ΠΑΣΟΚΝΙΤΗΣ ΜΠΑΡΜΠΕΡΑΚΟΣ – ΤΟ ΚΡΥΜΜΕΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΑΡΑΣΙΤΙΣΜΟΥ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Όταν κάπου στα 1780, κάποιος Σαράντης Παπαδόπουλος επιχείρησε να ιδρύσει την πρώτη ελληνική σαπωνοποιία στην Κορώνη της Πελοποννήσου, η Μεγάλη Πύλη των Οθωμανών, ύστερα από απαίτηση του Γάλλου πρέσβη, ματαίωσε την επένδυση, για να προστατευτούν – προφανώς – τα συμφέροντα των σαπωνοποιών της Μασσαλίας.

Στα χρόνια που κύλησαν από τότε, σχεδόν τίποτα δεν άλλαξε. Η Μεγάλη Πύλη, άλλαξε όνομα, φόρεσε δήθεν ευρωπαϊκή φορεσιά, απέκτησε καινούργια εργαλεία κοινωνικής χειραγώγησης, μα διατήρησε στο ακέραιο την εξάρτηση της από τα ξένα αφεντικά. Αυτή η εξάρτηση, προσδιόρισε, σχεδίασε με ακρίβεια και επέβαλε την παραγωγική αποσύνθεση του τόπου, φτάνοντας μέχρι την ολοσχερή εν τέλει παράδοση του στους ξένους επικυρίαρχους-δανειστές. Η κρίση χρέους που βιώνουμε – στον τελευταίο πλέον κύκλο της -, προϋπήρξε – ανεπαίσθητα για πολλούς – ως κρίση του παραγωγικού μοντέλου της οικονομίας. Αλλά και αυτή η παρασιτοποίηση της οικονομίας, ένα βήμα πιο πριν, προϋπήρξε ως παρασιτισμός των ανθρώπων. Ως άρνηση της φθοράς στη μικρή κλίμακα, κατά πως το λέει και ο ποιητής. Έτσι, φτάσαμε στην ολοκληρωτική φθορά, στη μεγάλη κλίμακα.

Η πεισματική άρνηση της φθοράς στη μικρή ανθρώπινη κλίμακα, πήρε για το λαό μας, ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες, χαρακτηριστικά μαζικής ψύχωσης. Η χώρα που κανείς δεν ήθελε να γεράσει. Δεκατέσσερις χιλιάδες κομμωτήρια και άλλα τόσα γυμναστήρια, ινστιτούτα ομορφιάς και μανικιουράδικα, ανέλαβαν να διεκπεραιώσουν αυτό το νέο κοινωνικό πρόταγμα. Νέοι για πάντα και στ’ αρχίδια μας!  Σχεδόν 1,5 δις ευρώ ο Ετήσιος Κύκλος Εργασιών των ανά τη χώρα κομμωτηρίων. Πάνω από το μισό, του τζίρου των γαλακτοκομικών προϊόντων. Με άλλα λόγια, 140 ευρώ κατά κεφαλήν για κομμωτήριο και 220 για γάλα και τυρί!

Το σύνολο αυτού του τζίρου, προφανώς, αφορούσε σε προϊόντα εισαγωγής από διάφορες «Μασσαλίες» της Εσπερίας, που επέβαλαν στην ελληνική αγορά τους όρους και τις προϋποθέσεις για την προνομιακή τους ανάπτυξη, εξΟβελίζοντας ταυτόχρονα κάθε πιθανότητα εμφάνισης ελληνικής παραγωγής. Οι μετρημένες στα δάχτυλα προσπάθειες ντόπιας παραγωγής, έσβησαν εν τη γεννέσει τους, ανάμεσα στις ασφυκτικές πιέσεις ενός κράτους που απεχθανόταν την παραγωγική προσπάθεια και στους μηχανισμούς που εξυπηρετούσαν συνειδητά ή ασυνείδητα τις επιταγές της ξένης εξάρτησης.

Γιατί η χώρα δεν μπόρεσε να αποκτήσει μια βιομηχανία παραγωγής επαγγελματικών προϊόντων κομμωτηρίου με εξαγωγικό μάλιστα προσανατολισμό τουλάχιστον στη βαλκανική ενδοχώρα; Γιατί η χώρα δεν κατόρθωσε να παράγει και να εξάγει ελληνική κομμωτική μόδα; Γιατί το ελληνικό κράτος, δεν έχει ακόμη υιοθετήσει τη σχετική ευρωπαϊκή οδηγία, που απαγορεύει την πώληση επαγγελματικών καλλυντικών από τα super markets, ενισχύοντας έτσι την παραοικονομία και τη φοροδιαφυγή  στην παροχή κατ’ οίκον υπηρεσιών κομμωτηρίου; Ποιός είναι ο ακριβής αριθμός επιχειρήσεων κομμωτηρίου στη χώρα; Πόσες επιχειρήσεις κομμωτηρίου έχουν κλείσει τα δύο τελευταία χρόνια;

Τέτοια και παρόμοια ερωτήματα ανακύπτουν για κάθε κλάδο της οικονομίας, όταν τίθεται το βασικό ερώτημα: Γιατί η χώρα πεθαίνει; Ακόμη και σε έναν κλάδο με τέτοια δυναμική και τόσα συγκριτικά πλεονεκτήματα, όπως και γενικότερα στη βιομηχανία ομορφιάς, δεν κατέστη εφικτή μια ανάπτυξη αυτόκεντρη και εξωστρεφής. Χάψαμε απλά ως κοινωνία αμάσητο το δυτικό παραμυθάκι της μόδας, της γκλαμουριάς και του lifestyle και σήμερα μας φέρνουν το λογαριασμό.

Αν στα ερωτήματα αυτά, οι απαντήσεις συναρτώνται τις πιο πολλές φορές με το πολιτικό σύστημα και τα θεμελιώδη ελλείμματα του, δεν συμβαίνει το ίδιο με το συνδικαλιστικό κίνημα που καταδικασμένο στην απαξίωση προσπαθεί να τη βγάλει καθαρή από την μεγάλη μπόρα που έρχεται. Αντλώντας παραδείγματα από τον συγκεκριμένο κλάδο των επιχειρήσεων κομμωτηρίου, νομίζω ότι μπορεί να φωτιστεί μια πτυχή της κρίσης και ένας βασικός της συντελεστής(το συνδικαλιστικό κίνημα στον ιδιωτικό τομέα) που μέχρι στιγμής, καταδικαζόταν μάλλον για την αδράνεια του, παρά για την ενεργό εμπλοκή του στο πρόβλημα. Κι’ όμως οι ευθύνες είναι τεράστιες.

Εν προκειμένω μια παρέα υπό την προστασία της κομματοκρατίας, έβαλε πλάτη στην παρασιτοποίηση του κλάδου. Δεκάδες χιλιάδες ευρώ έφταναν ετησίως στα συνδικαλιστικά ταμεία ως χορηγίες των μεγάλων πολυεθνικών, χάριν της διεξαγωγής φαντασμαγορικών show που διοργάνωνε η πανελλήνια Ομοσπονδία. Μοναδικό αντικείμενο η προβολή της εισαγόμενης μόδας και των προϊόντων που τη συνόδευαν. Παραβαίνοντας κάθε έννοια θεμιτού ανταγωνισμού, έφτασαν στο σημείο να απαγορεύσουν την συμμετοχή σε εμπορική έκθεση (υπό την αιγίδα της Ομοσπονδίας), κάθε άλλης εταιρείας που διέθετε τυχόν ανταγωνιστικά προϊόντα με αυτά του βασικού σπόνσορα.  Κομμωτικοί Διαγωνισμοί άνευ ουσίας που απλώς πιθήκιζαν τα πρότυπα που οι πολυεθνικές εισήγαγαν στην ελληνική αγορά και διεκπεραιωτικές ρυθμίσεις για τα βραβεία με κριτήρια τα κολητιλίκια και τις ψήφους. Το βέβαιο είναι ότι οι «Μασαλλίες» κάνουν καλά τη δουλειά τους –και καλά κάνουν- για την προώθηση των προϊόντων τους. Η νέα Μεγάλη Πύλη έγινε όμως ιδιαίτερα δουλική και εξόχως διευκολυντική των καλύτερων προσδοκιών τους.

Στο μεταξύ τα προβλήματα συσσωρεύονταν. Το θεσμικό πλαίσιο για την ίδρυση και λειτουργία κομμωτηρίων, διάτρητο καθώς ήταν, διευκόλυνε την ανάπτυξη νέων παρασιτικών μηχανισμών διαμεσολάβησης – πάντα με το αζημίωτο -, για την απόκτηση άδειας ασκήσεως επαγγέλματος ή άδειας λειτουργίας κομμωτηρίου. Μια δράκα ανθρώπων χωμένοι σε όλα τα πόστα και τις αρμόδιες επιτροπές για δεκαετίες. Τα ίδια με το εκπαιδευτικό σύστημα που έκανε την καλύτερη αρπαχτή του, με τη ραγδαία είσοδο των μεταναστών και πουλώντας τους πανάκριβα το όνειρο της επαγγελματικής αποκατάστασης στο κομμωτική. Αυτό το «φτηνό κρέας» που έτσι κι αλλιώς τελείωνε την εκπαίδευση του δίχως να αποκτήσει ουσιώδεις δεξιότητες ήταν  μια χαρά «πρώτη ύλη» για την παραπέρα παρασιτοποίηση με την «πειρατική» παροχή κατ’ οίκον υπηρεσιών.

Ταυτόχρονα, η μεσσιανική «αριστερά», δεν έβλεπε τίποτα από το πάρτι και τα πραγματικά προβλήματα. Περιορίζονταν πάντα – σε αγαστή συνεργασία με την κυρίαρχη συνδικαλιστική ΠΑΣΟΚοπαρέα – να εκδίδει ανακοινώσεις αποδοκιμασίας της εκάστοτε κυβέρνησης μπας και ψαρέψει κανά πελάτη για το κόμμα. Άσε με να κάνω την επαναστατική μου γυμναστική και γώ θα κάνω ότι δεν βλέπω το γλεντοκόπι σου. Αλλά όσο αυξάνονταν οι «επαναστατικές» ανακοινώσεις, σοβαρές μελέτες που αποδείκνυαν την ραγδαία αύξηση των πιθανοτήτων καρκίνου στους επαγγελματίες που χρησιμοποιούν χημικά προϊόντα κομμωτηρίου, παρέμεναν και παραμένουν στο σκοτάδι.

