Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ:

Η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, η ανάγκη εθνικοποίησης των κεντρικών τραπεζών, η εμπειρία της Ν. Αφρικής, … – Μέρος Ι

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

“Καθώς οι πιο σημαντικές συμφωνίες ιδιωτικοποιήσεων υπογράφονται πάντα εν μέσω οικονομικών ή πολιτικών κρίσεων, δεν υπάρχει ποτέ μία σαφής νομοθεσία, ή έστω ένα αποτελεσματικό ρυθμιστικό πλαίσιο – η περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι χαοτική, οι τιμές είναι ρευστές και οι συνειδήσεις των πολιτικών ελαστικές..… Μέχρι το 1990, πριν από την «κρίση της τεκίλας» δηλαδή, μόνο μία από τις τράπεζες του Μεξικού ανήκε σε ξένους. Μετά την κρίση όμως, στις αρχές του 2000, είκοσι τέσσερις από τις τριάντα τράπεζες «περιήλθαν» σε ξένα χέρια.

Οι ιδιωτικοποιήσεις αποδείχθηκαν τόσο επικερδείς, ώστε πολλές από τις πολυεθνικές των Η.Π.Α., οι οποίες είχαν «αλώσει» τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, έβλεπαν με απληστία τις κρατικές αρμοδιότητες (παιδεία, υγεία, δημόσια διοίκηση, αστυνομία, φυλακές κλπ.), ως την επόμενη πηγή για άμεσα κέρδη. Απλούστερα, στόχος τους ήταν η πλήρης αποκρατικοποίηση της εξουσίας, με την εγκατάσταση άβουλων, τυπικών κυβερνήσεων, οι οποίες θα κατευθύνονταν απολυταρχικά από το σκοτεινό παρασκήνιο – ένα θέατρο σκιών”.      

Με βάση τα παραπάνω, όταν προγραμματίζονται «μαζικές» ιδιωτικοποιήσεις στη χώρα μας, δυστυχώς με τη συμφωνία της «μείζονος αντιπολίτευσης», πόσο μάλλον χωρίς κάποιο χρονοδιάγραμμα, καθώς επίσης σε συνθήκες παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης και εθνικής υπερχρέωσης, απογοητεύεται κανείς – συμπεραίνοντας ότι μάλλον πρόκειται για μία άνευ προηγουμένου εκποίηση, για μία λεηλασία καλύτερα της δημόσιας περιουσίας.

Ειδικότερα, όταν σχεδιάζεται η πώληση των στρατηγικών και κοινωφελών επιχειρήσεων της Ελλάδας, τότε όλοι εμείς οι Πολίτες διαπιστώνουμε ότι θα είμαστε ακόμη μία φορά θύματα μίας ακατανόητης ανευθυνότητας απέναντι στο «κοινωνικό σύνολο», η οποία «κατατρέχει» από αρκετά χρόνια τώρα την πατρίδα μας – ενδεχομένως επίσης μίας εγκληματικής ανεπάρκειας της Πολιτικής, η οποία υποτάσσεται πλέον «σύσσωμη» στις εντολές της σκιώδους εξουσίας.   

Κλείνοντας τη μικρή εισαγωγή μας, το ίδιο μας απογοητεύουν και κάποια ΜΜΕ, τα οποία δεν αντιδρούν – παρά το ότι οφείλουν να ελέγχουν και τις τρεις εξουσίες (νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική), χωρίς να «διαπλέκονται» μαζί τους. Φυσικά, οι αδυναμίες τους είναι μερικώς δικαιολογημένες, αφού δεν χρηματοδοτούνται από όλους εμάς τους Πολίτες, αλλά από τους διαφημιζομένους και τη λοιπή εξουσία.

Οι ευθύνες μας εδώ είναι τεράστιες, αφού δεν αγοράζουμε τις εφημερίδες κλπ. για το περιεχόμενο, αλλά για τα «δώρα» τους – ενώ είμαστε κομματικά ιδιοτελείς, διαβάζουμε ελάχιστα βιβλία, δεν ενισχύουμε σχεδόν καμία προσπάθεια «αντίστασης» και δεν ενημερωνόμαστε μεθοδικά, ως οφείλουμε, εάν θέλουμε να προσβλέπουμε στην άμεση Δημοκρατία.  

Η ΑΝΑΓΚΗ ΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΚΕΝΤΡΙΚΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ

Ανεξάρτητα από τα παραπάνω, όπως έχουμε ήδη αναφέρει (άρθρο μας), “Αυτό που απομένει σε μία «μικτή Οικονομία» ως η καλύτερη «λύση», σε μία οικονομία δηλαδή που πιστεύει σε ένα όσο το δυνατόν μικρότερο κράτος (το οποίο όμως συνεχίζει να έχει στην κατοχή του τις κοινωφελείς και τις στρατηγικές επιχειρήσεις), καθώς επίσης στην ιδιωτική πρωτοβουλία (στην οποία θα πρέπει να τοποθετούνται όρια διασφάλισης του ελεύθερου ανταγωνισμού, ενώ οφείλει να ελέγχεται), δεν είναι άλλο από την κρατικοποίηση των κεντρικών τραπεζών – με τις εμπορικές να παραμένουν μεν στον ιδιωτικό τομέα, αλλά να ελέγχονται αυστηρά από τις κεντρικές και κατ’ επέκταση από το κράτος.

Οι κεντρικές τράπεζες οφείλουν να είναι εξ ολοκλήρου δημόσιοι οργανισμοί, ανεξάρτητοι από τον ιδιωτικό τραπεζικό τομέα, από τους ιδιώτες επενδυτές, καθώς επίσης από τις κυβερνήσεις – αποτελώντας τον τέταρτο πυλώνα της κρατικής εξουσίας. Δίπλα στις τρεις ανεξάρτητες εξουσίες, στην εκτελεστική (κυβέρνηση), στη νομοθετική (κοινοβούλιο) και στη δικαστική, οφείλει να προστεθεί η νομισματική εξουσία – ένας δημόσιος θεσμός δηλαδή, ο οποίος να έχει το προνόμιο, το αποκλειστικό δικαίωμα καλύτερα της δημιουργίας των νόμιμων και αποδεκτών μέσων ανταλλαγής: των εκάστοτε χρημάτων και νομισμάτων.

Με τον τρόπο αυτό θα είχε τη δυνατότητα το κράτος να δανείζεται άτοκα – με μέτρο φυσικά και υπό τον διαρκή έλεγχο των υπολοίπων τριών εξουσιών, καθώς επίσης των Πολιτών του. Έτσι θα μπορούσε να λειτουργήσει καλύτερα, όσον αφορά τις ανάγκες του συνόλου της κοινωνίας – ενώ θα είχε τη δυνατότητα να κατευθύνει ορθολογικότερα την ποσότητα χρήματος (επίσης τα βασικά επιτόκια κλπ), χωρίς να δημιουργούνται οι κερδοσκοπικές φούσκες, οι  υφέσεις και οι  πληθωρισμοί από τις μανιοκαταθλιπτικές, αχόρταγες «αγορές»”.  

Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ Ν. ΑΦΡΙΚΗΣ

Για να μπορέσουμε τώρα να αντιληφθούμε πόσο σημαντικός είναι ο θεσμός της κεντρικής τράπεζας μίας χώρας, θα αναφερθούμε στο παράδειγμα της Ν. Αφρικής, την εποχή που η νέα κυβέρνησή της (Nelson Mandela) διαπραγματεύθηκε την ανεξαρτησία της.

Ενώ λοιπόν διεξάγονταν θετικά για το κράτος οι διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ κλπ. στο πολιτικό σκέλος, απαιτήθηκε από τους υπευθύνους για την οικονομική πολιτική της χώρας η μετατροπή της κεντρικής τράπεζας τους σε έναν ανεξάρτητο οργανισμό, ο οποίος θα λειτουργούσε με απόλυτη αυτονομία από την εκλεγμένη κυβέρνηση – σαν ένα κυρίαρχο «κράτος εν κράτει» ουσιαστικά, στο οποίο δεν θα παρέμβαιναν οι εκλεγμένοι νομοθέτες (όπως ακριβώς συμβαίνει στη χώρα μας).

Συνεχίζοντας, παρά το ότι διατυπώθηκε από τους πολιτικούς της χώρας η απορία, σε ποιόν θα «λογοδοτούσε» η ανεξάρτητη κεντρική τράπεζα (στο ΔΝΤ, στο Χρηματιστήριο, στην BIS;), οι έμπειροι διαπραγματευτές της «Δύσης» κατόρθωσαν να επιβάλλουν μονομερώς τη θέληση τους – ταυτόχρονα με την «άλωση» του Υπουργείου Οικονομικών, στο οποίο τοποθέτησαν έναν δικό τους έμπιστο πολιτικό. Όπως είπαν χαρακτηριστικά κάποιοι διακεκριμένοι Πολίτες της Νοτίου Αφρικής, οι οποίοι τότε σχολίασαν τις νέες συνθήκες που δημιουργήθηκαν:

«Δεν μας άφησαν ποτέ ελεύθερους. Απλώς έβγαλαν την αλυσίδα από το λαιμό μας και την έβαλαν στους αστραγάλους μας… Οι μεγάλες επιχειρήσεις, μας δήλωσαν ουσιαστικά ότι θα κρατήσουν τα πάντα και εμείς θα κυβερνάμε μόνο κατ’ όνομα. Μπορούσαμε δηλαδή να έχουμε την πολιτική εξουσία μετά από πολλά χρόνια αγώνων, μπορούσαμε φαινομενικά να κυβερνάμε, αλλά η πραγματική διακυβέρνηση θα βρισκόταν στα χέρια των άλλων».     

Περαιτέρω, αυτό που συνέβη στη συνέχεια των διαπραγματεύσεων ήταν το ότι η κυβέρνηση «παγιδεύτηκε», χωρίς δυστυχώς να το αντιληφθεί, σε ένα είδος ιστού της αράχνης – «υφασμένου» από μυστηριώδεις κανόνες και υπόγειες ρυθμίσεις, οι οποίες αποσκοπούσαν στο να «οριοθετήσουν», καθώς επίσης να περιορίσουν την εξουσία των δημοκρατικά εκλεγμένων ηγετών της χώρας. Όταν λοιπόν θέλησε η νέα κυβέρνηση να υλοποιήσει τα οράματα της, ανακάλυψε ότι η πραγματική εξουσία, η οικονομική, βρισκόταν στα χέρια άλλων.

Για παράδειγμα, δεν μπορούσε να αναδιανείμει τη γη, επειδή το νέο Σύνταγμα προστάτευε την ατομική ιδιοκτησία και καθιστούσε πρακτικά αδύνατη την όποια αγροτική μεταρρύθμιση. Εκτός αυτού, δεν ήταν δυνατόν να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας, αφού εκατοντάδες εργοστάσια της χώρας ήταν έτοιμα να κλείσουν – επειδή η κυβέρνηση είχε υπογράψει τη Γενική Συμφωνία Δασμών και Εμπορίου (του μετέπειτα ΠΟΕ), η οποία απαγόρευε την αναγκαία επιδότηση των τοπικών επιχειρήσεων.

Ίσως οφείλουμε να επισημάνουμε εδώ ότι, χωρίς κάποια προστασία και επιδοτήσεις, είναι σχεδόν αδύνατη η επαναβιομηχανοποίηση μίας χώρας – η αναβίωση δηλαδή του κατεστραμμένου παραγωγικού της ιστού (όπως απαιτείται σήμερα στην Ελλάδα, εάν θέλουμε πράγματι να επιλύσουμε το τεράστιο πρόβλημα του πάγια αρνητικού ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών μας, το οποίο ουσιαστικά ευθύνεται τα μέγιστα για το εξωτερικό τουλάχιστον χρέος μας).

Συνεχίζοντας στο θέμα μας, η διανομή δωρεάν φαρμάκων για την καταπολέμηση του aids απαγορευόταν, αφού μία τέτοια απόφαση παραβίαζε τα πνευματικά δικαιώματα ιδιοκτησίας, τα οποία προστάτευε ο ελεγχόμενος από την υπερδύναμη Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου – στον οποίο είχε προσχωρήσει η Νότια Αφρική, κατ’ απαίτηση βέβαια των δανειστών της. Η διάθεση περισσότερου χρήματος προϋπέθετε φυσικά τη σύμφωνη γνώμη της ανεξάρτητης κεντρικής τράπεζας, η οποία δεν την παρείχε.

Η δωρεάν ύδρευση δεν ήταν επίσης εφικτή, αφού η Παγκόσμια Τράπεζα, μέσω της ομάδας οικονομολόγων που είχε στείλει στη χώρα, είχε μετατρέψει σε κανόνα, σε υποχρέωση δηλαδή, τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στις κοινωφελείς επιχειρήσεις. Τέλος, εάν η κυβέρνηση ήθελε να αυξήσει τους μισθούς, δεν της επιτρεπόταν, λόγω του δανείου ύψους 850 εκ. $ με το ΔΝΤ, το οποίο επέβαλλε «συγκράτηση των μισθών».

Σε γενικές γραμμές λοιπόν, η οποιαδήποτε μη υποταγή στους κανόνες και στους περιορισμούς που επέβαλλαν το ΔΝΤ και όλοι οι υπόλοιποι «συνεργοί» του, θα θεωρούταν απόδειξη επικίνδυνης εθνικής αφερεγγυότητας, έλλειψη αφοσίωσης στην εφαρμογή των «μεταρρυθμίσεων» και απουσία ενός βασισμένου σε κανόνες συστήματος – με αποτέλεσμα τη διακοπή της χορήγησης βοήθειας («δόσεων» από το ΔΝΤ) και τη φυγή των ξένων κεφαλαίων.

Συνεχίζοντας, τόσο η δήθεν «ανεξάρτητη» κεντρική τράπεζα, όσο και το «υπό κηδεμονία» Υπουργείο Οικονομικών, επέβλεπαν άγρυπνα την πιστή τήρηση των εντολών – οπότε φυσικά επαναλήφθηκε η γνωστή ιστορία: Η κυβέρνηση, «γονατισμένη» από το χρέος και υφιστάμενη διεθνείς πιέσεις, προκειμένου να ιδιωτικοποιήσει τις κοινωφελείς επιχειρήσεις, άρχισε σύντομα να αυξάνει τις τιμές, να μειώνει τους μισθούς, να διασύρει τους αντιρρησίες και να «ξεπουλάει» δημόσια περιουσία – με αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, εκατομμύρια άνθρωποι να εξαθλιωθούν, μη έχοντας πλέον ηλεκτρικό ρεύμα και νερό, επειδή δεν μπορούσαν να πληρώσουν τους λογαριασμούς.

Όσο για τα πλούσια ορυχεία, τις τράπεζες και τις μονοπωλιακές βιομηχανίες, των οποίων την εθνικοποίηση ζητούσε ο Mandela, παρέμειναν στα χέρια τεσσάρων εταιρικών κολοσσών – οι οποίοι ελέγχουν πλέον το 80% του χρηματιστηρίου της χώρας. Μεταξύ των ετών 1997 και 2004 η κυβέρνηση της Νοτίου Αφρικής πούλησε δεκαοκτώ δημόσιες εταιρείες, συγκεντρώνοντας 4 δις $, τα οποία διατέθηκαν στην εξυπηρέτηση των δανείων των διεθνών τοκογλύφων.

Το «πικρό φάρμακο» λοιπόν του ΔΝΤ, το οποίο προβλέπει (με τη βοήθεια μίας εντελώς ανεξάρτητης κεντρικής τράπεζας και ενός σκιώδους Υπουργείου Οικονομικών) περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις, περικοπές στις κρατικές δαπάνες, ελαστικότητα στην εργασία, απελευθέρωση όλων των κλειστών επαγγελμάτων, ενίσχυση του ελευθέρου εμπορίου, περιορισμένους ελέγχους στη ροή των κεφαλαίων κλπ., αποδείχθηκε στην κυριολεξία θανατηφόρο για την συντριπτική πλειοψηφία των Πολιτών της Ν. Αφρικής – όπως και για όλες σχεδόν τις χώρες, στις οποίες «εισέβαλλαν» οι σύνδικοι του διαβόλου.      

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright), Αθήνα, 15. Μαΐου 2011, viliardos@kbanalysis.com      

* Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχει εκδώσει πρόσφατα το βιβλίο «Η κρίση των κρίσεων», το οποίο περιλαμβάνει επιλεγμένα οικονομικά άρθρα του 2009.

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2348.aspx

Συνέχεια στο Μέρος ΙΙ

Οι τρεις “Δον Κορλεόνε” της παγκόσμιας διακυβέρνησης

Με αφορμη τη συλληψη Στρος Καν θυμιζουμε το παρακατω αρθρο του Δεκεμβριου του 2010

Του Δημήτρη Καζάκη

Ποιοι είναι αυτοί που αντιμετωπίζουν ολόκληρους λαούς με τέτοια περιφρόνηση; Από πού κρατά η σκούφια του κ. Στρος Καν, ο οποίος, όταν τον ρώτησαν τι θα γίνει με την ελληνική νεολαία τώρα που αναγκάζεται να εγκαταλείψει τη χώρα της, απάντησε με χαρακτηριστική αναλγησία: «Το ενδεχόμενο να φύγει η νεολαία είναι ένα ζήτημα που αναπτύσσεται σε πολλές χώρες. Είναι σημαντικό να τους δημιουργήσεις κίνητρα, γιατί, όταν επιστρέψουν στη χώρα τους, θα έχουν αποκτήσει εμπειρία. Κατανοώ την απελπισία τους που μπορεί να αποφασίσουν να φύγουν για το εξωτερικό. Καλώς, όταν αποκατασταθεί η ομαλότητα και υπάρξει ανάπτυξη, θα επανέλθουν»;

Ο σκανδαλιάρης Ντομινίκ

Ποιος είναι όμως αυτός ο κύριος που μιλά έτσι για τη νεολαία και τις αγωνίες της; Ο Ντομινίκ Στρος – Καν αναδείχθηκε πρώτη φορά όταν το 1981 τέθηκε επικεφαλής του Κέντρου Μελετών και Έρευνας Αποταμιεύσεων του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικής Έρευνας, που ήταν ένα ίδρυμα κρατικά χρηματοδοτούμενο από την κυβέρνηση της Γαλλίας.

Εκεί συνδέθηκε με το μεγάλο αφεντικό της ιδιωτικής ασφάλισης στη Γαλλία, τον Ντενις Κεσλερ, ο οποίος τον εισήγαγε νια πρώτη φορά στον μυστικό κόσμο της γαλλικής ελίτ των μεγάλων επιχειρήσεων. Μαζί του οργάνωσε μια από τις πρώτες επιθέσεις στην κοινωνική ασφάλιση της Γαλλίας και ήταν από τους πρώτους που μίλησαν για την ανάγκη κατάργησης της.

Η στάση του αυτή εκτιμήθηκε ιδιαίτερα στους κύκλους των ισχυρών επιχειρηματιών και πολιτικών της Γαλλίας και έτσι σύντομα αναρριχήθηκε στην πολιτική για να γίνει υφυπουργός Βιομηχανίας και Εμπορίου το 1991 επιλεγμένος από τον ίδιο τον Φρανσουά Μιτεράν. Τη θέση κράτησε έως το 1993 και έφυγε με καλά εδραιωμένη τη φήμη του στους βιομηχανικούς και άλλους επιχειρηματικούς κολοσσούς ως ο «δικός τους άνθρωπος» στο σοσιαλιστικό κόμμα και τις κυβερνήσεις του.

Προσπαθώντας να εξαργυρώσει τη φήμη του αλλά και τις πολύ στενές διασυνδέσεις του με τις κορυφές των επιχειρήσεων και της πολιτικής, στήνει το 1994 μαζί με τον Ρεϊμόντ Λεβί, αφεντικό της Renault, τον Κύκλο της Βιομηχανίας. Πρόκειται για μια εταιρεία λόμπι με έδρα τις Βρυξέλλες και βασικό αντικείμενο την προώθηση των συμφερόντων των γαλλικών πολυεθνικών στα όργανα της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Πρακτορεύει τα συμφέροντα των μεγαλύτερων ονομάτων της βιομηχανίας και του εμπορίου στη Γαλλία.

Όπως ήταν φυσικό, η υπηρεσία του αυτή δεν πήγε χαμένη, και το 1997, στην κυβέρνηση του Λιονέλ Ζοσπέν, ορίζεται υπουργός Οικονομικών. Το πρώτο πράγμα που απασχόλησε τον Στρος – Καν ήταν το ξεπούλημα του δημόσιου τομέα της Γαλλίας. Εγκαινιάζει ένα από τα πιο φιλόδοξα προγράμματα ιδιωτικοποιήσεων στην ιστορία της Γαλλίας, ενισχύοντας ξεδιάντροπα τα πιο μεγάλα ιδιωτικά μονοπώλια της χώρας.

«Η μεγαλύτερη έρευνα απάτης»

Ήταν τόσο ανοιχτοχέρης προς τους μεγαλοεπιχειρηματίες, ώστε ο Ερνστ-Αντουάν Σελιέρ, πρόεδρος τότε της μεγαλύτερης εργοδοτικής οργάνωσης στη Γαλλία, της MEDEF, είχε πει για τον Στρος – Καν τον Ιούλιο του 1998: «Μπορεί ο υπουργός των Οικονομικών μας να μην είναι ο ιδανικότερος του κόσμου, αλλά σίγουρα κάνει ό,τι του είναι δυνατόν για να μη δημιουργήσει προβλήματα στους επιχειρηματίες».

Όπως συμβαίνει πάντα με τέτοιους τύπους, το όνομα του συνδέεται με ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά σκάνδαλα στην ιστορία της Γαλλίας. Πρόκειται για το σκάνδαλο της γαλλικής πολυεθνικής Elf Aquitaine, η οποία χρηματοδοτούσε αδρά το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Γαλλίας, αλλά και πολιτικούς άλλων χωρών, όπως στη Γερμανία. Η έρευνα για το σκάνδαλο αυτό χαρακτηρίστηκε από την «Guardian» (12.11.2007) ως η «μεγαλύτερη έρευνα απάτης στην Ευρώπη από την εποχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου… Η EIF είχε μετατραπεί σε ιδιωτική τράπεζα για αξιωματούχους που ξόδευαν 200 εκατ. λίρες σε πολιτικές εκδουλεύσεις, ερωμένες, υψηλή τέχνη, βίλες και διαμερίσματα».

Στο σκάνδαλο αυτό φιγουράριζαν πολλά κυβερνητικά στελέχη, μαζί τους και ο κ. Στρος – Καν, ο οποίος είχε αφήσει όνομα για την ιδιαίτερη αδυναμία του στο γυναικείο φύλο και τις απολαύσεις της ζωής.

Όπως ήταν φυσικό, κανένας πολιτικός δεν βρέθηκε ένοχος, αν και η έρευνα αποκάλυψε μίζες εκατομμυρίων. Παρά την επίσημη αθώωση του, το σκάνδαλο αυτό θα συνεχίσει να κυνηγά τον Στρος – Καν μέχρι τη στιγμή που θα επιλεγεί να γίνει διευθύνων σύμβουλος του ΔΝΤ το 2007. Η υπηρεσία σε τέτοιους οργανισμούς επιτρέπει σε τύπους σαν τον Στρος -Καν αφενός να γλιτώνουν από τα δύσκολα και αφετέρου να μη δίνουν λογαριασμό για τα πάθη και τις εξαρτήσεις τους. Έτσι, μπορεί ελεύθερα να υπηρετεί τα συμφέροντα που υπηρετούσε πάντα και να ασκείται στα βίτσια του, κυρίως στο κυνήγι του πλούτου και του ωραίου φύλου, δίχως να νοιάζεται για το αν θα κληθεί κάποτε να δώσει λογαριασμό.

Οι οργανισμοί σαν το ΔΝΤ εξασφαλίζουν πλήρη ασυλία για τους ανώτατους αξιωματούχους τους.

Ο Μανουέλ των αγορών γκρέμισε την Πορτογαλία

Μήπως όμως είναι καλύτερος ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο; Αυτός ο κύριος εξασφάλισε την τωρινή του θέση οδηγώντας τη χώρα του στη μεγαλύτερη και βαθύτερη κρίση στην ιστορία της, η οποία σήμερα την οδηγεί στη χρεοκοπία. Ο Μπαρόζο έγινε πρωθυπουργός της Πορτογαλίας στις 6 Απριλίου 2002. Ως πρωθυπουργός δήλωσε ότι πάνω απ’ όλα προέχει η μείωση του κρατικού ελλείμματος, για το οποίο, όπως πάντα, ευθύνεται η διαφθορά όχι της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας, αλλά των δημοσίων υπαλλήλων και της κοινωνίας. «Ποτέ άλλοτε από την εποχή της ίδρυσης της Πορτογαλίας τον 12ο αιώνα δεν είχε τεθεί στο κέντρο της προσοχής σε τέτοιο βαθμό το έλλειμμα και η ανάγκη περιορισμού της κρατικής σπατάλης. Επιτέλους απαλλασσόμαστε από την ιδέα ότι το κράτος είναι πιο σημαντικό από την ιδιωτική πρώτοβουλία» δήλωνε ο Μπαρόζο το 2004.

Τους χρεοκόπησε!

Και το «Economist» (25.5.2004), εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη των διεθνών αγορών, έγραφε διθυραμβικά: «Στα δυο χρόνια της διακυβέρνησης του, ο κ. Ντουράο Μπαρόζο έχει διακηρύξει δυο “μεγάλες νίκες” στην πάλη του για υγιή δημοσιονομικά. Το 2002 περιέκοψε το έλλειμμα του προϋπολογισμού που κληρονόμησε από τις προηγούμενες κυβερνήσεις από το 4,4% στο 2,7% του ΑΕΠ, μόνο μέσα σε οκτώ μήνες. “Αμφιβάλλω αν κάποια άλλη χώρα στην Ευρώπη θα μπορούσε να πετύχει κάτι τέτοιο” υπερηφανεύεται. Τον περασμένο χρόνο κράτησε το έλλειμμα μόλις στο 2,8%. Πιστεύει επίσης ότι έχει εισαγάγει περισσότερες μεταρρυθμίσεις από οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρώπης με πιο υγιείς οικονομίες».

Όλα αυτά φυσικά συνοδεύονταν από μια άγρια περικοπή μισθών και λαϊκών εισοδημάτων, δραστικές περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες, ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και ένα από τα πιο φιλόδοξα προγράμματα ιδιωτικοποιήσεων στην Ε.Ε. Κι όλα αυτά για να τηρηθεί αυστηρά το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης της ευρωζώνης. Σας θυμίζει τίποτε; Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Η πορτογαλική οικονομία να βυθιστεί σε μια ύφεση, από την οποία δεν έχει βγει ακόμη, ενώ σήμερα την οδηγεί στη χρεοκοπία και τον μηχανισμό στήριξης.

Η επίσημη ανεργία από το 4,1% το 2002 εκτινάχθηκε στο 6,4% το 2004, για να φτάσει σήμερα να είναι γύρω στο 10%. Η φτώχεια από το 13% του πληθυσμού έφτασε σε τρία χρόνια στο 18%, ενώ σήμερα υπερβαίνει το 20%.

Ακόμα και το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της χώρας από 78% της Ε.Ε. των 27 το 2000 βυθίστηκε στο 75% το 2004, επίπεδο στο οποίο παραμένει μέχρι και σήμερα. Αλλά και η μείωση των κρατικών ελλειμμάτων αποδείχτηκε ότι ήταν υπόθεση εντελώς προσωρινή, παρά την άγρια λιτότητα, και προϊόν μαγειρέματος στοιχείων. Όταν το 2005 ανατράπηκε η κυβέρνηση του κ. Μπαρόζο και αναδείχθηκε νέα, αποκαλύφθηκε ότι το κρατικό έλλειμμα, αντί να μειωθεί, είχε εκτιναχθεί σε πάνω από 6% του ΑΕΠ.

Η κοινωνικά ανάλγητη και καταστροφική πολιτική του Μπαρόζο για να στηριχθεί το «ισχυρό» ευρώ οδήγησε πολύ γρήγορα στην πολιτική κατάρρευση της κυβέρνησης του.

Τον έσωσε ο Μπους…

Όμως, πριν συμβεί αυτό, ο εν λόγω κύριος φρόντισε να εξασφαλίσει την υποστήριξη των ΗΠΑ και να εκλεγεί πρόεδρος της Κομισιόν το 2004 εγκαταλείποντας την πρωθυπουργία της χώρας του. Βλέπετε, είχε πρωτοστατήσει στη «συμμαχία των προθύμων» του Τζορτζ Μπους και, παρά την άγρια λιτότητα, βρήκε τα αναγκαία κονδύλια για να στείλει στρατό στο Ιράκ.

Φυσικά η κυβέρνηση του κ. Μπαρόζο, όπως συμβαίνει πάντα με τέτοιου είδους κυβερνήσεις, πνίγηκε στα σκάνδαλα. Το χειρότερο όμως απ’ όλα, που ακόμη και σήμερα κατατρέχει τον εν λόγω κύριο, είναι το σκάνδαλο παιδεραστίας το 2004 σε ένα κρατικό ίδρυμα της Λισσαβώνας. Την εποχή που δραπέτευσε ο Μπαρόζο στην προεδρία της Κομισιόν, ο πορτογαλικός Τύπος έβριθε από ιστορίες που συνέδεαν πολιτικά και κυβερνητικά στελέχη του κόμματος του, αλλά και τον ίδιο, με ένα τεράστιο κύκλωμα παιδεραστίας, που είχε μετατρέψει τα κρατικά ιδρύματα και γενικά την Πορτογαλία σε παράδεισο αυτού του είδους. Ο κύριος αυτός δεν λογοδότησε ποτέ για όλα αυτά.

Ο κύριος Τρισέ

Μήπως είναι καλύτερος ο Ζαν Κλοντ Τρισέ; Πρόεδρος της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας; Ο εν λόγω κύριος είναι γέννημα θρέμμα της γαλλικής δημόσιας διοίκησης, ανώτερος δημόσιος υπάλληλος από κούνια. Το 1987 έγινε μέλος – υπό συνθήκες περίεργες για ανώτερο στέλεχος της γαλλικής δημόσιας διοίκησης – μιας από τις πιο ισχυρές οργανώσεις στον κόσμο των διεθνών χρηματαγορών, της Ομάδας των Τριάντα (Group of Thirty) με έδρα την Ουάσιγκτον. Η οργάνωση αυτή εμφανίζεται ως ιδιωτικό ίδρυμα, «δεξαμενή σκέψης», που υποστηρίζεται από τα πιο ισχυρά ιδιωτικά και κρατικά πιστωτικά ιδρύματα του κόσμου. Σ’ αυτήν ανήκουν οι περισσότεροι από τους διατελέσαντες υπουργούς Οικονομικών των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένου και του τωρινού, ακαδημαϊκοί και τραπεζίτες, θεωρείται στον χώρο των κεφαλαιαγορών πολύ πιο ισχυρή από την Τριμερή Επιτροπή και τη Μπίλντερμπεργκ.

Είναι αυτή που κατά κύριο λόγο προώθησε το άνοιγμα των χρηματοπιστωτικών αγορών που οδήγησε στη σημερινή παγκόσμια κρίση και στο κραχ του 2008. Όπως ήταν φυσικό, η συμμετοχή του κ. Τρισέ σ’ αυτήν την οργάνωση του άνοιξε τις πόρτες για να αναδειχθεί σε διοικητή της κεντρικής τράπεζας της Γαλλίας το 1993 και αργότερα το 2003 να διαδεχθεί τον Βιμ Ντούιζενμπεργκ στο τιμόνι της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Όμως το γεγονός που σφράγισε την καριέρα του κ. Τρισέ είναι η εμπλοκή του στο σκάνδαλο της γαλλικής κρατικής τράπεζας Credit Lyonnais, το οποίο δικαίως ονομάστηκε ως ένα από τα μεγαλύτερα τραπεζικά σκάνδαλα στη γαλλική ιστορία, αλλά και διεθνώς.

Ξέπλυμα χρήματος

Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα ξεπλύματος χρήματος, αλλά και δοσοληψιών με ύποπτα επιχειρηματικά κυκλώματα, ακόμη και με το οργανωμένο έγκλημα. Το σκάνδαλο ξέσπασε ενόσω ο Τρισέ ήταν διοικητής της Τράπεζας της Γαλλίας και εν γνώσει του. Κατηγορήθηκε για συγκάλυψη και συμμετοχή, αλλά αθωώθηκε τον Ιούνιο του 2003 λόγω έλλειψης στοιχείων. Τα στοιχεία είχαν καεί σε πυρκαγιά που κατέκαψε το αρχηγείο της Credit Lyonnais το 1998 στο Παρίσι. Η γαλλική κυβέρνηση, προκειμένου να χαθούν μια για πάντα τα ίχνη του σκανδάλου που οδηγούσαν σε πολιτικούς και στελέχη της δημόσιας διοίκησης, σαν τον Τρισέ, διασώζουν την τράπεζα με 31 δισ. ευρώ και την ιδιωτικοποιούν. Έτσι κανείς δεν βρήκε ποτέ τίποτε για να ενοχοποιήσει κάποιον υψηλά ιστάμενο γι’ αυτό το σκάνδαλο, ενώ ο Τρισέ εξασφάλισε τη δική του ασυλία πηγαίνοντας στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για να συνεχίσει το θεάρεστο έργο του.

Αυτά είναι τα κεντρικά πρόσωπα του διεθνούς μηχανισμού που έχει στηθεί για να βοηθήσει, υποτίθεται, τη χώρα. Αυτοί είναι που τολμάνε να μιλούν για διαφθορά και αναξιοπιστία της Ελλάδας. Πρόκειται για τους Δον Κορλεόνε της «παγκόσμιας διακυβέρνησης» των διεθνών αγορών, όπου διακαώς θέλει να ενταχθεί και ο σημερινός πρωθυπουργός της χώρας. Μπροστά τους οι αληθινοί Δον Κορλεόνε της μαφίας δεν είναι παρά ερασιτέχνες του είδους.

ΠΗΓΗ: Τρίτη, 17 Μαΐου 2011, http://seisaxthia.blogspot.com/2011/05/blog-post_0.html

Φαρισαϊσμού αποθέωση…

Του παπα Ηλία Υφαντή

«Άναψε ο γιαλός και κάηκαν τα ψάρια», σχετικά με το σεξουαλικό παραστράτημα του κ. Στρος Καν.  Ιδιαίτερα, εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο οι Ηρακλείς της αμερικανικής χρηστοήθειας έσπευσαν να τον συλλάβουν και να τον διαπομπεύσουν. Και βέβαια δεν έχω την παραμικρή διάθεση να γίνω συνήγορός του.

Εκείνο, που θέλω είναι να εκφράσω το θαυμασμό μου για την ουρανομήκη και αβυθομέτρητη υποκρισία, όχι μόνο των Αμερικανών, αλλά και των απανταχού της Γης φαρισαίων:

Όταν για περιστατικά σχετικά με την ηθική του υπογαστρίου διαρρηγνύουν, δήθεν, τα ιμάτιά τους, διαμαρτυρόμενοι. Ενώ για τα απειράριθμα θανάσιμα σε βάρος ολάκερων λαών και εκατομμυρίων ανθρώπων κακουργήματά τους επαίρονται και κομπάζουν…

Όχι βέβαια, γιατί η ηθική του υπογαστρίου δεν έχει πρωταρχική σημασία για την ηθική συγκρότηση προσώπων και κοινωνιών. Αλλά, γιατί το απανταχού της Γης φαρισαϊκό κατεστημένο χρησιμοποιεί την ηθική του υπογαστρίου, για να κουκουλώνει το ρεσιτάλ του αμοραλισμού σε όλους τους άλλους τομείς της ηθικής του συμπεριφοράς:

Προσέξτε τι έκαναν και τι κάνουν, τώρα, στο όνομα της φαρισαϊκής τους ηθικής, οι κροκόδειλοι της Αμερικής:

Έκλαιγαν και θρηνούσαν, πριν μερικά χρόνια, για τις εξωσυζυγικές σχέσεις του Πρόεδρου τους Μπιλ Κλίντον.

Ενώ για το γεγονός ότι ο αξιότιμος κ. Κλίντον ήταν σε παγκόσμια κλίμακα ο πρωθιερέας της αδικίας και της κακουργίας, όχι μόνο δεν τον κατηγορούσαν, αλλά τον θαύμαζαν κιόλας και τον δόξαζαν.

Όπως βέβαια και στην περίπτωση του Στρος Σκαν. Ο οποίος προΐστατο του τοκογλυφικού μηχανισμού του ΔΝΤ. Με τον οποίο μεθοδεύονται, χάριν των τερατωδών συμφερόντων των διεθνών αρπακτικών, τα δεινά της πενίας και της δυστυχίας εκατομμυρίων ανθρώπων.

Κι όμως για χάρη του τοκογλυφικού μηχανισμού του ΔΝΤ το διεθνές ληστρικό κατεστημένο του καπιταλιστικού μεσαίωνα υποκλινόταν ενώπιον του κ. Στρος Καν. Με πρώτους βέβαια και καλύτερους τους δικούς μας εφιάλτες….

Γεγονός που συνιστά το αποκορύφωμα της ηθικής διαστροφής και υποκρισίας. Αφού προκλητικά αποκαλύπτει ότι οι φαρισαίοι, όλων των τόπων και των εποχών, έχουν, δήθεν, κάμει το υπογάστριο κέντρο της υποκριτικής ηθικής τους ζωής.

Γιατί, προφανώς η ηθική του υπογαστρίου δεν ενοχλεί τα συμφέροντά τους. Αλλά και γιατί παράλληλα είναι, εξαιτίας ων σχετικών με το απογάστριο σκανδαλωδών υποθέσεων ο, τι περισσότερο χρειάζεται, για να αποπροσανατολίζεται η κοινή γνώμη απ’ την καρδιά της ηθικής που είναι η δικαιοσύνη. Όπως ακριβώς και από την καρδιά του αμοραλισμού, που είναι η αδικία.

Για να μη μπορούν να καταλάβουν οι άνθρωποι ότι, χωρίς τη δικαιοσύνη, κανενός είδους ηθική δεν μπορεί να υπάρξει. Ούτε, ασφαλώς, και η ηθική του υπογαστρίου. Γιατί εκεί, που βασιλεύει η κοινωνική αδικία, θα καλπάζει αναπόφευκτα και η σεξουαλική ασωτία.

Οι άνδρες οι γυναίκες του καλού υπόκοσμου και τα σοκολατόπαιδά τους θα μεταφράζουν τον άδικο πλούτο τους σε άσωτη και παραλυμένη ζωή. Σε όλα τα επίπεδα και με όλους τους δυνατούς τρόπους.

Και μάλιστα ιδιαίτερα σε βάρος των φτωχών και αδύναμων να αμυνθούν συνανθρώπων τους…

Παπα-Ηλίας, http://papailiasyfantis.wordpress.com, 17-5-2011

Να σωπάσει ο χρόνος

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Θαμπός ο δρόμος

Σκοτείνιασε η προοπτική μου

Στις βουνοκορφές

             οι κατοικίες των θεών

                                             ερήμωσαν

Κάηκαν στην πυρκαγιά

                          του Προμηθέα

Τσίκνα στον αέρα η ματαιότητα

Στο τέλος του δρόμου

                           αδιέξοδο

Έτσι αναζητώ την αιωνιότητα

                           στη νοσταλγία μου

Πίσω ολοταχώς

                        στις αναμνήσεις

Ψηλαφώ στην κοιλιά μου

                           τον ομφάλιο λώρο

Επιστρέφω στη γενετήσια

                            απαρχή μου

Ο χρόνος πρέπει να σωπάσει

                    Αλλιώς πως η αιωνιότητα

Καμιά ελπίδα δεν αντέχει

                             στο διηνεκές 

Γι’ αυτό μαστορεύω μύθους

                             και ποιήματα

Όμως ιδρώνω μπρος το ερώτημα

                             της ύπαρξης

Άπληστος και εγωιστής

                      Άπιστος και καχύποπτος

Περιφέρω το ακατανόητο

                        στους ώμους μου

Ας μην κράξουν ένοχος

                        στον απολογισμό μου

Γιατί, όταν το ανικανοποίητο ψάχνει

                             το πρόσωπό του

Εγώ περιφρονώ την ευζωία

                               για το ουσιαστικό                         

Κι’ όμως κάθε βράδυ πίνω

                μικρές γουλιές φεγγάρι

                            να ξημερώνει αθανασία

                                 4 Οκτώβρη 2010

H ΑΠΟΓΡΑΦΗ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Ανά δεκαετία η Πολιτεία διενεργεί απογραφή προκειμένου να αποκτήσει η στατιστική της Υπηρεσία στοιχεία σημαντικά για τη χάραξη της πολιτικής σε πλείστους όσους τομείς. Τις ημέρες αυτές διενεργείται η απογραφή των νοικοκυριών της χώρας. Μάλιστα ο διενεργών την απογραφή σε περίπτωση μη ανεύρεσης μέλους της οικογενείας ικανού να παράσχει τα αιτούμενα στοιχεία αφήνει στην οικία σημείωμα με τον αριθμό τηλεφωνικής κλήσεώς του και η απογραφή διενεργείται τηλεφωνικά.

Κατά το παρελθόν, όταν η απογραφή διενεργείτο συγκεκριμένη ημέρα, πολλοί εσωτερικοί μετανάστες επέστρεφαν στους τόπους καταγωγής, προκειμένου να τους ενισχύσουν και να μη φανεί η μεταπολεμική γυμνότητά τους λόγω των πολεμικών συμβάντων αλλά και της με στρεβλό τρόπο επιχειρηθείσης ανάπτυξης της χώρας, που οδήγησε σε μαρασμό την επαρχία. Βέβαια αυτό δεν απέτρεψε το κλείσιμο των σχολείων ούτε και το αποτρέπει σήμερα. Άλλωστε στα πλαίσια του πρόσφατα ψηφισμέντος νόμου για την τοπική αυτοδιοίκηση δεν έχει πλέον νόημα η απογραφή στον τόπο καταγωγής.

Θα ανέμενε ο πολίτης η Πολιτεία να θεωρεί σημαντική την ευκαιρία συλλογής πολλών στοιχείων μέσω πλήθους ερωτήσεων ουσίας. Αντ’ αυτών διαπιστώνει ότι οι ερωτήσεις είναι λίγες και κάποιες από αυτές ανούσιες. Αναφέρω συγκεκριμένα το ερώτημα για τα τετραγωνικά μέτρα της κουζίνας και το άλλο για τη διανυκτέρευση των ενοίκων κατά συγκεκριμένη πρόσφατη νύχτα. Μήπως οι αρμόδιοι έχουν ως στόχο να καταστήσουν την κουζίνα χώρο εφαρμογής των προβαλλομένων από πλήθος εκπομπών της τηλεόρασης ή θέλουν να δουν αν χωρά η καφετιέρα, τη χρήση της οποίας διδάσκονται οι μικροί μαθητές μας στα πλαίσια του μαθήματος της γλώσσας; Όσο για το στοιχείο της διανυκτέρευσης είναι ανούσιο, όταν στο δελτίο της απογραφής δεν έχει ληφθεί μέριμνα για την καταγραφή των προσωρινά κατοικούντων σε άλλο τόπο μελών.

Οι συντάκτες θέλησαν να εκδηλώσουν οικολογική ευαισθησία θέτοντας το ερώτημα για το ποσοστό των αχρήστων υλικών που ανακυκλώνει το νοικοκυριό. Επί τόσες δεκαετίες ουδεμία πίεση έχει ασκηθεί προς τους δήμους, ώστε να εντείνουν τη δραστηριότητά τους προς διαχωρισμό των σκουπιδιών στην πηγή με τη συλλογή και αξιοποίηση χαρτιού, μετάλλων, πλαστικών, συσκευών και γυαλιού και την μετατροπή των φυτικών αποβλήτων σε λίπασμα. Το πρόβλημα της διαχείρισης των αποβλήτων έχει καταστεί μείζον και βλέπουμε τους κατοίκους της Κερατέας να δίνουν τη μάχη για την επιβίωση του οικισμού τους υπό τα απαθή βλέμματα των κακομαθημένων κατοίκων της πρωτεύουσας, οι οποίοι καταναλώνουν και ρυπαίνουν χωρίς να υφίστανται τις συνέπειες των κακών έξεών τους παρά μόνο σε περιόδους απεργίας των εργαζομένων στην υπηρεσία καθαριότητας. Τί συμπέρασμα θα βγεί από το στοιχείο αυτό της απογραφής, το κατά τεκμήριο ατεκμηρίωτο, όταν δεν γνωρίζουμε αν διαθέτουν στοιχεία οι δήμοι και αν προτίθεται να ασχοληθεί επί τέλους με το θέμα η Πολιτεία, η οποία απειλείται με αυστηρά πρόστιμα ενώ ασχολείται με εισπρακτικές επιχειρήσεις προς εξόφληση των δανειστών μας;

Αν θυμούμαι καλά, σε παλαιότερες απογραφές υπήρχε ερώτημα για τη δήλωση του θρησκεύματος. Οι αρμόδιοι έκριναν χωρίς νόημα να το θέσουν εκ νέου μετά τον εξοβελισμό του στοιχείου από τα δελτία ταυτότητας. Βέβαια το στοιχείο δύναται να συναχθεί με ευχέρεια μέσω των ονομάτων των απογραφομένων, αμφιβάλλουμε όμως αν θα αξιοποιηθεί από μια Πολιτεία που δείχνει να κινείται σταθερά μόνο στην αντιεκκλησιαστική πολιτική. Όμως θα συνειδητοποιήσει κάποτε ότι το θέμα είναι πρωτίστως εθνικό. Ας ευχηθούμε να μην είναι τότε πολύ αργά.

Κρίνουμε ότι κατά μία σωστή απογραφή σε χώρα που φιλοξενεί πλέον πλήθος μεταναστών, οι περισσότεροι από τους οποίους διαμένουν χωρίς άδεια, καλό είναι να εξάγεται το στοιχείο της ιθαγένειας και της εθνικότητας των απογραφομένων. Όμως και αυτό είναι οδυνηρό για Πολιτεία που φαίνεται να έχει χάσει το παιχνίδι εφαρμόζοντας υπαγορευόμενες από τη νέα τάξη πραγμάτων πολιτικές. Άραγε θα απογραφούν οι μετανάστες και πώς; Δεν θα αντιληφθούν τον κίνδυνο απέλασης που ενέχει η διάθεση προσωπικών τους στοιχείων στις αρχές; Θα ήταν καλό η απογραφή τους να ανετίθετο στους με το αζημίωτο υποστηρικτές της μετανάστευσης. Σ’ εκείνους που επί έτη θεωρούσαν αυτούς ως λύση του μείζονος δημογραφικού μας προβλήματος. Στους άλλους που υποστήριζαν ότι αυτοί θα συμβάλουν στην οικονομική μας ανάπτυξη. Στους τρίτους που εκτονώνονταν με την διεθνιστική τους ρητορική υπέρ των δικαιωμάτων τους. Να επισκεφθούν όλοι αυτοί τα γκέτο της υποβαθμισμένης Αθήνας και να καταγράψουν τον αριθμό των διαμενόντων ανά διαμέρισμα χωρίς κρεββάτια και λοιπά έπιπλα, προς εξοικονόμηση χώρου. Δεν είναι μονάδες οι ανά οίκημα διαμένοντες αλλά δεκάδες με μια κουζίνα που δεν ξεπερνά τα 2χ2, αφού και αυτή έχει μετατραπεί σε υπνοδωμάτιο! Πόσοι άραγε να είναι πλέον στη χώρα μας; Πόσοι από αυτούς μπορούν να εξασφαλίσουν τον επιούσιο άρτο σε καιρό κρίσης; Πόσοι θα αντισταθούν, ώστε να αποφύγουν εγκληματικές πράξεις ωθούμενοι από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης; Ήδη το πρώτο θύμα τους δεν πρόλαβε να απογραφεί! Και ασφαλώς θα ακολουθήσουν και άλλα στην ανοχύρωτη πρωτεύουσα ή μάλλον στην πρωτεύουσα των “δύο ταχυτήτων”: Των πλουσίων, που πιστεύουν ότι παραμένουν ασφαλείς και των αποκλήρων, εντοπίων και ξένων, που εξωθούνται σε σύγκρουση μεταξύ τους με ασύλληπτες συνέπειες.         

Θα μπορούσαν να τεθούν με την ευκαιρία της απογραφής και ερωτήματα σχετικά με την εργασία των μελών της οικογένειας (άνεργοι, υποαπασχολούμενοι, ετεροαπασχολούμενοι). Πόσα παιδιά συγκατοικούν ακόμη με τους γονείς έχοντας ξεπεράσει τα 30 έτη κατά την ηλικία και δεν διαθέτουν προσωπικό βαλάντιο, ενώ ολοκλήρωσαν τις βασικές σπουδές και πέραν αυτών και πανεπιστημιακές και μεταπτυχιακές! Θα μπορούσαν να τεθούν ερωτήματα σχετικά με το χρέος των νοικοκυριών, τα δάνεια, τις πιστωτικές κάρτες και τόσους άλλους βρόχους που το εκμαυλιστικό σύστημα πέρασε στο λαιμό τους και τώρα τους σφίγγει σ’ ένα ηδονικό παιχνίδι θανάτου στην επιδίωξη πολλαπλασιασμού των κερδών των οικονομικά ισχυρών. Θα μπορούσαν τέλος να τεθεί το ερώτημα, αν η οικογένεια που διαμένει είναι μονογονεϊκή στα πλαίσια τους “εσυγχρονισμού” της ελληνικής κατοικίας. Και πόσοι θα κατοικούσαν, αν δεν ασκούσαν το δικαίωμα της έκτρωσης. (Βέβαια ζητώ να αποκαλύψουν αυστηρά προσωπικό δεδομένο και ο συνήγορος του πολίτη καιροφυλακτεί!). Όμως οι αρμόδιοι γνωρίζουν ότι τα στοιχεία είναι οδυνηρά για τη χώρα και γι’ αυτό ανεπιθύμητα

Εκείνο που δεν κατανοούμε λόγω της κατάπτωσής μας είναι πολύ απλό: Το μέλλον ανήκει σ’ αυτούς που δεν θα απογραφούν!

                                                            “ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ”, 16-5-2011

Απόφαση του ΣτΕ αναθεωρεί το status των Εκκλησιαστικών Νομικών Προσώπων.

Ενδέχεται να αποτελέσει βασικό επιχείρημα στην προσπάθεια της Εκκλησίας της Ελλάδος να προστατεύσει τα χρηματικά διαθέσιμά της

Του Νίκου Παπαχρήστου

Mια απόφαση που εξέδωσε πριν λίγες ημέρες το Συμβούλιο της Επικρατείας ενδέχεται να αποτελέσει το ισχυρότερο «βέλος» στην φαρέτρα των επιχειρημάτων της Εκκλησίας της Ελλάδος στο ζήτημα που έχει προκύψει με την Τράπεζα της Ελλάδος  που ζητά από τις τράπεζες  να εφαρμόσουν έναν νόμο του 1950 ο οποίος προβλέπει ότι όλα τα ΝΠΔΔ οφείλουν να έχουν κατατεθειμένα τα χρηματικά διαθέσιμά τους στην ΤτΕ ώστε εκείνη  αποκλειστικά να διαχειρίζεται και να επενδύει τα εν λόγω ποσά σε κινητές αξίες του ελληνικού Δημοσίου (π.χ. ομόλογα). Η απόφαση του ΣτΕ, που αφορά σε μια υπόθεση Μονής της Μητροπόλεως Καλαβρύτων, έρχεται να ενισχύσει τα επιχειρήματα της Εκκλησίας αφού χαρακτηρίζει τις Μονές νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου «ιδιάζουσας φύσεως».

Η απόφαση που ενισχύει την επιχειρηματολογία της Εκκλησίας

Κατά το μέχρι τώρα δεδομένο (με βάση τον Καταστατικό Χάρτη) σύστημα σχέσεων Εκκλησίας και Πολιτείας τα εκκλησιαστικά νομικά πρόσωπα (Εκκλησία Ελλάδος, Ι. Μητροπόλεις, Ι. Μονές, Ενορίες κ.λπ) είναι Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου (όπως π.χ. είναι οι οργανισμοί τοπικής αυτοδιοίκησης, τα πανεπιστήμια και πολλά ασφαλιστικά ταμεία). Δηλαδή τουλάχιστον κατά την λεκτική διατύπωση του Καταστατικού Χάρτη (άρθρο 1 παρ. 4) τα Εκκλησιαστικά Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου εμφανίζονται να είναι τμήμα της Δημόσιας Διοίκησης (που περιλαμβάνει το Ελληνικό Δημόσιο, τους ΟΤΑ και τα υπόλοιπα ΝΠΔΔ).

Το ίδιο ισχύει κατά τον νόμο και για δύο άλλες θρησκευτικές κοινότητες στην Ελλάδα (τις Μουφτείες της Θράκης και τις Ισραηλιτικές Κοινότητες) που χαρακτηρίζονται ως ΝΠΔΔ.

H απόφαση 502/2011 του ΣτΕ για πρώτη φορά επιχειρεί να αλλάξει την ερμηνεία του Καταστατικού Χάρτη, που μέχρι τώρα ακολουθούσε το ΣτΕ (αλλά και το Ελληνικό Δημόσιο).

Με αφορμή δίκη σχετική με το κύρος αποφάσεων μιας Προσωρινής Επιτροπής Διοικήσεως της Ιεράς Μονής Μεγάλου Σπηλαίου έκρινε ότι οι Μονές είναι θρησκευτικά καθιδρύματα και ότι είναι Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου «ιδιάζουσας φύσεως». Δεν ασκούν τμήμα κρατικής εξουσίας και δεν ανήκουν στην οργάνωση της Δημόσιας Διοίκησης, συνεπώς πρέπει οι αποφάσεις τους να κρίνονται όχι από τα διοικητικά δικαστήρια, αλλά από τα πολιτικά δικαστήρια, που είναι αρμόδια για τις διαφορές μεταξύ ιδιωτών.

Η παραπάνω απόφαση παραπέμπει, λόγω της σπουδαιότητάς του, το ζήτημα στην Ολομέλεια του ΣτΕ ώστε να κριθεί εκεί οριστικά. Το ερώτημα είναι ποια στάση θα κρατήσει η  Μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας (που είναι διάδικος) και η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Παρόμοια επιχειρήματα είχε επικαλεστεί το 1994 και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στην υπόθεση των Ιερών Μονών κατά Ελλάδος.  Έκρινε ότι οι Ι. Μονές παρά την διατύπωση του Καταστατικού Χάρτη είναι «μη κυβερνητικοί οργανισμοί», έχουν χαρακτηρισθεί Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου για να έχουν τα προνόμια και την αυξημένη νομική προστασία που έχουν τα ΝΠΔΔ, όμως δεν είναι κρατικής προέλευσης νομικά πρόσωπα και για τον λόγο αυτό η περιουσία τους προστατεύεται όπως η περιουσία κάθε ιδιώτη απέναντι στο Κράτος.

Η Εκκλησία της Ελλάδος τα ίδια επιχειρήματα έχει υποστηρίξει σε πολλές περιπτώσεις προστριβών της με το Κράτος. Αυτός άλλωστε ήταν, κατά πληροφορίες, ο πυρήνας την θέσεων της στην πρώτη αντίδρασή της για το ζήτημα των χρηματικών διαθεσίμων των εκκλησιαστικών Νομικών Προσώπων και την εφαρμογή των νόμων 1611/1950 και 2216/1994 αλλά και στο ζήτημα της  υπαγωγής των θρησκευτικών λειτουργών της στην αναλογία 5 προς 1 που ισχύει για τους υπαλλήλους του Δημοσίου και των ΝΠΔΔ.

Βέβαια ενδεχομένως κάποιοι να επιχειρηματολογήσουν ότι η Εκκλησία της Ελλάδος τάσσεται κατά του χωρισμού Εκκλησίας και Κράτους, άρα πώς είναι δυνατόν να υποστηρίζει ότι είναι «οιονεί» ή sui generis νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου. Είναι όμως προφανές ότι αλλιώς αντιλαμβάνεται τον «χωρισμό» το Κράτος  και αλλιώς η Εκκλησία (δηλ. στενότερα).

Την Εκκλησία της Ελλάδος φαίνεται να την  απασχολεί, όχι τόσο εάν τα νομικά της  πρόσωπα θα χαρακτηρίζονται ιδιωτικού ή δημοσίου δικαίου, αλλά η προστασία του Κράτους απέναντί της (μισθοδοσία του Κλήρου, διδασκαλία των θρησκευτικών, ενίσχυση της εκκλησιαστικής εκπαίδευσης κ.λπ) ως ανταπόδοση στη διαχρονική προσφορά της – και υλικής- στην ελληνική κοινωνία και Πολιτεία.

Ούτως ή άλλως η Εκκλησία της Ελλάδος για πρώτη φορά ονομάστηκε ρητώς με νόμο ως νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου με τον επί Χούντας εκδοθέντα Καταστατικό Χάρτη (ν.δ. 126/1969).

Ωστόσο δεν θα πρέπει να παραλείψουμε να αναφέρουμε ότι ο Μητροπολίτης Δημητριάδος Ιγνάτιος σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε το 2009 είχε προτείνει, αναφορικώς με το νομικό καθεστώς της Εκκλησίας της Ελλάδος, τη δημιουργία μιας sui generis («ιδιόρρυθμης») κατηγορίας νομικού εκκλησιαστικού προσώπου, η οποία θα υπερβαίνει τις μονομέρειες των δύο άλλων τύπων (την «κρατική», με τη μορφή ΝΠΔΔ, και την «ιδιωτική» με τη μορφή σωματείου του αστικού κώδικα).

«Ένα τέτοιο νομικό πρόσωπο εκκλησιαστικού δικαίου», υποστήριξε ο Μητροπολίτης Ιγνάτιος, «θα περιφρουρούσε την ιδιαίτερη ταυτότητα αλλά και αυτονομία της Εκκλησίας και επίσης θα εμπέδωνε έτι περαιτέρω τις διακριτές σχέσεις της με την Πολιτεία».

Πάντως η απόφαση του ΣτΕ, ανεξαρτήτως από την επίδραση που θα έχει στην υπόθεση της ΤτΕ και της "τύχης" των εκκλησιαστικών χρηματικών διαθεσίμων, χαρακτηρίζεται από Νομικούς κύκλους ιδιαίτερα σημαντική αφού επιχειρεί να αναθεωρήσει το καθεστώς των Εκκλησιαστικών Νομικών Προσώπων.

ΠΗΓΗ: Ημ. Δημοσίευσης: May 15, 2011, http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=5704

Να σταματήσουμε τα πογκρόμ, αλλά πώς;

Του Ρούντι Ρινάλντι

Μεγάλης έκτασης γεγονότα και επιχειρήσεις έγιναν με έντονο ρατσιστικό και ακροδεξιό χαρακτήρα, με πρωταγωνιστές διάφορες ακροδεξιές συμμορίες και δυστυχώς με αρκετή συμμετοχή κατοίκων, καθώς και ενδυνάμωση σωβινιστικών αισθημάτων, ψυχολογίας και στάσης από πλατιά στρώματα του πληθυσμού.

Η κοινωνική πλευρά

Οι στυγνές δολοφονίες, του 44χρονου Έλληνα οικογενειάρχη στην οδό Ηπείρου και Γ' Σεπτεμβρίου και του Μπαγκλεντίνου μετανάστη στα Πατήσια, έρχονται να υπογραμμίσουν τη σφροδρότητα αλλά και την τραγικότητα της κατάστασης. Ακόμα κι αν αποδειχθεί ότι τα εγκλήματα αυτά δεν έχουν σχέση με το μεταναστευτικό ή ρατσιστικό ζήτημα, ο συμβολισμός ήταν μεγάλος και έπαιξε το ρόλο για να πυροδοτήσει αντιδράσεις, δηλαδή το έδαφος ήταν «γόνιμο».

Εξάλλου, τα πογκρόμ που συνέβησαν για δύο νύκτες από οργανωμένες ομάδες ακροδεξιών και φασιστών ενάντια σε μετανάστες, είχαν ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό 27 ατόμων, το σπάσιμο δεκάδων μαγαζιών και την εξάπλωση του τρόμου σε πολλές γειτονιές.

                                                                                                 Όλα αυτά μπορούν να οδηγήσουν σε ορισμένες βασικές διαπιστώσεις.

Φθάνουμε σε μια κατάσταση εκρηκτική. Η ελληνική κοινωνία, μπαίνοντας σε μια φάση σκληρής στέρησης με βάση τα ζητήματα της κρίσης, ένα όχι μικρό τμήμα ανθρώπων οδηγείται σε μια σκλήρυνση. Η διαπίστωση ότι έχουν εγκαταλειφθεί από όλους, η διαπίστωση ότι δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια και τα προβλήματα που δημιουργεί – έτσι κι αλλιώς – το στοίβαγμα ανθρώπων μέσα σε ανεξέλεγκτα γκέτο στα οποία οι μετανάστες αποτελούν μια πλειοψηφία, τους οδηγεί να αποδέχονται πραγματιστικές, σκληρές λύσεις.

Όταν υπάρχουν καταγεγραμμένοι 800.000 άνεργοι (περίπου 16%), 200.000 περισσότεροι από πέρσι, όταν η φτωχοποίηση και η στέρηση αγκαλιάζουν πλατιά στρώματα, όταν η αυξανόμενη μετανάστευση προς τη χώρα μας ξεπερνάει το 1.000.000, η συνύπαρξη γίνεται πιο δύσκολη. Ιδιαίτερα όταν η εγκληματικότητα, η παραβατικότητα του δρόμου και οι συμμορίες τροφοδοτούνται και αυξάνονται και στο χώρο των μεταναστών, τότε η «χημεία» και τα συναισθήματα μπορεί να πάρουν ένα ρατσιστικό και επικίνδυνο χαρακτήρα.

Η πολιτική πλευρά

Υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που δραστηριοποιούνται, σε σχέση με το μεταναστευτικό και έχουν δημιουργήσει μια νέα κατάσταση. Υπάρχει, πλέον, μια υπολογίσιμη πολιτική δύναμη που έχει κάνει σημαία της το μεταναστευτικό με αρκετή επιτυχία μέχρι τώρα.

Αυτή η υπολογίσιμη πολιτική δύναμη έχει δύο πτέρυγες. Ένα επίσημο κομμάτι, το ΛΑΟΣ, που έχει ενταχθεί στο συστημικό τόξο, εκφέροντας ένα πότε καλυμμένο και πότε ανοικτό ρατσιστικό λόγο. Θα θυμόσαστε όταν, προεκλογικά, είχε καταφέρει να θέσει στο κέντρο της πολιτικής ατζέντας το μεταναστευτικό και την πάταξη της παραοικονομίας-παραβατικότητας. Και ένα ακραίο ακτιβίστικο τμήμα, την Χρυσή Αυγή, που λειτούργησε με επάρκεια, εστιάζοντας στο πρόβλημα του κέντρου της Αθήνας και της εγκληματικότητας, βρίσκοντας δηλαδή ευνοϊκό πεδίο για παρέμβαση, κατόρθωσε να γειωθεί με τον κόσμο και τα προβλήματά του, ενεργοποιώντας τα πιο καθυστερημένα – ρατσιστικά ανακλαστικά. Στηριζόμενοι, όμως, σε πραγματικά προβλήματα που είχαν οι κάτοικοι στις περιοχές αυτές.

Το συμπέρασμα είναι ότι αυτός ο πολιτικός χώρος όχι μόνο βρήκε ακροατήριο αλλά και διαμόρφωσε. Η δραστηριοποίηση του πολιτικού χώρου δεν απαλλάσσει το ακροατήριο από ευθύνες. Για παράδειγμα η Πλατείας Βικτωρίας αποτελεί ένα ξεπεσμένο αστικό περιβάλλον που όσο τα πράγματα ήταν άλλης κλίμακας μπορεί και να χρησιμοποιούσε τους «λευκούς» μετανάστες για διάφορες δουλειές. Τώρα, όμως, που η πλατεία πλημμύρισε από μελαψούς και στους δρόμους απλώθηκε η εγκληματικότητα, ενεργοποιήθηκαν τα ανακλαστικά που λέγαμε.

Η επιτυχία του πολιτικού χώρου της ακροδεξιάς οφείλεται σε συγκεκριμένους λόγους: α) Τόνισαν ότι υπάρχει πρόβλημα. β) Πρότειναν καθαρή λύση: να φύγουν όλοι, να μην κυκλοφορούν τα βράδια, να έρθει η αστυνομία να επιβάλλει την τάξη.

Έτσι πολιτικοποίησαν την παρέμβασή τους.

Αντίθετα, η Αριστερά δεν μπόρεσε μέχρι σήμερα να έχει οποιαδήποτε σοβαρή παρέμβαση στο ζήτημα, ούτε να ανασχέσει την ακροδεξιά διείσδυση και επιρροή. Κυρίως για δύο λόγους: α) Δεν αντιμετώπισε ποτέ το πρόβλημα ως πραγματικό, υπήρχε συστηματική άρνηση να ειδωθεί στις πραγματικές του διαστάσεις. β) Η θετική πολιτικοποίηση της Αριστεράς είναι σαφώς πιο δύσκολη από αυτήν που προσφέρουν τα ακροδεξιά-ρατσιστικά ανακλαστικά. Η εξήγηση των αιτιών της μετανάστευσης, η προώθηση της ιδέες της αλληλεγγύης και της συνύπαρξης, η απαίτηση να μη γίνει η χώρα χωματερή δυστυχίας και δίχτυ για την ανάσχεση της πορείας των μεταναστευτικών προς τη Δύση, η αναγκαία κοινωνικότητα για να μην υπάρχει εγκληματικότητα δεν φθάνουν. Δεν φθάνουν ούτε οι γενικές διακηρύξεις, ούτε τα συνθήματα όπως «οι μετανάστες δεν είναι πρόβλημα, έχουν προβλήματα», «σύνορα ανοικτά για την εργατιά», «νομιμοποίηση όλων χωρίς προϋποθέσεις» κ.λπ.

Αυτά όλα φανερώνουν πως δεν αναγνωρίζεται το μεταναστευτικό πρόβλημα. Ακόμα λείπουν οι οποιεσδήποτε παρεμβάσεις στο πρωτογενές επίπεδο, εκεί που υπάρχουν τα προβλήματα και δεν έχει να επιδείξει καμιά παρέμβαση σε τοπικό επίπεδο. Μάλιστα, πολλές φορές «χαρίζει» με ευκολία τους κατοίκους σε ακροδεξιές πολιτικές. Τέλος πάντων, αδυνατεί να σταματήσει και να κατανοήσει την εξάπλωση των αισθημάτων απέχθειας προς τους ξένους και του φόβου. Δεν είναι ρατσισμός, για παράδειγμα, να μη θέλουν οι κάτοικοι μιας περιοχής να κερδίζουν το χώρο τους νταβατζήδες και συμμορίες, κι όχι τυχαία αυτά πολλαπλασιάζονται με την άφιξη και την εγκατάσταση στις περιοχές αυτές χιλιάδων μεταναστών. Η εικόνα πλήρους διάλυσης της κρατικής μηχανής και η εγκατάλειψη ή η σκόπιμη προώθηση σε ορισμένες συνοικίες και περιοχές των μεταναστών δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα και τρομερά προβλήματα. Η ορισμένη νομιμοποίηση της ακροδεξιάς δράσης και της αυτοδικίας έχει τη ρίζα της σε αυτήν την κατάσταση.

Τι θα γίνουν σε λίγο καιρό πολλές συνοικίες της Αθήνας και του Πειραιά; Τι θα γίνουν τα λιμάνια όπως η Πάτρα και η Ηγουμενίτσα; Τι θα γίνει η κοινωνία με τον πόλεμο όλων εναντίων όλων; Τι θα γίνουν και σε τι περιβάλλον θα μεγαλώσουν τα παιδιά Ελλήνων και μεταναστών; Πότε και πώς θα καταδειχτούν οι πραγματικοί υπεύθυνοι για αυτές τις καταστάσεις; Ο φόβος, το μίσος, ο τρόμος, η απελπισία δεν γεννούν προοδευτικά πράγματα. Τα πογκρόμ, το κυνήγι των μαγισσών, ο ρατσισμός είναι το σύγχρονο δηλητήριο που δυναμώνει όλες τις αστικές πολιτικές διαχείρισης της κρίσης.

ΠΗΓΗ: Σάββατο, 14 Μάιος 2011, http://e-dromos.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=5078…temid=51

Κοινοτοπίες #8: ΖΑΠΠΕΙΟ 2 ή ΜΝΗΜΟΝΙΟ 22;;;

Του Παναγιώτη Ντούλα

«Άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς»

Λαϊκή Παροιμία

ΓΕΝΙΚΑ

Θα μπορούσε πολλά κανείς να πει για την παρουσίαση του Αντώνη Σαμαρά, Προέδρου της ΝΔ, προχτές στο «Ζάππειο 2». Για το πώς πχ ΔΕΝ διαφωνεί, όπως λέει ο ίδιος, με τους στόχους του Μνημονίου. Για το γεγονός ότι δε λέει κουβέντα για το απεχθές χρέος και τους ληστρικούς τόκους, ούτε φυσικά για τη διαγραφή του.

Για το πώς εκτιμά ότι θα αυξήσει τα δημόσια έσοδα ενώ, από την άλλη, θα μειώσει ακόμη περισσότερο τον ήδη χαμηλότατο φορολογικό συντελεστή κερδών των Τραπεζών στο 15% (από 20% σήμερα), τις εργοδοτικές ασφαλιστικές εισφορές, το φόρο υψηλού εισοδήματος από 45% σε 30%, κτλ, κτλ. Εδώ, όμως, μας ενδιαφέρει η εκπαίδευση.

ΤΙ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ Ο ΣΑΜΑΡΑΣ

Το Ζάππειο 2, είναι η αλήθεια, δεν αναφέρεται στην εκπαίδευση αλλά στην οικονομία. Υπάρχει, όμως, ένα χαρακτηριστικό σημείο το οποίο μας δείχνει τις προθέσεις του Σαμαρά όταν πάρει την εξουσία: είναι το κομμάτι «Παράρτημα 8», που αφορά στα «Αναλυτικότερα μέτρα περικοπής σπατάλης στο Δημόσιο». Επί λέξει (οι υπογραμμίσεις δικές τους):

«Το ‘‘ένας προσλαμβάνεται για κάθε 5 που συνταξιοδοτούνται’’, είναι σωστό αλλά δεν αρκεί. Πρέπει για την πρώτη τριετία να δεσμευτούμε σε καμία πρόσληψη! Με εξαίρεση τις υπερεπείγουσες ανάγκες όπου χρειάζεται. Στη συνέχεια, θα εφαρμοστεί το ‘‘ένας προσλαμβάνεται για κάθε πέντε που συνταξιοδοτούνται’’ Έτσι, την πρώτη τριετία, το Δημόσιο θα έχει μειωθεί κατά 75.000 προσωπικό. Και στη συνέχεια, στα δέκα χρόνια, η μείωση θα πλησιάζει τις 215.000. »

Πηγή: «ΟΛΗ Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΑΜΑΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ», σελ 19,

ένθετο στην εφημερίδα Δημοκρατία, Παρασκευή 13 Μάη 2011

Δεν διευκρινίζεται και δεν ξέρουμε αν η εκπαίδευση εμπίπτει στις «υπερεπείγουσες ανάγκες». Αν όχι, όμως, τότε βασικά ο Σαμαράς προτείνει το μηδενισμό όλων των προσλήψεων εκπαιδευτικών στο δημόσιο σχολείο για 3 χρόνια και το δραματικό περιορισμό τους για άλλα 7 χρόνια. (Περίεργο, αλλά νόμιζα ότι ο περιορισμός των προσλήψεων ήταν Μνημονιακό μέτρο και ο Σαμαράς θέλει «να βγούμε γρήγορα από το Μνημόνιο»).

Κάνοντας ένα πρόχειρο (και συντηρητικό) υπολογισμό, αυτό σημαίνει:

ΜΕΙΟΝ 7.000 (αποχωρήσεις το χρόνο) * 10(χρόνια) = 70.000 εκπαιδευτικοί  λιγότεροι. Στη θέση τους θα μπούν τα πρώτα 3 χρόνια * 0 (προσλήψεις)  = 0 εκπαιδευτικοί τα επόμενα 7 χρόνια * (7000/5 προσλήψεις) = 9.800 εκπ.

Δηλαδή, για 70.000 αποχωρήσαντες εκπαιδευτικούς θα προσλάβει γύρω στους 10.000 νέους. Άρα, μείον 60.000 εκπαιδευτικοί. Σε απλά ελληνικά, από τους 160.000 σήμερα περίπου μόνιμους εκπαιδευτικούς θα μείνουν οι 100.000, αφού πάνω από το 1/3 ΔΕΝ θα αντικατασταθεί. (Υπόψιν ότι οι υπολογισμοί έγιναν με μέτρο τις 7.000 αποχωρήσεις τη χρονιά ενώ πέρσι ήταν 10.000). Και όλα αυτά προ-εκλογικά, που, ως γνωστόν, οι αγελάδες είναι παχιές, οι υποσχέσεις μεγάλες και τα ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ.

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

Αυτή είναι η εναλλακτική πολιτική στο καταστροφικό Μνημόνιο του ΓΑΠ;;; Η απάντηση στα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας είναι η αποψίλωση των σχολείων από το 1/3 των δασκάλων ( και, προφανώς, των νοσοκομείων από το 1/3 των νοσηλευτών και γιατρών, κτλ, κτλ) ;;; Σε ένα μέσο ελληνικό γυμνάσιο με 30 καθηγητές η λύση στα προβλήματα του σχολείου είναι να μείνουν οι 20 μόνο;;; Ή μήπως θα απαγορεύσει να μένουν έγκυοι συναδέλφισσες εκπαιδευτικοί σε έναν κατεξοχήν γυναικοκρατούμενο κλάδο;; Ή μήπως θα καλύψει τα 60.000 κενά με την επιστροφή των 5.000 αποσπασμένων σε Διευθύνσεις και Γραφεία;  Ή μήπως θα κάνει μετατάξεις μες στην τάξη από την Εφορία και το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας;

Αυτό είναι το «άλλο μείγμα πολιτικής»; Η απάντηση στο Μνημόνιο είναι πιο πολύ Μνημόνιο; Στην ανεργία πιο πολλή ανεργία;; Στο ελλειμματικό και ατροφικό Δημόσιο Σχολείο μεγαλύτερα ελλείμματα;; Πιο λίγοι και κακοπληρωμένοι δάσκαλοι και πιο πολλά παιδιά μες στην τάξη;;; Στο νεοφιλελευθερισμό πιο πολύς νεοφιλελευθερισμός;; Και τέλος πάντων, η εκπαίδευση είναι μόνο αριθμοί για αυτούς;;; Κι ακόμη κι αν είναι, τη (φιλελεύθερη) θεωρία της «επένδυσης σε ανθρώπινο κεφάλαιο» δεν την έχουν ακούσει;;; Και όλα αυτά για να «τιμήσουμε τις υποχρεώσεις μας στους ξένους» τοκογλύφους;;; Τις υποχρεώσεις μας στους Έλληνες και τα παιδιά τους τις ξεχνάμε;;;

Η ΟΥΣΙΑ

Δυστυχώς, φαίνεται ότι ο Σαμαράς αφήνει τα … σοσιαλιστικά πειράματα του Καραμανλή που τόλμησε να διορίσει δασκάλους, καθηγητές, νηπιαγωγούς, γιατρούς, νοσηλευτές και λοιπούς … «κοπρίτες», κατά την Παγκάλειο έκφραση, και ενστερνίζεται τον Παπανδρεικό νεοφιλελευθερισμό. Το ΠΑΣΟΚ, για μια ακόμη φορά, τραβάει την οικονομική πραγματικότητα και την πολιτική ατζέντα πιο δεξιά (και αυτή είναι η μεγαλύτερη επιτυχία του Μνημονίου – ας το έχουν υπόψη οι προσδοκώντες στην αριστερή όχθη Επ-Ανάσταση Νεκρών μέσα από την καταστροφή… αυτά γίνονται μόνο στη Βίβλο…). Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε ότι Σαμαράς και Παπανδρέου ήταν συγκάτοικοι στο ίδιο αμερικανικό Πανεπιστήμιο. Ωστόσο, αν και αμερικανοσπουδαγμένοι κι οι δύο, φαίνεται ότι ασπάζονται το ίδιο αποτυχημένο νεοφιλελεύθερο μοντέλο ανάπτυξης της κοινωνίας που, ποιος ξέρει από ποια τριτοκοσμική μπανανία, το αντιγράψανε.

Παρένθεση: εξαρτάται, βέβαια, από το τι ορίζει κανείς ως «επιτυχία». Π.χ. η Κίνα, που στην ουσία είναι μια τεράστια πολιτική, ανθρωπιστική, περιβαλλοντική και κοινωνική καταστροφή, για κάποιους θεωρείται απλώς «πετυχημένη ανερχόμενη υπερδύναμη». Η Τουρκία, που είναι στην ουσία μια δημοκρατική χούντα στην οποία ο μέσος μισθός είναι 300 Ευρώ (με ελάχιστα φθηνότερο κόστος ζωής από μας), ο λαός αποβλακώνεται με Ονουρικές σαπουνόπερες και οθωμανικά προγονικά μεγαλεία, η Σμύρνη και άλλες μεγάλες πόλεις είναι, ελλείψει περιβαλλοντικών κανονισμών, από τα πιο άσχημα πράγματα που βλέπει κανείς στη ζωή του, το 1/5 του λαού (Κούρδοι) απαγορεύεται να μιλήσει τη γλώσσα του, κτλ κτλ, ε λοιπόν αυτή η Τουρκία, θεωρείται από κάποιους «χώρα-πρότυπο με σπουδαίους ηγέτες». Να τους βράσουνε τέτοιους ηγέτες, να τη χαίρονται τέτοια χώρα!

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:

 Ο Σαμαράς προτείνει ουσιαστικά για τη «σωτηρία της χώρας» να φύγουν από τα σχολεία οι μισοί σχεδόν δάσκαλοι χωρίς να αντικατασταθούν. Ποια η διαφορά του,  λοιπόν από  την  πολιτική της κυβέρνησης του Μνημονίου; Ευτυχώς, που, όπως είπε κι ο ίδιος, είναι κι αυτός κι ο Παπανδρέου και κάθε άλλος τέτοιος, «Έλληνες». Φαντάσου να μην ήταν τι είχαμε να ακούσουμε για την παιδεία μας και την κοινωνία μας…

Αστυπάλαια, 14-05-2011

Ελληνική Αρχαιότητα versus Byzantium:

 υπόμνηση στη γόνιμη συνάντηση δυο διαφορετικών κόσμων που καθόρισαν την αυτοσυνειδησία μας

(με την άποψη πως η ελεύθερη πρόσβαση στη γνώση  αποτελεί δικαίωμα όλων των ελεύθερα σκεπτόμενων πολιτών, πόσο μάλλον αυτών  που έχουν ερευνητικά ενδιαφέροντα)

Της Αμαλίας Κ. Ηλιάδη*

Ο Βυζαντινός κανόνας σύμφωνα με τον οποίο η λόγια γραφή πρέπει να μεταμφιέζεται με το προσωπείο της κλασσικής αττικής διαλέκτου, απέβη ατυχέστατος για τη μεταγενέστερη φήμη της βυζαντινής κουλτούρας. 

Καθώς το "βυζαντινό  φαινόμενο"   έχει απασχολήσει πολύ την γράφουσα από  ιστορική  σκοπιά και επειδή  λόγω των σπουδών και των πνευματικών ενδιαφερόντων της ασχολήθηκε με την κοινωνία του Βυζαντίου και ιδιαίτερα με τους βίους αγίων ως ιστορικών πηγών, διαπίστωσε πως σε επίπεδο αξιών, ιδεών, βασικών φιλοσοφικών  εννοιών,  αλλά και πρακτικής αντιμετώπισης ζητημάτων καθημερινής ζωής το Βυζάντιο, ως κοινωνία και ως κρατικό μόρφωμα, δεν παρουσιάζει την υψηλή πολιτισμική στάθμη και πρωτοτυπία της ελληνικής αρχαιότητας. Εξάλλου, όλος ο φιλοσοφικός του εξοπλισμός προέρχεται από τον ανυπέρβλητο αρχαίο ελληνικό πνευματικό, φιλοσοφικό, ανθρωπιστικό πλούτο. Κυρίως  στο επίπεδο της ζωγραφικής τέχνης έχει να επιδείξει το Βυζάντιο καταφανή και αδιαμφισβήτητη πρωτοτυπία που οφείλεται στο συγκερασμό της ελληνικής αναπαραστατικής τέχνης με ανατολικά και ανατολίζοντα στοιχεία.

Η βυζαντινή λογοτεχνία απαιτεί η ίδια να κριθεί με βάση τα κλασσικά κριτήρια, αλλά εάν κριθεί σύμφωνα με τα κριτήρια αυτά, θα πρέπει να καταδικαστεί ως δύσκαμπτη, στερούμενη πρωτοτυπίας και επιτηδευμένη. Όσοι όμως έχουν διαβάσει τις αυτοκρατορικές προσωπογραφίες του Μιχαήλ Ψελλού (Χρονογραφία) και τον πικρό θρήνο που αποπνέει η ιστορία του Νικήτα Χωνιάτη, γνωρίζουν πως το Βυζάντιο δεν ήταν απλώς μια φτωχή απομίμηση της κλασσικής Ελλάδας και της Ρώμης. Η ζωή και ο πολιτισμός του, όπως και των περισσοτέρων κοινωνιών, αναδύθηκε από μια σύνθεση των προηγούμενων δεδομένων, μια σύνθεση που συνέχισε να αναπτύσσεται και δεν έπαψε να καινοτομεί.

Ωστόσο,  από την άποψη της απαγόρευσης της ελεύθερης φιλοσοφικής έρευνας που επιβλήθηκε  στο Βυζάντιο  όταν ο χριστιανισμός  έγινε κατεστημένο και συνδέθηκε με την εξουσία εξαρτώμενος στενά  από αυτή, κι αν η ελεύθερη έρευνα είναι χρέος κάθε σκεπτόμενου πολίτη που υπερασπίζεται με σθένος το δικαίωμά του να πράττει και να ομιλεί μετά λόγου γνώσεως, το χριστιανικό Βυζάντιο αναντίρρητα παρουσιάζει  φιλοσοφική δραστηριότητα που αξίζει να προσεγγίζεται  ως  συνέχεια των άλλων περιόδων της Ελληνικής Φιλοσοφίας, ωστόσο με σαφή υποδήλωση του ιδιαίτερου -του χριστιανικού συλλήβδην  – χαρακτήρα της. Το στοιχείο της ελληνικής συνέχειας είναι πολύ σημαντικό και πρέπει να τονίζεται, αλλά ενίοτε δεν είναι το κυρίαρχο χαρακτηριστικό μιας περιόδου με εντελώς διαφορετικά ηθικά, κοινωνικά, πολιτικά και πολιτιστικά -γενικώς πνευματικά- δεδομένα.

( info: ηλεκτρονική δημοσίευση: Αμαλία Κ. Ηλιάδη, Μαρτυρολόγια και Συναξάρια απ’ τα πρωτοχριστιανικά χρόνια έως τον 6ο αιώνα μ.Χ.: Η Πρώιμη Βυζαντινή περίοδος μέσα απ’ τους βίους των αγίων. Τα αγιολογικά κείμενα της πρώιμης βυζαντινής περιόδου ως ιστορικές πηγές. Επισημάνσεις και παρατηρήσεις  –δημοσιεύτηκε στα ακόλουθα ηλεκτρονικά περιοδικά:  "Αρχείο" (http://www.archive.gr, www.archive.gr/news.php?readmore=146   www.24grammata.com/?did=42&fname=marturologia-pdf  www.matia.gr/…/001_marturologia.htm )

* Η Αμαλίας Κ. Ηλιάδη είναι  φιλόλογος – ιστορικός, (κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος  Βυζαντινής Ιστορίας) Υπεύθυνης Σχολικής Βιβλιοθήκης 2ου Ε.Π.Α.Λ. Τρικάλων, Πιστοποιημένης Επιμορφώτριας Ενηλίκων του Ε.ΚΕ.ΠΙΣ.,  ailiadi@sch.gr, http://users.sch.gr/ailiadi, http://blogs.sch.gr/ailiadi,  http://www.matia.gr, http://www.emy67.wordpress.com

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ  ΣΤΟ “ΒΗΜΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΛΟΓΟΥ”

« ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΠΟΛΙΤΩΝ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΜΕΤΩΠΟΥ»

Το ΒΗΜΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΛΟΓΟΥ, έχοντας ολοκληρώσει 24 ήδη συναντήσεις από την 29^η ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2010 μέχρι σήμερα,  έχει κατοχυρωθεί στην πράξη σαν μια δραστηριότητα της ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑΣ αλλά και παράλληλα σαν ένας χώρος ελεύθερου διαλόγου και ιδεολογικής – πολιτικής ζύμωσης, όπου ακούστηκαν και συζητήθηκαν ιδέες πέρα από την αρχική διακήρυξή της και όπου προσκλήθηκαν αγωνιστές που εξέφραζαν ακόμα και αντίθεση με την πρωτοβουλία.

Οι οργανωτές του ΒΗΜΑΤΟΣ θέλησαν, με τον τρόπο αυτό, να τονίσουν ότι η ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ διαθέτει αφ' ενός τη δική της πολιτική ταυτότητα, παράλληλα όμως αντιλαμβάνεται ότι η διακήρυξή της, όπως και οι διακηρύξεις όλων τίθεται στην κρίση του αναπτυσσόμενου λαϊκού κινήματος, ενώ παράλληλα το κίνημα αυτό δεν μπορεί παρά να είναι η έκφραση ενός μετώπου λαϊκών δυνάμεων για την απελευθέρωση της χώρας, το οποίο συγκροτείται ήδη μέσα στο κοινωνικό σώμα και το οποίο καμμιά πρωτοβουλία, όσο σημαντική κι άν είναι, δεν μπορεί να υποκαταστήσει.

Από το ΒΗΜΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΛΟΓΟΥ έχουν περάσει αυτούς τους μήνες μέλη ή εκπρόσωποι μερικών από τις πιο σημαντικές ανεξάρτητες κινήσεις: πρωτοβουλίες πολιτών ή κινήματα λαϊκής βάσης. Παράλληλα δημιουργήθηκαν δύο ακροατήρια: ένα σταθερό και πιστό στα ραντεβού της Δευτέρας και ένα άλλο εναλασσόμενο και απρόβλεπτο. Την ίδια ώρα ένας πολυεπίπεδος δημοκρατικός διάλογος υψηλού επιπέδου έχει επιτευχθεί ανάμεσα στους διαφορετικούς ομιλητές και στο πολυσύνθετο ακροατήριο. Πιστεύουμε ότι, υπάρχει ήδη αρκετή συσσωρευμένη πείρα και ωριμότητα, εντός και εκτός ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑΣ, εντός και εκτός ΒΗΜΑΤΟΣ, ώστε να ξεκινήσουμε πλέον τη συζήτηση για το ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΘΟΥΜΕ ΣΕ ΕΠΙΠΕΔΟ ΜΕΤΩΠΟΥ.

Η συζήτηση αυτή για να κερδίσει την εμπιστοσύνη όλων και την ειλικρινή στήριξη και συμμετοχή των υγιών κοινωνικών δυνάμεων και αγωνιστών θα πρέπει να ξεκινήσει από μηδενική βάση, χωρίς όρους και προϋποθέσεις.

Η ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΡΙΑ του ΒΗΜΑΤΟΣ Θέκλα Κίττου είναι στη διάθεση όλων για προτάσεις θεμάτων και εισηγητών, κινημάτων και πρωτοβουλιών, που μπορούν να βοηθήσουν στην κατεύθυνση της αναγνώρισης εδάφους για τη συγκρότηση του ΜΕΤΩΠΟΥ. Η συζήτηση της επόμενης Δευτέρας θα αποτελέσει την εναρκτήρια για το ΜΕΤΩΠΟ.

τη ΔΕΥΤΕΡΑ, 16 MAΪΟΥ 2011, ώρα 7.30 μ.μ.

συνεχίζουμε την ανοικτή συζήτηση με θέμα

« ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΠΟΛΙΤΩΝ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΜΕΤΩΠΟΥ»

Εισηγητές ενδεικτικά αναφερόμενοι:

ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΟΥΡΟΥΠΑΚΗ, ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΗΛΙΑΡΑΚΗΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΠΡΙΩΤΗΣ,

 ΣΤΑΥΡΟΣ ΒΙΔΑΛΗΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ, ΠΕΤΡΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ

 Αίθουσα προβολών της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών, Τοσίτσα 11, Εξάρχεια

Τηλέφωνα: 0035796475772, 2106457744, 6977048014

Η είσοδος είναι ελεύθερη για όλους τους πολίτες

Πρωτοβουλία

ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΜΕΤΩΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ – “ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ"