ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΑΔΑ ΤΟΥ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ

 

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

 

Η λέξη κλαυθμών θα μας ήταν ίσως παντελώς άγνωστη, αν δεν έφερε το όνομα αυτό κεντρική πλατεία της Αθήνας. Η πλατεία αυτή δεν έλαβε επισήμως αυτό το όνομα. Επικράτησε μεταξύ του αθηναϊκού λαού να λέγεται του κλαυθμώνος λόγω άρθρου του διανοουμένου Δημητρίου Καμπούρογλου στο περιοδικό «Εστία». Περιέγραφε ο Καμπούρογλου τον θρήνο των απολυμένων υπαλλήλων και των μελών των οικογενειών τους, που συγκεντρώνονταν μετά από κάθε κυβερνητική μεταβολή στην πλατεία, απέναντι από την οποία στεγαζόταν το υπουργείο των Οικονομικών.

Υπήρξε και ο ίδιος ο Καμπούρογλου θύμα του νόμου περί μη μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, ενώ κατείχε τη θέση του διευθυντού της εθνικής Βιβλιοθήκης. Ο Βενιζέλος με κύριο επιχείρημα την απαλλαγή του κράτους από την συναλλαγή πολιτικών – πολιτών για διορισμούς και το απερίσπαστο των δημοσίων υπαλλήλων στην εργασία τους εισηγήθηκε την μονιμότητα των υπαλλήλων (1911), την οποία η τότε Βουλή αποδέχθηκε με συντριπτική πλειοψηφία.

Ήταν ορθή η απόφαση; Ασφαλώς ναι. Τι όμως δεν πήγε καλά, ώστε να έχουμε στη συνέχεια το πλήθος των στρεβλώσεων στον δημόσιο τομέα; Πολλά, πάμπολλα! Ας εξετάσουμε κάποιες από τις αδυναμίες του ελληνικού δημοσίου.

Το κράτος από τη δολοφονία του φωτισμένου Καποδίστρια κατέστη κομματικό και δεν απέβαλε ποτέ τον χαρακτήρα αυτόν. Ο Ροΐδης είχε δώσει άκρως εντυπωσιακό ορισμό του κόμματος της εποχής του: «Ομάς ανθρώπων ειδότων ν' αναγινώσκωσι και ν' ανορθογραφώσιν, εχόντων χείρας και πόδας υγιείς αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες, ενούμενοι υπό ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν διά παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παράσχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι». Εφόσον με τη μονιμότητα των υπαλλήλων περιοριζόταν σημαντικά η δυνατότητα ικανοποίησης των προεκλογικών υποσχέσεων, οι πολιτικοί συνέβαλαν στη διόγκωση του αριθμού των υπαλλήλων. Το πρόβλημα κατέστη μείζον μεταπολεμικά, όταν το κράτος με τα ισχύοντα τότε στον χώρο της οικονομίας έγινε επιχειρηματίας και δημιούργησε τις δημόσιες επιχειρήσεις. Ορθότατη η ενέργεια να έχει το κράτος υπό τον έλεγχό του νευραλγικούς τομείς, όπως οι ενέργεια, οι επικοινωνίες και οι μεταφορές. Κάκιστη η συμπεριφορά των πολιτικών, οι οποίοι διαχειρίστηκαν τη χώρα ως φέουδό τους με τις ευλογίες των ξένων προστατών τους.

Κύριο γνώρισμα της ελληνικής κοινωνίας αποτελεί η αναξιοκρατία, η οποία έχει διαποτίσει εν μέρει ακόμη και τον ιδιωτικό τομέα, καθώς η διαπλοκή αυτού με το δημόσιο, μέσω των πολιτικών, καθιστά εκ των ουκ άνευ την ικανοποίηση των αιτημάτων τους. Οι εισερχόμενοι αναξίως στον δημόσιο τομέα δεν διακρίνονται από ευαισθησίες. Δεν αποδέχονται ότι παρέκαμψαν πλήθος συναγωνιστών τους με υπέρτερα κατά πολύ προσόντα άνευ αγώνος και μάλιστα με τις ευλογίες των κριτών. Βέβαια θα ήταν μονομερής η ανάλυση, αν δεν τονίζαμε τις εξαιρέσεις, που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Οι ευνοημένοι του κόμματος οπαδοί, κατά κανόνα λοιπόν, δεν αισθάνονται ουδεμία υποχρέωση έναντι της χώρας και των πολιτών αυτής. Πολλοί μετατρέπονται σε σατραπίσκους, οι οποίοι κατατυραννούν τους πολίτες, ώστε να αισθανθούν την ικανοποίηση ότι είναι σπουδαίοι! Ιδιαίτερα τη νοοτροπία αυτή εκδηλώνουν οι φέροντες το σύμπλεγμα της κατωτερότητας λόγω ανεπάρκειας. Άλλοι ορίζουν για τον εαυτό τους ελαστικό ωράριο και μάταια τους αναζητούν οι πολίτες προς διεκπεραίωση της υποθέσεώς τους. Τέλος κάποιοι μη αρκούμενοι στον μισθό του δημοσίου, τον οποίο κρίνουν χαμηλό, ανταγωνίζονται συναδέλφους τους ελεύθερους επαγγελματίες εκ του ασφαλούς, χωρίς δηλαδή δαπάνη στέγης, επικοινωνίας, και μάλιστα με το προβάδισμα λόγω της δυνατότητας για ταχύτερη διεκπεραίωση της υπόθεσής του! Για όσους δεν γνωρίζουν τον γράφοντα αναφέρω ότι υπήρξε δημόσιος υπάλληλος και ουδέν μένος κατά των υπαλλήλων αυτών φέρει. «Φίλος Πλάτων, φιλτάτη αλήθεια»!

Το πλέον τραγικό είναι ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν έχουν εργοδότη παρά μόνο με την έννοια του χρηματοδότη του έργου που προσφέρουν. Στον ιδιωτικό τομέα υπάρχουν πολλοί τραγικά θύματα εκμετάλλευσης: Δέχονται καθημερινά τη σκαιά συμπεριφορά του εργοδότη. Είναι κακοπληρωμένοι ή απλήρωτοι. Είναι ημιασφαλισμένοι ή ανασφάλιστοι. Υποχρεώνονται σε υπερωριακή εργασία χωρίς πρόσθετη αμοιβή. Αδυνατούν να απουσιάσουν από την εργασία τους ακόμη και όταν συντρέχουν σοβαρότατοι λόγοι. Απειλούνται με απόλυση οι γυναίκες, αν εγκυμονήσουν. Ζουν οι ίδιες με την αγωνία λόγω αδυναμίας επικοινωνίας με τέκνο τους που ασθενεί! Αντί όλα αυτά να τα συνειδητοποιήσουν οι δημόσιοι υπάλληλοι, επωφελούμενοι από την άκρα ελαστικότητα του εργοδότη τους, μετέτρεψαν τη δημόσια υπηρεσία ή επιχείρηση σε άκρως αναποτελεσματική! Την έκλεψαν, έχοντας το φωτεινό παράδειγμα των πατρώνων τους πολιτικών. Την παραμέλησαν μη εκδηλώνοντας το παραμικρό ενδιαφέρον γι' αυτήν. Ρύθμισαν την απόδοσή τους στο ελάχιστο. Και όμως σε αρκετές θέσεις οι εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα αμείβονται υψηλότερα από συναδέλφους τους του ιδιωτικού! Αυτό συνιστά την άκρα αδικία: Να αμείβεσαι εκ του ασφαλούς καλύτερα από άλλον που αναλαμβάνει τον κίνδυνο της πάλης στην αγορά!

Δεν ήταν λοιπόν επακόλουθο οι εργαζόμενοι εκτός δημοσίου να βλέπουν με άσχημο μάτι τους υπαλλήλους αυτού; Δεν εντάθηκε η αντιπάθεια, όταν άρχισε να ογκώνεται η πάντοτε ενδημούσα στη χώρα μας ανεργία; Τι να περιμένουν πλέον οι δημόσιοι υπάλληλοι, τώρα που άρχισε και αυτών ο διωγμός; Τη συμπάθεια των άλλων; Αλλοίμονο, δεν θα την αισθανθούν να εκδηλώνεται. Δεν υπάρχει καν. Οι πολιτικοί, που τους προστάτεψαν «προσφέροντας την εργασία στο πιάτο», παραβλέποντας την αναξιότητά τους, την χαμηλή τους απόδοση και την επιορκία τους ακόμη, όλοι αυτοί οι φαύλοι και της διαφθοράς πρόξενοι δέχονται αφόρητες τις πιέσεις από τους νέους κατακτητές της χώρας. Και αντί να εξέλθουν προς τον ελληνικό λαό και να ζητήσουν συγγνώμη, καθώς είναι υπεύθυνοι για το κατάντημα της χώρας, κάνουν λόγο για κάθαρση στον δημόσιο τομέα, για διαφάνεια και αξιοκρατία. Το θλιβερό είναι ότι αρκετοί ακόμη πολίτες τους πιστεύουν!

Βρισκόμαστε στην κοιλάδα του κλαυθμώνος. Είναι θεολογικός αυτός ο όρος. Ο ανθρώπινος βίος είναι βαρυφορτωμένος με αγωνία, πόνο, οδύνη! Πώς θα εξέλθουμε από την κοιλάδα αυτή; Μόνο αν συνειδητοποιήσουμε τα σφάλματά μας, τις αμαρτίες μας. Στρέψαμε την πλάτη μας στον Θεό και λατρέψαμε ανθρώπους. Η κρίση είναι πρωτίστως πνευματική και όχι οικονομική. Και θα παρατείνεται στο μέτρο της αμετανοησίας μας.

                                                                       

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ», 15-7-2013

"Σπασμένα αυγά" ή ανθρώπινες ζωές με δικαιώματα

 

Του Γιώργου Κ. Καββαδία*

 

Από τον πρωθυπουργό εκφέρεται o λόγος  της εξουσίας, όλο και πιο αλαζονικός και αυταρχικός. Τα «σπασμένα αυγά» δεν είναι παρά  οι σαρωτικές επιπτώσεις  της κυβερνητικής πολιτικής στις ζωές των εργαζομένων και του 1,4 εκατομμυρίων ανέργων. Οι κατ' ευφημισμόν  «μεταρρυθμίσεις»  δεν είναι παρά οι χιλιάδες απολύσεις στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, οι αντιδραστικές αλλαγές  που γκρεμίζουν το λεγόμενο «κοινωνικό κράτος» στο όνομα του «εξορθολογισμού» που μετατρέπουν τα δημόσια αγαθά και δικαιώματα σε εμπορεύματα διαμορφώνοντας συνθήκες κοινωνικής εξαθλίωσης.

Στην καπιταλιστική κοινωνία της εκμετάλλευσης που μετατρέπει τον άνθρωπο σε λύκο για το συνάνθρωπο (homo homini lupus) οι θεσμοί δεν είναι ουδέτεροι, αλλά συμπυκνώνουν το συσχετισμό των κοινωνικών δυνάμεων. Με άλλα λόγια λειτουργούν υπηρετώντας τα συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων. Από αυτή την άποψη οι «αναγκαίες», «διαρθρωτικές» και με τόσα άλλα επίθετα μεταρρυθμίσεις δεν είναι ουδέτερες και προς το συμφέρον όλων. Έχουν ταξικό πρόσημο και είναι αναγκαίες για να διασφαλίσουν την κυριαρχία και τα συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων σε βάρος των φτωχότερων. Η αντίσταση και ανατροπή κάθε «μεταρρύθμισης» είναι αναγκαία από την πλευρά του εργατολαϊκού κινήματος  και συνδέεται με την προβολή και την πάλη αιτημάτων για τη βελτίωση της ζωής των εργαζομένων. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για την «κυβερνώσα» Αριστερά την Αριστερά της «ευθύνης», ακόμα και του μαχητικού ρεφορμισμού.

«Σπασμένα αυγά» για το λόγο της εξουσίας είναι και η καταπάτηση βασικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, η έξαρση της κρατικής καταστολής, όπως η προχθεσινή παραβίαση του πανεπιστημιακού ασύλου με την εισβολή της αστυνομίας και την προσαγωγή 31 φοιτητών.  «Σπασμένα αυγά» ακόμα και η καταρράκωση της αστικής τους δημοκρατίας που λειτουργεί με διαδικασίες fast – track και Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου και γενικότερα η διαμόρφωση ενός απολυταρχικού κράτους που θέτει κάθε έννοια ελευθερίας εν αναστολή.

Ο λόγος της εξουσίας δεν αναφέρεται σε ανθρώπινες ζωές και δικαιώματα, αλλά ενοχοποιεί τα δικαιώματα και της κατακτήσεις  των εργαζομένων, τα βαπτίζει «κάστρα των βολεμένων» υπηρετώντας  την κυρίαρχη τάξη με τη βίαιη αναδιανομή πλούτου. Για την εξουσία «της γης οι κολασμένοι» βαπτίζονται «βολεμένοι», ενώ εξαφανίζονται οι πραγματικοί βολεμένοι που δεν είναι παρά οι κυρίαρχες τάξεις που χωρίς να παράγουν καρπώνονται τον πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι. Επιβεβαιώνεται έτσι η άποψη ότι «η συγκέντρωση του πλούτου στον έναν πόλο είναι συνάμα και η επισώρευση της δυστυχίας, της ανεργίας, της υποδούλωσης, της αμάθειας.» στον κόσμο της εργασίας. (Κ. Μαρξ)

Ο κυνισμός της εξουσίας δεν έχει όριο: «δεν θα καταστραφεί η χώρα αν δεν υπάρχουν σχολικοί φύλακες» (Κ. Μητσοτάκης). Αλλά η χώρα και ο λαός της καταστρέφεται με τέτοιους «πολιτικούς φύλακες». Σχολεία, νοσοκομεία κλείνουν, η δημόσια περιουσία βγαίνει στο σφυρί. η φτώχεια αυξάνεται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, κατά 400.000 και πλέον άτομα ή ποσοστό 43,1% από το 2010 στο 2011, η ανεργία αγγίζει το 27% και στους νέους ξεπερνά το 60%, (μέσα σε ένα χρόνο προστέθηκαν περίπου 195.000 άνεργοι!), ενώ μικρομεσαίες επιχειρήσεις καταστρέφονται μαζικά.

Οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα δουλεύουν περισσότερο, 2.032 ώρες ετησίως με το μέσο όρο μεταξύ των κρατών του ΟΟΣΑ να είναι 1.776 ώρες, αλλά αμείβονται λιγότερο με το μισθό τους να φτάνει το 68% του μέσου ευρωπαϊκού όρου χάνοντας στην τελευταία τριετία το 50% και πλέον του εισοδήματός τους, ενώ το ΑΕΠ μειώνεται κατά 25% την τελευταία τριετία. Στα «σπασμένα αυγά» και οι περισσότεροι από 3.000 συνάνθρωποί μας που αυτοκτόνησαν ή αποπειράθηκαν να αυτοκτονήσουν. Το «σπιράλ του θανάτου» πνίγει τους απόκληρους αυτής της κοινωνίας που ακόμα και τα έξοδα της κηδείας τους εξασφαλίζονται με ρεφενέ.

 Και όλα αυτά στο βωμό της «δημοσιονομικής εξυγίανσης» και της «σωτηρίας της πατρίδος». Το περιβόητο δημόσιο χρέος από 299 διςευρώ ή 129% του ΑΕΠ αναμένεται να φτάσει τα 328 δις ευρώ ή πάνω από το 175% του ΑΕΠ. Την ίδια ώρα οι ανθρωποθυσίες στο βωμό  της  μνημονιακής  λιτότητας αποφέρουν ετησίως υπέρ των δανειστών περισσότερο από 10% του κατά κεφαλήν εισοδήματος και φουσκώνουν τα πανιά της κερδοφορίας των ελίτ. Έσπασαν τα κοντέρ το Μάιο οι Έλληνες εφοπλιστές, επιτυγχάνοντας νέο ρεκόρ μετά το 2009. Οι παραγγελίες σε αριθμό πλοίων είναι αυξημένες κατά 153% σε σύγκριση με τον προηγούμενο μήνα τον Απρίλιο!

 

* O Γιώργος Κ. Καββαδίας είναι φιλόλογος, μέλος της Σ.Ε. του περιοδικού «Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης».

 

12-7-2013

 

ΠΗΓΗ: 12-7-2013, http://www.alfavita.gr/apopsi

ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΣΤΟ ΣΗΡΙΑΛ ΤΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΩΝ

 

Της Θεοδώρας Μαστραπά*

 

Δεδομένο 1 (από το Σύνταγμα των Ελλήνων) 'Αρθρο 16

1. H τέχνη και η επιστήμη, η έρευνα και η διδασκαλία είναι ελεύθερες, η ανάπτυξη και η προαγωγή τους αποτελεί υποχρέωση του Kράτους. H ακαδημαϊκή ελευθερία και η ελευθερία της διδασκαλίας δεν απαλλάσσoυν από το καθήκον της υπακοής στο Σύνταγμα.

2. H παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Kράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Eλλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες.

3. Όλοι οι Έλληνες έχουν δικαίωμα δωρεάν παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της, στα κρατικά εκπαιδευτήρια.

Δεδομένο 2 Κ. Αρβανιτόπουλος (Υπουργός Παιδείας!) σε εκδήλωση του Ομίλου ΑΚΜΗ, πριν από λίγο καιρό:

«Είμαι εδώ με διττή ιδιότητα. Και ως Υπουργός Παιδείας και ως βουλευτής Πειραιά. Μπορεί πυλώνας  της εκπαίδευσης στον τόπο μας  να είναι η δημόσια εκπαίδευση, όμως αυτό δεν μας αποτρέπει να έχουμε υγιείς επιχειρηματικές δραστηριότητες όπως αυτή του Ομίλου ΑΚΜΗ. Τέτοιες επενδύσεις και πρωτοβουλίες σηματοδοτούν μία νέα εποχή  για την πόλη και τη χώρα γενικότερα»

Δεδομένο 3: Την Τρίτη η κυβέρνηση γνωστοποιεί δια των συνήθων διαρροών την πρόθεσή της να καταργήσει 3 τομείς (46 ειδικότητες) δηλαδή τη ραχοκοκαλιά των ΕΠΑΛ.

Είναι προφανές ότι δύο είναι οι μοχλοί που κινούν σ' αυτήν την κατεύθυνση:

α) η κυβέρνηση προσυπογράφοντας τα μνημόνια αποδέχθηκε χιλιάδες απολύσεις από το δημόσιο τομέα με το πρόσχημα του «εξορθολογισμού» (χωρίς να αγνοώ ή να παρακάμπτω τις σαρωτικές αλλαγές που βούλιαξαν τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα στον εργασιακό Μεσαίωνα). Το αντίτιμο είναι οι πολυπόθητες δόσεις από την Ευρώπη που θα στηρίξουν τις τράπεζες.

β) Η επιλογή της επίθεσης στην Τεχνολογική Εκπαίδευση δεν έγινε μόνο μπροστά στα νομικά αδιέξοδα που θα δημιουργούσε οποιαδήποτε άλλη λύση (η απόλυση μόνιμων δημοσίων υπαλλήλων είναι δυνατή μόνο με την κατάργηση του φορέα βλ. ΟΣΚ, ΟΕΒΔ) αλλά κυρίως γιατί εντάσσεται σε ένα συνολικότερο σχέδιο ιδιωτικοποίησης. Οι ειδικότητες που καταργούνται θεωρούνται ιδιαίτερα κερδοφόρες (χαμηλό κόστος δημιουργίας αντίστοιχων τμημάτων σε ιδιωτικά εκπαιδευτήρια, υψηλή ζήτηση).

Δεν μπορεί να παραβλέψει κανείς το γεγονός ότι οι σαρωτικές αλλαγές που επιχειρούνται σήμερα (κι άλλες στο πρόσφατο παρελθόν βλ. εξίσωση κολλεγίων – «ιδιωτικών πανεπιστημίων» με τα δημόσια πανεπιστήμια) κυοφορήθηκαν πολύ νωρίτερα με την πλήρη υποταγή της τότε κυβέρνησης στη συνθήκη της Λισαβόνας (2007), αλλά και με τη συμμόρφωση στην έκθεση του ΟΟΣΑ (2009) για την ελληνική οικονομία (το 4^ο κεφάλαιο αφορά την παιδεία). Το τοπίο συμπληρώνει η έκθεση «Αριθμοί-κλειδιά της εκπαίδευσης στην Ευρώπη-2009» (δίκτυο Eyridice) που επιχειρεί να επιβάλλει τη «γραμμή» των Βρυξελών για την εκπαίδευση.

Και σε απλά ελληνικά: εισηγούνται τη λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων, την επιβολή διδάκτρων στις προπτυχιακές σπουδές στα κρατικά πανεπιστήμια (στα μεταπτυχιακά είναι δεδομένη!), την χρηματοδότηση των πανεπιστημίων μετά από αξιολόγηση, την αξιολόγηση εκπαιδευτικών και σχολείων με βάση τις επιδόσεις των μαθητών (αποκρύπτοντας πάντα πόσοι παράγοντες τη διαμορφώνουν), την εισαγωγή νέων προγραμμάτων διδασκαλίας (ποιος θα ορίσει άραγε το περιεχόμενο και τους στόχους τους;), δημιουργία μηχανισμών χρηματοδότησης από διαφοροποιημένες πηγές (για να συνεννοούμαστε το λέμε χορηγούς), γενίκευση και αύξηση των τροφείων στην προσχολική αγωγή κτλ.

Ποιους εξυπηρετούν και ενάντια σε ποιους στρέφονται τα μέτρα αυτά είναι εύκολο να το αντιληφθεί κανείς. Αναφερόμενοι ειδικά στα ΕΠΑΛ πρέπει να πούμε ότι επανδρώνονταν κυρίως από μαθητές προερχόμενους από εργατικά ή ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Το σχολείο αυτό έδινε και γενική μόρφωση αλλά και επαγγελματική κατάρτιση σε διάφορες ειδικότητες παρέχοντας και απολυτήριο και πτυχίο, καθώς και τη δυνατότητα να συμμετάσχει ο/η μαθητής/τρια σε πανελλαδικές εξετάσεις διεκδικώντας στην εισαγωγή του στα ΤΕΙ ή ακόμα και σε ΑΕΙ. Ο κάθε μαθητής, λοιπόν, μπορούσε ανάλογα με τη δυναμική του και τις εκπαιδευτικές αποσκευές του να επιλέξει πόσο ψηλά θα βάλει τον πήχη. Κάθε χρονιά εμείς οι καθηγητές χαιρόμασταν για εκείνους που η προσπάθειά τους ανταμειβόταν και προχωρούσαν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αλλά και για εκείνους που κατάφερναν να παραμείνουν για τρία ακόμα χρόνια στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και επωφελούνταν από τις εμπειρίες (εκπαιδευτικές, κοινωνικές, κτλ) που έχει να προσφέρει το δημόσιο σχολείο, δεν έγιναν απλοί αριθμοί στα στατιστικά της σχολικής διαρροής, που δεν απομονώθηκαν από την εφηβική τους ηλικία στα κοπάδια και τα χωράφια των γονιών (χωρίς να σημαίνει ότι δεν δούλευαν σκληρά σ' αυτά). Ας το πάρουμε χαμπάρι: τα ΕΠΑΛ είναι η ζωντανή απόδειξη της ταξικότητας στην εκπαίδευση. Το θέλετε σε πιο απλά ελληνικά: το σχολείο είναι έτσι δομημένο που δεν προχωρείς, αν δεν έχεις ένα υποστηρικτικό κοινωνικό περιβάλλον (μορφωμένους γονείς, οικονομικές δυνατότητες, μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα που να προβάλλει τη μόρφωση ως αξία).

Τώρα αυτοί οι μαθητές καλούνται να στραφούν στην ιδιωτική εκπαίδευση, προκειμένου να λάβουν στοιχειώδη κατάρτιση και επαγγελματικά δικαιώματα. Σε μια κοινωνία που ολοένα και περισσότερα κοινωνικά στρώματα βυθίζονται στη φτώχεια, ολοένα και περισσότερες οικογένειες ταλανίζονται από την ανεργία, ποιος θα μπορέσει να έχει πρόσβαση στα μορφωτικά αγαθά που το Σύνταγμα ορίζει ως δικαίωμα του ελληνικού λαού; Και ποια στατιστική ή έρευνα μπορεί να ορίσει την απώλεια για την πολύπαθη ήδη ελληνική κοινωνία από τόσα αμόρφωτα παιδιά; Μπορεί κανείς να συνειδητοποιήσει το κοινωνικό κέρδος από μια μάνα που αναθρέφει τα παιδιά της έχοντας λάβει εκπαίδευση νοσηλεύτριας; Μπορεί η κοινωνία να αντιληφθεί τί σημαίνει την εποχή που κλείνουν δομές υγείας και περίθαλψης στα χωριά να υπάρχουν νοσηλεύτριες – απόφοιτες των ΕΠΑΛ που θα κάνουν μια ένεση στους γέροντες ή θα δώσουν πρώτες βοήθειες;

Είναι υπόθεση της κοινωνίας να υπερασπιστεί κάθε δημόσιο αγαθό μπροστά στην επίθεση που αυτά δέχονται και να κάνει πράξη την αλληλεγγύη τώρα! Κάθε απόλυση είναι πληγή στο σώμα της κοινωνίας, κάθε δομή παιδείας, υγείας, κοινωνικών παροχών που κλείνει σηματοδοτεί την εξαθλίωση της κοινωνίας. Αν πρέπει οπωσδήποτε να απολυθεί κάποιος, προτείνω τον υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων καθώς:

α) Δεν υπάρχει λόγος να επιβαρύνει το δημόσιο κορβανά, αν εξυπηρετεί το ιδιωτικό και όχι το δημόσιο συμφέρον και

β) τον περιμένει λαμπρή καριέρα ως PR manager στον Όμιλο ΑΚΜΗ.

Υ.Γ. Για όσους νομίζουν ότι οι συνάδελφοι των 46 ειδικοτήτων ήταν η απαραίτητη «Ιφιγένεια» στην Αυλίδα της «σωτηρίας της πατρίδας», ενημερωτικά σημειώνω ότι όμιλος ΑΚΜΗ έχει και άλλες ειδικότητες.

* Η Θεοδώρα Μαστραπά είναι Φιλόλογος στο ΕΠΑΛ Καλαβρύτων – Αντιπρόεδρος στο Δ.Σ. της ΕΛΜΕ Β' ΑΧΑΪΑΣ – Μέλος της Αριστερής Πρωτοβουλίας

Και  τώρα  τι ;

 

Του Τάσου Σχίζα

 

Αντιστεκόμαστε  και  παλεύουμε  για:
  1.  Ανατροπή  της  Μνημονιακής  χούντας  και  παραδειγματική Τιμωρία της,

  2.  Αποκατάσταση της αστικής δημοκρατίας και του Συντάγματος, που έχουν καταλυθεί.

  3.  Εκδίωξη  της  Τρόϊκας  από  την  Ελλάδα.

  4.  ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ για το Δημόσιο & για το Ιδιωτικό χρέος:

Παύση  πληρωμών στους IμπεριαλΗστές «δανειστές» της ΕΕ, ΔΝΤ, τρόϊκας.

       Η Ελλάδα δεν θα γίνει αποικία «χρέους».

Διαγραφή και των Ιδιωτικών χρεών προς τις Τράπεζες – τοκογλύφους. όσων αδυνατούν να ανταποκριθούν και ρυθμίσεις που να μπορούν να υλοποιηθούν με όρους κοινωνικής αξιοπρέπειας, για όσους διατηρούν (ακόμη) την εργασία τους. Η ανθρώπινη ζωή πάνω από το  «χρήμα».

5.      Άμεση  επαναφορά  των  εργατικών  και  δημοκρατικών  δικαιωμάτων:

– Κατάργηση του αίσχους της πολιτικής επιστράτευσης και της επίταξης απεργών.

– Καμία νέα απόλυση πουθενά (ούτε στο Δημόσιο, ούτε στον Ιδιωτικό τομέα)

Άμεση αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης – γενοκτονίας των εκατομμυρίων ανέργων με αναδιανομή του πλούτου (αξιοπρεπή εργασία ή επίδομα ανεργίας για όλο το  διάστημα  της  ανεργίας,  σε  όλους  τους μισθωτούς & αυτοαπασχολούμενους).

«Λεφτά υπάρχουν» στις Τράπεζες, Τοκογλύφους, εφοπλιστές, στα Μονοπώλια, στο μεγάλο Κεφάλαιο, στα παρασιτικά στρώματα της ντόπιας ξεφτιλισμένης και δοσίλογης «αστικής» τάξης,  στους  λογαριασμούς τους  στις  ξένες τράπεζες  και στις  "off shore".

Καλούμε  το  λαό  και  τη  νεολαία  σε  παλλαϊκό  ξεσηκωμό:

Δεν θα πέσουν από μόνοι τους αν δεν τους ανατρέψει ένα πλατύ μαχητικό εργατικό και λαϊκό κίνημα.

Προχωράμε σε αποφασιστική κλιμάκωση του απεργιακού μετώπου των εργαζομένων, και σε κάλεσμα (με ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΜΕΤΡΑ και ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ) στα εκατομμύρια των ανέργων συνανθρώπων  μας  και  την  οργάνωση  του  αγώνα  για:

ΝΑ  ΠΕΣΕΙ  Η  ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ – ΝΑ  ΦΥΓΕΙ  Η  ΤΡΟΪΚΑ. – ΝΑ  ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ  Η  ΠΟΛΙΤΙΚΗ  ΤΩΝ  ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ  ΚΑΙ  ΟΙ  ΔΑΝΕΙΑΚΕΣ  ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ  ΠΟΥ  ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ  ΤΗ  ΖΩΗ  ΜΑΣ

Στηρίζουμε ΕΝΕΡΓΑ την προσπάθεια των Ομοσπονδιών Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα  για κοινό συντονισμό και προετοιμασία για την προκήρυξη πολιτικής απεργίας διαρκείας, με στόχο την άμεση ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών και ΟΠΟΙΑΣΔΗΠΟΤΕ κυβέρνησης τις εφαρμόζει (ή σκοπεύει να το κάνει, με οποιοδήποτε πρόσχημα, στο μέλλον).

ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ  ΤΟΥ  ΚΕΙΜΕΝΟΥ:

Τι είναι το Μνημόνιο

Το Μνημόνιο είναι αποτέλεσμα της πολιτικής κυριαρχίας του ονομαζόμενου «νεοφιλελευθερισμού» και όχι μιας κρίσης (γενικώς & αορίστως) του καπιταλισμού. Η κεντρική ιδέα του νεοφιλελευθερισμού είναι η συγκέντρωση της εξουσίας στις ιδιωτικές επιχειρήσεις και η εξαφάνιση των συντάξεων, της κοινωνικής πρόνοιας και γενικά της κοινωνικής αλληλεγγύης. Ο στόχος του Μνημονίου σήμερα είναι να μετατραπεί η Ελλάδα σε αποικιακή «τριτοκοσμική χώρα» (που σημαίνει τριτοκοσμική για τον λαό και πάμπλουτη για τις εταιρείες που θα την εκμεταλλεύονται).

Ο  καπιταλισμός  δεν  είναι  μεταφυσική

Στην εποχή μας ο καπιταλισμός βρίσκεται κυρίαρχος ιδιαίτερα στην Ελλάδα του Μνημονίου στην οποία σε όλο και λιγότερα  χέρια συγκεντρώνεται το χρήμα, τα πολύτιμα μέταλλα, η ιδιοκτησία και ευρύτερα ο πλούτος και η εξουσία. Μας μιλάνε για «κρίση χρέους» του ελληνικού κράτους, για «κρίση του καπιταλισμού», για το ότι «δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά». Όλοι αυτοί που ανάγουν την οικονομία και την πολιτική στη σφαίρα της μεταφυσικής το κάνουν για να ρίξουν τις ευθύνες στην  «κρίση»  και  σε  έναν  «αόρατο»  εχθρό,  «το  Σύστημα».

Όμως  το Μνημόνιο έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να αποτύχει να δώσει λύση στην κατασκευασμένη «κρίση χρέους» του ελληνικού κράτους και οι ευθύνες πέρα από το Σύστημα (γενικώς & αορίστως) πρέπει να καταλογιστούν πρώτα απ' όλα στα πρόσωπα που στηρίζουν και κερδίζουν από το Σύστημα.

 Συγκεκριμένα παρασιτικά στρώματα πολιτικών, καθηγητών, οικονομολόγων, δημοσιογράφων ευθυγραμμίζονται με τα συμφέροντα των Tραπεζών και τις κυρίαρχες οικονομικά Τάξεις.

Σε αυτά τα πρόσωπα, που βρίσκονται πίσω από τον καπιταλισμό και τα χρέη φούσκες, είναι που πρέπει οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα να αποδώσουν τις ευθύνες και να απαιτήσουν την παραδειγματική τιμωρία  τους  και  όχι  στην  μεταφυσική  «κρίση»  του …..κακομοίρη  του  Καπιταλισμού, γενικώς και αορίστως, απρόσωπα και  μεταφυσικά.

Αντικαπιταλισμός

Πίσω από τη χούντα του Μνημονίου βρίσκονται διεθνή καπιταλιστικά συμφέροντα. Τα καπιταλιστικά συμφέροντα βρίσκονταν και πίσω από την αστική δημοκρατία της μεταπολίτευσης, αλλά και πίσω από τη χούντα του Παπαδόπουλου, πίσω από το μετεμφυλιακό κράτος και πίσω από τη ναζιστική κατοχή και τη δικτατορία του Μεταξά. Καπιταλιστικά συμφέροντα βρίσκονται σήμερα πίσω από την Κίνα, τις ΗΠΑ, την Κούβα, τη Σουηδία, την όμορφη Αυστραλία, την Αφρική, τη Δανία, τη Σουηδία  και την Λατινική Αμερική.  Παντού Καπιταλισμός.

Όμως το επίπεδο της εξαθλίωσης, το επίπεδο της κοινωνικής αξιοπρέπειας και ελευθερίας είναι παντού ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ, ευθέως ανάλογο με την ισχύ των λαϊκών κινημάτων, την οργάνωση και συνείδηση των εργαζομένων τάξεων. Οι καπιταλιστές είναι, γενικά, το ίδιο αδίστακτοι και εκδηλώνουν το πραγματικό τους πρόσωπο όταν διαπιστώνουν αποδιοργάνωση στα λαϊκά κινήματα, όπως έχουν κάνει  σήμερα  στην  Ελλάδα  με  το  Μνημόνιο. Επομένως  ο  Αντικαπιταλισμός  έχει νόημα μόνο όταν παράγει ΕΜΠΡΑΚΤΗ και ΧΕΙΡΟΠΙΑΣΤΗ βελτίωση της ζωής των λαϊκών στρωμάτων, μέσα από ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ νίκες και κατακτήσεις στον παρόντα χρόνο. Ειδάλλως,  μετατρέπεται  σε  Μεταφυσική  και  Υπεκφυγή.

Τα  λαϊκά  δικαιώματα  είναι  αποτέλεσμα  αγώνων

Όλα τα εργατικά και δημοκρατικά δικαιώματα, πολλά από τα οποία είχαν θεσμοθετηθεί και με νόμους, υπήρξαν αποτέλεσμα αγώνων και θυσιών των λαϊκών εργατικών στρωμάτων. Κανένας ιδιοκτήτης καπιταλιστής δεν δίνει επειδή υπάρχει ανάπτυξη  αλλά επειδή φοβάται. Η κοινωνική πρόνοια που αφορούσε την υγεία, τις συντάξεις, την παιδεία και τα εργατικά δικαιώματα υπήρξε αποτέλεσμα της οργανωμένης ταξικής σύγκρουσης των εργαζομένων περασμένων γενεών. Σήμερα στην Ελλάδα η κοινωνική πρόνοια συνθλίβεται  όχι  γιατί ο Καπιταλισμός και το κράτος δεν έχει να δώσει (!!!),  αλλά  γιατί  ο  λαός δεν την υπερασπίστηκε με αποτελεσματικό  τρόπο.

Σε αυτή την αποτυχία υπεράσπισης των λαϊκών κατακτήσεων υπάρχουν συγκεκριμένες ευθύνες, συνδικαλιστικές και πολιτικές, από όσους θέλουν να λέγονται ακόμα επαναστάτες, αντισυστημικοί, αντικαπιταλιστές και πάει λέγοντας. Όσο αυτές οι ευθύνες δεν αναδεικνύονται στην ημερήσια διάταξη του λαϊκού κινήματος και δεν  καταλογίζονται,  τόσο  θα  διαιωνίζεται  το  πρόβλημα  έλλειψης  άμεσων  στόχων  και  καθηκόντων.

Μνημόνιο  σημαίνει  Χούντα

Το Μνημόνιο αποτελεί σχεδιασμένη διακρατική συμφωνία, η οποία παρακάμπτει το Σύνταγμα της ελληνικής αστικής δημοκρατίας και στρέφεται ενάντια στα εργατικά και δημοκρατικά δικαιώματα του ελληνικού λαού. Επομένως το Μνημόνιο αποτελεί ακροδεξιά συνταγματική εκτροπή (χούντα) με την παραδοσιακή κινδυνολογία κάθε πραξικοπήματος: «Η πατρίδα μας βρίσκεται σε συνθήκες έκτακτης ανάγκης». Εφόσον δεν ανατραπεί το Μνημόνιο με λαϊκή εξέγερση και παραδειγματική τιμωρία των πρωταίτιών του, τότε το Σύνταγμα, το οποίο παρακάμπτεται σήμερα,  θα  αρχίσει  να  προσαρμόζεται  σε  σχέση  με  το  Μνημόνιο  και  τα  αποτελέσματά  του.

Μνημόνιο  σημαίνει  Κατοχή

Το Μνημόνιο εκχωρεί στην Τρόικα τη δικαιοδοσία ελέγχου των πολιτικοοικονομικών αποφάσεων της τυπικής πλέον ελληνικής κυβέρνησης. Σταδιακά οι επίτροποι της Τρόικας βρίσκονται σε κυβερνητικές θέσεις κλειδιά παρακάμπτοντας κάθε έννοια αστικής δημοκρατίας που προϋποθέτει την ανεξαρτησία της χώρας. Αυτή η δραστηριότητα της Τρόικας, δηλαδή των διεθνών καπιταλιστικών συμφερόντων που εξυπηρετεί, της δίνει τον χαρακτήρα κατακτητή της Ελλάδας και του ελληνικού λαού. Η Τρόικα έχει υπό την κατοχή της την Ελλάδα με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ειδικότερα οι «Ειδικές Οικονομικές Ζώνες» (ΕΟΖ) αποτελούν την απόλυτη κατοχή, μιας και αυτές αυτονομούνται πλήρως  (από τις εταιρείες που θα τις κατέχουν).

Μνημόνιο  σημαίνει  λαϊκή  γενοκτονία

Βασικό στοιχείο για να ορίσουμε ως λαϊκή γενοκτονία τη Μνημονιακή πολιτική είναι ότι τα μεροκάματα των εργαζομένων δεν μπορούν να σταθούν ικανά για την αναπαραγωγή της εργατικής τους δύναμης, δηλαδή να επιβιώνουν και να κάνουν οικογένειες. Αν λάβουμε υπόψη τις αυτοκτονίες, τη ραγδαία αύξηση ασθενειών, την ανεργία, τη μετανάστευση, τη λαϊκή μιζέρια και μοιρολατρία τότε μπορούμε να κατανοήσουμε ότι κανένας λαός δεν είναι αθάνατος. Η άμεση πτώση του προσδόκιμου ζωής στην Ελλάδα αυτό αποδεικνύει. Το ένστικτο της εξέγερσης  μπροστά  στην  εξολόθρευση είναι απαραίτητο στοιχείο για την επιβίωση κάθε λαού.

Έτσι σήμερα ο ελληνικός λαός για την επιβίωσή του είναι ανάγκη να εξεγερθεί ενάντια  στην  επίθεση  που  δέχεται.

Τιμωρία των ενόχων

Οδηγούν σε αυτοκτονία χιλιάδες φτωχούς ανθρώπους, αυξάνουν ραγδαία τις ασθένειες ενώ διαλύουν το σύστημα δημόσιας υγείας, μειώνουν ραγδαία το προσδόκιμο ζωής, βάζουν λουκέτο στην κοινωνική πρόνοια, λεηλατούν τα ασφαλιστικά ταμεία, ρίχνουν τα μεροκάματα κάτω από το όριο επιβίωσης και αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης των εργαζομένων, αυξάνουν την ανεργία σε θεόρατα ύψη, οδηγούν σε μετανάστευση χιλιάδες απελπισμένους νέους και μεγαλύτερους. Όσοι εισήγαγαν το Μνημόνιο και σήμερα το στηρίζουν και το εφαρμόζουν είναι ένοχοι για εγκλήματα κατά του ελληνικού λαού και ένοχοι εσχάτης προδοσίας ενάντια στην Πατρίδα και το έθνος μας. Πρέπει να οδηγηθούν στη Δικαιοσύνη και να δικαστούν παραδειγματικά. Αν η αστική δικαιοσύνη έχει «φόρτο εργασίας»,  η  δίκη θα  πρέπει  να  γίνει  από ειδικό  λαϊκό  δικαστήριο που θα συσταθεί για αυτό το σκοπό.  Ανάλογα  με  τη  θέση  και  τη  διαπλοκή  τους  με  τις  Μνημονιακές  πολιτικές, πρέπει  να  είναι  αντίστοιχη  και  η  τιμωρία  τους.

H ανάγκη ΠΡΟΣΩΠΟΠΟΙΗΣΗΣ των κοινωνικών εγκλημάτων και η άμεση επιδίωξη ΤΙΜΩΡΙΑΣ, δεν προκρίνεται (προφανώς) για λόγους «συναισθηματικούς», εκτόνωσης ή αντεκδίκησης, αλλά  γιατί  όταν η κοινωνική αδικία και εκμετάλλευση εξυψώνεται στο επίπεδο της απόλυτης Φρίκης, τότε δεν υπάρχει χώρος για συνύπαρξη των Κοινωνικών δολοφόνων, με τις δυνάμεις της Εργασίας, της Δημιουργίας και της Ζωής, δεν  υπάρχει  χώρος  για ….Κοινωνικά  συμβόλαια. Είναι,  πιά,  αγώνας  της  ΖΩΗΣ  ενάντια  στο  ΘΑΝΑΤΟ.  Ή  Εμείς  ή  Αυτοί.

Τα  αιτήματα  του  Λαού  μας

Σήμερα οι κυρίαρχες τάξεις στην Ελλάδα του Μνημονίου έχουν αποθρασυνθεί. Όπως έχουμε πει αυτό γίνεται γιατί έχουν να αντιμετωπίσουν πολιτικά και συνδικαλιστικά «ψοφίμια» και όχι ένα συγκροτημένο λαϊκό κίνημα. Για να ανατρέψουμε αυτή την κατάσταση πρέπει πρώτα απ' όλα να κλονίσουμε την κυριαρχία τους με λαϊκά αιτήματα  στον  παρόντα  χρόνο.

Τα άμεσα αιτήματα πρέπει να είναι:

(1) Η ανατροπή της Μνημονιακής χούντας και η παραδειγματική τιμωρία της,

(2) Η εκδίωξη της Τρόικας από την Ελλάδα,

(3) Η παύση πληρωμών στους τοκογλύφους δανειστές,

(4) Η άμεση επαναφορά των εργατικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων.

(5) Αποκατάσταση της αστικής δημοκρατίας και της Συνταγματικής λειτουργίας που έχουν καταλυθεί.

Η  λαϊκή  αντίσταση

Το Μνημόνιο θα συνεχίσει να εφαρμόζεται και ο καπιταλισμός να κυριαρχεί όσο ο λαϊκός παράγοντας δεν παίρνει την πρωτοβουλία να παρέμβει με δυναμικό τρόπο. Σήμερα οι κυρίαρχες τάξεις βρίσκονται σε θέση ισχύος γιατί τα λαϊκά στρώματα είναι αποδιοργανωμένα έχοντας ατομική και όχι συλλογική συνείδηση. Είναι ανάγκη η ένωση όσων πλήττονται από τις καπιταλιστικές πολιτικές των Μνημονίων στις γειτονιές των πόλεων, στα χωριά και στους χώρους εργασίας. Η συλλογική από τα κάτω οργάνωση θα δώσει την απαραίτητη δύναμη στον λαό να σηκωθεί σαν ένας άνθρωπος  και  με  τη  λαϊκή  αντίσταση  να  αντιμετωπίσει την βία που τον καταδυναστεύει.

Δεν χαρίστηκε τίποτα στον λαό από τον καπιταλισμό,  τα κόμματα, τους  «μεγάλους ηγέτες» και τους πλούσιους. Με την ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ λαϊκή αντίσταση (π.χ. ΧΥΤΑ Κερατέας, μεταλλεία χρυσού Χαλκιδικής) ή την έγκαιρη προληπτική  κινητοποίηση (π.χ. μεταλλεία χρυσού Αλεξανδρούπολης), μπορούν οι εργαζόμενοι και οι καταπιεσμένοι να κερδίσουν τα πάντα, ξεκινώντας από τα πιο απλά έως τα  πιο σύνθετα και μεγάλα. Κανένα κράτος, κόμμα, ηγέτης δεν προνόησε για τα συμφέροντα των λαϊκών στρωμάτων. Αυτό που προπαγανδιστικά λένε «κράτος  πρόνοιας»  δεν  ήταν  τίποτε  άλλο  παρά  κατάκτηση του λαού σε σύγκρουση με τις κυρίαρχες τάξεις.

Οι άμεσες Προτεραιότητες – Καθήκοντα:

– Όλα τα παραπάνω μπορούν να επιτευχθούν με οργανωμένη Γενική πολιτική απεργία και Παλλαϊκά Συλλαλητήρια σε όλη την Ελλάδα, δικτύωση κάθε συλλογικότητας και ΟΡΓΑΝΩΣΗ πάνω στα ΜΕΤΩΠΙΚΑ αιτήματα του παρόντος χρόνου.

– Άσκηση πίεσης στα αντιμνημονιακά (κατά δήλωσή τους) υπάρχοντα πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης (παρά τα απερίγραπτα χάλια τους, αποτελούν πολιτικά υποκείμενα που ΜΙΣΘΟΔΟΤΟΥΝΤΑΙ από το αίμα – φορολόγηση του Ελληνικού λαού, άρα του ανήκουν).

Τα στελέχη, μέλη, απλοί ψηφοφόροι (ιδίως των κοινοβουλευτικών κομμάτων της Αριστεράς), πρέπει να πάψουν να λειτουργούν σαν ΟΠΑΔΟΙ και αφισοκολλητές (ΠΑΘΗΤΙΚΟΙ  ΑΒΟΥΛΟΙ  και  ΜΟΙΡΑΙΟΙ) και να απαιτήσουν από τις ηγεσίες (που λειτουργούν, εν πολλοίς, αυτόνομα) να προκρίνουν τα ΠΡΟΦΑΝΗ  αιτήματα,  ανάγκες  και  προτάγματα  της  ΒΑΣΗΣ τους και να διαθέσουν υλικούς και ανθρώπινους πόρους για την ΟΡΓΑΝΩΣΗ της λαϊκής οργής στο δρόμο, με σοβαρή περιφρούρηση,  συγκεκριμένη  ΜΕΤΩΠΙΚΗ  στοχοθεσία  και  πεποίθηση  νίκης.

Χρέος  των  κομμάτων αυτών  δεν  είναι  η  «επαγγελματική»  αποκατάσταση  ηγεσιών,  προσώπων  και  επαγγελματικών στελεχών, αλλά  να εκφράσουν στο ανώτερο πολιτικό επίπεδο (εποικοδόμημα) τα  συμφέροντα  και τις αβυσσαλέες ανάγκες των κοινωνικών τάξεων & στρωμάτων που τα ψήφισαν. Τίποτε  λιγότερο,  τίποτε  περισσότερο.

 

ΟΛΟΙ  ΣΤΗΝ  ΜΕΓΑΛΗ  ΓΕΝΙΚΗ  ΑΠΕΡΓΙΑ  την ΤΡΙΤΗ  16 Ιουλίου 2013

και στα Συλλαλητήρια – Συγκεντρώσεις σε όλη την Ελλάδα

Στον Καιάδα…

 

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

Το Δου Νου Του των σιωνιστών

και των Ναζί η Αγγέλα

τον Κομανέτσι πάντρεψαν

με τη Χοντροβαγγέλα.

Το συνοικέσιο, λέγεται,

εκτός της Γερμανίας,

και δεσποτάδες φρόντισαν

μετά πολλής μανίας…

 

Θέλουνε, λέει, με τα φτερά

να σκεπαστούν  ΝουΔου, ΠΑΣΟΚ

μην τους προκύψει η αριστερά

και πάθουνε μεγάλο σοκ…

 

Κουμπάροι, παρακούμπαροι

σαράντα τρία κεφάλια

μπουμπούκια από τωρινά

κι αλλοτινά τους χάλια…

 

Οι ψευδουργοί κι οι κλεφτουργοί,

 οι ηθικοί και οι φυσικοί

της  συμφοράς οι αυτουργοί,

η σάρα και η μάρα,

κι όλη του έθνους η ντροπή,

κι η αβάσταχτη κατάρα

 κι όλη του δικομματισμού

η κάμπια κι η ακρίδα

έγιναν λέει υπουργοί

να σώσουν την πατρίδα….

 

Στο γάμο τους συνέρρευσαν

συμπεθεριό μιλιούνια

του μαμωνά αρπακτικά

κι ορθόδοξα μαμούνια.

 

Και τώρα ψάχνουν, για να βρουν

το ποιους θα απολύσουν,

ώστε τους τοκογλύφους μας

να  ικανοποιήσουν….

 

Κι όμως η λύση είναι απλή:

Να βρούμε έναν Καιάδα

Να τους γκρεμοτσακίσουμε,

για να σωθεί η Ελλάδα!…

 

 παπα-Ηλίας

 

ΠΗΓΗ: Iουλίου 10, 2013, http://papailiasyfantis.wordpress.com/2013/07/10/…. B1/

"Ή τώρα ή ποτέ"! Ξύπνα Έλληνα αδελφέ!

 

Του Μίκη Θεοδωράκη

 

"Ή τώρα ή ποτέ"! Κι το εννοώ. Γιατί εάν ο ελληνικός λαός δεν αδράξει αυτή την τελευταία ευκαιρία, θα είναι χαμένος, γονατισμένος, εξαθλιωμένος και ντροπιασμένος για πάρα – πάρα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. ϊσως και για αιώνες"…

Είσαι νέος… Διάβασε καλά! Αν θες διαφώνησε, αλλά μην αδιαφορείς! Η πατρίδα εκπέμπει σήμα κινδύνου. Δεν ακούς; Ποιόν περιμένεις να τη σώσει; Ποιόν περιμένεις να σε σώσει; Κατάλαβέ το.  

Η λαίλαπα του πολέμου, του ακήρυκτου πολέμου που ζούμε, είναι ανεξέλεγκτη. Ο εχθρός έχει ήδη περάσει το κατώφλι του σπιτιού σου. Όσο κοιτάμε, βέβαια, την τηλεόραση δεν το αντιλαμβανόμαστε. Δεν θα βγει, όμως, από εκεί κανένας σωτήρας…

Ο σωτήρας είσαι εσύ, γιατί η πατρίδα είσαι εσύ! Αν κάτσεις με τα χέρια σταυρωμένα, πολύ σύντομα θα δεις τα παιδιά σου σκλαβωμένα. Θα δεις τον εαυτό σου να δουλεύει για ένα πιάτο φαΐ, δουλικά, ώρες ατελείωτες. Θα δεις την περιουσία σου να παραδίδεται στους ξένους επειδή έτσι το θέλησαν κάποιοι. Θα δεις μια Ελλάδα ανοχύρωτη να σκίζεται σε κομμάτια και να μοιράζεται στους εχθρούς της. Κι όλα αυτά επειδή δεν αντέδρασες όταν είχες τη δυνατότητα να το κάνεις. Η ένδοξη χώρα των Ελλήνων, η ποτισμένη από αίμα ηρώων και μαρτύρων, το λίκνο της Ρωμηοσύνης, στα βάρβαρα χέρια του 4ου Ραΐχ και των συνεργατών του. Αμαχητί. Τι τραγική ειρωνεία…

Έλληνα αδελφέ μας, δεν υπάρχει, πια, η πολυτέλεια της αδιαφορίας. Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για χάσιμο. Μην απελπίζεσαι. Δράσε! Μην το σκέπτεσαι άλλο, ξεσηκώσου! Τώρα. Αύριο θα είναι αργά. Η αρχή του ξεσηκωμού βρίσκεται πάντοτε, στην πνευματική αφύπνιση, στην αναζήτηση και συνειδητοποίηση της αλήθειας. Η Ελλάδα, η πατρίδα σου, αναλογικά με την έκταση της και τον πληθυσμό της, είναι η πιο προικισμένη χώρα του κόσμου. 
Μάθε, λοιπόν, ότι τα αποθέματα του υπεδάφους μας είναι αμύθητης αξίας. Η αξία του ορυκτού μας πλούτου ανέρχεται σε τρισεκατομμύρια ευρώ. Πρόσφατα, σε μεγάλη εκδήλωση που όλα τα μέσα απέκρυψαν (Ίδρυμα Κακογιάννη, 7-11-12), ειδικοί επιστήμονες βεβαίωσαν, για πρώτη φορά σε ευρύ κοινό, ότι μόνο τα άμεσα αξιοποιήσιμα κοιτάσματα υδρογονανθράκων εκτιμώνται σε ένα τρισεκατομμύριο ευρώ. Κι εκτός του ανυπολόγιστης αξίας, υπεδάφους μας, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η γεωγραφική μας θέση, μας καθιστά παγκόσμιο κόμβο εμπορίου. Ότι η ναυτιλία μας είναι η μεγαλύτερη παγκοσμίως κι η αξία του τουρισμού μιας τέτοιας, νησιωτικής κι όχι μόνο, χώρας είναι ανυπολόγιστη.

Πως θα ανεχθείς να δεσμεύονται όλα αυτά τα έσοδα σε ένα "Ταμείο Αξιοποίησης Δημόσιας Περιουσίας" με στόχο την – ες αεί – αποπληρωμή του μεθοδευμένα υπέρογκου χρέους; Αντιλαμβάνεσαι τώρα την έσχατη προδοσία που συντελείται; Κατανοείς γιατί οι "σύμμαχοί" μας, μας… "σώζουν" μέσω Μνημονίων από την κρίση που αυτοί δημιούργησαν; Για να μας κατακτήσουν χωρίς να υποψιαστούμε και να καταφέρουν το μεγάλο ξεπούλημα της γης μας. Βλέπεις γιατί τα παπαγαλάκια του συστήματος κάνουν ό,τι μπορούν, χρόνια ολόκληρα τώρα, να σε πείσουν ότι όλα γίνονται "για το καλό σου"; Για να σε κατακτήσουν αδιαμαρτύρητα. Για να σε κατακτήσουν ολοκληρωτικά. Γιατί όποιος κατακτά τις συνειδήσεις, κατακτά ολοκληρωτικά…

Έκρυψαν τα όλα, τα αντικατέστησαν με γραβάτες. Τα τάνκς, μετατράπηκαν σε απεσταλμένους της τρόικας, οι βόμβες λέγονται τώρα δάνεια. Σ' έκαναν να προσκυνάς τους Εφιάλτες σου, για μια θεσούλα στο Δημόσιο, που τώρα θα στην πάρουν. Η προδοσία μετονομάστηκε σε σωτηρία, η αντίσταση σε ανοησία. Έτσι, μεταμφιεσμένοι, "Έλληνες" και ξένοι κατακτητές απεδείχθησαν πολύ αποτελεσματικοί. 

Σε έπιασαν στον ύπνο, σε κορόιδεψαν και συνεχίζουν ξεδιάντροπα να το κάνουν. Μας υποδούλωναν ενώ εμείς θαυμάζαμε τη "δημοκρατία" που μας σέρβιραν. Και θα αποθρασύνονται περισσότερο όσο τους αφήνεις. Δεν αργεί η ώρα που θα στρέψουν εναντίον του συμπατριώτη σου, όπως καλά ξέρουν να το κάνουν. Για να ισοπεδώσουν τα πάντα στον πολύπαθο τούτο τόπο, κι ύστερα να 'ρθουν ως ελευθερωτές να τους δοξάσεις υπηρετώντας τους. Το ίδιο ιστορικό σκηνικό για άλλη μία φόρα.

Μην τους αφήσεις! Θυμήσου τους αγώνες των προγόνων σου και τίμα το αίμα που χύθηκε ως τα σήμερα. Εμπνεύσου απ' το φρόνημα των αγωνιστών του Ελληνικού Έθνους. "Να 'ρθει ένας να μου ειπή ότι θα πάγη ομπρός η πατρίδα, στρέγομαι να μου βγάλει και τα δυο μου μάτια. Ότι αν είμαι στραβός, και η πατρίδα μου είναι καλά με θρέφει. Αν είναι η πατρίδα μου αχαμνά, δέκα μάτια να 'χω, στραβός θανα είμαι", έλεγε ο Μακρυγιάννης απηχώντας το διαχρονικό ανυπέρβλητο πνεύμα του Ελληνισμού.

Αγάπα την πατρίδα σου! Αγάπα την άδολα, μακριά από μισαλλοδοξία. Αγκάλιασε τον συμπατριώτη σου αληθινά, ό,τι κι αν πρεσβεύει "ιδεολογικά". Δεν είναι αυτός ο εχθρός σου. Αυτοί που σε σαγήνευσαν με τις υποσχέσεις τους και θέλησαν να σε κάνουν συνένοχο με τα ρουσφέτια τους, αυτοί είναι οι αντίπαλοί μας. Αυτοί που σ' αποκοίμισαν όσο θαύμαζες τον εκσυγχρονισμό τους, σ' είχαν προγραμματίσει να ξυπνήσεις μέσα σε εμφύλιο σπαραγμό.

Ξύπνα αδελφέ πριν το μοιραίο! Μην περιμένεις τίποτα απ' όσους διαχειρίζονται"πολιτικά" την κατάσταση. "Αλίμονο στους αγώνες που κρέμονται από τα χαρτιά. Το γένος δεν χρειάζεται  τα χαρτιά κανενός για τη λευτεριά του. Έχετε πίστη; Έχετε καρδιά; Αλλιώς καθίστε εκεί που κάθεστε. Ραγιάδες εσείς, ραγιάδες και τα παιδιά σας, ραγιάδες και τα παιδιά των παιδιών σας", έκραζε πριν δύο αιώνες ο Παπαφλέσσας. 

Τώρα είναι η σειρά σου! Να πεις το νέο "ΟΧΙ"! Να πεις το νέο "Μολών Λαβέ"! "Η Λευτεριά δεν χαρίζεται, κατακτιέται"!

Δεν είσαι μόνος σου στον αγώνα αυτό. Πολλοί είμαστε αυτοί που αρνούμαστε πεισματικά να γίνουμε οι πρώτοι Έλληνες στην τρισχιλιετή ιστορία αυτού του Έθνους που θα σκύψουν, ομοθυμαδόν, το κεφάλι στον κατακτητή. Έστω και καθυστερημένα, ξεσηκωθήκαμε, πολεμάμε και θα νικήσουμε! Ένωσε τη σπίθα του αγώνα σου μ' αυτήν του διπλανού σου. "Μέχρι η σπίθα να φουντώσει και να γίνει η καθαρτήρια φωτιά που θα μας σώσει". Για μια ανεξάρτητη Ελλάδα, μ' αληθινή δημοκρατία και υγιή πατριωτισμό!
Και μη ξεχνάς το που χρωστάς… "Χρωστάμε σ' όσους ήρθαν, πέρασαν, θα 'ρθουν, θα περάσουν. Κριτές, θα μας δικάσουν, οι αγένητοι, οι νεκροί". (Κ. Παλαμάς).

Μίκης Θεοδωράκης

ΠΗΓΗ: Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2013, http://spitha-veroia.blogspot.gr/2013/06/blog-post_6869.html

Εκμαγείο

 

Του Γιάννη Ποταμιάνου

 

Κρύφτηκες

πίσω απ' το σύννεφο

καμώνεσαι

πως δεν υπάρχεις

Όμως εγώ σε μυρίζω

στη βροχή

στους πόθους των φυτών

π' ανθίζουν

στη μουσική των μελισσών

που ευγνωμονούν

τα τριαντάφυλλα

 

Κρύφτηκες μέσα στο φως

μες στο ουράνιο τόξο

και περιμένεις τον άνεμο

να φουσκώσει τα πανιά σου

Καράβι ταξιδιάρικο

γλιστράς

μες στο γαλάζιο όνειρο

 

Θολώνει η εικόνα σου

στου πρωινού την πάχνη

Κέρινο εκμαγείο

αγάπης αμετάκλητης

 

Μια πυρκαγιά άναψε

στο στήθος μου

η νοσταλγία

και λιώνω

στη θρυμματισμένη

ανάμνησή σου

 

                 22 Ιουλίου 2012, Γιάννης Ποταμιάνος

 

* http://toxefwto.blogspot.gr/ 

Διαστρέβλωση της γλώσσας

 

Του Χρήστου Κάτσικα

 

Πριν από κάθε επίθεση προηγείται η προπαγάνδα, η οποία χρησιμοποιείται για να λιπάνει το έδαφος. Στόχος, η συκοφάντηση του αντιπάλου, η απομόνωσή του από σύμμαχες δυνάμεις, σε τέτοιο βαθμό που το θύμα να αποδεχθεί τη θυσία σαν να είναι θέλημα Θεού.

Όποιος είχε στοιχειώδη εμπειρία από τους μάγιστρους της επικοινωνιακής πολιτικής της κυβέρνησης, είχε διακρίνει με γυμνό οφθαλμό τις αθέατες σκοπιμότητες: η όλη διαδικασία, με τη βοήθεια των ηλεκτρονικών μας γκουβερνάντων, με τα ατελείωτα άρθρα της δημοσιογραφίας της αυλής και με το βάρος των πρόθυμων διανοουμένων της οθόνης, ερχόταν να πριμοδοτήσει, να στερεώσει και να νομιμοποιήσει έναν από τους βολικότερους αστικούς μύθους για το «διογκωμένο συγκεντρωτικό κράτος με τους άπειρους, προνομιούχους και βαριεστημένους δημοσίους υπαλλήλους», ο αριθμός των οποίων «σχετίζεται αφενός με τα δημοσιονομικά ελλείμματα, αφετέρου με τις αναχρονιστικές αγκυλώσεις της κρατικής μηχανής».

Στη συνείδηση της κοινής γνώμης οι δημόσιοι υπάλληλοι παρουσιάστηκαν, τα τελευταία χρόνια, με αριστοτεχνικό τρόπο σαν «το βαρίδι στα πόδια μιας κοινωνίας και μιας οικονομίας που θέλουν να προχωρήσουν και δεν μπορούν».

Πριν από κάθε επίθεση προηγείται η προπαγάνδα, η οποία χρησιμοποιείται για να λιπάνει το έδαφος. Στόχος η συκοφάντηση του αντιπάλου, η απομόνωσή του από σύμμαχες δυνάμεις, σε τέτοιο βαθμό που το θύμα να αποδεχθεί τη θυσία σαν να είναι θέλημα Θεού. Να γίνει ξεκάθαρο: η συζήτηση για το μέγεθος του δημοσίου τομέα και για την έκταση της απασχόλησης σ' αυτόν με τους όρους που έγινε και γίνεται είναι προφανές ότι λειτουργεί στην κατεύθυνση της νομιμοποίησης χιλιάδων απολύσεων και της απόσυρσης του κράτους από δραστηριότητες υπέρ των ιδιωτών.

Οι ίδιοι οι διαπρύσιοι κήρυκες του λιγότερου κράτους όταν πρόκειται για δικαιώματα και κατακτήσεις των εργαζομένων, υπερθεμάτιζαν για παρεμβατικές πολιτικές του κράτους προκειμένου να ενισχυθούν οι τράπεζες και το κεφάλαιο.

Οι επικοινωνιολόγοι της κυβέρνησης έχουν γίνει οι καλύτεροι νονοί της πιο διεστραμμένης διαστρέβλωσης των λέξεων, των εννοιών, της γλώσσας. Σπουδαίες, φωτεινές, ελπιδοφόρες λέξεις χρησιμοποιήθηκαν και χρησιμοποιούνται σαν παραπλανητικός επίδεσμος μιας πολιτικής που ισοπεδώνει κατακτήσεις και δικαιώματα.

Kαι συγγνώμη κιόλας που λέμε τις απολύσεις απολύσεις και όχι κινητικότητα. Tι εφεύρεση και αυτή. «Kινητικότητα». Kινητικότητα προς τα πού; Προς το Tαμείο Aνεργίας, προς τις ακίνητες ουρές του OAEΔ ή προς την αναζήτηση δουλειάς σε συνθήκες γαλέρας. Στην αρχαιότητα η χρήση ευχάριστου όρου στην ομιλία κάποιου, προκειμένου αυτός να αναφερθεί σε έναν στην πραγματικότητα δυσάρεστο όρο, ονομαζόταν ευφημισμός.

H χρήση του ευφημισμού (ευ+φημί = λέγω) γινόταν δεισιδαιμονικά, για να μην προκληθεί η θεϊκή οργή. Aπό τα πιο γνωστά παράδειγμα είναι ο Eύξεινος Πόντος, στη θέση του Αξε(ι)νου Πόντου, της θάλασσας (Mαύρη Θάλασσα) που έπνιγε τους ναυτικούς που έπλεαν σε αυτήν και ήταν άρα άξενη, δηλαδή αφιλόξενη, με τη χρήση τής ακριβώς αντίθετης έννοιας, δηλαδή του όρου «Eύ-ξεινος», δηλαδή φιλόξενος.

Kαι αυτός ο ευφημισμός έφτασε και μέχρι τους παππούδες μας, που αποκαλούσαν τον Διάβολο «οξαποδώ». Tον ευφημισμό χρησιμοποιούν και οι κυβερνώντες μας, όχι για να μη θυμώσουν οι θεοί, αλλά για να θολώσουν τα νερά και να μην αποδώσουν στις πράξεις τους την πραγματική τους διάσταση και να ξεγελάσουν τον λαό.

Μερικά παραδείγματα:

* «Kινητικότητα» ευφημισμός της λέξης Aπόλυση.

* «Eισφορά Aλληλεγγύης προς τους άνεργους». Ευφημισμός φόρου (της τάξης των 680 εκατ. ευρώ που αποδόθηκε στους δανειστές μας χωρίς να φτάσει ποτέ στον OAEΔ).

* «Ειδικό Τέλος Hλεκτροδοτούμενων Δομημένων Επιφανειών». Ευφημισμός φόρου πάνω στα ακίνητα που θα επιβαλλόταν μόνο για ένα χρόνο, και που επιβάλλεται ξανά για δεύτερο χρόνο με το ευφημιστικό επίθετο «Εκτακτο Ειδικό Τέλος».

* «Φόρος». Eυφημισμός της ληστείας των λαϊκών εισοδημάτων, ώστε οι λαϊκοί να νομίζουν ότι παίρνουν μεγαλύτερο μισθό, από ψίχουλα.

* Εξυγίανση ή εξορθολογισμός του συστήματος υγείας. Eυφημισμός της διάλυσης της δημόσιας υγείας

* Απελευθέρωση των αγορών. Eυφημισμός της ιδιωτικοποίησης τμημάτων του δημόσιου τομέα

* Και τέλος. «Yπουργός Kυριάκος» ευφημισμός της λέξης Mητσοτάκης.

Η λεγόμενη απελευθέρωση των αγορών, δηλαδή το ξεπούλημα των δημόσιων οργανισμών στους ιδιώτες, πρώτα πρώτα είναι ψευδεπίγραφη (απλά αντί για ένα κρατικό μονοπώλιο έχουμε ένα ιδιωτικό μονοπώλιο), δεύτερον αφορά τις πιο αποδοτικές και κερδοφόρες (ποιος άλλωστε ιδιώτης θα αγόραζε ζηµιογόνες;) και τρίτον μετά την ιδιωτικοποίησή τους τα πράγματα χειροτερεύουν όσον αφορά την προσφορά υπηρεσιών. Μετά την ιδιωτικοποίηση των βρετανικών σιδηροδρόµων Ρέιλτρακ συνέβησαν τα περισσότερα δυστυχήματα, καθώς οι ιδιώτες που ανέλαβαν δεν είχαν καμιά διάθεση να επιβαρυνθούν µε το κόστος του εκσυγχρονισµού του δικτύου τους.

Πριν από την ιδιωτικοποίηση των ισπανικών ταχυδροµείων, ο ταχυδρόµος έφτανε µέχρι και το πιο µακρινό χωριό. Σήµερα δεν παραδίδει γράµµατα σε σπίτια που δεν βρίσκονται κοντά σε κεντρικό δρόµο.

Όταν κάποτε δηµοσιογράφοι ρώτησαν τον πρόεδρο της γαλλικής εταιρείας ηλεκτρικής ενέργειας ΕDF Φρανσουά Ρουσελί αν µπορούσε να εγγυηθεί πως µετά την ιδιωτικοποίησή της οι τιµές του ηλεκτρικού θα παρέµεναν φτηνές, εκείνος είχε απαντήσει αρνητικά. Η περίπτωση της ηλεκτρικής ενέργειας δείχνει ξεκάθαρα τα όρια των ιδιωτικοποιήσεων. Οι διακοπές που κάθε τόσο βυθίζουν στο σκοτάδι το Λονδίνο, την Ιταλία ή την Καλιφόρνια εξηγούνται από την απροθυµία των ιδιωτών να επενδύσουν στην ανανέωση των δικτύων, προκειµένου να διατηρήσουν την κερδοφορία τους.

Κάτι για το τέλος. Άλλη μια πράξη της θεατρικής παράστασης, με πρωταγωνιστές την τρόικα και την κυβέρνηση, τελειώνει και είναι σαφές για μια ακόμη φορά ότι οι δήθεν μεγάλες διαφωνίες και διαπραγματεύσεις καταλήγουν και πάλι σε νέες συμφωνίες και μέτρα για απολύσεις, κλείσιμο σχολείων και νοσοκομείων, σε νέους φόρους και μειώσεις μισθών.

Όσο οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι, οι νέοι και οι συνταξιούχοι θα είναι θεατές αυτού του έργου, η τραγωδία θα βαθαίνει.

ΠΗΓΗ: 08/07/13,  http://www.efsyn.gr/?p=69760

ΠΕΡΙ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΩΝ

 

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

 

Η ταυτότητά μας αποτελεί κρίσιμο ζήτημα, το οποίο όμως καταχωνιάζεται στην εποχή μας, στην οποία κυριαρχούν ιδεολογίες διεθνισμού, μαρξιστικού ή κοσμοπολίτικου. Οι ιδεολογίες αυτές, ιδίως η δεύτερη, είναι εχθρικές προς την πατρίδα, την οποία θεωρούν ως ιδεολόγημα του παρελθόντος, ιδεολόγημα συμφοράς, καθώς πλείστοι όσοι πόλεμοι ξέσπασαν εξ αιτίας εθνικών αντιθέσεων. Έφθασε μάλιστα η προπαγάνδα της νέας τάξης πραγμάτων να στοχοποιήσει τον πατριωτισμό ταυτίζοντάς τον με τον εθνικισμό, ώστε οι πατριώτες να σιωπούν απομακρύνοντας τον κίνδυνο να ταυτιστούν με τους εμπαθείς εθνικιστές.

Όμως χωρίς πατρίδα ο καθείς μας δεν γνωρίζει πού ζει! Όσο και αν βάλλεται αυτή, οι λαοί θα παραμένουν προσκολλημένοι σ' αυτήν και θα εκφράζουν την αγάπη τους φθάνοντας ακόμη και στη θυσία. Αυτό επιβάλλει ιδίως στους Έλληνες η μακραίωνη παράδοσή μας. Συνεπώς ακόμη και αν φαίνεται ότι ο πατριωτισμός εξανεμίζεται υπό τα επάλληλα πλήγματα των απάτριδων αθυρμάτων, που προωθούν αντιπατριωτικές ιδεολογίες, η πατρίδα θα παραμένει ιδέα και τόπος, που θα συσπειρώνει ιδιαίτερα σε δύσκολους καιρούς τα κατατρεγμένα παιδιά της.