Στο παλαιοπασοκικό όραμα της 3ης Σεπτέμβρη, το Συνδικαλιστικό Κίνημα θεωρήθηκε ένας εκ των τριών πυλώνων της Δημοκρατίας. Στην πραγματικότητα, το συνδικαλιστικό κίνημα, δεν υπήρξε μόνο φίλτρο απορρόφησης των κοινωνικών κραδασμών και αντιδράσεων, ούτε μόνον ενδιάμεσο βήμα ανέλιξης του προσωπικού καιροσκοπισμού ορισμένων, όπως συνέβη κυρίως στον Δημόσιο Τομέα. Υπήρξε κυρίως στυλοβάτης της ξένης εξάρτησης και της συνακόλουθης παραγωγικής αποσύνθεσης του τόπου. Δεν υπήρξε δηλαδή, μόνον ο κρατικοδίαιτος συνδικαλισμός. Υπήρξε κυρίως ο σπονσοροτραφής συνδικαλισμός, που ως άλλη Μεγάλη Πύλη, συνέβαλε τα μέγιστα στην παρασιτοποίηση της ελληνικής κοινωνία και οικονομίας, αποτρέποντας «κατ’ εντολή» των διαφόρων «Μασσαλιών», την παραγωγική ανάπτυξη της πατρίδας.

 Προφανώς με το αζημίωτο. Στην 3ετία 2007-2009 η Ανώτατη Συνδικαλιστική Ομοσπονδία των καταστηματαρχών κουρέων-κομμωτών, διαχειρίστηκε ποσά που προσεγγίζουν το 1,5 εκ.ευρώ. και κατέληξε το έτος 2011 με κομμένο το ηλεκτρικό ρεύμα και το τηλέφωνο. Είχε προηγηθεί το Φεβρουάριο του 2010 η άρνηση της εκλεγμένης Ελεγκτικής Επιτροπής να εγκρίνει τον ετήσιο οικονομικό απολογισμό, διαπιστώνοντας σωρεία παραβάσεων. Ακολούθησε ύστερα από παλινωδίες και μεθοδεύσεις ενός ολόκληρου χρόνου το πόρισμα ανεξάρτητου Λογιστικού Γραφείου, που διαπίστωνε με τη σειρά του, χρηματικό έλλειμμα τουλάχιστον 170.000 ευρώ μόνο από μία διαχειριστική κρίση. Επί πέντε μήνες το πόρισμα του Λογιστικού Γραφείου έγινε το αγαπημένο Hexalen (για γαργάρα) από τα μέλη του Δ.Σ. που παρέμεναν ακαταπόνητα στη θέση τους. Όταν κάποιοι ελάχιστοι τόλμησαν να απευθυνθούν στις εισαγγελικές αρχές για να διερευνηθεί το θέμα, η «χρηστή» διοίκηση κατήγγειλε αυτούς που θέλουν να ποινικοποιήσουν τον συνδικαλισμό. Και επειδή επρόκειτο κυρίως για σωματεία της επαρχίας που αντέδρασαν στην προφανή διαφθορά, έγιναν «τα χάπατα της επαρχίας» που τολμούν και μιλάνε. Το κομμωτικό παράρτημα του Αθηνοκεντρικού κρατιδίου, ήθελε και θέλει ακόμη και σήμερα, να παρασιτεί ατιμώρητα και αδιαμαρτύρητα σε βάρος της υπόλοιπης χώρας.

Μετά από πιέσεις που έφτασαν μέχρι τον δικαστικό διορισμό προσωρινής διοίκησης, το Δ.Σ. της Ομοσπονδίας αποφάσισε επιτέλους να προκηρύξει εκλογές στις 18.9.11, παρά το γεγονός ότι ήδη από το Φεβρουάριο του 2010 δεν υπάρχει έγκριση του οικονομικού απολογισμού και βέβαια ούτε απαλλακτική Γενική Συνέλευση. Η γνωστή παρέα έχει πολλά να προστατεύσει από μια νέα ανεξάρτητη διοίκηση και είναι βέβαιο πως θα χρησιμοποιήσει κάθε μεθόδευση για να παραμείνει αυτή ή οι αχυράνθρωποι της στις «καρέκλες». Γι’ αυτό ένα πράγμα έπρεπε με κάθε τρόπο να επιτευχθεί. Η αποδυνάμωση όσων είχαν την πρωτοβουλία να παραδώσουν στον αρμόδιο εισαγγελέα τα στοιχεία της κακοδιαχείρισης. Έτσι, το Δ.Σ. αποφάσισε στην συνεδρίαση του της 7.9.11 να θέσει ως προϋπόθεση συμμετοχής στις εκλογές την κατάθεση άδειας ασκήσεως επαγγέλματος κομμωτή. Δηλαδή δικαιούται κάποιος να είναι μέλος σωματείου, μπορεί να εκλέγεται στο Σωματείο του, μπορώ ως εκλεγμένος αντιπρόσωπος να εκλέγει άλλους, αλλά ο ίδιος δεν μπορεί να είναι υποψήφιος για να εκλεγεί. Στο τέλος, ύστερα από νέα συνεδρίαση του Δ.Σ. καθορίστηκε ότι η προϋπόθεση των παραπάνω δικαιολογητικών αφορούσε μόνον έναν συγκεκριμένο συνδικαλιστή, με την συμπληρωματική απόφαση ότι δεν μπορεί τελικά να συμμετάσχει ούτε στη Γενική Συνέλευση. Και με γνωμάτευση του νομικού συμβούλου της Ομοσπονδίας παρακαλώ… Όλα αυτά ύστερα από εισήγηση της παράταξης του ΚΚΕ και με την αγαστή συνεργασία του ΠΑ.ΣΟ.Κικού προεδρείου. «Αριστερό» άλλοθι: ότι είναι επιχειρηματίας κομμωτηρίου και όχι κομμωτής. Πραγματική αιτία: η Γραμματεία της Ομοσπονδίας ελέγχεται από το ΚΚΕ και βαρύνεται με όλες τις ευθύνες της κακοδιαχείρισης. Το κερασάκι ήταν ύβρεις, υπαινιγμοί, λογής συκοφαντίες αλλά και απειλές για την ακεραιότητα του ίδιου και της οικογένειάς του. Τέτοια Δημοκρατία, είχαμε να ζήσουμε από το καιρό της χούντας.

Είναι πολλά τα χρόνια που τον τόπο κουμαντάρει αυτή η φιγούρα του ΠΑΣΟΚΝΙΤΗ παμπόνηρου μπαρμπεράκου. Αυτού που επιμένει πεισματικά να απομυζά το μεδούλι του τόπου μέχρι τις ύστερες ώρες μας, θεωρώντάς το κυνικά, ως τρίχες…

Επισυνάπτω για όποιον ενδιαφέρεται ακριβή αποσπάσματα από το πόρισμα της Ελεγκτικής Επιτροπής και του ανεξάρτητου λογιστικού γραφείου που διεξήγαγαν τον έλεγχο.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΔΡΟΥΛΙΔΑΚΗΣ, 16.11.11

(με την παράκληση της μέγιστης δυνατής αναδημοσίευσης)

ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΓΚΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

Απώλεια 2 μπλοκ του έτους 2009. Σε μπλοκ είσπραξης του 2008 No 247 έχει εισπραχθεί το ποσό των 30.455 ευρώ με ημερομηνία 19/11/2002. Σε καμία δήλωση προς την εφορία δεν έχει υπογράφει ο πρόεδρος της ομοσπονδίας. Σε υπόδειξη των υπογραφών του δεν αναγνώρισε καμία δική του, αλλά και δεν αναγνωρίστηκε ποιος είναι ο υπογράφων.

Οι συνδρομές αντιπροσώπων των σωματείων δεν αναγράφονται στις ετήσιες οικονομικές δηλώσεις. Τα λογιστικά βιβλία δεν συμφωνούν με την πραγματική εικόνα, λόγω έλλειψης παραστατικών.

Σε ερώτηση που ετέθη στον λογιστή της ομοσπονδίας για την ασυμφωνία μεταξύ των βιβλίων με τις δηλώσεις, η απάντηση του ήταν πως «τα βιβλία του πάντα δεν συμφωνούσαν με την πραγματική εικόνα»

Δεν γνώριζε η διοίκηση πως το διαχειριστικό έτος περιλαμβάνει 12 μήνες και όχι 14 μήνες όπως στις συγκεντρωτικές καταστάσεις αναγράφουν.».

ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΡΙΣΜΑ ΤΟΥ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ

Η ενημέρωση και τήρηση των φορολογικών και οικονομικών βιβλίων της ομοσπονδίας μπορεί να χαρακτηριστεί κατά ελάχιστον ως πρόχειρη με χαρακτηριστικά εγγραφές στο βιβλίο εξόδων που δεν καλύπτονται από παραστατικά όπως οι εγγραφές α) Στις 11/12/2008 δαπάνη ποσού 15.612,41 ευρώ άνευ Φ.Π.Α. με αιτιολογία « Διεθνής Ομοσπονδία» άνευ παραστατικού και β) Στις 31/12/2008 δαπάνη ποσού 94.226,81 ευρώ άνευ Φ.Π.Α. με αιτιολογία « Υπέρ Σκοπών ».

Η τήρηση αρχείου εσόδων – εξόδων καθώς και πληρωμών – εισπράξεων με οργανωμένο τρόπο κατά είδος δεν υφίσταται (π.χ. φάκελος έκδοση περιοδικού, φάκελος διαγωνισμών, φάκελος εκθέσεων κλπ.).

Η διαφύλαξη των παραστατικών της ομοσπονδίας είναι ανεπαρκής. Παρουσιάστηκε απώλεια ενός ολοκλήρου μπλοκ αποδείξεων εισπράξεων, απουσία αποδείξεων αρκετών δαπανών. Υπάρχουν καταχωρήσεις όπως για παράδειγμα στις 31/12/2009 ποσό δαπανών 94.266,81 με αιτιολογία «Υπέρ σκοπών» χωρίς παραστατικά.

