναι ότι …οι «αντιμνημονιακοί σφάζουν ο ένας τον άλλον»!!!

Δεν είναι απλώς εξοργιστικές οι θέσεις Σαμαρά-Βενιζέλου. Το σοβαρότερο είναι ότι πυκνώνουν τις αναπόδεικτες – μέχρι στιγμής, τουλάχιστον – αμφιβολίες για το κατά πόσο ο δολοφόνος έδρασε όντως πρωτοβουλιακά ή αν σκότωσε εκτελώντας εντολές κάποιων άγνωστων σε εμάς κέντρων, διαφορετικών πάντως από την ηγεσία της Χρυσής Αυγής.

Ίδωμεν…

Διαβάστε εδώ την απάντηση του Γιώργου Δελαστίκ στη χυδαία επίθεση που δέχτηκε από τα μνημονιακά μέσα προπαγάνδας 

ΠΗΓΗ: September 22, 2013, http://prin.gr/?p=1904

Τo απαίσιο πρόσωπο του Ναζισμού

 

Tου Μητροπ. Σιατίστης Παύλου

 

Όταν την «Χρυσή Αυγή» την χαρακτήριζα «μαύρη νύκτα» δεν έψαχνα να βρω δύο λέξεις για να εντυπωσιάσω. Χρησιμοποίησα δύο λέξεις με στόχο να αποδώσω με την μέγιστη δυνατή ακρίβεια αυτό που έβλεπα τότε με βάση την ιδεολογία, τις πρακτικές καθώς και την συνολική εμφάνιση του νεοναζιστικού μορφώματος, όσον αφορά την πραγματική ταυτότητα του και στάθηκα ιδιαίτερα απόλυτος και αυστηρός, όσον αφορά κάθε εναγκαλισμό της Χ. Α. από χριστιανό η ιερωμένο.

Τότε κάποιοι θεώρησαν υπερβολικούς τους χαρακτηρισμούς μου, νομίζω πλέον ότι κανείς δεν εμφιβάλλει για την ακρίβεια των λέξων. Πιθανώς όμως και αυτές ακόμη οι λέξεις σήμερα να υπολείπονται πλέον της αληθείας γιατί η δολοφονία, πρώτον εν ψυχρώ και δεύτερον κατόπιν εντολής, δεν παραπέμπει μόνο στην νύκτα, αλλά κυρίως στην κόλαση.

Υπάρχει κάτι που με τρομάζει πιο πολύ από το έγκλημα. Είναι ο τρόπος του εγκλήματος. Η ψυχρότητα της εκτέλεσης. Ούτε ένα δάγκωμα της ψυχής, ούτε ένας προβληματισμός της τελευταίας στιγμής, ούτε η παραμικρή νύξη της συνείδησης, ενός υποτιθέμενου φιλήσυχου πολίτη; Ποιά λοιπόν είναι η οργάνωση και πόσο κολασμένη είναι, που μπορεί να κάνει ένα «φιλήσυχο» πολίτη σε αδίστακτο εγκληματία; Το έγκλημα ήταν αποτέλεσμα μιας λεηλατημένης από κάθε αξία και ισοπεδωμένης ψυχής η ήταν καρπός ενός φόβου απέναντι σε εκείνους που τον διέταξαν να σκοτώσει;

Με την ύπαρξη τόσων ντοκουμέντων και μαρτυριών για τη σχέση του με την εγκληματική οργάνωση η προσπάθεια να παρουσιασθεί ότι έχει χαλαρή σχέση μήπως και αυτή είναι αποτέλεσμα μιας εντολής η και ενός φόβου για την δική του την ζωή; Αλλά και η γελοία προσπάθεια των βουλευτών της Χ.Α. να αποτινάξουν από πάνω τους και τον άνθρωπο και το έγκλημα δεν οδηγεί τον ταλαίπωρο και δυστυχή εγκληματία να καταλάβει ποιά τύχη τον περιμένει και τον ίδιο;

Και τα ερωτήματα συνεχίζονται: Άργησε η πολιτική ηγεσία να αντιληφθεί τι είναι η Χρυσή Αυγή ή σιώπησε εν γνώσει της, έχοντας άλλες σκέψεις στο πίσω μέρος του εγκεφάλου της; Αν άργησε, τότε είναι επικίνδυνη για τον τόπο λόγω αδυναμίας και ανικανότητος να συλλάβει την κρισιμότητα των στιγμών και να αξιολογήσει τα δεδομένα. Αν σιώπησε ένοχα γιατί νόμιζε ότι μπορεί να διαχειρισθεί το πρόβλημα, τότε θυσιάζει την πατρίδα στα πολιτικά της παιγνίδια.

