Ελληνικά χρέη, Γερμανικά πάντσερ, Ευρωπαϊκή Δικτατορία και Οικονομία βασισμένη στο Φακελάκι

 

Του Winfried Wolf

 

Τον Ιανουάριο, ο Υπουργός Εξωτερικών Γκουίντο Βεστερβέλε τόνιζε σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Καθημερινή: «Έχουμε πλήρη εμπιστοσύνη ότι η ελληνική κυβέρνηση θα καταπολεμήσει δυναμικά τις δομικές αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας».

Σύντομα, το περιοδικό «Focus» κυκλοφόρησε με πρωτοσέλιδο τίτλο:«Ελλάδα – Απατεώνες στην Ευρω-οικογένεια – θα μας φέρει πίσω η Ελλάδα τα λεφτά μας;» Το εξώφυλλο του περιοδικού κοσμούσε ένα φωτομοντάζ, το οποίο έδειχνε το ελληνικό άγαλμα της Αφροδίτης της Μήλου, να σηκώνει το μεσαίο δάκτυλο προς τον αναγνώστη.

Τον Απρίλιο, τέλος, το «Spiegel» έκανε το πορτρέτο της δήθεν τυπικής αθηναϊκής οικογένειας της Ανθούλας και του Γιάννη Παπαδάκη, οι οποίοι είχαν ολοκληρωτικά εξοικειωθεί με την ελληνική οικονομία του «φακελακίου» – την οικονομία του λαδώματος – αλλά έδειχναν κατανόηση ότι αυτό «δεν πρέπει να συνεχιστεί». Το ρεπορτάζ συμμορφώνεται απνευστί στη γενικότερη καμπάνια της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, την οποία η καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ συνοψίζει πάντα με την πρόταση: «Και τώρα η Ελλάδα πρέπει να κάνει τα μαθήματα της!»

Τέσσερις μήνες, τέσσερα θέματα, τέσσερις διαπιστώσεις: η Ελλάδα, πρώτον, έχει δομικές αδυναμίες. Δεύτερον, δεν υπάρχουν γερμανικά χρέη προς την Ελλάδα και ούτε επιτρέπεται να αναφέρεται το θέμα των αποζημιώσεων σε σύνδεση με την σύγχρονη κρίση στην Ελλάδα. Τρίτον, ο πραγματικός κατηγορούμενος είναι το ελληνικό κράτος, το οποίο θέτει σε κίνδυνο το κοινό «μας» νόμισμα. Τέταρτον, η χώρα πρέπει από εδώ και πέρα, για άλλη μια φορά, να επιστρέψει στο θρανίο και πριν από όλα να βρει έντιμες, ειλικρινείς οικονομικές αξίες.

Από πολλές απόψεις παραποιείται έτσι η αλήθεια. Στην πραγματικότητα, οι δομικές αδυναμίες της Ελλάδας είναι σε σημαντικό βαθμό ένα προϊόν της ιστορίας που έχει καθοριστεί από τις ευρωπαϊκές μεγάλες δυνάμεις. Σε αυτή συγκαταλέγονται και οι καταστροφές που προξενήθηκαν από τη γερμανική Βέρμαχτ και τα SS και οι μη καταβληθείσες αποζημιώσεις. Η σύγχρονη ελληνική κρίση έθεσε σε κίνδυνο το Ευρώ – αλλά ήταν πρώτα το ίδιο το κοινό νόμισμα, το οποίο επέφερε την κρίση στην Ελλάδα. Το σημερινό ευρωπαϊκό σχέδιο για την διευθέτηση της ελληνικής κρίσης έχει στόχο, πρωτίστως, ότι η Ελλάδα (η οποία έχει πάρει σαφώς πολύ ακριβά ευρωπαϊκά δάνεια) κατ' αρχήν να παραμείνει ικανή να πληρώνει τα χρέη της, έτσι ώστε να μπορεί μεταξύ άλλων να συνεχίζει να αγοράζει και να αποπληρώνει γερμανικά εξαγώγιμα αγαθά και γερμανικούς και γαλλικούς εξοπλισμούς. Τέλος η οικονομία του λαδώματος δεν πρόκειται για αποκλειστικό ελληνικό είδος. Πολλάκις, για παραπάνω από έναν αιώνα, αποτελεί είδος εξαγωγής των κορυφαίων ευρωπαϊκών χωρών, των τραπεζών και των εταιριών τους προς την Ελλάδα. Για το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα της οικονομίας που βασίζεται στο φακελάκι, ευθύνεται η Siemens.

 

Δομικές αδυναμίες

 

Αναμφίβολα, η Ελλάδα έχει δομικές αδυναμίες – όπως όλες οι χώρες που ανήκουν στην ομάδα με τον υποτιμητικό χαρακτηρισμό PIGS: η Πορτογαλία, η Ιταλία, η Ελλάδα και η Ισπανία. Ωστόσο, όπως στην περίπτωση των δομικών αδυναμιών των νέων γερμανικών κρατιδίων, υπάρχουν συγκεκριμένες αιτίες για τις αδυναμίες αυτές.

Οι αδυναμίες προκαλούνται εν μέρει από εσωτερικούς και εν μέρει από εξωτερικούς παράγοντες. Οι δομικές αδυναμίες των δύο ιβηρικών χωρών έχουν να κάνουν με τον φασισμό, που κυριαρχούσε εκεί για σχεδόν μισό αιώνα και υποστηριζόταν από τις δυτικές δημοκρατίες και από το ΝΑΤΟ. (Στην περίπτωση της Πορτογαλίας, ο φασισμός συμπληρώνεται από την αποικιοκρατική ιστορία μέχρι το 1973). Στην Ιταλία, παίζουν σημαντικό ρόλο η ιστορική ανισορροπία μεταξύ Βορρά και Νότου και οι διεφθαρμένες δομές της μαφίας στη Νότια Ιταλία και Σικελία. Επίσης, οι νότιες χώρες της ΕΕ έχουν στο σύνολό τους δομικές αδυναμίες, οι οποίες οφείλονται στην εσωτερική ευρωπαϊκή αγορά και στην καθιέρωση του ευρώ, που άρχισαν να «χτίζονται» στη δυτική Ευρώπη από το τέλος του 1950 με την ΕΟΚ/ΕΚ/ΕΕ. Μέσω αυτής της διαδικασίας – με την αποδόμηση των εμπορικών φραγμών και των προστατευτικών δασμών και με τα βήματα για τη διεύρυνση της ΕΕ -οι οικονομικά παραγωγικότερες και πιο εύρωστες οικονομίες, με πρώτη από όλες τη Δυτική Γερμανία, μπόρεσαν να κυριαρχήσουν στην καπιταλιστική Ευρώπη. Οι βιομηχανίες των πιο αδύναμων χωρών έχαναν σταθερά έδαφος. Από την εισαγωγή του ενιαίου νομίσματος, αυτές οι νότιες χώρες βρίσκονται σε μεγάλο βαθμό κάτω από την επίθεση της εξαγωγικής βιομηχανίας των οικονομικά ευρωστότερων χωρών, προ πάντων της Γερμανίας. Με το ευρώ χάσανε το επιτυχημένο εδώ και μισό αιώνα εργαλείο της νομισματικής υποτίμησης.

Στην Ελλάδα, πέρα από αυτό, οι δομικές αδυναμίες είναι ουσιαστικά το αποτέλεσμα ξένης κυριαρχίας και ελέγχου για ενάμιση αιώνα. Ο βασιλικός οίκος, κατά την ίδρυση του ελληνικού κράτους το 1830, τοποθετήθηκε στην Ελλάδα από τη Γερμανία […] Η Ελλάδα καταλήφθηκε επανειλημμένα από ξένα στρατεύματα […] Αυτή η χώρα από την στιγμή της ίδρυσης της, βρίσκεται σε ισχυρή εξάρτηση από τα κράτη που κυριαρχούν στην Ευρώπη και, από το 1945 μέχρι το 1975, σε εξάρτηση από τις ΗΠΑ. Περίπου για τέσσερις δεκαετίες, η χώρα τελούσε υπό στρατιωτική κυριαρχία, βρισκόταν είτε σε εξωτερικό είτε σε εμφύλιο πόλεμο, και κάτω από φανερή ή κεκαλυμμένη δικτατορία (δικτατορία Μεταξά, το αυταρχικό καθεστώς μετά τον πόλεμο, δικτατορία των Συνταγματαρχών).

 

Κρατική Πτώχευση Ι και II

 

Από την ίδρυση του κράτους το 1830, η Ελλάδα ήταν σε μεγάλο βαθμό οικονομικά εξαρτημένη από τις πιο εύρωστες οικονομικά ευρωπαϊκές χώρες. Αμέσως μετά την επίτευξη της επίσημης ανεξαρτησίας, οι Βρετανοί χορήγησαν δάνεια στο νέο κράτος. Τακτικά επαναλαμβανόμενες εξεγέρσεις, επαναστάσεις, κατοχή, στρατιωτικές περιπέτειες και η πολιτική των μεγαλοϊδιοκτητών, του στρατού και της αυλής άφησαν το κρατικό χρέος να φουσκώνει και να καταλήξει το 1893 σε μια πρώτη κρατική πτώχευση. Η βαθιά οικονομική κρίση οδήγησε τους πολίτες σε μαζική έξοδο: στα χρόνια 1890-1914 μετανάστευσε το ένα έκτο του ελληνικού πληθυσμού, κυρίως προς τις ΗΠΑ και την Αίγυπτο.

Η τότε δομή των χρεών διαβάζεται σε μεγάλο βαθμό όπως η σημερινή δομή του ελληνικού χρέους: «Από τα 770 εκατομμύρια χρυσά φράγκα, που ήταν απαραίτητα ως δάνεια, έτσι ώστε το ελληνικό κράτος να παραμείνει ζωντανό, μόνο 6% θα δίνονταν για επενδύσεις στον παραγωγικό τομέα, ενώ τα υπόλοιπα θα δίνονταν για στρατιωτικά έξοδα, στρατιωτικές αποζημιώσεις και για κάλυψη του μόνιμου ελλείμματος του προϋπολογισμού».

Για το κράτος-παρία Ελλάδα πριν από 110, πριν από 90 και πριν από 80 χρόνια υπήρχε μια δοκιμασμένη «λύση», για να ξεφύγει φαινομενικά από την κρίση. Αυτή περιελάμβανε, ότι η χώρα κατά κάποιο τρόπο κατ' εντολή των πιστωτριών τραπεζών θα έμπαινε σε στρατιωτικές περιπέτειες. Το 1897 η Ελλάδα έκανε μια εκστρατεία ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία οδήγησε σε στρατιωτική καταστροφή και σε διεθνή έλεγχο των οικονομικών του ελληνικού κράτους. Το 1919 οι Έλληνες στρατιώτες χρησιμοποιήθηκαν σαν αστυνόμοι της Αντάντ ενάντια στη νεαρή ρωσική επανάσταση στην Ουκρανία. Στα 1920-1922 ο ελληνικός στρατός έκανε εκστρατεία ενάντια στην νεαρή αστική τουρκική επανάσταση. Αυτή έληξε με την Μικρασιατική Καταστροφή: 1,2 εκατομμύρια Ελληνίδες και Έλληνες εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη σημερινή Τουρκία και να εγκατασταθούν – κυρίως – στην Ελλάδα.

Το 1932 προέκυψε – σαν όψιμο αποτέλεσμα αυτών των εκστρατειών και σαν επακόλουθο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης – η δεύτερη κρατική πτώχευση. Η Ελλάδα έλαβε νέα δάνεια μόνο με υπέρογκα επιτόκια και με την προτίμηση των Βρετανών επενδυτών. Το μοντέλο των υπέρογκων τόκων είναι, παρεμπιπτόντως, και το μοντέλο του Απρίλη 2010. Αυτό που έχει αλλάξει μόνο είναι η προέλευση των πιστωτών: σήμερα είναι κυρίως Γάλλοι, Ελβετοί και Γερμανοί πιστωτές, εκείνοι που έχουν στα βιβλία τους τα ελληνικά εξωτερικά χρέη.

 

Εγκλήματα πολέμου και αποζημιώσεις

 

Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα, τα SS και η Βέρμαχτ διέπραξαν βαρύτατα εγκλήματα πολέμου. Ο συνολικός αριθμός των θυμάτων από τον άμαχο πληθυσμό εκτιμήθηκε γύρω στις 160.000. Ανάμεσα τους, 60.000 Έλληνες Εβραίοι, οι οποίοι απελάθηκαν και δολοφονήθηκαν. Επίσης, πέθαναν 300.000 άνθρωποι από την πείνα και το κρύο, γιατί οι Γερμανοί κατακτητές επέταξαν τις σοδειές. Χίλια επτακόσια χωριά και 400.000 σπίτια καταστράφηκαν και 1,2 εκατομμύρια Ελληνίδες και Έλληνες έμειναν άστεγοι. 
Το 1946 υπολογίστηκε το ύψος των αποζημιώσεων που δικαιούται η Ελλάδα από τις νικητήριες δυνάμεις στα επτά εκατομμύρια δολάρια. Με σημερινές αξίες, αυτό είναι πάνω από 50 εκατομμύρια ευρώ -χωρίς τους απαραίτητους τόκους.

Η συμφωνία του Λονδίνου για τα χρέη το 1953 κατέληξε ότι οι αποζημιώσεις θα μπορούσαν να δοθούν με ένα ειρηνευτικό συμβόλαιο μετά από την γερμανική επανένωση. Το 1959, το πρώην «πολεμικό διοικητικό συμβούλιο» της Θεσσαλονίκης συνέλαβε και καταδίκασε τον Μαξ Μέρτεν, ως υπεύθυνο για την απέλαση και εξολόθρευση των Εβραίων αυτής της πόλης. Τότε, υπήρχε ο κίνδυνος να υπογραφεί κάποια συμφωνία ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας και μέσω αυτής να γίνει μία de facto αναγνώριση του καθεστώτος της Ανατολικής Γερμανίας από την Αθήνα. Για να εμποδιστεί αυτό και για να απελευθερωθεί ο Μέρτεν, η Βόννη το 1961 παρείχε μια «πληρωμή επανόρθωσης», ύψους 115 εκατομμυρίων μάρκων. Η Αθήνα έστειλε τον Μέρτεν στη Δυτική Γερμανία, όπου -με την συμφωνία της κυβέρνησης της Βόννης- θα δικαζόταν ενώπιον γερμανικού δικαστηρίου, αλλά αυτό δεν έγινε ποτέ.

Για την κυβέρνηση της Βόννης, η συμφωνία του 1961 ήταν μια επικερδής επιχείρηση. Από εδώ και πέρα μπορούσε να ισχυριστεί ότι το θέμα των αποζημιώσεων έχει «κλείσει». Ωστόσο, ούτε ο χαρακτήρας της συμφωνίας ούτε το ύψος της πληρωμής δικαιολογούν μία τέτοια ερμηνεία.

