Για την αναγκαιότητα πλατιών ανοικτών επιτροπών  για την ανατροπή των μέτρων

Συλλογικό κείμενο συνδικαλιστών εκπαιδευτικών*

Οι τελευταίες εξελίξεις επιβεβαιώνουν με ακραίο τρόπο την εκτίμησή μας** για εσκεμμένη επιλογή «χρεοκοπίας» της χώρας. Ο αυτοκράτορας Ομπάμα και η πραίτορας Μέρκελ σε άμεσα καλέσματα του νέου «τοπάρχη» στις 9 και 4 Μάρτη αντίστοιχα απαίτησαν εδώ και τώρα:

Από την Μέρκελ:

Πλήρης απελευθέρωση απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα και άρση της μονιμότητας στο Δημόσιο. Κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων σε ιδιωτικό τομέα και νέο μισθολόγιο πείνας στο Δημόσιο. Ξεπούλημα  ΔΕΗ, ΟΣΕ, κρατικών τραπεζών, ΕΛΤΑ, Λιμάνια, κ.λ.π. Άμεση περικοπή των μισθών κατά 20% τουλάχιστον, με οριστική (θεσμική) κατάργηση του 13^ου και 14^ου μισθού. Άγριο ανταγωνισμό μεταξύ των μικρομεσαίων επαγγελματιών-αυτοαπασχολούμενους με απελευθέρωση των «κλειστών» επαγγελμάτων. Σε σύντομο χρόνο μείωση των συντάξεων σχεδόν στο μισό, με παράλληλη εμπορευματοποίηση του συστήματος με δημιουργία επαγγελματικών ταμείων και σύνταξη μετά θάνατο (67…). Απαιτεί επίσης την εγκατάλειψη των δημόσιων συστημάτων Παιδείας, υγείας από το κράτος και την υπαγωγή τους στις Περιφέρειες – Δήμους, όπου αυτά θα λειτουργούν με εμπορευματοποιημένα συστήματα μέσω συμπράξεων Δήμων – Ιδιωτών (ΣΔΙΤ).

Από τον Ομπάμα: Άμεση συμφωνία με τα Σκόπια κατά τα συμφέροντα των ΗΠΑ, μοίρασμα του Αιγαίου με την Τουρκία, ξεπούλημα του Κυπριακού, φρένο στη διείσδυση της Ρωσίας μέσο των αγωγών, Έλληνες φαντάροι στην πρώτη μαχών στο  Αφγανιστάν, κ.λ.π.

Μετά το σοτάρισμα που έκαναν στη χώρα μας τα διεθνικά κεφάλαια, οδηγώντας μεθοδευμένα και προμελετημένα στην κρίση, γίνεται τώρα το ουσιαστικό πολιτικό σοτάρισμα (κύριο πιάτο). Η πολιτική συνταγή ΗΠΑ – ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ θα οδηγήσει σε κατάρρευση των αξιών, της εργατικής δύναμης, των παραγωγικών πόρων, της ιδιοκτησίας, του μικροεμπορίου, των υπηρεσιών που προσφέρουν μικροεπαγγελματίες και επιχειρήσεις, οδηγώντας έτσι την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών (ελλήνων και μεταναστών) κυριολεκτικά σε δουλοπάροικους των διεθνικών κεφαλαίων.

Η συνέχεια θα αφορά, στην αμέσως επόμενη φάση, τις υπόλοιπες χώρες του Ευρωπαϊκού νότου και όχι μόνο, για τους λόγους που αναφέρονται στο προηγούμενο σημείωμά μας.

Το κυβερνών κόμμα χρησιμοποιεί τις συνδικαλιστικές του δυνάμεις, κυρίως τις ηγεσίες των «μεγάλων» συνδικαλιστικών οργανώσεων (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ), σε ένα είδος «αντίστασης» που έχει να κάνει μόνο με τα συμφέροντα των ντόπιων πλουτοκρατών. Το να συμμετέχουν δηλαδή αυτοί στη λεία από το ξεπούλημα της χώρας κατά τη διαδικασία «κατάρρευσης».

Αν η παραπάνω συνταγή μέτρων επιβληθεί, το κυβερνών κόμμα με αιχμή την συνδ. γραφειοκρατία θα επιχειρήσει να σταματήσει κάθε ουσιαστική αντίσταση. Κάτι τέτοιο όμως δεν έγινε και δεν θα γίνει τόσο εύκολα όσο φαντάζονται. Γ' αυτό ο τελευταίος δανεισμός ήταν πανάκριβος και παρά τα κροκοδείλια δάκρυα πολιτικής υποστήριξης (ΗΠΑ, ΓΕΡΜΑΝΙΑ, ΓΑΛΛΙΑ), μας υποβάλλουν σε «σκοτσέζικο ντούζ» υψηλού δανεισμού, συναρτώντας στην ουσία την πτώση των επιτοκίων από την αποδοχή των διαρθρωτικών μέτρων δουλοπαροικίας.

Η συνδ. γραφειοκρατία θα «οργανώνει αγώνες» όσο η διαπραγμάτευση της ντόπιας πλουτοκρατίας επί των πραγματικών μέτρων που απαιτούν Μέρκελ – Ομπάμα συνεχίζεται, όχι ως προς την μη υλοποίησή τους, αλλά ως προς το μοίρασμα της πίτας.

Αυτή ούτε θέλει ούτε μπορεί να οργανώσει αγώνες ανατροπής των μέτρων που απαιτούν τα διεθνικά κεφάλαια για τη χώρα μας.

Είναι εξ' άλλου φανερό πως μόνο τα μέτρα που έχουν ήδη ληφθεί (ενώ αναμένεται νέο πακέτο), θα οδηγήσουν την συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων σε πλήρη εξαθλίωση.

Πως λοιπόν θα σπάσουμε τον έλεγχο των αντιδράσεών μας που επιχειρεί η συνδ. γραφειοκρατία (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ) ΜΜΕ, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ;

Καταρχήν χρειαζόμαστε μια γραμμή με ταξικά πανεργατικά αιτήματα και παλλαϊκές αναφορές κατά τα αναφερόμενα στο προηγούμενο κείμενό μας.

Δεύτερον χρειαζόμαστε πλατιές Νομαρχιακές επιτροπές αγώνα, ανοικτές σε συνδικάτα (α/θμια), κοινωνικές οργανώσεις (θεματικές, Δημοτικές, κ.λ.π.), πρόσωπα,  που θα λειτουργούν σε συνελευσιακή βάση.

Οι επιτροπές αυτές στη βάση του ταξικού πανεργατικού και παλλαϊκού ξεσηκωμού θα οργανώσουν:

– Πλατιά προπαγάνδα στους χώρους δουλειάς και στους κοινωνικούς χώρους για την ανάγκη γενικότερου ξεσηκωμού.

– Θα συγκροτήσουν αντίστοιχες επιτροπές σε δημοτικό επίπεδο.

– Θα αναρτήσουν πανό, πλακάτ κ.α. με τα κεντρικά συνθήματα αντίστασης σε πλατείες, Δήμους, Σχολεία, Νοσοκομεία, υπηρεσίες υπουργείων κ.λ.π.

– Θα οργανώσουν ένα συλλαλητήριο την εβδομάδα σε απογευματινό χρόνο.

– Θα προσπαθήσουν να συντονίσουν τα α/θμια σωματεία σε κάθε μορφή αντίστασης, συμπεριλαμβανομένης και της απεργίας και θα πιέσουν μέσω των α/θμιων σωματείων τα β/θμια για πανελλαδικούς αγώνες.

– Οργανώνουν κάθε μορφή και εκδήλωση ενημέρωσης με παλλαϊκά χαρακτηριστικά,   ιδιαίτερα στις τοπικές κοινωνίες για το βαθύ χειμώνα που πορεύεται πλέον ο κόσμος τις μισθωτής εργασίας και η νεολαία.

         16-03-2010

      * 1) Βασιλειάδης Βασίλης, Εν. Αγων. Κίνηση Ηλείας

         2) Δημόπουλος Βασίλης, Εκπ. Παρέμβασης Αχαΐας

         3) Ζαραβίνας Μιχάλης, ΡΑΣ Αιτωλ?ν'ιας

         4) Κορδάτος Κώστας,  ΡΑΣ Αιτωλ/νίας

         5) Κουσινίδης Χάρης, Αγων. Συσπείρωση Βορ. Έβρου

         6) Μάλιος Χρυσόστομος, ΡΑΣ Αιτωλ/νίας

         7) Μπογδάνου Μαρίνα, Παρέμβαση Εκπα/κών β/βάθμιας Κέρκυρας

         8)  Μπούρδαλας Παναγιώτης, Εκπ. Παρέμβαση Αχαΐας

         9) Ναξάκης Αντώνης, Παρέμβαση- Πρωτοβουλία Χανίων

** Εργασιακή βαλκανοποίηση: Ελλάδα-μεσογ. Ευρώπη, 26/2/10

Στο Δ.N.T. σπρώχνουν την Ελλάδα οι Γερμανοί

Του Γιώργου Καραμπελιά*

Στις σχέσεις της με τη Δύση, η χώρα μας υπάγεται σε ένα πολύπλοκο πλέγμα εξαρτήσεων. Eξαιτίας της γεωπολιτικής της θέσης, εντάσσεται στην ευρωατλαντική σφαίρα επιρροής, ενώ οικονομικά -αν εξαιρέσουμε τη ναυτιλία-, έχει πυκνότερες σχέσεις με το Δυτικό τμήμα της ηπειρωτικής Eυρώπης και γι' αυτό πάντοτε η παρουσία του γερμανικού και του γαλλικού κεφαλαίου ήταν ισχυρή στη χώρα μας.

Aυτές οι διαχρονικές σχέσεις επιτάθηκαν κατά την περίοδο της παγκοσμιοποίησης. Aφ' ενός, η Eλλάδα προσδέθηκε ολοκληρωτικά στο άρμα της αμερικανικής αυτοκρατορίας, και ταυτόχρονα, διά της ένταξής μας στην Eυρωζώνη, ολοκληρώθηκε η παρασιτική ενσωμάτωσή μας στον δυτικοευρωπαϊκό οικονομικό άξονα.