Έπρεπε να φθάσουμε στο αίμα για να καταθέσει ο Υπουργός όσα κατέθεσε στον Εισαγγελέα του Αρείου; Αυτά δεν ήταν γνωστά; Δεν ήταν δεδομένα; Καθ'εαυτά δεν συνιστούσαν αδικήματα; Είχαν αντιμετωπισθεί σαν αδικήματα; Αυτά δεν έδειχναν ότι πρόκειται για εγκληματική οργάνωση; Τις ορδές των βαρβάρων δεν τις έβλεπαν; Τις εικόνες των σύγχρονων ΕΣ-ΕΣ που γυρνούσαν στους δρόμους για να τρομάξουν τους Έλληνες δεν τις είχαν δει; Αυτές οι εμφανίσεις οι ομαδικές και ο τρόπος τους, δεν πιστοποιούσαν ότι πρόκειται για παραστρατιωτική οργάνωση;

Η διαφαινομένη αποφασιστικότητα του Υπουργού και της Πολιτείας θα έχει συνέχεια και συνέπεια η είναι ένα πυροτέχνημα λόγω του εκτάκτου των γεγονότων; Βλέπετε δεν μας έχει πείσει η πολιτική ηγεσία ότι μπορούμε να της έχουμε εμπιστοσύνη. Πόσες φορές ακούσαμε από υπεύθυνα, υποτίθεται, πολιτικά χείλη ότι «το μαχαίρι θα φθάσει στο κόκκαλο», αλλά αυτό δεν ακούμπησε ούτε το δέρμα; Το ακόμη θλιβερότερο. Η διχοστασία της πολιτικής ηγεσίας και η απουσία καθαρού πολιτικού λόγου, η αδυναμία συνεννόησης σε μια τόσο κρίσιμη ώρα, δείχνει μια πολιτική ηγεσία ανάξια της πατρίδος και των περιστάσεων.

Ευρισκόμενος αυτές τις ημέρες εις την πατρικήν οικίαν λόγω ασθενείας άκουσα τον αρχηγίσκο του ναζιστικού μορφώματος να μιλάει με τόση αηδία για το Κοινοβούλιο και για το πολίτευμα, με το γνωστό του χιτλερικό παραλήρημα. Διερωτώμαι: Δεν τον άκουσε κανένας εισαγγελικός λειτουργός. Δεν συνιστούν οι λόγοι του προσβολή του δημοκρατικού πολιτεύματος; Ποιά αγωγή δίνει στα νέα παιδιά, τα οποία στερημένα ουσιαστικής παιδείας και από το σχολείο και απο την οικογένεια γίνονται μα άμορφη μάζα από την οποία θα επιλέγονται οι αυριανοί εκτελεστές;

Δυό λόγια ακόμη γι' αυτούς που ψήφισαν τον Ναζισμό. Ίσως δεν ξέρατε. Ίσως παρασυρθήκατε; Τώρα καταλάβατε; Τώρα ξυπνήσατε; Τώρα δεν μπορείτε να επικαλείσθε ούτε την άγνοια, ούτε την διαμαρτυρία, ούτε την απόγνωση. Μεγαλύτερη απόγνωση από το Ναζισμό δεν υπάρχει. Αλλοιώς ετοιμασθείτε να κλάψατε και το δικό σας το παιδί! Γιατί ο Ναζισμός δεν έχει φίλους, έχει μόνον θύματα.

ΠΗΓΗ: 25 Σεπ 2013, http://www.tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/o-nazismos-den-exei-filoys-mono-thymata-toy-mitropoliti-siatistis-payloy

Σήμερα το μάθημα αρχίζει από α

 

Της  …Αλεξίας

 

1. Αντίσταση

Αντί+στάση>ίστημι.
1. η ενέργεια του αντιστέκομαι.