Με την επανένωση του 1990, το θέμα των αποζημιώσεων τέθηκε ξανά στη δημόσια ημερήσια διάταξη. Οι εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις και οι ελληνικοί σύνδεσμοι των θυμάτων πρόβαλαν εκ νέου τις απαιτήσεις τους. Ακόμα η ελληνική δικαιοσύνη έκρινε δίκαιες αυτές τις απαιτήσεις. Ήταν τότε που η ελληνική κυβέρνηση (σε μεγάλο βαθμό εξαρτώμενη από τη γερμανική εύνοια) άρχισε να επεμβαίνει κάθε φορά την τελευταία στιγμή και να αποτρέπει μία -ήδη εγκεκριμένη από το ανώτατο ελληνικό δικαστήριο-δήμευση γερμανικής περιουσίας στην Αθήνα, με την οποία θα δηλωνόταν η αξίωση για αποζημιώσεις. […]

 

Με απάτη στην Ευρωζώνη;

 

Στην αρχή του εγχειρήματος του Ενιαίου Νομίσματος υπήρχαν από την πλευρά της γερμανικής κυβέρνησης δύο στόχοι: από τη μια θα έπρεπε ο χώρος στον οποίο θα ισχύει το κοινό νόμισμα να είναι κατά προτίμηση μεγάλος. Με αυτό τον τρόπο θα δημιουργούνταν μια σίγουρη μεγάλη αγορά για τις γερμανικές εξαγωγές, όπου με την καθιέρωση αυτού του κοινού νομίσματος σε όλες τις χώρες της ζώνης του ευρώ, δεν υπάρχει πια η δυνατότητα της νομισματικής υποτίμησης. Από την άλλη πλευρά υποχρεούνται όλα τα μέλη της ζώνης να ακολουθήσουν μια αυστηρή οικονομική πολιτική – αν χρειαστεί και στην πλάτη των πληθυσμών τους. Από εκεί προέρχονται τα «κριτήρια του Μάαστριχτ», με τα οποία το ετήσιο έλλειμμα δεν επιτρέπεται να υπερβαίνει το τρία τοις εκατό του ΑΕΠ και τα συνολικά δημόσια χρέη το 60% του ΑΕΠ. Στην πραγματικότητα και τα δύο κριτήρια καταπατήθηκαν από την αρχή – και όχι μόνο από την Ελλάδα. Για παράδειγμα το δημόσιο χρέος της Ιταλίας ή του Βελγίου ήταν ήδη από την εισαγωγή του ευρώ περίπου 100% – παρόμοιο με το ελληνικό.

[…] Το διάστημα 1979-1993 η δραχμή υποτιμήθηκε γύρω στο 86%. Αυτό σημαίνει ότι οι τιμές για τα γερμανικά εξαγώγιμα προϊόντα σχεδόν διπλασιάστηκαν. Από την εισαγωγή του ευρώ δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί πια αυτό το μέσο, όπως και για τις άλλες οικονομικά αδύναμες χώρες της Ευρωζώνης. Η ικανότητα ανταγωνισμού της Ελλάδας μειώθηκε δραστικά. Αυτό επιδεινώθηκε όταν η κυβέρνηση του Βερολίνου – με την υποστήριξη των γερμανικών συνδικαλιστικών ηγεσιών – προώθησε μία πολιτική «παγώματος των μισθών» στο εσωτερικό, συνοδευόμενη με μία επιθετική πολιτική προώθησης των εξαγωγών.

[…] Όταν μπήκε η Ελλάδα στην ΕΕ (τότε ακόμα Ευρωπαϊκή Κοινότητα), εξάγονταν παραπάνω προϊόντα και υπηρεσίες από ό,τι εισάγονταν. Από το μέσο της δεκαετίας του '90 ο προϋπολογισμός είναι ελλειμματικός. Το 2009 το έλλειμμα έφτασε το 10% του ελληνικού ΑΕΠ. […]

Το πολλές φορές υποσχόμενο ειδύλλιο μίας περισσότερο ή λιγότερο αρμονικής «ευρω-οικογένειας» έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την πραγματικότητα. Αντίθετα, η ευρω-οικογένεια είναι ένα κλαμπ πανίσχυρων οικογενειακών αρχηγών, με μία σαδομαζοχιστική καγκελάριο στην κορυφή, οι οποίοι εκμεταλλεύονται τους σχετικά αδύναμους από τα «οικογενειακά μέλη» και σαν αποτέλεσμα αναπτύσσουν τη συνεχώς αυξανόμενη εξάρτηση των μικρότερων χωρών μελών στην δικιά τους βάση δύναμης. Σε αυτή την οικογένεια η κακοποίηση είναι δομικά προαπαιτούμενη.

«Αθηναϊκές ασκήσεις για το σπίτι» ή «Η τρίτη κρατική πτώχευση σε δόσεις».

Όταν η καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ απαίτησε από την Ελλάδα να κάνει τώρα «τις ασκήσεις της», αυτό σημαίνει πολύ συγκεκριμένα μία ευρεία κοινωνική αποψίλωση: Απαιτούμενα, εκτεταμένα και ήδη εφαρμοζόμενα είναι η αύξηση των συνταξιοδοτικών ορίων ηλικίας, η μεγάλη αύξηση του ΦΠΑ, η μείωση του αριθμού των εργαζομένων στο δημόσιο τομέα, καθώς και ένα εκτεταμένο πρόγραμμα ιδιωτικοποίησης της μέχρι τώρα δημόσιας ιδιοκτησίας.

Έτσι θα επιδεινωθεί η ελληνική κρίση εν μέσω της παγκόσμιας κρίσης, το έλλειμμα θα φτάσει στα ύψη και το χρέος θα μεγαλώσει.

Από τις αρχές του 2010 επιταχύνεται στην Ελλάδα η μείωση του ΑΕΠ. Ο κίνδυνος μίας – τώρα τρίτης – κρατικής πτώχευσης είναι ρεαλιστικός, ακόμα και όταν, το 2010, εισρεύσουν τα συμφωνηθέντα εντός της ΕΕ 45 εκατομμύρια ευρώ και τα δάνεια του ΔΝΤ, και όταν στα επόμενα δύο χρόνια -όπως έχει ήδη συμφωνηθεί εντός της ΕΕ- έρθουν παρόμοια νέα δάνεια. Οι τόκοι των νέων δανείων είναι ομολογουμένως υψηλοί. Οι πιστώτριες χώρες και τράπεζες θέλουν έτσι να πετύχουν να παραμείνει η Ελλάδα μία αγορά για τις εξαγωγές τους. Θέλουν να βγάλουν κέρδος από τα δάνεια και με αυτόν τον τρόπο να ενισχύσουν την ελληνική εξάρτηση. […]

Έτσι, η Αθήνα λαμβάνει εκ νέου χαρακτήρα ημιαποικίας, σαν αυτές που υπήρχαν σε παλαιότερους καιρούς, και σαν αυτή που υπάρχει ήδη στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Αυτό, στο πλαίσιο των νέων δανείων της ΕΕ και του ΔΝΤ, είναι ένα είδος οικονομικού πραξικοπήματος μέσω της ΕΕ. 
Κατά τα άλλα, η στάση των κυρίαρχων κρατών της ΕΕ προς την Ελλάδα χρησιμεύει και ως παράδειγμα ενάντια στον λαό των δικών τους χωρών. Ο τυπικά αριστερός, Έλληνας αρχηγός της κυβέρνησης, πρέπει να εξαναγκαστεί, να επιβάλλει στο λαό του ένα μάθημα σοκ και δέους. Αλλιώς απειλείται με νέα δικτατορία. Ο επικεφαλής οικονομικών θεμάτων στη Ζιντόιτσε Τσάιτουνγκ, Νικολάους Πάιπερ, δήλωσε τα εξής (με σαφή αναφορά στην τελευταία δημοκρατική κυβέρνηση πριν από τη δικτατορία του ναζιστικού κόμματος): «[Η κατάσταση] μπορεί να περιγραφεί με μια ιστορική αναλογία (…) Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Γεώργιος Παπανδρέου βρίσκεται σε παρόμοια θέση με τον Χάινριχ Μπρούνινγκ, τον τελευταίο λίγο-πολύ δημοκρατικά εκλεγμένο καγκελάριο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Στη συλλογική σκέψη των Γερμανών, ο Μπρούνινγκ έχει μείνει ως ο πολιτικός, του οποίου η πολιτική, με τα δραστικά μέτρα περικοπών, επιδείνωσε την παγκόσμια οικονομική κρίση και διευκόλυνε την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία […]».

 

Έξοδα εξοπλισμών

 

Στο πλαίσιο της τόσο έντονης συζήτησης σχετικά με το ελληνικό πρόγραμμα λιτότητας υπάρχει ένας τομέας που δεν εμφανίζεται: τα ελληνικά έξοδα εξοπλισμών. Το αντίθετο: πρόκειται για μια παλιά μορφή εξάρτησης, η οποία έχει ενταθεί με τη νέα κρίση.
 Τη δεκαετία του '90 ξεκίνησε μια νέα φάση εξοπλιστικού ανταγωνισμού ανάμεσα στις δύο χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ, την Ελλάδα και την Τουρκία. Στο χρονικό διάστημα από το 1990 μέχρι το 2008, η Ελλάδα αγόρασε πολεμικό υλικό περίπου 75 εκατομμυρίων ευρώ. Οι εξοπλιστικές αγορές της Τουρκίας φτάνουν το διπλάσιο ποσό.

Η διαμάχη δεν οφείλεται μόνο στην πολεμική ιστορία των δύο χωρών. Είναι επίσης επίκαιρα πραγματική: το 1974 τουρκικά στρατεύματα κατέλαβαν τη Βόρεια Κύπρο και παραμένουν έως σήμερα ως δύναμη κατοχής. Τουρκικά πολεμικά αεροσκάφη κυκλοφορούν τακτικά πάνω από ελληνικά νησιά κοντά στις τουρκικές ακτές. Το τουρκικό ναυτικό περιλαμβάνει μεγάλο αριθμό αποβατικών σκαφών, τα οποία έχουν στρατιωτικο-τεχνικό νόημα μόνο σε περίπτωση απόβασης σε ελληνικά νησιά.

Το ΝΑΤΟ, στο οποίο είναι μέλη οι δύο χώρες, και η ΕΕ, στην οποία είναι μέλος η Ελλάδα και με την οποία συνδέεται η Τουρκία, δεν έχουν πάρει κανένα μόνιμο μέτρο για να διευθετήσουν αυτή τη σύγκρουση.

Ο λόγος είναι προφανής: Από αυτή τη σύγκρουση επωφελούνται οι σημαντικότερες δυνάμεις στην ΕΕ, πρώτα από όλες η Γερμανία και η Γαλλία. Σύμφωνα με την τελευταία αναφορά του SIPRI (Διεθνές Ερευνητικό Ινστιτούτο της Στοκχόλμης για την Παγκόσμια Ειρήνη) η Τουρκία είναι πρώτη στις εισαγωγές εξοπλισμού από την Γερμανία με 15,2%. Ακολουθεί η Ελλάδα με 12,9%.

Το 2009 το ποσοστό του ΑΕΠ για τα ελληνικά έξοδα εξοπλισμών ήταν 4,3%. Αυτό είναι σχεδόν το διπλάσιο του αντίστοιχου γερμανικού. Ακόμα πιο χτυπητή περίπτωση είναι η αγορά καινούριων όπλων. Ενώ ο ελληνικός πληθυσμός είναι το 0,2% του παγκόσμιου πληθυσμού, το ποσοστό της ελληνικής συμμετοχής στην παγκόσμια αγορά όπλων είναι το εικοσαπλάσιο (4% ή 3,2 εκατομμύρια ευρώ). Η Αθήνα παίρνει το μεγαλύτερο μέρος των όπλων της από τη Γερμανία και τη Γαλλία. […]

Στις αρχές του 2010, όταν ο Γερμανός υπουργός εξωτερικών Βεστερβέλε βρέθηκε στην Αθήνα για επίσημη επίσκεψη, προώθησε ένα μεγάλο συμβόλαιο για αγορά από την Αθήνα πολεμικών αεροσκαφών Eurofighter. Πρόκειται για τη συμφωνημένη αγορά 60 πολεμικών αεροσκαφών, αξίας περίπου 5 εκατομμυρίων ευρώ.

Όλα τα τωρινά μέτρα λιτότητας της ελληνικής κυβέρνησης εξοικονομούν για το 2010 4,8 εκατομμύρια ευρώ. Μόνο για την αγορά νέων εξοπλισμών, η «σοσιαλιστική» κυβέρνηση στην Αθήνα θα δώσει για το τρέχον έτος 2,8 εκατομμύρια. Δηλαδή, οι νέες αγορές όπλων αντιστοιχούν σχεδόν στο 60% της υποτιθέμενης εξοικονόμησης, η οποία σχεδιάζεται στον κοινωνικό τομέα.

Κεντρικό ρόλο στη βιομηχανία εξοπλισμών παίζει το συγκρότημα επιχειρήσεων της Siemens. Η Siemens AG είναι ο προμηθευτής της τεχνολογίας κυψελών καυσίμων στα υποβρύχια της HDW-Werft, που έχουν παραδοθεί στην Αθήνα. Η Siemens έχει ακόμα το 49% της κατασκευάστριας των πάντσερ KMW. Ο «σοσιαλιστής» Έλληνας αναπληρωτής υπουργός εθνικής άμυνας, Πάνος Μπεγλίτης, ανακοίνωσε το Μάρτιο του 2010: «Θα ανταποκριθούμε σε όλα τα εξοπλιστικά συμβόλαια, που έκλεισε η προηγούμενη κυβέρνηση». […]

 

Οικονομία βασισμένη στο «φακελάκι»

 

[…] Πράγματι ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας του ελληνικού κράτους διαμορφώθηκε από τη διαφθορά: οι πραγματικά κυρίαρχοι – οι πιστώτριες τράπεζες από τη Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία και τη Γερμανία, οι βιομηχανίες όπλων, που εξοπλίζουν την Ελλάδα και πάρα πολλές επιχειρήσεις πληρώνουν εδώ και δεκαετίες στους συνεταίρους τους στην Ελλάδα τεράστια ποσά που προορίζονται για «λάδωμα», για να επιτύχουν με αυτόν τον τρόπο τα δάνεια και τα μεγάλα συμβόλαια.

Το παράδειγμα της Siemens είναι εδώ προεξέχον: πρόκειται για γενικευμένη πρακτική, όπως έχει δείξει και η περίπτωση με το συγκρότημα της MAN και η θυγατρική της Ferrostahl. […]

Η οικονομία που βασίζεται στο «φακελάκι» λειτουργεί παρεμπιπτόντως και προς την αντίθετη κατεύθυνση. Μετά την πτώση της χούντας έγινε δυνατό να τεκμηριωθεί λεπτομερώς, ότι στα χρόνια από το 1967 μέχρι το 1974 πολλά άρθρα, φιλικά προς τη χούντα στις δυτικογερμανικές εφημερίδες όπως στη Welt, στη Stuttgarter Nachrichten, στη Nürnberger Zeitung και στο περιοδικό Report, είχαν πληρωθεί με «φακελάκι». Προέρχονταν από τη χούντα: οι αποδείξεις δημοσιοποιήθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του '70 – μετά την πτώση της χούντας. […]

 

Εναλλακτικές

 

Το – επίσης εισαγόμενο και επιβαλλόμενο – πρόγραμμα περικοπών δεν πρόκειται να δώσει τέλος μεσοπρόθεσμα στην ελληνική κρίση. Αυτή θα επιδεινωθεί περαιτέρω. Τα νέα δάνεια θα μεγαλώσουν την εξάρτηση της Ελλάδας, ιδιαίτερα αφού το επιτόκιο του 5% είναι υψηλό και αφού αυτά τα δάνεια είναι συνδεδεμένα στην πραγματικότητα με ένα είδος καταναγκαστικού καθεστώτος, μέσω της ΕΕ και του ΔΝΤ. Μία ελληνική κρατική πτώχευση με αυτούς τους όρους απλώς αναβάλλεται. Μία αποτελεσματική πολιτική για την εξουδετέρωση της κρίσης στην Ελλάδα, για την οποία η ΕΕ φέρει μεγάλη ευθύνη, πρέπει να έχει τα ακόλουθα τέσσερα στοιχεία:

Πρώτον: Απαραίτητη είναι μια συνεπής ειρηνευτική πολιτική:

καμιά αγορά καινούριων όπλων, μαζική μείωση των γενικών εξόδων εξοπλισμού και μια γενικευμένη ειρηνευτική πολιτική προς την Τουρκία, συμπεριλαμβανομένης μίας λύσης του Κυπριακού. Παράλληλα πρέπει να σταματήσουν οι εξοπλιστικές προμήθειες προς την Τουρκία.