H τελευταία υπήρξε καταστροφική για την ελληνική οικονομία. H αποδοχή του ευρώ και η ένταξή μας στον σκληρό πυρήνα της Eυρωζώνης διέλυσαν την ισχνή παραγωγική βάση που διαθέταμε, και εκτίναξαν τα εμπορικά μας ελλείμματα έναντι των ευρωπαϊκών βιομηχανικών κολοσσών, ιδιαίτερα της Γερμανίας. Xιλιάδες γερμανικά προϊόντα, από ψυγεία και τηλέφωνα μέχρι αυτοκίνητα, κυριάρχησαν στις ελληνικές αγορές, εκτοπίζοντας τα ελληνικά. Kαι πολλά δισεκατομμύρια ελληνικών ευρώ, σίγουρα πολύ περισσότερα από αυτά που έφτασαν στη χώρα μας ως ευρωπαϊκά πακέτα, πραγματοποίησαν την αντίθετη κατεύθυνση, στηρίζοντας την ανάκαμψη της γερμανικής οικονομίας, έπειτα από το σοκ της επανένωσης.

Έτσι, αν η Eλλάδα έχει καθαρά έσοδα από την Eυρωπαϊκή Ένωση 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ (διότι από τα 5 περίπου δις που εισπράττει, τα 2,5 είναι συνεισφορές της Eλλάδας στο Eυρωπαϊκό Tαμείο), το εμπορικό της έλλειμμα με τις χώρες της Ένωσης έφτασε τα 30 δις ευρώ το 2008 και με τη Γερμανία μόνο τα 5 δισεκ. ευρώ. Tαυτόχρονα, όπως περίτρανα αποδείχθηκε στην υπόθεση της Zήμενς, ο γερμανικός παράγοντας ενεπλάκη βαθιά στους μηχανισμούς της διαφθοράς, που στήθηκαν κατά την κυριαρχία του εκσυγχρονισμού του «Γερμανού» Σημίτη και συνεχίστηκαν κατά τη διακυβέρνηση της NΔ.

Όσο το ότι οι Eυρωπαίοι «μας πλήρωναν», και ότι εμείς τα «φάγαμε», όπως μας κατηγορούν και που εύκολα αναπαράγουν διάφορα παγαλάκια των MME ή γερμανοτραφείς πολιτικοί – ο «φίλος» της Zήμενς Kυριάκος Mητσοτάκης, θα έπρεπε να ντρέπεται να υπερασπίζεται τη Γερμανία- η αλήθεια είναι ότι τα μόνα χρήματα που φαγώθηκαν ήταν αυτά του ελληνικού λαού και ότι οι Eυρωπαίοι τόσα χρόνια τελούσαν σε συνεργία με τις ελληνικές ελίτ στη λεηλασία και την απομύζηση του τόπου. (Bλέπε τον έλεγχο του αεροδρομίου της Aθήνας, τον OTE, κ.λπ.). Aλήθεια, πού κρύβεται ο «Γερμανός» Σημίτης;
Kαι όλα αυτά, ενώ ταυτόχρονα η Γερμανία αρνείται να αναλάβει τα χρέη που έχει απέναντι στη χώρα μας, για την Kατοχή του '41-'44 και τη συστηματική λεηλασία, στην οποία την είχε τότε υποβάλει. H Eλλάδα είναι η μόνη χώρα της Eυρώπης που δεν έχει εισπράξει ούτε τις πολεμικές αποζημιώσεις για τις καταστροφές των Nαζί στη διάρκεια της Kατοχής, ούτε καν της επεστράφη το αναγκαστικό δάνειο, που της επέβαλαν οι Γερμανοί κατακτητές. Kαι αυτά τα χρήματα, σε σημερινά ποσά, ξεπερνούν τα 50 δισεκατομμύρια ευρώ.

Σήμερα, η Eλλάδα σύρεται ενώπιον ενός άτυπου ευρωπαϊκού δικαστηρίου, κατηγορούμενη ότι παραποιούσε τα δημοσιονομικά της στοιχεία, αλλά και για το ότι κατασπατάλησε τους ευρωπαϊκούς πόρους στη φαυλότητα της διαφθοράς. Bεβαίως, και οι ελληνικές κυβερνήσεις φέρουν εγκληματικές ευθύνες για τη δεινή κατάσταση, στην οποία έχουμε περιέλθει. Aλλά η «δημιουργική λογιστική» είναι μια ευρέως διαδεδομένη πρακτική στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης και του νεοφιλελευθερισμού (π.χ. βλέπε τον αμερικανικό κολοσσό της Ένρον και τις αλχημίες της ίδιας της Γερμανίας, για να πραγματοποιήσει την ενσωμάτωση της Aνατολικής Γερμανίας). Kαι η Eλλάδα σύρεται, κατηγορούμενη ότι την εφάρμοσε, μόνο και μόνο γιατί το ανύπαρκτο διεθνές της κύρος την κάνει ιδανική για το ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου και γιατί κυβερνάται από κυβερνήσεις ανικάνων, και μαθητευόμενων «μάγων» της συφοράς.

H στρατηγική των Γερμανών κυβερνητικών υπευθύνων, και όχι μόνον του Tύπου, να στοχοποιούν την Eλλάδα, τη στιγμή που της επιτίθονταν οι κερδοσκόποι, και το κόστος δανεισμού ανέβαινε κατακόρυφα, καθιστά υπεύθυνη τη Γερμανία, σε μεγάλο βαθμό, για τον οικονομικό στραγγαλισμό της Eλλάδας και ιδιαίτερα των λαϊκών στρωμάτων. Kαι είναι προφανές πως η Eλλάδα επιλέχθηκε από τους Γερμανούς ως ο αποδιοπομπαίος τράγος της Ένωσης, διότι στην πραγματικότητα, η οικονομική κατάσταση πολλών άλλων χωρών είναι ακόμα χειρότερη από εκείνη της Eλλάδας, -βλέπε την Aγγλία, την Iσπανία κ.λπ..

H Γερμανία επιθυμεί την εκδίωξη της Eλλάδας από την Eυρωζώνη, ώστε σε αυτήν να απομείνει μόνο ένας σκληρός δυτικοευρωπαϊκός πυρήνας, και η οποία, στις συνθήκες της σημερινής κρίσης, θα οδηγήσει σε μια δραματική υποτίμηση του ελληνικού βιοτικού επιπέδου. Ή στη χειρότερη περίπτωση, σε μια εκ προοιμίου υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου του ελληνικού λαού, με δρακόντεια μέτρα στο 30% τουλάχιστον του σημερινού του εισοδήματος. Έτσι και η ένταξη στην Eυρωζώνη προκάλεσε συρρίκνωση της παραγωγής και ακρίβεια και η πιθανή έξοδος από αυτή, στις σημερινές συνθήκες, θα αποβεί εξ ίσου καταστροφική. Kαι βέβαια, οι Aγγλοαμερικανοί περιμένουν με ανοικτές αγκάλες -βλέπε την «προσφορά»-τελεσίγραφο Oμπάμα- τον «Aμερικανοδανό» πρωθυπουργό, για να παραδώσουν την Eλλάδα ακόμη πιο εύκολα στα χέρια της νέο-οθωμανικής Tουρκίας.

Δηλαδή, οι Γερμανοί δεν βρίσκονται σε αντίθεση με τους Aμερικανούς σχετικά με  την Eλλάδα, όπως πιστεύουν ορισμένοι φαντασιόπληκτοι, αλλά έχουν την ίδια στρατηγική μαζί τους, ο καθένας με βάση τα δικά του συμφέροντα, την παράδοση της Eλλάδας στο ΔNT, που, εξ άλλου, η ίδια η Γερμανία έβαλε ήδη από τον παράθυρο στην «επιτήρηση» της ελληνικής οικονομίας. Tο ίδιο, εξ άλλου, είχαν κάνει και με τη Γιουγκοσλαβία και στο Σχέδιο Aνάν κ.λπ.

Πρόκειται, επομένως, για μια ιταμή και αισχρή επίθεση, που δημιουργεί βαθύτατα ανθελληνικά αντανακλαστικά στη γερμανική κοινή γνώμη – η οποία, εξ άλλου, από εθνική παράδοση ρέπει εύκολα προς την υστερία και τη στοχοποίηση αποδιοπομπαίων τράγων. Aρκεί να θυμηθούμε τη στοχοποίηση των Eβραίων ή πιο πρόσφατα την αντιτρομοκρατική υστερία με τη RAF, μια οργάνωση μερικών δεκάδων ατόμων και την οικοδόμηση των λευκών κελιών και της κρατικής τρομοκρατίας, ή τέλος, την αντισερβική υστερία των Kον Mπεντίτ και Φίσερ πριν από μόλις μία δεκαετία. Tώρα, τους «Σέρβους σφαγείς» θα τους αντικαταστήσουν οι «Έλληνες τεμπέληδες»;

Tο πρόβλημα της χώρας είναι ότι έχει γίνει ένα πεδίο που ασκούνται ποικιλώνυμοι ξένοι φαντάροι. Tο πρόβλημα της χώρας είναι ο παρασιτισμός της, που υποσκάπτει οποιοδήποτε ψήγμα ανεξάρτητης και δίκαιης για το λαό ανάκαμψης από την κρίση. Kαι πάνω απ' όλα, το πρόβλημα του λαού μας είναι ότι έχει στο σβέρκο του τις πιο εξωνημένες και εκφυλισμένες άρχουσες τάξεις, οι οποίες είναι έτοιμες, κυριολεκτικά, για φραγκοδίφραγκα, να ξεπουληθούν σε οποιοδήποτε αφεντικό, νεο-οθωμανικό, αμερικάνικο ή τευτονικό.
Tην αποφασιστική ευθύνη φέρουν οι ψευδο-ελίτ και η κυβέρνηση της χώρας μας, μαζί τους όμως και η γερμανοκίνητη E.E., που τους ελέγχει.

* O Γιώργος Kαραμπελιάς είναι συγγραφέας και εκδότης του περιοδικού APΔHN και της εφημερίδας PHΞH.

