ΟΙ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ:

 Η κινέζικη τριάδα, ο πόλεμος για την κατάκτηση της παγκόσμιας διακυβέρνησης, οι μονομάχοι, ο συσχετισμός των δυνάμεων, η μάχη της Ευρώπης και η μεγάλη ευκαιρία για την Ελλάδα

Του Βασίλη Βιλάρδου

Σε ένα απόσπασμα του βιβλίου του «Γόμορρα», ο ιταλός συγγραφέας ρώτησε έναν κινέζο «έμπορο» (στη Νάπολη, στο λιμάνι που κυριολεκτικά κατέλαβε χωρίς καμία αντίσταση η COSCO), εάν είναι μέλος της τριάδας – της κινεζικής μαφίας δηλαδή. Αφού ο Κινέζος παρέμεινε για λίγο σιωπηλός, έβγαλε από την τσέπη του τρία νομίσματα: ένα ευρώ, ένα δολάριο και ένα γουάν. «Αυτή είναι η δική μου τριάδα», απάντησε στον Ιταλό, «Αυτός είναι ο Θεός μου και γι’ αυτόν θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου. Δεν σέβομαι, δεν πιστεύω και δε υπηρετώ απολύτως τίποτα άλλο στον κόσμο».

Ακούγοντας κανείς αυτά τα λόγια, δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί, εάν είναι δυνατόν να έχει συνέχεια ο «πολιτικά» μονοδιάστατος, «θεολογικά» (ηθικά) εντελώς αποστασιοποιημένος, «πολιτιστικά» αδιάφορος και «κοινωνικά» καταστροφικός σημερινός πολιτισμός μας. Επίσης, εάν μπορεί να διατηρηθεί η ειρήνη στον πλανήτη, όταν μάχονται με τέτοια μανία, πόσο μάλλον χωρίς καθόλου ηθικούς φραγμούς, τα δύο κυρίαρχα πλέον, τα δύο «ζωώδη» καλύτερα καπιταλιστικά «εκτρώματα»: ο μονοπωλιακός καπιταλισμός, εναντίον της εξαιρετικά επικίνδυνης απολυταρχικής εκδοχής του, η οποία φαίνεται να έχει τις περισσότερες πιθανότητες μίας τελικής επικράτησης της.   

Βέβαια, εάν δεχθούμε την αντίληψη του S.Freud, σύμφωνα με την οποία η ανθρώπινη φύση είναι ουσιαστικά ανταγωνιστική και ταυτόχρονα α-κοινωνική, ότι δηλαδή ο ανταγωνισμός και η αμοιβαία εχθρότητα είναι στοιχεία σύμφυτα με την ανθρώπινη φύση, τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου, στο σύγχρονο καπιταλισμό, είναι τα φυσικά του. «Ο οικονομικός άνθρωπος (Homo economicus) είναι ένα κατασκεύασμα, η υποτιθέμενη φύση του οποίου – απομονωμένος, ακοινωνικός, άπληστος, ανταγωνιστικός – κάνει τον καπιταλισμό να ανταποκρίνεται θαυμάσια στη ανθρώπινη φύση και τον θέτει έξω από κάθε είδους κριτική», μας λέει ο «ιδρυτής» της ψυχολογίας, επεξηγώντας ευρηματικά την επικράτηση του «αιμοβόρου» καπιταλισμού παγκοσμίως.  

ΟΙ ΜΟΝΟΜΑΧΟΙ

Ανεξάρτητα από το παραπάνω θεωρητικό υπόβαθρο της θρησκείας του χρήματος και της ανθρώπινης φύσης, τα οποία εκπροσωπούνται, «μετουσιώνονται» καλύτερα με μεγάλη επιτυχία από τον καπιταλισμό, διαπιστώνουμε σήμερα ότι,

(α)  μάχεται πια ένα και μόνο σύστημα τον εαυτό του  – ο καπιταλισμός, στα πλαίσια μίας ασύμμετρης παγκοσμιοποίησης,

(β)  δύο «οικονομικοπολιτικές» εκδοχές του συστήματος μεταξύ τους  – ο μονοπωλιακός καπιταλισμός, το Καρτέλ δηλαδή, εναντίον του απολυταρχικού καπιταλισμού και

(γ)  τρείς ουσιαστικά χώρες, για την κατάκτηση της κυρίαρχης οικονομικής θέσης στον κόσμο: οι Η.Π.Α. (διοικείται από το Καρτέλ, κυρίως από το χρηματοπιστωτικό), η Γερμανία (η εξουσία ανήκει επίσης στο Καρτέλ, κυρίως σε αυτό της βαριάς βιομηχανίας) και η Κίνα (το κράτος έχει όλες τις εξουσίες).

Όλες οι υπόλοιπες χώρες του πλανήτη, με διαφορετικό βέβαια ειδικό βάρος η κάθε μία (προηγούνται η Ιαπωνία, η Ρωσία, η Γαλλία, η Μ Βρετανία, η Βραζιλία κλπ), είναι περισσότερο ή λιγότερο θεατές της μάχης – παρακολουθώντας τον πρώτο παγκόσμιο οικονομικό πόλεμο από τις «κερκίδες», χωρίς να μπορούν να αντιδράσουν.

Το βασικό «οικονομικό όπλο» των Η.Π.Α. είναι το χρηματοπιστωτικό σύστημα, με την εξαιρετικά επικίνδυνη σύγχρονη παραλλαγή του: τις συναλλαγές υψηλής συχνότητας στα χρηματιστήρια, στα διαδικτυακά καζίνο καλύτερα. Αντίθετα, το όπλο της Γερμανίας είναι η βαριά βιομηχανία (και στις δύο αυτές δυνάμεις η Πολιτική είναι απλά εργαλείο της Οικονομικής Εξουσίας), ενώ της Κίνας η πανίσχυρη παραγωγική μηχανή καταναλωτικών κυρίως αγαθών  που διαθέτει – σε συνδυασμό με το εξαθλιωμένο, υποταγμένο, πειθαρχικό και πάμφθηνο εργατικό δυναμικό της.

Εδώ θεωρούμε απαραίτητη μία διευκρίνιση, σχετικά με τη διαφορετική δομή του αμερικανικού καρτέλ, σε σύγκριση με το γερμανικό. Το αμερικανικό καρτέλ λειτουργεί κυρίως μέσω της χρηματιστηριακής συμμετοχής σε πολυμετοχικές εταιρείες, με σημείο αναφοράς τη Wall Street – όπως στο παράδειγμα της Goldman Sachs. Στο γερμανικό καρτέλ τώρα υπερτερούν οι ισχυρές βιομηχανικές οικογένειες (κάτι σαν τους ευγενείς του παρελθόντος), οι οποίες συνεργάζονται στενά κυρίως μεταξύ τους, αλλά και με «επιλεγμένους» τρίτους. Το παρακάτω παράδειγμα της μετοχικής δομής του ομίλου της Volkswagen (η Deutsche Bank ανήκει μάλλον στην αμερικανική πλευρά), είναι χαρακτηριστικό:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Ο όμιλος Volkswagen–Porsche. Κατανομή των μετοχών με δικαίωμα ψήφου (περίπου το 90% όλων, αφού οι υπόλοιπες είναι 9,87%), σε ποσοστά.

Πηγή: Spiegel

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Οφείλει να προσέξει κανείς εδώ τη σημαντική ποσότητα μετοχών που κατέχει το Κατάρ στη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία, συνδέοντας την με άλλες ανάλογες τοποθετήσεις αραβικών χωρών (στη Mercedes το Κουβέιτ κλπ), καθώς επίσης με την είσοδο του Abu Dhabi στα ναυπηγεία της Ελευσίνας, στη θέση (και μαζί) με τον πανίσχυρο όμιλο της γερμανικής ThyssenKrupp. Επίσης χαρακτηριστικές είναι και οι θυγατρικές, όπως και τα μεγέθη του ομίλου, στον Πίνακα ΙΙ που ακολουθεί:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Συμμετοχές, τζίρος και αποτελέσματα (2009/2010) του ομίλου Volkswagen–Porsche

Πηγή: Spiegel

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Ο όμιλος κατασκευάζει 6,1 εκ, αυτοκίνητα συνολικά, επενδύει σημαντικά στην Κίνα και είναι ο τρίτος παγκοσμίως, μετά την Toyota (7,2 εκ.) και την General Motors (6,5 εκ.) – ενώ σχεδιάζει να καταλάβει σύντομα την πρώτη θέση.  

Ο ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

Συνεχίζοντας στο θέμα μας, οφείλουμε να προσθέσουμε το ότι, αν και η Γερμανία δεν φαίνεται να δίνει σημασία στην στρατιωτική ισχύ, δεν πρέπει να υποτιμάει κανείς την «εξοπλιστική» ικανότητα της, την οποία μπορεί να αναπτύξει σε χρόνο μηδέν – χρησιμοποιώντας τη βαριά βιομηχανία της με επιτυχία, όπως απέδειξε στο 2^ο παγκόσμιο πόλεμο. Πόσο μάλλον όταν έχει αναρριχηθεί προ πολλού στην τρίτη θέση παγκοσμίως, όσον αφορά τις εξαγωγές όπλων, με κύριους πελάτες την Τουρκία και την Ελλάδα.     

Ο Πίνακας ΙΙΙ που ακολουθεί είναι κατατοπιστικός, σχετικά με τα μεγέθη (ΑΕΠ, πληθυσμός) των 10 πρώτων χωρών του κόσμου:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙΙ: Οι 10 πλουσιότερες χώρες, με κριτήριο το συνολικό ΑΕΠ

* Σε δις $ την 1.1.2009

Πηγή: CIA World Factbook  

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Σε σχέση με τις πληθυσμιακά μεγάλες χώρες, οφείλουμε να αναφέρουμε εδώ τις Ινδονησία (250 εκ.), το Πακιστάν (176 εκ.), το Μπανγκλαντές (156 εκ.), τη Νιγηρία (149 εκ.), το Μεξικό (111 εκ.), τις Φιλιππίνες (98 εκ.), το Βιετνάμ (87 εκ.), την Αιθιοπία (85 εκ.), την Αίγυπτο (83 εκ.) και την Τουρκία (77 εκ.). Επίσης την Σαουδική Αραβία και το Ιράκ, από αραβικής πλευράς (περί τα 29 εκ.).

Αυτό που διαπιστώνουμε από τον Πίνακα ΙΙΙ, είναι αναμφίβολα η «αδύναμη» θέση της Γερμανίας, σε σχέση με τους δύο βασικούς ανταγωνιστές της: τις Η.Π.Α. και την Κίνα. Εάν όμως διευρύνουμε τη σκέψη μας και την τοποθετήσουμε στην ηγετική θέση της ΕΕ, τότε θα διαπιστώσουμε αμέσως ότι, η μοναδική χώρα της Ευρώπης, η οποία όχι μόνο επωφελείται, αλλά έχει ταυτόχρονα απόλυτη ανάγκη την ΕΕ, δεν είναι άλλη από τη Γερμανία (ας σημειωθεί εδώ ότι, στις αρχές Οκτωβρίου ψηφίζεται στη γερμανική Βουλή η παύση καταβολής πολεμικών αποζημιώσεων – ελπίζουμε ότι η κυβέρνηση μας έχει λάβει τα μέτρα της και δεν θα ζημιωθεί η χώρα μας «προδοτικά», ακόμη μία φορά).

Ο Πίνακας ΙV δείχνει μία εντελώς διαφορετική εικόνα του «συσχετισμού των δυνάμεων» στον πλανήτη, εάν τοποθετήσουμε «νοητικά» τη Γερμανία στην ηγεσία της Ευρώπης των 27:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙV: Το ΑΕΠ στις εννέα βασικές περιοχές του πλανήτη, σε δις $

Πηγή: Bundeszentrale 2008

Πίνακας: Β.Βιλιάρδος    

Όπως διαπιστώνουμε από τον Πίνακα ΙV, η Ευρώπη είναι στην πρώτη θέση, με κριτήριο το ΑΕΠ – ενώ από πληθυσμιακής πλευράς, προηγείται σημαντικά των Η.Π.Α. Επομένως, εάν τοποθετηθεί, όπως σχεδιάζει, η Γερμανία στην ηγεσία της, έχει όλες τις προϋποθέσεις να κερδίσει τον πόλεμο – διαφορετικά, απολύτως καμία. Για να τα καταφέρει όμως, θα πρέπει εν πρώτοις να κερδίσει το σκάκι με το διάβολο – τη μάχη της Ευρώπης καλύτερα, η οποία «μαίνεται», μετά την απόβαση των Η.Π.Α. μέσω της διόδου του ΔΝΤ και της Ελληνικής κερκόπορτας (ακολουθούν η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ισπανία κλπ, ενώ έχει προηγηθεί η Ανατολική Ευρώπη), καθώς επίσης μετά την κινεζική εισβολή.

Η απόβαση της Κίνας στην Ευρώπη ξεκίνησε από την Ιταλία (Cosco), διευρύνθηκε στο Βέλγιο (η Cosco Pacific Ltd έχει συμμετοχές στο λιμάνι του Βελγίου, εκτός από αυτές στην Κίνα, στο Χονγκ Κονγκ, στην Αίγυπτο και στη Σιγκαπούρη, με 189,9 εκ. $ κέρδη το πρώτο εξάμηνο του 2010 – άνοδος κατά 82%) και συνέχισε στην Ελλάδα – η οποία παραμένει δυστυχώς στο μάτι του κυκλώνα, όχι μόνο της αμερικανοευρωπαϊκής διαμάχης, αλλά και των τριών μαζί αντιμαχομένων δυνάμεων του πλανήτη. Δεν είμαστε βέβαια στόχος των Πολιτών τους, των αμερικανών, των κινέζων ή των γερμανών δηλαδή, οι οποίοι έχουν ανάλογα ή ακόμη και χειρότερα προβλήματα από τα δικά μας, αλλά των εκάστοτε κέντρων εξουσίας τους.   

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

«Ότι είναι για εμάς η ατομική βόμβα, είναι για τους Γερμανούς το νόμισμα τους, το μάρκο», συνήθιζαν να λένε μεταξύ τους οι Γάλλοι ηγέτες, κατά τις μυστικές συναντήσεις τους στο παλάτι των Ηλυσίων.

Ακριβώς για το λόγο αυτό, ήδη από την εποχή μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, οι ευρωπαίοι ηγέτες προσπαθούσαν να δημιουργήσουν ένα κοινό νόμισμα, χωρίς ποτέ να το επιτυγχάνουν. Οι προσπάθειες τους αυτές εμποδίζονταν πάντοτε από τα αντικρουόμενα συμφέροντα μεταξύ των πληθωριστικών κρατών του Νότου και της ισχυρής ζώνης του Βορρά – με κύριους «εκπροσώπους» τη Γερμανία, καθώς επίσης την Ολλανδία. Ανάλογα περιορισμένες λοιπόν ήταν οι προσδοκίες, κατά το ξεκίνημα των συζητήσεων των F.Mitterrand – H.Kohl, στα μέσα της δεκαετίας του ’80.

Περισσότερο από όλους τους άλλους Ευρωπαίους, αυτοί οι οποίοι ανέκαθεν υπέφεραν από το υφιστάμενο νομισματικό σύστημα ήταν οι Γάλλοι – οι οποίοι το θεωρούσαν σαν μία «κατηγοριοποίηση δύο ταχυτήτων», υπέρ της Γερμανίας και εις βάρος δικό τους. Η ισχυρή γερμανική εξαγωγική βιομηχανία ήταν πάντοτε σε πλεονεκτική θέση, μεταξύ άλλων επειδή οι συναλλαγματικές ισοτιμίες, τις οποίες η κεντρική τράπεζα τους διαχειριζόταν με επιτυχία, ήταν υποχρεωτικό να κυμαίνονται εντός ενός προκαθορισμένου πλαισίου. Αντίθετα, οι Γάλλοι ήταν πάντοτε αναγκασμένοι να συμβιβάζονται με την πολιτική χρήματος, με τις «εντολές» καλύτερα της κεντρικής γερμανικής τράπεζας (Bundesbank) αφού, όταν οι κεντρικοί τραπεζίτες της Φρανκφούρτης αύξαναν τα επιτόκια, οι Γάλλοι υποχρεώνονταν να ακολουθήσουν.

Από την άλλη πλευρά, όταν οι τιμές των προϊόντων στη Γαλλία αυξάνονταν, σε σχέση με τη Γερμανία, δεν έμενε άλλη επιλογή στο Παρίσι από την υποτίμηση του φράγκου. Προφανώς, το γεγονός αυτό αποδείκνυε παγκοσμίως, δυστυχώς για τη Γαλλία, την «κατωτερότητα» της, σε σύγκριση με τη Γερμανία. Έτσι, η Γαλλία θεώρησε σαν τη μοναδική εναπομένουσα «νομισματική και οικονομική» λύση, την καθιέρωση ενός κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος – για το οποίο έθεσε τις βάσεις το σχέδιο του J.Delor.

Χωρίς να επεκταθούμε σε λεπτομέρειες, πιστεύεται σήμερα με σχετική ασφάλεια το ότι, η Γερμανία συμφώνησε να θυσιάσει το νόμισμα της και να υιοθετήσει το Ευρώ, σαν αντάλλαγμα της ένωσης της με την πρώην Ανατολική Γερμανία – απαιτώντας επί πλέον τη μόνιμη εγκατάσταση της ΕΚΤ στη Φρανκφούρτη. Από την άλλη πλευρά η Γαλλία θεώρησε εσφαλμένα ότι, η υιοθέτηση του Ευρώ θα ήταν επωφελής για την ίδια, ενώ θα παρέμενε ασφαλής απέναντι σε μία πανίσχυρη, ενωμένη Γερμανία, εάν την υποχρέωνε να συμμετέχει σε μία κοινή νομισματική ένωση – στη σημερινή Ευρωζώνη.

Παρά την αντίθεση λοιπόν της Μ. Βρετανίας (αλλά και των άλλων «συμμάχων», εκτός ίσως των Η.Π.Α.), η Γαλλία επέμενε δυστυχώς (ένα τεράστιο λάθος, στο οποίο ενδεχομένως την «εξώθησε» ακόμη μία φορά η αδικαιολόγητη «υπεροψία» της), έως ότου επετράπη τελικά η ένωση των δύο Γερμανιών – χωρίς ποτέ βέβαια να πάψουν να υπάρχουν μεγάλες «φυλετικές» αντιθέσεις, έστω και καλυμμένες, μεταξύ των Πρώσων, των Γαλατών και των Σαξόνων.

Κατά την άποψη μας, η πλέον έξυπνη κίνηση της Γερμανίας στην «ευρωπαϊκή σκακιέρα», ήταν ή δήθεν θέση της, σχετικά με την απαίτηση της να ενωθεί πολιτικά η Ευρώπη, πριν ακόμη εισαχθεί το κοινό νόμισμα – σε αντίθεση με τη Γαλλία, η οποία ήταν υπέρ μίας Ενωμένης Ευρώπης, ανεξάρτητων μεταξύ τους κρατών. Το ότι η τοποθέτηση αυτή της Γερμανίας, η πολιτική ένωση της Ευρώπης δηλαδή πριν τη νομισματική, ήταν ένα πανέξυπνο τέχνασμα, μία παγίδα καλύτερα για τη Γαλλία, αποδεικνύεται αναμφισβήτητα από τη σημερινή αντίθεση της, στην προοπτική μίας πολιτικής και δημοσιονομικής ένωσης της ΕΕ (άρθρο μας: Δύναμη και Δίκαιο).

Από όλα τα παραπάνω συμπεραίνουμε λοιπόν ότι, η μάχη για την κατάκτηση της Ευρώπης είχε ξεκινήσει πολύ πριν το αντιληφθούν οι Η.Π.Α., η Κίνα, αλλά και οι υπόλοιπες δυνάμεις του πλανήτη – ουσιαστικά, λίγο μετά την ήττα της Γερμανίας στο 2^ο παγκόσμιο πόλεμο. Έκτοτε, η Γερμανία ακολουθούσε με μεθοδικότητα και συνέπεια το συγκεκριμένο, μακροπρόθεσμο αυτό στόχο, «κάτω από τα μάτια» των αντιπάλων συμμαχικών δυνάμεων, οι οποίες δεν μπόρεσαν ποτέ να αντιληφθούν τις πραγματικές προθέσεις της.

Η Γερμανία, δημιουργώντας κατ’ αρχήν μία ισχυρή Οικονομία, μεταξύ άλλων με τη βοήθεια των Η.Π.Α., οι οποίες την ενίσχυσαν για να την χρησιμοποιήσουν στα πλαίσια του ψυχρού πολέμου με τη Ρωσία, κατάφερε να αναδείξει το νόμισμα της, το μάρκο, στο ισχυρότερο της Ευρώπης. Με τη βοήθεια τώρα του νομίσματος της, επηρέαζε (εκμεταλλευόταν) προς όφελος της ισχυρής εξαγωγικής βιομηχανίας της, όλες τις ευρωπαϊκές χώρες – έως τη στιγμή που το θυσίασε σκόπιμα, με στόχο τη μεγέθυνση (ενοποίηση) του κράτους της.

Συνεχίζοντας, αμέσως μετά τη «θυσία» του νομίσματος της, η Γερμανία άρχισε ξανά να λειτουργεί «νομισματικά». Έτσι, με τη βοήθεια της μεθοδικής εσωτερικής υποτίμησης, τη διατήρησης δηλαδή των μισθών σε χαμηλά επίπεδα, ταυτόχρονα με τη συνεχή αύξηση της παραγωγικότητας της, κατάφερε με θαυμαστό τρόπο να δημιουργήσει ένα ισχυρό γερμανικό Ευρώ – αντιστρέφοντας τους όρους και αναγκάζοντας τους «εταίρους» της σε εσωτερικό πληθωρισμό, σε συνδυασμό με την εκτόξευση των ελλειμμάτων, καθώς επίσης με την υπερχρέωση τους (άρθρο μας). Το αποτέλεσμα των ενεργειών της είναι το λιγότερο εκπληκτικό, αφού είτε με ανατιμημένο, είτε με υποτιμημένο Ευρώ, η επιτυχία της εξαγωγικής της βιομηχανίας, του βασικού της όπλου δηλαδή, καθώς επίσης του επεκτατικού λιανικού της εμπορίου, είναι απολύτως εξασφαλισμένη**.  

Εάν λοιπόν δεν γινόταν θύμα της αμερικανικής ληστείας, του «κόλπου» δηλαδή με τα ενυπόθηκα δάνεια χαμηλής εξασφάλισης (CDS κλπ), τα οποία ζημίωσαν σε τεράστιο βαθμό τις τράπεζες της (ιδίως τις ομοσπονδιακές), η ολοκληρωτική ηγεμονία της στην Ευρώπη, η PAX GERMANICA καλύτερα (μεταξύ άλλων με την προώθηση σχεδίων ελεγχομένης χρεοκοπίας των «εταίρων» της, έτσι ώστε να αναλαμβάνει την «σκιώδη» διακυβέρνηση τους), θα ήταν ήδη γεγονός.

Δυστυχώς για τα σχέδια της μεγάλης αυτής χώρας χάθηκε πολύτιμος χρόνος, μέσα από την κρίση που προκάλεσαν οι Η.Π.Α., ενώ δόθηκε η ευκαιρία, αφενός μεν να επιτεθεί το ΔΝΤ στην ΕΕ, υπό την ηγεσία του Γάλλου προέδρου του (προφανώς δεν είναι τυχαία η «διπλή» καταγωγή του κ. Strauss–Kahn),  αφετέρου να εισβάλλει αποφασιστικά η Κίνα – με απροσδιόριστες πλέον συνέπειες, τόσο για την τελική έκβαση της μάχης της Ευρώπης, όσο και του πρώτου παγκοσμίου οικονομικού πολέμου.   

Ολοκληρώνοντας, οφείλουμε να προσθέσουμε ότι, η μάχη της Ευρώπης ωφελεί ποικιλοτρόπως το Καρτέλ, αφού παράλληλα δημιουργούνται οι κατάλληλες προϋποθέσεις μίας συντριπτικής ήττας των απασχολουμένων – μικρομεσαίων επιχειρήσεων και εργαζομένων. Η μείωση των εισοδημάτων τους στα επίπεδα της Κίνας, χωρίς διαμαρτυρίες και εξεγέρσεις, είναι πλέον ορατή – αφού η βίαια επιβολή της παγκοσμιοποίησης δημιούργησε δυστυχώς συγκοινωνούντα δοχεία, μέσω των οποίων έγινε εφικτή η «εξίσωση», η αναδιανομή καλύτερα των εισοδημάτων, στα επίπεδα «ανοχής» του Καρτέλ (σε αισθητά χαμηλότερα επίπεδα για τη δύση, σε ελαφρώς υψηλότερα για τον υπόλοιπο κόσμο).

Για παράδειγμα (όσον αφορά τα «συγκοινωνούντα δοχεία της παγκοσμιοποίησης), όταν ενώσει κανείς δύο διαφορετικά δοχεία, εκ των οποίων το ένα είναι γεμάτο νερό και το άλλο άδειο, το νερό θα μοιρασθεί εξίσου – υποχρεωτικά λοιπόν και στα δύο δοχεία, αφού τότε μόνο «ισορροπεί». Αντίστοιχα λειτουργεί και η παγκοσμιοποιημένη αγορά – όχι βέβαια για το Καρτέλ, το οποίο δεν συμμετέχει παθητικά, αλλά έντονα ενεργητικά στην όλη διαδικασία.         

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Όπως φαίνεται, συνεχίζουμε με γρήγορο ρυθμό στο 3^ο στάδιο (νομισματικοί πόλεμοι) και εισερχόμαστε παράλληλα στο 6^ο στάδιο της κρίσης: στις γεωπολιτικές εξελίξεις, οι οποίες «εγκυμονούν» τεράστιους κινδύνους – πόσο μάλλον αφού ο οικονομικός πόλεμος μπορεί ανά πάσα στιγμή να εξελιχθεί σε έναν «συμβατικό», που όμως δεν αποκλείει τη χρήση των υφισταμένων πυρηνικών και λοιπών υπερόπλων. Εν τούτοις, η χώρα μας δεν είναι σε θέση να εμποδίσει μία τέτοια «περιπλοκή», αφού δεν ανήκει στις ηγετικές δυνάμεις του πλανήτη – οπότε δεν έχει κανένα λόγο να ασχοληθεί με ένα τέτοιο ενδεχόμενο.  

Αυτό όμως που μπορεί να κάνει η Ελλάδα, συνειδητοποιώντας ότι παραδόξως ευρίσκεται στο κέντρο των εξελίξεων (ειδικά μετά τα τεράστια προβλήματα της Ιρλανδίας και τους κινδύνους που προδιαγράφονται για το Ευρώ), είναι να εκμεταλλευθεί τις «ανάγκες» των τριών αντιμαχομένων δυνάμεων, ενδεχομένως και της Ρωσίας, επιλύοντας ριζικά τα δικά της προβλήματα. Από αυτήν την οπτική γωνία, θεωρούμε ότι πιθανότατα θα αναγκασθεί να επιλέξει με ποιούς τελικά θα «συνεργασθεί» – αξιολογώντας σωστά όλα τα οφέλη που μπορούν να προκύψουν για τους Πολίτες της.

Φυσικά δεν μπορούμε να κρίνουμε, εάν η κυβέρνηση μας είναι σε θέση να λειτουργήσει «δημιουργικά», εκμεταλλευόμενη την τεράστια δυνατότητα που τις προσφέρεται* – στην κυριολεξία από το πουθενά. Εν τούτοις, οφείλουμε να ελπίζουμε για το καλύτερο, αφού είναι ίσως μία μοναδική ευκαιρία για να ξεφύγει η Ελλάδα με μία κίνηση, καθώς επίσης με ελάχιστο κόστος, από όλα τα προβλήματα που συσσώρευσαν οι εξαιρετικά ανεπαρκείς και σε μεγάλο βαθμό «διεφθαρμένες» από το Καρτέλ κυβερνήσεις της των τελευταίων δεκαετιών – ειδικότερα, από την παγίδα του υπερβολικού δημόσιου χρέους.

 * Υστερόγραφο 04.10.2010: Είναι αυτονόητο βέβαια πως δεν εννοούμε τη λήψη νέων τοκογλυφικών δανείων, τη «μόλυνση» μας από την κίτρινη επιδημία, την υποταγή μας σε οποιουσδήποτε «ξένους», την εγκατάσταση μίας άλλης σκιώδους κυβέρνησης, το «ξεπούλημα» της δημόσιας περιουσίας, ή την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας.

** Όταν το Ευρώ είναι «υπερτιμημένο», η Γερμανία κερδίζει από τις εξαγωγές της (περί το 70% των συνολικών) στην Ευρωζώνη και λοιπή ΕΕ – καθώς επίσης από τη μειωμένη τιμή του πετρελαίου (σε €). Εκτός αυτού, κερδίζει από τις επανεξαγωγές, αφού εισάγει φθηνότερα τα προϊόντα των τρίτων χωρών (λόγω όγκου και φθηνής χρηματοδότησης).  

Όταν το Ευρώ είναι «υποτιμημένο», κερδίζει ξανά, αυξάνοντας σημαντικά τις εξαγωγές της σε τρίτες χώρες (Η.Π.Α., Κίνα, Ν. Αμερική κλπ). Ταυτόχρονα, όλες σχεδόν οι επιχειρήσεις της «ασφαλίζονται» απέναντι σε κάθε είδους συναλλαγματικούς κινδύνους, ενώ διαθέτουν ιδιόκτητα εργοστάσια, αλλά και λιανεμπορικούς «κολοσσούς», στις μεγαλύτερες εξαγωγικές αγορές του πλανήτη.

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright), Αθήνα, 3. Οκτωβρίου 2010,  viliardos@kbanalysis.com  

* Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, σύμβουλος επιχειρήσεων & επενδύσεων, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.

ΠΗΓΗ: http://www.x-hellenica.gr/PressCenter/Articles/2199.aspx

Αρχιαπατεώνες

Του παπα Ηλία Υφαντή

Τώρα όλα τα λαμόγια,
Που ’χουν τα μεγάλα σόγια…
Και που κλέψανε ακόμη
Και της Παναγιάς τα μάτια
Με τα κούφια τους τα λόγια
Πάλι τάζουνε παλάτια,
Με ανώγια και κατώγια…

Κι ο καθένας τους προβάλλει
Τ’ αλλουνού το μαύρο χάλι!…
Μέχρι να ζαλίσουν πάλι
Το κουτό μας το κεφάλι…
Για να βλέπουμε σαν λύση:
Ποιον αρχιαπατεώνα
Ο καθένας θα ψηφίσει!…

Έλληνες και Ελληνίδες,
Για να έχουμε ελπίδες,
Πως θα ιδούμε άσπρη μέρα
Πέστε από δω και πέρα:

ΟΧΙ πια στους λυμεώνες
Και αρχιαπατεώνες
Όπου μας ξεκοκαλίζουν
Στων αιώνων τους αιώνες….

παπα-Ηλίας, 6-10-2010

ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ Ο ΠΑΠΑΝΔΡΕÏΣΜΟΣ ΔΕΝ  ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

Του Μιχάλη Βασιλάκη*

Παρά τις κατάρες και τους εξορκισμούς του νεοφιλελευθερισμού από συστημικούς και μη παράγοντες του καθεστώτος ένα γεγονός παραμένει αναμφισβήτητο!

Η πλατφόρμα του ακραία νεοφιλελεύθερου εξωθεσμικού διευθυντηρίου που εκπροσωπεί ο Γ. Παπανδρέου και η κυβέρνηση του, δυστυχώς εξακολουθεί να του εξασφαλίζει και σήμερα την πολιτική ηγεμονία στην συγκυρία και τις εξελίξεις.

Με δεδομένο και αυτό ούτε η ανάδειξη του σε αρχηγό (Βοναπάρτη) του ΠΑΣΟΚ το 2004 με διαδικασίες που διέλυσαν το ΠΑΣΟΚ σαν πολιτικό κόμμα και οργανισμό, ούτε η αναγόρευση-τοποθέτηση του στη προεδρία της σοσιαλιστικής διεθνούς από το Αμερικανικό δημοκρατικό κόμμα, ούτε η εκβιαστικά αναγκαστική πρωθυπουργοποίησή του, ήταν τυχαία.

Η πολιτική του διαδρομή καθορίστηκε από την χρήση-ανάλωση της πολιτικής κληρονομιάς του ονόματός του με το οποίο ήταν δεμένα δύο δυναμικά πολιτικά ρεύματα της μεταπολεμικής Ελλάδας (Παπανδρεϊσμός-ΠΑΣΟΚ).

Με αυτή τη πολιτική κληρονομιά εξασφάλιζε στη νέα μεγαλοαστική τάξη του χρηματιστηριακού κεφαλαίου και στους ιδεολογικούς και πολιτικούς του μέντορες ένθεν και ένθεν του ατλαντικού, τον έστω βραχύ αλλά κρίσιμα αναγκαίο χρόνο για την συνάρθρωση των συμφερόντων τους, στο νέο επίπεδο των σκληρών και διαλυτικών ανταγωνισμών που γεννούσε και ανάδειχνε η δομική κρίση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Παρόλα αυτά το ΜΝΗΜΟΝΙΟ ή διαφορετικά η πλατφόρμα της διεθνούς αρμοστείας στο όνομα του Γ. Παπανδρέου χρειάστηκε μια πολύμηνη επιχείρηση χυδαίας πολιτικής τρομοκρατίας του λαού για να επιβληθεί σαν αναγκαστική δήθεν επιλογή στη χώρα!

Οι άξονες του Μνημονίου

Η στρατηγική του μνημονίου που καθόρισε και ολόκληρη την πολιτική διαδρομή του νεοφιλελεύθερου Βοναπάρτη της σοσιαλδημοκρατίας, άξιου διαδόχου των διαχειρίσεων Μητσοτάκη-Σημίτη συγκροτείται σε τρεις βασικούς άξονες.

1. Την στερέωση και διεύρυνση της χρηματιστηριακής κυριαρχίας στη λειτουργία της οικονομίας και της κοινωνίας.

Στη κατεύθυνση αυτή επιχειρείται η ανασυγκρότηση της νεοφιλελεύθερης κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας σε βάρος της παραγωγικής μισθωτής εργασίας, της πλήρους απαξίωσης της και του επαναπροσδιορισμού της με νεοφεουδαρχικούς όρους που αμφισβητούν την ιδιοκτησία του ατομικού εργάτη πάνω στην ίδια την εργατική του δύναμη. Δηλαδή με άρνηση θεμελιακών αρχών της διακήρυξης των δικαιωμάτων του ανθρώπου αυτής καθ’ αυτής της αστικής επανάστασης.

Το στίγμα αυτών των προσαρμογών είναι απόλυτα διακριτό σε κάθε διαρθρωτική αλλαγή που προωθεί η κυβερνητική πολιτική.

2. Ο δεύτερος άξονας του μνημονίου περιέχει ουσιαστικά τον επανακαθορισμό της θέσης της χώρας στην Ε.Ε. και την Ευρωζώνη με τους όρους της ευρωγερμανικής στρατηγικής και των ηγεμονικών του επιδιώξεων στην Ευρώπη. Η Ελλάδα γίνεται διαμέσου του μνημονίου ο πιλοτικός οδηγός για τις χώρες του Ευρωπαϊκού νότου αλλά και για τις υπό ένταξη χώρες της ανατολικής Ευρώπης, στις διαδικασίες της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Με ολόκληρη αυτήν την ομάδα χωρών, με πλήρως ανταγωνιστικούς όρους και τις ανάλογες συνέπειες θα επανακαθοριστεί η θέση της χώρας στην Ε.Ε. και την Ευρωζώνη που σταθερά και συνεχώς θα συγκλονίζεται από κεντρόφυγες και διαλυτικές τάσεις.

3. Η Ελλάδα εκχωρείται στην Αμερικανική στρατηγική για την Εγγύς και Μέση Ανατολή, ως συμπληρωματικός στρατηγικός χώρος του Ισραήλ για να ελέγχονται και οι τάσεις αυτονόμησης της Τουρκίας από το Αμερικανικό άρμα.

Οι διπλωματικοί εναγκαλισμοί Παπανδρέου-Νετανιάχου στο διάστημα του τουρκικού δημοψηφίσματος , μόνο σαν προσπάθεια παρέμβασης στις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις μπορούν να εκληφθούν προς όφελος του Αμερικάνικου παράγοντα.

Το μνημόνιο αποτελεί από κάθε άποψη μια συμφωνία πάνω στη βάση εξισορρόπησης των Αμερικανογερμανικών αντιθέσεων που κάθε διαταραχή του θα συνιστά και άμεση απειλή για την ίδια τη γεωπολιτική ενότητα της χώρας.

Δεν συνιστά καμία διέξοδο από την κρίση αλλά ακόμη μεγαλύτερο βούλιαγμα σε αυτήν και διαιώνιση της μαζί με την διεθνή αρμοστεία.

Το μνημόνιο δεν είναι μονόδρομος. Προοδευτική δημοκρατική διέξοδος υπάρχει.

Η διαχείριση  Παπανδρέου, κρίση  ταυτότητας του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού

Η κρίση μέσα στην οποία σέρνεται η χώρα και ο λαός δεν είναι φυσικά μόνο οικονομική. Είναι και βαθιά κοινωνική, πολιτική και πολιτιστική κρίση.

Το εξουσιαστικό πολιτικό σύστημα με τους κληρονομικούς ηγεμόνες, τους πρίγκιπες, τις αυλές και τις οδαλίσκες, εκπέμπει την εικόνα καθολικής κρίσης ταυτότητας για τον νεοελληνικό κοινωνικό σχηματισμό.

-Γιατί τι άλλο μπορεί να σημαίνει  η οικογενειακή «διπλωματία»- διαμεσολάβησης με κατάληξη το καλά μεθοδευμένο σόου στη Wall-Street  της Νέας Υόρκης.

Σόου στο οποίο βαρύγδουπα ο ίδιος ο Πρωθυπουργός ανακοίνωσε την εκχώρηση της Αθήνας, της Πρωτεύουσας της χώρας, της ταυτότητάς της δηλαδή, στον φιλέλληνα εμίρη – σεΐχη του Κατάρ!!! (Η Ελλάδα στους Έλληνες).

-Γιατί τι άλλο μπορεί να σημαίνει το ίδιο καλά μεθοδευμένο σόου των Δελφών, όπου και πάλι ο Πρωθυπουργός ανακοινώνει τη συγκρότηση επιτροπής για την «μεταρρύθμιση»!!στην ανώτατη εκπαίδευση, στην οποία δεν τοποθετείται ούτε ένας πνευματικός άνθρωπος της χωράς!!! (Η Ελλάδα στους Έλληνες).

-Γιατί τι άλλο μπορεί να σημαίνει ο κλεφτοκοτάδικος κυνισμός Πάγκαλου «ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ» !

– Γιατί τι άλλο μπορεί να σημαίνει η χυδαία επίθεση, λοιδορία από την παρασιτική λίγδα του καθεστώτος σε κάθε κοινωνική τάξη και ομάδα!

«Οι εργάτες οκνηροί και υπονομευτές! οι αγρότες απατεώνες! οι επαγγελματίες μαφία!

η παραγωγική εργασία ύποπτη! οι εκπαιδευτικοί τεμπέληδες! οι φοιτητές αγράμματοι!

οι μαθητές αναλφάβητοι και απροσάρμοστοι!!!»

Μόνο το έθνος των χρηματιστών, των τραπεζιτών, των  διαμεσολαβητών , των εργολάβων της μίζας και τα κάθε είδους αρπακτικά, είναι υπεράνω κάθε υποψίας για να συμμετέχουν στην εθνική προσπάθεια υπό την αιγίδα της διεθνούς αρμοστείας.

-Γιατί τι άλλο από καθολική κρίση ταυτότητας είναι η εικόνα ενός Πρωθυπουργού που λειτουργεί ως εκπρόσωπος τύπου του άγνωστου εξωθερμικού διευθυντηρίου της διεθνούς αρμοστείας και οι υπουργοί του ως παρουσιαστές-πλασιέ των αποφάσεων της Τρόικα!

Η κρίση ταυτότητας και η οικονομική κρίση είναι φυσικά αλληλοτροφοδοτούμενες και έχουν την ίδια βάση. Τον κοσμοπολίτικο νεοφιλελεύθερο καπιταλιστικό εκσυγχρονισμό της ΟΝΕ, που υλοποιήθηκε σε πλατφόρμα στρατηγικής κατά κύριο λόγο από το καθεστώς Σημίτη-Παπανδρέου 1996 – 2004.

Στα πλαίσια αυτής της στρατηγικής, η διαχείριση Παπανδρέου έχει υποκαταστήσει την πολιτική βάση της εξουσίας του, με τους εκπροσώπους των κάθε είδους μυστικών και επίσημων φόρουμ του χρηματιστηριακού κεφαλαίου, την πολιτική στήριξη των οποίων επιδεικνύει στα σόου της Wall-Street  , των Δελφών, του Κατάρ… εκποιώντας και ενεχυριάζοντας την εθνική αυτοτέλεια της χώρας.

Η διαχείριση Παπανδρέου σήμερα, αντιστοιχεί σε καθεστώς έκτακτων εξουσιών που έχει ευτελίσει και κάθε θεσμό του αστικοκοινοβουλευτισμού, έχει αδρανοποιήσει και συντρίψει κάθε προοδευτική κοινωνική δυναμική, έχοντας στο πλευρό του μόνο την βουλιμία των μεσαίων και υψηλών στρωμάτων του παρασιτισμού με τις μαυραγορίτικες καταβολές.

 Η χώρα έτσι οδηγείται στη διαλυτική χρεοκοπία καθώς και οι δείκτες της οικονομικής κρίσης αντί να βελτιωθούν χειροτέρεψαν ραγδαία στο χρόνο του μνημονίου της οικονομικοπολιτικής κηδεμονίας.

·      Το δημόσιο χρέος έγινε σχεδόν στο σύνολό του Εξωτερικό χρέος και έτσι όπλο των χρηματιστηριακών αγορών για το πνίξιμο κάθε παραγωγικής προσπάθειας της εργατικής τάξης και των δυνάμεων της εργασίας.

·      Το απόλυτο μέγεθος του χρέους θα ξεπεράσει το 2011 τα 400 δις και μόνο οι τόκοι θα φτάνουν τα 8%-9% του Α.Ε.Π. ενώ μαζί με τα χρεολύσια θα ξεπερνούν το 20% του Α.Ε.Π.

·      Το δημοσιονομικό έλλειμμα μόνο από τον δανεισμό του 2010 επιβαρύνθηκε κατά 2% και χωρίς την δημιουργική λογιστική θα φτάσει το 10% στο τέλος του 2010 παρά την ληστεία μισθών και συντάξεων.

·      Η επίσημη ύφεση για το 2010 θα αγγίζει το 7% ,ενώ η πραγματική ύφεση ήδη ξεπερνά το 10%.

·      Η πραγματική ανεργία κάθε μορφής στις αρχές του 2011 θα φτάσει το 1.500.000, χωρίς μάλιστα  να εκδηλωθεί μαζικά το κύμα προβληματικότητας των ελληνικών επιχειρήσεων που σήμερα κυμαίνεται στο 40%.

·      Στο χρηματοπιστωτικό σύστημα παρά την ενίσχυση του με 45 δις ευρώ,(28δις ΝΔ – 17δις ΠΑΣΟΚ) δηλαδή τρεις και πάνω φορές από την χρηματιστηριακή του αξία και 5 φορές πάνω από την πραγματική του, η απειλή κατάρρευσης του είναι σταθερά συνεχής. Με μέτρια στάνταρ τραπεζικών κανόνων το χρηματοπιστωτικό σύστημα βρίσκεται σε κατάσταση πτώχευσης. Απλά και μονό η διαγραφή των επισφαλειών  που δεν ανταποκρίνονται καθόλου στα χρεολύσια και ελάχιστα η καθόλου στους τόκους, βάζει λουκέτο στο 70% του τραπεζικού συστήματος.

Το ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν αποτελεί μόνο πίθο των Δαναΐδων για την ελληνική οικονομία και κοινωνία , αλλά και τον διαμεσολαβητικό μοχλό – δίαυλο του χρηματιστηριακού κεφαλαίου με την εγγύηση μάλιστα του μνημονίου για να βάλει στο χέρι ολόκληρη τη δημόσια περιουσία που όπως ανακοινώσε ο Παπανδρέου στο σόου της Wall-Street  ανέρχεται σε 270 δις ευρώ και βρίσκεται σε καθεστώς ιδιωτικοποίησης- εκποίησης!

Η αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της Εθνικής τράπεζας ίσο με το 40% της χρηματιστηριακής αξίας και πάνω από το 55% της πραγματικής της και η παράδοση του πάνω από το μισό στις Αμερικανικές και Γερμανικές τράπεζες, αποκαλύπτει πως το μνημόνιο και η αρμοστεία με εκπρόσωπο τον Έλληνα πρωθυπουργό ενδιαφέρεται  μόνο για τη διασφάλιση των δανειστών με ενέχυρο το έδαφος της χώρας και τα κυριαρχικά δικαιώματα πάνω από αυτό.

Το 2011 δεν θα έρθουν απλά μικρά η μεγάλα συμπληρωματικά μέτρα του σημερινού μνημονίου.

Το 2011 θα έχουμε ουσιαστικά ένα νέο μνημόνιο άγνωστης και μακροπρόθεσμης διάρκειας με αντίστοιχες προσαρμογές στο κοινωνικοπολιτικό εποικοδόμημα, όπου τα Καλλικρατικά πολιτικά κέντρα εξουσίας θα παίξουν εξαιρετικά σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση ενός σκληρού και συνεκτικού κατοχικού καθεστώτος του νεοφιλελευθερισμού και του χρηματιστηριακού κεφαλαίου!

Αμφισβήτηση της νεοφιλελεύθερης ηγεμονίας στο ΠΑΣΟΚ

Η πλήρης νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη ιδεολογική και πολιτική της  κοινωνικής και πολιτικής ηγεμονίας στο ΠΑΣΟΚ υπό το Γ. Παπανδρέου με τη στρατηγική μάλιστα του μνημονίου, γέννησε και ανάδειξε ευρύτερες συγκρούσεις στην ιστορικά διαμορφωμένη κοινωνικοπολιτική του συμμαχία.

Για πρώτη φορά μεταπολιτευτικά η αμφισβήτηση και οι συγκρούσεις στο στρατόπεδο του κοινωνικού και πολιτικού ΠΑΣΟΚ ξεπέρασαν το επίπεδο διαμαρτυρίας και συγκροτήθηκαν σε κοινωνικοπολιτικό μπλοκ.

Το σημαντικότερο, αναζήτησαν στην αριστερά ξεπερνώντας τα συρματοπλέγματα της ιδεολογικής και πολιτικής προβοκάτσιας του Πάγκαλου, το στρατηγικό εταίρο για την οικοδόμηση ενός ευρύτατου αγωνιστικού κοινωνικού και πολιτικού μπλοκ δυνάμεων ενάντια στο μνημόνιο.

Στη συγκυρία των Καλλικρατικών εκλογών αυτό το μέτωπο μπορούσε να εξελιχθεί σε πλειοψηφικό ρεύμα στους βασικούς Δήμους και τις Περιφέρειες, εκφράζοντας το πολιτικό κενό που η κρίση αντιπροσώπευσης του εξουσιαστικού πολιτικού συστήματος σώρευσε για δύο και πάνω δεκαετίες .

Όμως η αριστερά βαθιά αντιμαρξιστική και μακριά από κάθε διαλεκτική αντίληψη για τη κίνηση της κοινωνίας, τις αντιθέσεις και τις αντιφάσεις που την καθορίζουν, όχι μόνο δεν ενίσχυσε μια τέτοια εξέλιξη, αλλά και την υπονόμευσε και την χτύπησε ευθέως.

 Από τη μια η αριστερά του Κύρκου προσχώρησε ευθέως στο νεοφιλελευθερισμό και από την άλλη τα κατάλοιπα των μηχανισμών της τριτοδιεθνιστικής αριστεράς εξάντλησαν ολόκληρη την ιστορική τους πείρα στην υπονόμευση μιας τέτοιας ελπιδοφόρας εξέλιξης.

Το έλλειμμα μιας αιχμάλωτης  αριστεράς

Το έλλειμμα τη αριστεράς δεν είναι βέβαια μόνο εγχώριο. Στις συνθήκες της πιο βαθειάς, δομικής και γενικευμένης κρίσης του παγκόσμιου καπιταλισμού, η αριστερά φαίνεται παντελώς απούσα, όχι μόνο και κύρια πολιτικά, αλλά πρώτιστα θεωρητικά και ιδεολογικά.

Οι προσεγγίσεις, οι προβληματισμοί και οι αναλύσεις μεμονωμένων διανοούμενων αλλά και θυλάκων της μαρξιστικής διανόησης δεν καλύπτουν το κενό. Περισσότερο μοιάζουν με κραυγές απόγνωσης για την αδιέξοδη αριστερά και την απόλυτη αδυναμία της να ανταποκριθεί στην ιστορική υποχρέωση που έχει αυτοεπωμιστεί.

Το μοναδικό κοινό στοιχείο της αριστεράς όλων των αποχρώσεων και εκδόσεων, είναι ο μανιχαϊσμός, η απλουστευτική ιδεαλιστική δηλαδή διχοτόμηση του κοινωνικού γίγνεσθαι, της κοινωνικής πραγματικότητας.

Το καλό και τι κακό, το δίκαιο και το άδικο, η φτώχεια και η πλουτοκρατία…

Οι παραγωγικές δυνάμεις και οι παραγωγικές σχέσεις, η παραγωγή και η διανομή…

Η διαλεκτική εξοστρακίζεται πλήρως στην αντίληψη για την κίνηση της κοινωνίας και ο μαρξισμός ως κοσμοθεωρία μετασχηματίζεται από την αριστερά σε ένα κακέκτυπο ενός ιδεαλιστικού ολοκληρωτικού φονταμενταλισμού με προφήτες, ναούς και ιερατείο.

Η ταξική πάλη σύμφυτο στοιχείο της ενσυνείδητης ύλης, γενεσιουργός και δημιουργική δύναμη, οξυγόνο ουσιαστικά της κοινωνικής εξέλιξης και κάθε κοινωνικού φαινομένου, εμφανίζεται από τη διχοτομική και μανιχαϊστική αριστερά σαν εξωτερική δύναμη κοινωνικού καταναγκασμού.

Σαν τέτοια, τη ταξική πάλη  η κοινωνία με το νομικό της οπλοστάσιο μπορεί να της απαγορεύσει να διαταράσσει την κοινωνική γαλήνη και την μεταϊστορική της πορεία. Με τέτοια αντίληψη και η δόμηση ενός «ταξικού» πολιτικού υποκειμένου έχει προϋπόθεση την προστασία του και την υπεράσπιση του από το δηλητήριο της ταξικής πάλης. Σε αυτή την αντίληψη πρέπει να προσαρμοστεί και κάθε κοινωνικό οικοδόμημα και συλλογικότητα αν θέλει να του απονεμηθεί ο τίτλος της ταξικότητας από τα ιερατεία του «ταξικού» φονταμενταλισμού.

Η κυριαρχία της γραφειοκρατίας και η μετάλλαξη του πολιτικού υποκειμένου αλλά και κάθε κοινωνικού θύλακα σε σκληρό γραφειοκρατικό μηχανισμό που ενδιαφέρεται μόνο για την αναπαραγωγή του γύρω από το καθαρό μανιχαϊστικό  του πυρήνα δεν είναι καθόλου παράξενο.

Οι όροι ρουφιάνοι, προδότες, προβοκάτορες αποκτούν την πιο εξέχουσα θέση στις εννοιολογικές πολιτικές κατηγορίες της αριστεράς και φυσικά της αρκούν για να ερμηνεύσουν και τα πιο πολύπλοκα κοινωνικά φαινόμενα.

Αρκεί η τοποθέτηση του κεφαλαίου «στα άνθη του κακού» για να ερμηνευτεί αυτόματα και έξω από χρόνο και χώρο η ιστορία, να προσδιοριστεί τελεολογικά το μέλλον! 

Δεν είναι καθόλου τυχαίο λοιπόν, που μαζί με κάθε καπιταλιστική κρίση εξελίσσεται ταυτόχρονα και μια κρίση της Αριστεράς.

Απ’ αυτές τις κρίσεις ένα σημαντικό πολιτικό δυναμικό της αριστεράς προσχωρεί χωρίς προσχήματα στο αστικό πολιτικό στρατόπεδο, ενώ ένα άλλο τμήμα της σέρνεται στην ουρά του αυθόρμητου, πυκνώνοντας τις πολιτικές γραμμές της αναρχοαυτονομίας. 

Σε κάθε περίπτωση και μακροπρόθεσμα η αριστερά καταλήγει ν’ αξιοποιείται σαν εφεδρεία του αστικού πολιτικού συστήματος, παρά και πέρα από τις αντιιμπεριαλιστικές, αντικαπιταλιστικές και αντισυστημικές κορώνες.

Αδύνατο να επεξεργαστεί στρατηγική και αδύνατο να χαράξει πολιτική τακτική. Αντιπαραθέτει το μερικό στο γενικό και αντίστροφα, καθηλώνοντας την εξέλιξη της ταξικής πάλης και οδηγώντας σε ήττες το εργατικό και λαϊκό κίνημα, τις οποίες και μόνο  ξέρει να διαχειρίζεται και μάλιστα με μανιοκαταθλιπτικούς όρους.

Η σημερινή εικόνα της αριστεράς είναι απόλυτα χαρακτηριστική της ταυτότητας της.

Ο Μαρξισμός έδινε όλες τις δυνατότητες στην αριστερά όχι μόνο να αναλύσει διεξοδικά και σε βάθος τη σημερινή κρίση και να την προβλέψει ταυτόχρονα από τα τέλη της δεκαετίας του ’80, αλλά και να προετοιμάσει τους κοινωνικούς και πολιτικούς όρους μιας ανατρεπτικής εναλλακτικής διεξόδου.

Αντί γι’ αυτό η αριστερά αιφνιδιάστηκε πλήρως από τη κρίση και μάλιστα περισσότερο από τις αστικές πολιτικές δυνάμεις.

Μέχρι σχεδόν και το Μάρτη η αριστερά θεωρούσε τη κρίση εφεύρημα και κόλπο του δικομματισμού για να αποπροσανατολιστεί ο λαός.

Στην καλύτερη περίπτωση στη κορύφωση της κρίσης, η αριστερά έδινε την εντύπωση πλήρους απουσίας της από την ελληνική πραγματικότητα τουλάχιστον την τελευταία εικοσαετία.

Το εργατικό και λαϊκό κίνημα ήταν επόμενο να συρθεί άλλη μια φορά όπως πολλές άλλες στην δεκαετία του ’90 και του 2000 σε συντριπτικές ήττες και συμβιβασμούς.

 Όμως και μετά το Μάρτη όπου κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική αριστερά έτρεχε να συγκροτήσει και να διατυπώσει πλατφόρμα αντίστασης και εξόδου από την κρίση, έμεινε και πάλι χωρίς πολιτική στόχευση.

Γιατί οι πλατφόρμες που συγκροτήθηκαν εκ των ενόντων αθεμελίωτες και με κραυγαλέο τον πολιτικό εμπειρισμό, γύρω από την τεχνοκρατική θέση άρνησης πληρωμής του χρέους, που της πρόσφερε μια ομάδα σημαντικών οικονομολόγων, μακριά όμως από την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα που είχε  διαμορφωθεί και με την συνέργεια της αριστεράς.

Ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, εκποίηση της εθνικής κυριαρχίας, κατοχή, κατοχικό καθεστώς, αποτελούν τις σταθερές καθημερινές αναφορές της αριστερής πολιτικής φιλολογίας.

Θα περίμενε κανείς αυτό να βρίσκει την αντιστοίχηση του στη κεντρική πολιτική στόχευση της αριστεράς στις εκλογές των Καλλικρατικών δήμων και περιφερειών.

1.Να στερηθεί το εξουσιαστικό πολιτικό σύστημα όσο γίνεται περισσότερα από τα νέα πολιτικά κέντρα εξουσίας, για να αποδυναμωθεί και να αχρηστευθεί  το μνημόνιο.

2.Να διαμορφωθούν από τις εθνικοανεξαρτησιακές, αντινεοφιλέλευθερες και ριζοσπαστικές προοδευτικές δυνάμεις μαζί με την αριστερά, μετωπικά πλειοψηφικά κοινωνικά και πολιτικά ρεύματα, σε σημαντικά αστικά και περιφερειακά κέντρα.

Η δυναμική και για το ένα και για το άλλο υπήρχε μέσα στη κοινωνία. Το πιστοποιούσαν ακόμη και τα έστω μανιπουλαρισμένα γκάλοπ των Μ.Μ.Ε., παρά τις ήττες στις οποίες είχε υποχρεωθεί το εργατικό και λαϊκό κίνημα.

Η αριστερά όχι μόνο δεν καθόρισε τέτοιες πολιτικές στοχεύσεις, αλλά και κτύπησε ευθέως και υπονόμευσε με κάθε είδους ίντριγκα των μηχανισμών της μια τέτοια προοπτική

   Στη περιφέρεια της Αττικής με τους τουλάχιστον πέντε αριστερούς υποψήφιους περιφερειάρχες και οι διαδικασίες μέσα από τις οποίες έφτασε εκεί, είναι αποκαλυπτική της πραγματικότητας στο χώρο της αριστεράς.

Η εργατική τάξη και ο λαός πρέπει να αρνηθεί τη ψήφο του στο εξουσιαστικό πολιτικό σύστημα, αλλά και στους εξ΄ αντικειμένου συμμάχους του που βάζουν πάνω και πέρα από την εργατική τάξη και το λαό την συντήρηση των γραφειοκρατικών, αποϊδεολογικοποιημένων και αποπολιτικοποιημένων  μηχανισμών και τα συμφέροντα τους που με αναίδεια αυτοπροσδιορίζονται αριστερά.

Φυσικά στη διάρκεια των σημαντικών κοινωνικών αγώνων ξεπήδησαν και γνήσια αγωνιστικές, προοδευτικές, ριζοσπαστικές, λαϊκές συσπειρώσεις και κινήσεις. Μερικές από αυτές παρεμβαίνουν και στις Καλλικρατικές εκλογές. Με αυτές είμαστε αλληλέγγυοι.

Σήμερα  η διεύρυνση του πολιτικού κενού (αποχή) όσο και να φαίνεται  αντιφατικό, μαζί με την υπεράσπιση  της αγωνιστικής ενότητας του εργατικού και λαϊκού κινήματος  είναι ο δρόμος που μπορεί να στερήσει τη νομιμοποίηση από το εξουσιαστικό πολιτικό σύστημα αλλά και τα νέα επικίνδυνα Καλλικρατικά πολιτικά κέντρα εξουσίας.

6-10-2010

* Ο Μιχάλης Βασιλάκης είναι Γραμματέας του ΕΑΜ, eamgr.wordpress.com

Εκτός Λυκείου η γενική παιδεία

Της Πίκιας Στεφανάκου   

Την κατάργηση του Λυκείου ως αυτόνομης εκπαιδευτικής βαθμίδας με τη δική της αποστολή προωθεί το υπουργείο Παιδείας με το νέο σχέδιο προγράμματος για το νέο σχολείο που δημοσιοποιήθηκε με τη γνωστή μέθοδο των διαρροών. Η γενική παιδεία στην ουσία σταματά στο Γυμνάσιο, όπου η παρεχόμενη εκπαίδευση είναι υποχρεωτική. Το Λύκειο θα είναι πλέον προπαρασκευαστικό κέντρο που θα λειτουργεί με ελάχιστα υποχρεωτικά μαθήματα, κοινά για όλους τους μαθητές, και πολλά μαθήματα επιλογής.

Ολόκληροι επιστημονικοί κλάδοι εξοβελίζονται ουσιαστικά από το πρόγραμμα καθώς ένας μαθητής μπορεί να φοιτήσει στο Λύκειο και να ολοκληρώσει τις σπουδές του χωρίς να επιλέξει κανέναν απ' αυτούς. Το Λύκειο γίνεται πλέον σχολείο εξειδίκευσης, όπου οι μαθητές σε πολύ νεαρή ηλικία θα είναι υποχρεωμένοι να κάνουν επιλογές ζωής.

Το πρόγραμμα, που σχεδιάζεται από την Θ. Δραγώνα, αποτελεί στην ουσία αντιγραφή του Ιντερνάσιοναλ Μπακαλορεά, το οποίο λειτουργεί σε ακριβά ιδιωτικά σχολεία προκειμένου οι γόνοι των οικονομικά εύπορων οικογενειών να εξασφαλίσουν θέση σε πανεπιστήμια του εξωτερικού χωρίς να περάσουν από την ψυχοφθόρα διαδικασία των πανελλαδικών εξετάσεων, όπου μένεις εκτός για ένα μόριο.

Τόσο ο πρωθυπουργός όσο και η υπουργός Παιδείας είναι λάτρεις αυτού του μοντέλου, όπως, άλλωστε, φανερώνουν και οι επιλογές σπουδών που έκαναν για τα παιδιά τους. Ο έρωτας της υπουργού με το ΙΒ μπορεί να είναι πρόσφατος, αλλά του πρωθυπουργού κρατά χρόνια πολλά, από το 1995, όταν ως υπουργός Παιδείας νομιμοποίησε τμήματα Ιντερνάσιοναλ Μπακαλορεά στα ιδιωτικά σχολεία και θέλησε από τότε να βάλει και στα δημόσια το πρόγραμμα αυτό, αλλά χωρίς επιτυχία. Η εισαγωγή στα πανεπιστήμια του εξωτερικού γίνεται μέσω του συμφηφισμού των επιδόσεων των υποψηφίων σε εξετάσεις και εργασίες, η αξιοπιστία και το αδιάβλητο των οποίων είναι υπό αμφισβήτηση. Πρόσφατο είναι το σκάνδαλο με αγοραπωλησίες θεμάτων και εργασιών, για το οποίο έχουν ήδη έχουν ασκηθεί διώξεις σε καθηγητές, μαθητές και γονείς από τρία ιδιωτικά σχολεία (Ζηρίδη, Κολέγιο Ψυχικού και Μωραΐτη).

Σε ό,τι αφορά το Λύκειο, το υπουργείο Παιδείας προχωρά χωρίς ξένους "σοφούς". Μία ομάδα στενών συνεργατών της υπουργού και της κ. Δραγώνα επιχειρούν να προσαρμόσουν τη λειτουργία του Ιντερνάσιοναλ Μπακαλορεά στο ελληνικό λύκειο, καθώς, όπως απεφάνθη η κ. Διαμαντοπούλου σε πρόσφατη συνέντευξή της, είναι αυτό που μας ταιριάζει. "Το νέο σύστημα", δήλωσε στη ΝΕΤ στις 27.9, θα προσιδιάζει στο Ιντερνάσιοναλ Μπακαλορεά. Έχουμε δει το γερμανικό, το γαλλικό. Έχουμε δει τις μικρές χώρες, Φινλανδία και άλλες και έχουμε καταλήξει σ' αυτό που ταιριάζει σε μας". Δηλαδή, στο σύστημα ΙΒ, που σχεδίασε το συμβούλιο ενός "μη κερδοσκοπικού οργανισμού", όπως συστήνεται, που εδρεύει στη Γενεύη.

Βάσει αυτού του συστήματος και των διαρροών του υπουργείου, θα συμβούν τα εξής:

* Η Α' Λυκείου θα είναι ντεμί σεζόν. Θα λειτουργεί με περισσότερα υποχρεωτικά μαθήματα και λιγότερα μαθήματα επιλογής, που θα ετοιμάζουν τον μαθητή γι' αυτό που θα ακολουθήσει. Τα υποχρεωτικά θα διδάσκονται 25 ώρες και τα μαθήματα επιλογής 10 ώρες. Αυτήν την εικόνα θα βρουν οι μαθητές από του χρόνου.

* Στη Β' και τη Γ' Λυκείου θα έχουμε την πλήρη ανατροπή. Τα υποχρεωτικά μαθήματα περιορίζονται σε 12 ώρες διδασκαλίας και τα μαθήματα επιλογής σε 21 ώρες. Επίσης, εισάγεται ο θεσμός των δραστηριοτήτων "ευαισθητοποίησης σε κοινωνικά και περιβαλλοντικά θέματα" (2 ώρες) που θα συνδέεται και με εργασίες.

* Τα υποχρεωτικά μαθήματα σε κάθε τάξη είναι τρία: Νέα Ελληνική Γλώσσα και Λογοτεχνία, Αγγλικά και Γυμναστική. Από εκεί και πέρα οι μαθητές θα παίρνουν ένα εξάωρο μάθημα από μία από τις έξι ομάδες μαθημάτων και ένα τρίωρο μάθημα από κάθε μια από τις υπόλοιπες ομάδες μαθημάτων. Σύνολο, δηλαδή, μαθημάτων πέντε. Οι ομάδες μαθημάτων επιλογής είναι: Αρχαιογνωσία, Μαθηματικά, Πειραματικές Επιστήμες, Κοινωνικές Επιστήμες, Ξένη Γλώσσα και Πολιτισμός.

Όπως προκύπτει από τα μέχρι τώρα στοιχεία ένας μαθητής μπορεί να τελειώσει το Λύκειο και να έχει πάρει ούτε μια ώρα Ιστορίας, Αρχαίων, Φυσικής, Χημείας, Βιολογίας κ.ά. Άρα η βασική του εκπαίδευση στα μαθήματα αυτά ουσιαστικά τελειώνει στη Γ' Γυμνασίου, άντε και λίγο στην Α' Λυκείου. Εξαίρεση αποτελούν τα Μαθηματικά όπου υποχρεωτικά θα πάρει κάποιος είτε το εξάωρο είτε το τρίωρο. Μάθημα επιλογής γίνονται και τα Θρησκευτικά, γεγονός που είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων από την Εκκλησία και τις επιρροές της.

Ανοικτό είναι το πώς θα κουμπώσει όλο αυτό το κατασκεύασμα με το νέο εξεταστικό, καθώς και με το κυβερνητικό σχέδιο για εισαγωγή σε σχολή και όχι σε τμήμα. Το σίγουρο είναι ότι περιορίζονται εξαιρετικά οι επιλογές των μαθητών, αφού σύμφωνα με τα προβλεπόμενα μπορεί κανείς να πάρει μόνο ένα εξάωρο μάθημα επιλογής, το οποίο εννοείται ότι θα έχει αυξημένο συντελεστή βαρύτητας. Αν πάρει, για παράδειγμα, Μαθηματικά υψηλού επιπέδου (εξάωρο), δεν μπορεί να πάρει Φυσική αντίστοιχου επιπέδου. Από την άλλη Χημεία και Βιολογία είναι τρίωρα μαθήματα που ανήκουν στην ίδια ομάδα με τη Φυσική και άρα δεν μπορεί να τα επιλέξει ένας μαθητής που ενδιαφέρεται για τη Φυσικομαθηματική. Αυτό σημαίνει ότι σύντομα θα είναι παρελθόν και οι σχολές όπως τις ξέρουμε μέχρι σήμερα.

Το σύστημα αυτό είναι βέβαιο ότι θα επισπεύσει τον ερχομό του "Καλλικράτη" στην εκπαίδευση, με την κατάργηση εκατοντάδων λυκείων στην περιφέρεια και τη νησιωτική Ελλάδα και τη δημιουργία μητροπολιτικών λυκείων τα οποία θα παρέχουν όλο αυτό το πρόγραμμα επιλογής.

Το "νέο Λύκειο" της εποχής του Μνημονίου, παρά το γεγονός ότι δείχνει ακριβότερο, είναι απόλυτα επιλεκτικό. Έτσι προμηνύεται και η πανεπιστημιακή εκπαίδευση, με συρρίκνωση που θα ξεκινήσει από φέτος. Να σημειωθεί ότι ο αριθμός των εισακτέων περνάει στην αρμοδιότητα της Αρχής Διασφάλισης Ποιότητας, που μπορεί να αποφασίζει για μείωση του αριθμού των εισακτέων χωρίς το μαχαίρι του πολιτικού κόστους.

ΠΗΓΗ: Η ΑΥΓΗ, Ημερομηνία δημοσίευσης: 05/10/2010, http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=571565,

Η Κατάργηση της Ιστορίας στο Νέο Λύκειο

Του Τάσου Χατζηαναστασίου*

Οι ανιστόρητοι νεοφιλελεύθεροι σχεδιαστές της εκπαιδευτικής πολιτικής στην Ελλάδα έκαναν το θαύμα τους: στο σχέδιο προγράμματος για τη Β΄ και Γ΄ Λυκείου που είδε το φως της δημοσιότητας τις προηγούμενες μέρες έχει καταργηθεί το μάθημα της Βυζαντινής και Νεότερης Ιστορίας! Στα αντικείμενα που προβλέπεται να διδαχθούν (ως επιλεγόμενα και όχι υποχρεωτικά) περιλαμβάνονται η Αρχαία Ιστορία, η Ιστορία των… Ιδεών και φυσικά η Ευρωπαϊκή Ιστορία.

Η επιλογή αυτή δεν είναι καθόλου τυχαία. Είναι πλήρως εναρμονισμένη με τη γενικότερη πολιτική επιβολής των ορέξεων της διεθνούς συμμορίας του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου στη χώρα μας που στην κυβέρνηση του ΓΑΠ βρίσκει έναν αξιόπιστο και πρόθυμο συνεργάτη.

Το διεθνές κεφάλαιο έχει έναν και μόνο αντίπαλο: τα εθνικά κράτη και την αντίσταση των λαών. Αλλά για να μπορέσουν να αντισταθούν τα κράτη και οι λαοί και να υπερασπίσουν την ανεξαρτησία τους, πρέπει να διατηρήσουν την ιστορική τους μνήμη και συνείδηση. Γι’ αυτό, ειδικά η Ιστορία αποτελεί τα τελευταία χρόνια το κατεξοχήν πεδίο όπου δοκιμάζει το σύστημα τα αντανακλαστικά του λαϊκού κινήματος στο επίπεδο της συνείδησης και της συλλογικής του ταυτότητας. Στη μετωπική αντιπαράθεση γύρω από το βιβλίο Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού η εθελόδουλη ελίτ της χώρας και η διανόησή της υπέστησαν μία ταπεινωτική ήττα παρά τη συστηματική κατασυκοφάντηση, όσων εναντιώθηκαν στο τερατούργημα εκείνο, ως εθνικιστών και ακροδεξιών.

Σήμερα επιχειρείται η εξαφάνιση του προβλήματος μέσω της εξαφάνισης του ίδιου του αντικειμένου της Ιστορίας από το Λύκειο. Έτσι, οι δεκαεξάρηδες και δεκαεφτάρηδες μαθητές θα στερηθούν το δικαίωμα να αποκτήσουν ιστορική συνείδηση μέσα από την κριτική προσέγγιση ενός παρελθόντος που στη χώρα μας εξακολουθεί να επηρεάζει τις σύγχρονες εξελίξεις και τις πολιτικές επιλογές. Τώρα δηλαδή που διαθέτουν την απαιτούμενη ωριμότητα προκειμένου να δουν κριτικά την Ιστορία και δεν θα περιορίζονται στην αποστήθιση γεγονότων – όπως είναι φυσικό με βάση την εξελικτική ψυχολογία να γίνεται στο Γυμνάσιο και το Λύκειο – δεν θα διδάσκονται Ιστορία!

Το ζήτημα της Ιστορίας δεν είναι το μοναδικό μειονέκτημα του σχεδίου προγράμματος για το «Νέο Λύκειο», είναι ωστόσο το πιο κραυγαλέο για τις προθέσεις των εμπνευστών του να μετατρέψουν το Λύκειο σ’ έναν παιδότοπο εμπορικό κέντρο με «καλάθια» όπου ψωνίζεις αποσπασματικές και ασύνδετες μεταξύ τους γνώσεις Το σχέδιο αυτό επομένως πρέπει να ανατραπεί συνολικά κι εμείς οι εκπαιδευτικοί πρέπει να ξεπεράσουμε τις συντεχνιακές αντιλήψεις, που οδηγούν κάθε κλάδο να μετρά πόσες ώρες μάθημα θα έχει στο «Νέο Λύκειο» και ν’ αντιδρά αναλόγως θετικά ή αρνητικά, και να αντισταθούμε ενωμένοι. Ειδικά, όμως η αντίδραση στην κατάργηση της ιστορικής μνήμης πρέπει να είναι καθολική και μαζική γιατί είναι ένα ακόμη βήμα για τον πλήρη εξανδραποδισμό μας ως έθνους.

* Ο Τάσος Χατζηαναστασίου είναι Φιλόλογος στο ΕΠΑΛ Ναυπλίου

ΠΗΓΗ: Οκτωβρίου 3, 2010, http://rikseis.wordpress.com/2010/10/03…..B3/

Για τον πλάγιο εξοβελισμό του μαθήματος των Θρησκευτικών

Ανοιχτή επιστολή προς την Υπουργό Παιδείας

Κυρία Άννα Διαμαντοπούλου

Του «Νεκρού για τον κόσμο»*

Αξιότιμη Κυρία Υπουργέ, Εύχομαι να έχετε υγεία, αγάπη και δύναμη εν Χριστώ. Σας χαιρετώ με τον αναστάσιμο χαιρετισμό του Ιησού: Χαίρετε.

Η επιθυμία, που έκαμψε τις εσωτερικές αντιστάσεις μου και με παρακίνησε ν’ απευθυνθώ σε σας, αφορά απλώς στην επισήμανση ορισμένων στοιχείων, κατά τεκμήριο γνωστών, που όμως αισθάνομαι την ανάγκη να τα υπενθυμίσω, για ένα και μόνο θέμα – αυτό που αγαπώ πιο πολύ, το οποίο όμως είναι θεμελιώδες και για τα υπόλοιπα που απασχολούν αυτή την περίοδο τη χώρα μας και τη διεθνή πολιτική και κοινωνική σκηνή. Τα επισημαίνω, ώστε να είμαι βέβαιος ότι δεν θα διαφύγουν της προσοχής σας, αλλά θα αξιοποιηθούν κατά το δέον, ανάλογα με την περίσταση. Σας ευχαριστώ που με συγχωρείτε γι’ αυτή τη μακρά εισαγωγή.

Το θέμα αυτό δεν είναι η οικονομία, ούτε η παιδεία, αν και θα μπορούσα, όπως κάθε πολίτης, να προβώ σε πολλές επισημάνσεις γι’ αυτά. Είναι η Ορθοδοξία.

Δεν υπαινίσσομαι κάτι για τον επικείμενο πλάγιο εξοβελισμό του μαθήματος των Θρησκευτικών από το νέο Λύκειο, κατά τους δυτικοευρωπαϊκούς ανέμους που πνέουν πλέον ελεύθερα στη χώρα μας. Η κυβέρνηση κυβερνά και δεν είμαι παρά υπήκοός της. Ο δε λαός ψηφίζει και, στο μέσο της τετραετίας, προτείνει. Εγώ «είμαι ο λαός» – το ένα δεκάκις εκατομμυριοστό του – και υψώνω τη φωνή μου από τη μυρμηγκοφωλιά μου για να ακουστώ μέσα στο σάλαγο της ποικιλόμορφης πανευρωπαϊκής δραστηριότητας. Συγχωρήστε το αμάρτημά μου και θυμηθείτε το διάλογο του Θεμιστοκλή με τον Ευρυβιάδη. Ευχαριστώ.

Τα στοιχεία που λαμβάνω το θάρρος να υπενθυμίσω, ως απλός πολίτης, είναι τα κάτωθι:

α. Η Ορθοδοξία συνιστά την πνευματική παράδοση αυτού του τόπου. Όχι μόνο τη «θρησκευτική» μας παράδοση, αλλά ακριβώς την πνευματική μας παράδοση. Χρησιμοποιώ τον όρο με ελαφρώς διαφορετική σημασία από την τρέχουσα. Δεν υπαινίσσομαι μόνο το ορθόδοξο χριστιανικό υπόβαθρο όλων ή σχεδόν όλων των πνευματικών δημιουργών της πατρίδας μας, σε κάθε τομέα, κατά τους τελευταίους δεκαπέντε αιώνες (από τους Καππαδόκες και εντεύθεν, 4^ος αι., αν και θα μπορούσαμε να αναχθούμε και πιο πίσω), υπόβαθρο που, ως γνωστόν, δε μπορεί να αγνοηθεί κατά τη μελέτη της ιστορίας μας και του πνευματικού πολιτισμού μας (λόγιου και λαϊκού), αλλά αναφέρομαι συγκεκριμένα στον ανώτερο τομέα πνευματικής προόδου, που είναι η ορθόδοξη αγιότητα.

Ένα πανόραμα της «πνευματικής παραγωγής» του λαού μας σε αγίους, ήδη από τον 1^ο αιώνα, με προσωπικότητες όπως η αγία Λυδία η Φιλιππισία (η «πρώτη Ευρωπαία χριστιανή») και ο άγιος Διονύσιος Αρεοπαγίτης, μέχρι τις μέρες μας, με πλήθος αγίων κάθε δεκαετίας κάθε αιώνα, προερχόμενους από όλες τις ηλικίες, τις κοινωνικές και επαγγελματικές τάξεις, τα μορφωτικά επίπεδα και τις γεωγραφικές περιοχές, μπορεί να αποκαλύψει μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα εντός της ελληνικής κοινωνίας, πραγματικότητα που υπερβαίνει τα συνήθη μέτρα σε αγάπη και αυτοθυσία και «μεταμορφώνει» (κατά τον ορθόδοξο ανθρωπολογικό όρο) τον άνθρωπο και την κοινωνία στην οποία ζει και εργάζεται.

Η αγιότητα αυτή – ιδεώδες αγνοημένο στην τεχνοκρατική εποχή μας – φέρνει τον άνθρωπο σε ενότητα αγάπης και ελευθερίας με τον εαυτό του, το συνάνθρωπο, τα άλλα πλάσματα της φύσης και το Θεό, προσφέροντας σοφία και ειρήνη. Χωρίς να αντιστρατεύεται την επιστημονική γνώση, όπως θα δούμε παρακάτω, την καθαγιάζει μπολιάζοντάς την με την αγάπη προς το συνάνθρωπο και τον κόσμο, δηλαδή παρέχει αυτό ακριβώς που αναζητούμε και δε γνωρίζουμε από πού θα το αντλήσουμε. Φυσικά, αποτελεί και αστείρευτη πηγή έμπνευσης για δράση και δημιουργία στον τομέα που διακονεί έκαστος, είτε χειρώναξ είτε διανοούμενος.

Σήμερα, συνήθως αναζητούμε την αγάπη, την ειρήνη, την αρμονία και τη σοφία στις προχριστιανικές παραδόσεις και τις μυστικιστικές πρακτικές (όπως η γιόγκα) των ανατολικών και δυτικών πολιτισμών, από τους αυτόχθονες της Αμερικής έως τους βουδιστές του Θιβέτ, αγνοώντας ότι στην καρδιά του πολιτισμού μας πάλλει ακριβώς αυτή η πηγή της ζωής, γνωστή στη γιαγιά μας, που περιμένει κι εμάς να την ανακαλύψουμε.

"Ασκητές μέσα στον κόσμο" (εδώ): μια Βίβλος της πνευματικότητας του ελληνικού λαού. Αυτή την πνευματικότητα μάλλον την περιφρονούν οι διανοούμενοι που καθορίζουν τις τύχες μας. Υψώνουν έτσι ένα τείχος ανάμεσα στην ελληνική κουλτούρα και σ' εκείνους, με την ξένη κουλτούρα που μας επιβάλλεται με κάθε τρόπο ως "ανώτερη" (όπως τον καιρό της αποικιοκρατίας).

β. Η Ορθοδοξία ταυτίζεται με την «ορθόδοξη Εκκλησία», όχι όμως με το Ν.Π.Δ.Δ. που ονομάζεται «Εκκλησία της Ελλάδος» ή με άλλο Ν.Π.Δ.Δ.

Κάπως ελεύθερα, θα λέγαμε ότι Εκκλησία είναι το σύνολο των ανθρώπων που αγαπούν το Θεό και πορεύονται προς Αυτόν διά του Χριστού. Κατ’ επέκτασιν, Εκκλησία είναι το σύνολο των όντων όλων των κόσμων (ο χριστιανισμός γνωρίζει και άλλους κόσμους, που τους ονομάζουμε συνοπτικά κόσμους των αγγέλων) που επιλέγουν να έχουν σχέση αγάπης με τον Τριαδικό Θεό και, μέσω αυτής της σχέσης, τείνουν προς την ένωση με Αυτόν. Όλες οι άλλες έννοιες του όρου, ιδιαίτερα η θεσμική (ότι Εκκλησία είναι ένας θρησκευτικός κοινωνικός και οικονομικός οργανισμός με ιδιαίτερα στελέχη, διαχωρισμένος από το λαό και από το σύνολο της ανθρωπότητας), είναι δευτερεύουσες ή και ψευδείς έννοιες, που διαμορφώθηκαν ιστορικά, αλλά δεν εξαντλούν την ουσία του πράγματος.

Ο ορθόδοξος χριστιανός είναι πάντα ενταγμένος στην Εκκλησία, γιατί εκεί συναντά όχι απλώς «το Θεό» (που μπορεί να Τον συναντήσει και κατ’ ιδίαν προσευχόμενος), αλλά «το Θεό μέσω των συνανθρώπων μας». Η ένταξη αυτή δεν είναι εγγραφή σε κάποια λέσχη ή σωματείο, αλλά μπορεί να παραμείνει και άτυπη ή να λάβει ασυνήθιστη μορφή κ.τ.λ. Συνεπώς, ακόμη κι αν πάψει να υπάρχει στην ελληνική ή την ευρωπαϊκή επικράτεια Ν.Π.Δ.Δ. εκκλησιαστικού χαρακτήρα, η Ορθόδοξη Εκκλησία (το «Σώμα Χριστού», δηλ. η κοινωνία των χριστιανών), θα εξακολουθεί να υπάρχει, όπως συνέβη κατά τόπους πολλές φορές στο παρελθόν.

Αυτό με τη σειρά του συνεπάγεται πως η «εκκλησιαστική πολιτική» μιας κυβέρνησης, καθόσον αφορά τη σχέση του Ν.Π.Δ.Δ. με το κράτος, δε θίγει απαραίτητα τη σχέση του κράτους προς την Ορθόδοξη Εκκλησία. Μια πολιτική πράξη μπορεί να αποτελεί θετική ή αρνητική «παρέμβαση» του κράτους στο εσωτερικό της Εκκλησίας ανάλογα με το κίνητρο του πράττοντος. Μια κυβέρνηση στελεχωμένη στην πλειοψηφία των μελών της από ορθόδοξους χριστιανούς π.χ. μπορεί να περιστείλει τυχόν «προνόμια» της ορθόδοξης ιεραρχίας προς όφελος της Εκκλησίας (του λαού), ενώ μια κυβέρνηση ιδεολογικά αντίθετη προς το χριστιανισμό μπορεί να το κάνει ως πράξη επίθεσης εναντίον της.

Θα ήταν ευχής έργο να γνωρίζαμε σε ποια από τις δύο κατηγορίες ανήκει η σημερινή κυβέρνησή μας. Αντιλαμβάνομαι ότι αυτό αποτελεί όνειρο θερινής νυκτός, αλλά, ως ορθόδοξος χριστιανός, δηλαδή αθεράπευτα καλοπροαίρετος και ρομαντικός, διατηρώ το δικαίωμα να ονειρεύομαι. Πάντως νομίζω ότι σας έδωσα το κριτήριο, με το οποίο οι χριστιανοί αξιολογούμε την «εκκλησιαστική πολιτική» της εκάστοτε κυβέρνησης, από τα βυζαντινά χρόνια μέχρι σήμερα.

Αντίθετα, έχει τεράστιο αντίκτυπο στην Ορθόδοξη Εκκλησία (το λαό των χριστιανών) η στάση της κυβέρνησης σε άλλους τομείς. Συχνά οι μεγάλοι εμπορικοί όμιλοι υποδαυλίζουν πάθη όπως η απληστία, ο ατομισμός ή η λαγνεία (καθαρό σεξ, χωρίς αγάπη) ή ακόμη η ανασφάλεια ή κάποιο αίσθημα μειονεξίας, για να αυξήσουν την καταναλωτική δίψα των αδύναμων και ανοχύρωτων ανθρώπων, όπως εγώ. Αυτό μας εμποδίζει να καλλιεργήσουμε τις ορθόδοξες αξίες της ανιδιοτελούς αγάπης, της ταπεινότητας και της ανόδου προς το Θεό και, δεδομένου ότι οι σοφοί και συνεπείς πνευματικοί μας διδάσκαλοι (ιερείς, αρχιερείς και θεολόγοι) δε διαθέτουν τα μέσα να απευθυνθούν αποτελεσματικά στο λαό, το κράτος – το οποίο «μας ανήκει», κάθε εξουσία σ’ αυτό «πηγάζει από εμάς και υπάρχει για εμάς» – πρέπει να μας προστατεύσει. 

Οι ορθόδοξοι χριστιανοί άλλωστε είμαστε πολίτες του, οι πολίτες του, έστω και χωρίς να μετρήσουμε αν αποτελούμε την πλειοψηφία ή αν η κουλτούρα μας είναι θεμελιώδης για τον ελληνικό πολιτισμό γενικά κ.τ.λ. Όμως, για να είμαι ειλικρινής, δε βλέπω κάποια διάθεση του κράτους να μας προστατεύσει από τους κερδοσκόπους, τους χειραγωγούς των συνειδήσεων και τους εκμεταλλευτές των αδυναμιών και των συνηθειών μας.

Η τακτική αυτή, από πλευράς του σημερινού ελληνικού κράτους (όχι μόνο της σημερινής κυβέρνησης), προκαλεί εύλογες απορίες, αλλά και ένα οδυνηρό αίσθημα ρατσισμού σε βάρος μας: η πατρίδα δεν προστατεύει εμάς και τα παιδιά μας από την αλλοτρίωση και την εκμετάλλευση.

Θα πρέπει εδώ να διευκρινίσω ότι η Ορθοδοξία συνεχίζει να αποτελεί την πνευματική παράδοση όλων των Ελλήνων, ακόμη και εκείνων που δεν αισθάνονται ορθόδοξοι ή που, ενώ «είναι πιστοί», δεν αισθάνονται μέλη της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Οι δύο αυτές ομάδες απλώς αγνοούν την αληθινή φύση της Εκκλησίας· στην πραγματικότητα, την Εκκλησία αναζητούν, αλλά δεν το γνωρίζουν. Και αποκόπτονται από αυτήν, επειδή οι σοφοί και συνεπείς ορθόδοξοι διδάσκαλοι, που προανέφερα, μένουν αφανείς. Άραγε το κράτος θα ωφελούσε το λαό του, αν τους αναζητούσε και τους βοηθούσε στο έργο τους ή έστω αναδείκνυε την προσφορά τους; Αν ναι, ίσως θα πρέπει να συζητηθεί αυτό, γιατί το κράτος υπάρχει προς όφελος του λαού του.

γ. Η Ορθοδοξία δεν αντιτίθεται στην επιστημονική, τεχνολογική και οικονομική ανάπτυξη της χώρας μας.

Αν και στο σύγχρονο κόσμο (εξαιτίας των τραυμάτων που προκάλεσε ο δυτικός μεσαίωνας) θεωρήθηκε πως η επιστημονική πρόοδος οδηγεί σε αναίρεση του χριστιανισμού, στην Ορθοδοξία (αρχίζοντας από την αρχαία Εκκλησία) δεν τέθηκε ποτέ θέμα αντίθεσης ή αντιπαράθεσης της επιστήμης, της έρευνας, της γνώσης κ.τ.λ. με τη χριστιανική εμπειρία της αγιότητας. Ήδη τον 4^ο αι. μ.Χ. ο άγιος Βασίλειος ο Μέγας, γιατρός, μαθηματικός και φιλόλογος ο ίδιος, έγραφε: «Ου γαρ ελαττούται η επί τοις μεγίστοις έκπληξις επειδάν ο τρόπος καθ’ ον γίνεται τι των παραδόξων εξευρεθή» (δεν ελαττώνεται ο θαυμασμός μας για τα μεγαλεία της δημιουργίας όταν ανακαλυφθεί ο τρόπος με τον οποίο έγιναν, Εις την Εξαήμερον, Ομιλία Α΄, 10).

Τόνιζε επίσης ότι η βιβλική Γένεσις (το πεδίο μάχης «άθεων» επιστημόνων και πιστών χριστιανών) όχι μόνον δεν περιγράφει λεπτομερώς τη δημιουργία του κόσμου, αλλά και λειτουργεί ως προτροπή για επιστημονική έρευνα: «Ειπών, Εν αρχή εποίησεν ο Θεός τον ουρανόν και την γην, πολλά απεσιώπησεν, ύδωρ, αέρα, πυρ, τα εκ τούτων απογεννώμενα πάθη× … παρέλιπε δε η ιστορία, τον ημέτερον νουν γυμνάζουσα προς εντρέχειαν, εξ ολίγων αφορμών παρεχομένη επιλογίζεσθαι τα λειπόμενα» (Γράφοντας “Στην αρχή ο Θεός δημιούργησε τον ουρανό και τη γη”, πολλά αποσιώπησε, το νερό, τον αέρα, τη φωτιά [τα στοιχεία της φύσεως κατά τους αρχαίους] και τις ενώσεις που προέρχονται απ’ αυτά… τα παρέλειψε δε η διήγηση, για να γυμνάσει το δικό μας νου, κάνοντάς μας από μικρές αφορμές να ανακαλύψουμε τα υπόλοιπα), βλ. Μ. Βασιλείου, Εις την Εξαήμερον, Ομιλία Β΄, 3.

Οι σύγχρονες εξελίξεις στη φυσική και τη βιολογία δεν αντιτίθενται καθόλου στο χριστιανισμό, όπως αυτός κατανοήθηκε από τους Ορθόδοξους Πατέρες της Εκκλησίας άλλοτε και τώρα, αρκεί να αποσυνδεθούν από τις αθεϊστικές αντιλήψεις που ατυχώς επικράτησαν ως κυρίαρχο ιδεολογικό μοντέλο σε μεγάλο μέρος του επιστημονικού χώρου από το Διαφωτισμό μέχρι σήμερα.

Στο Βυζάντιο επιστήμες όπως η ιατρική και τα μαθηματικά καλλιεργήθηκαν ιδιαίτερα, όπως φαίνεται από τις εφαρμογές τους (βλ. π.χ. Timothy Miller, Η Γέννησις του Νοσοκομείου στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία, Βήτα Ιατρικές Εκδόσεις, Αθήνα 1998, και Πουλάκου-Ρεμπελάκου Ε., Η παιδιατρική στο Βυζάντιο, διδακτ. διατριβή, Ε.Κ.Π.Α. 1992). Ομοίως, η τεχνογνωσία του λαού μας αναπτύχθηκε στο έπακρο κάθε φορά, ανάλογα με τις ανάγκες της καθημερινότητας. Επιπλέον, πολλοί άγιοι υπήρξαν επιστήμονες, όχι μόνο στους αρχαίους και μέσους χρόνους (γιατροί π.χ. υπήρξαν οι άγιοι Ανάργυροι, ο άγιος Ραφαήλ, οι αγίες Ερμιόνη, Ζηναΐδα, Νεονίλλα κ.τ.λ., μαθηματικός και πλήρης γνώστρια της αρχαίας γραμματείας η αγία Αικατερίνα, ενώ πολλοί άγιοι υπηρέτησαν τις θεωρητικές επιστήμες, όπως οι πρωτοπόροι δυτικοί ιστοριογράφοι Γρηγόριος της Τουρ και Βέδας ο Αιδέσιμος, οι κορυφαίοι φιλόλογοι Μ. Φώτιος και Ευστάθιος Θεσσαλονίκης κ.ά., ο πανεπιστήμων άγιος Ισίδωρος Σεβίλλης κ.ά.), αλλά και στα νεώτερα χρόνια, όπως ο μεγάλος εθνολόγος και γλωσσολόγος του 19^ου αι. άγιος Ιννοκέντιος Βενιαμίνωφ (θ. 1879), ο καθηγητής του πανεπιστημίου της Τασκένδης και πρωτοπόρος χειρούργος άγιος Λουκάς ο Ιατρός (1877-1961), ο καθηγητής του πανεπιστημίου Βελιγραδίου άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς (1894-1979) κ.π.ά., ενώ θα πρέπει να αναφέρουμε και τον π. Σεραφείμ Ρόουζ (1931-1982), master των ανατολικών γλωσσών στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, ο οποίος αρνήθηκε να ακολουθήσει ακαδημαϊκή σταδιοδρομία, μη βρίσκοντας απάντηση στο χώρο του πανεπιστημίου για τις εναγώνιες φιλοσοφικές και ηθικές αναζητήσεις του.

Ο άγιος Λουκάς ο Ιατρός, καθηγητής πανεπιστημίου, πρωτοπόρος χειρούργος και εξόριστος για την πίστη του στην ΕΣΣΔ (αναλυτικά εδώ)

Ο θεσμός των νοσοκομείων οφείλει την ίδρυσή του, τον 6^ο αι., στον άγιο Σαμψών τον Ξενοδόχο («Ξενών»= νοσοκομείο), ενώ ο άγιος Κάθμπερτ της αρχαίας ορθόδοξης Βρετανίας ήταν ο πρώτος που έλαβε μέτρα προστασίας ενός απειλούμενου είδους ζώου (της αγριόπαπιας του νησιού της Εσώτερης Φαρν).

Το έργο σύγχρονων ορθόδοξων καθηγητών πανεπιστημίου (αλλά και ορισμένων ετερόδοξων), που αναφέρεται στους ορθόδοξους αγίους, φανερώνει επίσης την αρμονία πανεπιστημίου και αγιότητας, όπως οι αναφορές του καθηγητή της Ιατρικής Αθηνών Γεωργίου Παπαζάχου στον άγιο γέροντα Πορφύριο («γέροντας» = ορθόδοξος πνευματικός διδάσκαλος, ανεξαρτήτως ηλικίας), του καθηγητή της παιδαγωγικής στο παν/μιο Αθηνών Γεωργίου Κρουσταλλάκη στον ίδιο άγιο, του καθηγητή του πανεπιστημίου του Μέην Κυριάκου Μαρκίδη στον άγιο γέροντα Παΐσιο, η μονογραφία του καθηγητή της ποιμαντικής ψυχολογίας στο παν/μιο Αθηνών Ιωάννη Κορναράκη (πτυχιούχου της Πανεπιστημιακής Ψυχιατρικής Κλινικής του Innsbruck στην ψυχοπαθολογία και τις θεραπευτικές κλινικές εφαρμογές, με σπουδές στην ψυχολογία του βάθους και την ποιμαντική φροντίδα των ψυχασθενών στο πανεπιστήμιο του Munster κ.λ.π.) για την αγία Ταρασία (Ταρσώ) της Κερατέας Αττικής (1910-1989) κ.π.ά.

Η Ορθοδοξία ωστόσο είναι κάθετα αντίθετη στην κατάχρηση της επιστημονικής γνώσης και των τεχνολογικών εφαρμογών της προς όφελος ολίγων, στην αποστράγγιση του φυσικού πλούτου, την κατάρρευση του περιβάλλοντος και την καταστροφή των κοινωνιών του τρίτου κόσμου από τις αυτοκρατορίες της παγκόσμιας οικονομίας (όλοι ξέρουμε τους αυτουργούς, χάρη στο ζήλο και την αυτοθυσία ανθρώπων του πνεύματος, κυρίως δημοσιογράφων και ακτιβιστών), καθώς και στον υποβιβασμό των λαών του «ανεπτυγμένου κόσμου» σε στρατιές πειθήνιων εργαζόμενων και μάζες καταναλωτών, πράγμα που οδηγεί όχι μόνο στον  εξευτελισμό τους και στην παρακμή του ποικιλόμορφου πολιτισμού τους, αλλά και σε σωρεία ψυχικών, σωματικών και κοινωνικών παθών.

Η τροπή που έχει λάβει η τεχνολογική και οικονομική ανάπτυξη του δυτικού κόσμου –που συνιστά το κυρίαρχο πρότυπο παγκόσμια– από τη βιομηχανική επανάσταση και εντεύθεν, μόνο ως εφιαλτική παρένθεση στην ιστορία της ανθρωπότητας μπορεί να εκληφθεί από την ταπεινότητά μου, δηλαδή από έναν ορθόδοξο χριστιανό μελετητή της ιστορίας του πολιτισμού. Δυστυχώς η αλαζονεία και η απληστία των ισχυρών, που καλλιεργούν τα ίδια πάθη και στους ασθενείς, δεν επιτρέπει αισιοδοξία για θεραπεία των τραυμάτων, που ίσως είναι ήδη ανήκεστα. 

Όχι, Κυρία Υπουργέ, η Ορθοδοξία δε μπορεί να συναινέσει σε αυτή την πραγματικότητα – και έχει ήδη προτάσεις να υποβάλει, ή μάλλον τις υποβάλλει συνεχώς μέσα από τους βίους και τη διδασκαλία των αγίων μας και μέσα από τη σοφία των λαών μας, δηλαδή των παραγόντων που προήγαν την αγάπη και την αρμονία στη ζωή και την κοινωνία (πάντα με αγώνες, θυσίες και σκαμπανεβάσματα), αλλά που, όπως όλοι ξέρουν, υποτιμήθηκαν και λησμονήθηκαν.

Ο δυτικός κόσμος, αγωνιώντας για τις συνέπειες των πράξεών του (που δεν τις αναγνωρίζει ως τέτοιες, γιατί τιμά με θρησκευτική ευλάβεια τα ίδια του τα λάθη) υποκλίνεται σήμερα μπροστά στη σοφία των ιθαγενών της Αμερικής και των σοφών της Άπω Ανατολής. Κείμενα όπως η επιστολή του Ινδιάνου αρχηγού Σηατλ στον πρόεδρο των ΗΠΑ Φρανκλίνο Πηρς (1854) ή το «Μήνυμα των Ιροκέζων στο Σύγχρονο Κόσμο» (1977) κάνουν το γύρω του κόσμου, και δικαίως. Όμως την ίδια εποχή με το Σηατλ μιλούσε για το ίδιο θέμα (τις συνέπειες που θα είχε στο μέλλον η φιλοσοφία του δυτικού μοντέλου ανάπτυξης) ο Έλληνας φτωχός άγιος Χριστοφόρος ο Παππουλάκος, ενώ περίπου τριάντα πέντε χρόνια πριν τους Ιροκέζους ο αιχμάλωτος στο Νταχάου Σέρβος άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (188-1956, διδάκτορας των πανεπιστημίων της Βέρνης και της Οξφόρδης, επίτιμος διδάκτορας των πανεπιστημίων Κέιμπριτζ, Γλασκόβης και Κολούμπια) απεύθυνε την επιστολή του προς τους λαούς της δύσης αναλύοντας την πνευματική πορεία τους και τις συνέπειές της.

Αυτή η σοφία των ορθόδοξων χριστιανών, η δική μας σοφία, η δική σας, η σοφία του λαού σας (που όμως ο ίδιος ο λαός σας πλέον την αγνοεί, γιατί οι πολιτικοί και πνευματικοί ταγοί δεν του την παρέχουν), έχει κάτι να πει στο λαό μας και γενικά στο σύγχρονο άνθρωπο πριν είναι πολύ αργά. Μόνο που πρόκειται για μια σοφία επικίνδυνη για τους ισχυρούς, και ίσως γι’ αυτό μένει στην αφάνεια, συνιστώντας «το πιο καλά κρυμμένο μυστικό του κόσμου» (άγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς), που το ανακαλύπτουν σταδιακά μόνο οι πρωτοπόροι εξερευνητές του πνεύματος.

δ. Η Ορθοδοξία δεν αντιστρατεύεται την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας μας. Και τούτο, για δύο βασικούς λόγους. Πρώτον, γιατί τα θεμέλια του ευρωπαϊκού πολιτισμού είναι ορθόδοξα χριστιανικά. Όχι τα θεμέλια του σύγχρονου ευρωπαϊκού πολιτισμού των αγορών και της αγωνίας, αλλά του πραγματικού, προμεσαιωνικού ευρωπαϊκού πολιτισμού, που ήταν ένας πολιτισμός των αγίων και της αγιότητας. Με όλους τους λαούς της δυτικής Ευρώπης μας συνδέει η κοινή πνευματική κληρονομιά αγίων, μαρτύρων, ασκητών και χριστιανών διδασκάλων, ανδρών και γυναικών, Πατέρων και Μητέρων της Εκκλησίας, που αναδείχθηκαν από αυτούς τους λαούς τα πρώτα χίλια χρόνια της χριστιανικής ιστορίας, πριν το χριστιανικό μήνυμα διαστρεβλωθεί από τους παράγοντες που οδήγησαν στη γένεση του παπισμού και στην αποκοπή της δυτικής χριστιανοσύνης από την αρχαία Εκκλησία.

Ήδη οι ορθόδοξοι άγιοι της δυτικής Ευρώπης (κοινοί για όλους τους Ευρωπαίους) έχουν αρχίσει να ανακαλύπτονται και να τιμώνται ξανά από τους ορθόδοξους χριστιανούς, ενώ οι πρωτοπόροι αυτής της ανακάλυψης (όπως ο ορθόδοξος επίσκοπος στο Παρίσι άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς και ο Αμερικανός ιερομόναχος Σεραφείμ Ρόουζ) αγωνίστηκαν με σθένος, συχνά ενάντια σε στερεότυπα, προκειμένου να ανοίξουν το δρόμο για την ενοποιό αυτή αντίληψη. Έτσι προκύπτει ότι υπάρχουν δεσμοί πνευματικοί ανάμεσα σε μας και τους δυτικοευρωπαίους αδελφούς μας, δηλαδή ισχυρότεροι από τους οικονομικούς. Δεσμοί ελευθερίας, ας μου επιτραπεί να το θέσω έτσι, όχι ιδιοτέλειας.

 Ορθόδοξοι άγιοι της αρχαίας Γαλλίας (λεπτομέρειες εδώ)

Δεύτερον, η νεότερη και σύγχρονη Ευρώπη αποζητά την Ορθοδοξία στην αγωνία της για αγάπη, ελευθερία, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια. Ολόκληρη η πορεία του ευρωπαϊκού πνεύματος από την εποχή του Διαφωτισμού ώς τις μέρες μας είναι μια πορεία αναζήτησης, που απλώς πήρε άλλη τροπή και, αντί να οδηγήσει στην Εκκλησία (την αυθεντική αρχαία Εκκλησία, δηλαδή την Ορθοδοξία – το λέω χωρίς σοβινισμό, αφού η Ορθοδοξία δεν ανήκει αποκλειστικά σε κανένα, δεν αποτελεί δικό μας πολιτισμικό προϊόν, είναι οι ίδιες οι δικές τους πνευματικές ρίζες), οδήγησε στον αγνωστικισμό και την αθεΐα. Αντί να εκτοξεύσει τον άνθρωπο προς το Θεό, τον οδήγησε στην αυτοαπομόνωση. 

Στις πνευματικές κορυφώσεις του, ο Ευρωπαίος αδελφός μας αντικατέστησε το όντως αγαθό, την αγιότητα, με τον κοινωνικό και ανθρωπιστικό ακτιβισμό, και την απερίγραπτη χαρά της ενότητας εν Αγίω Πνεύματι με την ευδαιμονία που προσφέρει η ενασχόληση με την τέχνη και τη λογοτεχνία. Τα λοιπά τα υποβίβασε σε μύθους και καταστάσεις ψυχογενείς, χωρίς όμως να έρθει σε πραγματικό διάλογο με τους φορείς τους.

Ατυχώς, την ίδια αυτοαπομόνωση υφίσταται και ο λαός μας, στο βαθμό που έχει εγκολπωθεί το δυτικό μοντέλο ανάπτυξης. «Στο βαθμό» είπα, γιατί υπάρχουν ακόμη φορείς της δικής μας (αγιο)πνευματικής κληρονομιάς, κυρίως στο περιθώριο της κοινωνίας των αγορών. Δίπλα μας, αλλά ως επί το πλείστον αθέατοι. Γνωστοί στους γνώστες.

Ενώ όμως η Ορθοδοξία δεν αντιτίθεται στη δυτική μας προοπτική, όπως είπα, τουναντίον αντιτίθεται κάθετα στον αθεϊσμό καθώς και στον καπιταλισμό, που αποτελούν δύο κύρια χαρακτηριστικά της σημερινής δύσης και που παρασιτούν σε βάρος του ανθρώπου και ολόκληρου του πλανήτη, αποκόπτοντας τον άνθρωπο από την ίδια τη ζωή –τόσο την πρόσκαιρη όσο και την αιώνια. 

Η σύγχρονη αποικιοκρατία κάθε μορφής, που επιτίθεται ενάντια στον «ανεπτυγμένο» όσο και στον «αναπτυσσόμενο» κόσμο, εμφωλεύοντας στη δύση, δεν έχει κανένα δεσμό με τους ορθόδοξους χριστιανούς και θα ήταν ευχής έργο να μην είχε και κανένα δεσμό με τη χώρα μας. Το τελευταίο βέβαια προϋποθέτει κυβερνήσεις ορθόδοξων χριστιανών (όχι άχρωμων και άοσμων αγνωστικιστών) και μάλιστα εμφορούμενων από το πνεύμα του μάρτυρα. Σταματώ εδώ, ενώ τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται.

ε. Η Ορθοδοξία μας συνδέει επίσης με τους λαούς της ανατολικής Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και ώς ένα βαθμό του υπόλοιπου πλανήτη.

Αν ο ελληνισμός παρήγαγε αγίους μάρτυρες, ασκητές, διδασκάλους και φιλανθρώπους, το ίδιο συμβαίνει με τους λαούς της ανατολικής Ευρώπης, παραδοσιακά ορθόδοξους, οι οποίοι μάλιστα (με κυριότερους ίσως τους Ρώσους, του Ουκρανούς, τους Σέρβους και τους Ρουμάνους) εξακολουθούν να αναδεικνύουν μεγάλους ορθόδοξους αγίους μέχρι τις μέρες μας, ενώ κατά τον εικοστό αιώνα δοξάστηκαν με το αίμα εκατομμυρίων αγίων νεομαρτύρων, που βασανίστηκαν από καθεστώτα αθεϊστικά ή παπικά (το τελευταίο υπονοεί τις εκατοντάδες χιλιάδες Σέρβων μαρτύρων που θανατώθηκαν για θρησκευτικούς λόγους από τους ρωμαιοκαθολικούς Ουστάσι τα έτη 1941-45). Οι δεσμοί με αυτούς τους λαούς είναι λοιπόν δεσμοί αίματος και πνεύματος, δηλ. Αγίου Πνεύματος. Πολύ ισχυρότεροι από τους πλαστούς και αμφίβολης ωφέλειας οικονομικούς δεσμούς. Δυστυχώς, δεν καλλιεργούνται.

 Μαύροι ορθόδοξοι άγιοι (από εδώ)

Αλλά πνευματικούς δεσμούς έχουμε και με όλους τους αραβικούς λαούς, με τους Πέρσες, τους Παλαιστίνιους, τους Αιθίοπες και γενικά όλους τους λαούς που υπήρξαν στο παρελθόν ορθόδοξοι χριστιανοί, έστω κι αν σήμερα είναι μουσουλμάνοι ή αντιχαλκηδόνιοι χριστιανοί (μονοφυσίτες). Οι κοινοί άγιοι του ορθόδοξου παρελθόντος τους στηρίζουν ακόμη και σήμερα τους δεσμούς αυτούς. Χωρίς την Ορθοδοξία, ας μου επιτραπεί να το πω, το μόνο που μας «συνδέει» με τους περισσότερους είναι η αποικιοκρατική εκμετάλλευση από τις δυτικές πολυεθνικές και οι «έξυπνες βόμβες» των ΝΑΤΟϊκών επιθέσεων.

Ορθόδοξους αγίους έχουν φυσικά και οι Τούρκοι (άγιος Αχμέτ ο Κάλφας, άγιοι 23 Μάρτυρες των Θυατείρων κ.ά.), οι Αλβανοί (άγιοι Νικόδημος του Ελβασάν, Χρήστος ο Κηπουρός, Νήφων ο Αθωνίτης κ.π.ά.), αλλά και οι Ινδοί (άγιοι Βαρλαάμ, Ιωάσαφ, Αβενήρ κ.λ.π.), οι Κινέζοι (άγιοι νεομάρτυρες του Πεκίνου, 1900, άγιος νεομάρτυρας Στέφανος Γου, Χαρμπίν 1970, κ.ά.), οι Σκανδιναβοί (οι ορθόδοξοι Βάραγγοι της ΚΠολης εκκλησιάζονταν στο παρεκκλήσι του αγίου Όλαφ, βασιλιά των Νορβηγών), οι ιθαγενείς της Αμερικής (άγιοι Πέτρος και Ιάκωβος οι Αλεούτοι, αγία Όλγα της φυλής Γιουπίκ κ.λ.π.), και γενικά ένα πανόραμα της αγιότητας θα φανέρωνε το μεταξένιο πέπλο της θείας χάριτος να συνδέει ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Κάποτε κάποιος Έλληνας πολιτικός είχε μιλήσει για «ορθόδοξο τόξο». Αυτό σήμερα λησμονήθηκε στην παραζάλη της οικονομικής εξάρτησης. Ωστόσο η Ορθοδοξία δεν είναι τόξο, αλλά γέφυρα, «μετάγουσα τους εκ γης προς ουρανόν». Και η πρόσκληση γι’ αυτή τη μετάβαση (που δεν αφαιρεί από τον άνθρωπο τη σχέση του με το παρόν, αντίθετα τον ενώνει με το συνάνθρωπο και με όλα τα όντα) παραμένει διαρκής και επίκαιρη.

στ. Η Ορθοδοξία δεν είναι ένα πολιτισμικό και κοινωνικό προϊόν, αλλά η εμπειρικά διαπιστωμένη και επιστημονικά ελεγμένη αλήθεια για την ένωση με τον Τριαδικό Θεώ εν Χριστώ.

Ο νεότερος άνθρωπος είναι πεπεισμένος ότι «το θρησκευτικό φαινόμενο» αποτελεί προϊόν της ανθρώπινης ανάγκης, ένα κατασκεύασμα του πολιτισμού και της ψυχής, ο δε Θεός ένα μυθικό δημιούργημα του ανθρώπου κατ’ εικόνα και ομοίωσιν του δημιουργού του.

Έχω χρέος ως ορθόδοξος χριστιανός και επιστήμονας (ξέρω πως πολλοί δε θεωρούν συμβατές αυτές τις δύο έννοιες) να επισημάνω ότι το παραπάνω ερμηνευτικό μοντέλο προέρχεται από τις ήδη διαμορφωμένες φιλοσοφικές και ιδεολογικές προϋποθέσεις που ήταν απαραίτητες στους δυτικούς διανοητές για την έξοδο από το μεσαίωνα. Όμως δεν είναι ορθό.

Όπως σε κάθε πεδίο, αφετηρία της γνώσης του Θεού είναι η εμπειρία· εν προκειμένω, η εμπειρία της μεταμόρφωσης του ανθρώπου και του κόσμου, που συντελείται διά της θείας χάριτος και την ονομάζουμε «αγιότητα». Η εμπειρία αυτή έχει μελετηθεί, επαληθευτεί, συγκριθεί με ψευδή πανομοιότυπα και ερμηνευτεί αμέτρητες φορές μέσα στους αιώνες και μπορούμε πλέον να πούμε πέρα από κάθε αμφιβολία ότι είναι αληθής. Δυστυχώς αποτελεί άγνωστη χώρα για το μεγαλύτερο μέρος της σύγχρονης διανόησης, που χωρίς έρευνα υποβιβάζει τις περιπτώσεις των αγίων σε πλάνες και μύθους.

Ευτυχώς στην εποχή μας υπάρχει άφθονη βιβλιογραφία για το μέγα αυτό ζήτημα, μονογραφίες για αγίους (όπως του αρχιμανδρίτη Νεκτάριου Αντωνόπουλου για τον άγιο Λουκά τον Ιατρό και τον άγιο Σεραφείμ της Βύριτσα ή του γέροντα Σωφρόνιου Σαχάρωφ για τον άγιο Σιλουανό τον Αθωνίτη), αυτοβιογραφίες αγίων, όπως των Σωφρόνιου Σαχάρωφ και Πορφύριου, και εμπεριστατωμένα σχετικά κείμενα, όπως των πανεπιστημιακών διδασκάλων και ιερέων Ιωάννη Ρωμανίδη και Γεωργίου Μεταλληνού και των εξαίρετων θεολόγων και επιστημόνων επισκόπων Ναυπάκτου Ιερόθεου και Μεσογαίας Νικολάου, αλλά και καταγεγραμμένες μαρτυρίες ανθρώπων που μεταστράφηκαν στην Ορθοδοξία από την αθεΐα (όπως ο Σεραφείμ Ρόουζ και ο γιατρός Αντώνιος Μπλουμ, μετέπειτα επίσκοπος Σουρόζ στη Μ. Βρετανία), από τις ανατολικές θρησκείες, όπως ο πρώην βουδιστής ιερέας Νείλος Στράικερ, ή μετά από θητεία σε πολλές θρησκείες και μύηση σε πολλές λατρείες, όπως ο Κλάους Κένεθ.

Θα ήταν ευχής έργο να εγκαινιαζόταν ένας διάλογος για την αγιότητα ανάμεσα στη θεολογία και τη λοιπή διανόηση, όπως έχει ήδη εγκαινιαστεί παρόμοιος διάλογος για την ίδια την ορθόδοξη θεολογία και τις κοινωνικές, φιλοσοφικές και λοιπές προεκτάσεις της με την καθοριστική συμβολή σημαντικών εκπροσώπων της ορθόδοξης θεολογίας, όπως ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος, ο Χρήστος Γιανναράς, ο Θεόδωρος Ζιάκας, το περιοδικό «Σύναξη» και καθηγητές των πανεπιστημίων Αθηνών και Θεσσαλονίκης, της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών του Βόλου κ.ά. – διάλογος που οι βάσεις του είχαν τεθεί, όπως γνωρίζουν οι ενδιαφερόμενοι, από την περίφημη γενιά ορθόδοξων στοχαστών που θεμελίωσαν τη λεγόμενη «θεολογία του 60».

Κλείνω εδώ. Δεν αυταπατώμαι ότι δήθεν η επιστολή αυτή έχει κάποια σημασία για την κοινωνία και τον πολιτισμό του τόπου μου ή ότι θα λάβει κάποια σημασία στο μέλλον. Όφειλα όμως να τη γράψω, απέναντι σε σας, στον εαυτό μου, τους συνανθρώπους μου και τα παιδιά μου.

Αν αυτό σας φαίνεται κάπως μελοδραματικό, συγχωρήστε με. Ο χριστιανισμός κατά κάποιο τρόπο συνιστά ένα μείγμα ρεαλισμού και ρομαντισμού, καθώς «ο Θεός αγάπη εστί και ο μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει» (ευαγγελιστής Ιωάννης, στην Α΄ επιστολή του, εντός της Καινής Διαθήκης). Αυτό νομίζω πως είναι και το αίτημα των καιρών: το μένειν εν τη αγάπη, ήτοι εν τω Θεώ. Και, αν αυτό συνιστά το μέγιστο όφελος για τον άνθρωπο, πρέπει να υπηρετηθεί και από την πολιτική, η οποία αποτελεί, κατά τον άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο, τη μία αρχή φροντίδας και προστασίας του ανθρώπου, ενώ η άλλη (διακριτή από την πρώτη) είναι η ιεροσύνη.

Ο άγιος Ιωάννης δεν κάνει διάκριση «πολιτείας και Εκκλησίας», αλλά «βασιλείας και ιεροσύνης», γιατί θεωρούσε αυτονόητο ότι οι βασιλείς («οι κυβερνώντες» θα λέγαμε στη σημερινή δημοκρατία) είναι μέλη της Εκκλησίας, με την ουσιαστική της έννοια και όχι την καινοφανή νομική.

Σας ευχαριστώ.

ΠΗΓΗ: Αναρτήθηκε από ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ στις 10:24 μ.μ.,  Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010,  http://o-nekros.blogspot.com/2010/10/blog-post_3195.html.

Δημοσιεύεται και με την ευγενή καλοσύνη του φίλου ιστολόγου…

Έχουν πάρει άδεια να φωνάζουν!!!!! – Διαμαρτυρία στη βουλή Κυριακή 3/10

Της Στεφανίας Λυγερού

Σήμερα είχε οργανώσει διαδήλωση διαμαρτυρίας στη βουλή ο συντονιστής (είναι αυτοί εδώ – δεν θα σχολιάσω). Πάρκαρα κάπου 4 στενά πιο πριν. Στη διαδρομή κάθε 3 μέτρα έβλεπα ένστολους!! Τους ρώτησα γιατί είναι εκεί (εγώ νόμιζα ότι ήρθαν για την διαδήλωση χι, χι). Για να μας φυλάνε μου είπαν!!! Κάθε 3 μέτρα υπήρχε ένα κλιμάκιο αστυνομικών. Κάτι σαν ζώνη πυρός η Αθήνα.

Είχα πάει το πρωί στην Πάρνηθα στην άλλη διαδήλωση οπότε και έφτασα καθυστερημένη κατά τη 1 (12 ήταν η συγκέντρωση), τους βρήκα λοιπόν απέναντι από την βουλή όχι στο συμφωνηθέν σημείο. Τους ρώτησα γιατί και μου είπαν ότι η αστυνομία τους έδιωξε.

Πάω εγώ απέναντι, στο γνωστό σημείο διαμαρτυρίας μου, μπροστά από τον τσολιά. Δεν έμεινα ούτε 10 λεπτά, έρχονται οι ένστολοι. Η συζήτηση ακριβώς:

Ένστολοι: Κυρία μου πρέπει να φύγετε, ενοχλείτε, έχει κόσμο σήμερα!!!!!!!!!!!!!!!!
Στε: Κάθε φορά έχει κόσμο έξω από την βουλή, παρόλα αυτά με αφήνουν να διαμαρτυρηθώ.
Ένστολοι: Λέει, δεν επιτρέπεται μπορώ να σας συλλάβω.

Στε: Δεν μπορείτε τους λέω, σε προηγούμενη ίδια κίνησή μου ο ένστολος μου είπε ότι δεν μπορεί να με συλλάβει, δεν κάνω κάτι παράνομο. Μόνο προσαγωγή μπορεί να μου κάνει για εξακρίβωση στοιχείων. Που ούτε τελικά αυτό το δικαίωμα έχετε, ρώτησα δικηγόρο. Αν έχω την ταυτότητά μου μαζί μπορείτε να κάνετε εξακρίβωση χωρίς να με πάρετε στο τμήμα.

Ένστολοι: Μπορούμε πολύ άνετα να σας συλλάβουμε, με λόγο την διατάραξη της ειρήνης. Και ο δικηγόρος σας τα είπε λάθος, μπορώ να σας κάνω προσαγωγή αν εγώ κρίνω, για κάποιον λόγο, ότι είστε επικίνδυνη.

Στε: Θέλετε να πείτε ότι δεν έχω το δικαίωμα να διαμαρτυρηθώ; Ως Ελληνίδα πολίτης και ως ελεύθερη;

Ένστολοι: Μπορείτε χωρίς να φωνάζετε, να είστε εδώ, να κρατάτε το πανό σας μπορείτε. (Στους υπόλοιπους ΔΕΝ το επέτρεψε ούτε αυτό, πτυσσόμενοι είναι οι νόμοι;).

Στε: Τι εννοείται χωρίς να φωνάζω, αυτό απαγορεύεται; Τότε γιατί στις διαδηλώσεις ο κόσμος φωνάζει συνθήματα, γιατί δεν τους συλαμβάνετε όλους αν είναι παράνομο;

Ένστολοι: Άλλο αυτό.

Στε: Τι άλλο αυτό, ένας κανόνας πρέπει να υπάρχει, απαγορεύετε να φωνάζεις συνθήματα ή όχι.

Ένστολοι: Αυτοί έχουν πάρει άδεια!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Έχουν πάρει άδεια να φωνάζουν!!!!!

Πρόσφατα έλαβα αυτό το δημοσίευμα στην Ελευθεροτυπία, το οποίο ΑΚΟΜΗ δεν έχει γίνει βέβαια νόμος του κράτους, άμεσα όμως θα γίνει κι αυτός.
Οι νόμοι γράφονται από αυτούς, τροποποιούνται ανά πάσα ώρα και στιγμή, χωρίς να το πάρουμε καν χαμπάρι. Χωρίς ΦΥΣΙΚΑ να ερωτηθούμε.

Ερωτήσεις (κυρίως προς τους παλαιότερους):

1. Η τόση αστυνομοκρατία σε συνδυασμό με την τόση ανελευθερία κάπως αλλιώς δεν ονομάζεται σαν σύστημα;

2. Πότε, σε ποια χρονική περίοδο είχαμε αντίστοιχο πολιτικό σύστημα, πώς το ονομάζαμε τότε; Δημοκρατία;

Αν ναι, τότε Δημοκρατία έχουμε!!!!

Άφησα για το τέλος τον λόγο που σήμερα Κυριακή 3/10 είχαμε τέτοια μάζωξη αστυνομικής δύναμης στη βουλή και τέτοια άμεση εκκαθάριση (επιχείρηση σκούπα) από μέρους της αστυνομίας, του μιαρού κόσμου.
ΕΙΧΑΜΕ ΤΟΥΣ ΚΙΝΕΖΟΥΣ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ!!!!!

Ήρθαν οι αγοραστές μας* και έπρεπε να μας λουστράρουν, αλλιώς πώς θα μας αγοράσουν;;;;;

Τότε με το θέμα της Πάρνηθας, υπερβάλοντας -για να δώσω έμφαση- έγραψα:

"Σε λίγο θα βρεθώ κι εγώ πουλημένη σε κάποιον. Και δεν θα έχω κανένα δικαίωμα να υποβάλω καμία ένσταση. Η πώλησή μου θα έχει γίνει με νόμιμο τρόπο ΚΑΙ δίχως να αντιβαίνει στους νόμους του Συντάγματος. Θα αντισταθμίζεται το προσωπικό συμφέρον με το δημόσιο και φυσικά σε κάθε περίπτωση θα υπερέχει ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ!!!!!"

Σήμερα έχω την αίσθηση ότι δεν ήταν καθόλου υπερβολή. Μάλλον προφητική ήμουν.

Στεφανία Λυγερού, 3-10-2010

* Οι αγοραστές και το εμπόρευμα:  http://issuu.com/investingreece/docs/ebook_china?viewMode=magazine&mode=embed

Η χαμένη τιμή της Αριστεράς…

Του Γιώργου Καλαντζόπουλου

Αυτό το καιρό, μεγάλες συζητήσεις  γίνονται και πολλές αντιπαλότητες αναπτύσσονται ανάμεσα στους  ιππότες της Αριστεράς που αναζητούν το θείο δισκοπότηρο  της πολιτικής “γραμμής” μπροστά στην μάχη των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών.

Μάταιος κόπος. Η αλλαγή των σχέσεων της Αριστεράς με την κοινωνία δεν θα κριθεί από την όποια πολιτική γραμμή επιλεχθεί για αυτή την μάχη.  Όσες λίστες με αιτήματα και στόχους και αν βάλουμε, όσες αντι Ε.Ε  και αντικαπιταλιστικές κορώνες και να βγάλουμε, δεν θα αλλάξει η κατάσταση. Το πρόβλημα της Αριστεράς είναι άλλης τάξης και δεν μπορεί να λυθεί με την “ευκαιρία” των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών. Η Αριστερά είχε και άλλες “ευκαιρίες” και θα συνεχίζει να τις έχει.

Πρώτα απ’ όλα έχει χάσει την τιμή της. Και δεν την έχασε σε κάποια άτυχη στιγμή, ούτε μπορεί να την αποκαταστήσει με την πρώτη ευκαιρία που θα βρει μπροστά της. Ο κόσμος δεν εμπιστεύεται την Αριστερά. Για να την εμπιστευτεί, θα πρέπει αποδείξει ότι είναι διαφορετική από τους πολιτικούς αντιπάλους της. Μπορεί όμως αυτό να γίνει εδώ και τώρα; Είναι σίγουρο ότι για να αποκτήσει την εμπιστοσύνη του κόσμου της εργασίας δεν αρκεί  να ισχυρίζεται ότι θα διαχειριστεί τα κοινά με διαφορετικό τρόπο, όταν θα καταλάβει την εξουσία. Στη χώρα μας τα “θα” πεθάναν μαζί με τον Αντρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ του 81…

Η “σπορά” των οραμάτων και των  διακηρύξεων της γίνεται σε τούτο τον κόσμο. Και εδώ θα πρέπει να φυτρώσουν. Αλλιώς θα παραμείνουν λόγια, που τα παίρνει και τα σκορπά ο αέρας. Πώς να εμπιστευτούν οι εργαζόμενοι το ΚΚΕ όταν βλέπουν ότι σε περίοδο οικονομικής κρίσης λειτουργεί με τους ίδιους κανόνες που λειτουργούν οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις και απολύει εργαζόμενους από τις κομματικές επιχειρήσεις; Πώς να εμπιστευτούν ένα πολιτικό μηχανισμό, όπως τον ΣΥΡΙΖΑ που ισχυρίζεται ότι “ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός”, όταν μετά από δέκα χρόνια από την ίδρυσή του, δεν μπορεί να λειτουργήσει με τις στοιχειώδεις δημοκρατικές αρχές που κατοχυρώνει το αστικό κράτος για το τελευταίο μέλος ενός σωματείου: Το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι και την αρχή της πλειοψηφίας για την λήψη των αποφάσεων.

Την χαμένη τιμή της Αριστεράς επανέφερε στο προσκήνιο ο Juan Manuel Sanchez Gordillo , ο δήμαρχος της αυτόνομης κοινότητας την Μαριναλέντα, που βρίσκεται αυτές τις μέρες στην Αθήνα. Και δυστυχώς η αριστερά στο τόπο μας σε κανένα κοινωνικό χώρο δεν έχει καταγράψει ανάλογα παραδείγματα που να αποδεικνύουν ότι οι διακηρύξεις της δεν είναι μόνον “παραμύθια” για μικρά παιδιά…

Ποιά είναι τα οράματα της Αριστεράς; Ο σοσιαλισμός που επαγγέλλεται δεν εμπνέει τους φτωχούς και καταπιεσμένους τούτου του κόσμου, γιατί δεν είναι διακριτός από τον υπαρκτό σοσιαλισμό του προηγούμενου αιώνα. Αυτό το όραμα έχει ιστορικά χρεοκοπήσει και δεν μπορεί να εμπνέει τους εργαζόμενους. Εμπνέει ακόμα μόνον τους οπαδούς του κρατικού καπιταλισμού που ονειρεύονται  ότι με παρόμοια συγκεντρωτικά μοντέλα κρατικής διαχείρισης της οικονομίας και της κοινωνίας, μπορούν να βάλουν “τάξη” στην καπιταλιστική “αναρχία”…

Δυστυχώς όμως το όραμα που λείπει από την Αριστερά, δεν μπορεί να υποκατασταθεί από τα διάφορα αντι, αντι αντι. Ο “ΑΝΤΙκαπιταλισμός” και ο “ΑΝΤΙευρωπαϊσμός” δεν μπορούν ούτε να συγκροτήσουν, ούτε να υποκαταστήσουν το  θετικό όραμα που λείπει από την Αριστερά. Ούτε βεβαίως τα εθνικοπατριωτικά δάνεια από τον αστισμό μπορούν να αναπληρώσουν την έλλειψη του.

Θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε – ως πολιτικά υποκείμενα που αναφερόμαστε στην Αριστερά – κάτω από το βάρος αυτών των διαπιστώσεων. Η πολιτική μας πρακτική, αν δεν λαμβάνει υπόψη της αυτά τα δεδομένα, εύκολα μπορεί να μας καταγράψει  στα μάτια του κόσμου που επιμένει ακόμα αριστερά, στην καλύτερη περίπτωση ως γραφικούς, στην χειρότεροι ως γελοίους. Και αυτόν τον κόσμο δεν πρέπει να τον υποτιμάμε: είναι ότι το καλύτερο έχει σήμερα η Αριστερά.

(Προδημοσίευση από την Εφ.  Ο ΔΡΟΜΟΣ της Αριστεράς 2/10/2010)

Γιώργος Καλαντζόπουλος.

ΠΗΓΗ: 01/10/2010, http://dosepasa.wordpress.com/2010/10/01/%CE%BF%CE%BA%CF%841-1/