α. προσπάθεια εξουδετέρωσης μιας ενέργειας που στρέφεται εναντίον κάποιου προσώπου

Ένοπλη ~, ένοπλη άμυνα σε επίθεση. Ενεργητική ~, με χρήση βίας. Παθητική ~, με άρνηση να εκτελέσουμε κάποια διαταγή. ~ κατά της αρχής, το αδίκημα της απείθειας, με βίαιο τρόπο, εναντίον της κρατικής εξουσίας.

 

β. επίμονη άρνηση, αντίδραση σε κάτι, […] η προσπάθεια του ανθρώπου να μην υποκύψει σε σωματικές ανάγκες ή επιθυμίες

γ. (για ζωντανό οργανισμό) κινητοποίηση του αμυντικού μηχανισμού […] πηγή: http://www.greek-language.gr/greekLang/…B7&dq=

Ώστε λοιπόν η αντίσταση μπορεί να είναι "κακή" (αδίκημα), και ουδέτερη (άμυνα), και "καλή" (άσκηση); Ώστε λοιπόν βγαίνει από το αντί+στάση, δηλώνοντας μια στάση, έναν τρόπο ζωής, αντίθετο προς κάτι άλλο, προς το συνηθισμένο ίσως;

Δύσκολα μπορεί να ισχυριστεί κάποιος από μας ότι αυτές τις μέρες δεν έχει πάρει χαμπάρι μια προσπάθεια που γίνεται εκ μέρους των καθηγητών, αλλά και πολλών άλλων δημοσίων υπαλλήλων της Ελλάδας, ενάντια σε συγκεκριμένες κυβερνητικές πολιτικές.

Τα αιτήματα των καθηγητών είναι:

1. Να καταργηθεί το νομοσχέδιο για το νέο λύκειο.

2. Να αρθούν οι απολύσεις και η διαθεσιμότητα σε πολυάριθμους συναδέλφους τους.

3. Να μη συνεχιστεί η πολιτική διαθεσιμότητας/απολύσεων.

4. Να σταματήσει η αποδυνάμωση του δημόσιου σχολείου (με απλά λόγια πολλές διδακτικές ώρες για κάθε καθηγητή που όμως πληρώνεται λιγότερο, πολυμελείς τάξεις, πανελλήνιες τριών χρόνων που χτυπούν καμπανάκι για τρία χρόνια φροντιστήρια και πολλά ακόμη)
πιο ξεκάθαρα εδώ: http://www.dimokratiki.gr/…UkKwLD9jNpY

Και πολλά άλλα για τα οποία όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να κοιτάξει εδώ: http://olme-attik.att.sch.gr/…/2013/09/goneis110913.pdf

και εδώ: http://www.alfavita.gr/arthron/…BF

Μία ενδιαφέρουσα άποψη για την προσπάθεια αυτή: alfavita.gr..8E.

"Απεργώ γιατί ξέρω να αγαπώ".

Αντίσταση λοιπόν στο κράτος, αντίσταση και στην κοινή αντίληψη ότι οι απεργίες αφορούν μόνο τα λεφτά και τους… πισινούς μας.

Παραπάνω όμως είπαμε ότι "αντίσταση κατά της αρχής είναι το αδίκημα της απείθειας, με βίαιο τρόπο, εναντίον της κρατικής εξουσίας".

Θα μείνω για λίγο στο "βίαιο τρόπο". Οι καθηγητές στις πορείες τους ένα "βίαιο πράγμα" έκαναν: γέμισαν τις πόλεις με ήχους από ντέφια, τύμπανα, μαράκες, κατσαρολικά και ό,τι άλλο κατάφεραν να κρατήσουν στα χέρια τους χωρίς να τους το πάρει η κρίση. Αποπειράθηκαν να ξυπνήσουν την καθημερινότητα από το βαθύ της ύπνο, το μόνο μέρος όπου μπορεί ακόμα να ονειρεύεται, και της ζήτησαν να πραγματοποιήσει τα όνειρά της. Οι καθηγητές είναι ένοχοι… ηχορρύπανσης!!!

Ξέρουμε όμως από τους "καλόκαρδους λειτουργούς" των ΜΜΕ ότι στις 18 Σεπτέμβρη στο τέλος της πορείας των καθηγητών έγιναν βανδαλισμοί σε βάρος ιδιωτών και της περιουσίας τους. Άρα η αντίσταση αυτή δεν ήταν ειρηνική; Δείτε την αναφορά της επίθεσης εδώ:

(Περιμένετε να φορτώσει το βίντεο και σύρετε το δρομέα στο 01:14 ως 05:03 για τη διαμαρτυρία της ιδιοκτήτριας ενεχυροδανειστηρίου).

Η μεγαλειώδης πορεία της ημέρας επισκιάστηκε στα δελτία ειδήσεων από τις αναφορές σε αυτό το περιστατικό. Το αν οι επιτιθέμενοι και οι προθέσεις τους είχαν να κάνουν με τον αγώνα των καθηγητών θα το κρίνετε εσείς.

2. Αγώνας

Το Μάιο του 1886, στο Σικάγο των ΗΠΑ, τα εργατικά συνδικάτα ξεσηκώθηκαν ζητώντας να θεσπιστεί το 8ωρο στην εργασία, καθώς και εν γένει καλύτερες συνθήκες στη δουλειά τους. […] Στην εξέγερση του Σικάγο, όπως και σε κάθε εξέγερση που προσπαθεί να φέρει κοινωνική αλλαγή και ανατροπή, υπήρξαν τραυματίες και νεκροί. πηγή: taneasou.net…103575

Χάρη σε αυτούς, τις πρωτομαγιές έκτοτε φτιάχνουμε στεφάνια και πηγαίνουμε εκδρομές, χάνουμε σχολείο και βάζουμε για λίγο τα πόδια πάνω στο τραπέζι, να χαλαρώσουμε από τις πιέσεις της δουλειάς. Αρκεί όμως αυτό σαν ενθύμιο τιμητικό;

Το Σεπτέμβρη του 2013, στην Ελλάδα της Ευρώπης (;;;), οι καθηγητές ξεσηκώθηκαν κραυγάζοντας: οι καθηγητές δεν είναι συντεχνία, παλεύουν για δημόσια και δωρεάν παιδεία.

Ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια που ξεπεράστηκαν σχεδόν σ' αυτό τον αγώνα ήταν η συντεχνιακή λογική. Τη Δευτέρα πορεία καθηγητών, την Τρίτη πορεία γιατρών, την Τετάρτη πορεία σκουπιδιάρηδων, την Πέμπτη πορεία ταξιτζήδων. Έχω πολύ καιρό που ακούω μηνύματα-ευχές, από τις καφετέριες και μέσα στα ταξί, στα λεωφορεία και στις σχολικές τάξεις: "μα πρέπει να αγωνιστούμε όλοι μαζί, όχι ο καθένας για τα δικά του!"

Μια βασική πρώτη πρόκληση αυτού του αγώνα λοιπόν είναι η σύμπνοια. Η κοινή γροθιά που ικανοποιεί τις δίκαιες ανάγκες όλων. Μια γροθιά όμως που δε ζητά να σκίσει σάρκα αλλά τη σαπίλα της κυβερνητικής πολιτικής.

Να λοιπόν άλλη μια πρόκληση. Πώς να κρατήσεις την οργή σου και να μην πετάξεις, έστω μια "αγελαδίτσα" βρε αδερφέ, στον πρώτο πολιτικό που θα δεις μπροστά σου; Αντίσταση όμως σημαίνει και η προσπάθεια του ανθρώπου να μην υποκύψει σε σωματικές ανάγκες ή επιθυμίες, όπως είδαμε παραπάνω. Αν ο αγώνας των καθηγητών θέλει να μείνει καθαρός, πρέπει να μείνει και αποστασιοποιημένος από τη βία, έστω τη λεκτική ή τη …"γιαουρτική". Πρέπει να έχει ξεκάθαρα αιτήματα και ειρηνική έκφραση.