ΠΗΓΗ: εφ. ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ,  φ. 817 (1130), Πέμπτη 4  Μαρτίου 2010, σελ. 6. Ηλ. «Χ», 08/03/2010, http://www.xristianiki.gr/arkheio-ephemeridas/817/sto-dnt-sprokhnoun.html

 The Winner is … Άννα Διαμαντοπούλου

Των Ωρομισθίων με … ωρομέτρηση

Στη "λαμπρή" τελετή της βράβευσης των καινοτόμων εκπαιδευτικών η οραματίστρια υπουργός Παιδείας του "Νέου Σχολείου", λόγω της γνωστής σε όλους σεμνότητας που τη διακατέχει δε θέλησε να λάβει μέρος στο διαγωνισμό για την απονομή των βραβείων..

Οι συνάδερφοι, όμως, εκπαιδευτικοί σεβάστηκαν τις προσπάθειές της και της απένειμαν το ΠΡΩΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΨΕΜΜΑΤΟΣ!! ΟΠΩΣ ΤΗΣ ΑΞΙΖΕΙ!!

Η υπουργός που: .. προεκλογικά ούρλιαζε πως θα καταργήσει την ωρομισθία, ενώ τη διογκώνει από τη νέα χρονιά ώστε να λειτουργήσουν τα σχολεία με 3000 λιγότερους μόνιμους και 7000 αναπληρωτές από τους προγραμματισμένους .. φλυαρεί περί "νέου σχολείου" με αοριστολογίες, ενώ την ίδια ώρα αποφασίζει να αυξήση τον αριθμό μαθητών σε 30 ανά τμήμα και να καταργήσει τους κόπους των ωρομισθίων και αναπληρωτών μέσα από την κατάργηση των πινάκων.

Δείτε την (ελλειματική και αποπροσανατολιστική, αλλά έστω κι έτσι ικανή για να αντιληφθεί όποιος το θέλει τα γεγονότα)κάλυψη της παρέμβασης των ωρομισθίων το Σάββατο στην ημερίδα για την "Καινοτομία" και Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ ΕΝΑ ΔΑΣΚΑΛΟ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΕΝΟ ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ:

(Αναδημοσίευση από: http://www.alfavita.gr/ank_b/ank14_3_10_1054.php)

Αγαπητέ/ή συνάδελφε,

Το Σάββατο 13/3/2010 ήμουν και εγώ προσκεκλημένος στην Αθήνα στο Ι.Μ.Ε. στην "τιμητική" εκδήλωση με τίτλο ΑΡΙΣΤΕΙΑ ΚΑΙ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ. Θα παρουσίαζα και εγώ τη δουλειά μου.

Λόγω οικογενειακού πένθους δε μπόρεσα να παραστώ.

Στο τέλος της παρουσίασής μου είχα σκοπό να κάνω μια εξαιρετικά τιμητική δήλωση και για τους συναδέλφους οι οποίοι δεν βραβεύονται, αλλά δουλεύουν ισάξια και παραπάνω από εμένα στο σχολείο μου ή και σε άλλα σχολεία. ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΞΕΡΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ. Η ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ τους κάνουν υπέροχα project και πολύ όμορφες δουλειές με τα παιδιά τους στην τάξη. ΑΠΛΑ ΔΕ ΤΟΥΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ Η ΒΡΑΒΕΥΣΗ Ή ΚΑΠΟΙΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΠΡΟΒΟΛΗ. ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΑΘΟΡΥΒΑ.

Η υπουργός μας, όπως και άλλοι υπουργοί στο παρελθόν για άλλη μια φορά έδειξαν το ήθος τους απέναντι στους συναδέλφους και κυρίως στους αδιόριστους. Και από εδώ φαίνεται ότι Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΜΠΕΣΑ. Μόνο ο σκοπός που αγιάζει τα μέσα.

Δεν πίστευα στα αφτιά μου και στα μάτια μου βλέποντας και ακούγοντας τις δηλώσεις της υπουργού μας στην τηλεόραση. Τα "καλά πρότυπα" από δω και τα "κακά πρότυπα" από κει. Δημιουργία πόλωσης. ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΣΤΕΛΕΧΗ ΝΑ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΚΟΥΝΑΝΕ ΤΙΣ ΚΕΦΑΛΕΣ ΤΟΥΣ.

Σας φέρνω παράδειγμα την ωρομίσθια γυμνάστριά μας που έρχεται από την Πάτρα 120 χιλιόμετρα δρομολόγιο 3 φορές την εβδομάδα κουβαλώντας της Παναγιάς τα μάτια κάθε φορά (μπάλες, κορίνες, παιχνίδια και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε) για να τους κάνει δραστηριότητες, αερόμπικ και πράγματα για να τα ευχαριστήσει.

Ξέρετε ότι έχω συνάδελφο που πληρώνει από την τσέπη του ποσά στα βιβλιοπωλεία για να αγοράζει και να χαρίζει βιβλία στους μαθητές του; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ ΤΟΣΟ ΔΟΥΛΕΥΤΑΡΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΑΒΕΥΤΕΙ…

Αυτοί οι συνάδελφοι προσβλήθηκαν και υποτιμήθηκαν το Σάββατο από την υπουργό μας με τις απαξιωτικές της δηλώσεις. ΝΤΡΟΠΗ. ΤΗΝ ΚΑΛΩ ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΕΣΕΙ, ΝΑ ΔΙΟΡΘΩΣΕΙ ΤΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΜΕ ΚΑΤΙ ΠΙΟ ΣΥΓΚΑΤΑΒΑΤΙΚΟ, ΑΛΛΙΩΣ ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙ.

Νομίζω ότι έχουμε χάσει το νόημα της εκπαίδευσης και τον προσανατολισμό μας με τη δημιουργία ανταγωνισμού μεταξύ των συναδέλφων. Ο ανταγωνισμός μάς αλλιώνει, χαλάει το ήθος μας και δημιουργεί εγωισμό και έπαρση. Εξάλλου κάτι τέτοιοι συνάδελφοι μού έκαναν καταγγελία στο γραφείο της υπουργού, το Γενάρη που μας πέρασε, χάνοντας την παρουσίαση της δουλειάς μου στη Σεβίλλη στα πλαίσια του συνεδρίου Etwinning. Μια από αυτές "καμάρωνε" κιόλας στην χθεσινή εκδήλωση.

ΟΧΙ ΚΥΡΙΟΙ ΚΑΙ ΚΥΡΙΕΣ. ΔΕΝ ΤΙΣ ΘΕΛΩ ΤΕΤΟΙΕΣ ΤΙΜΕΣ. ΚΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΠΟΥ ΔΕ ΒΡΕΘΗΚΑ ΕΚΕΙ.

Με πλήρη επίγνωση του λόγου μου,

Παπανδρέου Χρήστος, δάσκαλος

ΠΗΓΗ: Ζωη με ωρομετρηση, 15 Μαρ 2010, μετά από παράκληση (!!!) : «…Αναδημοσιεύστε αν είναι δυνατόν όπου μπορείτε..»

http://oromisthioi.blogspot.com/2010/03/winner-is.html

Συβαριτισμός

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Το 1940 γράφηκε το πιο πρόσφατο έπος της φυλής μας. Αυτοί που το έγραψαν ήσαν απλοί άνθρωποι του λαού σκληραγωγημένοι από τη βιοπάλη και τον καθημερινό μόχθο για τον άρτο τον επιούσιο. Και ακριβώς επειδή ήσαν σκληραγωγημένοι άντεξαν κάτω από εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες, όπως αυτή που περιγράφει ο πολεμιστής Βασίλης Σαββανάκης από το Βελεστίνο:

"Εκεί που καθόμασταν όρθιοι το κρύο ήταν υπερβολικό και αβάσταχτο. Άρχισαν πολλές λιποθυμίες και πολλοί ζητούσαν γιατρούς. Ένας στρατιώτης της διμοιρίας μας, από τους νέους πού ήρθαν, ψηλός 1,80-1,90, λεβέντης, μου είπε με σβησμένη φωνή ότι δεν είναι καλά και αμέσως κάτι ψέλλισε και έπεσε κάτω αναίσθητος. Φώναξα έναν γιατρό και προσπάθησα μαζί με άλλους να τον συνεφέρουμε. Ήρθε σε λίγο ο γιατρός με τον νοσοκόμο του, μας έδιωξε εμάς και μας είπε να κινούμαστε συνέχεια. Σε λίγο είδα που έβγαλαν μια κουβέρτα και τον σκέπασαν. Να ήταν νεκρός; Δεν μάθαμε. Το κρύο τρομερό. Άκουσα ότι το θερμόμετρο ήταν 38 υπό το μηδέν και κάτω. Τα κρούσματα λιποθυμιών ήταν πολλά και από παντού ζητούσαν βοήθεια από γιατρούς, που τρέχαν δεξιά και αριστερά. Δεν υπήρχε όμως ούτε μια σταλιά νερό για να βρέξει κανένας το στόμα του. Το ποταμάκι που ήταν δίπλα μας ήταν σκέτος πάγος. Τα παγούρια που είχαμε με νερό ήταν όλα παγωμένα…Τότε οι γιατροί του τάγματος, μπροστά στην απελπιστική κατάσταση και την απαίτηση πολλών αξιωματικών, έκαναν αναφορά προς τη Διοίκηση ότι: Εδώ πάνω είναι αδύνατη η παραμονή ανθρώπων και περιμένουν απάντηση-διαταγή για σύμπτυξη και επιστροφή στο χωριό. Με αγωνία και σε απελπιστική κατάσταση όλο το τάγμα περιμέναμε την απάντηση, που ελπίζαμε να είναι θετική. Όμως, κάπως καθυστερημένα, ήρθε η απάντηση και, το χειρότερο, ήταν αρνητική. Όπως μας είπαν οι αξιωματικοί η διαταγή ήταν: Πάση θυσία, όσοι ζήσουν να πάνε το γρηγορότερο στον προορισμό, που ήταν η κατάληψη του υψώματος Γκοροτόπι".