Δεύτερον: Απαραίτητη είναι μια ριζική φορολόγηση μόνο των περιουσιών και των υψηλών εισοδημάτων.

Τρίτον: Τα ελληνικά χρέη πρέπει να μειωθούν δραστικά και να αναδιαρθρωθούν. Εδώ πρέπει να γίνει μια σωστή περικοπή των χρεών, γιατί, στην αντίθετη περίπτωση μιας άτακτης περικοπής, θα έχει δραστικές επιπτώσεις για όλη την Ευρώπη. Μία ελληνική κρατική χρεοκοπία θα ήταν το επόμενο στάδιο της παγκόσμιας κρίσης, η οποία θα ήταν απλά το προστάδιο για ακόμα μεγάλες χρεοκοπίες κρατών – όπως στην Πορτογαλία, την Ισπανία και προπάντων την Μεγάλη Βρετανία. Οι κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις μίας τέτοιας εξάπλωσης της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης δεν έχουν καν εκτιμηθεί.

Τέταρτο: Το γερμανικό πολεμικό χρέος πρέπει να πληρωθεί. Η Γερμανία πρέπει να ομολογήσει τα εγκλήματα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και να αποδεχτεί τα εξ αυτών χρέη. Αυτό περιλαμβάνει και την αποπληρωμή των αποζημιώσεων από τη Γερμανία, αν χρειαστεί, με τη σύμπραξη της Αυστρίας και της Ιταλίας.

 

Πηγή Ι: lunapark21.net,

Η μετάφραση από τα γερμανικά έγινε από το μέλος του μεταφραστικού project του Tvxs, Ανθή Κ..

 

Πηγή ΙΙ: Δευ 06/09/2010, tvxsteam,

http://tvxs.gr/news/έγραψαν-είπαν/ελληνικά-χρέη-γερμανικά-πάντσερ-ευρωπαϊκή-δικτατορία-και-οικονομία-βασισμένη-στο-

και Πηγή ΙΙΙ: Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 2010

Αυγουστίνος Καντιώτης

 

Του Απόστολου Παπαδημητρίου 

 

 

Ας ξεκινήσουμε από τους πρώτους. Ακόμη και μετά θάνατον επανέλαβαν τις κατηγορίες που κατά καιρούς είχαν εκσφενδονίσει εναντίον του κληρικού της Εκκλησίας Αυγουστίνου. Χωρίς αναφορά σε πηγές χωρίς επιφύλαξη για την ακρίβεια ή μη κάποιων ερπουσών φημών ανέφεραν δύο σημαντικότατες κατηγορίες εναντίον του, οι οποίες, με κριτήρια εκκλησιαστικά, οδηγούν στην χωρίς ενδοιασμούς καταδίκη του! Η πρώτη: Τα πολύ γνωστά στον λαό της Δυτικής Μακεδονίας συσσίτια υπέρ, κυρίως, πληγέντων εξ αιτίας της κατοχής και καταφυγόντων στην Κοζάνη χωρικών (1944) οργανώθηκαν ως αντιστάθμισμα στην επιρροή του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Έτσι γενικά γραφόμενο πιθανόν να οδηγήσει κάποιους στο συμπέρασμα ότι ίσως να έγιναν με τη στήριξη των κατακτητών! Είχαν προηγηθεί όμως τα εξής συμβάντα: Χριστούγεννα 1941, Ιωάννινα. Ο διάκονος Αυγουστίνος κηρύττει πατριωτικά στον μητροπολιτικό ναό παρουσία Ιταλών αξιωματούχων. Οι Ιταλοί ενοχλούνται, ο μητροπολίτης, για να τον προστατεύσει, του απαγορεύει το κήρυγμα, ο ίδιος αισθανόμενος ότι η παρουσία του στην πόλη δεν έχει νόημα, αφήνει τη μητέρα του εκεί και έρχεται στην Μακεδονία. Οι Ιταλοί σε έφοδο συλλαμβάνουν τη μητέρα του. Ο Αυγουστίνος στα γερμανοκρατούμενα Γιαννιτσά, όπου και χειροτονείται ιερομόναχος, πληροφορείται για το ένταλμα σύλληψης που εξέδωσαν εναντίον του οι Ιταλοί. Μετακινείται στη Θεσσαλονίκη, Κιλκίς, Βέροια, Έδεσσα, Φλώρινα. Οι συνεχείς μετακινήσεις μαρτυρούν ότι παντού ήταν ανεπιθύμητος. Στη Φλώρινα ελέγχει τον επίσκοπο, ο οποίος είχε καταφύγει για την προσωπική του ασφάλεια στην Αθήνα. (Υπήρξαν αρκετοί που τήρησαν την ίδια τακτική, πλην εκτός Ιεραρχίας ετέθησαν μόνο οι δύο επίσκοποι οι καταφυγόντες στο βουνό με τον ΕΛΑΣ). Ο επίσκοπος το πληροφορείται και απολύει τον Αυγουστίνο.

Μετατίθεται τότε στα ανταρτοκρατούμενα Γρεβενά, όπου αδυνατεί να μεταβεί, γι' αυτό και με απόφαση της Συνόδου τοποθετείται στην μητρόπολη Σερβίων και Κοζάνης, από την οποία ο μητροπολίτης  Ιωακείμ, ο "πνευματικός" ηγέτης του ΕΑΜ, είχε αποχωρήσει. Τα κηρύγματά του στη γερμανοκρατούμενη Κοζάνη ενοχλούν τον έξαρχο που τοποθετήθηκε στη θέση του μητροπολίτη. Η φήμη του εκρηκτικού και επικινδύνου εξαπλώνεται σύντομα στην πόλη, με αποτέλεσμα ο λαός να τον αντιμετωπίζει στην αρχή με άκρα επιφυλακτικότητα Τα κηρύγματά του όμως είναι εκείνα που μεταστρέφουν πολλούς κατοίκους της πόλης. Αλλά ακόμη και εκείνοι που τον αγάπησαν λυγίζουν κάποια στιγμή και του λένε: "Έχομε οικογένειες, δεν είναι δυνατόν να μοιραστούμε τον κίνδυνο που διατρέχεις από τις αρχές κατοχής". Και αυτό γράφτηκε σε πρακτικό. Κάποιοι άλλοι που ενοχλούνται από τα ελεγκτικά κατά των πλουσίων κηρύγματα διαδίδουν τη φήμη ότι είναι κρυπτοκομμουνιστής! Καταφέρνουν αυτοί και ο έξαρχος του απαγορεύει το κήρυγμα. Και τότε ο φλογερός ιεροκήρυκας άρχισε να κηρύττει προς τον λαό στον υπαίθριο χώρο ενός γκαράζ, όπου και έστησε την περίφημη "Εστία" συσσιτίων. Οι εχθροί του καταγγέλλουν τον "κόκκινο" παπά στις γερμανικές αρχές, ενώπιον των οποίων καλείται να απολογηθεί. Δεν αρνείται τότε ότι ο κατάλογος με 500 περίπου παιδιά συτιζόμενα στην Εστία και προερχόμενα από οικογένειες αριστερών φρονημάτων είναι ακριβής. Λίγο αργότερα συλλαμβάνεται και κρατείται. Ανακρίνεται από τον Γερμανό διοικητή, αλλά αφήνεται ελεύθερος χάρη στη θαρραλέα στάση του. Μάλιστα ο Γερμανός επισκέπτεται την Εστία και μένει εντυπωσιασμένος από το έργο, το οποίο επιτελείται εκεί! Ο Αυγουστίνος σώζεται από τον κίνδυνο εκ των συκοφαντών του στους Γερμανούς, διατρέχει όμως λίγο αργότερα μεγαλύτερο από τους εντόπιους συνεργάτες τους, τους ταγματασφαλίτες. Τον αναζητούν στην Εστία, ενώ αυτός βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη, προκειμένου να λάβει τρόφιμα από τον Ερυθρό Σταυρό. Ειδοποιείται να μην επανέλθει στην Κοζάνη και αυτός επανέρχεται. Καταζητείται από ταγματασφαλίτες και σώζεται φυγαδευόμενος από πρόσωπα που τον αγαπούν. Και όταν τελειώνει η κατοχή έρχονται να τον απειλήσουν κάποιοι από τους ευεργετηθέντες που κατέβηκαν από το βουνό στην πόλη. Πέφτει στη δυσμένεια τόσο του επανακάμψαντος μητροπολίτου Ιωακείμ, του οποίου γιγαντιαίος ανδριάντας δεπόζει στην κεντρική πλατεία της Κοζάνης, για δημαγωγικούς λόγους, αλλά και των ανδρών του ΕΑΜ, οι οποίοι θέλουν τα συσσίτια ως μέσο προπαγάνδας, λίγο πρίν από τη συμφωνία της Βάρκιζας. Και πάλι απειλείται η ζωή του. Ο Αυγουστίνος διαμένει στην οικία γυναίκας που είχε γυιό στις τάξεις των ανταρτών. Και όταν ένα βράδυ άνδρες της ΟΠΛΑ ζώνουν την οικία η αγαθή κυρία Άννα Χαλβατζή ξυπνά τον γυιό της Γιάννη και αυτός σώζει τον "εχθρό του λαού"! Το πόσο άξιζε η ανθρώπινη ζωή τότε είναι δύσκολο να το φανταστούμε οι νεότεροι σήμερα.

Το 1947 και ενώ υπηρετούσε την μητρόπολη Γρεβενών, επιστρετεύτηκε. Ο εμφύλιος πόλεμος εμαίνετο. Γι' αυτή την περίοδο εκτοξεύεται η δεύτερη, τρομερή αυτή τη φορά, κατηγορία: "Αναλάμβανε την "εξομολόγηση" αιχμαλώτων του Δημοκρατικού στρατού, δίνοντας πληροφορίες στα στρατοδικεία". Η σε εισαγωγικά θέση της λέξης εξομολόγηση μαρτυρεί μάλλον ανάκριση, καθώς δυσκολευόμαστε να δεχθούμε ότι οι συλληφθέντες προσέτρεχαν αυτοβούλως να εξομολογηθούν. Αν πάλι συνέβαινε αυτό, τότε η κοινολόγηση μυστικών εξομολογουμένου συνιστά βαρύτατο εκκλησιαστικό παράπτωμα, το οποίο επιφέρει την καθαίρεση του κληρικού ως αναξίου. Η κατηγορία γράφηκε στο παρελθόν, ξαναγράφηκε με αφορμή τον θάνατό του και διαχύθηκε σε ιστοσελίδες του διαδικτύου όπως η μεταδοτική νόσος. Αυτός λοιπός ο ήρωας της κατοχής που έπαιξε "κορώνα – γράμματα" τη ζωή του, όπως μαρτυρείται από πλήθος αυτοπτών μαρτύρων (παραπέμπω στο βιβλίο "Η αντίσταση της αγάπης" του π. Αυγουστίνου Μύρου, Θεσσαλονίκη 1985) υπήρξε τόσο τιποτένιος ή κατασυκοφαντείται από εμπαθείς πολέμιους της Εκκλησίας; Ο Αυγουστίνος αναμφισβήτητα υπήρξε πολέμιος της υλιστικής ιδεολογίας του κομμουνισμού, γι' αυτό και διέτρεξε κίνδυνο η ζωή του το 1945. Δεν υπήρξε όμως εχθρός των κομμουνιστών, οι οποίοι σε τοπικό επίπεδο οφείλουν, στο όνομα της εντιμότητας, να καταγγείλουν τη συκοφαντία, τουλάχιστον οι ευεργετηθέντες. Όσο για τους λοιπούς, τους ανέντιμους συκοφάντες, που δεν προέρχονται από τον κομμουνιστικό αλλά από τον λεγόμενο "δημοκρατικό" αστικό χώρο τον άκρως αντικομμουνιστικό και υπόδουλο στους ισχυρούς "προστάτες" μας, τους προκαλώ ενώπιον της εντιμότητας να αναζητήσουν ένα και μόνο στοιχείο δίκης, στο οποίο να αναφέρεται το όνομα Αυγουστίνος Καντιώτης ως πληροφοριοδότης των υπηρεσιών ασφάλειας του στρατού. Δεν έχουν το σθένος να αποδεχθούν ότι ο λασπολογούμενος υπήρξε σπουδαίος και στη συνέχεια, όταν κατήγγειλε τον βασιλιά Παύλο και τον πρωθυπουργό Καραμανλή για συμπάθεια προς τη μασονία! Δεν έχουν το σθένος να αποδεχθούν ότι δεν κατέστη άβουλο όργανο της χούντας, αν και εξελέγη από αριστίνδην Σύνοδο, καθώς ποτέ δεν έδειξε να παθιάζεται για την εκλογή του. Αποσιωπούν ότι η χούντα έστειλε γιατρούς στη Φλώρινα, για να γνωματεύοσυν ότι είναι τρελός. Δεν θέλουμε να παρεξηγηθούμε: Δεν υπήρξε αντιστασιακός, όπως οι λίγοι όντως αντιστασιακοί επί χούντας ούτε όπως οι πλείστοι μετά χούνταν. Υπήρξε ο ποιμένας που είχε ξεπεράσει πολλές από τις δικές μας μικρότητες.

Θα συνεχίσουμε.

                                                       "ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ", 6-9-2010 

Έφτασε το ΔΝΤ*

 

    Του Γιάννη Ποταμιάνου

 

 

Συναγερμός εργαζόμενοι

Τα λιοντάρια βγήκαν για κυνήγι

Αίμα ζεστό θα ρεύσει απόψε

                                    στη σαβάνα

Οι επιτετραμμένοι έφτασαν,

              γέμισε ο ορίζοντας

                               πειρατικές σημαίες

Τρέχουν οι Νενέκοι

              με υποκλίσεις

                                για καλωσορίσματα

 

Φέρνει πανικό το μαύρο σύννεφο

                   που σκέπασε τη χώρα

Βροντάει ο ουρανομήκης κεραυνός

μαρμαρυγές

                   στα φυλλοκάρδια

 

Ποιος δεν ακούει τώρα

                   τις οιμωγές των άνεργων;

Τ' αρίφνητα βελάσματα

                   στα σφαγεία των αμνών

 

Βγήκαν στις γειτονιές σεργιάνι,

                   οι εφιάλτες των ονείρων

Έπεσε το πέπλο της σιωπής

                   στις λαϊκές ταβέρνες

 

Βαρύ φορτίο για τον εργαζόμενο

                            η απελπισία

Τα όνειρα των συνταξιούχων

                           να σαπίζουν στα ταμεία

Και η ζωή στο αμόνι σπιθίζει,

καθώς τα σφυριά την χτυπούν

                             και μαλακώνει

 

Μα πώς να χωρέσει η ανθρωπιά

                      στους νέους κορσέδες

που σμίλεψαν οι σωτήρες μας

 

Δεν ντρέπομαι να το πω,

                      Όμως εγώ ελπίζω ακόμα

Καθώς είναι αδύνατο να κοροϊδέψουν

               τη ρημαγμένη νεολαία

                                     με ρετάλια δουλειάς

 

Θα σηκωθούν τα άδεια χέρια μας γροθιές

Να απαιτούν

                    το μερίδιο της φωτιάς

                                               που μας ανήκει

Υγρό φιλί η απελπισία μας

στα ξεραμένα χείλη της επανάστασης

 

Θα αστράψει στα άδεια μάτια μας

                            η αναπόφευκτη αγανάκτηση

Καθώς το δίκιο μας, κάρβουνο

                             ανίκητη  δύναμη

 στην ατμομηχανή της ιστορίας

 

Ας βιώσουμε τον πόνο μας

                           με αξιοπρέπεια,

Δεν θα πεθάνουμε μετρώντας το σκοτάδι

Το τέλος της εκμετάλλευσης

                                 νομοτέλεια

 Αλλά κι ο αγώνας μας ανάγκη  

 

     12 Αυγούστου 2010, Γιάννης Ποταμιάνος

 

Σημείωση:  Δ.Ν.Τ είναι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που μαζί με την Ευρωπαϊκή ένωση επέβαλαν τις συνθήκες βαρβαρότητας στις νέες εργασιακές σχέσεις και τους μισθούς πείνας για τους εργαζόμενους. Αρωγοί και πρωταγωνιστές σ' αυτή την επιβολή οι Νενέκοι   του δικομματισμού και τα παπαγαλάκια των εκμεταλλευτών μας, τα Μ.Μ.Ε.

Η ομολογία ενός αυτόχειρα

 

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

 

Ομολογώ λοιπόν, ενώπιον του χάρτινου αυτού εδωλίου αλλά και των ματιών σας που τόσο αγάπησα στο πρώτο αντίκρυσμα τους. Ομολογώ ενώπιον των αγγιγμάτων που αξιωθήκαμε σαν πατέρας με κόρες. Ομολογώ ενώπιον των κοριτσίστικων μυστικών που σεις πρώτες ψιθυρίσατε. Ομολογώ ενώπιον των αγωνιών που με πιασμένα χέρια απαλάμη με απαλάμη ζωγραφίσαμε στις ατέλειωτες παιδικές σας νύχτες. Ομολογώ ακόμη ενώπιον της αυστηρότητας που η πατρική μου αγάπη πρόσταξε κάμποσες φορές. Ομολογώ στις μικρές μας νυχτερινές συζητήσεις στην άκρη κάθε καλοκαιριού. Ομολογώ στα χάδια στα μαλλιά. Ομολογώ σ' ένα ακριβό φιλί στο μέτωπο. Ομολογώ πως δεν κατάφερα να αντισταθώ στην κρυφή γοητεία της εγκατάλειψης. Το λέω έτσι, ίσως γιατί ακόμη και τώρα μου είναι δύσκολο να ομολογήσω πως δεν τα κατάφερα. Κι αν τύχει και δείτε το κορμί μου να κρέμεται από τον πρόχειρο ιστό στο μαγαζάκι του πατέρα -καθώς λέγατε- μην πλανευτείτε με την ορθοστασιά. Ένα τσακισμένο σαρκίο απέμεινε, διπλωμένο σε δεκάδες κομμάτια που απλά ο θάνατος ξετσαλάκωσε για στερνή φορά.

Ομολογώ την ήττα μου και σαν έντιμος άνθρωπος και πατριώτης -που λέω πως υπήρξα στη ζωή μου- γυρεύω να πληρώσω ακέραιο το λογαριασμό. Πόσο κοστίζει η ολοσχερής ήττα ενός Έλληνα ανθρώπου σήμερα. Μια ζωή. Έναν θάνατο. Ένα σαρκίο το πολύ. Μια στατιστική που δεν θα αναφέρει κανείς. Ας φέρουν λοιπόν το λογαριασμό να ξελουρίσω όλες τις τσέπες της ζωής μου να αμειφθούν οι πιστωτές. Αυτό πράττω. Γεμίζω τις τσέπες τους με τη ζωή μου. Δεν έχω άλλο τίποτα πια να καταβάλλω.

Γνωρίζετε εσείς παιδιά μου, πως, στο κυνηγητό του αποτελέσματος, εγώ ποτέ δεν έβαλα πλάτη την ψυχή μου. Και ως εκ τούτου στη μακρυά σειρά όπου ο καθείς αρπάζει το κρυμμένο πορτοφόλι του μπροστινού του, εγώ ούτε στιγμή δεν μπήκα, ούτε γράφτηκα στις σχετικές λίστες αναμονής των κομμάτων, των εταιρειών και των δημοσίων σχέσεων. Ένα μαγαζάκι μοναχά απόχτησα, ίσα για να κουτσοβολεύω τον έρωτα μου στην ανθρώπινη απελευθέρωση και σε σας. Ένα μαγαζάκι για να διατηρώ την ελευθερία στη σχόλη και στη σχολή μου. Ένα μαγαζάκι και πέσανε χίλια τσακάλια για να λεηλατήσουνε τα λιγοστά έχει του. Ήρθαν καλόγνωμοι -έτσι μου φάνηκαν- κλητήρες να γυρέψουνε τα ράφια και το εμπόρευμα. Κι αντάμα τους δικολάβοι και χωροφυλάκοι να μαγαρίσουνε στα χαρτιά τους το όνομα μας. Ότι, λέει, τους οφείλουμε. Ήρθαν οι άνθρωποι του κράτους του ελληνικού να γυρέψουνε τους φόρους, ότι, λέει, το κράτος έπεσε έξω.  Ήρθαν ιδιοκτήτες όλο αγανάκτηση γυρεύοντας να πληρωθούνε -στο εντός τους- με την δική μου αναξιοπρέπεια. Λες κι ο δικός μου ευτελισμός θρέφει τις καταθέσεις τους. Ήρθαν κι οι τράπεζες να αρπάξουνε ότι αφήσανε οι άλλοι. Η τράπεζα είναι μια ομπρέλα που κλείνει στη βροχή, μου είπανε συνωμοτικά στ' αυτί. Ήρθανε κι οι πελάτες που ως τα χτες δρασκελίζανε φορτωμένοι τα απέναντι πεζοδρόμια να διαμαρτυρηθούνε ότι δεν έχω εμπόρευμα για να αγοράσουν. Κι η ίδια η πατρίδα που χρόνια τώρα τη βλέπω μοναχά να καμαρώνει στις μεγάλες λεωφόρους και στις τηλεοράσεις, σφύριξε αδιάφορα όταν βρέθηκε -ποιός ξέρει από ποια τύχη -στο στενό του μαγαζιού μου.  Κι' έτσι ταχύτατα κι ανέλπιστα το άδειο των ραφιών έριξε τη σκιά του στην ζωή μου. Αυτό το ίδιο άδειο που σε λίγο θα φωλιάζει στα ντουλάπια του σπιτιού μας. Ντρέπομαι να το πω, μα σαν πατέρας τούτες τις άγριες στερνές στιγμές ομολογώ πως όλες οι στερήσεις της ζωής μου ως τώρα, όλες οι προσπάθειες, τόσες προσπάθειες και τόσοι αγώνες, τόσες κούρασες, δεν φτάνουνε πια να θρέψουνε δυό ψυχές που την ευθύνη τους εγώ σαν πατέρας ανέλαβα. Πού να προσθέσω στο λογαριασμό κι άλλες ευθύνες για σχολειά και ρούχα κι ότι κοριτσίστικο ως χθές κρυφογελούσα ολόχαρος που αφειδώλευτα σκορπούσα για να μπορεί η ζωή σας να προχωρά παιδικά και ανέφελη.

Ομολογώ την ήττα μου. Την ήττα του προσώπου μου, των ιδεών μου και του τρόπου μου. Η ανταμοιβή και των τριών μας ήτανε τυλιγμένη σ' ένα χαρτί κατάσχεσης. Τι ειρωνεία! Εν ονόματι του ελληνικού λαού!   Τι ειρωνεία η ήττα ενός τρόπου που περήφανα εγώ ο ίδιος όριζα ως ελληνικό, η ήττα αυτή εντέλλεται, λέει, από τον ελληνικό λαό.

Γι' αυτό ευχή σας αφήνω, τις συμβουλές μου όλες να πετάξετε μακριά σας.

Να ξεμακρύνετε απ' την υπαρκτική πληρότητα που σπουδάζουμε στους χαμένους παραδείσους.

Και δεν χρειάζεται να σε ναυτολογήσει κανένας θάνατος για να περιπλεύσεις στη ζωή.

Η αγάπη είναι ένα απλό συνηθισμένο συναίσθημα. Δεν είναι τρόπος να υπάρξετε.

Σας συνιστώ να διεκδικήσετε με μανία το κάθε αποτέλεσμα. Η ηθική είναι το άλλοθι των αφελών, θα σας πούν, και δικαίως.  

Η ελευθερία είναι ανταλλάξιμο μέγεθος. Διεκδικήστε το μέγιστο ποσό για την εκχώρηση της.

Χαλαρώστε απολαμβάνοντας τις μεσημεριανές εκπομπές στην τηλεόραση.

Αφεθείτε στην πρωινή ραστώνη της αργοσχολίας παρακολουθώντας την κυρία Μενεγάκη.

Εγκαταλείψτε κάθε δημιουργική πρωτοβουλία και παρασυρθείτε στο γλυκό ρεύμα του παρασιτισμού που κυριαρχεί γύρω σας.

Διοριστείτε, αξιοποιώντας ακόμη και την πιο φτηνή εκδοχή σεξουαλικότητας.

Βολευτείτε στον αναπαυτικό καναπέ του σαλονιού σας και θαυμάστε την υπαινικτική δημοσιογραφία των μορφασμών του κυρίου Πρετεντέρη.

Αν όχι, θαυμάστε στην καθαρότητα της άρθρωσης του αργόσυρτου κυρίου Χατζηνικολάου.

Εκπλαγείτε με την αποκαλυπτική δημοσιογραφία του κυρίου Τριανταφυλλόπουλου.

Αποενοχοποιηθείτε με τις αντι-Life style εκπομπές του κυρίου Αναστασιάδη.

Καταχωνιάστε τις εσώτερες αγωνίες σας, στη Ζωή της Άλλης, στα Μυστικά της Εδέμ, στο Παρά Πέντε και τόσα άλλα.

Δηλώστε συμμετοχή -μα κυρίως εξαντλείστε εκεί τη συμμετοχή σας- στα τηλεπαιχνίδια των λογής-λογής ταλέντων και ουρλιάξτε το όνομα του ειδώλου που σας διασκεδάζει.

Απαλλαγείτε από τις αμφιβολίες για τις ικανότητες σας παρακολουθώντας τους δύσμοιρους απόκληρους στις εκπομπές της κας Καρβέλλα.

Ανακαλύψτε τον mainstream και cool εαυτό σας, στις απελευθερωτικές εκπομπές της κυρίας Μυρτούς Κόντοβα. Μιλήστε βρώμικα. Είναι ερεθιστικό.

Αν τρομοκρατηθείτε στο δελτίο ειδήσεων, καθησυχάστε από την συνηγορία του κυρίου Καψή.

Διαβάστε την εφημερίδα espresso ως υποκατάστατο της πρωινής κοινωνίας με τη γειτόνισα στην αυλόπορτα της πολυκατοικίας.

Διαβάστε ακόμη την Athens Voice για να σπάσετε οριστικά τα στερεότυπα των πατεράδων σας που για χρόνια σας καθήλωναν οut.

Πιείτε τον πρωινό σας freddo  στο dacapo, μελετώντας την Καθημερινή και το πάντα επίκαιρο άρθρο του κυρίου Παπαχελά.

Οργανώστε το πρώτο φθινοπωρινό σας week end με καλούς φίλους στην Αράχοβα.

Εκτονωθείτε στο πρωτοτράπεζο της Βανδή και λατρέψτε τη Θεά Βίσσυ.

Φορτώστε στο I phone όλα τα κομμάτια του Κουρκούλη και της Κελεκίδου.

Κάντε βόλτες στα πρωινά μαγαζιά του Κολωνακίου  και συνοδέψτε τον άντρα της ζωής σας στα εδεμικά τους σπήλαια.

Τη νύχτα γιατροπορέψτε το ανοργασμικό του κορμιού σας με αναρίθμητα σφηνάκια στο Γκάζι.

Υπερασπιστείτε τους προοδευτικούς που γυρεύουν να αλλάξουν την Ιστορία μας και εμπιστευτείτε τυφλά τους τεχνοκράτες κάθε είδους αφού εκείνοι γνωρίζουν.

Συγκατανέψτε θετικά με το κεφάλι στις τηλεοπτικές παρουσιάσεις του κυρίου Βγενόπουλου.

Σταθείτε στην ουρά για την προσμονή του εύκολου πλουτισμού μέσω των θαυμάτων και των μηχανών του κυρίου Κόκκαλη.

Φιλιώστε οριστικά με τους απέναντι γειτόνους. Τίποτα δεν χωρίζει τους λαούς. Δείτε το σχετικό σήριαλ πως είναι άνθρωποι κι αυτοί και βασανίζονται το ίδιο.

Ψηφίστε ΠΑ.ΣΟ.Κ., Ν.Δ., ΛΑΟΣ., ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. και ό,τι άλλο γουστάρετε απ' τους κυρίαρχους του παιχνιδιού με όσο πιο ευτελές κριτήριο φανταστείτε. Ακόμη και την υπέροχη γοητευτική φράντζα του νεαρού κυρίου Τσίπρα.

Μιμηθείτε την αθλητικότητα του Γεωργίου Παπανδρέου και το επιμελημένα ατημέλητο style της κας Μπιρμπίλη.

Κάντε την επανάσταση στο αδυνάτισμα.

Ερωτευτείτε σφοδρά το αποστειρωμένο πρόσωπο του κυρίου Παπακωνσταντίνου ή κάποιον με την στυφή αποφασιστικότητα των επιτηρητών.

Χαραμίστε κάποιες Κυριακές για δενδροφύτευση παρέα με τους ανθρώπους του Σκάι. Θα έχετε έτσι -εκτός των άλλων- και την οικολογική σας συνείδηση καθαρή.

Λησμονήστε τα λίγα ελληνικά σας επικοινωνώντας στην κατάλληλη greeklish γλώσσα με τους κατάλληλους ανθρώπους.

Λυπάμαι που εγώ δεν τα έπραξα σαν σώφρων οικογενειάρχης άνθρωπος όλα τούτα. Και βρέθηκα τώρα ηττημένος να κοιτώ τα άδεια ράφια. Εδώ στο μαγαζάκι του πατέρα. Δεν έχω παιδιά μου άλλο μερτικό ψυχής να το ξοδέψω για να αναστήσω και να αναστηθώ. Τώρα που όλα τα όνειρα ματαιωθήκανε οριστικά κι η αξιοπρέπεια μου σέρνεται γυμνή στο πάτωμα περιπαίζοντας τα γκρίζα ίχνη που άφησαν οι κατασχεμένες προθήκες. Τώρα που έτσι αίφνης μου φάνηκε πως και η ίδια η πατρίδα, κατάντησε κι αυτή σαν το λεηλατημένο μαγαζάκι μου. Δεν υπάρχει πια απάγκιο να βαστηχτούν οι άνθρωποι του καιρού μου.

Γι' αυτό ομολογώ την ήττα μου και σας αποχαιρετώ με μια μοναχά παράκληση.

Αν στο τέλος, αν κάποια στιγμή, αν, αν οι αγωνίες σας, γεννούν ιδέες και προτάσεις για το αύριο, κρύψτε τις στη πιο βαθιά γωνία της καρδιάς σας.  Αν ο νους σας σπαρταράει για λευτεριά φυγαδέψτε τις σκέψεις σας. Κι αν το είναι σας συγκινείται ακόμη στο χώμα που πατάει το κορμί σας, λουφάξτε τις δονήσεις ανάμεσα στα στήθια σας. Εκεί που θα προσδοκούν να βυζάξουν οι αγέννητοι σήμερα  Έλληνες.  Κι αν όλα τούτα τα όμορφα κι αληθινά σας πέσουνε κανά βράδυ του χειμώνα αλλόκοτα περίσσια και βαριά, στείλτε τα διπλωμένα σε μια σκέψη, κατά κει πάνω που θα αναπαύεται ο πατέρας σας. Θα είναι κι αυτό μια κάποια παρηγοριά.

 

Σας γλυκοφιλώ και σας ζητώ να με συγχωρέσετε για το λίγο μου.

Ο πατέρας σας. Γ.Χ.Κ.