Κατά την διάρκεια της ελεγχόμενης περιόδου δεν τηρήθηκαν βασικές αρχές του καταστατικού της ομοσπονδίας για την οικονομική διαχείριση αυτής. Ήτοι δεν υπήρξαν ή δεν μας εδόθησαν : I) Αποφάσεις του Δ.Σ. για τις πληρωμές, II) Εντάλματα πληρωμής υπογεγραμμένα από τον πρόεδρο και τον γραμματέα του Δ.Σ. , III) Τα γραμμάτια είσπραξης δεν είχαν αριθμηθεί και θεωρηθεί από τον πρόεδρο της ελεγκτικής επιτροπής πριν την χρησιμοποίηση τους και IV) Τα γραμμάτια είσπραξης δεν είχαν προσυπογραφεί από τον πρόεδρο του Δ.Σ. Ως αποτέλεσμα των παραπάνω υπήρξε μεγάλη δυσκολία στον έλεγχο των εσόδων – δαπανών και των εισπράξεων – πληρωμών.

Κατά την άποψη μας προκύπτουν πιθανές ευθύνες αστικές και ποινικές για το Διοικητικό Συμβούλιο και ιδιαίτερα για τον προεδρείο αυτού από πιθανή έγκλιση κάποιου που έχει έννομο συμφέρον.

2. Η φορολογική κατάσταση της ομοσπονδίας χαρακτηρίζεται ως ανακριβής και ανεπαρκής. Έχουν υποβληθεί ψευδείς ( μηδενικές ) δηλώσεις ΦΠΑ νια τα Α,Β,Γ,Δ τρίμηνα του έτους 2009 κατά παράβαση του Ν. 1642/1986 περί ΦΠΑ ως έχει τροποποιηθεί καθώς και ανακριβής δήλωση ΦΠΑ για το Δ τρίμηνο του έτους 2008. Η απόκρυψη εσόδων ή εξόδων, η μη απόδοση ΦΠΑ κλπ. συνιστούν φορολογικές παραβάσεις και αποτελούν ποινικό αδίκημα σε περίπτωση έλεγχου από τις φορολογικές αρχές.

Οι δηλώσεις Φ.Π.Α. που έχουν υποβληθεί για το έτος 2009 είναι όλες μηδενικές. Ουδεμία αντιστοιχία ή λογική με τα πραγματικά αρχεία της ομοσπονδίας.

Δυστυχώς οι δηλώσεις που έχουν υποβληθεί στο taxis net δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα των βιβλίων σας, είναι όλες μηδενικές.

Η οικονομική διαχείριση και κατάσταση της ομοσπονδίας, είναι προβληματική και ιδιαίτερα ευάλωτη σε περίπτωση ελέγχου από τα μέλη της ομοσπονδίας ή οποιονδήποτε έχει έννομο συμφέρον.

Η ενάρετη επιφοίτηση των ελίτ ή για την ελαφρότητα της νέας ηθικοφροσύνης

Του Νικόλα Σεβαστάκη

Μέρες μετά τις «οχλοκρατικές» ταραχές στη Βρετανία, ο Ντέιβιντ Κάμερον μίλησε όπως θα μιλούσε ένας  αυθεντικός Τόρυ, ένας Βρετανός συντηρητικός πολιτικός. Τα όσα είπε έχουν ειπωθεί αναρίθμητες φορές από τις πρώτες δεκαετίες του δέκατου ένατου αιώνα. Το λεξιλόγιο το οποίο χρησιμοποίησε είναι επίσης οικείο και στους Έλληνες αναγνώστες πολλών από τις επιφυλλίδες και αναλύσεις που γράφτηκαν με αφορμή τον δικό μας Δεκέμβρη του 2008.

Η μεγάλη κρίση αξιών – η οποία υποτίθεται ότι τροφοδότησε τις «εγκληματικές συμμορίες» των πλιατσικολόγων- συνδέεται με μια κοινωνική κουλτούρα της ελαστικότητας απέναντι στην ανομία, με την έλλειψη πειθαρχίας και τις εύκολες ανταμοιβές. Πολλές ανταμοιβές και λίγες ποινές, υπερβολικό κανάκεμα και πλημμελείς κυρώσεις. Η λαϊκότροπη μετάφραση της άποψης αυτής είναι η εκτίμηση περί μπαχαλοποίησης ή περί της χαλάρωσης του κράτους και των μηχανισμών που θα πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στους «αληταράδες», στα μικρά καθάρματα, όπως είχε αποκαλέσει ο Νικολά Σαρκοζύ τους ταραξίες των γαλλικών προαστίων.

Δεν είναι βέβαια παράδοξη αυτή η προσέγγιση στα πράγματα από μια ορισμένη δεξιά και τους θεσμικούς εκπροσώπους της. Η μετατόπιση των παθολογιών από τους θεσμούς και τις κοινωνικές πρακτικές στα ήθη ή στις ατομικές συμπεριφορές είναι, όπως είπαμε, μια πολύ παλιά ιστορία. Το ίδιο μπορούμε να πούμε και για την μετάθεση της αιτίας των κοινωνικών ρηγμάτων στο επίπεδο μιας νεφελώδους διαταραχής του πολιτισμού που εμφανίζεται μετέωρη και μυστηριώδης. «Χάσαμε την κοσμιότητα», οι «νέοι που τα θέλουν όλα και γρήγορα», η επικράτηση του «υλισμού», όλα αυτά τα θέματα μπορεί να επανέρχονται στην επικαιρότητα κατά τακτά διαστήματα.

Το αξιοθαύμαστο δεν είναι η περιοδική επιστροφή της ηθικοφροσύνης στον δημόσιο λόγο και στις προσφιλείς εξηγήσεις των κρότων της επικαιρότητας. Αξιοθαύμαστο είναι ότι αυτή η ηθικοφροσύνη διαδίδεται και γιγαντώνεται εν μέσω του πολιτισμού των διαφόρων Μέρντοχ, εν μέσω της κουλτούρας των οίκων αξιολόγησης και των  πιο κυνικών κερδοσκοπικών παιχνιδιών ανά την υφήλιο. Ο λόγος περί ηθικής κρίσης εκπορεύεται κυρίως από φωνές οι οποίες συμμετέχουν ευθέως στην εγκαθίδρυση ενός σύγχρονου οικονομικού δεσποτισμού ο οποίος δεν έχει προηγούμενο στο παρελθόν των φιλελεύθερων ή «κοινωνικών» καπιταλισμών.

Και αυτό δεν είναι το μοναδικό θαύμα. Υπάρχει και το αξιοπερίεργο που αφορά την αβάσταχτη ελαφρότητα κάποιων που δεν είναι δεξιοί αλλά μιλούν από τη σκοπιά της προόδου και της σύγχρονης κεντροαριστεράς. Δεν υπάρχει ίσως πιο τρανή απόδειξη για την απόλυτη παρακμή αυτού του χώρου από τις αφοριστικές δηλώσεις ενός Άντονι Γκίντενς περί εξέγερσης του shopping ή από επιχειρήματα του τύπου: «αν έκλεβαν ψωμί μπορεί να τους συμπαθούσαμε, αλλά αυτοί ήθελαν τηλεοράσεις plasma και αθλητικά παπούτσια». Mε άλλα λόγια: η νοσταλγία για τους γαβριάδες και τον Γιάννη Αγιάννη ως τελευταία λέξη της φωτισμένης κοινωνικής ανάλυσης.

Σε αυτή την περίπτωση, η φωνή των “προοδευτικών” δανείζεται εξολοκλήρου το πνεύμα της πιο συντηρητικής ηθικοφροσύνης. Η ανάλυση φοράει ξαφνικά το φωτοστέφανο μιας νέας νόστιμης εγκράτειας που σκανδαλίζεται από τον χυδαίο υλισμό των ταραχοποιών. Θεωρητικοί όπως ο Γκίντενς έχουν επιπλέον τεράστια προσωπική πολιτική ευθύνη για την «αριστερή» προώθηση των νεοφιλελεύθερων ιδεών και αξιών. Τώρα όμως, επειδή έχει έλθει η ώρα κάποιων αναγκαίων αναθεωρήσεων και αναπροσαρμογών, προβάλλουν το προσωπείο του επικριτή του «άγριου» καταναλωτισμού των νέων.

Στην ουσία το μοναδικό στοιχείο διαφοροποίησης μεταξύ του Κάμερον και τέτοιου τύπου προοδευτικών βρίσκεται στο περίφημο μίγμα πολιτικής: περισσότερη αστυνόμευση λέει ο πρώτος, δεν αρκεί αυτό από μόνο του συμπληρώνουν οι δεύτεροι: χρειάζονται και ‘ευκαιρίες’, ‘εκπαίδευση’, ‘ανάπτυξη’.

Ποινικός κολασμός και δακρύβρεχτος παιδαγωγισμός, αστυνομική πυγμή και κενή θεραπευτική ρητορεία πορεύονται μαζί και ανταγωνίζονται για το ποιος θα είναι περισσότερο αποτελεσματικός απέναντι στην απειλή του όχλου. Επειδή δεν διανοούνται καμιά πραγματική αναδιανομή, μπορούν να σκανδαλίζονται, με όλη τους την άνεση, όταν αυτή η αναδιανομή πραγματοποιείται άτακτα και χαοτικά από κομμάτια της κοινωνίας. Επειδή δεν πιστεύουν στην ηθική αντίσταση στις κανονικότητες της «δημοκρατίας των αγορών», συνηθίζουν να μειώνουν απλώς ηθικά τους εκάστοτε εξεγερμένους ως μια απολίτιστη υπο-τάξη ή ως λούμπεν μικροαστικό κατακάθι…
Το πρόβλημα φυσικά υπερβαίνει το παράδειγμα της Βρετανίας του 2011. Είναι ένας οιωνός για τη γενικότερη στάση των ελίτ απέναντι σε όλους τους κοινωνικούς σπασμούς, στις παραδοσιακές και στις «βρώμικες» μορφές αντίδρασης, στις διεκδικητικά προσανατολισμένες και στις δίχως αιτήματα κοινωνικές ταραχές. Η στάση άλλωστε είναι μία και απαράλλαχτη από χώρα σε χώρα: μετακύλιση της ηθικής ενοχής σε όλη την κοινωνία και ακόμα γενικότερα στον σύγχρονο πολιτισμό ή στους εγωιστικούς τρόπους της ζωής των μεν και των δε. Και έπειτα έρχεται η στιγμή του ιδιαίτερου στιγματισμού των αντιδρώντων ως των κατεξοχήν αντιδραστικών, των φορέων μιας ψυχοκοινωνικής παρέκκλισης η οποία χρειάζεται την κινητοποίηση των υγιών δυνάμεων.