Θυμούμαι, όταν ήμουν μαθητής του Γυμνασίου Γρεβενών στη δεκαετία του 1960, το χιόνι έπεφτε πυκνό και λόγω των αλλεπαλλήλων στρώσεων παρέμενε επί μακρύ χρονικό διάστημα. Την προπαραμονή των Χριστουγέννων που έκλειναν τα σχολεία οργανώνονταν οι ομάδες των μαθητών που θα επιχειρούσαν πεζοί μακρύ και κοπιαστικό ταξίδι στο χιονισμένο τοπίο. Το ταξίδι θα διαρκούσε, για όσους κατάγονταν από απομακρυσμένους οικισμούς έξι και πλέον ώρες. Ήταν ευτύχημα, αν κάποιο φορτηγό αυτοκίνητο είχε διανοίξει τον δρόμο, ώστε να καταστήσει την οδοιπορεία λιγότερο κοπιαστική. Και στο τέλος της διαδρομής, στο χωριό, δεν υπήρχαν ακόμη τηλεφωνικές γραμμές, ώστε οι μαθητές να ειδοποιήσουν τους αγωνιώντες καθηγητές τους ότι είχαν φθάσει σώοι στον προορισμό τους. Φυσικά όλοι αυτοί που διακινδύνευαν τόσο, για να περάσουν τα Χριστούγεννα με τα αγαπημένα πρόσωπα της οικογένειάς τους, είχαν απορρίψει την πρόταση των καθηγητών να παραμείνουν στα Γρεβενά και να φιλοξενηθούν εκεί, ώσπου να βελτιωθούν οι καιρικές συνθήκες!

Έπεσε και στην Κοζάνη προ ημερών χιόνι μερικών εκατοστών και κατά το νέο έθος αποφασίστηκε η διακοπή των σχολικών μαθημάτων. Φυσικά οι μαθητές των μεγαλυτέρων τάξεων πέρασαν την ώρα τους στις καφετέριες, ενώ των μικροτέρων στην οθόνη του υπολογιστού συντροφιά με τα αγαπημένα τους ηλεκτρονικά παιχνίδια καταναλώνοντας αναψυκτικά, φαγητά και γλυκίσματα από αυτά που έφεραν τη χώρα μας στην πρώτη πανευρωπαϊκά θέση στην παιδική παχυσαρκία.

Θυμούμαι πάλι ότι μαθητής του Γυμνασίου είχα γνωρίσει στην πόλη μου Βέλγο φοιτητή, ο οποίος έκανε περιήγηση στη χώρα μας. Τότε το δικό μου όνειρο ήταν να ταξιδέψω ως τη Θεσσαλονίκη κατά την περίοδο της διεθνούς εκθέσεως. Και καθώς το οικογενειακό βαλάντιο δεν επέτρεπε την πληρωμή του εισιτηρίου ήλπιζα να ταξιδεύσει προς τον τόπο προορισμού κάποιος γνωστός μας αυτοκινητιστής, ώστε να τον "συνοδεύσω" κατά το νυχτερινό του ταξίδι δια της Καστανιάς και να ξημερώσω, πριν ακόμη αρχίσει η κίνηση των αστικών λεωφορείων, σε κάποια αποθήκη στα πέριξ της Θεσσαλονίκης. Γι' αυτό και ο Βέλγος φοιτητής μου φάνηκε γόνος βαθύπλουτης οικογένειας! Κατά τη συζήτηση με βεβαίωσε ότι προερχόταν πράγματι από ευκατάστατη οικογένεια, η οποία όμως δεν τον είχε συνδράμει διόλου για την πραγματοποίηση του ταξιδιού του. Μάλιστα του είχε υποδείξει, αν ήθελε να ικανοποιήσει την επιθυμία του, να εργαστεί επί δύο καλοκαίρια, προκειμένου να εξασφαλίσει το απαιτούμενο για το ταξίδι ποσόν!

Εμείς χρηματοδοτούμε σήμερα τα "εκπαιδευτικά" ταξίδια των παιδιών μας στο εξωτερικό, πριν ακόμη αυτά "βγάλουν" το πρώτο τους ευρώ. Καλύπτουμε όλες τις δαπάνες για την καθημερινή τους διασκέδαση και τα πλείστα όσα ταξίδια τους στο εσωτερικό για θερινές ή χειμερινές διακοπές. Υποκύπτοντας, τέλος, στην τρομολαγνεία των ΜΜΕ σπεύδουμε να διακόψουμε τα μαθήματα των σχολείων με το πρώτο χιόνι των λίγων εκατοστών. Θα ήταν άδικο να επιρρίψουμε την ευθύνη αποκλειστικά στον λαμβάνοντα την απόφαση. Δεν είναι λίγοι αυτοί που αποδέχονται τα συμβαίνοντα με άκρα παθητικότητα, ενώ οι εκπαιδευτικοί έχουν καλομάθει στην άκρως ευνοϊκή μεταχείριση εκ μέρους της Πολιτείας (Θα έπρεπε αυτοί τουλάχιστον να υποχρεώνονται να προσέρχονται στα σχολεία τους. Υπάρχουν εκεί τόσες εργασίες προς  τακτοποίηση).

Με τον τρόπο αυτό αντιμετωπίσεως της νέας γενιάς καλλιεργούμε σ' αυτήν, Πολιτεία, εκπαιδευτικοί και γονείς, πνεύμα συβαριτισμού. Είναι το πνεύμα που διακατείχε τους πολίτες της ελληνικής αποικίας Σύβαρις στον κόλπο του Τάραντα. Αυτοί, λόγω του πλούτου που είχαν αποκτήσει, ασχολούνταν με συμπόσια, θεάματα και απολαύσεις. Η τρυφηλότητα της ζωής τους και οι υπέρμετρες σπατάλες έμειναν παροιμιώδεις στην ιστορία με τον όρο συβαριτισμός.

Βέβαια με τον τρόπο ζωής, στον οποίο εθίζουμε τα παιδιά μας, δεν τρέφουμε ελπίδες, αν η πατρίδα βρεθεί σε ανάγκη, να επιδείξουν αυτά τον ηρωισμό που τόσο απλά περιγράφει ο πολεμιστής Σαββανάκης. Άλλωστε τους προετοιμάζουμε γι' αυτό, καθώς ακούγεται κατά καιρούς από επίσημα χείλη να λέγεται χωρίς ντροπή ότι πρέπει να αποδεχθούμε τον περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας, προκειμένου να συνυπάρξουμε με τους γείτονες (τους υποδαυλιζόμενους από άσπονδους φίλους δεν λέμε) ειρηνικά. Το άλλο, το ότι δηλαδή εμείς που θυσιαζόμαστε δήθεν γι' αυτά που αποτελούν το μέλλον φάγαμε το ψωμί τους, δεν το ομολογούμε. Ίσως να πιστεύουμε μάλιστα ότι καλλιεργώντας το συβαριτισμό σ' αυτά ξεπληρώνουμε το χρέος μας απέναντί τους. Ξεμωραμένοι και ανερμάτιστοι καθώς είμαστε δεν συνειδητοποιούμε ότι πολλαπλασιάζουμε τρομακτικά το κακό που τους κάναμε!

                                                                        "ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ", 14-03-2010  

Ωρομισθία, Καινοτομία, Εκνευρισμός

Του Στέργιου Ζυγούρα

Η χτεσινή παρέμβαση εκπαιδευτικών κατά τη διάρκεια εκδήλωσης βράβευσης που έκανε το Υπουργείο Παιδείας στο πλαίσιο της δράσης "Αριστεία και Καινοτομία στην Εκπαίδευση" έδωσε ένα διπλό μήνυμα: Α) Έγκαιρη πληρωμή – κατάργηση ωρομισθίας – αύξηση διορισμών Β) Εναντίωση στην ουσία της πολιτικής "Αριστεία και Καινοτομία στην Εκπαίδευση". Ήταν συμπληρωματικά τα μηνύματα, είχαν σχεδιαστεί, προέκυψαν;

Το δεύτερο μήνυμα αποδείχθηκε το πλέον ισχυρό, καθώς εκφράστηκε και στη γραπτή ανακοίνωση του συντονιστικού οργάνου. Εκεί μάλιστα μεγεθύνεται το ερώτημα, καθώς φαίνεται ότι η «ακύρωση της φιέστας» προϋπήρξε ως σκοπός, για να στηρίξει τα προαναφερθέντα αιτήματα. Κατήγγειλαν την υποκριτική συμπεριφορά της υπουργού οι διαμαρτυρόμενοι: να υλοποιεί τα δευτερεύοντα, ενώ δεν έχει τακτοποιήσει τα πρωτεύοντα. Δεν θα περίμενα βέβαια από τους ωρομίσθιους να μιλήσουν για τη χρόνια συνδικαλιστική υποκρισία σχετικά με την κατάργηση της ωρομισθίας, σχετικά με την προκλητική και επιλεκτική σύνδεση παιδείας-επιχειρηματικότητας. Όμως οι ίδιοι φαίνονται να μην κατανοούν ότι δεν ενημερώνεται και δεν πείθεται μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας για σκόπιμη κυβερνητική υστέρηση με τα επιχειρήματα «30άρια τμήματα, περικοπές μισθών…», όταν οι καταγγέλλοντες επιχαίρουν για την ακύρωση μιας εκδήλωσης, όταν δεν έχουν μιλήσει ούτε οι ίδιοι, πολύ περισσότερο, ούτε οι συνδικαλιστές, δηλαδή οι μόνιμοι συνάδελφοί τους για το συσχετισμό της «καινοτομίας» με συγκεκριμένα επιχειρηματικά κέντρα, για την καταχρηστική εισαγωγή / παθητική αντιγραφή του όρου «καινοτομία» (ήδη από την προηγούμενη κυβέρνηση).

Μπορεί να έχει αέναη ψυχραιμία ο χρόνια αδιόριστος, ο όμηρος, ο εξευτελισμένος ωρομίσθιος των 300 € θα ρωτήσει κάποιος; Κάποιος άλλος μπορεί να απαντήσει: δεν είναι καλύτερα για τον ωρομίσθιο να χρησιμοποιεί εκείνη την επιχειρηματολογία που αφαιρεί από την άλλη πλευρά την αιτίαση της ισοπέδωσης (είτε στην γενικότερη εναντίωση κατά της αριστείας, είτε στο επιχείρημα «όχι στο ΑΣΕΠ και στο Πιστοποιητικό Παιδαγωγικής Επάρκειας»); Δεν είναι πιο ωφέλιμο για τον ωρομίσθιο να βλέπει καθαρότερα συμμάχους και αντιπάλους; να στηλιτεύει τις αντιφάσεις όχι μόνον της πολιτικής ηγεσίας, αλλά και των διδασκόντων που αδιαφορούν αν τα σχολεία υπολειτουργούν εξαιτίας και της ύπαρξης δασκάλων δύο ταχυτήτων; Η επιλεκτική υποστήριξη της κας Διαμαντοπούλου στη σύνδεση εκπαίδευσης και επιχειρηματικότητας ήταν από χρόνια γνωστή. Όποιος μόνιμος εκπαιδευτικός εκφράζεται σήμερα κατά της συγκεκριμένης «πολιτικής καινοτομιών» θα μπορούσε να την έχει εντοπίσει και να την έχει επικρίνει προ πολλού.

Εκτιμώ ότι στο συγκεκριμένο επεισόδιο η Υπουργός ατύχησε, συγκρίνοντας και εκμαιεύοντας με αυτόν τον επίπλαστα διλημματικό τρόπο το πρότυπο του εκπαιδευτικού. Και ένας υπουργός δεν έχει τα ίδια ελαφρυντικά με έναν ωρομίσθιο σχετικά με εκφράσεις «εν βρασμώ ψυχής». Ωστόσο, καταγράφηκε και η καταστροφική εμμονή μιας συμμαχίας διαμαρτυρόμενων εκπαιδευτικών, μιας συμμαχίας που προξενεί εύλογα ερωτήματα ως προς τις κοινές -υπέρ της δημόσιας δωρεάν παιδείας- επιδιώξεις. Και πριν σπεύσει κάποιος να θιγεί ατομικά από τη φράση αυτή, ας ξανασκεφτεί ποιο στόχο επιδιώκει και με ποια μέσα.

Από ένα τέτοιο επεισόδιο η κάθε τηλεόραση θα χρησιμοποιήσει κατά βούληση ό,τι επιθυμεί, από την άλλη πλευρά καμιά δεν έχει τίποτα να χάσει, εστιάζοντας με οποιοδήποτε τρόπο στο ζήτημα της οπλοφορίας. Διευκολύνει το στόχο «δημόσια δωρεάν παιδεία» αυτή η εστίαση; Ή μήπως θα διευκόλυνε περισσότερο μια λεπτομερής επεξήγηση της «καινοτομίας στην παιδεία», μια διερεύνηση της συγκεκριμένης διασύνδεσής της και των αντιφάσεων που απ' αυτήν προκύπτουν;

Για περαιτέρω διερεύνηση:

Οι δυνατότητές σου – το πάθος μας   

Το όραμα  

Ο ρόλος της καινοτομίας στην εκπαίδευση  

Meet the visionaries

Τα εγκαίνια

Κύρωση συμφωνίας στρατηγικής συνεργασίας (σελ 3822)

Το σχολείο του μέλλοντος

«Η δημιουργικότητα είναι η απόλυτη πηγή καινοτομίας»

«Ο επόμενος σταθμός μας ήτανε η Φιλαδέλφεια»

«Εσείς τι κάνατε για τη γενιά μας;»

«…όχι μόνο να προβλέψουν αλλά και να διαμορφώσουν εν πολλοίς το κοινό μας μέλλον.»

«…γιατί τα Innovation Centers της εταιρείας ανά τον κόσμο νομίζω έχουν αποκτήσει πια πάρα πολύ καλή φήμη…»

«Χρειαζόμαστε δημιουργούς καινοτομίας»

«…αυτές οι δραστηριότητες δεν πρέπει να συνδέονται με εταιρείες…»

Καταλληλότερο σχολείο – Πρωθυπουργός του μέλλοντος

14.3.2010,  Στέργιος Ζυγούρας

«ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΕΙΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ»

Στο όνομα του νέου πατριωτισμού που χαλκεύει νέα δεσμά εξάρτησης

Του Γιώργο Κ. Καββαδία*

Το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης (ΠΣΑ) της κυβέρνησης και τα καθημερινά  «έκτακτα μέτρα» είναι συνταγές που υποδεικνύουν εδώ και δεκαετίες η Ευρωπαϊκή Ένωση, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ). Και βέβαια δεν πρόκειται για ένα «πακέτο» οικονομικών μέτρων που δήθεν θα μας βγάλουν από την «εθνική χρεοκοπία», αλλά περιλαμβάνουν ποικίλες «μεταρρυθμιστικές ενέργειες». Η «δημοσιονομική κρίση» αποτελεί μια ευκαιρία για να κατεδαφιστούν δικαιώματα και κατακτήσεις των εργαζομένων από τον προηγούμενο αιώνα.

Δοκιμασμένες συνταγές πασπαλισμένες με μπόλικο «νέο πατριωτισμό» επιστρατεύονται για να δημιουργηθούν ευνοϊκότερες συνθήκες κερδοφορίας του κεφαλαίου. Από τη δεκαετία του ΄80 ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) προωθούσε τη σαρωτική «μεταρρύθμιση» των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης. Άλλωστε από το 1992 η Ευρωπαϊκή Ένωση με τη συνθήκη του Μάαστριχτ είχε στόχο τους μισθούς, το οκτάωρο, τις συντάξεις και εν γένει τα δικαιώματα στη μόνιμη εργασία.

Αυτό σημαίνει ότι το ΠΣΑ δεν έχει  προσωρινό χαρακτήρα. Πρόκειται για αλυσίδα μέτρων που θα επαναλαμβάνεται  τα επόμενα χρόνια κάτω από την κηδεμονία της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. Γι' αυτό το πρόβλημα της εξάρτησης και της εθνικής κυριαρχίας που  «θυμήθηκε» μόλις τώρα η κυβέρνηση δεν είναι απόρροια της οικονομικής κρίσης, αλλά βασικό αίτιό της και αποτέλεσμα της ένταξης σε ΝΑΤΟ και  Ε.Ε.

Η φιλολογία περί χρεοκοπίας  με την τρομοκρατία των αριθμών δεν μπορεί να αντικρούσει ότι ακόμα και οι πιο ανεπτυγμένες χώρες βρίσκονται σε πολύ χειρότερη κατάσταση. Είναι χαρακτηριστικό ότι το συνολικό χρέος της Ελλάδας που ανέρχεται σε 179% του ΑΕΠ είναι περίπου ίσο με τον μέσο όρο της Ε.Ε. που είναι 175%. Το δημοσιονομικό έλλειμμα είναι υπαρκτό και σοβαρό πρόβλημα, αλλά αποτέλεσμα της κυρίαρχης πολιτικής και χρησιμοποιείται ως μέσο βίαιης αναδιανομής του εισοδήματος υπέρ των ισχυρών.

Αυτοί που ευθύνονται για την κρίση όχι μόνο δε θα πληρώσουν, αλλά βγαίνουν και κερδισμένοι. Καθημερινά οι εργαζόμενοι παράγουν πλούτο. Από το 1990 μέχρι το 2007 το ΑΕΠ της χώρας από 38 δις ευρώ ανήλθε στα 208 δις ευρώ. Αυξήθηκε δηλαδή κατά 5,5 φορές. Στο ίδιο διάστημα τα κέρδη των επιχειρήσεων από 575 εκατομμύρια  ευρώ εκτοξεύτηκαν στα 16δις. Αυξήθηκαν κατά 28 φορές. (ICAP). Σύμφωνα με την Ένωση Τραπεζών την τετραετία 20004 – 2008 οι τέσσερις μεγαλύτερες ελληνικές τράπεζες πέτυχαν αθροιστικά αύξηση κερδών κατά 138.69%, ενώ οι φόροι τους μειώθηκαν κατά 37,05 %. Είναι χαρακτηριστικό ότι η φορολογική επιβάρυνση για τους εργαζόμενους ανέρχεται στο 35,5%, ενώ για τις επιχειρήσεις στο 15,9%, όταν στην Ε.Ε. – 25, είναι 33%!      

Ουκ ολίγα στοιχεία αποδεικνύουν την αλήθεια της ρήσης του  πρωθυπουργού που προεκλογικά τόνιζε: « Λεφτά υπάρχουν, μόνο που η κυβέρνηση τα πηγαίνει κάπου αλλού».

Την ίδια ώρα που οι εργαζόμενοι καλούνται να πληρώσουν την κρίση έχουν από τις χαμηλότερες αποδοχές στην Ε.Ε. εργαζόμενος στην Ελλάδα έχει μεικτές ετήσιες αποδοχές 19.702 ευρώ έναντι 36.387 που λαμβάνουν οι Ιρλανδοί ή 24.188 οι Ιταλοί . Στην Ελλάδα το 1/3 των Ελλήνων ζουν με λιγότερα από 470 ευρώ μηνιαίως, ενώ το 20% των παιδιών ζουν επίσης κάτω από τα όρια της φτώχειας. Πέρα από τους αριθμούς και την έκρηξη των κοινωνικών ανισοτήτων η κρίση εγκυμονεί κινδύνους, αλλά αποτελεί και μια ευκαιρία αντίστασης και ανατροπής της κυρίαρχης πολιτικής που θέτει τα κέρδη πάνω από τους ανθρώπους.

* Ο Γιώργος Κ. Καββαδίας είναι εκπαιδευτικός – ερευνητής.