 

Και για την αντιγραφή

ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΔΡΟΥΛΙΔΑΚΗΣ, 04.09.10

Περί αναπλήρωσης και άλλων δαιμονίων…

 

της Ρόζας Μαριάτου*

 

Λίγο πριν το κουδούνι χτυπήσει οι αδιόριστοι εκπαιδευτικοί περιμένουν τις κλήσεις αναπληρωτών με μεγάλη αγωνία, ενώ πλήθος ερωτημάτων που αφορούν τον τρόπο και τους όρους πρόσληψής τους μένουν μέχρι αυτή τη στιγμή αναπάντητα…. και μάλλον όχι τυχαία

Ερωτήματα που απαιτούν την άμεση τοποθέτηση της Υπουργού Παιδείας:

 

 Για τον τρόπο πρόσληψης:

 

 *  Οι κλήσεις αμω και ακω θα γίνονται ταυτόχρονα ή θα προηγηθούν οι ακω;

*  Θα διευκρινίζεται σε κάθε περίπτωση αν κάποιος προσλαμβάνεται ως ακω ή ως αμω καθώς και οι ώρες του ή θα προσλαμβάνεται και στη ΔΔΕ/ΔΠΕ θα μαθαίνει την …τύχη του;

*  Θα διασφαλίζονται οι ψηλότερα στους πίνακες που θα κληθούν ως  αμω να έχουν πλήρες ωράριο (15ωρες) και όσο κατεβαίνουμε στους πίνακες να μειώνονται οι ώρες ή θα είναι λόττο, ό,τι σου κάτσει κι αν σου κάτσει;

*  Πώς θα γίνεται η συμπλήρωση του ωραρίου του αμω… από την κεντρική υπηρεσία του Υπ.Παιδείας ή από τον Διευθυντή Εκπαίδευσης της περιοχής στην οποία θα προσληφθεί και με τι κριτήρια;

*  Θα αναρτώνται στη σελίδα του Υπ. Παιδείας οι τροποποιήσεις/συμπληρώσεις του ωραρίου των αμω ή θα το μαθαίνει μόνο ο αμω, άντε και η φουκαριάρα η μανούλα του;

 Είναι ολοφάνερο ότι σε περίπτωση που έχουμε παράλληλη κλήση ακω και αμω η σειρά στους πίνακες καταστρατηγείται πλήρως, ενώ ο κίνδυνος να εγκλωβιστεί κάποιος αμω σε περιοχή που δε θα καλέσει ακω είναι μεγάλος.

Αν μάλιστα όλοι καλούνται ως αναπληρωτές και ο διαχωρισμός των ακω από τους αμω γίνεται στη Διεύθυνση τότε … πεδίον δόξης λαμπρό για όσους έχουν μπάρμπα στην Κορώνη!

Η ανακοίνωση του αριθμού των αναπληρωτών χωρίς να διευκρινίζεται πόσοι εξ αυτών θα είναι αμω και πόσοι ακω μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το υπουργείο σχεδιάζει τα χειρότερα ή δεν έχει κάνει κανέναν σχεδιασμό -εξίσου καταστροφικό- και η ζωή 26.000 αδιόριστων  εκπαιδευτικών βρίσκεται στα χέρια επικίνδυνα ανεύθυνων ατόμων.

 

Για καθήκοντα, μισθό και ασφάλιση του αναπληρωτή μειωμένου ωραρίου

 

*  Θα πρέπει ο αμω να πηγαίνει καθημερινά στο σχολείο εφόσον θα έχει και εξωδιδακτικά καθήκοντα ή μόνο τις ημέρες που έχει μάθημα;

*  Οι ώρες που θα απασχολείται σε εξωδιδακτικές εργασίες θα είναι ανάλογες των ωρών που προσλήφθηκε ή στη βούληση του Διευθυντή;

*  Πώς θα υπολογίζεται ο μισθός του, με βάση τις ώρες διδασκαλίας ή και τις ώρες απασχόλησης σε εξωδιδακτικές εργασίες; Θα του αναγνωρίζονται τα χρόνια προϋπηρεσίας και όλα τα επιδόματα;

*  Θα έχει πλήρη ασφάλιση ή τα ένσημα θα είναι αναλογικά των ωρών διδασκαλίας (πχ τα 6/21 των ενσήμων ενός ακω;) ή των ημερών παρουσίας του στο σχολείο;

*   Θα πληρώνεται σε σταθερή, μηνιαία βάση;

*  Γιατί μόνο στην περιοχή που προσελήφθηκε ως αμω θα μπορεί  κάποιος να εργαστεί ως ακω και όχι σε όλες όσες έχει δηλώσει στην αίτησή του; Μπορεί ένας αδιόριστος να κληθεί ως αμω σε μια περιοχή η οποία τελικά να μην δώσει κενά ακω και να εγκλωβιστεί εκεί ενώ στις υπόλοιπες προτιμήσεις του να υπάρξουν κενά ακω και να δοθούν τελικά σε αδιόριστους χαμηλότερα στους πίνακες; Ποιος και πώς διασφαλίζει ότι δεν θα υπάρξουν «μαγειρέματα»;

 Είναι φανερό ότι στο «νέο» σχολείο η ωρομισθία δεν καταργήθηκε. Τουναντίον μάλιστα, αγριεύει και θεριεύει! Η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας επινοώντας τον αναπληρωτή μειωμένου ωραρίου – κατά κόσμον ωρομίσθιο πολυτελείας – αυτό που βασικά επιδιώκει είναι η διεύρυνση των ελαστικών μορφών εργασίας και η υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης. Σήμερα, ο ένας στους πέντε εκπαιδευτικούς θα είναι υποαμειβόμενος και χωρίς πλήρη εργασιακά δικαιώματα!

 Περισσότερο εξαθλιωμένοι από όλους βέβαια θα είναι όσοι προσληφθούν ως ωρομίσθιοι με τετράωρα. Με μισθό γύρω στα 160 ευρώ το μήνα και χωρίς ασφάλιση και χωρίς ταμείο ανεργίας, οι απόλυτοι πληβείοι της εκπαίδευσης. Μέχρι και πέρσι εργάζονταν εξαγοράζοντας προϋπηρεσία για το μόνιμο διορισμό. Σήμερα η μοριοδότηση της προϋπηρεσίας θα είναι το μέγιστο 0,15 μόρια για την πρωτοβάθμια και 0,18 για τη δευτεροβάθμια. Μόνο η γεωμετρικά αυξανόμενη  ανεργία θα αναγκάσει πλέον κάποιον να δεχθεί να εργασθεί ως ωρομίσθιος.

 Στην εξαγγελία, όμως, τόσων ωρομισθίων με τετράωρη εργασία φαίνεται και η πρόθεση της Α. Διαμαντοπούλου να ακολουθήσει τη συνήθη τακτική του σπασίματος κενών αναπληρωτών σε θέσεις ωρομισθίων. Με ακω, αμω και ωρομίσθιους στο οπλοστάσιό της και καθότι τα κενά σύμφωνα με τον νόμο 3848 θα υπολογίζονται σε ώρες ανά σχολείο έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι το σπάσιμο των κενών θα γενικευθεί, ενώ ο έλεγχος από πλευράς μας θα είναι πολύ δυσκολότερος, πόσο μάλλον αν δεν ανακοινώνεται ότι κάποιος προσλαμβάνεται ως ακω ή αμω.

Όλοι οι συνάδελφοι, αδιόριστοι και διορισμένοι, να επαγρυπνούν και να καταγγέλλουν αμέσως τέτοια περιστατικά.

Όλα τα κενά πρέπει να καλυφθούν πριν το άνοιγμα των σχολείων και οι εκπαιδευτικοί να περιμένουν τους μαθητές στην τάξη.

Να μην προσληφθεί κανένας αναπληρωτής μειωμένου ωραρίου και να αποσυρθεί ο αντιεκπαιδευτικός νόμος 3848.

Σε κάθε περίπτωση τα κενά να αθροίζονται σε επίπεδο Διεύθυνσης και σε περίπτωση που κληθούν αναπληρωτές μειωμένου ωραρίου οι προσλήψεις τους να επακολουθήσουν τις προσλήψεις αναπληρωτών πλήρους ωραρίου, ενώ να τροποποιηθεί άμεσα ο ισχύων περιορισμός και ο αμω να μπορεί να προσλαμβάνεται ως ακω σε όλες τις περιοχές που έχει δηλώσει. Μόνο με τον τρόπο αυτό μπορεί να διαφυλαχθεί η σειρά κατάταξης στους πίνακες αναπληρωτών και η διαφάνεια των προσλήψεων.

 

* Η Ρόζα Μαριάτου είναι Φυσικός, Χρόνια ωρομίσθια εκπαιδευτικός, Αναπληρώτρια εκπαιδευτικός στο ΓΕλ Αγ. Τριάδας Αργολίδας, Μέλος του ΔΣ της Πανελλήνιας Ένωσης Αδιόριστων Εκπαιδευτικών

 

 

Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΠΑΠΠΑ (δεν υπάρχει!!!!!)

 

Της Στεφανίας Λυγερού

 

 

ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥΣ Σ' ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΝ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΟΥΝ ΤΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ!!!!!!!!

Η επιστολή που έστειλα σε όλους τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ: Τώρα θα μας φτιάξετε τα πράγματα. Τώρα, πριν τις εκλογές. Ή θα μας τα φτιάξετε πριν τις εκλογές ή τον ΚΑΝΕΝΑ θα ψηφίσουμε και άντε να δούμε μετά πώς θα κάνετε πράξη τα του μνημονίου (βλ. Καλλικράτη – ευχαριστώ κ. Πρωτόπαππα). Είναι ήδη συμφωνημένο. Χορτάσαμε υποσχέσεις. Είδαμε τα αποτελέσματα. Θα κάνετε τις συσκέψεις σας, θα βρείτε τους υπεύθυνους για κάθε θέμα και θα μας τα φτιάξετε. Τώρα πριν τις εκλογές.

1. Να λήξετε το θέμα της Πάρνηθας. Να ξαναφτιάξετε το δάσος, να ξαναφτιάξετε όλα μας τα δάση. Να μην υπάρξει ποτέ άλλοτε καμία εξαίρεση, σε κάθε περίπτωση να ισχύει το άρθρο 24 του Συντάγματος.

2. Να μπορώ να έχω πρόσβαση στους εκπροσώπους μου, να μπορώ να δηλώσω τη διαφωνία μου στις όποιες κινήσεις σας. Να μπορώ να εισακουστώ. 3. Να διορθώσετε τους νόμους, να κλείσετε όλα τα παραθυράκια. Οι νόμοι να είναι τέτοιοι ώστε ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ -χωρίς καμία εξαίρεση- να δικαιώνεται το δίκαιο.

4. Να καταδικαστούν όλοι οι πολιτικοί που πληρώθηκαν, έκλεψαν ή έκαναν πράξεις για προσωπικό όφελος και όχι για το καλό της χώρας. Να καταδικαστεί όχι μόνο αυτός που έλαβε την εντολή, αλλά και αυτός που την έδωσε. (Άντε να δούμε θα μείνει κανένας σας).

5. Να καταδικαστεί ο Πρόεδρος της Τράπεζας της Ελλάδος και όλοι όσοι συμμετείχαν στην δολοπλοκία, για την εντολή που έδωσε για το Τ + 10. Να πληρώσουν όλοι αυτοί από την τσέπη τους ολόκληρο το ποσό με το οποίο ζημίωσαν τη χώρα.

6. Να βρείτε τρόπο να σταματήσετε τα επιτόκια δανεισμού, για να μην πληρώνουν και τα δισέγγονά μας τις τωρινές, δικές σας, λάθος κινήσεις.

7. Λέτε ότι εμείς οι πολίτες φοροδιαφεύγουμε, παίρνουμε παράνομα άδειες, παραβαίνουμε τους νόμους τους συντάγματος, κλέβουμε τα ταμεία, και γι' αυτό πρέπει ΕΜΕΙΣ να πληρώσουμε την κρίση. Κάποιος από την Πολιτεία μιζώνεται για να μπορεί ο πολίτης να φοροδιαφεύγει, να παρανομεί, να κλέβει. Αν δεν του επιτρεπόταν δηλαδή, ΔΕΝ θα το έπραττε. Βρείτε και τιμωρείστε αυτούς που το επιτρέπουν. Αυτούς που αμείβονται αδρά για να το επιτρέψουν.

8. Βρείτε την διαρροή των χρημάτων μας και σταματήστε την. Όλες οι δημόσιες υπηρεσίες είναι ελλειμματικές ΟΧΙ επειδή εμείς οι πολίτες -ως πελάτες- δεν πληρώνουμε, αλλά γιατί τα χρήματά μας κάποιος τα παίρνει από πίσω. ΔΕΝ θα πληρώσουμε εμείς παραπάνω για το έλλειμμα. Όσα και να πληρώσουμε ποτέ δεν θα καλυφθεί. Όσο περισσότερα θα πληρώνουμε εμείς τόσο περισσότερα από πίσω θα παίρνουν.

9. Θέλετε ιδέα για βιντεάκι για να κάνετε εμάς υπεύθυνους ενάντια στην φοροδιαφυγή; Έχω ένα γιο 11 χρονών. Αν θέλω να μάθει κάτι, να του δώσω ένα ηθικό δίδαγμα, ΤΟ ΚΑΝΩ ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΑ ΕΓΩ.

10. Να φτιάξετε δημόσιες επιχειρήσεις αντί να τις ξεπουλάτε, που έμεινε η χώρα άνεργη και περιμένει από εμάς να τη συντηρήσουμε.

11. Να κάνει ο καθένας σας καλά την δουλειά του για να μην χρειάζεται να την κάνουμε εμείς (τόσο λίγοι άνθρωποι κάνουμε τόσο πολύ δουλειά). Έχουμε αναλάβει όλα σχεδόν τα καθήκοντά σας, όλα από εμάς τα περιμένετε. Ξέρετε τι έσοδα θα είχε η χώρα αν σταματούσαν τα παχυλά σας τσεκ; Θα λυνόταν ολοκληρωτικά το πρόβλημα. Ή θα δουλέψετε ή να φύγετε (άντε, στο καλό, να ξεχρεώσουμε και σε χρόνο μηδέν).

12. Η κα Μούσχουρη δήλωσε ότι παραχωρεί στο κράτος την βουλευτική της σύνταξη!!! (Την ευχαριστούμε). Προ αμνημονεύτων ετών είχε επιτελέσει βουλευτής η κα Μούσχουρη κι ακόμη δικαιούται σύνταξη από το κράτος; Άσχετα αν έχει άλλη δουλειά; Πόσους πρώην πολιτικούς πληρώνουμε σήμερα; Και με τι ποσά; Αν θέλετε να λαμβάνετε αιώνια σύνταξη για 8 μόλις χρόνια εργασίας να φτιάξετε ένα δικό σας ταμείο, το οποίο θα πληρώνετε εσείς από την τσέπη σας (χρήματα τα οποία λαμβάνετε από εμάς κατά την περίοδο που εργάζεστε).

13. Να φτιαχτεί νέος νόμος ο οποίος θα υποχρεώνει τον κάθε υποψήφιο να κάνει πράξη αυτά που υπόσχεται. Στην περίπτωση που αθετήσει τις μεγαλοστομίες του αυτομάτως να καθαιρείται.

14. Συμπληρωματικό του ίδιου νόμου: Η αντιπολίτευση η οποία δεν έχει λόγω ύπαρξης να φεύγει από το προσκήνιο. Όποιος μένει στα λόγια και ΠΟΤΕ δεν τα κάνει πράξη, δεν έχει λόγω ύπαρξης στο κοινοβούλιο. Αυτομάτως να διαγράφεται.

15. Όλοι οι πολιτικοί να είναι Έλληνες πολίτες (να έχουν μόνο μία υπηκοότητα) και να μπορούν να αποδείξουν ότι δεν προασπίζονται ξένα συμφέροντα. Για να είναι σίγουρο ότι θα κοιτάξουν το καλό της χώρας.

16. Να πάψετε να πληρώνετε τα μήντια, για να πάψουν να μου δίνουν παρωπίδες μόνο την μία πλευρά των πραγμάτων, να γίνει ανεξάρτητη η ενημέρωση. Η ελευθερία και η δημοκρατία να αποκτήσουν την πραγματική τους έννοια.

17. Να θυμάστε ΠΑΝΤΑ ότι ΕΜΕΙΣ σας βάζουμε σ' αυτήν την θέση. Να θυμάστε ΠΑΝΤΑ ότι σε εμάς λογοδοτείτε. Έτσι ώστε οι πράξεις σας να είναι ανάλογες του αξιώματος που εμείς σας δίνουμε.

18. Να μην ξοδέψει κανένας σας ούτε ένα ευρώ για διαφημιστική καμπάνια. Τα χρήματα που θα δίνατε γι' αυτόν τον σκοπό να τα βάλετε στο ταμείο για την ανάκαμψη της χώρας. Εμάς να μας πείσετε με τις πράξεις σας.

19. Όσο για το κάπνισμα.. να μου δώσετε πίσω τη ζωή μου αν θέλετε να το κόψω. Αν συνεχίσετε να βεβηλώνετε τη χώρα μου θα συνεχίσω κι εγώ (και πάρτε το απόφαση) να «κοστίζω στο κοινωνικό κράτος». (Δηλώσεις Αβραμόπουλου: «το κάπνισμα ευθύνεται για 700.000 ημέρες νοσηλείας στο ΕΣΥ και οι ασθένειες που προκαλεί κοστίζουν στο κοινωνικό κράτος 2,14 δισ. ευρώ ετησίως». Και μιλάτε για τα δικά μας λεφτά, «κοστίζουμε» χρήματα τα οποία εμείς δίνουμε.. Το θράσος σας είναι παροιμιώδες).

Αν δεν τα φτιάξετε τώρα δεν θα σας δώσουμε την θέση που παρακαλετά ζητάτε. Ο ΚΑΝΕΝΑΣ θα πάρει τη θέση «με το παχυλό τσεκ, βρέξει χιονίσει, δουλέψετε δεν δουλέψετε, κλέψετε δεν κλέψετε, κάθε τέλος του μήνα έξω από την πόρτα σας».

 

ΣΗΜΕΙΟ ΜΗΔΕΝ:

 

Η επιμονή της κρίσης, οι σκέψεις δημοσιονομικής ένωσης της ΕΕ ή εξόδου της Γερμανίας από τη ζώνη του Ευρώ, η ανάγκη περιορισμού της Κίνας, η ατυχής σύγκριση των Η.Π.Α. με την Ιαπωνία και οι προοπτικές της Ελλάδας

 

Του Βασίλη Βιλάρδου *

 

 

"O χειρισμός των δημοσίων υποθέσεων γίνεται κατά κανόνα «ανεξέλεγκτα», κυρίως επειδή δεν είναι υποχρεωτική η τήρηση των προεκλογικών δεσμεύσεων εκ μέρους των πολιτικών – δυστυχώς, με την ανοχή των Πολιτών των χωρών τους", συμπληρώνουμε εμείς, έχοντας την άποψη ότι, η (προεκλογική) «παραπλάνηση» ενός ολόκληρου λαού, είναι ένα μάλλον σοβαρό αδίκημα. Ο δε Emerson με τη σειρά του πιθανότατα δεν υπερβάλλει, όταν ισχυρίζεται ότι: "Τα πράγματα βρίσκονται στη σέλλα, καβάλα στην ανθρωπότητα".      

Χωρίς να θέλουμε να αμφισβητήσουμε ή να επιβεβαιώσουμε κανέναν από τους δύο συγγραφείς, αυτό που εμείς σήμερα δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, είναι το εάν έχουν έλθει ακόμη τα χειρότερα – τόσο στην Ελλάδα, όσο και διεθνώς. Εν τούτοις, γνωρίζουμε με σαφήνεια ότι, οι προϋποθέσεις για μία περαιτέρω επιδείνωση της παγκόσμιας οικονομίας, είναι εδώ – όχι μόνο δεν έχουν εκλείψει δηλαδή, αλλά συνεχίζουν να συσσωρεύονται διαχρονικά. Δυστυχώς, όλες οι μεγάλες ανισορροπίες, οι «ασυμμετρίες» καλύτερα, οι οποίες μας οδήγησαν στην κρίση των κρίσεων, δεν έχουν σε καμία περίπτωση αντιμετωπισθεί από τα κράτη, αφού:

(α)  Τα ελλείμματα (πλεονάσματα) στα εμπορικά ισοζύγια μεγάλων ή μικρότερων χωρών παραμένουν ως είχαν: τεράστια. Ισχυρά εξαγωγικά κράτη, όπως για παράδειγμα η Γερμανία και η Κίνα, στηριζόμενα στην «πολεμική» μηχανή τους (στους εκατομμύρια απόλυτα ελεγχόμενους και υπερβολικά πειθαρχικούς εργαζομένους που μόνο αυτές οι δύο χώρες διαθέτουν), «παράγουν» μεγάλα πλεονάσματα – ενώ τα ελλείμματα των Η.Π.Α. και πολλών άλλων χωρών διευρύνονται διαρκώς (Πίνακας Ι).

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Μεγέθη 2007 των τεσσάρων ισχυρότερων οικονομιών του πλανήτη

Μεγέθη	Κίνα	Γερμανία	Ιαπωνία	Η.Π.Α.
ΑΕΠ	2,879 τρις	3,030 τρις	5,103 τρις	13,75 τρις
Εργαζόμενοι	803,30 εκ.	43,63 εκ.	66,07 εκ.	153,10 εκ.
Δημόσιο Χρέος*	18,9%	65,3%	182,4%	36,8%
Εξαγωγές	1,221 τρις	1,361 τρις	665,7 δις	1,140 τρις
Εισαγωγές	917,4 δις	1,121 τρις	571,1 δις	1,987 τρις
Εμπορ. Ισοζύγιο	303,6 δις	240 δις	94,6 δις	-847,0 δις

* Δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ. Το δημόσιο χρέος των Η.Π.Α. πλησιάζει πλέον το 100% του ΑΕΠ

Πηγή: IQ 2007

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι, η υπεροχή της Κίνας, όσον αφορά την «παραγωγική μηχανή» της, τα 803 εκ. δηλαδή των «στρατιωτικά» πειθαρχικών εργαζομένων της, σε συνδυασμό με τα τεράστια πλεονάσματα της, τα οποία σχεδόν στο σύνολο τους παραμένουν στις «ταμειακές ρεζέρβες» της (επενδυμένα κυρίως σε ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου), είναι εκτός κάθε ανταγωνισμού – πόσο μάλλον όταν η μεγάλη αυτή χώρα κυβερνάται από ένα και μόνο πολιτικό κόμμα.

(β)  Η υπερχρέωση σχεδόν του συνόλου των δυτικών οικονομιών, παραμένει σε εξαιρετικά επικίνδυνα επίπεδα. Ειδικά στις Η.Π.Α., το δημόσιο χρέος έχει ανέλθει σε ένα ύψος, το οποίο είναι μάλλον μη διατηρήσιμο (η παρατηρούμενη αποχώρηση πολλών αμερικανών, διαχειριστών επενδυτικών κεφαλαίων, από την ενεργή συμμετοχή τους στις αγορές, είναι ένα πολύ ανησυχητικό γεγονός).

(γ)  Οι τράπεζες είναι υποχρεωμένες να προβούν σε περαιτέρω σημαντικές αποσβέσεις («απομειώσεις») στοιχείων του ενεργητικού τους – τα οποία έχουν απολέσει πια μεγάλο μέρος της αξίας τους. Εκτός αυτού, η σχεδόν απόλυτη εξάρτηση των μεγαλυτέρων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων του πλανήτη από τις «χρηματιστηριακές» επενδύσεις, σε συνδυασμό με τον κίνδυνο που αποτελούν για το «σύστημα (too big to fail), δεν έχει ακόμη αντιμετωπισθεί.        

(δ)  Η αναδιανομή των εισοδημάτων, προς όφελος των πλουσιοτέρων οικονομικών τάξεων και εις βάρος των ανεπτυγμένων χωρών, συνεχίζει την καταστροφική της πορεία – με «μερική» εξαίρεση εκείνα τα κράτη, τα οποία ελέγχονται από (επίσημα ή ανεπίσημα) ολοκληρωτικά καθεστώτα.

(ε)  Η Πολιτική φαίνεται να έχει χάσει εντελώς την «πρωτοκαθεδρία» της. Η πρόσφατη τοποθέτηση 41 Γερμανών επιχειρηματιών-managers, υπό την ηγεσία του J.Ackerman (Deutsche Bank), εναντίον της καγκελαρίου Merkel, ήταν χαρακτηριστική – πόσο μάλλον αφού φαίνεται ότι τελικά θα επικρατήσουν ολοσχερώς. Η οικονομική εξουσία (Καρτέλ), ευρίσκεται αναμφίβολα σε τροχιά «κατάληψης» της παγκόσμιας διακυβέρνησης – ενδεχομένως εκτός κάποιων χωρών της BRIC. Ταυτόχρονα, πριμοδοτείται σκόπιμα ο εσωτερικός εμφύλιος πόλεμος, μεταξύ των ανθρωπίνων, κοινωνικών ή επαγγελματικών, ομάδων – παράλληλα με τον εξωτερικό, μεταξύ «ομόρων» κρατών. Οι γερμανικές πολυεθνικές απαιτούν ήδη τη μείωση των αδειών των εργαζομένων, κατά δύο ολόκληρες εβδομάδες – επί πλέον στις εξευτελιστικές αμοιβές, κάτω των 5 € την ώρα, τις οποίες «παρέχουν» στους παραγωγικότατους απασχολουμένους τους.            

(στ) Από την πλευρά της προσφοράς η «ανεργία καλπάζει», ενώ σε πολλές χώρες υφίστανται «διογκωμένοι» κατασκευαστικοί κλάδοι, οι οποίοι θα έπρεπε σύντομα να περιορισθούν – με εξαιρετικά δυσμενή επακόλουθα για την απασχόληση. Ταυτόχρονα, απαιτείται η μετεκπαίδευση πολλών εκατομμυρίων εργαζομένων – η απόκτηση δηλαδή εκ μέρους τους νέων, «ευέλικτων» επαγγελματικών δεξιοτήτων, προσαρμοσμένων στις ανάγκες καινούργιων οικονομικών κλάδων.

Επομένως, τρία ολόκληρα χρόνια μετά το ξέσπασμα της κρίσης, η κατάσταση συνεχίζει να είναι εκτός ελέγχου – χωρίς αυτό φυσικά να σημαίνει ότι επίκειται «η συντέλεια του κόσμου». Τα οικονομικά ρίσκα είναι το ίδιο μεγάλα και πολύπλοκα, ενώ ευρισκόμαστε πολύ μακριά από μία φυσιολογική, υγιή ανάπτυξη. Η άποψη δε που εκφράζεται από κάποιους οικονομολόγους, η οποία θεωρεί σαν μοναδική λύση την «εκδίωξη» της Γερμανίας από τη ζώνη του Ευρώ (υιοθέτηση ενός δικού της νομίσματος, το οποίο θα είχε ως αποτέλεσμα την ανατίμηση του – με το Ευρώ των υπολοίπων να υποτιμάται εξυγιαντικά, συνεισφέροντας στην πληθωριστική μείωση των χρεών τους, στην αύξηση των εξαγωγών τους, όπως επίσης στον περιορισμό των αντίστοιχων γερμανικών), σε συνδυασμό με την «απομόνωση» ή έστω τον «περιορισμό» της Κίνας, είναι μάλλον αδύνατον να εφαρμοσθεί πρακτικά.

Φυσικά υπάρχει μία εναλλακτική λύση για την Ευρώπη, η οποία δεν είναι άλλη από τη δημοσιονομική (πολιτική) της ένωση. Όμως, είναι μάλλον απίθανο να την αποδεχθεί η Γερμανία, παρά το ότι κινδυνεύει με ολοκληρωτική κατάρρευση το ευρωπαϊκό οικοδόμημα (επίσης όχι η Ολλανδία ή κάποιες άλλες πλεονασματικές χώρες) – οπότε παραμένει υφιστάμενο το «δυτικό» αδιέξοδο (δημοσιονομικές κρίσεις των ελλειμματικών κρατών).         

 

ΟΙ Η.Π.Α. ΚΑΙ Η ΙΑΠΩΝΙΑ

 

Σύμφωνα με πρόσφατους υπολογισμούς του ΔΝΤ, τα γιγαντιαία δημόσια ελλείμματα δεν θα είναι δυνατόν να χρηματοδοτηθούν στο μέλλον, με τους ήδη υπάρχοντες τρόπους (πόσο μάλλον τα Ελληνικά). Αν και οι Η.Π.Α. λοιπόν δεν κινδυνεύουν να χρεοκοπήσουν, αφού το χρέος τους είναι σε δολάρια (οπότε έχουν τη δυνατότητα να το εξοφλήσουν οποτεδήποτε, «τυπώνοντας» απλώς νέα χαρτονομίσματα), είναι πιθανόν να αναγκαστούν σε μία ευρύτερη υποτίμηση του νομίσματος τους (αν όχι σε πόλεμο, με «αφετηρία» το Ιράν). Ο πληθωρισμός άλλωστε και η υποτίμηση, είναι ένας από τους πλέον επιτυχείς τρόπους μείωσης των πραγματικών χρεών μίας οικονομίας.                 

Εν τούτοις, τουλάχιστον αυτή τη στιγμή οι Η.Π.Α. κινδυνεύουν με αποπληθωρισμό, αντίστοιχο με αυτόν που υποχρέωσε την Ιαπωνία σε μία υπερεικοσαετή ύφεση της οικονομίας της – ενώ οι συγκρίσεις μεταξύ των δύο αυτών χωρών, οι οποίες εμφανίζονται στα διάφορα ΜΜΕ, υπολείπονται κατά πολύ της πραγματικότητας, για τους εξής λόγους:

(α)  Η Ιαπωνία είχε ανέκαθεν (συνεχίζει να έχει) σταθερά πλεονάσματα στο εμπορικό της ισοζύγιο – αντίθετα, οι Η.Π.Α. εμφανίζουν υπερβολικά ελλείμματα.

(β)  Η Ιαπωνία έχει μία τεράστια εξωτερική περιουσία, με επενδύσεις σε ολόκληρο τον πλανήτη – οι Η.Π.Α. είναι το περισσότερο εξωτερικά χρεωμένο κράτος στην παγκόσμια ιστορία (διαθέτοντας ταυτόχρονα την ισχυρότερη πολεμική μηχανή όλων των εποχών).

(γ)  Οι Ιάπωνες είναι «πατριώτες-επενδυτές», πρόθυμοι να τοποθετηθούν σε ομόλογα του κράτους τους (Εθνικά Ομόλογα), παρά τα σχεδόν μηδενικά επιτόκια που τους προσφέρει – αντίθετα, οι Αμερικανοί επενδύουν τα χρήματα τους εκεί που τους «υπόσχονται» τις υψηλότερες αποδόσεις.

Για τις παραπάνω αιτίες αλλά και για πολλές άλλες, η Ιαπωνία μπόρεσε να ανταπεξέλθει με το τεράστιο δημόσιο χρέος της (περί το 200% του ΑΕΠ της), χωρίς να είναι εξαρτημένη από την εισροή ξένων κεφαλαίων – κάτι που δεν ισχύει για τις Η.Π.Α. οι οποίες είναι απόλυτα εξαρτημένες από ξένα κεφάλαια.    

 

Η ΚΙΝΑ ΚΑΙ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ

 

Συνεχίζοντας, ίσως δεν πρέπει να υποτιμούμε τους τεράστιους κινδύνους για την παγκόσμια οικονομία, οι οποίοι μπορούν να προέλθουν από το «σπάσιμο της φούσκας» στην Κίνα – κάτι που ενδεχομένως (αλλά και παραδόξως) θα την ωφελήσει ανταγωνιστικά, όπως απέδειξε η «ισχυροποίηση» της με τη «βοήθεια» της παρούσας, παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Αρκεί και μόνο να επικεντρωθεί κανείς στην εξέλιξη των τιμών ακίνητης περιουσίας στη Σαγκάη ή στο Πεκίνο, για να καταλάβει το μέγεθος του προβλήματος. Οι τιμές στις πόλεις αυτές, σε σύγκριση πάντοτε με τα διαθέσιμα εισοδήματα (ένα ακίνητο εκτιμάται πάντοτε σε σχέση με τα μέσα εισοδήματα των κατοίκων μίας χώρας – επομένως, η μείωση των εισοδημάτων των Ελλήνων θα προκαλέσει αναμφίβολα πτώση των τιμών των ακινήτων), έχουν ανέλθει σε επίπεδα, στα οποία δεν έχουμε φτάσει ποτέ στη «δύση».

Εκτός αυτού, η πιστωτική επέκταση στην Κίνα είναι άνευ προηγουμένου. Το περασμένο έτος, οι τράπεζες της μεγάλης αυτής χώρας ενέκριναν 50% περισσότερα δάνεια, σε σχέση με το 2008 – ένα γεγονός χωρίς κανένα απολύτως προηγούμενο παράδειγμα. Παρά το ότι λοιπόν πολλοί δυτικοί αναλυτές φαίνεται να έχουν μεγάλη εμπιστοσύνη στο ολοκληρωτικό καθεστώς της Κίνας, συγκρίνοντας το με τα δημοκρατικά πολιτεύματα της δύσης (η «γοητεία» του απολυταρχισμού), είναι μάλλον «τρομακτικά» αυτά που συμβαίνουν σήμερα εκεί – εκτός του ότι οι Κινέζοι είναι από τη φύση τους «παίκτες», οι οποίοι αναλαμβάνουν δυσανάλογα ρίσκα.

Περαιτέρω, ο κλιμακούμενος «εμπορικός» ανταγωνισμός μεταξύ των οικονομικών «στρατών» των δύο μεγαλύτερων πλεονασματικών χωρών του κόσμου, της Γερμανίας και της Κίνας, οι οποίες πιθανότατα υποτιμούν την αμερικανική στρατιωτική υπερδύναμη (ενδεχομένως, η Γερμανία υποτιμάει επίσης την «ενεργειακή-μιλιταριστική» υπεροχή της Ρωσίας), ίσως αποβεί μοιραίος για την εξέλιξη του πολέμου στον πλανήτη. Οι παρακάτω πίνακες είναι αποκαλυπτικοί:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Ρυθμός ανάπτυξης 1^ου κα 2^ου τριμήνου 2010

Χώρες	Πρώτο τρίμηνο	Δεύτερο τρίμηνο
Γερμανία	0,5%	2,0%
Η.Π.Α.	0,9%	0,6%
Γαλλία	0,2%	0,6%
Ιαπωνία	1,1%	0,1%

* Οι ρυθμοί ανάπτυξης στην Κίνα είναι περί το 10%

Πηγή: Spiegel

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως φαίνεται από τον Πίνακα ΙΙ, η οικονομία της Γερμανίας αυξάνεται ξανά με σχετικά μεγάλους ρυθμούς για μία ανεπτυγμένη χώρα, δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας (ανεργία στο 7,6%), εις βάρος των υπολοίπων χωρών της ΕΕ  – σε πλήρη αντίθεση με την υποτονική ανάπτυξη εντάσεως ανεργίας των Η.Π.Α., η οποία ενδεχομένως να αποβεί επικίνδυνη για την παγκόσμια «γεωπολιτική» ισορροπία. Δυστυχώς, η Γαλλία δεν μπορεί να ακολουθήσει, με δυσμενή επακόλουθα για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, ενώ η Ιαπωνία συνεχίζει να υποφέρει, κατά το σύνηθες των τελευταίων δεκαετιών («γηρασμένη» Οικονομία).           

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙΙ: Απόφοιτοι ανωτάτων σχολών

Χώρα	Απόφοιτοι σε εκατομμύρια.
Γερμανία	0,3
Κίνα	5,6

Πηγή: Spiegel

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Από τον Πίνακα ΙΙΙ διαφαίνονται οι αδυναμίες της Γερμανίας σε σύγκριση με την Κίνα, η οποία «παράγει» ετήσια έναν απίστευτα μεγάλο αριθμό αποφοίτων ανωτάτων σχολών – γεγονός που θα οδηγήσει την Κίνα πολύ γρήγορα σε μία τεχνολογική-οικονομική ανάπτυξη τεράστιας δυναμικής. Καλώς ή κακώς, η Γερμανία δεν μπορεί να αναπληρώσει την έλλειψη στελεχιακού δυναμικού υψηλού επιπέδου, αφενός μεν λόγω της «ιδιάζουσας» μεταναστευτικής της πολιτικής (προβλήματα αφομοίωσης ξένων εθνικοτήτων κλπ), αφετέρου δε επειδή δεν αποτελεί ένα «ευχάριστο» επαγγελματικό προορισμό, όπως συμβαίνει με τις Η.Π.Α. 

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙV: ΑΕΠ σε τρις $, κατά κεφαλή ΑΕΠ σε δολάρια

Χώρα	ΑΕΠ	ΑΕΠ κατά κεφαλήν
Η.Π.Α.	14,80	47.702
Ιαπωνία	5,27	41.366
Γερμανία	3,33	40.679
Κίνα*	5,36	3.999

* Η Κίνα ξεπέρασε για πρώτη φορά το ΑΕΠ της Ιαπωνίας, καταλαμβάνοντας τη δεύτερη θέση παγκοσμίως, μετά τις Η.Π.Α.

Πηγή: Spiegel

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Στον Πίνακα ΙV διαπιστώνουμε την υπεροχή των Η.Π.Α. στο παραγόμενο προϊόν (ΑΕΠ), το οποίο όμως προέρχεται κατά περίπου 75% από την κατανάλωση – με επόμενο το χρηματοπιστωτικό τομέα. Αντίθετα, στις τρείς υπόλοιπες χώρες, στους κατ' εξοχήν ανταγωνιστές των Η.Π.Α. δηλαδή, η μεταποίηση συντελεί σε μεγαλύτερο βαθμό στο ΑΕΠ, με ευεργετικά αποτελέσματα για την απασχόληση. Το χαμηλό τώρα κατά κεφαλήν εισόδημα στην Κίνα, δίνει μία σαφέστατη εικόνα για το μέλλον – η υποθετική εξίσωση του με το αντίστοιχο των Η.Π.Α., θα σήμαινε ένα 12πλάσιο ΑΕΠ, ύψους άνω των 60 τρις $ (το σημερινό παγκόσμιο ΑΕΠ είναι της τάξης των 58 τρις $).      

 

Η ΕΛΛΑΔΑ

 

Σε σχέση τώρα με τα προβλήματα της χώρας μας (η οποία συνεχίζει να ευρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα), καθώς επίσης με τις διάφορες τοποθετήσεις της Τράπεζας της Ελλάδος, κρίνουμε σκόπιμο να επιστήσουμε την προσοχή σε ένα παλαιότερο κείμενο μας (Δημόσιο Χρέος) το οποίο δημοσιεύσαμε πολύ πριν η χώρα μας «αλωθεί» από το ΔΝΤ.

Επί πλέον, θα θέλαμε να επισημάνουμε ότι, όλες εκείνες οι «περιρρέουσες» θεωρίες (ΙΟΒΕ κλπ) περί δυνατοτήτων αύξησης του ΑΕΠ μας, μέσω της απελευθέρωσης της αγοράς ή του ανοίγματος των κλειστών επαγγελμάτων (11% !!), είναι μάλλον υπερβολικά «ευφάνταστες» – εάν υποθέσουμε καλοπροαίρετα ότι δεν «πριμοδοτούνται» από τους διεθνείς «καταπατητές».

Εμείς τουλάχιστον θεωρούμε ότι, ο μοναδικός («διαρθρωτικός») δρόμος δεν είναι άλλος από την άμεση καταπολέμηση της καταστροφικής γραφειοκρατίας, ταυτόχρονα με τη δημιουργία ενός «κοινωνικοοικονομικού» πλαισίου, το οποίο να διευκολύνει τα μέγιστα την υγιή επιχειρηματικότητα – ειδικά αυτή των νέων (απροβλημάτιστο άνοιγμα και κλείσιμο των εταιρειών, ανεμπόδιστη προώθηση επενδυτικών προγραμμάτων, ανταγωνιστική φορολόγηση κλπ). Τα παραπάνω, σύμφωνα με το απόλυτα επιτυχημένο παράδειγμα της Γερμανίας στον συγκεκριμένο τομέα, ο οποίος αποτελεί ουσιαστικά το μεγαλύτερο μυστικό της επιτυχίας της. Η ανάπτυξη και η ευημερία της Γερμανίας άλλωστε, στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις της και στο «ορθολογικό» πλαίσιο λειτουργίας τους, το οποίο έχουν θέσει όλες οι κυβερνήσεις της στη διάθεση τους.  

Ειδικότερα, εάν κάποιος επιχειρηματίας στην Ελλάδα δεν έχει επιτυχία με την εταιρεία του και οδηγηθεί στη χρεοκοπία, είναι αδύνατον να «επανέλθει» ξανά, με μια καινούργια προσπάθεια, μέσα από μία νέα επιχείρηση. Κάτι τέτοιο είναι φυσικά αδιανόητο στη Γερμανία – πολύ περισσότερο στις Η.Π.Α., οι οποίες θεωρούν απαραίτητη προϋπόθεση της επιτυχίας, μία προηγούμενη αποτυχία (συγκέντρωση πρακτικών εμπειριών). Πόσο μάλλον όταν ο «Τειρεσίας», το δυσμενέστερο για την οικονομία μας όπλο μαζικής καταστροφής, το οποίο επινόησε το τραπεζικό κατεστημένο «φεουδαρχικής χροιάς» της χώρας μας, καταδικάζει καθημερινά χιλιάδες Έλληνες, επιχειρηματίες και ιδιώτες, στην απόλυτη περιθωριοποίηση.            

 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

 

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, είμαστε σχεδόν πεπεισμένοι, σε σχέση με το ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει τα συγκριτικά μικρότερα οικονομικά προβλήματα, μεταξύ των «δυτικών» κρατών – όπως επίσης τα πλέον «προσιτά» στην επίλυση τους (υπό την προϋπόθεση βέβαια σωστής διακυβέρνησης). Γνωρίζοντας πως το συνολικό χρέος μας (δημόσιο και ιδιωτικό), είναι από τα χαμηλότερα στις ανεπτυγμένες Οικονομίες, πιστεύουμε ότι, εάν η κυβέρνηση μας

(α)  κατόρθωνε να δημιουργήσει έγκαιρα ένα σταθερό, ορθολογικό «επενδυτικό-λειτουργικό πλαίσιο», όπως αναφέραμε παραπάνω, για το οποίο δεν χρειάζονται χρήματα, αλλά θέληση για πραγματικές αλλαγές («οι αλλαγές δεν αποδίδουν εάν είναι μόνο οικονομικές – πρέπει απαραίτητα να συνοδεύονται από πολιτικές, κοινωνικές και πολιτισμικές»),

(β)  να περιορίσει τις ανεξέλεγκτες δημόσιες δαπάνες, ειδικά τις σπατάλες, αυξάνοντας παράλληλα την παραγωγικότητα των κρατικών «λειτουργών», καθώς επίσης

(γ)  να ανακτήσει επιτέλους την εμπιστοσύνη των Πολιτών της, «εγκαθιστώντας» ένα ουσιαστικό Κράτος Δικαίου,  αφενός μεν θα λύναμε πολύ γρήγορα τα προβλήματα μας, προφανώς χωρίς καμία «ΔΝΤ-βοήθεια», αφετέρου η Ελλάδα θα γινόταν μία από τις καλύτερες χώρες του κόσμου (άρθρο μας: Έλλειμμα Διακυβέρνησης).  

Διαφορετικά, εάν δηλαδή δεν λειτουργήσει άμεσα στην Ελλάδα ένα Κράτος Δικαίου, το οποίο θα ξεκινούσε, όπως οφείλει, με την παραδειγματική τιμωρία όλων αυτών που οδήγησαν την πατρίδα τους στη χρεοκοπία, πως είναι δυνατόν να περιμένει κανείς την ενεργή, «συνειδησιακή» συμμετοχή των Πολιτών, στην επίλυση των προβλημάτων της χώρας τους;

Δεν θα ήταν κάτι ανάλογο, σαν να έμεναν ατιμώρητοι οι Γερμανοί ναζί που κατέστρεψαν το κράτος τους; Θα μπορούσε, σε μία τέτοια περίπτωση, να προβεί η Γερμανία σε «αναδιάρθρωση» των χρεών της, με τη σύμφωνη γνώμη των δανειστών της, όπως έκανε τότε; Θα ήταν ποτέ δυνατόν να ακολουθήσει λίγο αργότερα το γερμανικό θαύμα;  Τέλος, ποιοι λογικοί Πολίτες άλλων κρατών θα συμφωνούσαν ποτέ στη μείωση των χρεών της Ελλάδας (haircut), γνωρίζοντας ότι τα χρήματα τους θα κατέληγαν να αναπληρώσουν αυτά που υπεξαίρεσαν κάποιοι από τη χώρα μας, παραμένοντας ατιμώρητοι;

Ολοκληρώνοντας, κατά την υποκειμενική μας άποψη, αυτό που σήμερα χρειάζεται η Ελλάδα (σήμερα, επειδή το μέλλον ανήκει στους θεσμούς), δεν είναι άλλο από έναν πραγματικό ηγέτη, ο οποίος να είναι σε θέση να απευθυνθεί στους Πολίτες της χώρας του, λέγοντας τα παρακάτω, όπως κάποτε ο Churchill:    

«Η κατάσταση είναι σοβαρή. Ο χρόνος του παιχνιδιού έχει λήξει. Το βιοτικό μας επίπεδο θα μειωθεί πάρα πολύ, αλλά τα παιδιά μας θα ζήσουν καλύτερες ημέρες. Πρέπει να πολεμήσουμε. Θα υπάρξουν θύματα. Θα κάνουμε λάθη. Είναι όμως απαραίτητο».

Για να μπορέσει να το κάνει βέβαια, για να καταφέρει δηλαδή να έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα ο λόγος του (αυτό που πάντοτε μετράει είναι το αποτέλεσμα – ποτέ η προσπάθεια), θα πρέπει να μπορεί να πείθει τεκμηριωμένα – λογικά, ανθρώπινα αλλά και πρακτικά. Οι ελεύθεροι Πολίτες  σέβονται αποκλειστικά και μόνο εκείνες τις (εκ του αποτελέσματος επιτυχημένες) πολιτικές προσωπικότητες, οι οποίες κάνουν τη δουλειά τους συνετά, ορθολογικά και υπεύθυνα – χωρίς μονόπλευρες «ιδεοληψίες», χωρίς υστεροβουλίες, χωρίς «διασπορά ψευδών ελπίδων», με αποκλειστικό γνώμονα την εθνική κυριαρχία και το δημόσιο συμφέρον.

Μόνο ένας τέτοιος ηγέτης θα είχε τη δυνατότητα να εκφρασθεί όπως κάποτε ο Churchill, οδηγώντας τη χώρα του με επιτυχία στην έξοδο από την κρίση των κρίσεων – μακριά από τα «νύχια» του ΔΝΤ (Η.Π.Α.), της επεκτατικής Γερμανίας ή της «επελαύνουσας» Κίνας. Μόνο με έναν τέτοιο ηγέτη θα μπορούσε η Ελλάδα να πάρει την τύχη της στα χέρια της, ατενίζοντας με αξιοπρέπεια, με υπερηφάνεια και με αισιοδοξία το μέλλον.         

 

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright), Αθήνα, 1. Σεπτεμβρίου 2010,  viliardos@kbanalysis.com      

* Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, σύμβουλος επιχειρήσεων, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.

 

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2175.aspx

Διχασμός στην τρόικα για την αναδιάρθρωση του χρέους

 

Του Δημήτρη Καζάκη *

  

 

1. Ο ίδιος ο κ. Σαμαράς υιοθέτησε επίσημα αυτή τη λογική προτείνοντας την μείωση του δημόσιου χρέους της χώρας έως το 2013 στο 100% του ΑΕΠ από 125% που ήταν το 2009. Στην πράξη προτείνει αναδιάρθρωση του χρέους με «κούρεμα» κατά 25% μέσα σε τρία χρόνια. Τις λεπτομέρειες αυτού του σχεδίου ο κ. Σαμαράς τις κρατά για τον εαυτό του και τα συγκεκριμένα κυκλώματα κερδοσκόπων που φαίνεται να έχουν επενδύσει σε μια τέτοιου τύπου αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους. Κι όμως, αυτή υποτίθεται ότι αποτελεί εναλλακτική πρόταση σε σχέση με το μνημόνιο.

2. Η κυβέρνηση από την πλευρά της επιμένει: «Εμείς δηλώνουμε πολύ καθαρά αυτό το οποίο έχουμε πει επανειλημμένα. Ποτέ δεν τέθηκε και δεν πρόκειται να τεθεί ζήτημα αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημοσίου χρέους. Αυτό το οποίο τίθεται και στο οποίο η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί είναι στην υλοποίηση ενός συγκεκριμένου οικονομικού προγράμματος και σε μέτρα με τα οποία θα μπορέσει να μετασχηματιστεί η ελληνική οικονομία, να ανακάμψει και να ξαναβρεθεί σε υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης. Αυτή είναι η απάντηση σε όλους όσοι εξακολουθούν να προβλέπουν ένα ζοφερό μέλλον για την ελληνική οικονομία».

Τάδε έφη ο υπουργός οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου στη Βουλή στις 25.8. Και για μια ακόμη φορά είπε ψέματα. Ο πρώτος που αναγνώρισε ανοιχτά ότι τίθεται ζήτημα αναδιάρθρωσης του χρέους της χώρας είναι το ίδιο το ΔΝΤ στην πρόσφατη έκθεση των ελεγκτών του:

«Η εκτίμηση ότι η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους ίσως μόνο να έχει αναβληθεί, αντί να έχει αποσοβηθεί μια και καλή, είναι φανερό ότι βαραίνει στο αίσθημα [σ.σ.: των αγορών]. Πρέπει να οικοδομηθούν αποδείξεις ότι το πρόγραμμα εφαρμόζεται πλήρως, υποστηριζόμενο από κοινωνική συναίνεση και με προοπτικές για μια ανάκαμψη της ανάπτυξης».

Επομένως οι ίδιες οι αγορές θέτουν ζήτημα άμεσης αναδιάρθρωσης του χρέους της Ελλάδας, ενώ το ΔΝΤ εκτιμά ότι δεν υπάρχουν ακόμη οι «αποδείξεις» που χρειάζονται ώστε να πειστούν για το αντίθετο. Πρέπει να «οικοδομηθούν», όπως λέει.

Μάλιστα, την ημέρα που ο κ. Παπακωνσταντίνου είπε ότι «ποτέ δεν τέθηκε και δεν πρόκειται να τεθεί ζήτημα αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημοσίου χρέους», το spread του ελληνικού 10ετούς945 μονάδες βάσης, ύψος ρεκόρ από τις 10 Μαΐου, οπότε ανακοινώθηκε το Μνημόνιο με το ΔΝΤ και την Ε.Ε. Ήταν ο τρόπος των αγορών για να πουν στον κ. υπουργό να κόψει τα φούμαρα, που όποτε τα ξεστομίζει στοιχίζουν πανάκριβα στην ελληνική οικονομία. ομολόγου ανέβηκε στα ύψη, φθάνοντας τις

Προς μεγάλη βέβαια ικανοποίηση «ημετέρων» και μη κερδοσκόπων. Για να κερδίσει την εμπιστοσύνη αυτής της αγοράς δεν παλεύει η κυβέρνηση, όπως τόσες και τόσες φορές μας έχει διαβεβαιώσει ο κ. Παπακωνσταντίνου; Προς τι λοιπόν τα παραμύθια ότι δεν τίθεται ζήτημα αναδιάρθρωσης;

 

Αιφνιδιασμός των Ευρωπαίων

 

Το γεγονός ότι το ΔΝΤ δεν έχει δεδομένο πως το «πρόγραμμα εφαρμόζεται πλήρως, υποστηριζόμενο από κοινωνική συναίνεση και με προοπτικές για μια ανάκαμψη της ανάπτυξης», τουλάχιστον με τρόπο που να πείθει τις αγορές, αιφνιδίασε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την ΕΚΤ. Γι' αυτό και στη δική της έκδοση με τις εκτιμήσεις για την πορεία του προγράμματος στην Ελλάδα κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να πείσει ότι οι «φόβοι της αγοράς» είναι αβάσιμοι:

«Οι αγορές κρατικών ομολόγων και CDS τιμολογούν με πολύ υψηλή πιθανότητα μια ελληνική κρατική πτώχευση, παρά το πρόγραμμα διαρθρωτικής προσαρμογής. Ορισμένοι φοβούνται ότι το πρόγραμμα ίσως να μην δουλέψει καθώς απαιτεί τεράστια δημοσιονομική προσπάθεια και ριζικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες είναι δύσκολο να εφαρμοστούν και είναι πιθανόν να αντιμετωπίσουν σθεναρή αντιπολίτευση από τις Ελληνικές αρχές ή τον πληθυσμό.

Άλλοι αμφισβητούν την διαχειρισιμότητα του ελληνικού χρέους και ειδικότερα την ικανότητα της χώρας να αντλήσει χρήμα από την αγορά μετά το πέρας του χρηματοδοτικού προγράμματος. Τέλος, μερικοί ισχυρίζονται ότι η Ελλάδα διαθέτει ένα ισχυρό κίνητρο για να αναδιαρθρώσει το χρέος της εθελοντικά και μονομερώς μόλις αποκτήσει πρωτογενές πλεόνασμα στον προϋπολογισμό της. Αυτοί οι φόβοι είναι αβάσιμοι».

Στο ίδιο πνεύμα και ο επίτροπος Όλι Ρεν έκανε δημόσια παρέμβαση από τις στήλες της Wall Street Journal (24.8) για να μιλήσει περί «Ελληνικής αναγέννησης» γράφοντας:

«Γνωρίζω ότι η προσπάθεια της ελληνικής μεταρρύθμισης δεν έχει σκοτώσει τις ανησυχίες πως η Αθήνα είναι ακόμη πιθανό να αναγκαστεί να αναδιαρθρώσει το χρέος της. Για πολλούς αλληλοσυνδεόμενους λόγους, βρίσκω αυτές τις ανησυχίες αβάσιμες».

Σε ποιους απευθύνεται ο Όλι Ρεν; Προφανώς σε κύκλους των αγορών. Και μάλιστα μιλάμε για τόσο ισχυρούς κύκλους, ώστε ο ίδιος ο επίτροπος χρειάστηκε να τους απευθυνθεί δημοσίως μέσα από τις στήλες της κορυφαίας χρηματιστικής εφημερίδας των ΗΠΑ. Η δημόσια αυτή παρέμβαση δείχνει δυο πράγματα:

● Αφενός το κρίσιμο σημείο στο οποίο έχουν φτάσει οι διαπραγματεύσεις στην αγορά για την τύχη του ελληνικού χρέους, αλλά και της ίδιας της Ελλάδας, που έχουν ουσιαστικά αρχίσει στο παρασκήνιο αφότου επιβλήθηκαν στη χώρα το μνημόνιο και η δανειακή σύμβαση.

● Κι αφετέρου την αυξανόμενη ανησυχία των ευρωκρατούντων ότι η διεθνής αγορά και οι παράγοντές της δεν πρόκειται για πολύ ακόμη να ανέχονται την πρωτοκαθεδρία της Κομισιόν, της ΕΚΤ και των ευρωπαϊκών τραπεζών στη διαχείριση του ελληνικού προβλήματος.

Αυτός είναι και ο λόγος που ο Όλι Ρεν, στο άρθρο που αναφέραμε, λέει ότι:

«Αυτοί που υποστηρίζουν την αναδιάρθρωση του χρέους τείνουν να υποτιμούν τα τεράστια κόστη. Θα σημάνει σοβαρές αλυσιδωτές συνέπειες μέσα από μια παρατεταμένη αναστάτωση της ευρύτερης οικονομίας και του χρηματοπιστωτικού συστήματος στην Ελλάδα, ενώ θα έχει αρνητικές συνέπειες για ολόκληρη τη ζώνη του ευρώ και την παγκόσμια οικονομία. Τα πολιτικά κόστη θα είναι εξαιρετικά επιζήμια όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για τη ζώνη του ευρώ, όπως και για το σύνολο της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Επιχειρεί δηλαδή να φοβίσει τις αγορές με τα κόστη και τις ζημιές που θα επιφέρει μια αναδιάρθρωση του χρέους. Γιατί;

 

* Ο Δημήτρης Καζάκης είναι οικονομολόγος – αναλυτής.

 

 

Η παιδεία του μνημονίου

 

Του Τάσου Χατζηαναστασίου*

  

 

Το κρισιμότερο ζήτημα της περιόδου είναι το εάν οι εκπαιδευτικοί που έχουν απομείνει στα σχολεία, αφού σε ειδικότητες όπως οι φιλόλογοι και μαθηματικοί έχει κάνει αίτηση συνταξιοδότησης το 10% περίπου ενώ φέτος διορίστηκαν οι μισοί από πέρσι, επαρκούν για να καλύψουν τις ανάγκες σε διδακτικό προσωπικό. Σύμφωνα με το Υπουργείο, δεν θα υπάρξουν κενά αφού φέτος έγιναν λιγότερες αποσπάσεις εκπαιδευτικών στο Υπουργείο, σε Γραφεία και άλλους φορείς. Λογικό επιχείρημα μόνο που κι όλοι οι αποσπασμένοι να επιστρέψουν στο σχολείο πάλι δεν καλύπτονται τα κενά που υπάρχουν. Έπειτα, επειδή με τον περιορισμό των αποσπάσεων πολλά τμήματα του Υπουργείου, αλλά και τα περισσότερα γραφεία εκπαίδευσης σε όλη τη χώρα, δεν μπορούν να λειτουργήσουν, δόθηκε η δυνατότητα και για δεύτερη φάση αποσπάσεων, γεγονός που ακυρώνει τον ισχυρισμό του Υπουργείου πως υπάρχει αυστηρός προγραμματισμός. Πολύ προβεβλημένο επίσης είναι το επιχείρημα που αφορά την αυστηρή εφαρμογή των διατάξεων που προβλέπουν 25 μαθητές ανά τμήμα στην πρωτοβάθμια και 30 στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, συν ένα 10%. Στην πράξη δηλαδή θα έχουμε αύξηση των μαθητών ανά τμήμα αφού πολλά σχολεία λειτουργούσαν τα τελευταία χρόνια με πιο ολιγομελή τμήματα. Έτσι, με ένα μέτρο που μας οδηγεί πολλά χρόνια πίσω, επιχειρείται να γίνει «οικονομία» στους καθηγητές! Άλλο μέτρο εξοικονόμησης καθηγητών είναι η… μείωση των αποδοχών των αποσπασμένων στις ελληνικές κοινότητες και τα σχολεία του εξωτερικού, οπότε αρκετοί από αυτούς επιστρέφουν.

Το αποτέλεσμα βέβαια είναι η εγκατάλειψη της εκπαίδευσης των ομογενών και ξενιτεμένων Ελλήνων στη μοίρα της. Υπάρχει βεβαίως και το επιχείρημα της «ορθολογικής διαχείρισης του προσωπικού», καθώς σύμφωνα με το Υπουργείο οι καθηγητές αλλού λείπουν και αλλού περισσεύουν. Αυτό βεβαίως σημαίνει την παραδοχή ότι μέχρι πέρσι η διαχείριση του προσωπικού ήταν… ανορθολογική! Τα μέχρι τώρα στοιχεία πάντως δεν δείχνουν ότι η νοοτροπία και οι ικανότητες των υπηρεσιών του Υπουργείου έχουν αλλάξει προς το καλύτερο. Για παράδειγμα, σε ένα οργανικό κενό χημικού στην Α΄ Αργολίδας διορίστηκαν φέτος τέσσερις ενώ στη Β΄ Αργολίδας δεν καλύφθηκαν οργανικά κενά άλλων ειδικοτήτων!

Ενδιαφέρον έχει και το στοιχείο ότι φέτος δόθηκαν εκπαιδευτικές άδειες με το σταγονόμετρο. Έτσι, κάνοντας και εδώ «οικονομία» στο προσωπικό το Υπουργείο, φανερώνει πόσο υποκριτική είναι η ρητορική του περί αναβάθμισης του ρόλου των εκπαιδευτικών. Έσχατο επιχείρημα του Υπουργείου, η δέσμευση για την κάλυψη των κενών με αναπληρωτές των οποίων μάλιστα έχει προαγγελθεί ο αριθμός!  Έτσι, από τη μια παραδέχεται ότι πράγματι θα υπάρξουν χιλιάδες κενά και από την άλλη φαίνεται πως στο Υπουργείο είναι πια σε θέση να προβλέψουν με ακρίβεια τις άδειες τοκετού ή τις αναρρωτικές για… πολλαπλά κατάγματα, που θα ζητήσουν οι εν ενεργεία διδάσκοντες στη διάρκεια της χρονιάς. Για να σοβαρευτούμε, αυτό που συμβαίνει ότι αντί να καλύπτονται τα οργανικά και λειτουργικά κενά από μόνιμους εκπαιδευτικούς, αυτά καλύπτονται από φτηνούς συμβασιούχους.

Έτσι, φέτος τα σχολεία θα ανοίξουν με λιγότερους, κακοπληρωμένους, απαξιωμένους και, το χειρότερο, απαισιόδοξους και ανήσυχους για το μέλλον, εκπαιδευτικούς, από τους οποίους πολλές χιλιάδες θα απασχοληθούν ως συμβασιούχοι· με μαθητές στοιβαγμένους σε λιγότερες αίθουσες, ορισμένοι από τους οποίους θα πρέπει να μεταφέρονται από μακριά αφού αρκετά σχολεία θα κλείσουν. Επιπλέον, τα δημόσια «φροντιστήρια» της ενισχυτικής διδασκαλίας και της πρόσθετης διδακτικής στήριξης είτε καταργούνται είτε συρρικνώνονται δραματικά. Οι ελληνικές κοινότητες του εξωτερικού, και οι ελληνικές σπουδές γενικότερα, οδηγούνται σε μαρασμό.

Ουσιαστικά, το Υπουργείο όχι μόνο εφαρμόζει και μάλιστα με υπερβάλλοντα ζήλο τις πρόνοιες του μνημονίου που σε ό,τι αφορά την παιδεία προβλέπουν περικοπές δαπανών, αλλά και τη δική της πολιτική που στοχεύει στη συνειδητή υποβάθμισή της.

 

1-9-2010

 

* Ο Τάσος Χατζηαναστασίου  είναι Γενικός Γραμματέας ΕΛΜΕ Αργολίδας

 

ΠΗΓΗ: http://rikseis.wordpress.com/2010/09/01/h-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%BF%CF%85/