Είτε έτσι είτε αλλιώς, με ανανεωμένες ψυχολογίες του όχλου ή πρόχειρη κοινωνιολογία των “υποτάξεων”, με ανακύκλωση της βικτωριανής φιλοσοφίας περί κοινωνικής αλητείας ή με την λεπτή ειρωνεία περί shopping, ο αναλυτικός ορίζοντας των ελίτ φαίνεται να ξορκίζει τα κοινωνικά φαινόμενα: μπροστά στη σκληρότητα των καιρών η “έγκριτη γνώμη” στρέφεται σε δοκιμασμένα και μάλλον ατυχή υλικά του παρελθόντος. Περιμένοντας να εφαρμόσει ξανά και ξανά τις ίδιες λέξεις της ατίμωσης και της φτηνής διακωμώδησης σε κάθε νέα ευκαιρία… 

ΠΗΓΗ: 17 Αυγούστου 2011, http://www.rnbnet.gr/details.php?id=3014

Όταν ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης διέλυσε τη Βέρμαχτ…

Του Στάθη Σταυρόπουλου*

Μάλλον κάποιος στο Σύμπαν μάς κάνει πλάκα! Προσέξατε το όνομα του Ύπατου Αρμοστή που μας έστειλε η Τρόικα; (του Γκαουλάιτερ αν προτιμάτε ή, έστω, του Ανθύπατου): Χορστ Ράιχ-ενμπαχ! Μάλιστα! Χορστ Ράιχενμπαχ! Πάλι καλά που δεν λέγεται Αντολφ Ζήμενς… …ή απλώς Ράιχμπανκ!

Η κρίση και το καλό! Λένε ορισμένοι ότι η κρίση έχει και την καλή της πλευρά – ότι δίνει την ευκαιρία σε κάποιους πολίτες να δουν τα πράγματα αλλοιώς, καθώς κι ότι δίνεται με την κρίση σε όλους η δυνατότητα να δείξουν τις καλές τους πλευρές, την αλληλεγγύη, την ολιγάρκεια, εν γένει την καλωσύνη. Δεν υπάρχει καλή πλευρά της κρίσης.

Οι καλοί άνθρωποι είναι καλοί άνθρωποι, ανεξαρτήτως κρίσης, πριν απ' αυτήν και μετά απ' αυτήν. Αυτό που έλεγαν οι αρχαίοι αρετή, δηλαδή το θάρρος, το αίσθημα δικαίου, η φιλομάθεια, η αυτάρκεια, το μέτρο, η γενναιοφροσύνη κι αυτό που λένε οι χριστιανοί αγάπη, δηλαδή η ευρυχωρία και η αλληλεγγύη, δεν χρειάζονται ως καταλύτη την κρίση για να εκδηλώνονται.

 Αντιθέτως η κρίση περιάγοντας πολλούς και όλο και πιο πολλούς σε κατάσταση αδυναμίας δυσχεραίνει κι ακυρώνει τις εκδηλώσεις και της αρετής και της αγάπης. Η επιβεβλημένη από τους Δυνατούς στους αδύναμους λιτότητα δεν μπορεί να εκλαμβάνεται από τους τελευταίους ως επιστροφή στην (εξ επιλογής) ολιγάρκεια, αλλά στη σκλαβιά.

Ο κυνισμός με τον οποίον διατυπώνουν ή μάλλον εντέλλονται τα της (έκτακτης) Ανάγκης οι Δυνατοί, μόνον απ' τους ηλίθιους μπορεί να εκλαμβάνεται ως ειλικρίνεια.

Η πιθανότης οι Δυνατοί (ή οι εντολοδόχοι των Δυνατών) να είναι και χαζοί επιδεινώνει τα πράγματα, μάλιστα στο κωμικοτραγικό επίπεδο που τα ζούμε εμείς σήμερα· με μια κυβέρνηση να μας έχει «σώσει» έξι φορές και κάθε φορά να μας ζητά να πληρώσουμε τις αποτυχίες της μία προς μία, ένας προς έναν.

Σε ένα μόνον η κρίση υπήρξε χρήσιμη: έβγαλε πολλούς απ' τις αυταπάτες τους. Τους έδειξε ότι το σύστημα είναι μία διαρκής σειρά εναλλασσόμενων κρίσεων, ότι αυτό που χτίζεις ή έχεις σήμερα δεν υποχρεούται σε καμμία λογική συνέχεια με αυτό που κατασκευάζεται να σου συμβεί αύριο.

Κατά τα άλλα η κρίση δεν απελευθερώνει τις καλές πλευρές των ανθρώπων, ούτε τους μαθαίνει «πατριδογνωσία». Δεν γίνεται δηλαδή κανείς στωικός μετρώντας την ανοδοκάθοδο των επιτοκίων, ούτε αγαθότερος πληρώνοντας ακριβότερη τη ΔΕΗ. Οι άνθρωποι, λόγιοι ή λαϊκοί, είναι ό,τι είναι πριν από την κρίση και αναλόγως αντιδρούν κι εκδηλώνονται κατά τη διάρκειά της. Άλλωστε ακόμα και το «καλό» είναι ταξικό. 

Σε προσωπικό επίπεδο η «καλωσύνη» μπορεί να 'ναι σχετική ως προς την ομοιότητά της ανάμεσα στους ανθρώπους, αλλά σε κοινωνικό επίπεδο, αλλοιώς είναι «καλός» ο αστός κι αλλοιώς ο εργάτης.

Δεν χρειάζεται καμμιά κρίση ο λαός για να ανακαλύψει το (κοινό) μεγαλείο που κρύβει μέσα του, διότι ακριβώς αυτή η κοινότητα του το έχει δημιουργήσει (ο δημιουργός δήμος).

Το φιλότιμο των ανθρώπων του λαού, η φυσική ευγένεια, αυτό που λέμε αρχοντιά, η παράδοση της αλληλεγγύης, η φιλοπονία, η αξιοπρέπεια, ο αυτοσεβασμός, η αγάπη για τη ζωή και η επίγνωση του πένθους, ο σεβασμός στους ήρωες και τους αγίους, όσο κι αν έχουν συκοφαντηθεί απ' αυτούς που χειραγωγούν (και συχνά εκμαυλίζουν) τον λαό, είναι ιδιότητες και χαρακτηριστικά ενός έρωτα προς το ωραίον που ουδείς μπορεί να ξεριζώσει από το συλλογικό πρόσωπο των απλών, των πληβείων, αυτής της θάλασσας από πέτρες που είναι ο λαός – ο χτίστης της καλύβας, ο χτίστης του Παρθενώνα.

Σε ένα έχει δίκιο (και θα το βρει μπροστά του) ο Γιωργάκης Παπατζής Παπανδρέου: όταν λέει ότι «βρισκόμαστε σε πόλεμο». Ναι! σε ταξικόν πόλεμο. Και τη μάχαιρα που έβαλε, αυτήν και θα λάβει.

Δεν τιμωρούνται οι λαοί, ούτε από καλβινιστές ηθικολόγους κι εν τω άμα τοκογλύφους, ούτε από ανδρείκελα. Οι λαοί υπηρετούνται και όταν δεν υπηρετούνται σωστά, τιμωρούν.

Αργούν. Αλλά ο λαός που του τρως τα κόπια του (τα σχολεία, τα νοσοκομεία, τη δουλειά, το σπίτι), όσον κι αν έχεις διαφθείρει ένα μέρος του με ρουσφέτια και χρηματισμούς, όσον κι αν του κάνεις πλύση εγκεφάλου με κουβέντες της μπυραρίας και της οθόνης, κάποτε σηκώνει κεφάλι. Κι όταν σηκώσει κεφάλι, όπου και να κρυφθείς θα σε δει…

* ΣΤΑΘΗΣ Σ., 15.ΙΧ.2011, stathis@enet.gr

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 15 Σεπτεμβρίου 2011,  http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=309785

Η μάνα ανάγκη

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Ξεχύθηκε η λάβα της οργής

ανάμεσα σε υψωμένες γροθιές

                        και ανοιχτές παλάμες

Τι άλλο να πεις;

Έπεσε η σιωπή

Γι’ αυτό θησαύρισε

                             τη χαίνουσα πληγή

                                            στη μνήμη

Μέχρι η ποίηση να σκαλίσει

                                            το βυθό

οι ενάλιοι θησαυροί

                             να αναδυθούν

απ’ τους πολύχρωμους υφάλους

Η μάνα ανάγκη

πάντα θα στρώνει δείπνο μυστικό

                               με θαλερές  ιδέες

                            6 Ιουλίου 2011, Γιάννης Ποταμιάνος

Πρέσβη μου ιδού τα ΑΕΙ σας

Του Γιώργου Λαουτάρη

Οι ισχυρές πιέσεις των Αμερικανών σε πολιτικούς και ακαδημαϊκούς παράγοντες για τις αντιδραστικές αλλαγές στα πανεπιστήμια ήρθαν στο φως, μετά την περιπετειώδη αποκάλυψη ενός μεγάλου πακέτου τηλεγραφημάτων της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα.

Η σημερινή υπουργός Παιδείας, Άννα Διαμαντοπούλου, ο πρώην πρύτανης Γιώργος Μπαμπινιώτης, ο πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας Θάνος Βερέμης, όλοι αποδεικνύονται ιδιαίτερα συνεργάσιμοι με τους Αμερικανούς, που από το 2006 πίεζαν για τη θέσπιση ιδιωτικών πανεπιστημίων, για την αναγνώριση επαγγελματικών δικαιωμάτων στα κολέγια και για αλλαγή του νόμου πλαίσιο.