Συνέβη στα Προπύλαια

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Μέσα απ' τα μάρμαρα φάνηκε

το γκρίζο σύννεφο

Ο αγέρας γέμισε μαχαίρια

Σπασμένα κρύσταλλα έσκισαν

τον οισοφάγο

Μαύρο σύννεφο στα μάτια

Κι' η καρδιά πουλί, σπαρταράει

Αγέρωχοι οι πρόγονοι,

ανέκφραστοι

Αγναντεύουν απ' τις στήλες τους

την κτηνωδία

Των επιγόνων τους

Έρπουν στην άσφαλτο

σιδερόφρακτα κτήνη

Μ' ασπίδα και κοντάρι

Ιππότες της μαύρης ανατολής

Γρυλίζουν οι μορφές

των γουρουνιών

Και κλαίει η Ελένη, με ανοιχτά χέρια

Αγκαλιάζει τον αέρα

Ορμητικός ανεβαίνει ο χείμαρρος

στα σωθικά

Αδειάζουν τα όνειρα

στο γρασίδι

Τα δάκρυα δροσοσταλίδες

ιριδίζουν  

Πεθαμένες ψευδαισθήσεις

δημοκρατίας

Γέμισαν τα προπύλαια σήμερα

πτώματα ονείρων

                   13 Μαρτίου 2010, Γιάννης Ποταμιάνος

Σκέψεις για την αναπτυσσόμενη οριζόντια συμμαχία πρωτοβάθμιων σωματείων στην Αχαΐα*

Του Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα**

Το γεγονός ότι η Ε.Ε. και η κυβέρνηση χτυπάνε μόνο τους εργαζόμενους, τα γηρατειά, τη νεολαία, τους ανήμπορους και τα δημόσια αγαθά (σύνταξη, παιδεία, υγεία, ελεύθερο χρόνο…) και σχεδιάζουν μαζί με την αυτοκρατορία μια «ηρεμία προτεκτοράτων» στην περιοχή του Αιγαίου – Κύπρου, αφού διέλυσαν την πάλι ποτέ Γιουγκοσλαβία η ανάγκη για παλλαϊκό αγώνα είναι πια αδιαμφισβήτητο γεγονός.

Τα σωματεία δημιουργούν μέτωπο με ένα πλαίσιο ταξικό, με αιτήματα ριζοσπαστικά,  απέναντι στην αλυσίδα βαθιά καπιταλιστικών μέτρων ενάντια στην εργασία, τα δημόσια αγαθά και τον ελεύθερο χρόνο του λαού, αλλά και ενάντια στη χώρα που την μετατρέπουν σε προτεκτοράτο αν περάσουν

Στην περιοχής της Αχαΐας και με κέντρο την Πάτρα αναπτύσσεται μια δυναμική οριζόντιας μετωπικής διασύνδεσης α/βάθμιων σωματείων ιδιωτικού και δημόσιου τομέα. Σήμερα Σάββατο, όπου έγινε μια ευρεία και αρκετά πλήρης συζήτηση, τα 18 σωματεία έγιναν 21 και υπάρχει δυναμική συμμετοχής και άλλων σωματείων. Βεβαίως  Είναι ανάγκη να σημειωθούν οι σημερινές κατακτήσεις φαίνεται ότι επιβεβαιώθηκαν:

α) Η διασύνδεση δεν είναι ούτε αντι-ΠΑΜΕ, ούτε αντιΓΣΕΕ ή αντι-ΑΔΕΔΥ και δεν διασπά το ενιαίο του συνδικαλιστικού κινήματος. Αντίθετα οργανώνει από τα κάτω με θεσμικό τρόπο, καλύπτει κενά, αδυναμίες, αγκυλώσεις, αρνητικούς συσχετισμούς ή σκοπιμότητες και σπρώχνει έτσι ομοσπονδίες και συνομοσπονδίες.

β) Θεωρείται η ενότητα των σωματείων, η ανεξαρτησία από κομματικές ή άλλες σκοπιμότητες και η αυτονομία του κάθε σωματείου ως βασικοί πυλώνες των αποφάσεων και της  δράσης τους.

γ) Θεωρείται ότι η σημερινή πολιτική συγκυρία αναγκάζει ιδιωτικό και δημόσιο χώρο εργαζομένων σε σταθερή συμμαχία με προοπτική διεύρυνσή τους στη νεολαία, τους ανέργους, ελαστικά απασχολούμενους, γηρατειά και ανήμπορους ή όσους δεν μπορούν να βρουν έκφραση στο θεσμικό συνδ. κίνημα.

δ) Βλέπει η συμμαχία θετικά τον οριζόντιο συντονισμό αντίστοιχων πρωτοβουλιών ανά νομούς και όχι μόνο, χωρίς να διασπά την κάθετη σχέση.

ε) Επιμένει στην δουλειά στο βάθος των ίδιων των σωματείων και όχι μόνο στο επίπεδο ηγεσίας με όπλο την πειθώ και τη δημοκρατική λειτουργία σε προτεραιότητα.

στ) Θεωρεί ότι πέρα από τις γενικές απεργίες, οφείλει το Σ. Κ. να δράσει συμμαχικά με απογευματινά συλλαλητήρια ή άλλες μαζικές ακτιβιστικές δράσεις που θα συσπειρώνουν το λαό. Έτσι π.χ. αποφασίστηκε το νέο Παναχαϊκό απογευματινό  συλλαλητήριο την Τρίτη 16-03-2010 και ώρα 7.00 μμ με συγκέντρωση στο εργατικό Κέντρο Πάτρας (πλ. Εθνικής Αντίστασης – πρ. Όλγας), όπως και άλλες δράσεις με πρώτες στον ιδιωτικό τομέα της περιοχής

*

Το ΔΣ της Α΄ ΕΛΜΕ Αχαΐας έχει εκτιμήσει ότι τα μέτρα της Κυβέρνησης ουσιαστικά επιβάλλονται τόσο από την ίδια, όσο και από την Ε.Ε. και όχι μόνο. Γι' αυτό απαιτεί, ανάμεσα σε άλλα:  «…Καμιά προσαρμογή, καμιά υποταγή στις επιταγές της Ε.Ε. και των διεθνών κερδοσκόπων. Την κρίση να πληρώσουν αυτοί που τη δημιούργησαν και η ολιγαρχία του χρήματος… ».  Θεωρεί ακόμη ότι «…Χτυπούν τα πάντα. Υπάρχουν έτοιμα νομοσχέδια…».

Επομένως θεωρούμε ότι το σύνολο των μέτρων που πειραματίζονται στη χώρα μας, πάνε πίσω στο 19^ο αιώνα όλο τον κόσμο της εργασίας και τη νεολαία και όχι μόνο τους μισθωτούς του δημοσίου. Παράλληλα θεωρούμε ότι «…ακολουθούν όλοι οι περιφερειακοί λαοί της Ε.Ε. και ιδιαίτερα της Μεσογείου που βρίσκονται στο στόχαστρο…».

Επομένως οι αγώνες οφείλουν να είναι παλλαϊκοί και το κλαδικό να εντάσσεται αρμονικά και συμβατά. Εμείς εκτιμήσαμε ότι για να ξεπεράσουμε αναβλητικότητα, πολιτικές αγκυλώσεις, σκοπιμότητες και γραφειοκρατικοποίηση των ΓΣΣΕ – ΑΔΕΔΥ από τη μια και τον πολιτικό απομονωτισμό του ΠΑΜΕ από την άλλη, να πάμε σε: «προχωράμε με διακλαδική συμμαχία σωματείων – ομοσπονδιών, συμμαχία με νεολαία, ανέργους και απασχολούμενους…» χωρίς ταυτόχρονα να διασπάμε το συνδικαλιστικό κίνημα. Έτσι δημιουργήθηκε το αρχικό μέτωπο των 18 σωματείων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.

Εν τέλει θεωρώ ότι οφείλουμε να αναπτύξουμε μόνιμες αγωνιστικές κινητοποιήσεις που δεν θα στηρίζονται μόνο στις απεργίες:  εβδομαδιαία απογευματινά συλλαλητήρια, να πάμε και σε  μορφές πάλης που θα γίνονται αποδεκτές από ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις και θα έχουν και πολιτικά μηνύματα. Το στοίχημα αυτό θα παιχτεί τις επόμενες μέρες στη περιοχή μας.

Το ευχάριστο είναι ότι τα 18 α/βάθμια σωματεία αγκαλιάζονται και από νεολαία, ανέργους, φοιτητές και μαθητές. Ήδη και άλλα σωματεία ετοιμάζονται να μπουν στην μετωπική ενωτική και ανεξάρτητη οριζόντια μορφή συνεννόησης. Θαυμαστό βεβαίως είναι ότι όλοι ο λαοί του ευρωπαϊκού νότου συντονίζονται και χρονικά.

Είμαστε μπροστά σε μια ιστορική περίοδο που αλλάζουν όλα. Η κατεύθυνση όμως είναι αυτή που παίζεται… Εμείς οφείλουμε να σπρώξουμε ώστε να ηττηθούν οι ελίτ και να μη εξοντωθούν οι λαοί… Έτσι θα ανοίξει ο ορίζοντας για την ήττα του ίδιου του καπιταλισμού, αρκεί εμείς να διαβάσουμε το παρόν και το μέλλον και να μην επαναλάβουμε τα λάθη του 20^ου αιώνα.

* Το  2^ο μέρος του κειμένου δόθηκε για δημοσίευση υπό μορφή συνέντευξης στη Κ. Π. για την εφημερίδα «Ο δρόμος», Σάββατο 13-03-2010, αλλά δεν δημοσιεύτηκε σ΄αυτό το φύλλο λόγω χώρου.

** Ο Παν. Α. Μπούρδαλας είναι αντιπρόεδρος αυτή την περίοδο στην Α΄ ΕΛΜΕ Αχαΐας. Δεν αποτελεί όμως σε καμιά περίπτωση εκπρόσωπο των 21 σωματείων, αφού το συντονιστικό τους είναι συλλογικό με εκπροσώπους και από όλα (τα 21 μέχρι στιγμής) σωματεία.

Οι γεωπολιτικές διαστάσεις της ελληνικής οικονομικής κρίσης

Μόνο μια ανεξέλεγκτη κοινωνική έκρηξη μπορεί να ανατρέψει τις ισορροπίες και τη θέση της Ελλάδας στους υπάρχοντες συσχετισμούς της Δύσης.

Του Βαγγέλη Χωραφά

Η διάσταση, όμως, των γενικότερων διεθνών ισορροπιών και ο επηρεασμός τους από την κρίση χρέους αρκετών χωρών της ευρωζώνης παρουσιάζει ειδικότερο ενδιαφέρον. Σε κάθε περίπτωση, τα ταξίδια του Έλληνα πρωθυπουργού στη Μόσχα, στο Βερολίνο, το Παρίσι και στην Ουάσινγκτον εντάσσονται σε μια γενικότερη αντίληψη περί αντιμετώπισης της κρίσης ως θέματος διεθνών σχέσεων και, δευτερευόντως, ως εσωτερικού ελληνικού προβλήματος. Με δεδομένο ότι η κυβέρνηση δεν αμφισβητεί το εν γένει γεωπολιτικό πλέγμα, στο οποίο εντάσσεται η Ελλάδα, η κινητικότητα αυτή είναι ελάχιστα οργανωμένη, οριακά αποδοτική και χωρίς στρατηγικούς στόχους. Πολύ πιο αποδοτική ήταν η επίσκεψη της Λ. Κατσέλη στο Αμπού Ντάμπι, αφού κατόρθωσε να εξασφαλίσει μια σημαντική ροή πόρων στο υπό δημιουργία αναπτυξιακό fund, αλλά κι αυτή προήλθε από μια προσωπική πρωτοβουλία.

Οι απλουστευτικοί διχασμοί του τύπου «με τις ΗΠΑ και το ΔΝΤ» (που, κατά περίπτωση, διανθίζεται και με υποδούλωση της Ελλάδας στο νεοοθωμανικό πλέγμα, που διαμορφώνουν οι ΗΠΑ και η Τουρκία) ή με το «αναγκαίο κακό της Ε.Ε.» δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα και τις στρατηγικές των ΗΠΑ και της Ε.Ε. στην περιοχή των Βαλκανίων και της Μεσογείου.

Κρίσιμο τεστ στη Μεσόγειο

Στη Μεσόγειο διακυβεύονται πολλά αμερικανικά συμφέροντα, από την τρομοκρατία στη Βόρεια Αφρική μέχρι τη σταθερότητα στο Αιγαίο και από την ενεργειακή ασφάλεια μέχρι τη διαδικασία ειρήνευσης στη Μέση Ανατολή. Η πολιτική απέναντι στην Τουρκία αποτελεί μέρος του όλου σκηνικού, παράλληλα με τη «νότια διάσταση» της στρατηγικής του ΝΑΤΟ.

Οι πρόσφατες αλλαγές στο θέμα της πυραυλικής άμυνας στην Ευρώπη έχουν μετατρέψει τη Μεσόγειο στο κέντρο βαρύτητας αυτής της βασικής συνιστώσας -με τρεις χώρες να παίζουν πρωταρχικό ρόλο στους σχεδιασμούς: Ισραήλ, Τουρκία, Ελλάδα- της διατλαντικής αμυντικής πολιτικής. Καθώς η Ευρώπη θεωρεί τη Μεσόγειο περιοχή στρατηγικού ενδιαφέροντος, λόγω της μετανάστευσης, της αστάθειας και των θεμάτων ενεργειακής ασφάλειας, οι ΗΠΑ στο πλαίσιο του «διατλαντικού δεσμού», αισθάνονται ότι πρέπει να εμπλακούν περισσότερο στα τεκταινόμενα της περιοχής. Και στους δύο πόλους της Δύσης υπάρχει έντονο ενδιαφέρον να επενδύσουν στην «ώθηση Ομπάμα» και να αναζωογονήσουν τη διατλαντική συνεργασία, παρά τους ανταγωνισμούς που γεννά η παγκόσμια οικονομική κρίση. Η συνεργασία στη Μεσόγειο φαίνεται να αποτελεί, προς το παρόν, το κρίσιμο τεστ για την ποιότητα της ευρωατλαντικής συνεργασίας τα επόμενα χρόνια.

Παρά τους δύο αιώνες αμερικανικής παρουσίας στην περιοχή, οι ΗΠΑ δεν αισθάνθηκαν ποτέ την ανάγκη να διαμορφώσουν μια ειδικότερη μεσογειακή στρατηγική μέχρι σήμερα, η αμερικανική προσέγγιση καθοριζόταν από δύο διακριτές πολιτικές: μια ευρωπαϊκή και μια μεσανατολική. Τώρα, οι ΗΠΑ επικεντρώνονται στην περιοχή ως μέρος του προβλήματος της ευρωπαϊκής ασφάλειας, ως κρίσιμο χώρο για τη διακίνηση ενεργειακών πόρων και ως επίκεντρο κρίσεων και δυνητικών αποσταθεροποιήσεων. Η αμερικανική και ευρωπαϊκή στρατηγική στη Μεσόγειο βασίζεται, εν πολλοίς, σε συγκεκριμένες χώρες: στη Γαλλία, την Ισπανία, την Ιταλία και την Ελλάδα -δηλαδή την πλειοψηφία των PIIGS- καθώς και στην Τουρκία -που είναι εσωτερικά αποσταθεροποιημένη και με έντονα οικονομικά προβλήματα- και στο Ισραήλ. Οι οικονομικά αποδυναμωμένες χώρες των PIIGS αποτελούν ένα πρόβλημα για το οποίο η Ουάσινγκτον αισθάνεται ότι πρέπει να παρέμβει. Όχι για να αποσπάσει τις χώρες αυτές από την επιρροή του ευρώ -όπως αφελώς πιστεύουν αρκετοί-, αλλά για να διατηρήσει ανοικτή την προοπτική της ευρύτερης αμερικανοευρωπαϊκής συνεργασίας.

Στην παρούσα φάση, το θέμα του Αιγαίου και της Κύπρου είναι δευτερεύουσας σημασίας για την αμερικανική εξωτερική πολιτική, αν και το Κυπριακό θεωρείται εμπόδιο για την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας. Το κύριο ενδιαφέρον των ΗΠΑ δεν επικεντρώνεται τόσο στην τουρκική συμμετοχή στην Ε.Ε. -αν και μια τέτοια προοπτική θα ήταν καλοδεχούμενη, στο βαθμό που θα συμφωνούσε ο γαλλογερμανικός άξονας- όσο στη συνεχή τουρκική σύγκλιση με τους ευρωπαϊκούς κανόνες και πολιτικές. Στο βαθμό που η τουρκική υποψηφιότητα δημιουργεί προβλήματα στη σύγκλιση μεταξύ ΝΑΤΟ-Ε.Ε. για την αμυντική συνεργασία (που αποτελεί προτεραιότητα για την Ουάσινγκτον), τότε η αμερικανική στάση θα επανεξετασθεί. Προς το παρόν, οι ΗΠΑ θα επιθυμούσαν μια γρήγορη διευθέτηση του προβλήματος της FYROM, για το οποίο θεωρούν ότι οι συνθήκες έχουν ωριμάσει για την εξεύρεση λύσης.

Ο παράγοντας Κίνα

Σε ό,τι αφορά στην Κίνα, της οποίας η εμπλοκή σε σενάρια διάσωσης της Ελλάδας αποδείχθηκε εικονική, έγιναν σαφείς δύο όροι εμπλοκής στα ελληνικά δρώμενα. Πρώτον, ότι η Κίνα θα δράσει στο μέλλον ως ορθολογικός επενδυτής (πράγμα που απαιτεί μείωση των ελληνικών ελλειμμάτων σε μονοψήφια ποσοστά του ΑΕΠ, ελκυστικά επιτόκια και άνοιγμα νέων επενδυτικών ευκαιριών στην Ελλάδα) και, δεύτερον, ότι η δυνατότητα παρέμβασής της καθορίζεται από τις σχέσεις που διαμορφώνει με τις ΗΠΑ στο πλαίσιο του, προς το παρόν, ανύπαρκτου αλλά συμβολικού G2.

Γενικότερα, η Κίνα μπορεί να κινήσει πολλά νήματα. Μπορεί να επηρεάσει το ευρασιατικό σύστημα, από το οποίο οι ΗΠΑ έχουν de facto αποκλεισθεί μετά τον πόλεμο της Γεωργίας, το 2008, μπορεί να ενισχύσει την παρουσία της στις ιρανικές πετρελαιοπηγές, μπορεί να παρέμβει διαμεσολαβητικά στη Μέση Ανατολή μεταξύ ΗΠΑ, Ε.Ε., Ισραήλ και των σουνιτικών αραβικών χωρών του ΟΠΕΚ, αλλά και να διαχειριστεί τους δρόμους του σουδανικού και νιγηριανού πετρελαίου.

Οι δυνατότητες αυτές ανοίγουν για την Κίνα μια σειρά γεωπολιτικών επιλογών, που δεν είναι αλληλοσυγκρουόμενες. Η Κίνα έχει ήδη διαμορφώσει ισχυρές οικονομικές σχέσεις με την Αφρική και με αρκετές χώρες του Μαγκρέμπ, οι οποίες θα ενδυναμωθούν όσο αποδυναμώνεται οικονομικά η ευρωζώνη και τα μεσογειακά PIIGS, ενδιαφέρεται για το πετρέλαιο του Σουδάν και της Νιγηρίας, αναζητά ευκαιρίες αγροτικού αποικισμού στην Αφρική (πρόσβαση σε καλλιεργήσιμη γη εκτός Κίνας, με παράλληλη αποδέσμευση από το διεθνές εμπόριο αγροτικών προϊόντων, αποτιμώμενων σε δολάρια, όπως γίνεται σήμερα στη Ζιμπάμπουε και σε άλλες περιοχές της Κεντρικής Αφρικής) και έχει δημιουργήσει πύλες εισόδου των προϊόντων της σε ιταλικά λιμάνια, όπως και στον Πειραιά.

Υπό όρους ειρηνική διείσδυση

Σε ό,τι αφορά στη Ρωσία, όταν και αν ενισχυθεί στρατιωτικά και σταθεροποιήσει το οικονομικό της σύστημα στην Κεντρική Ασία μαζί με τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης, τότε μπορεί να επεκταθεί στη Μεσόγειο, σε μια ειρηνική διείσδυση που δεν θα ανατρέπει το status quo της Δύσης. Η δε προσοχή της είναι στραμμένη προς το Ισραήλ και την Τουρκία και όχι προς την Ελλάδα, για λόγους μεταφυσικούς ή ενεργειακούς ή στρατιωτικών προμηθειών. Αυτό έγινε, εξάλλου, σαφές και κατά το πρόσφατο ταξίδι του Γ. Παπανδρέου στη Μόσχα.