Το αίτημα για ειρήνη συνιστά από μόνο του άλλη μια πρόκληση, διαφορετική από την παραπάνω. Δε μας ζητά μόνο να είμαστε εγκρατείς. Μας ζητά και να ονειρευόμαστε! Γιατί η ειρήνη, η παιδεία και η δικαιοσύνη δεν είναι λεφτά, κάτι χειροπιαστό. Είναι αξίες. Αν ο αγώνας των εργατών στο Σικάγο, που αφορούσε κυρίως μια οικονομική διάσταση, ήταν δύσκολος, πόσο πιο δύσκολος είναι ο αγώνας ενός ανθρώπου που παλεύει για κάτι το οποίο δε μετριέται με αριθμούς; Τι σημασία έχει ένα δημόσιο σχολείο, εκτός από το ότι το πληρώνουμε με τους φόρους μας; Τι σημασία έχει αν την Ιστορία τη διδάσκουν κοινωνιολόγοι; Τι σημασία έχει αν τα παιδιά δίνουν πανελλήνιες τρεις φορές, εκτός από τα έξοδα για φροντιστήρια;

Το Σεπτέμβρη του 2013, από τις 16/9, οι καθηγητές απεργούν. Δεν πληρώνονται. Εξαίρεση αποτελούν οι ιδιαιτεράδες και οι απεργοσπάστες, ένα και το αυτό στην παρούσα περίπτωση, χωρίς εκπτώσεις. Το Σεπτέμβρη του 2013, από τις 16 ως…

Πόσο ακόμα άραγε να κρατήσει ο αγώνας;

3. Αξιοπρέπεια

Χτες, 24 Σεπτεμβρίου 2013, οι καθηγητές προσήλθαν σε μια ακόμη απεργιακή συνέλευση. Έχει ήδη αρχίσει να ακούγεται το μήνυμα διακοπής της απεργίας. Οι συζητήσεις δεν οδηγήθηκαν σε απόφαση. Υπάρχουν άλλοι που πιστεύουν πως η απεργία πρέπει να διακοπεί, καθώς (για παράδειγμα ορισμένων επιχειρημάτων) δε βγάζει αποτέλεσμα και υποσκάπτει τη λειτουργία του χώρου της παιδείας. Υπάρχουν άλλοι που πιστεύουν πως οφείλει να συνεχιστεί μέχρι το υπουργείο να συναινέσει στις προτάσεις-αιτήματα.

Από τη μία πλευρά, πράγματι οι πορείες έχουν καταγραφεί στο μυαλό μας ως άνθρωποι που φωνάζουν, βραχνιάζουν, τσουρουφλίζονται στον ήλιο, κρατούν πανό και πού και πού τις τρώνε από τα ΜΑΤ. Οι υπουργοί συνεχίζουν να κάθονται στις βελουδένιες θεσούλες τους. Οι μαθητές, τα κύρια θύματα της εκπαιδευτικής πολιτικής, δεν μαθαίνουν καν τα νέα, δεν συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις, απλά περιμένουν να ανοίξουν τα σχολεία. Ξυπνάνε κάθε μέρα την κλασική ώρα, πηγαίνουν στο σχολείο, μόνο για να βρουν την πόρτα κλειστή και το μπούγιο των ομάδων περιφρούρησης απεργίας να προτρέπει τους συναδέλφους σε αλληλεγγύη. Γυρίζουν λοιπόν πάλι σπίτι και περνούν μια συνηθισμένη μέρα, μέχρι να ανοίξει πάλι το σχολείο. Να ξαναρχίσει ο εφιάλτης τους.

Από την άλλη πλευρά, φέτος υπάρχει μια διαφορά. Δεν είναι οι πόρτες των σχολείων κλειστές από καταλήψεις μαθητών, εύλογες ή άλογες. Είναι ανοιχτές, με λίγους καθηγητές μέσα, και πολλούς άλλους απ' έξω, που, παρά τις οικονομικές δυσκολίες όλων, κάνουν τα στραβά μάτια στο χαμένο μισθό. Φέτος αγωνίζονται οι καθηγητές!

Επίσης, χωρίς να το 'χουμε καταλάβει, το σχολείο δεν κλείνει μόνο με τις καταλήψεις και τις απεργίες. Το σχολείο είναι κλειστό προς το μαθητή και το δάσκαλο, αλλά και την αλληλεπίδραση μεταξύ τους, εδώ και χρόνια. Το σχολείο είναι ο εφιάλτης του μαθητή, που ξυπνά με την τσίμπλα στο μάτι και αγωνιά να θυμηθεί την παπαγαλία, καθισμένος στην ξύλινη θέση του ανακρινόμενου. Το σχολείο είναι ο εφιάλτης του δασκάλου, που μπαίνει στο χώρο της εκπαίδευσης με όνειρα και τον πνίγουν με τη διδακτέα ύλη, τις γνωστικές ελλείψεις στα σχολικά εγχειρίδια, τις απειλές του αβέβαιου επαγγελματικού μέλλοντος.