Περί Ελλάδος και Ελλήνων η γραφή. Ελλάδα κατά την προϊστορική περίοδο, όπως μας πληροφορεί ο Αριστοτέλης, ήταν μια περιοχή που εκτεινόταν από την Δωδώνη της Ηπείρου προς τον Αχελώο. Την κατοικούσαν οι Σελλοί, οι αποκαλούμενοι κάποτε Γραικοί μεταγενέστερα δε Έλληνες. Το φύλο αυτό κατάφερε μετά τον τρωικό πόλεμο να επιβάλλει το Έλλην ως εθνικό όνομα σε όλα τα φύλα, τα οποία είχαν ως κοινά γνωρίσματα  την πίστη στους ίδιους θεούς και τη γλώσσα υπό διάφορες διαλεκτικές μορφές. Οι Ρωμαίοι μετέφεραν στη Δύση το όνομα Γραικός. Αργότερα οι λαοί της Ανατολής γνωρίζοντες τους Ίωνες, οι οποίοι αποίκισαν τα παράλια της Μικράς Ασίας, αποκάλεσαν τους Έλληνες Γιουνάν.

Οι Έλληνες χαρακτηρίζονταν διαχρονικά από ακραία εξωστρέφεια. Το μαρτυρούν τα ταξίδια τους, οι περιπλανήσεις τους και οι αποικίσεις τους. Πήραν ασφαλώς πολλά στοιχεία από πολιτισμούς άλλων λαών. Ο πολιτισμός όμως, τον οποίο διαμόρφωσαν δεν ήταν είδος αντιγράφου. Οι Έλληνες εκτίναξαν τις προηγηθείσες αντιλήψεις σε δυσθεώρητα ύψη. Είχαν όμως, όπως και όλοι οι άλλοι λαοί ένα σημαντικό μειονέκτημα. Ζούσαν στο σκοτάδι της λατρείας ψευδών θεοτήτων. Αυτό συνετέλεσε στην καλλιέργεια υπεροψίας έναντι των άλλων, υπεροψίας την οποία σήμερα οι απάτριδες καταδικάζουν, ενώ την αποδέχονται, όταν αυτή εκδηλώνεται από τους ισχυρούς των ημερών μας. Όταν οι Νεοέλληνες αισθανόμαστε «στριμωγμένοι» ανασύρουμε από τα χρονοντούλαπα τις προγονικές δάφνες και κραδαίνοντάς τες επιτιθέμεθα κατά των  διωκτών μας. «Πας μη Έλλην βάρβαρος» τονιζόταν κατά κόρον στο πρόσφατο παρελθόν. Όμως ο όρος βάρβαρος κατά την αρχαιότητα δεν είχε μειωτική χροιά, υπονοούσε απλώς τον αλλόγλωσσο. Ας τονιστεί και το πλέον σημαντικό: Η φράση αυτή δεν υπάρχει στην αρχαία ελληνική γραμματεία. Θεωρείται μάλιστα κατασκευή του 19^ου αιώνα, τότε που ο δυτικός εθνικισμός κάλπαζε στη χώρα μας και σ' όλη τη Βαλκανική!

Οι αναλαβόντες εργολαβικά την εφαρμογή του νεοταξικού σχεδίου αφομοίωσης των λαών στο χωνευτήρι της παγκοσμιοποίησης τονίζουν κατά κόρον τη ρήση του Ισοκράτη ότι «Έλλην είναι ο μετέχων της ελληνικής παιδείας»! Όμως ο Ισοκράτης τέκνο των αντιλήψεων της εποχής του δεν έγραψε αυτό αλλά μάλλον το αντίθετο: «Η πόλη μας τόσο ξεπέρασε κατά τη φρόνηση τους άλλους, ώστε οι μαθητές της έγιναν δάσκαλοι άλλων και σχηματίστηκε η εντύπωση ότι το όνομα των Ελλήνων είναι χαρακτηριστικό όχι πλέον του γένους αλλά της διάνοιας και αποκαλούνται Έλληνες οι μετέχοντες της παιδείας μας και όχι μόνο της κοινής καταγωγής».  Οι Αθηναίοι έφθασαν στην ακρότητα δια των Θουκυδίδη και Δημοσθένη να αποκαλέσουν βάρβαρους ακόμη και τους Μακεδόνες! Και όμως ο Μακεδών Αλέξανδρος προώθησε τη γλώσσα και τον πολιτισμό μας ως τη Βακτριανή (Καβάφης). Αν κάποιοι επιμένουν να διακηρύσσουν την παρερμηνευμένη θέση του Ισοκράτη, ας προσέξουν καλά: Πολύ φοβούμαι ότι χάθηκαν οι Έλληνες εγκαταλείψαντες την παιδεία τους.

Ο Αλέξανδρος ο μέγας υπήρξε προάγγελος της ελεύσεως του Θεού στη γη. Η διάδοση της ελληνικής γλώσσας συνέβαλε τα μέγιστα στη διάδοση του Ευαγγελίου σε πλήθος λαών. Έτσι σιγά σιγά αρκετοί λαοί γνώρισαν τη νέα πίστη μέσω ελληνικών γραφών. Έγιναν όλοι αυτοί Έλληνες; Ασφαλώς όχι. Η νέα αυτοκρατορία που σχηματίστηκε, η ανατολική Ρωμαϊκή, η Ρωμανία, το Βυζάντιο ψευδεπίγραφα στη δυτική ιστορία, ήταν πολυεθνική με συνδετικό ιστό την κοινή πίστη, η οποία τόνιζε ότι «ουκ ένι Έλλην ή Ιουδαίος…». Με την πάροδο όμως του χρόνου οι λαοί που κατοικούσαν στο έδαφος της Μικράς Ασίας τουλάχιστον εξελληνίστηκαν πλήρως και συνέδεσαν τις τύχες τους με τους άλλους Ρωμιούς ώς σήμερα. Η ανταλλαγή πληθυσμών με βάση τη συνθήκη της Λωζάνης αυτό μαρτυρεί. Βέβαια η μετακίνηση έγινε με βάση τη θρησκευτική πίστη, κοινό γνώρισμα των Ρωμαίων, των πολιτών της Ρωμανίας, ή των Ρωμιών, των ραγιάδων της τουρκοκρατίας. Μπορεί όμως να ισχυριστεί κάποιος ότι οι πρόσφυγες ήσαν κάτι άλλο παρά Έλληνες; Αν τη Μικρά Ασία κατά τους αλεξανδρινούς χρόνους κατοικούσαν φύλα της μαύρης ή της κίτρινης φυλής, τι θα συνέβαινε; Θα θεωρούσαμε ότι αυτοί δεν είναι Έλληνες και θα προβάλλαμε ως πρωτεύον την κληρονομική ουσία; Θα κραυγάζαμε με πάθος ότι «Έλληνας δεν γίνεσαι, γεννιέσαι;». Και κάτι άλλο: Ύστερα από την κοσμογονική μεταβολή, που επέφερε η πίστη του Χριστού, την οποία αβίαστα αποδέχθηκαν οι πρόγονοί μας Έλληνες, μήπως πρέπει να τεθεί εκ νέου το ερώτημα, ποιος είναι Έλλην; Ποιος ήταν Έλλην (Ρωμηός ή Γραικός) το 1821; Ήταν ο εξισλαμισθείς και συμπολεμήσας κατά των κατά σάρκα αδελφών του; Ήταν ο παπικός, που καθ' υπόδειξη του Βατικανού απείχε του αγώνος; Ήταν οι δοσίλογοι συνεργάτες των κατακτητών κατά την κατοχή; Είναι σήμερα οι άθεοι, οι οποίοι μανικά πασχίζουν να ξεθεμελιώσουν την πίστη του λαού αντλώντας δύναμη επικοινωνιακή και άλλη από σκοτεινά κέντρα διεθνούς εξουσίας; Είναι οι υποτελείς στις ξένες δυνάμεις, που βυσσοδομούν κατά της χώρα μας, αυτοί που εκποιούν την πατρίδα μας; Είναι Έλληνες εκείνοι, που όψιμα και ακολουθώντας οδηγίες σκοτεινών κέντρων που επιθυμούν τη διάδοση της πανθρησκείας, επανέρχονται στην από αιώνες κατάξερη πηγή της θρησκείας των προγόνων μας και ξεχύνουν όλη τους τη χολή κατά του Κυρίου μας Ιησού Χριστού; Είναι Έλληνες εκείνοι που θέλουν ο λαός μας να ξεχάσει την παράδοσή του, τη γλώσσα του, τα ήθη και τα έθιμά του τρέφοντάς τον καθημερινά με τη σαβούρα της παγκοσμιοποιημένης υποκουλτούρας; Είναι Έλληνες οι εκπρόσωποι του λαού στη Βουλή, που απαξίωσαν να υπηρετήσουν στο στράτευμα;

Είναι Έλληνας ο Αντετοκούμπο; Πολλά τα άθλια παιχνίδια που παίχτηκαν τελευταία στο πρόσωπό του! Οι υπέρμαχοι της ομογενοποίησης των λαών βρήκαν στην επιτυχία του πρώτης τάξεως ευκαιρία να προβάλουν την ιδεολογία τους με επένδυση εθνική, αφού στην ιστοριούλα είχε θέση και το εθνικό μας σύμβολο! Οι φύλακες της καθαρότητας βρήκαν την ευκαιρία να τονίσουν την αξία του DNA. Και ο λαός ξέχασε για λίγο τα προβλήματά του. Ο Γιάννης θα δείξει στην πράξη, αν αισθάνεται Έλληνας, ζώντας πλέον στο τρομερό χωνευτήρι λαών που λέγεται ΗΠΑ. Κι αν τελικά αφομοιωθεί υπό την καταλυτική δράση των εκατομμυρίων δολαρίων, ποιο το συμπέρασμα; Πόσοι Έλληνες με πιστοποιητικό γνησιότητας λησμόνησαν την πατρίδα μας, αν όχι στην πρώτη, στην δεύτερη γενιά;  Αν όμως ο Γιάννης δεν λησμονήσει την Ελλάδα, στην οποία και πείνασε και υπέφερε, τότε ποιο το πρόβλημά μας, αν εξακολουθεί να σηκώνει, δοθείσης ευκαιρίας, τη σημαία μας;

Μήπως είναι καλύτερο να αναρωτηθούμε: Υπάρχουν ακόμη Έλληνες;

 

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ», 8-7-2013