Οι Αμερικανοί δίνουν ιδιαίτερο βάρος στην αλλαγή που συντελέστηκε στην ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ, την οποία μάλιστα η κυβέρνηση εμφάνισε ως σύμμαχό της στην κατάρτιση των αλλαγών! Μέσα από τα τηλεγραφήματα, τα οποία είναι όλα προσβάσιμα στην ιστοσελίδα www.thepressproject.gr, βλέπει κανείς την αμερικανική οπτική των πραγμάτων, όπως την κατέγραφε σε λεπτομερείς αναφορές του προς την Ουάσινγκτον ο εκάστοτε πρεσβευτής στην Αθήνα, μετά τις επαφές που είχε – το «λόμπινγκ», όπως λέγεται στη διπλωματική αργκό. «Η Διαμαντοπούλου άσκησε κριτική σε παλιότερες μεταρρυθμιστικές προτάσεις ότι ήταν βραχυπρόθεσμου ορίζοντα και πολύ εστιασμένες …

Η πραγματική μεταρρύθμιση θα αφορούσε την αλλαγή του πλαισίου των ιδρυμάτων, την αλλαγή της νοοτροπίας των εκπαιδευτικών», μεταφέρει στους προϊσταμένους του ο Ντάνιελ Σπέκχαρτ, μετά τη συνάντηση που είχε με τη νέα τότε υπουργό στις 17 Δεκεμβρίου 2009. Ο εκπρόσωπος της αμερικανικής κυβέρνησης πίεσε σύμφωνα με τα λεγόμενά του ιδιαίτερα στο να αναγνωριστούν επισήμως οι τίτλοι του Κολεγίου Ανατόλια (στη Θεσσαλονίκη) και του Ντιρί. Η απάντηση της Άννας Διαμαντοπούλου ήταν πως μια τέτοια ευθεία αλλαγή «δεν θα ήταν μόνο χρονοβόρα (τουλάχιστον πέντε χρόνια) αλλά θα είχε και πολιτικό κόστος, αφού μια τόσο αμφιλεγόμενη κίνηση θα υποκινούσε κοινωνική αναταραχή που δυνητικά θα μπορούσε να διασπάσει το ΠΑΣΟΚ». 

Πάντως, η Άννα Διαμαντοπούλου φέρεται να καθησύχασε τον Αμερικανό διπλωμάτη πως έχει ήδη βρεθεί λύση: «Είπε ότι υπάρχει μεγαλύτερη ευελιξία στο θέμα των επαγγελματικών δικαιωμάτων, από τη στιγμή που η ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται υπό την πίεση της ΕΕ και θα επιτρέψει σε αποφοίτους ιδρυμάτων της ΕΕ με φραντσάιζ να προσλαμβάνονται στο δημόσιο τομέα ακόμη κι αν σπούδασαν μόνο στην Ελλάδα. Ο μόνος τρόπος για έναν απόφοιτο του Ντιρί να προσληφθεί στο ελληνικό Δημόσιο θα ήταν το κολέγιο Ντιρί να συνεργαστεί με κάποιο ίδρυμα της ΕΕ», σημείωσε ο Σπέκχαρτ στην αναφορά του. 

Χαρακτηριστικότερο σημείο στο κείμενο του Σπέκχαρτ είναι αυτό που περιγράφει την απάντηση της σημερινής υπουργού στην προσφορά βοήθειας από τους Αμερικανούς: «Σε απάντηση της προσφοράς του πρέσβη για βοήθεια στον εκπαιδευτικό τομέα, η Διαμαντοπούλου τόνισε ότι το σωματείο των καθηγητών πανεπιστημίου, ΠΟΣΔΕΠ, που έχει αρχίσει να μαλακώνει τη ρητορική του και να δείχνει μια περισσότερο μετριοπαθή και προοδευτική προσέγγιση, εργάζεται μαζί με το υπουργείο Παιδείας στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Το σωματείο θα εισηγηθεί τις αλλαγές και το υπουργείο θα τις υποστηρίξει». Όπως λένε δηλαδή οι Αμερικανοί, η κυβέρνηση δεν χρειάζεται άλλο σύμμαχο από τη νέα διοίκηση της ΠΟΣΔΕΠ! 

Στο ίδιο θέμα εστίασε και ο πρώην πρύτανης Γ. Μπαμπινιώτης σε συνάντηση που είχε στις 26 Μαρτίου 2009 με στελέχη της πρεσβείας για τα ίδια θέματα: «Ο Μπαμπινιώτης συμφώνησε ότι οι εκλογές για την ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ που ανέτρεψαν τους ριζοσπάστες υποστηριζόμενους από το ΣΥΡΙΖΑ, ήταν μια ένδειξη ότι η πανεπιστημιακή κοινότητα ήταν πρόθυμη να αλλάξει. Μέχρι τώρα το σωματείο είχε υποστηρίξει όλα τα καλέσματα για απεργία και για διακοπή της διδασκαλίας στα πανεπιστήμια. Υπάρχει ακόμη και υποστήριξη (σ.σ. από τη μεριά της νέας ΠΟΣΔΕΠ) στο να μειωθεί το ποσοστό της φοιτητικής αντιπροσώπευσης στις αποφάσεις του πανεπιστημίου από το σημερινό 40%». Σύμφωνα με τον επίτιμο καθηγητή γλωσσολογίας, «οι φοιτητές των πανεπιστημίων έχουν γίνει πολύ πολιτικοποιημένοι, ένας απόηχος από τις μέρες της χούντας στην Ελλάδα. Αυτή η υπερβολική πολιτικοποίηση έχει προκαλέσει σοβαρές αναταραχές στις πανεπιστημιακές λειτουργίες. Το άσυλο κακοποιείται στο σημείο που η πλειοψηφία των καλώς νοούμενων φοιτητών υποφέρουν». Σύμφωνα με τον Σπέκχαρτ, «η ενθουσιώδης του αποδοχή της προσφοράς βοήθειας από τις ΗΠΑ στις εξετάσεις εισόδου στα πανεπιστήμια, έχει ανοίξει μια πόρτα στις ΗΠΑ».

Ως συνεργάτη της πρεσβείας εμφανίζουν οι αναφορές και τον Θάνο Βερέμη. Σε αναφορά του τότε πρέσβη Τσαρλς Ρις τον Ιούνιο του 2006, σχετικά με την απόφαση της Μαριέτας Γιαννάκου να αναβάλει την κατάθεση του νόμου πλαίσιο στη Βουλή, λόγω των μαζικών φοιτητικών κινητοποιήσεων, τονίζει: «Ο Βερέμης εξέφρασε τη μεγάλη του απογοήτευση για την αναβολή». Για το ίδιο θέμα η αμερικανική πρεσβεία ζήτησε και τη γνώμη του αντιπροέδρου του ΕΛΙΑΜΕΠ, Θόδωρου Κουλουμπή.

ΥΓ.  Σημειωτέον, η μοναδική 'κυβέρνηση' που συζητούσε με την πρεσβεία την αναγνώριση των αμερικανικών κολεγίων ως ισότιμων με τα ελληνικά πανεπιστήμια ήταν η απριλιανή δικτατορία, το 1971-1972. Ένας από τους λόγους ξεκινήματος του φοιτητικού κινήματος από την άνοιξη του 1972, που κατέληξε στο Πολυτεχνείο ήταν και αυτός.

ΠΗΓΗ: ΠΡΙΝ, Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2011,  http://www.prin.gr/2011/09/blog-post_7256.html

Ελληνική «κόλαση» στη Γερμανία

Του Γιώργου Δελαστίκ

Πολιτική βόμβα μεγατόνων έριξε με άρθρο του στο χτεσινό φύλλο της εφημερίδας "Ντι Βελτ" ο αντικαγκελάριος της γερμανικής κυβέρνησης, υπουργός Οικονομίας και πρόεδρος του κόμματος Ελευθέρων Δημοκρατών (FDP) Φίλιπ Ρέσλερ – βόμβα με στόχο τη χώρα μας!

"Ρέσλερ: η κρατική χρεοκοπία της Ελλάδας δεν είναι ταμπού" ήταν ο κεντρικός πρωτοσέλιδος τίτλος της δεξιάς γερμανικής εφημερίδας χτες, πλήρως εναρμονισμένος με το περιεχόμενο του άρθρου του προέδρου του κεντρώου κόμματος.

"Ο αντικαγκελάριος είναι το πρώτο μέλος της κυβέρνησης που ζητάει ανοιχτά μια χρεοκοπία. Απειλεί με αποβολή από το ευρώ η Χριστιανική Κοινωνική Ενωση (σ.σ. CSU, το ακροδεξιό κόμμα που κυβερνάει αδιαλείπτως τη Βαυαρία μετά τους ναζί και το οποίο συμμετέχει στον δεξιό κυβερνητικό συνασπισμό)" ανέφερε η "Ντι Βελτ" στους υπότιτλους του κεντρικού πρωτοσέλιδου θέματός της.

Ο αντικαγκελάριος Ρέσλερ ήταν σαφέστατος στο άρθρο του γράφοντας μεταξύ άλλων: "Για να σταθεροποιήσουμε το ευρώ, δεν επιτρέπεται ούτε βραχυπρόθεσμα να υπάρχει πλέον καμία απαγόρευση σκέψης. Σε αυτή συμπεριλαμβάνεται επίσης, αν υπάρξει ανάγκη, μια συντεταγμένη χρεοκοπία της Ελλάδας, όταν θα βρίσκονται στη διάθεσή μας τα αναγκαία εργαλεία".

Μόλις οι Γερμανοί κρίνουν δηλαδή ότι είναι έτοιμοι, να μας χρεοκοπήσουν, είναι η ωμή πρόταση του κεντρώου αντικαγκελάριου της Γερμανίας! Εκτακτα!

Σύμφωνα με πληροφορίες της εφημερίδας "Βελτ αμ Ζόντακ" το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών "απομακρύνεται από το μέχρι τώρα δόγμα του, να μη στείλει σε χρεοκοπία σε καμία περίπτωση την Ελλάδα, καθώς μέχρι τώρα απέκλειε οποιαδήποτε χρεοκοπία κράτους-μέλους από τον φόβο μετάδοσης της πυρκαγιάς σε ολόκληρη την Ευρωζώνη".

Με κυνισμό αναλύει η δεξιά γερμανική εφημερίδα ότι η ενίσχυση του ευρωπαϊκού μηχανισμού χρηματοπιστωτικής σταθερότητας (EFSF), για την οποία πανηγύριζε η κυβέρνηση Παπανδρέου, θέτει στη διάθεση του Βερολίνου και της ΕΕ "νέα εργαλεία, με τα οποία μπορεί μάλλον να ελεγχθεί μια χρεοκοπία και να περιοριστούν οι συνέπειές της μόνο στην Ελλάδα"!!!

Περιχαρής η "Ντι Βελτ" διαπιστώνει ότι "στον κυβερνητικό συνασπισμό εξαντλείται προφανώς η υπομονή με την Αθήνα" και ως απόδειξη αυτού αποκαλύπτει ότι στην εισήγηση που ετοιμάζεται για το συνέδριο του ακροδεξιού κόμματος CSU της Βαυαρίας, το προεδρείο του κόμματος αυτού υποστηρίζει την εξής θέση: "Κράτη της ευρωζώνης που δεν τηρούν τους κοινούς κανόνες δημοσιονομικής πειθαρχίας και εξαιτίας αυτού θέτουν σε δυσκολίες τον εαυτό τους και τη νομισματική ένωση, πρέπει να υπολογίζουν ότι θα πρέπει να εγκαταλείψουν τη νομισματική ένωση"!!!

Το γεγονός ότι οι ευρωπαϊκές συνθήκες και οι συνθήκες ίδρυσης και λειτουργίας της ΟΝΕ και της Ευρωζώνης δεν προβλέπουν κανένα δικαίωμα και καμιά διαδικασία αποβολής κράτους-μέλους, αφήνει προφανώς παγερά αδιάφορους τους Γερμανούς, οι οποίοι αποφασίζουν μόνοι τους ότι οι κανόνες πρέπει να αλλάξουν και ταυτόχρονα είναι βέβαιοι ότι θα αλλάξουν όπως θέλουν αυτοί.

Το νέο στοιχείο είναι όχι τόσο η στάση του FDP και της CSU, του κεντρώου και του ακροδεξιού κυβερνητικού εταίρου που από την αρχή είναι ως κόμματα αντίθετα στη χορήγηση δανείων προς την Ελλάδα, αλλά το γεγονός ότι φαίνεται πως σταδιακά προσχωρούν στη γραμμή αυτή η καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ και ο υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

"Ο Σόιμπλε χάνει την υπομονή του με την Ελλάδα" έγραφε χτες στον τίτλο του κεντρικού θέματος των οικονομικών σελίδων της η σοβαρή συντηρητική γερμανική εφημερίδα "Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε", τονίζοντας στον υπότιτλο ότι "το υπουργείο Οικονομικών εξετάζει σενάρια κρατικής χρεοκοπίας" της χώρας μας.

Και αυτή η εφημερίδα πιστεύει ότι ο μηχανισμός στήριξης χωρών θα αποδειχθεί τελικά όπλο που θα… ευνοήσει τη χρεοκοπία της Ελλάδας! Προσθέτει μάλιστα ότι "όσο μεγαλύτερες προόδους σημειώνουν οι υπόλοιπες προβληματικές χώρες της Ευρωζώνης, τόσο μικρότερος θα είναι ο κίνδυνος μετάδοσης (σ.σ. των συνεπειών ελληνικής χρεοκοπίας) και επομένως τόσο λιγότερο επιεικείς θα πρέπει να είναι οι εγγυήτριες χώρες προς τους Ελληνες"!

ΓΕΡΜΑΝΟΙ Μας πτωχεύουν ή μας εκβιάζουν;

ΞΕΠΕΡΑΣΕ άραγε το Βερολίνο ήδη το στάδιο των εκβιασμών απέναντι στην Ελλάδα και παρά την απολύτως πειθήνια στάση της κυβέρνησης Παπανδρέου στις εντολές των Γερμανών προετοιμάζει ήδη τη χρεοκοπία της χώρας μας ή μήπως η καγκελαρία επιδιώκει με τις απειλές της να παραλύσει τις αντιστάσεις του ελληνικού λαού στην υλοποίηση των εφιαλτικών μέτρων που υπαγορεύει η τρόικα και υλοποιεί η κυβέρνηση; Το ερώτημα αυτό απασχολεί πολλούς Ελληνες. Η απάντηση όμως θα δοθεί μόνο στην πράξη. Το βέβαιο πάντως είναι ότι η ενδοτική στάση της Αθήνας στις γερμανικές απαιτήσεις δεν βοήθησε σε τίποτα. Ούτε ενδυνάμωσε την ελληνική διαπραγματευτική θέση ούτε "μαλάκωσε" την επιθετικότητα των επικυρίαρχων της ΕΕ.

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ, «E» 13/9/2011, http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22792&subid=2&pubid=63377147

Για την εορτή της Παγκόσμιας Ύψωσης του Τίμιου Σταυρού Ι

Λάμπρου Κ. Σκόντζου*

«Τον Σταυρόν Σου προσκυνούμε Δέσποτα»

Η Παγκόσμια Ύψωση του Τιμίου Σταυρού αποτελεί έναν σπουδαίο εορτολογικό σταθμό του εκκλησιαστικού έτους. Στις 14 Σεπτεμβρίου σύμπασα η Ορθοδοξία τιμά τον Σταυρό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως το «καύχημά» Της και η «δόξα» Της. Πηγές της εκκλησιαστικής μας ιστορίας αναφέρουν ότι η εορτή της Παγκόσμιας Ύψωσης είχε καθιερωθεί από τα αρχαία χρόνια, ίσως μάλιστα να είχε καθιερωθεί και από αυτόν τον Μέγα Κωνσταντίνο, κατά προτροπή προφανώς της μητέρας του αγίας Ελένης, αμέσως μετά την εύρεση του Τιμίου Ξύλου στα Ιεροσόλυμα, γύρω στο 330 μ.Χ.

Η τιμή προς τον Τίμιο Σταυρό ανάγεται στους αποστολικούς χρόνους. Οι επιστολές του αποστόλου Παύλου είναι γεμάτες από χωρία με τα οποία ο μέγας απόστολος εξαίρει τον ρόλο του Σταυρού στην διαδικασία της σωτηρίας του κόσμου. Πρώτος ο Παύλος ομίλησε για την καύχηση του Σταυρού του Χριστού. Οι αποστολικοί Πατέρες ομιλούν και αυτοί με σεβασμό και τιμή προς το ιερό σύμβολο, μέσω του οποίου έγινε η καταλλαγή με το Θεό και επιτεύχθηκε η σωτηρία με την απολυτρωτική θυσία του Χριστού.

Οι κατακόμβες είναι γεμάτες από χαραγμένους σταυρούς. Οι διωκόμενοι χριστιανοί από τους φανατικούς ειδωλολάτρες θεωρούσαν τους εαυτούς τους τύπους του αδίκως παθόντος Κυρίου Ιησού Χριστού. Πίστευαν ότι εξαιτίας της πίστεώς τους στο Χριστό έφεραν και αυτοί το δικό τους σταυρό, γι αυτό το ιερό αυτό σύμβολο ήταν τόσο αγαπητό σε αυτούς. Αυτό τους εμψύχωνε και τους έδινε τη δύναμη του μαρτυρίου.

Η δύναμη του Τιμίου Σταυρού φάνηκε στο θαυμαστό όραμα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, στα 312, ενώ βάδιζε εναντίον του Μαξεντίου κοντά στη Ρώμη. Ο Κωνσταντίνος εξέφραζε την νέα εποχή, σε αντίθεση με τους συναυτοκράτορές του, οι οποίοι εξέφραζαν και προσπαθούσαν να συντηρήσουν τον παλιό κόσμο, που κατέρρεε ραγδαία. Ο μεγάλος αυτοκράτορας είδε στον ουρανό, ημέρα μεσημέρι, το σημείο του σταυρού, σχηματισμένο με αστέρια, και την επιγραφή «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ», επίσης σχηματισμένη με αστέρια. Ήταν η 28η Οκτωβρίου 312. Από εκείνη την ώρα έδωσε διαταγή το σημείο αυτό να γίνει το σύμβολο του στρατού του. Χαράχτηκε παντού, στις ασπίδες των στρατιωτών, στα κράνη, στα λάβαρα, και αλλού.

Ο εχθρός κατατροπώθηκε και ο Κωνσταντίνος έγινε μονοκράτωρ του απέραντου κράτους. Δεν είχε καμιά αμφιβολία ότι η δύναμη του Σταυρού του είχε χαρίσει αυτή την περήφανη νίκη, γι αυτό προσέγγισε τη νέα ανερχόμενη θρησκευτική πίστη των χριστιανών. Κατάλαβε ο μεγάλος και διορατικός εκείνος άνδρας ότι το μέλλον της ανθρωπότητας ανήκε στον Χριστιανισμό, όπως και έγινε. Έτσι έδωσε αμέσως διαταγή να σταματήσουν οι διωγμοί εναντίον των χριστιανών, καθώς και όλων όσων διώκονταν για τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις. Με το γνωστό «Διάταγμα των Μεδιολάνων» κατοχυρώθηκε η ανεξιθρησκία στο κράτος. Παράλληλα υιοθέτησε τις ευαγγελικές αρχές για να γίνουν η βάση του δικαίου και της νομοθεσίας του (κατάργηση δουλείας, κοινωνική πρόνοια, αργία Κυριακής, κλπ). Για να είναι δίκαιος με όλους τους υπηκόους παρέμεινε προστάτης και της εθνικής θρησκείας (Μέγας Αρχιερεύς).

Το 326 αναχώρησε για τους Αγίους Τόπους η ευσεβής χριστιανή μητέρα του αγία Ελένη. Με την γενναία επιχορήγηση του Κωνσταντίνου άρχισε το κτίσιμο λαμπρών ναών επί των ιερών προσκυνημάτων. Επίκεντρο ήταν ο Πανάγιος Τάφος του Κυρίου. Στο σημείο εκείνο ο αυτοκράτορας Αδριανός είχε κτίσει το 135, κατά τη δεύτερη καταστροφή της Ιερουσαλήμ, ναό της Αφροδίτης.

Πρώτη ενέργεια της αγίας Ελένης ήταν η ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού, ο οποίος είχε ριχτεί από τους ρωμαίους σε παρακείμενη χωματερή. Σύμφωνα με την παράδοση οδηγήθηκε εκεί από ένα αρωματικό φυτό που φύτρωνε στο μέρος εκείνο, το γνωστό μας βασιλικό. Ύστερα από επίπονες ανασκαφές τελικά βρέθηκαν τρεις σταυροί, του Κυρίου και των δύο ληστών. Οι εκκλησιαστικοί ιστορικοί Φιλοστόργιος και Νικηφόρος αναφέρουν ότι ο Σταυρός του Κυρίου εντοπίσθηκε ύστερα από θαύμα, τοποθετήθηκε πάνω σε νεκρή γυναίκα και αυτή αναστήθηκε!

Η πιστή βασιλομήτωρ, με δάκρυα στα μάτια παρέδωσε τον Τίμιο Σταυρό στον Πατριάρχη Μακάριο, ο οποίος στις 14 Σεπτεμβρίου του έτους 335 τον ύψωσε στον φρικτό Γολγοθά και τον τοποθέτησε στον πανίερο και περικαλλή ναό της Αναστάσεως, τον οποίο είχε ανεγείρει η αγία πάνω από τον Πανάγιο Τάφο και ο οποίος σώζεται ως σήμερα. Το σημαντικό αυτό γεγονός σημάδεψε την ζωή της Εκκλησίας και γι αυτό άρχισε να εορτάζεται ως λαμπρή ανάμνηση. Έτσι καθιερώθηκε η μεγάλη εορτή της Παγκόσμιας Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού.
Όμως την αγία αυτή ημέρα εορτάζουμε και την δεύτερη ύψωση. Στα 613 οι Πέρσες κυρίεψαν την Παλαιστίνη, λεηλάτησαν και κατέστρεψαν τα ιερά προσκυνήματα και πήραν ως λάφυρο τον Τίμιο Σταυρό και τον μετέφεραν στη χώρα τους. Η παράδοση αναφέρει ότι άπειρα θαύματα γινόταν εκεί. Οι πυρολάτρες Πέρσες θεώρησαν το Τίμιο Ξύλο μαγικό και γι αυτό το φύλασσαν και το προσκυνούσαν, χωρίς να γνωρίζουν την πραγματική του φύση και ιδιότητα! Ο αυτοκράτορας Ηράκλειος μετά την νίκη του εναντίον των Περσών παρέλαβε τον Τίμιο Σταυρό και τον μετέφερε στην Ιερουσαλήμ. Ο Πατριάρχης Ζαχαρίας τον ύψωσε εκ νέου στο ναό της Αναστάσεως. Ήταν 14 Σεπτεμβρίου του 626.

Ο εκκλησιαστικός συγγραφέας Παυλίνος αναφέρει στην ενδέκατη επιστολή του ότι η τοπική εκκλησία των Ιεροσολύμων θεώρησε ότι ο Σταυρός του Χριστού ανήκει σε όλη την χριστιανοσύνη και γι αυτό αποφάσισε να τεμαχίσει το Τίμιο Ξύλο και να το διανείμει σε όλη την Εκκλησία. Έτσι διασώθηκαν μέχρι σήμερα πολλά τεμάχια, τα οποία φυλάσσονται ως τα πολυτιμότερα κειμήλια, κυρίως στις ιερές μονές του Αγίου Όρους. Μια εσχατολογική προφητεία λέγει πως ένα από τα συγκλονιστικά γεγονότα του τέλους του κόσμου θα είναι και η επανένωση του Τιμίου Σταυρού!

Οι ορθόδοξοι πιστοί τιμούμε με ιδιαίτερο τρόπο την αγία ημέρα της Υψώσεως του Σταυρού του Κυρίου μας. Η ιερές ακολουθίες έχουν πανηγυρικό χαρακτήρα, ενώ έχει θεσπισθεί αυστηρή νηστεία. Κατακλύζουμε του ιερούς ναούς προκειμένου να προσκυνήσουμε τον Τίμιο Σταυρό και να αντλήσουμε δύναμη και χάρη ουράνια από αυτόν. Παίρνουμε μαζί μας κλώνους βασιλικού ως ευλογία και τον εναποθέτουμε στα εικονίσματα ως ελιξίριο κατά του κακού. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η τιμή και η προσκύνηση του Σταυρού είναι προσκύνηση του Ίδιου του Εσταυρωμένου Λυτρωτή μας Χριστού και όχι ειδωλολατρική πράξη, όπως κακόβουλα μας κατηγορούν οι ποικιλώνυμοι αιρετικοί. Ο Σταυρός του Κυρίου μας είναι το καύχημά μας, το νικηφόρο λάβαρο κατά του μεγαλύτερου εχθρού μας, του διαβόλου, το αήττητο όπλο κατά του πολυπρόσωπου κακού.

Με ένα στόμα και με μια καρδιά ψάλλουμε τον υπέροχο παιάνα  τροπάριο της μεγάλης εορτής: «Σώσον Κύριε τον λαόν Σου και ευλόγησον την κληρονομίαν Σου».

* Ο Λάμπρος Κ. Σκόντζος είναι θεολόγος-καθηγητής.

ΠΗΓΗ: http://www.apostoliki-diakonia.gr/gr_main/catehism/theologia_zoi/themata.asp?cat=afier&contents=contents_Ypsosis.asp&main=kat005&file=page1.htm

Απ' το ευρώ κι απ' τη δραχμή τι να διαλέξω;

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

«Οι εργαζόμενοι του στενού δημοσίου τομέα δεν έχουν το φόβο της απόλυσης – τουλάχιστον σήμερα». Για «αύριο»… δεν εγγυώνται! Αυτή η ατάκα, μαζί με τον «έναν εργαζόμενο σε κάθε οικογένεια» και τη μη απάντηση στο ερώτημα αν θα πληρωθούν μισθοί και συντάξεις τον Οκτώβριο, ήταν ό,τι… νέο είχε να πει ο πρωθυπουργός στη Θεσσαλονίκη. Διότι όλα τα υπόλοιπα ήταν σχεδόν τετριμμένα.

Μιλώντας επί τη βάσει τού ενός και μόνου κειμένου, το οποίο αναπαράγει συνεχώς εδώ και δύο σχεδόν χρόνια ελαφρώς αναπροσαρμοζόμενο ανάλογα με τις περιστάσεις – από τη Βουλή στα διαγγέλματα κι από τις συνεντεύξεις στα συνέδρια –, δεν ξάφνιασε κανέναν. Εξ άλλου εδώ και καιρό μάλλον περισσότερους εξοργίζει απ’ όσους αφήνει αδιάφορους.

Επαναλαμβάνοντας όλα τα γνωστά κλισέ, δίχως ίχνος πολιτικής πνοής, με την τρόικα και όλη την Ευρώπη να σφίγγουν τη θηλιά γύρω από τη χώρα και την κυβέρνηση, με τα οριζόντια νέα μέτρα να γίνονται γνωστά λίγο πριν από την πρωθυπουργική συνέντευξη Τύπου καταστρέφοντας κάθε δυνατότητα επικοινωνιακής διαχείρισης, ο πρωθυπουργός κατάφερε, επί δύο μέρες στη Θεσσαλονίκη, να του καταλογιστεί – στην ηπιότερη εκδοχή – ότι είναι εκτός (πολιτικού) τόπου και χρόνου.

Αν αυτά όμως σου καταλογίζουν οι πολιτικοί σου φίλοι και συγγενείς, τότε τι χρείαν έχεις αντιπάλων…

Όσο για την εκ νέου φορολόγηση των ακινήτων, συμπεριλαμβανομένης και της πρώτης κατοικίας, υπακούει κι αυτή στις γνωστές αρχές που απαρεγκλίτως τηρεί η κυβέρνηση: τσαπατσουλιά, οριζόντια λογική, μέτρο με τη λογική της αρπαγής και στα παλιά της τα παπούτσια οι παρενέργειες.

Καμιά διάκριση για τον τρόπο και τον χρόνο κτήσης, για το αν αποκτήθηκε από νόμιμα ή παράνομα εισοδήματα, φορολογημένα ή αφορολόγητα, για το αν η αξία του σπιτιού συναρτάται με την οικονομική δυνατότητα του ιδιοκτήτη. Αφήστε που σε πολλές περιπτώσεις το ακίνητο έχει κοστίσει ελάχιστα και ανατιμηθεί αρκετά μετά την κτήση του ή μπορεί να αποτελεί κληρονομιά και μοναδική περιουσία ή να αποκτήθηκε με δάνειο που σήμερα εξυπηρετείται με το ζόρι ή καθόλου.Το πιο ενδεικτικό της κυβερνητικής αρπακτικότητας είναι η εμπλοκή της… ΔΕΗ στη διαδικασία.

Εδώ δεν μιλάμε μόνο για ομολογία τσαπατσουλιάς και ανικανότητας, όπως π.χ. με τη λίστα των νεκρών επιχειρήσεων ή αυτών με τα ρυθμισμένα χρέη που υποτίθεται ότι χρωστάνε στο κράτος 30 δισ. ευρώ, από τα οποία είναι αμφίβολο αν μπορούν να εισπραχθούν 1-2 δισ. (και χθες ακόμη το επικαλέστηκε ο… πάντα ενήμερος πρωθυπουργός).

Εδώ τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα: όποιος δεν έχει να πληρώσει τον φόρο, να μην έχει ούτε ρεύμα στο σπίτι του. Πρακτικές μαφίας στην πιο αναβαθμισμένη εκδοχή τους. Ακόμη χειρότερα: Αν ο λογαριασμός είναι στο όνομα του ενοικιαστή και ο ιδιοκτήτης δεν γουστάρει να πληρώσει τον φόρο, ας κόψει τον λαιμό του ο ενοικιαστής να βγάλει άκρη με τον σπιτονοικοκύρη. Γελοίες πρακτικές σε μια γελοία χώρα, η οποία έχει μια γελοία κυβέρνηση. Καθρέφτης… [Τουλάχιστον όσους δεν καταφέραμε να αποκτήσουμε «δικό μας κεραμίδι» έχουν πάψει όλοι οι άλλοι να μας λένε μαλάκες. Είναι κάτι κι αυτό…].

«Τσάβες της Μεσογείου»

Κατά τα άλλα η κυβέρνηση θα κόψει έναν μισθό από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον πρωθυπουργό, υπουργούς, βουλευτές, γενικούς γραμματείς υπουργείων, δημάρχους και λοιπούς αξιωματούχους. Για τα προσχήματα, ας τους έκοβαν τουλάχιστον όσους έκοψαν από τους δημοσίους υπαλλήλους αυτή τη διετία. Για να μην μιλήσουμε για όσους έχασαν δουλειές και ζωές στον ιδιωτικό τομέα λόγω της ύφεσης και γίνουμε χυδαίοι λαϊκιστές. Όμως τα μέτρα δεν τελειώνουν εδώ – μισθολόγιο, απολύσεις, νέα μέτρα ανακοινώνονται οσονούπω.

Α, και μην παραλείψουμε: Θα κληθούν και οι εφοπλιστές να συμβάλουν στα μεγάλα βάρη, αλλά αφού προηγηθεί συνεννόηση μαζί τους. Αυτή άλλωστε είναι η ορθή πρακτική της διαβούλευσης με τους κοινωνικούς εταίρους. Αυτό έκαναν και όταν άρχισαν να πετσοκόβουν τα βαρέα και ανθυγιεινά: λιώσανε τον κώλο τους στη διαβούλευση.

Το ίδιο κάνανε και με τους καταθέτες αδήλωτων κεφαλαίων στην Ελβετία. Θα βάζουνε φόρο οι Ελβετοί επί των καταθέσεων και θα αποδίδουν ένα ποσοστό στην Ελλάδα, η οποία δεν θα μπορεί να ελέγξει ποιοι τα έβγαλαν παράνομα.

Αυτά για όσους θέλουν να τα κρατήσουν στην Ελβετία. Διότι όσοι τα έχουνε τελείως μαύρα αλλά θέλουν να κερδοσκοπήσουν στην αγαπημένη τους πατρίδα (πατριώτες γαρ και τούτοι…) μπορούνε πια, χάρη στην πατριωτική κυβέρνηση Παπανδρέου, να τα φέρουν εδώ και να αγοράσουν ακίνητα. Κυρίως θα πάρουν αυτά που θα χάσουν σε κατασχέσεις όσα κορόιδα ήταν νόμιμα και χρεοκοπήσανε.

Κατά τα άλλα η κυβέρνηση καταγγέλλει σθεναρά ότι κάποιοι συνωμότες θέλουν να βγούμε από το ευρώ και να πάμε στη δραχμή για να φέρουν ύστερα τα λεφτά τους και να αγοράσουν κοψοχρονιά τις περιουσίες αυτών που θα χρεοκοπήσουν. Και γιατί δηλαδή να βγούμε από το ευρώ για να κερδοσκοπήσουνε τα λαμόγια, αφού μπορούνε να το κάνουνε και εντός ευρωζώνης και με το οκέι της κυβέρνησης; Άσε που τώρα οι Μερσεντές και τα άιπαντ είναι φθηνότερα.

Να μου το θυμηθείτε: Αυτή η κυβέρνηση θα τρελάνει και τα ηπεδαπά και τα αλλοδαπά λαμόγια. Μέχρι να καταλάβουνε αν τους συμφέρει να κερδοσκοπήσουνε με το ευρώ ή με τη δραχμή, θα χάσουνε τον μπούσουλα, θα τους πιάσει ζαλισμένους και θα τους πάρει τα σώβρακα και τα νεγκλιζέ. Αρκεί ο Γιώργος μας να μην θεωρηθεί «Τσάβες της Μεσογείου» κι έχει τα μπλεξίματα του Μακάριου με τους (φονιάδες των λαών) Αμερικάνους.

Σ’ αυτή την περίπτωση βλέπουμε τους Τούρκους να παίρνουνε την Κομοτηνή και τους Αιγύπτιους το Costa Navarino ως αντίποινα για την ξεφτίλα του 1827. Στην οποία είχαν καίριο ρόλο όλοι οι άλλοι ισχυροί Ευρωπαίοι εκτός από τον σημερινό γερμανικό άξονα, που εξακολουθούσε να υπακούει στο δόγμα Μέτερνιχ…

Το πατριωτικό «Σχέδιο Ήλιος»

Όλα αυτά τα μέτρα είναι αρκετά για να αποφύγει η χώρα την επίσημη πτώχευση; Όχι βέβαια. Οι Γερμανοί ήδη ετοιμάζονται και εξετάζουν, λέει, δύο σενάρια ελληνικής πτώχευσης: ένα εντός ευρώ και ένα εκτός. Άλλωστε, όπως έγραψε χθες η γερμανική κυριακάτικη εφημερίδα Welt am Sonntag, «η γερμανική κυβέρνηση απομακρύνεται από τον πρώτιστο στόχο που έθετε μέχρι τώρα, να αποτρέψει την πτώχευση της Ελλάδας φοβούμενη χιονοστιβάδα εξελίξεων στην Ευρωζώνη».

Από την ίδια εφημερίδα χθες ένας ακόμη υπουργός της κυβέρνησης Μέρκελ προανήγγειλε τα επερχόμενα: «Προκειμένου να σταθεροποιηθεί το ευρώ, δεν πρέπει να υπάρχει πλέον ακόμη και βραχυπρόθεσμα καμία απαγόρευση σκέψεων. (…) Εν ανάγκη και μία συντεταγμένη πτώχευση της Ελλάδας, εάν υπάρχουν τα απαραίτητα προς τούτο εργαλεία». Στόχος: «Να αποκατασταθεί η λειτουργικότητα του πληττόμενου κράτους, ενδεχομένως και μέσω της περιοδικής περιστολής κυριαρχικών δικαιωμάτων».

● Ποιος είναι αυτός που δεν βλέπει ως ταμπού την ελληνική συντεταγμένη (δηλαδή ελεγχόμενη από τους πιστωτές) πτώχευση;

● Ποιος είναι αυτός που βλέπει την ελληνική πτώχευση ως σωτηρία του ευρώ – διαψεύδοντας την ελληνική κυβέρνηση, που λέει ότι η έξοδός μας από το κοινό νόμισμα είναι καταστροφή για την Ευρώπη;

● Ποιος είναι αυτός που θεωρεί ότι η ελεγχόμενη πτώχευση και η «περιοδική» (ούτε καν… άπαξ – άρα… διαρκής!) περιστολή κυριαρχικών δικαιωμάτων αποκαθιστά τη λειτουργικότητα της Ελλάδας;

Μα, ο κύριος Φίλιπ Ρέσλερ, υπουργός Οικονομίας της Γερμανίας, ο εμπνευστής του γερμανικού επιχειρηματικού… «Σχεδίου Μάρσαλ» για την Ελλάδα. Ο άνθρωπος που έχει εμπνευστεί τις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες για τους συμπατριώτες του επιχειρηματίες. Αυτές που θα δημιουργηθούν με ελληνικά λεφτά και στις οποίες θα δουλεύουν Έλληνες με μηδαμινούς μισθούς, χωρίς εργασιακά και άλλα δικαιώματα, για χάρη επιχειρήσεων που δεν θα πληρώνουν φόρους στο ελληνικό κράτος.

Του Ρέσλερ ο εκπρόσωπος ήρθε στην Ελλάδα προ ημερών και συμφώνησε με τον Παπακωνσταντίνου για το «Σχέδιο Ήλιος», για το οποίο ο κατά επανειλημμένη δήλωσή του πατριώτης πρωθυπουργός της πατριωτικής κυβέρνησής μας – αντίθετα, φαντάζομαι, από τους εθνοπροδότες δημοσίους υπαλλήλους και τις λοιπές μειοδοτικές συντεχνίες – δήλωσε το σαββατοκύριακο… υπερήφανος.

[Αυτός μάλλον είναι ο τρόπος για να υπάρχει «ένας εργαζόμενος σε κάθε οικογένεια», αφού τίποτε άλλο δεν φαίνεται να επιβιώνει στη χώρα εκτός από τα γερμανικά γκουλάγκ και Νταχάου. Πάντως, απ’ όσο μπορώ να υποψιαστώ, για να υπάρξει ένας εργαζόμενος ανά οικογένεια με τους όρους του Ρέσλερ, θα πρέπει πρώτα όλη η οικογένεια να έχει βγει στην ανεργία.

Διότι άλλον τρόπο υλοποίησης του σχεδίου αυτού του μεγάλου οραματιστή δεν βλέπω. Εκτός αν – πολύ ανησυχητικό ενδεχόμενο – Παπανδρέου και Βενιζέλος έχουν έναν ακόμη διαπραγματευτικό άσο στο μανίκι και μας τον κρατάνε για έκπληξη…].

Αυτός ο Ρέσλερ λοιπόν είναι ο άνθρωπος που θα έρθει τον Οκτώβριο για να φέρει μαζί του καμιά εκατοστή βιομήχανους, να τους κλείσει σε ένα δωμάτιο με τον Χρυσοχοΐδη, που είναι ομόλογός του και αρμόδιος για τη βιομηχανία και την ανάπτυξη, και ό,τι βρει ο παπάς… ας θάψει. Τουλάχιστον ξέρουμε ότι, πριν έρθει εδώ ο Ρέσλερ, δεν θα πτωχεύσουμε. Άρα βγάζουμε και τον Σεπτέμβριο – με προοπτική να μας βρουν και Χριστούγεννα.

Αν κρίνουμε, άλλωστε, από το ευρωπαϊκό σαβουάρ βιβρ, το οποίο εμπέδωσε η μεταπολεμική ευρωπαϊκή συνύπαρξη και το οποίο μας ξεχωρίζει κάπως από τις βάρβαρες πρακτικές των Αμερικάνων στη Λατινική Αμερική (εκτός από τους Δίδυμους Πύργους, χθες ήταν και η επέτειος της δολοφονίας του Αλιέντε, για να θυμόμαστε), εδώ πρώτα θα κλείσουν οι μπίζνες και μετά θα γίνει η πτώχευση – για να γίνουν χωρίς περιττά εμπόδια οι ανωτέρω μπίζνες.

Άμα έχεις πατριωτική κυβέρνηση με σοσιαλιστή πρωθυπουργό, που τα δίνει όλα (για τη σωτηρία του ευρώ, κατά δήλωσή του), είναι αλλιώς ρε παιδί μου. Διαφορετικά σε υπολογίζουνε. Είναι λίγο πιο ερωτική η ατμόσφαιρα όταν έρχεται η κρίσιμη ώρα για την υφαλοκρηπίδα του κοσμάκη…

ΠΗΓΗ: ΔΕΥΤΕΡΑ, 12 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2011, http://www.topontiki.gr/article/21841