Η θέση της Ελλάδας στους υπάρχοντες συσχετισμούς της Δύσης είναι δεδομένη. Το μόνο που μπορεί να ανατρέψει τις ισορροπίες είναι μια ανεξέλεγκτη κοινωνική έκρηξη, η οποία θα δημιουργήσει νέες προοπτικές. Και ενώ αυτό δεν είναι κάτι που πρέπει να αποκλεισθεί, η πολιτική ανεπάρκεια της Αριστεράς είναι αυτή που πρέπει να μας απασχολήσει άμεσα.

* Ο Βαγγέλης Χωραφάς είναι εκδότης του περιοδικού Monthly Review.

ΠΗΓΗ: Written on Τρίτη, 09 Μάρτιος 2010 00:15 by Σύνταξη,

http://e-dromos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=180:2010-03-08-22-16-42&catid=22:2010-02-11-18-17-32

Ο Καλλικράτης απειλεί με κατεδάφιση και την παιδεία

Η χειραγώγηση των εκπαιδευτικών και η κοινωνική κατηγοριοποίηση των σχολείων

Του Γρηγόρη Καλομοίρη

 

Με την πρόταση της κυβέρνησης για τη διοικητική μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης «Καλλικράτης», ανοίγει ο δρόμος για τη μεταφορά των αρμοδιοτήτων της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην περιφέρεια και τους δήμους.

Αν αυτό το συνδέσουμε με τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης και με το κυβερνητικό πρόγραμμα, η μεταφορά της ευθύνης για την εκπαίδευση στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΟΤΑ) αποτελεί κεντρική επιδίωξη της νέας ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας. Όπως τόνισε η υπουργός Παιδείας, Άννα Διαμαντοπούλου, στο 14ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ (30/6/09), η περιφερειακότητα θα αφορά στα αναλυτικά προγράμματα, όπου θα προβλέπεται εθνικό ενιαίο πρόγραμμα 85% σε κεντρικό επίπεδο και 15% σε περιφερειακό επίπεδο, ώστε να εντάσσονται οι περιφερειακές ιδιαιτερότητες. Θα αφορά, επίσης, και στους διορισμούς που θα γίνονται μεν με ευθύνη του υπουργείου Παιδείας, αλλά η διαχείριση του προσωπικού θα μεταφερθεί σε περιφερειακό επίπεδο.

Με αυτή την πολιτική διασπάται το ενιαίο της δημόσιας εκπαίδευσης, δημιουργούνται σχολεία πολλών ταχυτήτων, αφού τα σχολεία της χώρας δεν θα ακολουθούν το ίδιο ενιαίο πρόγραμμα σπουδών. Μέσα, δε, από την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου και των αναλυτικών προγραμμάτων που έχει εξαγγείλει η κυβέρνηση, τα οποία θα είναι διαφορετικά από περιφέρεια σε περιφέρεια, θα προχωρήσει αργά αλλά σταθερά η κατηγοριοποίηση των σχολείων.

Η εμπειρία των χωρών της Ευρώπης έχει δείξει ότι πολιτικές αποκέντρωσης ή αποσυγκέντρωσης, στο βαθμό που ωθούν τα σχολεία να εφαρμόσουν προγράμματα διαφορετικού επιπέδου, ανάλογα με το θεωρούμενο επίπεδο των μαθητών – μαθητριών κάθε σχολείου, εύκολα οδηγούν σε σχολεία «διαφορετικών ταχυτήτων», σε βάρος των παιδιών των πιο υποβαθμισμένων περιοχών, στις πόλεις και  την ύπαιθρο. Είναι γεγονός ότι οι προσπάθειες στη Βρετανία, στις ΗΠΑ και σε άλλες χώρες να εφαρμοστούν μοντέλα κατηγοριοποίησης των σχολείων με βάση την αποτελεσματικότητά τους, κατέληξαν σε διεύρυνση των μορφωτικών ανισοτήτων από σχολείο σε σχολείο, ακόμη και σε «σχολεία γκέτο».

Στόχος το εργασιακό καθεστώς

Συχνά, σε διάφορες χώρες, προβάλλεται με ιδιαίτερη έμφαση ως λύση η αξιολόγηση, εξωτερική και εσωτερική, καθώς και η λογοδοσία και επιστρατεύονται συστήματα αξιολόγησης και κατάταξης των δημόσιων σχολείων με βάση τα αποτελέσματα εξωτερικών αξιολογήσεων – εθνικής ή διεθνούς εμβέλειας. Συνήθως τέτοια συστήματα οδηγούν σε απόδοση των ευθυνών για τα όποια αρνητικά αποτελέσματα στους εκπαιδευτικούς.

Εμείς δεν αποδεχόμαστε την αξιολόγηση – χειραγώγηση των εκπαιδευτικών και την κοινωνική κατηγοριοποίηση των σχολείων μέσω της αξιολόγησης των σχολικών μονάδων. Πιστεύουμε, επίσης, ότι δεν μπορεί να πραγματοποιείται αξιολόγηση ενός σχολείου ή μιας τάξης ανεξάρτητα από το κοινωνικοοικονομικό και το εκπαιδευτικό προφίλ των μαθητών.

Η διαχείριση του εκπαιδευτικού προσωπικού ανά περιφέρεια ή δήμο, σημαίνει ότι θα υπάρξει ουσιαστικά ένα διαφορετικό εργασιακό καθεστώς για κάθε εκπαιδευτικό, με τελικό στόχο τις ατομικές συμβάσεις με τα σχολεία. Οι πρόσφατες δηλώσεις του υφυπουργού Παιδείας, Γ. Πανάρετου, για διορισμό των εκπαιδευτικών απευθείας στη σχολική μονάδα, επιβεβαιώνουν αυτούς τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς.

Ο τελικός στόχος των εμπνευστών της περιφερειακής αποκέντρωσης είναι το πέρασμα στο καθεστώς της υπογραφής ατομικής σύμβασης του εκπαιδευτικού με τον εργοδότη του, όπως γίνεται στη Μεγάλη Βρετανία και τις ΗΠΑ. Εκεί, ο κάθε εκπαιδευτικός διαπραγματεύεται μόνος του με τον εργοδότη του το εργασιακό καθεστώς και την αμοιβή του, με ό,τι αυτό βεβαίως συνεπάγεται.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα πληθαίνουν οι πρωτοβουλίες της νέας πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας, που έρχονται ακριβώς να εξυπηρετήσουν αυτόν το στόχο. Έτσι, στις 5/11/2009, μετά τη συνάντηση με την Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ), η Άννα Διαμαντοπούλου δήλωσε ότι υπάρχουν «μείζονα ζητήματα που αφορούν στο ρόλο των δημάρχων στη χωροθέτηση των σχολείων, στη σχολική στέγη, στη λειτουργία του σχολείου. Αυτά αφορούν στη μεγάλη διοικητική μεταρρύθμιση της χώρας, στην οποία η αυτοδιοίκηση, και στο χώρο της εκπαίδευσης, θα πρέπει να παίξει ένα πολύ σημαντικό ρόλο».

Αδιαπραγμάτευτο κοινωνικό αγαθό

Από το κείμενο του προγράμματος «Καλλικράτης» γίνεται σαφές ότι η εκπαίδευση δεν είναι από εκείνους τους τομείς που εξαιρούνται, όσον αφορά, στη μεταφορά αρμοδιοτήτων του κεντρικού κράτους προς τις περιφερειακές αυτοδιοικήσεις.

Μάλιστα, τονίζεται, ότι δημιουργούνται λιγότεροι και ισχυρότεροι δήμοι, έτοιμοι να υποδεχθούν διευρυμένες αρμοδιότητες, ιδίως από τις νομαρχιακές αυτοδιοικήσεις στους τομείς λ.χ. της παιδείας, της υγείας, της απασχόλησης, του περιβάλλοντος, των μεταφορών». Για το εκπαιδευτικό κίνημα της χώρας μας που έχει δώσει δυναμικούς αγώνες, η παιδεία αποτελεί ένα μη διαπραγματεύσιμο κοινωνικό αγαθό. Σήμερα, που όλα μετατρέπονται σε εμπόρευμα και παντού επικρατούν οι όροι της αγοράς, εμείς επιμένουμε ότι απαραίτητη προϋπόθεση για μια παιδεία που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες της κοινωνίας του αύριο αλλά και του σήμερα, είναι όχι μόνο η διαφύλαξη αλλά και η περαιτέρω ενίσχυση του δημόσιου, δωρεάν και κοινωνικού χαρακτήρα της εκπαίδευσης, σε όλες τις βαθμίδες.

Απαραίτητη προϋπόθεση για μια τέτοια εκπαίδευση είναι το αυτονόητο: Η άμεση αύξηση της χρηματοδότησης από τον κρατικό προϋπολογισμό. Η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση στην Ευρώπη των «27» στις δαπάνες για την παιδεία, ενώ η ελληνική οικογένεια δαπανά σημαντικά ποσά για φροντιστήρια, ιδιαίτερα μαθήματα, ξένες γλώσσες κ.λπ. Η συνολική μας πρόταση για στήριξη και βελτίωση του δημόσιου σχολείου μπορεί να συμβάλει αποφασιστικά στην οικονομική ανακούφιση των οικογενειών, που αιμορραγούν από τις δαπάνες για τη φροντιστηριακή και λοιπή εκπαιδευτική ενίσχυση των παιδιών τους. Στοχεύει στο μηδενισμό των δαπανών τού οικογενειακού προϋπολογισμού για εξωσχολικές εκπαιδευτικές δραστηριότητες -μέσα από την παράλληλη αναβάθμιση της διδασκαλίας των ξένων γλωσσών, των καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων κ.λπ. στο δημόσιο σχολείο- αλλά και στην ποιοτική αναβάθμιση των συνθηκών ζωής των μαθητών, οι οποίοι αγνοούν την έννοια «ελεύθερος χρόνος».

* Ο Γρηγόρης Καλομοίρης είναι μέλος του Δ.Σ. του Κοινωνικού Πολύκεντρου της ΑΔΕΔΥ