Αν η απεργία σταματήσει, το σχολείο αφήνεται στη μοίρα της κλειστής πόρτας. Θα γίνει, απλώς, χειρότερο.

Αν οι μαθητές δεν ξέρουν και δε συμμετέχουν, αυτό συμβαίνει επειδή οι γονείς δεν ξέρουν και δε συμμετέχουν.

Για γονείς: http://olme-attik.att.sch.gr/…/2013/09/goneis110913.pdf

Για μαθητές: http://olme-attik…./2013/09/mathites110913.pdf

Αν οι υπουργοί ακόμα κάθονται, αυτό συμβαίνει επειδή οι καρέκλες τους είναι ακόμα εκεί. Η απεργία είναι σαν το σεισμό. Γκρεμίζει σπίτια. Στο χέρι μας είναι να τα ξαναχτίσουμε καλύτερα.

Και τέλος, Αξιοπρέπεια=άξιος+πρέπει.

1. ανωτερότητα: πχ απαντάω με αξιοπρέπεια

2. αυτοσεβασμός: πχ  προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. πηγή: http://el.thefreedictionary.com/…B1

Λόγω της διαφωνίας τους στη συνέλευση, οι καθηγητές άρχισαν να υποσκάπτουν το κλίμα σύμπνοιας, την πρώτη και απαραίτητη πρόκληση που χρειάζεται ο αγώνας για να βγει εις πέρας. "Σιγά μην αγωνιστώ εγώ μ' αυτούς, που κατά βάθος είναι απεργοσπάστες και δεν το ξέρουν". "Σιγά μην ξαναπεργήσω εγώ, να μου χαλάει το λαρύγγι, να χάνω το μισθό μου, για να μη σέβονται τη γνώμη μου στις συνελεύσεις". "Σιγά μην ξαναδώσω εγώ αφορμή στα κομματόσκυλα του Α κόμματος να το παίζουν ηγέτες, οι παλιολαϊκιστές!".

"Έπειτα, η παιδεία με χρειάζεται". Μωρέ άμα σε χρειάζονταν έτσι μόνο σου, θα ήτανε έτοιμοι λες να σε πετάξουν στο καλάθι των υπό διαθεσιμότητα αχρήστων;

Γιατί μόνο ένας από τους δέκα γυρνά να πει ευχαριστώ; Για όλα αυτά που η "παιδεία" του χάρισε τόσα χρόνια! Τους μαύρους κύκλους στα πρόσωπα των μαθητών το πρωί, το μπουνίδι στο διάλειμμα, τα σηκωμένα χέρια στην κάθε ερώτηση, έστω κι αν θέλουν να ζητήσουν τουαλέτα, τις εκδρομές τις πολυήμερες με τους μαθητές να αντηχούν χικ!, τα σκίτσα στο περιθώριο του βιβλίου, τις λεκιασμένες σελίδες τετραδίων, τις γιορτές, τα τραγούδια, τις κουβέντες, τα βλέμματα…

Η παιδεία χρειάζεται όλους μας μαζί. Τους μισούς τι να τους κάνει; Η παιδεία χρειάζεται αγώνες. Για ψωμί παιδεία ελευθερία έπεσε η πύλη του Πολυτεχνείου. Κι ας είναι οι "ήρωές" του τώρα, όσοι επέζησαν, μισοί "μην τον είδατε" και μισοί βολεμένοι σε θεσούλες. Στο χέρι μας είναι.

ψωμί παιδεία ελευθερία

η χούντα δεν τελείωσε το '73

Ας απαντήσουμε με αξιοπρέπεια ακόμα κι όταν οι απόψεις είναι διφορούμενες, το μέλλον αβέβαιο: εγώ απεργώ. Όσοι θέλετε ελάτε μαζί μου.

Ας δείξουμε αυτοσεβασμό κι ας στηρίξουμε όποιον μάχεται για τα δικά του και τα δικά μας δικαιώματα, αξίες.

 

Πρέπει να είμαστε άξιοι των αγώνων και των αποφάσεών μας.

 

Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην.