Η αντίσταση στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση

Του Τάκη Φωτόπουλου*

Η αυθόρμητη εξέγερση της «υπο-τάξης» στη Βρετανία δηλαδή των κατεξοχήν θυμάτων της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης (εξέγερση, που σύσσωμο το πολιτικό σύστημα, συμπεριλαμβανoμένων των Εργατικών, και με την ανοχή των εργατικών συνδικάτων χαρακτηρίζουν ως «εγκληματική δραστηριότητα» που πρέπει να συντριβεί με μαζικές συλλήψεις και πολύχρονες φυλακίσεις!) ανέδειξε ένα γεγονός γενικότερης σημασίας.

Ότι, παρά την παραπλανητική φιλολογία της ρεφορμιστικής αριστεράς για τη δήθεν τεράστια σημασία σήμερα των ειρηνικών εκδηλώσεων τύπου πλατείας Συντάγματος στην ανατροπή τυραννικών καθεστώτων (που στην πραγματικότητα δεν επαληθεύτηκε πουθενά παρά μόνο όπου τα συμφέροντα των ξένων και ντόπιων ελίτ συνέπιπταν με τα αιτήματα των πλατειών – Τυνησία, Αίγυπτος), οι λαοί στην απόγνωσή τους πάλι καταφεύγουν στις ιστορικές μορφές εξέγερσης. Και αυτό, διότι ξέρουν καλά ότι οι εξεγέρσεις αυτές δεν μπορούν ποτέ να αγνοηθούν από τις ελίτ, όπως οι ειρηνικές εκδηλώσεις των πλατειών (στις οποίες προσχώρησαν τώρα ακόμη και οι «προοδευτικοί» Σιωνιστές!) που δικαιολογημένα εγκωμιάζουν οι ελίτ και τα συστημικά ΜΜΕ. Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι οι αυθόρμητες εξεγέρσεις θα μπορούσαν ποτέ να ανατρέψουν ένα κοινωνικό-οικονομικό σύστημα (σε αντίθεση με το πολιτικό προσωπικό του) όπως το σημερινό, εάν δεν στηρίζονται σε ένα οργανωμένο πολιτικό  κίνημα με το δικό του αντισυστημικό πρόταγμα, όπως άλλωστε σαφώς δείχνει η Ιστορική εμπειρία. Εντούτοις, η ζημιά από τις εξεγέρσεις αυτές στις ελίτ είναι πολύ μεγαλύτερη από οποιαδήποτε ειρηνική εκδήλωση, διότι στη προσπάθειά τους να τις συντρίψουν εξαναγκάζονται να φανερώνουν την πραγματική φύση της «δημοκρατίας» τους, που στηρίζεται, σε τελική ανάλυση, στη φυσική βία με στόχο την αναπαραγωγή της οικονομικής βίας πάνω στην οποία θεμελιώνεται η αντιπροσωπευτική «δημοκρατία».

Όμως, είναι η οικονομική βία της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που έσπρωξε την Αγγλική υπο-τάξη των ανέργων, των περιθωριοποιημένων και των νέων χωρίς μέλλον στη βία και τη λεηλασία, εφόσον η οργή τους, έμμεσα αν όχι άμεσα, στρεφόταν ενάντια στην τρομερή ανισότητα που δημιουργεί η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Μια ανισότητα που έχει πάρει διαστάσεις Βικτωριανής εποχής σήμερα στη Βρετανία, με το πλουσιότερο 10%  του πληθυσμού να είναι 100 φορές πλουσιότερο από το φτωχότερο 10%! [1] Και αυτό γιατί, συνήθως υποσυνείδητα, αντιλαμβάνονται ότι η ανατροπή της καπιταλιστικής νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης δεν είναι θέμα ανατροπής κάποιων κακών συνωμοσιολόγων και των ολέθριων πολιτικών τους που δήθεν εκφράζουν μια νέα καπιταλιστική «στρατηγική» (όπως αποπροσανατολιστικά υποστηρίζει η ρεφορμιστική Αριστερά αλλά και πολλοί στην «ελευθεριακή»![2]), αλλά θέμα ανατροπής του ίδιου του συστήματος της οικονομίας της αγοράς, του οποίου η δυναμική (και όχι απλώς κάποιο εγκληματικό «δόγμα»!) αναπόφευκτα οδήγησε σε αυτή! Με άλλα λόγια, η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση είναι ΣΥΣΤΗΜΙΚΟ φαινόμενο και ανατρέπεται μόνο μέσα από την ανατροπή των θεσμών της και ιδιαίτερα των ανοικτών και «απελευθερωμένων» αγορών κεφαλαίου, εργασίας και εμπορευμάτων που αποτελούν αποτέλεσμα της δυναμικής της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς και επιβάλλουν σήμερα οι ελίτ είτε «ειρηνικά», μέσα από τους διεθνείς οργανισμούς που ελέγχουν (ΔΝΤ, ΕΕ κ.λπ.), είτε με τη βία (Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη), με στόχο να εντάξουν κάθε χώρα στη διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς.

Τα ίδια βέβαια ισχύουν, και ακόμη περισσότερο, σε σχέση με αδίστακτες κοινοβουλευτικές Χούντες σαν τη δική μας που δεν έχουν τη παραμικρή λαϊκή νομιμοποίηση για τα εξοντωτικά μέτρα που επιβάλλουν κατά των λαϊκών στρωμάτων, όπως ακόμη και το τελευταίο (εαρινό) Ευρωβαρόμετρο έδειξε, με το 90% των πολιτών να μην τα επιδοκιμάζουν, αλλά παρόλα αυτά η Χούντα να μην διανοείται να ζητήσει τη λαϊκή έγκριση με ένα πραγματικά δημοκρατικό δημοψήφισμα. Αντίθετα, η Χούντα αυτή, με τη στήριξη των συστημικών καναλιών και των ακαδημαϊκών «εν υπηρεσία» (που παριστάνουν τους ανεξάρτητους αναλυτές ενώ συγχρόνως αμείβονται πλουσιοπάροχα ως συστημικοί συμβουλάτορες παντός είδους), καθώς βέβαια και την ωμή βία των σωμάτων ασφαλείας που όλο και εντείνεται, και με την επικουρία της «Δικαιοσύνης» (που δεν διστάζει να επιβάλλει μεγαλύτερες ποινές κάθειρξης για τις στρακαστρούκες των εξεγερμένων νεολαίων από αυτές που μπορούν να επιβάλλουν τα Νορβηγικά δικαστήρια σε έναν εγκληματία κατά της ανθρωπότητας), τώρα προχωρά σε αυτό που ακόμη και διεθνείς συστημικές εφημερίδες χαρακτηρίζουν ως «ένα από τα μεγαλύτερα ξεπουλήματα στη δυτική Ιστορία»[3] και στη πλήρη υποδούλωση του Ελληνικού λαού, όπως τη χαρακτηρίζει ο γνωστός διεθνής οικονομικός αναλυτής Max Keiser.[4] Και φυσικά, στο πλαίσιο αυτό, το σύστημα δεν έχει κανένα δισταγμό να παραχωρήσει και την ψευτο-“ελευθερία” να κυβερνάς το σώμα σου παίρνοντας ναρκωτικές ουσίες, που λειτουργούν ανασταλτικά στη συμμετοχή σε συλλογικούς αγώνες αντίστασης κατά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και σπρώχνουν τους νέους στην εξατομίκευση των προβλημάτων τους…

Παραπομπές

 [1] John Hills’ Report (National Equality Panel), “An Anatomy of Economic Inequality in the UK” (2010)

[2] Bλ π.χ.  Φώτη Τερζάκη, “Ο νεοφιλελευθερισμός ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας”, (Βιβλιοθήκη, “Ε”, 21/5/2011)

[3] H. Smith, “€50bn fire sale of state assets under way amid warnings over price and openness”, Guardian, 2/8/2011

[4] RT, “Episode 167”, http://rt.com/programs/keiser-report/episode-167-selective-default/

Δημοσιεύθηκε: Ελευθεροτυπία (13 Αυγούστου 2011)

*  http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

ΠΗΓΗ: http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2011/gre2011.htm

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Ο ευαγγελιστής Λουκάς, ο οποίος έχει ως κύρια πηγή για τη συγγραφή του ευαγγελίου του την Παναγία, διέσωσε τον διάλογο της Θεοτόκου με την συγγενή της Ελισάβετ, μητέρα του Προδρόμου, στον οποίο διάλογο περιέχεται και η φράση: «Ότι επέβλεψεν επί την ταπείνωσιν της δούλης αυτού. Ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί».

Ο προφητικός λόγος της Παναγίας φαίνεται να πέφτει στο κενό κατά την εποχή μας. Εμείς που έχομε συνηθίσει στις ποσοτικές εκτιμήσεις των πραγμάτων θεωρούμε ότι υπερέβαλλε αναφερόμενη στην απόδοση τιμής προς το πρόσωπό της από όλες τις γενιές στο διάβα της ιστορίας. Εν πρώτοις η χριστιανική πίστη διαδόθηκε σε τμήμα μόνο των λαών του πλανήτη, αρκετοί από τους οποίους την εγκατέλειψαν στη συνέχεια, για να ασπαστούν τον ισλαμισμό. Σήμερα οι χριστιανοί όχι απλώς αποτελούν μειοψηφία μεταξύ των κατοίκων του πλανήτη, αλλά και δοκιμάζονται από άνευ προηγουμένου κρίση θρησκευτικής ταυτότητας. Αρκετοί κάτοικοι στις θεωρούμενες χριστιανικές χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής διατηρούν τυπική σχέση με την Εκκλησία, αν δεν την έχουν διακόψει και αυτή ενσυνείδητα. Στα πλαίσια της τυπικής αυτής σχέσης μπορεί να συμμετέχουν στους εορτασμούς που η Εκκλησία του Χριστού καθόρισε προς τιμήν της Παναγίας και το όλο κλίμα τους διαμόρφωσε διαχρονικά η λαϊκή ψυχή, πλην όμως είναι ο εορτασμός αυτός ολοένα και πιο τυπικός και μακριά από το πνεύμα εορτασμού της Εκκλησίας, το πνεύμα που έχει ως βάση τη ρήση «εορτή σημαίνει μίμηση του τιμωμένου προσώπου».

Η Παναγία είναι για την Εκκλησία μας το αιώνιο γυναικείο πρότυπο. Παραμένει ταπεινή ακόμη και όταν δοξάζεται ο υιός της. Δεν προβάλλεται ως αυθεντία σε ουδεμία στιγμή του δημοσίου βίου του Χριστού, αλλά διδάσκει κυρίως με τη σιωπή της. Η σύγχρονη «χριστιανή» γυναίκα προβάλλει με έντονη τη διεκδίκηση δικαιωμάτων έναντι του ανδρός μάλιστα με συχνές επικρίσεις κατά της Εκκλησίας, γιατί τάχα αυτή συνετέλεσε στο σχηματισμό ανδροκρατουμένων κοινωνιών, στις οποίες η γυναίκα καταπιεζόταν. Και είναι μεν αναμφισβήτητο ιστορικά γεγονός η καταπίεση της γυναίκας, είναι όμως κατάφωρα άδικη η επίκριση κατά του Ευαγγελίου του Χριστού. Η σύγχρονη γυναίκα στην προσπάθειά της να χειραφετηθεί από τη δυναστεία του άνδρα προχώρησε σε επανάσταση για κατάκτηση δικαιωμάτων, τα οποία την έφεραν σε τρομακτικά δύσκολη θέση, χειρότερη από εκείνη του παρελθόντος. Χειραφέτηση θεωρείται η απεμπόληση της αιδούς, με την οποία κοσμούνταν οι γυναίκες και κατά την αρχαιότητα. Ακόμη και οι εισερχόμενες στους ναούς δεν συγκινούνται από τον τρόπο απεικόνισης της Θεοτόκου, αλλά είναι ντυμένες σύμφωνα με τις επιταγές της μόδας, η οποία γυμνώνει τη γυναίκα ολοένα και περισσότερο. Από αυτό επωφελείται στο έπακρο ο άνδρας, ο οποίος ρέπει στο να θεωρεί διαχρονικά τη γυναίκα σκεύος ηδονής! Και μπορεί να καυχάται η γυναίκα ότι στα πλαίσια της χειραφέτησης έχει πλέον τη δυνατότητα να συνάπτει κατά βούληση σχέσεις χωρίς να δακτυλοδείχνεται, να απατά τον άνδρα, όπως την απατούσε και αυτός, να καθορίζει, αν θα φέρει σε πέρας την κύηση ή θα τη διακόψει. Ιδιαίτερη υπήρξε για το τελευταίο αυτό δικαίωμα η καύχηση γυναικών κατά τις πρόσφατες δεκαετίες.

Σε τελευταία ανάλυση όμως η γυναίκα κατέστη τραγική. Εξήλθε για να εργαστεί, χωρίς να έχει εξασφαλίσει συμφωνία με τον άνδρα της να τη συνδράμει στις εργασίες της οικίας. Ακόμη και χριστιανοί που επισκέπτονται γέροντες σε μοναστήρια ξαφνιάζονται ακούγοντας την απάντηση στο ερώτημα «ποιος πρέπει να κάνει ετούτη ή την άλλη οικιακή εργασία;». Η απάντηση «όποιος προλάβει» προσβάλλει καίρια τον ανδρικό εγωισμό, τον εγωισμό που φρόντισε να καλλιεργήσει η γυναίκα που εναλλάσσει τον ρόλο της νύφης με τον άλλο της πεθεράς!

Η γυναίκα θεωρεί πλέον απαράδεκτο το του Ευαγγελίου «η δε γυνή ίνα φοβείται τον άνδρα». Βέβαια ο άνδρας κώφευε στο παρελθόν στην εντολή του Αποστόλου Παύλου να αγαπά τη γυναίκα όπως το σώμα του. Γνωρίζοντας η γυναίκα τι την περίμενε και έχοντας κακούς συμβούλους στο περιβάλλον επιχειρούσε να επιβληθεί κατά τη διάρκεια του μυστηρίου του γάμου με το πάτημα του ποδιού, σκηνή διακωμώδησης του μυστηρίου και αιτία εκνευρισμού χωρίς λόγο. Σήμερα δεν περιορίζεται στην χωρίς νόημα επίδειξη «ανεξαρτησίας» έναντι του άνδρα, αλλά διεκδικεί επί ίσοις όροις την αρχηγεία της οικογένειας. Και ο άνδρας αντιδρά και η οικογένεια διαλύεται. Και η μονογονεϊκή οικογένεια, αυτή στην οποία η γυναίκα, κατά κανόνα, αναλαμβάνει και τους δύο ρόλους και τα παιδιά δοκιμάζονται όχι μόνο ως την ενηλικίωση αλλά και μετά, θεωρείται μορφή φυσιολογικής οικογένειας υπό τις παρούσες κοινωνικές συνθήκες σε όλες τις «χριστιανικές» χώρες.

Η γυναίκα εξακολουθεί να παραμένει φιλάρεσκη και απ’ αυτό επωφελούνται οι «μαίτρ» της μόδας, περιέργως όχι και πολύ άνδρες κατά κανόνα, για να την ξεγυμνώσουν. Η φωτογραφία γυμνής γυναίκας συνοδεύει κάθε διαφήμιση, ακόμη και της πιο απίθανης συσκευής. Και η τέχνη, ιδίως αυτή του κινηματογράφου αξιοποιεί στο έπακρο την «ελευθερία» που της παρέχεται από τις μη πουριτανικές πλέον κοινωνικές δομές, ώστε να φέρει γυμνή τη γυναίκα σε κάθε οικία ακόμη και μπροστά στα μάτια μικρών παιδιών. Βέβαια το ότι η οφθαλμοπορνεία κυρίως μέσω του διαδικτύου έχει λάβει εκρηκτικές διαστάσεις και το ότι οι έμποροι δεν περιορίζονται στην επίδειξη κατά φύσιν ερωτικών σκηνών αλλά ολοένα και περισσότερο προβάλλουν την ανωμαλία της γενετήσιας σφαίρας ελάχιστα απασχολεί τις «χριστιανικές» κοινωνίες!

Η «χριστιανή» γυναίκα φαίνεται αποποιείται το μεγάλο δώρο του Δημιουργού μας να γίνει συνδημιουργός στη νέα ζωή. Έχοντας στη διάθεσή της τα μέσα που της παρέχει η σύγχρονη τεχνολογία, καυχάται ότι έχει το δικαίωμα αυτοδιαχείρισης του σώματός της, προς μεγάλη τέρψη του ανάνδρου άνδρα, ο οποίος διεκπεραιώνει με ευχέρεια την κάθε ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, απόρροια σχέσεως υπό προθεσμία και χωρίς δεσμεύσεις και από τις δύο πλευρές! Έτσι η γυναίκα αποφασίζει αργά συνήθως να κυοφορήσει με τη φοβερή εμπειρία περισσοτέρων από μια εκτρώσεων! Και ο «χριστιανικός» κόσμος αντιμετωπίζει σήμερα τρομακτικό πρόβλημα δημογραφικής γήρανσης του πληθυσμού.

Η Παναγία δεν έσφαλε όταν προφήτευσε για την τιμή που θα της αποδίδουν διαχρονικά οι άνθρωποι και ιδίως οι γυναίκες. Απλώς δεν εννοούσε τα πράγμα όπως εμείς. Δεν εννοούσε τους πολλούς, αλλά τους εκλεκτούς, εκείνους που επιλέγουν στον βίο τους τη στενή και τεθλιμμένη οδό του Υιού της. Και αυτοί δεν θα εκλείψουν όσο και αν διαφθαρούν οι «χριστιανικές» κοινωνίες. Πάντοτε θα υπάρχουν ευλαβείς ψυχές, που θα προσέρχονται με κατάνυξη στις παρακλήσεις του Δεκαπενταυγούστου και θα ζητούν ταπεινά τη μεσιτεία της, όπως τότε που προσφιλή πρόσωπα διέτρεχαν κίνδυνο σε πολέμους και αναστατώσεις, τότε που η μάνα, η γυναίκα, η αδελφή τα ξεπροβοδούσε με ένα φυλακτό της Παναγιάς και την προσευχή η Μεγαλόχαρη να τα προστατεύει. Μήπως και σήμερα δεν διατρέχουν τα αγαπημένα μας πρόσωπα κινδύνους;  Όταν ο έφηβος περιχαρής ανεβαίνει στη «μηχανή» για να κατακτήσει τον κόσμο, όταν ο άλλος ξεκλειδώνει περί το μεσονύχτιο το αυτοκίνητο του πατέρα, για να επιστρέψει χαράματα, όταν η κόρη βγαίνει με κάποιον άγνωστο, όταν…, πού εναποθέτει άραγε την αγωνία της η σύγχρονη μάνα; Αλλοίμονο αν δεν γνωρίζει την Γοργοϋπήκοο, στην οποία κατέφυγαν γενεές και γενεές.

Μέσα στην κρίση που μας μαστίζει κάποιοι νέοι παίρνουν την απόφαση να εγκαταλείψουν τα εγκόσμια και να αποτραβηχθούν στο Άγιο Όρος, στο Περιβόλι της Παναγίας, όπου θα περάσουν τον βίο τους αγρυπνώντας και ζητώντας το έλεος του Θεού και της μητέρας του για τους ίδιους και τον σύμπαντα κόσμο. Λίγοι ασφαλώς, όμως δεν θα πάψουν, όσο και αν ο κόσμος βυθίζεται στο υπαρξιακό κενό λόγω της πνευματικής κρίσης που τον μαστίζει. Αυτούς, τους μοναχούς και τους ταπεινούς ανθρώπους του λαού, εννοούσε η Παναγία και όχι τα εκατομμύρια των χριστιανών των ταυτοτήτων.

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ», 16-08-2011     

Πολιτικοί… υπάλληλοι

Του Δημήτρη Καζάκη

Aν νομίζετε ότι η κρίση της ευρωζώνης βαθαίνει, τότε δεν ακούτε προσεκτικά την επίσημη ρητορική. Αν ανα­ρωτιέστε πώς γίνεται να ξεπεραστεί μια τόσο παρατεταμένη και βαθιά κρί­ση με έκτακτα μέτρα σαν την αγορά κρατικών ομολόγων από την ΕΚΤ ή τις πολιτικές λιτότητας που στραγγαλίζουν τις οικονομίες και τα νοικοκυριά, τότε κάνετε το μοιραίο λάθος να θεωρείτε ότι η επίσημη οικονομική και πολιτική προβληματική διακατέχεται από την κοινή λογική.

Δεν υπάρχει ίχνος όχι κοινής, αλλά ούτε καν τυπικής λογικής στον τρόπο που σκέφτονται και δρουν οι κυρίαρχοι κύκλοι. Υπάρχει μόνο το συμφέρον των αγορών, των τραπεζών και των άλλων χρηματοπιστωτικών κυκλωμάτων.

Δείτε τι έγινε τις τελευταίες τρεις εβδομάδες όπου οι χρηματαγορές φλέρταραν με το κραχ. Μέσα σ’ αυ­τό το διάστημα χάθηκε γύρω στο 12% της κεφαλαιοποίησης από τα μεγάλα χρηματιστήρια, το οποίο ισοδυναμεί με πάνω από το 10% του ετήσιου παγκό­σμιου ΑΕΠ. Τα κεφάλαια αυτά προτίμησαν να καταφύγουν σε «ασφαλείς» τοποθετήσεις, όπως είναι ο χρυσός, τα περιφερειακά νομίσματα, αλλά και τα παράγωγα ασφαλείας.

Με δεδομένο ότι οι παγκόσμιες επενδύσεις στην παραγωγή και το εμπόριο συνίστανται σε ποσοστό άνω του 90% από εξαγορές και συγχωνεύ­σεις επιχειρήσεων που προωθούνται μέσω χρηματιστηρίου, τότε η μείωση αυτής της κεφαλαιοποίησης θα επι­βραδύνει ακόμη περισσότερο την επέ­κταση της αποκαλούμενης πραγματι­κής οικονομίας.

Δεν είναι τυχαίο ότι σε πολλές χώ­ρες, συμπεριλαμβανομένης και της Γερμανίας, οι δείκτες της παραγωγής και του εμπορίου αρχίζουν να εμφανίζουν αρνητικά πρόσημα. Αυτό στην πράξη σημαίνει παραπέρα εκτίναξη της ανεργίας και με δεδομένες τις πο­λιτικές λιτότητας, ακόμη μεγαλύτερη ανέχεια για τον εργαζόμενο πληθυσμό στην καρδιά των μητροπολιτικών κέ­ντρων της παγκόσμιας οικονομίας. Και φανταστείτε ότι η αναταραχή στις χρη­ματαγορές δεν έχει κοπάσει ακόμη. Ούτε το ενδεχόμενο ενός νέου παγκό­σμιου κραχ έχει αποσοβηθεί.

Κυρίαρχοι οι τραπεζίτες

Ποια ήταν η παρέμβαση των κυβερ­νήσεων και των κρατών σ’ αυτόν τον υποτροπιασμό της παγκόσμιας κρί­σης; Καμιά απολύτως. Ο πλανητάρχης Ομπάμα παρενέβη με δηλώσεις που ταιριάζουν σε δεκατριάχρονο Αμερικανάκι, ενώ οι πανίσχυροι Σαρκοζί και Μέρκελ ήταν άφαντοι. Μόλις την πε­ρασμένη Τρίτη εδέησαν να αναδυθούν στην επιφάνεια. Ο Κάμερον της Βρετανίας διακόπευε κάπου στην Τοσκά­νη κι αν δεν ήταν το κάψιμο του Λονδί­νου από τους πληβείους των γκέτο της απόλυτης φτώχειας, εκεί θα βρισκό­ταν ακόμη.

Αυτή η νέα υποτροπή της παγκόσμι­ας κρίσης μάς έφερε μπροστά σε δυο επίσημα δεδομένα: Αφενός μας επι­βεβαίωσε με τον πιο κατάφωρο τρόπο ότι οι πρωταγωνιστές στην παγκόσμια οικονομία δεν είναι τα κράτη, αλλά οι χρηματαγορές και οι βασικοί συντελε­στές τους. Αφετέρου οι κεντρικοί τραπεζίτες, και μάλιστα οι δυο ισχυρότε­ροι, ο Μπερνάνκι της αμερικανικής Fed και ο Τρισέ της ΕΚΤ, αναδείχθηκαν σεκυρίαρχους πολιτειακούς και πολιτι­κούς παράγοντες. Αυτοί πήραν όλες τις αποφάσεις, αυτοί έκαναν όλες τις πα­ρεμβάσεις, αυτοί προέβησαν σ’ όλες τις ουσιαστικές διακοινώσεις.

Το πολιτικό προσωπικό μόλις και με­τά βίας ακολούθησε στα χνάρια και τις κατευθύνσεις που οι κεντρικοί τραπε­ζίτες χάραξαν.

Ορισμένοι μίλησαν για κρίση της πο­λιτικής. Άλλοι για ανυπαρξία πολιτικής ηγεσίας. Η αλήθεια είναι ότι το μεταλ­λαγμένο είδος των πολιτικών που έχει γεννήσει η παγκοσμιοποίηση των αγο­ρών δεν κλωνοποιείται στη διακυβέρνηση κάθε κράτους για να σκέφτεται, αλλά για να ακολουθεί πιστά εντολές. Με το αζημίωτο βέβαια. Στο σημερινό σύστημα οικονομίας και πολιτικής δεν μπορούν να υπάρξουν αυτόφωτοι πο­λιτικοί, έστω και μέσα στα πλαίσια της κρατούσας κατάστασης. Ταιριάζουν μόνο απλοϊκοί από κάθε άποψη δια­χειριστές της εξουσίας, χωρίς κανενός είδους συνείδηση, εκτός από ένα αδί­στακτο πάθος για προσωπικό πλουτι­σμό και ανάδειξη στην πυραμίδα της «παγκόσμιας διακυβέρνησης».

Μια από τις πιο άθλιες παραλλαγές αυτού του μεταλλαγμένου είδους είναι οι εκπρόσωποι της επίσημης πολιτικής στην Ελλάδα. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η χώρα μας έχει το θλιβερό ιστορι­κό προνόμιο να διαθέτει το πιο εθελό­δουλο και ξεπουλημένο πολιτικό σύ­στημα. Όμως οι σημερινοί κρατούντες έχουνξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Πρόκειται για έναν ιδιαίτερο τύπο γιά­πη βλαχοδήμαρχου, ο οποίος δεν έχει ούτε καν την αίσθηση ότι βρίσκεται στην κυβέρνηση για κάποιον άλλο λό­γο εκτός από το να υπηρετεί αλλότρια συμφέροντα και συμφωνίες.

Είδατε μήπως κανέναν από δαύτους να δηλώνουν έστω κάτι σοβαρό για τον υποτροπιασμό της κρίσης; Ούτε κατά προσέγγιση. Μάλιστα ο πρωθυπουρ­γός της χώρας βρίσκεται σε διακοπές κάτω από ισχυρή, όπως μαθαίνουμε, φρούρηση. Προφανώς για να προστα­τευθεί από τις εκδηλώσεις αγάπης του λαού προς το πρόσωπό του. Ενώ ο αντ’ αυτού, ο πιο χαρακτηριστικός τύπος Ιζνογκούντ της κυβέρνησης, ο αντιπρόε­δρος και υπουργός Οικονομικών κ. Βε­νιζέλος, ασχολείται αποκλειστικά με το πώς θα επιταχύνει ακόμη περισσότερο την υλοποίηση των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει στο όνομα της χώρας. Έστω κι αν χρειαστεί να την οδηγήσει στην καταστροφή μια ώρα αρχύτερα.

Να πού είναι το χρήμα!

Από τα φερέφωνα της επίσημης προπαγάνδας μάθαμε τα εξής κατα­πληκτικά: «“Φέρτε τα λεφτά στην Ελ­λάδα για επενδύσεις”. Η κυβέρνηση καλεί τους Έλληνες επιχειρηματίες να ακολουθήσουν το παράδειγμα των Ιταλών. Αντί να “επενδύουν” σε σπίτια στο κέντρο του Λονδίνου και να γεμί­ζουν θυρίδες στην Ελβετία, τους ζητεί να στηρίξουν τη χειμαζόμενη από την ύφεση ελληνική οικονομία με παρα­γωγικές επενδύσεις. “Να έρθουν εδώ τα χρήματα” επαναλαμβάνει μονότο­να ο υπουργός Οικονομικών Ευ. Βενι­ζέλος και καλεί σε κινητοποίηση “για λόγους συμμετοχής στην εθνική προ­σπάθεια” τους επιχειρηματίες, τον ναυτιλιακό κόσμο και τον απόδημο Ελληνισμό» («Το Βήμα», 14.8).

Αφού ο κ. Βενιζέλος και η κυβέρ­νηση ενδιαφέρονται τόσο πολύ για να γυρίσουν τα χρήματα που βγήκαν έξω, τότε γιατί δεν ξεκινά με τους προστάτες της; Γιατί δεν ξεκινά με τη φορολο­γία στην πηγή τους όλων των κεφαλαί­ων που φεύγουν ή έφυγαν στο εξωτε­ρικό; Γιατί δεν επιβάλλει αυτή τη φο­ρολογία με συντελεστές αντίστοιχους της φορολογίας υψηλών εισοδημάτων, με αναδρομική ισχύ; Και μην μασάτε το παραμύθι ότι η κυβέρνηση δεν γνωρίζει ποιοι βγάζουν αυτά τα κεφάλαια στο εξωτερικό. Τα κεφάλαια αυτά βγαίνουν επίσημα μέσω των τραπεζών. Κι επο­μένως είναι πολύ εύκολο να βρεθούν ονόματα και εταιρείες που ασκούνται σ’ αυτού του είδους το άθλημα.

Τη δεκαετία 2000-2009 βγήκαν επί­σημα κεφάλαια από τη χώρα αξίας 252 δισ. ευρώ. Τι πλήρωσαν σε φόρους; Απολύτως τίποτε. Μόνο το 2010 και εν μέσω χρεοκοπίας, μνημονίων, φοροεπιδρομών και δραστικών περικοπών, βγήκαν άλλα 48 δισ. ευρώ επίσημα. Πόσο φορολογήθηκαν; Ούτε ευρώ. Στο πεντάμηνο Ιανουαρίου – Μαΐου 2011 βγήκαν επίσημα κεφάλαια της τάξης των 18,9 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 4,9 δισ. ευρώ βγήκαν με τη μορφή αμοιβών, μερισμάτων και κερδών στο εξω­τερικό. Ενώ άλλα13,9 δισ. ευρώ βγήκαν από τη χώρα έπειτα από ρευστοποίηση τίτλων του ελληνικού Δημοσίου (ομόλο­γα και έντοκα γραμμάτια) από ξένους επενδυτές. Δευτερευόντως ντόπιοι επενδυτές αύξησαν τις τοποθετήσεις τους σε παράγωγα του εξωτερικού κα­τά 614 εκατ. ευρώ. Μήπως πλήρωσαν τίποτε σε φόρους; Όχι βέβαια.

Ραγδαία πτώση

Όσο συνεχίζεται αυτή η αιμορραγία από την ελληνική οικονομία στον βωμό της ελευθερίας κίνησης του κεφαλαίου και του ευρώ, η ύφεση, που έχει μπει σε τερματικό στάδιο, είναι αδύνατον να αναχαιτιστεί ακόμη κι αν μηδενιστεί το δημόσιο χρέος της χώρας. Ας δούμε τα πιο πρόσφατα δεδομένα της. Με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία, το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) σε σταθερές τιμές 2000, κατά το δεύτερο τρίμηνο του 2011 παρου­σίασε μείωση κατά 6,9% σε σχέση με το δεύτερο τρίμηνο του 2010. Το ύψος του ΑΕΠ σε σταθερές τιμές 2000 κατά το δεύτερο τρίμηνο του 2011 έχει υπο­χωρήσει πλέον στο επίπεδο του πρώ­του τριμήνου του 2006! Με άλλα λόγια η ελληνική οικονομία έχει χάσει αισίως 6 χρόνια επέκτασης.

Για να αντιληφθούμε το βάθεμα της ύφεσης ακόμη και στον πιο πλα­σματικό απ’ όλους τους δείκτες της οικονομίας, αρκεί να πούμε ότι το

2010  η ετήσια μεταβολή ΑΕΠ ανά τρίμηνο σε σταθερές τιμές του 2000 ήταν -4,2%. Με βάση τα αποτελέ­σματα των δυο πρώτων τριμήνων του

2011 η ετήσια προβολή της πτώσης του ΑΕΠ σε σταθερές τιμές του 2000 είναι 7,5%! Να θυμίσουμε εδώ ότι η επίσημη πρόβλεψη για το ΑΕΠ του 2011 είναι -3,5%.

Σε τι οφείλεται αυτή η καταπόντιση του ΑΕΠ; Η ανακοίνωση της ΕΛΣΤΑΤ διευκρινίζει: «Η μείωση στην εγχώρια ζήτηση (τελική καταναλωτική δαπάνη και ακαθάριστος σχηματισμός παγίου κεφαλαίου) συμβάλλει στη μείωση του ΑΕΠ, η οποία αντισταθμίζεται εν μέ­ρει από τη βελτίωση που σημειώθηκε στο εμπορικό ισοζύγιο». Θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι η τελική καταναλωτική δαπάνη συμβάλλει πάνω από 90% στο ΑΕΠ της ελληνικής οικονομίας.

Επίσης η τελική καταναλωτική δα­πάνη απαρτίζεται από την τελική κατανάλωση των νοικοκυριών, η οποία συμβάλλει κατά 73% στο ΑΕΠ της χώρας, καθώς και από την τελική κα­τανάλωση της κυβέρνησης, η οποία συμβάλλει κατά 18%. Ο ακαθάριστος σχηματισμός κεφαλαίου, που σημαί­νει επενδύσεις στην οικονομία, συμ­βάλλει κατά 14% στο ΑΕΠ της χώρας, ενώ οι εξαγωγές της χώρας συμβάλ­λουν κατά 21%.

Τα λέμε αυτά επειδή, από τη στιγ­μή που ακολουθείται μια πολιτική που οδηγεί αναγκαστικά στονπεριορισμό της τελικής καταναλωτικής δαπάνης, δεν μπορεί παρά να συρρικνώνεται η οικονομία. Λόγω της ιδιαίτερα μεγά­λης συμβολής της τελικής καταναλω­τικής δαπάνης, ιδίως των νοικοκυριών, η συμπίεση της αγοραστικής δύναμης των λαϊκών στρωμάτων δεν μπορεί πα­ρά να οδηγεί διαρκώς σε μεγαλύτερη ύφεση.

Αυτή η τάση δεν μπορεί να αντιστρα­φεί με κανέναν τρόπο, παρά μόνο με δραματική αύξηση της κατανάλωσης του πληθυσμού κι άρα της αγοραστι­κής δύναμής του. Ιδίως από τη στιγμή που οι επενδύσεις (ο ακαθάριστος σχηματισμός κεφαλαίου) βρίσκονται σε επίπεδα χαμηλότερα του 2000! Η υπο­χώρηση των επενδύσεων (σε σταθερές τιμές 2000) έχει εκδηλωθεί στην ελλη­νική οικονομία ήδη από το τρίτο τρίμη­νο του 2007 και συνεχίζεται μέχρι σή­μερα ακάθεκτη.

Το δεδομένο αυτό συνοδεύεται και από μια ραγδαία πτώση του βαθμού χρησιμοποίησης του εργοστασιακού δυναμικού στη βιομηχανία, που έτσι ή αλλιώς βρισκόταν σε χαμηλά επίπε­δα ολόκληρη την τελευταία δεκαετία σε σύγκριση με τον μέσο όρο της Ε.Ε. Έτσι, από 77% το 2007, κατεβαίνει στο 75,9%το 2008, στο 70,5% το 2009, στο 68,5% το 2010 και στο 68,2% τα δυο πρώτα τρίμηνα του 2011. Όπως είναι φυσικό, η βιομηχανική παραγω­γή υποχωρεί διαρκώς. Ο μέσος Δεί­κτης Βιομηχανικής Παραγωγής της πε­ριόδου Ιανουαρίου – Ιουνίου 2011, σε σύγκριση με τον αντίστοιχο Δείκτη της περιόδου Ιανουαρίου – Ιουνίου 2010, παρουσίασε μείωση κατά 8,8%, ένα­ντι μείωσης 5,5% που σημειώθηκε κα­τά την αντίστοιχη σύγκριση του έτους 2010 προς το 2009.

Δείκτες κατάρρευσης της βιομηχανικής παραγωγής

Αξίζει τον κόπο να σημειώσουμε ότι η μείω­ση του Γενικού Δείκτη Βιομηχανικής Παραγω­γής κατά 13,1% τον Ιούνιο 2011, σε σύγκρι­ση με τον αντίστοιχο δείκτη του Ιουνίου 2010, οφείλεται στις παρακάτω μεταβολές των δει­κτών των επιμέρους τομέων βιομηχανίας, δη­λαδή:

α. Στη μείωση του Δείκτη Παραγωγής Ορυχείων – Λατομείων κατά 22,3%. Ειδικότερα, στη μείω­ση αυτή συνέβαλαν, κυρίως, οι μειώσεις των δεικτών των διψήφιων κλάδων: άντληση αργού πε­τρελαίου και φυσικού αερίου και άλλων εξορυ­κτικών και λατομικών δραστηριοτήτων.

β. Στη μείωση του Δείκτη Παραγωγής Μεταποιη­τικών Βιομηχανιών κατά 12,2%. Ειδικότερα στη μείωση αυτή συνέβαλαν, κυρίως, οι μειώσεις των δεικτών των διψήφιων κλάδων: παραγώγων πετρελαίου και άνθρακα, μη μεταλλικών ορυκτών και μηχανοκίνητων οχημάτων, ρυμουλκούμενων, ημιρυμουλκούμενων.

γ. Στη μείωση του Δείκτη Παραγωγής Ηλεκτρι­σμού κατά 15,7%.

δ. Στη μείωση του Δείκτη Παροχής Νερού κα­τά 4,6%.

Μέσες μεταβολές

Μια ανάλυση των μέσων μεταβολών, περιό­δου Ιανουαρίου – Ιουνίου 2011, σε σύγκριση με την περίοδο Ιανουαρίου – Ιουνίου 2010, θα μας έδινε τα εξής: Η μείωση του Γενικού Δείκτη Βιομηχανικής Παραγωγής κατά 8,8% της περιόδου Ιανουαρίου – Ιουνίου 2011, σε σύγκριση με τον αντίστοιχο δείκτη της περιόδου Ιανουαρίου – Ιου­νίου 2010, οφείλεται στις παρακάτω μεταβολές των δεικτών των επιμέρους τομέων βιομηχανίας, δηλαδή:

α. Στη μείωση του Δείκτη Παραγωγής Ορυχείων – Λατομείων κατά 3,3%.

β. Στη μείωση του Δείκτη Παραγωγής Μεταποιη­τικών Βιομηχανιών κατά 9,5%.

γ. Στη μείωση του Δείκτη Παραγωγής Ηλεκτρι­σμού κατά 9,0%.

δ. Στη μείωση του Δείκτη Παροχής Νερού κα­τά 4,6%.

Μείωση στην ενέργεια

Πρόκειται για ολοκληρωτική καταστροφή των τελευταίων παραγωγικών υποδομών της οικονομίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι μπορεί οι υψηλές θερμοκρασίες του Ιουλίου να οδήγησαν σε αύξηση της ζήτησης ηλεκτρικού ρεύματος από όλες τις κατηγορίες καταναλωτών. Ωστόσο, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΔΕΣΜΗΕ, η αύξη­ση δεν ανέστρεψε τη συνολική εικόνα, καθώς για το επτάμηνο η ζήτηση παραμένει σεπτωτι­κή τροχιά.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΔΕΣΜΗΕ, η κα­θαρή ζήτηση ηλεκτρικού αυξήθηκε τον Ιούλιο κατά 1,93% έναντι του Ιουλίου 2010 και σε αυ­τό συνέβαλε το ότι οι βιομηχανικοί πελάτες αύξησαν τη ζήτηση κατά 11,32% και οι μικροί βιομηχανικοί, εμπορικοί και οικιακοί κατά 1,81%. Ωστόσο, σε επίπεδο επταμήνου, η καθαρή ζήτη­ση συνεχίζει να υστερεί κατά 2,6% σε σχέση με το αντίστοιχο περσινό χρονικό διάστημα.

Σημειώνεται ότι στο επτάμηνο η ζήτηση από τις εμπορικές επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά κατέγραψε πτώση της τάξεως του 2,45% σε σχέση με το 2010. Αντίθετα, η ζήτηση από τους μεγάλους βιομηχανικούς πελάτες εμφανίζεται αυξημένη κατά 7,94% στο επτάμη­νο. Αυτό δεν οφείλεται, όπως είδαμε, στην αυξημένη βιομηχανική παραγωγή, αλλά στο νόμιμο λαθρεμπόριο ηλεκτρικής ενέργειας, στο οποίο ασκούνται ορισμένοι μεγαλοβιομή­χανοι, οι οποίοι αγοράζουν φτηνά ηλεκτρικό ρεύμα από τη ΔΕΗ και το μεταπωλούν ως δι­κό τους πάλι πίσω στη ΔΕΗ σε υψηλότερη τι­μή. Πρόκειται για την αποθέωση της «ιδιωτι­κής πρωτοβουλίας».

Ποια… ανάκαμψη; Δεν προλαβαίνουν

Αν όλα αυτά συνδυαστούν με τη συνεχιζόμενη κάθετη πτώση της οικοδομής, τότε το να μιλά κανείς για ανάκαμψη με κάποιον τρόπο της ελ­ληνικής οικονομίας μέσα στα υπάρχοντα πλαίσια πολιτικής, είναι μάλλον κακόγουστο ανέκδοτο. Τα περί «Σχεδίου Μάρσαλ» είναι μόνο για κατα­νάλωση ευκολόπιστων τηλεθεατών, ένα είδος που η σκληρή, πικρή εμπειρία της πραγματικότητας το κάνει όλο και πιο δυσεύρετο. Και μην ξεχνάμε ότι τις συνέπειες του μεσοπρόθεσμου δεν τις έχουμε γευτεί ακόμη. Ήδη η δημοσιονομική κατάσταση είναι τόσο χάλια, που η κυβέρνηση σκέφτεται να πάρει πρόσθετα μέτρα: «Δεν μπορώ να σας κάνω δήλωση ότι δεν θα ξαναεισηγηθώ να επιβλη­θούν νέα πρόσθετα μέτρα» είπε ο κ. Βενιζέλος μιλώντας στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής, όπου άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο λήψης νέων μέτρων. Μην ανησυχείτε όμως. Ίσως ο κ. Βενιζέλος να μην προλάβει να πάρει νέα μέτρα. Η επίσημη πτώχευση της χώρας είναι προ των πυλών και οι «Ευρωπαίοι εταίροι» τη θεωρούν αναπόφευκτη. Ιδίως τώρα που η παγκόσμια κρίση έχει υποτροπιάσει.

ΠΗΓΗ: Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2011, http://dimitriskazakis.blogspot.com/2011/08/blog-post_22.html

«Επιλεκτική» απάτη

Του Δημήτρη Καζάκη

Εν μέσω μιας νέας τροπής της παγκόσμιας κρίσης, αυτής που υποτίθεται ότι ξεπεράστηκε από την παγκόσμια οικονομία, η πολιτική ζωή της χώρας βαδίζει σαν να μη συμβαίνει απολύτως τίποτε. Κι ενώ κάθε μέρα που περνά οι αγορές, ιδίως οι χρηματιστηριακές, πιάνουν νέα αρνητικά ρεκόρ, οι δημοσιογράφοι και οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι… το βι­ολί – βιολάκι.

Κάτι συμβαίνει εκεί έξω μακριά στην Εσπερία, αλλά εμείς εδώ έχουμε σω­θεί με τις αποφάσεις της 21ης Ιουλίου. Δείτε παράδειγμα συζήτησης ανάμε­σα σε δημοσιογράφο και τον αναπλη­ρωτή υπουργό Φ. Σαχινίδη σε ραδιο­φωνική εκπομπή την περασμένη Πα­ρασκευή 5/8:

Δημοσιογράφος: «Είστε ένα δραματικά επίκαιρο πρόσωπο, όχι μόνο για την κα­τάσταση που βιώνει η ελληνική οικονο­μία, αλλά και για τις νέες εξελίξεις στον χώρο της Ευρώπης. Αυτή η κλιμάκωση των πιέσεων, η κρίση χρέους, οι ασφυ­κτικές πιέσεις στις αγορές ομολόγων της Ιταλίας και της Ισπανίας, ενδεχο­μένως αύριο κι άλλων χωρών, τι σημα­τοδοτεί; Μια βίαιη επίθεση των κερδο­σκόπων απέναντι στην ευρωζώνη;».

Φ. Σαχινίδης: «Σίγουρα είναι η κρισι­μότερη στιγμή που βιώνει η ευρωζώνη από τη στιγμή που συγκροτήθηκε, το 1999. Αυτό το οποίο είχε πει η ελλη­νική κυβέρνηση απευθυνόμενη προς τους Ευρωπαίους εταίρους στις αρχές του 2010, ότι “πρέπει να στηρίξετε την Ελλάδα διότι η επίθεση την οποία δέχε­ται, εάν δεν αντιμετωπιστεί αποτελε­σματικά και γρήγορα, μπορεί να αποτε­λέσει την αφορμή για να δεχτεί σκλη­ρότερες επιθέσεις η ίδια η ευρωζώνη”, τελικά επιβεβαιώνεται».

Δημοσιογράφος: «Δυστυχώς».

Φ. Σαχινίδης: «Δυστυχώς επιβεβαιώ­νεται. Επιβεβαιώνεται βέβαια και η ορθότητα της προσέγγισης της ελληνικής κυβέρνησης και του πρωθυπουργού Γι­ώργου Παπανδρέου, ο οποίος έγκαιρα ειδοποίησε τους ομολόγους του ότι το πρόβλημα με το οποίο βρίσκεται αντι­μέτωπη η χώρα μας δεν είναι ένα πρό­βλημα ελληνικό, αλλά ένα πρόβλημα που σχετίζεται με το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας της ευρωζώνης. Τότε έσπευσαν πολλοί να πουν ότι “Η Ελλά­δα αναζητά μια ακόμη ευκαιρία ή, αν θέλετε, επικαλείται την επίθεση αυτή για να ξεφύγει…”».

Δημοσιογράφος: «Είχαμε κακό όνο­μα».

Φ. Σαχινίδης: «Είχαμε κακό όνομα, ότι προσπαθούμε να ξεφύγουμε από τις ευθύνες που μας αντιστοιχούν. Όμως εμείς με όλες τις αποφάσεις, τις δύσκολες για την κοινωνία και τους Έλ­ληνες πολίτες, που έχουμε πάρει όλο αυτό το χρονικό διάστημα, δείξαμε ότι έχουμε τη διάθεση να αντιμετωπί­σουμε τα προβλήματα που οδήγησαν τη χώρα μας σε αυτό το σημείο και σε αυτή την κατάσταση. Ταυτόχρονα όμως τους καλούσαμε – έχοντας δείξει πλέ­ον πραγματικά ότι πολιτικά είμαστε διατεθειμένοι να αναλάβουμε το κόστος της προσπάθειας που πρέπει να κάνει η Ελλάδα – να αναλάβουν κι αυτοί τις ευθύνες τους».

Δημοσιογράφος: «Δεν τους πείσαμε όμως».

Τι επιβεβαιώθηκε;

Προσέξτε τι συζητούσαν την ημέρα που στα διεθνή χρηματιστήρια, ιδίως της Ευρώπης και της Αμερικής, οι κα­θοδικές τάσεις έφταναν… αισίως στο χαμηλότερο σημείο μετά το μεγάλο κραχ του φθινοπώρου του 2008. Έλε­ος, κύριοι! Αυτό είναι το πρόβλημα; Αν πείσαμε ή δεν πείσαμε τους «εταί­ρους»; Το «κακό όνομα» της χώρας; Ή το γεγονός ότι η χώρα έχει τεθεί υπό ένα αδίστακτο καθεστώς που διαρκώς την οδηγεί από το κακό στο χειρότερο; Ποιος νοήμων άνθρωπος σήμερα έχει έστω και την παραμικρή αμφιβολία ότι βαδίζουμε με μαθητική ακρίβεια προς την πτώχευση; Ή μήπως δεν πειράζει επειδή το «ευρωπαϊκό» ταμπεραμέντο σας θα το αντέξει; Τι επιβεβαιώθηκε;

Επιβεβαιώθηκε το ότι θα τα βγάλου­με πέρα μόνοι μας, όπως διατυμπάνιζε ο Παπανδρέου στις αρχές του 2010;

Επιβεβαιώθηκε ότι με την επιβολή του μνημονίου θα αρχίσει να παράγει πλεονάσματα το Δημόσιο και θα αρχί­σει να μειώνεται το χρέος για να βγει η Ελλάδα ξανά στις αγορές έως τις αρ­χές του 2012 σε συνθήκες οικονομικής ανάκαμψης;

Επιβεβαιώθηκε έστω και ένας από τους επίσημους δημοσιονομικούς στόχους του μνημονίου;

Επιβεβαιώθηκε ότι με το Μεσοπρό­θεσμο και την εκποίηση της χώρας γλιτώσαμε από τη χρεοκοπία; Ή μήπως γλιτώσαμε τη χρεοκοπία για να πέσου­με στην «επιλεκτική πτώχευση»; Έως πότε θα ανεχόμαστε τέτοια δημοσιογραφία; Λες και δεν συμβαίνει απολύτως τίποτε. Λες και η χώρα δεν στενάζει κάτω από απανωτές πολιτι­κές «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης». Λες και η ελληνική οικονομία δεν βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση σε συνθήκες πρω­τοφανούς ύφεσης. Λες και δεν ήταν οι ίδιοι που μας πούλαγαν μόλις πριν από λίγες ημέρες πώς η Ελλάδα επιτέλους διασώθηκε και άλλα τέτοια φούμαρα. Αλήθεια, πού είναι όλοι αυτοί που ως «ειδικοί» προεξοφλούσαν κάλμα στις αγορές μετά τις αποφάσεις της 21ης Ιουλίου; Πού είναι όλοι αυτοί που μιλούσαν για ξεπέρασμα της κρίσης; Πού χώθηκαν; Σε ποια τρύπα εξαφανίστη­καν; Θα βγουν άραγε ποτέ να απολογη­θούν για όλες αυτές τις ανοησίες που αράδιασαν στο φιλοθέαμον κοινό;

Συνωμοσιολογία

Μπορεί η διατεταγμένη δημοσιογρα­φία να κάνει σαν να μην ξέρει τίποτε για τον φόνο, αλλά το πρόβλημα με τη νέα τροπή της κρίσης δεν βρίσκε­ται σε κάποιες δήθεν επιθέσεις κερ­δοσκόπων, που απειλούν την άσπιλη και αμόλυντη «Ευρώπη». Αυτά είναι οικονομική συνωμοσιολογία επιπέδου «Βίπερ». Το αγαπημένο είδος αναγνώ­σματος του υπουργού οικονομικών κ. Βενιζέλου:

«Ασύμμετρος πόλεμος διεξάγεται, όπως με την τρομοκρατία. Από τη μια μεριά έχουμε κράτη, διεθνείς οργα­νισμούς και από την άλλη μεριά έχου­με μη ελεγχόμενες οντότητες που δεν απολογούνται πουθενά. Γιατί πρέπει να χαιρόμαστε; Μακάρι να υπήρχαν μηχα­νισμοί παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης. Μακάρι να υπήρχε Συμβού­λιο Ασφαλείας χρηματοπιστωτικών και οικονομικών θεμάτων. Μακάρι να εί­χαν εφαρμοστεί αυτά που είπε το G-20 το 2008. Όμως, δυστυχώς δεν έχουν γίνει». Τάδε έφη στη Βουλή στις 4/7. Η αλήθεια είναι ότι η τροπή της κρίσης πυροδοτήθηκε όχι από κερδοσκοπι­κές τοποθετήσεις, αλλά από μαζικές ρευστοποιήσεις τίτλων στις αγορές των ομολόγων, των μετοχών και των εμπορευμάτων. Τι πυροδότησε αυ­τό το μαζικό ξεπούλημα τίτλων; Κυρί­ως η πρόβλεψη ότι η κρίση χρέους θα επιδεινωθεί δραματικά τόσο στην ευ­ρωζώνη όσο και στις ΗΠΑ. Όμως αυτό που λειτούργησε ως θρυαλλίδα για τα αγελαία ένστικτα των αγορών ήταν οι αποφάσεις της 21ης Ιουλίου της Συνό­δου Κορυφής. Από την πρώτη στιγμή επισημάναμε ότι οι αποφάσεις αυτές, εκτός όλων των άλλων, εμπεριείχαν τη δυνατότητα μιας τέτοιας αλυσιδωτής αντίδρασης, η οποία θα μπορούσε να δημιουργήσει συνθήκες πανικού στις αγορές. Κι αυτό έγινε.

Μαζικό «ξεφόρτωμα»

Αφού κατακάθισε ο κουρνιαχτός της προπαγάνδας και οι επενδυτές των αγορών συνειδητοποίησαν ότι πρόκειται για μια έντεχνη προσπάθεια των μεγάλων τραπεζών να ξεφορτωθούν το ελληνικό χρέος εν όψει της «επιλεκτικής πτώχευσης» της Ελλάδας, άρχι­σαν μαζικά να ξεφορτώνονται ομόλογα της ευρωζώνης. Ακολούθησε η εκποίη­ση τραπεζικών μετοχών και το ντόμινο βρέθηκε σε εξέλιξη. Από τις 26 Ιουλίου που άρχισε η μαζική ρευστοποίηση έως τις 5 Αυγούστου εί­χαν ήδη χαθεί πάνω από 4,3 τρισ. δολ της κεφαλαιοποίησης των μεγάλων χρηματιστηρίων της Αμερικής, της Ευρώπης και της Ασίας. Ενώ πάνω από 5 τρισ. δολ. σε τρέχουσα αξία ομολόγων, κυρίως κρατικών, είχαν πουληθεί στη δευτερογενή αγορά. Ο πανικός αυτός των αγορών έφερε και την υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας των ΗΠΑ από τη Standard & Poor’s, σε μια προσπάθεια των οίκων αξιολόγησης να μην επαναλάβουν το φιάσκο του προηγούμενου κραχ, που τους έπιασε στον ύπνο. Η υποβάθμι­ση αυτή με τη σειρά της επιδείνωσε τις προσδοκίες των αγορών χρέους και ο πανικός εντάθηκε. Οι συνθήκες αυτές είναι ιδανικές για όσους θέλουν να κερ­δοσκοπήσουν, ειδικά με ανοιχτές πω­λήσεις (short selling ) ομολόγων και κυ­ρίως μετοχών, αλλά το πρόβλημα δεν βρίσκεται σ’ αυτούς. Βρίσκεται στο γε­γονός ότι οι κυβερνήσεις και οι θεσμοί της «παγκόσμιας διακυβέρνησης», στους οποίους ορκίζεται ο κ. Βενιζέ­λος, ενίσχυσαν με κάθε τρόπο και μέσο την πλασματική διόγκωση των αγορών, ιδίως των τραπεζών. Οι ΗΠΑ τροφοδότησαν τα δυο προηγού­μενα χρόνια με πάνω από 16 τρισ. δολ. ρευστό χρήμα τις τράπεζες και τις αγο­ρές κεφαλαίου. Όχι μόνο τις δικές τους, αλλά και τις ευρωπαϊκές. Οι τράπεζες βρήκαν την ευκαιρία και αξιοποίησαν αυτό το τζάμπα χρήμα διογκώνοντας ακόμη περισσότερο την κερδοσκοπία με ομόλογα και μετοχές. Το αποτέλε­σμα ήταν σήμερα οι τράπεζες και οι αγορές πλασματικού – εικονικού κεφα­λαίου να είναι πιο διογκωμένες απ’ ό,τι ήταν πριν από το μεγάλο κραχ του φθι­νοπώρου του 2008. Τα παγκόσμια χρηματοπιστωτικά δια­θέσιμα έφτασαν στα τέλη του 2010 τα 212 τρισ. δολάρια, 11 τρισ. δολ. περισ­σότερα από το 2009. Το 2007 το ύψος αυτών των διαθεσίμων ήταν 202 τρισ. δολάρια και λόγω του κραχ έπεσαν στα τέλη του 2008 στα 175 τρισ. δο­λάρια. Η εκτίναξη αυτή μέσα στα επό­μενα δυο χρόνια οφείλεται κατά κύριο λόγο σε δυο παράγοντες: Αφενός στην αύξηση της κεφαλαιοποίησης των χρηματιστηρίων διεθνώς, που από 34 τρισ. δολάρια στα τέλη του 2008 πήγε στα 54 τρισ. δολάρια στα τέλη του 2010. Κι αφετέρου στον όγκο των κρατικών ομολόγων, που από 32 τρισ. δολάρια το 2008 ανέβηκαν στα 42 τρισ. δολά­ρια το 2010.

Επιρρεπής σε κραχ!

Ωστόσο, η παγκόσμια οικονομία δεν μπόρεσε να ανακάμψει ούτε με όρους επενδύσεων ούτε με όρους κατανάλω­σης. Ακόμη και οι πωλήσεις των πολυεθνικών σε παγκόσμιο επίπεδο το 2010 εξακολουθούν να υστερούν έναντι του 2008. Το 2008 ήταν 33,3 τρισ. δολάρια και το 2010 έκλεισαν στα 32,9 τρισ. δολάρια.

Οι επενδύσεις των πολυεθνικών βρί­σκονται ακόμη σε αναστολή και η ανεργία συνεχίζει να καλπάζει. Αυτό σημαίνει ότι η εκτίναξη των χρηματα­γορών έγινε όχι τόσο στη βάση της επέ­κτασης της πραγματικής οικονομίας, αλλά της μεγαλύτερης κερδοσκοπίας με μετοχές και κρατικά ομόλογα. Κι αυ­τό το εξασφάλισαν οι πολιτικές κρατι­κής επιδότησης των τραπεζών και των αγορών παγκοσμίως, με τους λαούς να πληρώνουν βαρύ τίμημα και τα κρατικά χρέη να βρυχώνται επικίνδυνα ακόμη και στις ΗΠΑ.

Μόνο που, εκτός από μια ακόμη πιο πλασματική – δηλαδή εικονική – ανάκαμψη, αυτό που πέτυχαν αυτές οι πο­λιτικές ήταν να δημιουργήσουν μια πο­λύ περισσότερο ασταθή και επιρρεπή σε κραχ παγκόσμια οικονομία. Κι αυτό ζούμε αυτές τις ημέρες. Πώς προσπα­θεί να απαντήσει η «παγκόσμια διακυ­βέρνηση»; Με τον ίδιο γνωστό τρόπο. Η ΕΚΤ βγήκε να ξαναγοράσει κρατικά ομόλογα από τη δευτερογενή αγορά, κυρίως της Ισπανίας και της Ιταλίας, ενώ η Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπε­ζα των ΗΠΑ (Fed) ετοιμάζεται για έναν νέο γύρο κοπής χρήματος. Τι προσπαθούν να κάνουν; Να ανακόψουν τη φυγή των κεφαλαίων από τις αγορές σε αναζήτηση καταφυγίου σε χρυσό και σε νομίσματα σαν της Ελβε­τίας. Προσπαθούν, δηλαδή, να δημιουργήσουν προσδοκίες μεγαλύτερου κέρδους στους επενδυτές, ώστε να σταματήσουν τη μαζική ρευστοποίηση τίτλων.

Άντε και τα καταφέρνουν με κάποιον τρόπο. Δηλαδή με τον γνωστό τρόπο: η Fed θα κόψει περισσότερο χρήμα, οι τράπεζες και οι πολυεθνικές θα απολύσουν ακόμη περισσότερο κόσμο και θα αυξήσουν τις κεφαλαιοποιήσεις τους, τα κράτη θα εκτινάξουν τα χρέη τους και οι λαοί θα πρέπει να χάσουν ακό­μη περισσότερα. Περισσότερες χώρες θα πρέπει να ισοπεδωθούν, προκειμέ­νου να μην καταρρεύσει το τραπεζικό σύστημα.

Πέστε λοιπόν ότι τα καταφέρνουν και ηρεμούν τις αγορές. Τι θα έχουν καταφέρει; Θα έχουν ηρεμήσει προσωρινά τις αγορές σε ύψος χρηματοπιστωτικών διαθεσίμων πολύ μεγαλύτερο απ’ ό,τι προηγουμένως. Κι επομένως θα έχουν κάνει τις αγορές και φυσικά την παγκό­σμια οικονομία πολύ πιο ευάλωτη και πιο επιρρεπή σε κραχ. Έως πού θα πάει αυτό; Μέχρι να καταρρεύσουν όλοι;

Σε δεύτερη μοίρα η Ελλάδα

Το καινούργιο στοιχείο της τωρινής τροπής της κρίσης βρίσκεται στο γεγονός ότι η κρίση δεν επι­κεντρώνεται πλέον μόνο στην ευρωζώνη. Ούτε μόνο στις ΗΠΑ. Έχει ήδη μεταθέσει το επίκεντρο στις οικονομίες των G-7, μια και οι δυο οικονομίες που φαίνεται πλέον να κλυδωνίζονται επικίνδυνα κάτω από το βάρος των χρεών, ιδιωτικών και κρατικών, είναι η Ισπανία και η Ιταλία. Μπορούν να σωθούν; Όσο συνεχίζεται η ίδια τακτική, είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι η κατάσταση θα επιδεινωθεί με απρόβλεπτες συνέπειες. Τι είναι το άμεσα προβλέψιμο; Μπροστά στην ανάγκη «διάσωσης» της Ιταλίας και της Ισπανίας, αλλά και της Γαλλίας πολύ σύντομα, η «διάσωση» της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας μπήκε σε δεύτερη μοίρα. Ειδικά το σχέδιο εθε­λοντικής ανταλλαγής χρέους που συμφωνήθηκε για την Ελλάδα ανάμεσα στο τραπεζικό λόμπι και τους ευρωκράτες φαντάζει ακόμη πιο έωλο. Κάθε εγχείρημα εθελοντικής ανταλλαγής χρέους, όπως έχουμε εξηγήσει, εμπεριέχει μια πολύ σοβαρή πιθανότητα άμεσης πτώχευσης. Γι’ αυτό οι οίκοι αξιολόγησης βαθμολογούν τις χώρες που το επιχειρούν με «επιλεκτική πτώχευση». Αυτή η πιθανότητα μεγιστοποιείται, όπως μπορεί να καταλάβει ο καθένας, σε συνθήκες ανατα­ραχής των αγορών. Ιδίως όταν πρόκειται για μια οικονομία τόσο εξασθενημένη, καχεκτική και σε τόσο βαθιά ύφεση όπως η ελληνική, αλλά και με τέτοιο βάρος δημόσιου χρέους.

Το παράδειγμα της Αργεντινής

Να θυμίσουμε για μια ακόμη φορά ότι στη διάρ­κεια ενός εντελώς παρόμοιου σχεδίου εθελο­ντικής ανταλλαγής χρέους κατέρρευσε ολοκλη­ρωτικά και η Αργεντινή το 2001. Η πρώτη φάση του σχεδίου εθελοντικής ανταλλαγής εκτελέστηκε τον Ιούλιο του 2001. Οι αγορές, η κυβέρνηση της Αργεντινής, το ΔΝΤ και οι ΗΠΑ, που πατρονάρισαν εξαρχής το όλο σχέδιο και «έπεισαν» τις τράπεζες να συμ­μετάσχουν εθελοντικά, ζητωκραύγαζαν για την επιτυχία. Το χρέος υποτίθεται ότι άρχισε να μειώνεται. Η αλήθεια ήταν ότι το συνολικό κόστος αυξήθηκε κατά 28% έως το τέλος του χρόνου, λόγω των πλουσιοπάροχων «χρημα­τοοικονομικών εγγυήσεων» που συμφωνήθη­καν με τις τράπεζες προκειμένου να συμμετάσχουν στην εθελοντική ανταλλαγή. Φυσικά ο μόνος που δεν γνώριζε για το αντίτιμο ήταν ο λαός της Αργεντινής, που άκουγε έκπλη­κτος επισήμους και μη να τον διαβεβαιώνουν ότι η κρίση χρέους έχει πλέον περάσει και το δημόσιο χρέος γίνεται πλέον βιώσιμο. Ύστερα από αυτή την τεράστια επιτυχία ακολούθησε ένα αδίστακτο σχέδιο δημοσιονομικής λιτότητας με στόχο «μηδενικό έλλειμμα».0 Το αποτέ­λεσμα ήταν η δυστυχία και η ανέχεια να καλπά­σουν, αλλά και η ύφεση να αγκαλιάσει μια από τις πιο παραγωγικές οικονομίες της Λατινικής Αμερικής.

Με ψηλά τις σημαίες από την επιτυχία της πρώ­της εθελοντικής ανταλλαγής και πλήρως συμ­μορφωμένη με τις απαιτήσεις των αγορών, η υποτακτική κυβέρνηση της Αργεντινής προχω­ρά σε δεύτερο εγχείρημα τον Οκτώβριο – Νο­έμβριο του 2001. Λόγω όμως του συνδυασμού της τρομακτικής ύφεσης εντός Αργεντινής, της σαθρής δημοσιονομικής της κατάστασης, αλλά και της διεθνούς κρίσης των χρηματαγορών που είχε ξεσπάσει με επίκεντρο τα χρηματιστήρια της Νέας Υόρκης, οι οίκοι αξιολόγησης βαθμολογούν την Αργεντινή με «επιλεκτική πτώχευ­ση» και μέσα σ’ έναν μήνα η χώρα συνολικά έχει καταρρεύσει με τα γνωστά επακόλουθα.

Επιμύθιο

Ένα πολύ χρήσιμο επιμύθιο της όλης ιστορίας είναι ότι από το 2003 έως το 2005 οι πολιτικοί και οικονομικοί αρχιτέκτονες αυτής της εθελοντικής ανταλλαγής χρέους δικάστηκαν γιατί εξαπάτησαν τον λαό της Αργεντινής. Τους είχαν διαβεβαιώσει, όπως και οι δικοί μας σήμερα, ότι πρόκειται για ελάφρυνση, ενώ στην πραγματι­κότητα η δικαστική έρευνα απέδειξε ότι είχαν αναλάβει δεσμεύσεις που επιδείνωναν ραγδαία την όλη κατάσταση του δημόσιου χρέους. Οι υπουργοί, πρόεδροι, τραπεζίτες, αξιωματούχοι και λοιποί συμμετέχοντες στην εν λόγω συμ­φωνία δικάστηκαν και καταδικάστηκαν. Μπορεί οι δικοί μας πολιτικοί να είναι αρκετά θρασείς με το να νομίζουν ότι εδώ είναι Ελλάδα και επομέ­νως οι δωσίλογοι, οι ψεύτες και οι κλέφτες της εξουσίας δεν έχουν να φοβηθούν τίποτε. Όμως ποτέ δεν ξέρεις.. Έχει ο καιρός γυρίσματα. Και η ώρα της κρίσης όλο και πλησιάζει…

ΠΗΓΗ: Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2011, http://dimitriskazakis.blogspot.com/2011/08/blog-post_15.html

Απόπειρα απάντησης στο αίνιγμα της ανάγνωσης

Της Αμαλίας  Κ. Ηλιάδη*

Πριν αρκετά χρόνια πήρα εντελώς αναπάντεχα για τους κοντινούς μου τη μεγάλη απόφαση να τα “αλλάξω” όλα, γύρω μου και μέσα μου. Έτσι απότομα, σχεδόν μέσα σε μια νύχτα, τους ξάφνιασα, δηλώνοντας έμπρακτα πως από δω και πέρα πλέον θα ακολουθήσω τους εσωτερικούς μου ρυθμούς και τη φωνή της σιωπής μου. Όμως συνήθως όλες οι μεγάλες αποφάσεις έτσι παίρνονται, δουλεύει από καιρό η σκέψη στα εντός σου τριβελίζοντας νου και καρδιά, μέχρι που ξαφνικά τελεσιδικεί.

Βίαια και απότομα μοιάζει στους ανύποπτους που δεν αντιλαμβάνονται τι συντελείται μέσα στην ψυχή σου, από ποιους σκοτεινούς λαβυρίνθους προσπαθείς να βγεις σε ξέφωτο. Μια πτώση από τα σύννεφα, μια απογοήτευση, μια απώλεια, ελπίδα ίσως για ένα νέο ξεκίνημα, πολλοί και διάφοροι οι λόγοι αυτής της απόφασης νοερής «φυγής».

Αβέβαιη στην αρχή, δεν ήξερα αν πήρα τη σωστή απόφαση. Ήξερα μόνο γιατί «φεύγω», όχι που ακριβώς πάω. Είχα λόγους να απομακρυνθώ από όσα με πλήγωναν, αλλά ψυχανεμιζόμουν πως δεν θα ήταν και παράδεισος η νέα μου ζωή. Ατέλειωτες ώρες βούλιαζα στους μαιάνδρους του μυαλού μου… Κάποια φορά συναντηθήκαμε, εγώ και η φωνή της σιωπής μου. Κουβαλούσαμε την αμηχανία αυτών που έχουν πολλά να πουν και δεν βρίσκουν λόγια να τα εκφράσουν. Πιο πολλές ήταν οι σιωπές και αυτά που δεν κατάφεραν να ειπωθούν αλλά κάπου βρέθηκε το νήμα, η χρυσή κλωστή της αφήγησης που συνδέει τη φαντασία με την πραγματικότητα. Ιστορίες, συγγραφείς, αναγνώστες…

Αρκεί ένα βιβλίο, λοιπόν, και γαντζώνεσαι; Αποφεύγεις την πραγματικότητα και πλάθεις μια άλλη; Είναι η δίψα για το άγνωστο που κρύβεται μπροστά σου και σε προκαλεί; Ανήκεις σε αυτούς που αναζητούν την επιβεβαίωση των πιστεύω τους σε ένα βιβλίο; Είναι όλα αυτά που γυρνάνε σα σβούρα, αξεδιάλυτα μέσα σου και αδυνατείς να εκφράσεις; Είναι απρόσιτες καταστάσεις που θα ήθελες να ζήσεις; Ένας τρόπος να κρυφτείς από τον ίδιο σου τον εαυτό; Είναι μια δίψα να μάθεις; Μήπως απλά γεμίζεις τον άδειο σου χρόνο, «σκοτώνεις» την ώρα σου; Είναι κάτι που σε εξυψώνει και σε πλουτίζει εσωτερικά; Το κάνεις για να ξεχαστείς, να λησμονήσεις τα «άγρια» της ζωής σου; Γιατί αγνοείς επιδεικτικά το ολόγιομο φεγγάρι, τον ήλιο που βασιλεύει στον ορίζοντα, χαρίζοντάς σου αξέχαστα δειλινά, ή το αφάνταστα αχνογάλαζο ξημέρωμα; Γιατί  αποκλείεις τόσες φορές τη ζωή που κυλάει γύρω σου με όλους τους σπαρταριστούς χυμούς της, για να απομονωθείς με ένα βιβλίο;

Πόσες απαντήσεις υπάρχουν σε αυτές τις ερωτήσεις; Δεκάδες, ίσως πολύ περισσότερες και  ίσως διαφορετικές μεταξύ τους. Νομίζω ότι πρέπει όλοι οι συστηματικοί αναγνώστες να αναρωτηθούμε το πώς και το γιατί βάλαμε στη ζωή μας τη συνήθεια του διαβάσματος για να αποκωδικοποιήσουμε αποτελεσματικότερα το αίνιγμα της  ψυχής μας, για να φωτίσουμε περισσότερο τα άδυτα της εσωτερικής μας ζωής και να προσεγγίσουμε, πολύπλευρα και βαθύτερα, το γνώθι σαυτόν. Απόλαυση, μανία, βάλσαμο, ταξίδι, όπως θέλετε το ονοματίζετε. Τι ήταν αυτό που μας οδήγησε, ή, τι είναι αυτό που προκαλεί τη διέγερση των αισθήσεων, των συναισθημάτων, του νου μέσα από το γραπτό λόγο.

Ίσως θα μπορούσε ο διάλογος με τον εαυτό μας και με τους άλλους να μας βοηθήσει να καταλήξουμε σε κάποιες απαντήσεις. Έχει σίγουρα τρομερό ενδιαφέρον να εντοπίσουμε πως βιώνει κάθε διαφορετικός χαρακτήρας μια ενέργεια σαν το διάβασμα, μια πράξη απομόνωσης μέσω της οποίας έρχεσαι σε επαφή με τις ιδέες, τις θεωρίες ή τα παραμύθια, με τις επιστήμες, τη γνώση, την κουλτούρα λαών, πολιτισμών, ανθρώπων-ατόμων και, λύνοντας το αίνιγμα της ανάγνωσης,  αποκτάμε όλο και περισσότερες δυνατότητες, και ταυτόχρονα πιθανότητες, να λύσουμε  το αίνιγμα του ψυχισμού μας.

* Η Αμαλία  Κ. Ηλιάδη είναι φιλόλογος-ιστορικός (Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Βυζαντινής Ιστορίας απ’ το Α.Π.Θ.), Υπεύθυνη Σχολικής Βιβλιοθήκης 2ου Ε.Π.Α.Λ.  Τρικάλων, ailiadi@sch.gr, http://users.sch.gr/ailiadi, http://blogs.sch.gr/ailiadi, http://www.matia.gr, http://www.emy67.wordpress.com

Ας τολμήσουμε τα αυτονόητα έστω και την τελευταία στιγμή

Του Γιώργου Παύλου

Τον τελευταίο χρόνο ανατρέπονται όλες οι βεβαιότητες που είχε ο κάθε Έλληνας πολίτης για το μέλλον αυτού του τόπου. Προφανώς την ευθύνη για αυτό την έχει ολόκληρη η ελληνική κοινωνία, μα πρώτα απ΄ όλα αυτοί που θέλησαν να αναλάβουν την ευθύνη ως κυβερνήτες του ελληνικού κράτους.

Διότι, α) δεν κατόρθωσαν όλες οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις να αξιοποιήσουν γόνιμα και δημιουργικά ούτε την εμπιστοσύνη που τους επιδείκνυε με την ψήφο του ο ελληνικός λαός κάθε φορά,

β) δεν είχαν τη σοφία να δημιουργήσουν ένα κοινό και αδιαπραγμάτευτο από κάθε επιμέρους κομματική επιλογή, εθνικό όραμα,

γ) δεν αξιοποίησαν δημιουργικά όλα τα χρήματα που εισέρευσαν όλα αυτά τα χρόνια στην Ελλάδα είτε ως δάνεια είτε ως Ευρωπαϊκά προγράμματα,

δ) δεν είχαν το θάρρος, την τόλμη και την αποφασιστικότητα να υπερβαίνουν κάθε φορά τα όποια και περιορισμένα κομματικά συμφέροντα, ασκώντας αποφασιστικό έλεγχο σε φορείς και πρόσωπα που διαχειρίστηκαν είτε άσοφα, είτε ιδιοτελώς το δημόσιο πλούτο χωρίς να προάγουν το κοινό συμφέρον.

Έτσι μια Ελλάδα που, ενώ θα μπορούσε να είναι σήμερα η πλουσιότερη, ή μια από τις πλουσιότερες χώρες της Ευρώπης, αντ΄ αυτού, έφτασε στην πτώχευση και στο ναυάγιο χωρίς τρικυμία, διασυρόμενη έτσι σε παγκόσμιο επίπεδο ολόκληρος ο ελληνικός λαός. Έτσι φτάσαμε με δική μας ευθύνη είτε ως λαός, είτε κυρίως και πρώτιστα ως κόμματα και κυβερνήσεις να διασύρεται μια χώρα όπως η Ελλάδα, η οποία πάντα θυσιάστηκε χάριν της δημοκρατίας και ελευθερίας των λαών, και αποτέλεσε παγκόσμιο σύμβολο στην νεότερη ιστορία της, μιμούμενη πάντοτε το διαχρονικό εαυτό της. Και σαφώς ο ελληνικός λαός δεν μπορεί να ταυτίζεται απλοποιητικά με τους άμεσα κομματικούς οπαδούς και τους άμεσα κομματικά ωφελούμενους από μια άσοφη διακυβέρνηση της χώρας, πέρα από τις όποιες καλές στιγμές πρέπει να αναγνωρίσουμε σε κάθε κυβέρνηση και σε κάθε πολιτικό ηγέτη. Οι οποίες όμως καλές στιγμές δεν μπόρεσαν να αναιρέσουν μια διαρκώς μεγεθυνόμενη πολιτική ασθένεια, για την οποία ευθύνονται κυρίως οι πολιτικές και πνευματικές κεφαλές της ελληνικής κοινωνίας στις τελευταίες δεκαετίες. Υστέρα από αυτά, θεωρούμε ότι είναι αυτονόητες πλέον κάποιες αλήθειες οι οποίες θα πρέπει να μας κινητοποιήσουν όλους προκειμένου η επόμενη μέρα να μην είναι χειρότερη της χθεσινής. Έτσι θεωρούμε ότι:

Είναι αυτονόητο ότι πρέπει να γνωστοποιηθεί και να κοινοποιηθεί στον ελληνικό λαό πλήρως, κάθε δέσμευση του ελληνικού κράτους απέναντι στους δανειστές του.

Είναι αυτονόητο ότι η Ελλάδα πρέπει να μείνει οικονομικά και πολιτικά κυρίαρχη και Δημοκρατική χώρα και όχι να εκποιηθεί ο δημόσιος και ιδιωτικός ελληνικός πλούτος και περιουσία όσο και όσο.

Είναι αυτονόητο ότι μέχρι σήμερα το υπάρχον μνημόνιο απέτυχε όπως θα αποτύχει και το επόμενο αφού ο στόχος του δεν ήταν ούτε είναι η διάσωση της ελληνικής οικονομίας αλλά μόνο η διασφάλιση των δανειστών ασχέτως αν αύριο υφίσταται η Ελλάδα ως κυρίαρχη, οικονομικά και γεωπολιτικά χώρα.

Είναι αυτονόητο ότι στο επόμενο Μνημόνιο πρέπει αφενός να εξασφαλιστούν οι δανειστές, αφετέρου δε να μειωθούν τα επιτόκια δανεισμού και να τεθούν οι βάσεις για την ανόρθωση της ελληνικής οικονομίας.

Είναι αυτονόητο ότι ο διχασμός και η ιδιοτέλεια των πολιτικών κομμάτων ήταν πάντα αιτία εθνικής καταστροφής από την αρχαία Ελλάδα μέχρι την άλωση της Πόλης, την Μικρασιατική καταστροφή, τον πρόσφατο εμφύλιο και ας ευχηθούμε να μην συμβούν αντίστοιχα καταστροφικά γεγονότα στις αρχές του 21ου αιώνα. Για αυτό είναι αυτονόητο ότι τα σημερινά πολιτικά κόμματα και οι αρχηγοί των θα πρέπει να σταθούν πάνω από κάθε μικροσυμφέρον και να συμφωνήσουν κυρίως για το εθνικά και όχι απλώς κομματικά ωφέλιμο. Ο Ελληνικός λαός γνωρίζει σαφώς ότι τα τελευταία χρόνια υπήρξε από πλευράς πρωθυπουργών και υπουργών ασυνέπεια λόγων και πράξεων άσχετα πιο ήταν το κυβερνών κόμμα.

Είναι αυτονόητο ότι οι μισθοί δε θα πρέπει να είναι μισθοί πείνας και ότι κάθε Έλληνας πολίτης πρέπει να έχει πρόσβαση στην απασχόληση, στην μόρφωση, στην διατροφή, στην στέγαση, στην υγεία, είναι αυτονόητο ότι η ελληνική επιχειρηματικότητα και οι μικρομεσσαίοι επιχειρηματίες δεν πρέπει να πολτοποιηθούν και να αφανιστούν. Για αυτό είναι αυτονόητο ότι η υψηλή φορολογία θα καταστρέψει τελείως την ελληνική οικονομία.

Είναι αυτονόητο ότι όλα τα ελληνικά κόμματα θα πρέπει επειγόντως να προχωρήσουν στην εφαρμογή του πόθεν έσχες σε κάθε Έλληνα πολίτη και να απαιτήσουν επιστροφή των παράνομα κερδισμένων χρημάτων.

Είναι αυτονόητο ότι θα πρέπει να υπάρξει μνημόνιο ελληνικών συμφερόντων και όχι απλώς μνημόνιο εκποιήσεως κάθε ελληνικής δημόσιας ή ιδιωτικής περιουσίας.

Είναι αυτονόητο ότι η άμεση σύσταση διακομματικής και υπερκομματικής στρατηγικής ομάδας επιφανών επιστημόνων, επιχειρηματιών και άλλων για τη δημιουργία μιας καθολικά αποδεκτής εθνικής στρατηγικής για την άμεση διάσωση της ελληνικής οικονομίας, της ελληνικής κυριαρχίας και της ελληνικής δημοκρατίας.

Είναι αυτονόητο ότι όλοι οι Έλληνες θα πρέπει να συμβάλλουν αναλογικά και να θυσιάσουν αναλογικά από τον ιδιωτικό των πλούτο και τα έσοδα των αφού όμως πεισθούν ότι η θυσία τους θα αξιοποιηθεί για την διάσωση της ελληνικής οικονομίας και δημοκρατίας και όχι απλώς για να διπλασιαστεί το δημόσιο χρέος χωρίς ουσιαστική προοπτική. Για αυτό είναι αυτονόητο ένα εθνικό παρατηρητήριο που θα εξασφαλίσει την αξιοπιστία κάθε επόμενης υλικής θυσίας του ελληνικού λαού.

Είναι αυτονόητο ότι η ομογένεια πρέπει να κληθεί να στηρίξει την Μητροπολιτική Ελλάδα αφού όμως αυτή εμπλακεί μέσω δικών της προσωπικοτήτων, που διαθέτουν κοινά αναγνωρισμένο ήθος και τεχνογνωσία σε κάθε ελληνικό στρατηγικό σχεδιασμό με κέντρο την δημιουργία ενός εθνικού ταμείου και ενός εθνικού παρατηρητηρίου.

Είναι αυτονόητο ότι οι κομματικοί μηχανισμοί σχεδιασμού εθνικής πολιτικής όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων απέτυχαν. Αυτό σημαίνει ότι τα κόμματα θα πρέπει πρώτα να επανιδρύσουν τον εαυτό των και μετά να διακηρύξουν την επανίδρυση του ελληνικού κράτους, έτσι ώστε να μην υπάρχει τραγική απόσταση λόγου και πράξης.

Είναι αυτονόητο ότι η δημόσια διοίκηση θα πρέπει να είναι αξιοκρατική, επιστημονικά αυτοελεγχόμενη και αυτοοργανούμενη, και όχι μηχανικά και κομματικά υποταγμένη και μετέωρη στην διαρκή κομματική της αχρήστευση όπως συμβαίνει τουλάχιστον τα τελευταία 20 ή 30 χρόνια.

Είναι αυτονόητο ότι ούτε το σημερινό κυβερνών κόμμα ούτε το προηγούμενο έπραξαν τα αυτονόητα για να υπάρξει εγκαίρως ένας διακομματικός εθνικός σχεδιασμός πριν φτάσουμε εδώ που φτάσαμε. Για αυτό είναι συνυπεύθυνα και ουδεμία προσφυγή σε πρόωρες εκλογές τα απαλλάσσει των εθνικών των ευθυνών.

Τέλος είναι αυτονόητο και πριν είναι τελείως αργά, ότι τουλάχιστον τα δυο κόμματα εξουσίας αφού αφουγκραστούν ειλικρινά κάθε σφυγμό της ελληνικής πραγματικότητας να συμφωνήσουν για μια κοινή στάση για όλα τα μεγάλα εθνικά ζητήματα στα επόμενα πέντε ή δέκα χρόνια. Αυτό σημαίνει να σχεδιαστούν με κοινή ευθύνη και με έγκριση του ελληνικού λαού κάθε μελλοντικής στάσης απέναντι στους ξένους συνομιλητών των. Και ας γνωρίζουν ότι κάθε τρικλοποδιά του ενός προς τον άλλο θα είναι τρικλοποδιά στον ίδιο των εαυτόν των και κυρίως προς την ελληνική δημοκρατία και την ελληνική ανεξαρτησία, οικονομική και γεωπολιτική.

Διότι είναι αυτονόητο ότι ούτε η Θράκη, ούτε το Αιγαίο, ούτε ο φυσικός εθνικός πλούτος ούτε η εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία ούτε η γεωγραφία, ούτε οτιδήποτε άλλο συνιστά την Δημόσια και ιδιωτική Ελλάδα είναι διαπραγματεύσιμα με οποιονδήποτε τρόπο. Ας κληθούμε να δώσουμε ως Έλληνες όλα μας τα χρήματα και όλη μας την περιουσία για να σωθεί η Ελλάδα και η ελληνική Δημοκρατία αλλά όχι για να εμπαίζεται και να διακυβεύεται το μέλλον μιας χώρας και ενός λαού που πάντα θυσιάστηκαν χάριν της παγκόσμιας δημοκρατίας, ειρήνης και ανθρωπιάς.

Είναι αυτονόητο ότι την ευθύνη για την άτυπη πτώχευση της Ελλάδος την φέρουν όλες οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις, οι Πρωθυπουργοί και οι υπουργοί των, αναλογικά της χρονικής των διάρκειας.

Είναι αυτονόητο ότι πριν την υλική πτώχευση της Ελλάδος προηγήθη η πνευματική πτώχευση των Ελλήνων. Την ευθύνη γι’ αυτό έχουν όλοι οι υπουργοί παιδείας από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, αναλογικά των μέτρων που έλαβαν.

Είναι αυτονόητο ότι ήταν καταστροφικός κάθε εθνικιστικός, αριστερός ή σοσιαλιστικός λαϊκισμός με παράλληλη και διαρκώς αυξανόμενη εξάρτηση από την Διεθνή Αγορά και συγχρόνως κατακρίμησης της αυτόχθονης ελληνικής οικονομίας.

Είναι αυτονόητη η άμεση και ουσιαστική συμβολή στην πτώχευση της Ελλάδος, ενός άσοφου και ανεύθυνου συνδικαλισμού με ένδυμα σοσιαλισμού και καρδιά καπιταλισμού. Είναι αυτονόητο ότι η διαρκής κομματική αντιπαράθεση δύο ή τριών κομματικών οικογενειοκρατιών, οδήγησε στην κοινωνική, πολιτική, οικονομική και πνευματική κατάρρευση και καταρράκωση της μεταπολεμικής Ελλάδος.

Είναι αυτονόητο ότι η πνευματική, η καλλιτεχνική, η επιστημονική και η επιχειρηματική ηγεσία της Ελλάδος, μία μία ή και όλες μαζί συνέβαλλαν ουσιωδώς με την έλλειψη κοινού εθνικού οράματος στην πτώχευση της Ελλάδος και την διαρκή απώλεια εθνικής κυριαρχίας.

Είναι αυτονόητο ότι η ελληνική κοινωνία και ο κάθε ένας Έλληνας από εμάς, στα δικά του μέτρα και στο δικό του επίπεδο, συμβάλλαμε τα μέγιστα για την πτώχευση της Ελλάδος ζώντας ατομοκεντρικά, καταναλωτικά, ωχαδερφικά και ερήμην του κοινού καλού.

Τέλος είναι αυτονόητο ότι θα πρέπει όλοι μας, ως απλοί πολίτες, ως πολιτικοί άνδρες, ως πνευματική ηγεσία, ως επιχειρηματίες, ως δημοσιογράφοι, ως δάσκαλοι, ως μαθητές, ως φοιτητές, ως γονείς και ότι άλλο, να αποκτήσουμε αληθινή σοφία προκειμένου να διασώσουμε την πόλη, την δημοκρατία, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την ανθρωπιά.

ΠΗΓΗ: Ξάνθη, Ιούνιος 2011, http://www.gpavlos.gr/article.php?p=14&id=36

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΡΝΗΣΗ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Όσοι διαβήκαμε την έρημο της μεταπολίτευσης και καταφέραμε να φτάσουμε ως εδώ, μη θαρρείτε πως το μόνο μας κουσούρι είναι τα ξερά μας χείλη από την ανυδρία σχεδόν τεσσάρων δεκαετών! Αφήσαμε νεκρούς πίσω μας. Δεν ξέρω, αν ήταν αλλιώς τα πράγματα, αν αυτά τα πρόσωπα, θα μας συντρόφευαν ως τα σήμερα. Kανείς δεν ξέρει.

Όταν πεθαίνεις στην έρημο με ιατροδικαστική γνωμάτευση θανάτου ένα βαρύ εγκεφαλικό, βάζω με το νου μου, πως η δίψα – έτσι κι αλλιώς – ήτανε το βαθύτερο αίτιο. Βαθιά, απλή, ανθρώπινη, ανεκπλήρωτη δίψα.

Στις γνωματεύσεις της καρδιάς μου, αναλογίζομαι τώρα, τη λίστα των δικών μου νεκρών της μεταπολιτευτικής ερήμου. Μνημονεύω ξάδερφο 12 χρονώ, που η «έρημος» δεν είχε να του παράσχει μια αξιόπιστη εγχείρηση καρδιάς. Παιδί 12 χρονώ.

Μνημονεύω φίλο αδερφικό, 16 χρονώ, που η εκπαιδευτική «έρημος» δεν βάσταγε να δεχτεί τα εφηβικά τερτίπια του και τον ξαπόστειλε στον κόσμο των ουσιών. Μια σύριγγα αντί για ένα ποτήρι νερό, ως ποινή της απειθαρχίας των ονείρων ενός εφήβου.

Μνημονεύω θεία και μάνα τριών παιδιών, οδηγό στο πέταλο του Μαλιακού. Χριστούγεννα στον αντίποδα της γιορτής. Το αρμόδιο Υπουργείο Συγκοινωνιών της «ερήμου», δεν κατάφερε να στήσει ένα διάζωμα ενάντια στο θανατικό του αντίθετου ρεύματος.

Μνημονεύω μάνα αγαπημένη, χειρουργημένη, ανεπίγνωστη καταναλώτρια κάποιου καλοπληρωμένου άχρηστου βηματοδότη. Έρημος ιατρικής απονιάς και νοσοκομειακής διεκπεραίωσης του ανθρώπινου κορμιού, χάριν της καλοζωισμένης ευζωίας των «λειτουργών» της υγείας. Ξεραμένα σαρκία ντυμένα στα λευκά του υγειονομείου. Άνυδρες γραβατοφορεμένες ψυχές λειτουργοί του κράτους των φαρμακοβιομηχανιών. Το αρμόδιο Υπουργείο Δίψας για Ζωή, με τις φιάλες νερού καλά κρυμμένες στις τράπεζες της Ελβετίας. Ετών εξήντα.

Μνημονεύω πατέρα, δουλευτή ανεκπλήρωτης βιωτής, στερημένο επιπρόσθετα, μιας κάποιας εντατικής κλίνης. Εβδομήντα χρονώ ύπαρξη, διαρκώς έσχατη στην κατάσταση των προς επιβίωση νοσούντων. Σαράντα χρόνια κοπιαστικής εργασίας, ελλιποβαρές τεκμήριο κατέναντι του θανάτου. Έτσι όρισαν οι αρμόδιοι της λίστας για τους μή έχοντες.

Μνημονεύω πεθερό-πατέρα, υπόδειγμα ευγένειας και αφειδώλευτης καλοσύνης, επείγοντα εγχειρισμένο προς βελτίωση του κύκλου εργασιών ιδιωτικής κλινικής. Κόπος εντατικής δουλειάς ενός χρόνου, για την κάλυψη των εξόδων τεσσάρων ημερών εντατικής κλίνης.

Δεν έχουν τέλος τούτα τα μνημόσυνα των νεκρών της μεταπολίτευσης, αν ο καθένας παραθέσει στην μακριά κατάσταση δικά του πρόσωπα αγαπημένα. Θα πέθαιναν οι άνθρωποι. Έτσι κι αλλιώς, οι άνθρωποι πεθαίνουν. Μα ο τρόπος και η ώρα τους, ορίστηκε και σφραγίστηκε με τις υπογραφές – φαρδιές πλατιές – των αρμοδίων, που όλα αυτά τα χρόνια καμώνονται πως κυβερνούν τούτο τον τόπο. Λέω πως είναι ηρωικοί οι νεκροί αυτοί της μεταπολίτευσης. Τί άλλο είναι ο ηρωισμός, από μια απλήρωτη δίψα για ζωή. Κι’ ίσως αυτό να είναι το πιο βαρύ αμάρτημα των μεταπολιτευτικών χρόνων. Ότι δεν καταφέραμε να προσφέρουμε μια σταλιά αξιοπρέπεια στην ώρα του μεγάλου αποχαιρετισμού προσώπων αγαπημένων. Αυτή η αναξιοπρέπεια των διψασμένων πατεράδων, μανάδων, φίλων και συγγενών που έφυγαν, καθρεφτίζεται σήμερα, ολοκάθαρα πια, στα σκιερά πρόσωπα των κυβερνητών. Η σοβαροφανής δήθεν αγωνία τους για το μέλλον, δεν είναι παρά η συγκαλυμμένη αντανάκλαση δεκάδων χιλιάδων άκαιρων και αναξιοπρεπών θανάτων, στη μέση μιας ερήμου που οι ίδιοι δημιούργησαν κι εμείς δυστυχώς ανεχτήκαμε.

Είναι στιγμές που φοβάμαι πως τούτος ο ξεραμένος τόπος, θα ανοίξει μια στιγμή τα χώματα του κι απ’ τις ρωγμές της ξεροκαμένης γης, θα αναβλύζει το αίμα των ηρωικών νεκρών της μεταπολίτευσης, γυρεύοντας τα δίκια του.

Τούτα τα δίκια, να είστε σίγουροι, δεν βολεύονται με αγανακτήσεις, διαμαρτυρίες και γιγάντια πανό. Δεν φτάνουν μήτε οι ψηφοφορίες κι οι κάλπες. Κι’ οι ειρηνικές επαναστάσεις μοιάζουν σαν βρεγμένο βαμβάκι στα χείλη διψασμένου οδοιπόρου.

Τούτο το άνυδρο χώμα, γυρεύει πεισματικά – εδώ και κοντά 200 χρόνια – νερό. Καθαρό νερό, δροσιστικό, να ξεπλυθεί απ’ την ξένη εξάρτηση και την ντόπια ιδιοτέλεια. Πνίγηκε πια στο άδικο αίμα και στα πρόωρα κόκαλα.

Αυτή, ίσως να είναι και η μεγάλη Άρνηση που χρειαζόμαστε, για να οικοδομήσουμε με θετικό τρόπο το αύριο. Όχι άλλο άδικο αίμα, όχι άλλα πρόωρα κόκαλα. Να πληρώσουν οριστικά οι υπεύθυνοι για την ανυδρία της "ερήμου"!

ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΔΡΟΥΛΙΔΑΚΗΣ, 4.08.2011     

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΔΡΑΧΜΗΣ:

… η στάση πληρωμών, οι διεθνείς συγκυρίες στις Η.Π.Α. και την Τουρκία, καθώς επίσης η ανάγκη υιοθέτησης της άμεσης Δημοκρατίας – Μέρος ΙΙ

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

Συνέχεια από το Μέρος Ι

ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ Η ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ

Εάν η Ελλάδα διαπραγματευόταν σωστά με τους πιστωτές της, επιτυγχάνοντας επιτόκιο 1,5% (όσο το βασικό της ΕΚΤ, με το οποίο δανείζονται οι τράπεζες), μακροπρόθεσμη αποπληρωμή των οφειλών της (χρεολύσια), χωρίς καμία διαγραφή χρέους, καθώς επίσης ένα πρόγραμμα ανάπτυξης της οικονομίας της «τύπου Marshall», παραμένοντας στην πρόσφατη φορολόγηση (2010 – 24% επί του ΑΕΠ) και μειώνοντας την τεράστια σπατάλη του δημοσίου, η εικόνα θα μπορούσε εύκολα να ήταν η εξής:

ΠΙΝΑΚΑΣ IΙΙ: Βασικά μεγέθη του προϋπολογισμού σε δις €, χωρίς διαγραφή χρέους και χωρίς ιδιωτικοποιήσεις

* ΑΕΠ 2009: 235.017  ΑΕΠ 2010: 230.173 –  ΑΕΠ 2011 με 4% ύφεση (αποπληθωρισμένα)

Πηγή: Μεσοπρόθεσμο από 10.06.2011  (διαφοροποιήσεις Β. Βιλιάρδος)

Υποθέσεις: (α)  μέσο επιτόκιο δανεισμού 1,5% (β) ανάπτυξη 2012 στο 3%, 2013 στο 4%, 2014 στο 5%  και 2015 στο 6% (γ) έσοδα στο 24% του ΑΕΠ  (δ) δαπάνες σταθερές, μειωμένες κατά 10%. Σημείωση: Δεν θα υπήρχε κανένας απολύτως λόγος πτώχευσης, εάν η Ελλάδα πλήρωνε τις ομολογιακές υποχρεώσεις της κάθε φορά που λήγουν, δανειζόμενη τότε από την ΕΚΤ, με επιτόκιο ίσο με αυτό που δανείζονται οι τράπεζες της (1,5%).

Σύμφωνα με τον Πίνακα IΙΙ η Ελλάδα θα μπορούσε σχετικά εύκολα και ανώδυνα, χωρίς καμία διαγραφή χρεών και χωρίς καμία αποκρατικοποίηση, να έχει πρωτογενή πλεονάσματα το 2014 – ενώ ο περιορισμός του δημοσίου χρέους της, σε σχέση με το ΑΕΠ, θα άρχιζε αμέσως (από το 2012). Από το 2016 δε και μετά θα εμφάνιζε πλεονάσματα στον κανονικό προϋπολογισμό της – οπότε θα μπορούσε να αποπληρώνει τους τόκους, χωρίς καθόλου νέο δανεισμό. Εάν τώρα δεν θα μπορούσαμε να επιτύχουμε κάτι τέτοιο, τότε θα ήταν μάλλον καλύτερο το μικρότερο από τα δύο κακά: η στάση πληρωμών. Έτσι ή αλλιώς, τα αποτελέσματα για τους Έλληνες δεν θα διέφεραν σημαντικά, αφού και τώρα είμαστε υποχρεωμένοι, με βάση αυτά που υπέγραψε η κυβέρνηση, να εμφανίσουμε αμέσως πρωτογενή πλεονάσματα, ενώ έχουμε αποκλεισθεί από τις αγορές – όπως ακριβώς συμβαίνει και στην περίπτωση της χρεοκοπίας, με μοναδική ίσως διαφορά όχι το κλείσιμο, αλλά την προβλεπόμενη εξαγορά των Ελληνικών τραπεζών από ξένους ομίλους και την απόλυση χιλιάδων υπαλλήλων τους. Επομένως θα πρέπει και τώρα, όπως και στην περίπτωση χρεοκοπίας, να μειωθεί το κοινωνικό κράτος, να αυξηθεί η ανεργία, να κλείσουν νοσοκομεία, να σταματήσουν σχολεία, να απολυθούν μαζικά δημόσιοι υπάλληλοι κοκ., χωρίς δυστυχώς να πάψουμε να πληρώνουμε τους τοκογλύφους και εκποιώντας ταυτόχρονα τη δημόσια περιουσία!

Στην περίπτωση της στάσης πληρωμών όμως δεν θα υποχρεωνόμαστε τουλάχιστον να πληρώσουμε όλους τους τοκογλύφους (ένα μέρος τους αργότερα, μετά από διαπραγματεύσεις), ενώ δεν θα λεηλατούσε κανείς ούτε την ιδιωτική, ούτε τη δημόσια περιουσία μας – αφού είμαστε κυρίαρχο κράτος, στην ευρύτερη επικράτεια του οποίου δεν μπορεί να γίνει κανενός είδους κατάσχεση. Λύσεις λοιπόν υπάρχουν (χωρίς να ξεχνάμε τις τεράστιες πολεμικές επανορθώσεις που μας οφείλει η Γερμανία – έναν από τους λόγους που δήθεν μας βοηθάει, επιδιώκοντας ουσιαστικά την αποφυγή της πληρωμής), αρκεί να έχει την ικανότητα η όποια κυβέρνηση να διαπραγματευθεί σωστά με την Ευρώπη – η οποία διαφορετικά, χωρίς αλληλεγγύη δηλαδή και χωρίς τη δημιουργία εκείνων των προϋποθέσεων που θα εξασφάλιζαν την μελλοντική πολιτική της ένωση, δεν πρόκειται να συνεχίσει να υπάρχει. Ειδικά όσον αφορά την «πρωσική» Γερμανία, οφείλουμε να σημειώσουμε ότι, «ευαισθητοποιείται» πάντοτε με το συγκεκριμένο τρόπο, όταν θέλει να αποφύγει την εξόφληση των υποχρεώσεων της. Δηλαδή, «τείνει χέρι βοηθείας» με απώτερο στόχο να αποφύγει την απαίτηση πληρωμής των πολεμικών αποζημιώσεων, οι οποίες είναι κατά πολύ υψηλότερες (565 δις € σύμφωνα με έγκυρο Γάλλο οικονομολόγο), από την όποια βοήθεια τελικά θα μας εγκρίνει – για την οποία θα απαιτήσει δυσανάλογα ανταλλάγματα, εκμεταλλευόμενη στο έπακρο την οικονομική ισχύ της.    

ΟΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΥΓΚΥΡΙΕΣ

Αν και υποθέτουμε δυστυχώς ότι, η «αυλαία» της Ευρωζώνης θα κλείσει από την Ιταλία, ειδικά μετά το επιτόκιο ύψους 5,77% που πλήρωσε για τα δεκαετή ομόλογα της, ενδεχομένως σε συνδυασμό με την Ισπανία, δεν μπορούμε να μην  αναφερθούμε στις Η.Π.Α. – οι οποίες φαίνεται πως σχεδιάζουν τη μεγαλύτερη ληστεία όλων των εποχών, φορτώνοντας την ευθύνη στο δημοκρατικό ηγέτη τους (όπως στο παρελθόν, με τη Lehmann Brothers). Υπενθυμίζουμε πως τότε, όταν δηλαδή ο B.Ομπάμα ανέλαβε την αμερικανική προεδρία, το σατιρικό περιοδικό των Η.Π.Α. «The Onion» κυκλοφόρησε με τον τίτλο: «Έδωσαν σε μαύρο τη χειρότερη δουλειά στον κόσμο». Κατά την υποκειμενική μας άποψη η υπερδύναμη, παρά τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζει (Πίνακας IV), θα καταφέρει να βγει κερδισμένη, όποιον δρόμο και αν τελικά ακολουθήσει. Ειδικότερα, εάν επιλέξει να αυξήσει το όριο δανεισμού την ύστατη στιγμή, αφενός μεν το δολάριο θα ανεβεί στα ύψη, αφετέρου η Wall Street θα καταγράψει τεράστια κέρδη (μοναδικοί ίσως κίνδυνοι «ήττας» των Η.Π.Α., τυχόν «εσφαλμένος» συμβιβασμός της κυβέρνησης ή/και πτώση σημαντικών οικονομικών δεικτών). Ας μην ξεχνάμε ότι, τα τεχνητά «σύννεφα πυκνού καπνού», η ενδεχόμενη στάση πληρωμών δηλαδή, έχουν αποπροσανατολίσει τον πλανήτη από τα προηγούμενα οικονομικά «τεχνάσματα» της χώρας – όπως την εκτύπωση νέων χρημάτων (QE1, QE2), την πολιτική μηδενικών επιτοκίων της Fed, τη συναλλαγματική «ληστεία» της Κίνας, την εξαγωγή των πληθωριστικών πιέσεων στην Ασία κοκ. Επίσης έχουν αποπροσανατολίσει τις αγορές από τα τεράστια οικονομικά προβλήματα της υπερδύναμης – όπως την περιορισμένη ανάπτυξη εντάσεως ανεργίας, την πτώση των εισοδημάτων, τη μετανάστευση των κερδοσκοπικών κεφαλαίων, τις ανάγκες του συστήματος υγείας, τα προβλήματα των υποδομών, τις χρεοκοπίες αρκετών Πολιτειών κλπ.      

ΠΙΝΑΚΑΣ IV: Το δημόσιο χρέος των Η.Π.Α. και η δομή του – σε τρις $

* Όπως κρατικές ασφάλειες και κρατικά ταμεία ** Όπως συνταξιοδοτικά ιδιωτικά ταμεία, τράπεζες, επιχειρήσεις κλπ. Πηγή: Υπουργείο Οικονομικών των Η.Π.Α., Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Σημείωση: Οι μεγαλύτεροι ξένοι πιστωτές είναι η Κίνα (1,200 τρις $), η Ιαπωνία (912 δις $), η Μ. Βρετανία (346 δις $) και η Βραζιλία (211 δις $). Οι εκτεταμένες αποκρατικοποιήσεις στις Η.Π.Α. (ακόμη και ο στρατός λειτουργεί από ιδιώτες), όχι μόνο δεν έλυσαν το πρόβλημα, αλλά το διόγκωσαν – ενώ η Πολιτική είναι πλέον όμηρος των ιδιωτών. Πώς είναι λοιπόν δυνατόν να προτείνει αυτή τη συνταγή στη χώρα μας το ΔΝΤ, όταν απέτυχε πλήρως στη χώρα που έχει την έδρα του; 

Εάν τώρα οι Η.Π.Α. δεν αυξήσουν το όριο δανεισμού, επιλέγοντας τη στάση πληρωμών (εθελούσια φυσικά, αφού είναι η μοναδική χώρα που δεν μπορεί να χρεοκοπήσει, εφόσον πληρώνει τις υποχρεώσεις της με το δικό της νόμισμα, το οποίο μπορεί να εκτυπώνει σε απεριόριστες ποσότητες), τότε θα έχουν δρομολογήσει την επόμενη, μετά τη Lehmann Brothers, μεγαλύτερη ληστεία όλων των εποχών – με κυριότερο θύμα τους την Κίνα (δικαιολογημένα σε κάποιο βαθμό αφού η Κίνα, όπως και η Γερμανία, αρνήθηκαν να συμφωνήσουν στον περιορισμό των πλεονασμάτων, με ανώτατο όριο το 3% που ζήτησαν οι Η.Π.Α. πέρυσι στη Σεούλ).

Η λήξη ομολόγων του αμερικανικού δημοσίου ύψους 500 δις $ εντός του Αυγούστου, θα είναι ίσως το οριακό σημείο του αμερικανικού «παιχνιδιού» – ενώ οφείλουμε ίσως να σημειώσουμε εδώ ότι, δεν είναι η πρώτη φορά που οι Η.Π.Α. έρχονται αντιμέτωπες με μία στάση πληρωμών. Ήδη το 1979 είχαν τυπικά χρεοκοπήσει, όταν και τότε η ρεπουμπλικανοί αρνήθηκαν να επιτρέψουν στους δημοκρατικούς την αύξηση του δανειακού ορίου – το οποίο εκείνη την εποχή ήταν 830 δις $ (14,3 τρις $ σήμερα). Αν και το πρόβλημα λύθηκε αργότερα, οι πληρωμές ομολόγων συνολικού ύψους 120 δις $ καθυστέρησαν περίπου 45 ημέρες (κάτι που μάλλον στοίχισε ακριβά στην τότε πανίσχυρη Ιαπωνία, η πτώση της οποίας ξεκίνησε, όταν υποχρεώθηκε να αυξήσει την ισοτιμία του γεν, απέναντι στο δολάριο, κατά 30%).    

Ολοκληρώνοντας, μία επίσης σημαντική για την Ελλάδα «διεθνής συγκυρία», είναι η «φούσκα των ακινήτων» στην Τουρκία (άρθρο μας) η οποία, σε συνδυασμό με τα «τύπου subrimes» δάνεια των τραπεζών της, απειλεί να εκραγεί – ένας τεράστιος κίνδυνος για τη χώρα μας, από πολλές διαφορετικές «οπτικές γωνίες». Αρκεί ίσως να αναφέρουμε το συνεχώς διογκούμενο έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου της Τουρκίας (βασικό «συστατικό» του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών), το οποίο διευρύνθηκε κατά 79,2% σε ετήσια βάση τον Ιούνιο / στα -53,98 δις $ μόνο για το πρώτο εξάμηνο του 2011 (σχεδόν διπλασιάσθηκε δηλαδή, μέσα σε ένα μόλις χρόνο – γεγονός που σημαίνει ότι, «γκρεμίσθηκε» η όποια ανταγωνιστικότητα της τουρκικής οικονομίας, η οποία στηρίχθηκε στις χαμηλές αμοιβές που επέβαλλε το ΔΝΤ). Επίσης το ότι, πολλά σπίτια νοικιάζονται πλέον με «ρήτρα» δολαρίου ή ευρώ – γεγονός που σημαίνει ότι, οι Τούρκοι δεν έχουν μεγάλη εμπιστοσύνη στο νόμισμα τους (νέα τούρκικη λίρα), το οποίο έχει υποτιμηθεί σημαντικά από το έτος εισαγωγής του (2005). Ας μην ξεχνάμε ότι, η «πρόοδος» της Τουρκίας στηρίζεται στις «υποδομές» (9% ανάπτυξη, έναντι 30% αύξησης της οικοδομικής δραστηριότητας), στις επενδύσεις του Καρτέλ των πολυεθνικών (λόγω των χαμηλών μισθών) και στα ξένα κερδοσκοπικά κεφάλαια – τα οποία, όταν εγκαταλείπουν μία χώρα, αφήνουν πίσω τους ερείπια (όπως συνέβη στην κρίση της Ασίας).  Οι «παρενέργειες» αυτές της δραστηριοποίησης των συνδίκων του διαβόλου (ΔΝΤ) στην Τουρκία, οι οποίοι κινούνται με βάση τις οδηγίες των παιδιών του Σικάγου, είναι χαρακτηριστικές, σε σχέση με το τι θα μπορούσε να συμβεί στην Ελλάδα – εάν λεηλατηθεί από τους ξένους εισβολείς και τους εγχώριους «φεουδάρχες», με τη βοήθεια του υποχρεωτικού τριπλού «δηλητηρίου» του ΔΝΤ: την «απορρύθμιση» του συστήματος δηλαδή, την απελευθέρωση των αγορών και τις αποκρατικοποιήσεις των κερδοφόρων, ειδικά των κοινωφελών δημοσίων επιχειρήσεων. 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

“Οι Γερμανοί μοιάζουν με το λύκο της Στέπας. Είναι ένας εξαιρετικός λαός, όταν τους φυλάς και τους ελέγχεις – τρομακτικός και αποτρόπαιος, ειδικά και για τον ίδιο τους τον εαυτό, όταν τους αφήνεις ελεύθερους: πόσο μάλλον όταν τους επιτρέπεις να ασκούν εξουσία στη χώρα σου. «Ο (ελεύθερος) Λύκος της Στέπας θα έπρεπε να σταθεί απέναντι στον εαυτό του, να ατενίσει για τα καλά το χάος της ίδιας του της ψυχής και να ψάξει στα βάθη της. Τότε το αίνιγμα της ύπαρξης του θα του αποκαλυπτόταν μονομιάς, θα έβλεπε πως είναι μία ράτσα που δεν αλλάζει και θα επέστρεφε στο τυφλό όργιο της λυκίσιας οντότητας του..… Άνθρωπος και λύκος θα αναγκάζονταν τότε να αναγνωρίσουν ο ένας την ύπαρξη του άλλου, χωρίς τη μάσκα των προσποιητών συναισθημάτων και να κοιταχθούν ίσια στα μάτια» (Hermann Hesse σε ελεύθερη απόδοση)”.    

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, οι Έλληνες δεν φοβούνται ούτε την επιστροφή στη δραχμή, ούτε τη χρεοκοπία – χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια ότι επιθυμούν τέτοιου είδους καταστροφικά σενάρια για τη χώρα τους. Αυτό που κυρίως φοβούνται είναι κάποιους ανεπαρκείς πολιτικούς, καθώς επίσης τις συμφωνίες που ενδεχομένως υπογράφουν ερήμην τους – εφόσον μόνο μέσα από τέτοιου είδους ενέργειες μπορεί να χάσουν την ελευθερία τους, υποθηκεύοντας ταυτόχρονα το μέλλον της πατρίδας τους και των παιδιών τους. Επομένως δεν εκβιάζονται από ψευδή διλήμματα, τα οποία αποσκοπούν στον αποπροσανατολισμό τους, με στόχο την κλοπή όλων όσων έχουν επιτύχει, με κόπους και θυσίες ετών. Εκτός αυτού, πολύ δύσκολα θα αποδεχθούν κυρίαρχους στην επικράτεια τους, τους ενόχους της θηριωδίας του Διστόμου – γνωρίζοντας ότι κανένας δικτάτορας στον κόσμο δεν μπορεί να υποχρεώσει έναν ολόκληρο λαό σε τέτοια εγκλήματα πολέμου, χωρίς τη θέληση του (όσο και αν πολλοί «θύτες» ισχυρίζονται το αντίθετο, επιδιώκοντας την κατανόηση των θυμάτων τους), όπως επίσης ότι υπήρξαν εκατοντάδες «Δίστομα» σε όλη την Ευρώπη. Περαιτέρω οι Έλληνες, γνωρίζοντας ότι η δύναμη δεν δημιουργεί Δίκαιο, δεν φαίνονται διατεθειμένοι να αποδεχθούν παθητικά τη μοίρα τους – με όλα όσα ρίσκα κάτι τέτοιο συνεπάγεται. Αναζητούν λοιπόν λύσεις, ενώ ταυτόχρονα αναρωτιούνται πως είναι δυνατόν να τοποθετείται «γενικό πωλητήριο» σε τιμές ευκαιρίας στην Ελλάδα από μία εντελώς απορυθμισμένη κυβέρνηση, η οποία δεν νομιμοποιείται πλέον από τους Πολίτες. «Δεν υπάρχει τίποτα πια στη χώρα μας που να μπορεί να τη σταματήσει;», σκέφτονται με αγωνία. Κατά την άποψη μας, η μόνη ρεαλιστική απάντηση σε τέτοιου είδους ερωτήματα δεν είναι άλλη από την άμεση υιοθέτηση της συμμετοχικής δημοκρατίας – αφού μόνο με αυτόν τον τρόπο οι Πολίτες θα ελέγχουν την εξουσία και δεν θα είναι πλέον θύματα των σφαλμάτων ή των παραλείψεων των όποιων πολιτικών, οι οποίοι ποτέ δεν πληρώνουν για την τυχόν ανευθυνότητα, για την ανεπάρκεια ή για τις τεράστιες ζημίες που προκαλούν στα κράτη τους.    

Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 31. Ιουλίου 2011, viliardos@kbanalysis.com      

* Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Είναι σύμβουλος επιχειρήσεων με πολλά συγγράμματα και μελέτες, ενώ έχει εκδώσει πρόσφατα το δεύτερο βιβλίο της σειράς «Η κρίση των κρίσεων», το οποίο περιλαμβάνει επιλεγμένα οικονομικά άρθρα του 2009

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2392.aspx

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΔΡΑΧΜΗΣ:

Το δόγμα της εποχής μας, το μεσοπρόθεσμο έγκλημα, οι ιδιωτικοποιήσεις έναντι χαρτιών περιορισμένης αξίας, ο νομισματικός εκβιασμός, … – Μέρος Ι

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

Χωρίς απολύτως καμία διάθεση καταστροφολογίας, με τη νέα δομή των πιστωτών της Ελλάδας, με τον προβλεπόμενο περιορισμό τους δηλαδή σε λίγα πλέον χέρια ισχυρών κρατών, αντί σε πολλούς ιδιώτες (άρθρο μας – υπενθυμίζουμε ότι, τίποτα ακόμη δεν έχει αποφασισθεί καθαρά, οπότε καμία επόμενη δόση δεν είναι σίγουρη), θα είναι πολύ πιο εύκολη η χρεοκοπία της σε δεύτερο στάδιο – μετά την «επιλεκτική».

ΤΟ ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ ΕΓΚΛΗΜΑ

Όπως τεκμηριώνεται από τον Πίνακα Ι που ακολουθεί, ο οποίος δημιουργήθηκε με κριτήριο κάποιες «αισιόδοξες υποθέσεις εργασίας» στο τέλος του, η Ελλάδα πολύ δύσκολα θα αποφύγει το μοιραίο, με το πρόγραμμα που της επιβάλλεται από τη Γερμανία – οπότε δεν βλέπουμε γιατί θα έπρεπε να εξοφλήσουν οι Έλληνες τους «διαφθορείς» πιστωτές του «διεφθαρμένου» δημοσίου τους, χωρίς καμία προοπτική για το μέλλον τους.

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Βασικά μεγέθη του προϋπολογισμού σε δις €, με ιδιωτικοποιήσεις, με εκποιήσεις καλύτερα, ύψους 15 δις € (ελπίζοντας φυσικά να διαψευσθούν προς το καλύτερο οι προβλέψεις μας)

* ΑΕΠ 2009: 235.017  ΑΕΠ 2010: 230.173 –  ΑΕΠ 2011 με 4% ύφεση (αποπληθωρισμένα), ** Χρέος 2012: 370.000 – 50.000 (διαγραφή) + 24.335 (έλλειμμα) – 3.750 (αποκρατικοποιήσεις), Πηγή: Μεσοπρόθεσμο από 10.06.2011  (διαφοροποιήσεις Β.Βιλιάρδος)

Αισιόδοξες υποθέσεις: (α) Μείωση του χρέους κατά 50 δις € το 2012 λόγω απόσβεσης τραπεζών, (β) μέσο επιτόκιο δανεισμού 5% (αφού εγκρίθηκε το 3,5% για να νέα δάνεια), (γ) ύφεση 2012 στο -3%, 2013 στο -1%, 2014 στο 0% και 2015 ανάπτυξη 2% (δ) έσοδα +3% από το 2012 λόγω νέων φόρων μεσοπρόθεσμου (ε) δαπάνες σταθερές  (στ) αποκρατικοποιήσεις συνολικά 15 δις €, μοιρασμένες εξ ίσου στα έτη 2012 – 2015 (3,75 δις € μειωτικές του χρέους). Πρόβλεψη: Υπολογίζουμε ότι, το αργότερο στα μέσα του 2012 η Ελλάδα θα πρέπει να διαπραγματευθεί ξανά με τους πιστωτές της – με στόχο ακόμη μία φορά (τρίτη κατά σειρά) τη διαγραφή χρέους, τη μείωση των επιτοκίων, τη χρηματοδότηση των ελλειμμάτων κοκ. Ενδιάμεσα βέβαια, πολύ πιο σύντομα από ότι φανταζόμαστε, η Ελλάδα θα ζητήσει νέα χρήματα από την ΕΕ – αφού οι «ζημίες» (ελλείμματα) του προϋπολογισμού, ύψους περίπου 2 δις € μηνιαία, δεν καλύπτονται από κανένα εκ των δύο προγραμμάτων στήριξης (ακόμη και αν ξεπουλήσει βιαστικά δημόσιες επιχειρήσεις, για να καλύψει κάποιες τρύπες του προϋπολογισμού).      

Από τον Πίνακα Ι συμπεραίνουμε μεταξύ άλλων ότι, τα φορολογικά έσοδα του 2015 θα αντιστοιχούν στο 29% περίπου του ΑΕΠ μας, από 25% σήμερα – θα είναι δηλαδή αναλογικά περισσότερα, από αυτά της Γερμανίας (περί το 27% του ΑΕΠ της). Επομένως, η δυνατότητα παραπάνω αύξησης τους θα είναι πλέον μηδενική – ενώ, εάν συμπεριλάβουμε το 10% επί του ΑΕΠ που κοστίζει η ιδιωτική υγεία και η παιδεία (φροντιστήρια) στην Ελλάδα (σχεδόν 0% στην Ευρώπη), τότε η «φορολογική» επιβάρυνση του μέσου Έλληνα θα ανερχόταν το 2015 στο 39%! Αυτό θα σήμαινε μία ύφεση άνευ προηγουμένου, λόγω τεράστιας μείωσης της κατανάλωσης – εάν όχι την απόλυτη καταστροφή. Επομένως, ο κίνδυνος να μην έχουμε ανάπτυξη της τάξης του 2%, όπως υπολογίσαμε στον Πίνακα Ι, αλλά, αντίθετα, επαυξημένη επαναφορά της ύφεσης, είναι κάτι παραπάνω από πιθανός. Εάν δε συνειδητοποιήσουμε ότι, οι ιδιωτικοποιήσεις των κερδοφόρων επιχειρήσεων του δημοσίου μειώνουν τα έσοδα του προϋπολογισμού, λόγω απώλειας των μερισμάτων, ενώ αυξάνουν τις δαπάνες λόγω ανεργίας (οι απολύσεις προσωπικού είναι δεδομένες, όταν αποκρατικοποιούνται κρατικές εταιρείες), οπότε «εκβάλλουν» υποχρεωτικά σε νέους φόρους, τότε οι παραπάνω προβλέψεις μας (Πίνακας Ι) ίσως είναι πολύ αισιόδοξες. Πόσο μάλλον εάν συμπεριλάβουμε το ότι, η εμπορική δραστηριοποίηση των ξένων πολυεθνικών στη χώρα μας, προκαλεί την «εξαγωγή» φόρων και συναλλάγματος στις χώρες προέλευσης τους, εις βάρος όλων μας.

ΟΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ

Ειδικά όσον αφορά τις αποκρατικοποιήσεις, δεν θεωρούμε καθόλου λογική την πώληση πολύτιμων περιουσιακών στοιχείων, έναντι ουσιαστικά χαρτιών χωρίς αξία – όπως είναι πολύ πιθανόν να συμβεί σύντομα, με χαρτονομίσματα σαν το δολάριο, το γεν και το ευρώ. Ο Πίνακας ΙΙ, από τον οποίο φαίνεται μεταξύ άλλων η «ετυμηγορία» των αγορών για ορισμένες χώρες και τα νομίσματα τους, είναι αποκαλυπτικός:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Επιτόκια δεκαετών ομολόγων – δομικά ελλείμματα προϋπολογισμών σε ποσοστά επί του ΑΕΠ, με κριτήριο προβλέψεις (ΟΟΣΑ) του 2011

* Δημόσιο χρέος που υπερβαίνει το 220% του ΑΕΠ της, ** Συνολικό χρέος (δημόσιο και ιδιωτικό) άνω του 550% του ΑΕΠ της, *** Με κριτήριο το μεσοπρόθεσμο, θα διαμορφωθεί μάλλον υψηλότερα, Πηγή: Bloomberg,  Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Συνεχίζοντας, θα ήταν σίγουρα ανόητη η πώληση περιουσιακών στοιχείων (πόσο μάλλον στις σημερινές, εξευτελιστικές τιμές, με σύμβουλο έναν από τους μεγαλύτερους τοκογλύφους, τη Deutsche Bank δηλαδή, μαζί με τις HSBC και BNP–Paribas του οίκου Rothschild), απλά και μόνο για την πληρωμή των τόκων ενός έτους του δημοσίου χρέους μας ή για την κάλυψη των ελλειμμάτων (ζημιών) του προϋπολογισμού μας, για περίπου οχτώ μήνες. Απλούστερα, εάν πουλούσαμε όλες τις δημόσιες επιχειρήσεις μας, η σημερινή αξία των οποίων δεν υπερβαίνει τα 15 δις € σε καμία περίπτωση, θα πληρώναμε τους τόκους του δημοσίου χρέους μας μόνο για ένα χρόνο ή θα καλύπταμε τα ελλείμματα του προϋπολογισμού (περί τα 24 δις €) μόλις για λίγους μήνες! Θα ήταν λοιπόν σαν μία ιδιωτική επιχείρηση να πουλούσε τα πάγια της, για να εξοφλήσει κάποιες λίγες ζημίες της, χωρίς να κάνει τίποτα για τον περιορισμό τους – οπότε, αργά ή γρήγορα θα πτώχευε, χωρίς καμία προοπτική αποφυγής του μοιραίου. Όσον αφορά δε το συνεχή δανεισμό, εμείς τουλάχιστον δεν γνωρίζουμε καμία επιχείρηση, η οποία να έχει καταφέρει να  αποφύγει τη χρεοκοπία με νέες πιστώσεις – αυξάνοντας παράλληλα τις δαπάνες, μειώνοντας το τζίρο (ΑΕΠ) και περιορίζοντας τα μικτά κέρδη της (έσοδα για το δημόσιο).  

Ο ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΔΡΑΧΜΗΣ

Περαιτέρω, θεωρούμε τουλάχιστον εξευτελιστική για την υπερηφάνεια και την αξιοπρέπεια των Ελλήνων Πολιτών την προσβλητικότατη έκφραση του πρωθυπουργού, σύμφωνα με την οποία η (όποια) αντιπολίτευση θα επέλεγε να κυβερνήσει μία «Ελλάδα της δραχμής». Προφανώς ο πρωθυπουργός δεν θέλει να κυβερνάει μία «Ελλάδα της δραχμής», αλλά μία χώρα υποδουλωμένη, λεηλατημένη, πάμπτωχη, χρεοκοπημένη και υποθηκευμένη μαζί, χωρίς καμία προοπτική για το μέλλον της σημερινής, αλλά και των επομένων γενεών. Ουσιαστικά η παραπάνω ατυχής τοποθέτηση του πρωθυπουργού, μοιάζει με το «υπερωκεάνιο» του πρώην υπουργού οικονομικών – μία άθλια έκφραση η οποία, μεταξύ αρκετών άλλων παράδοξων κυβερνητικών σφαλμάτων και περίεργων παραλείψεων, μας κόστισε πολλά δισεκατομμύρια (μόνο στο χρηματιστήριο πάνω από 100 δις €), ενώ οδήγησε την πατρίδα μας στην απόλυτη καταστροφή. Ας μην ξεχνάμε ότι, σε τελική ανάλυση όλες οι αξίες σε μία χώρα διαμορφώνονται με βάση τα επίπεδα μισθών – γεγονός που σημαίνει πως η πτώση των εισοδημάτων κατά 30% έχει κοστίσει στην Ελλάδα τουλάχιστον 300 δις €, από τη μείωση των αξιών της (ακίνητα κλπ.). Αυτή τη ζημία λοιπόν, μέσα σε μόλις δύο χρόνια, η οποία είναι συνολικά τουλάχιστον 400 δις €, ποιος αλήθεια θα την πληρώσει; Ξανά οι Έλληνες Πολίτες; Είναι εντελώς «άμοιροι ευθυνών» οι «εκπρόσωποι των Ελλήνων» στην κυβέρνηση και στο Κοινοβούλιο; Η δραχμή όμως δεν είναι ο «κρυφός» φόβος μας, όσο και αν θέλουν να μας εκβιάσουν, υποθέτοντας ότι αυτό είναι το πρόβλημα μας. Ένα νόμισμα, όποιο και αν είναι αυτό, αντιπροσωπεύει ουσιαστικά εμπράγματες αξίες – και η Ελλάδα έχει ήδη πάρα πολλές, όσο και αν αξιολογείται σκόπιμα σαν να μην είχε. Απλούστατα δεν τις εκμεταλλεύεται σωστά, αφού δυστυχώς «άγεται και φέρεται» τις τελευταίες δεκαετίες από ανεπαρκείς, από ανίκανες καλύτερα κυβερνήσεις, οι οποίες αδυνατούν να διαχειριστούν έντιμα και ορθολογικά τον τεράστιο φυσικό και ανθρώπινο πλούτο της. Ο μεγάλος φόβος μας λοιπόν δεν είναι η δραχμή, αλλά η κακοδιαχείριση, η συνεχιζόμενη σπατάλη του δημοσίου, η διαφθορά, η ατιμωρησία των πολιτικών, η έλλειψη επιχειρηματικού πλαισίου, τα δίδυμα ελλείμματα, τα τεχνητά διογκωμένα χρέη, η εκ μέρους της κυβέρνησης δουλική αντιμετώπιση των «εισβολέων», η απώλεια της εθνικής μας ανεξαρτησίας, ο επιχειρούμενος αφελληνισμός, η λεηλασία της χώρας μας και η «ερήμην» υποταγή της σε οικονομικούς κατακτητές. Όποιος διαβάσει άλλωστε, έστω και πρόχειρα, τον «εφαρμοστικό νόμο» που ψήφισαν οι 154 της Βουλής, αφενός μεν θα βεβαιωθεί απόλυτα ότι θα συμβούν πολύ χειρότερα, από όσα φοβόμαστε, αφετέρου θα αναρωτηθεί σίγουρα “εάν είναι πράγματι Έλληνες, αυτοί που «επικύρωσαν» ένα τέτοιο αποτρόπαιο έγκλημα εις βάρος της πατρίδας τους” – όπως συμβαίνει επίσης με τις συμφωνίες της χώρας μας στο Βερολίνο, οι οποίες θέλησαν να δημιουργήσουν μέσα στο καλοκαίρι τετελεσμένα γεγονότα για τους Έλληνες, πριν επιστρέψουν από τις διακοπές και αντιδράσουν. Ανεξάρτητα από τα παραπάνω, προφανώς κανένας συνετός Έλληνας δεν επιθυμεί να χρεοκοπήσει η χώρα του, όπως επίσης κανένας δεν θέλει να επιστρέψει στη δραχμή – πόσο μάλλον εν μέσω μίας παγκόσμιας συναλλαγματικής καταιγίδας. Ταυτόχρονα όμως, κανένας από εμάς δεν θέλει να οδηγεί ένα (δήθεν) ακριβό αυτοκίνητο, για τις δόσεις αποπληρωμής του οποίου δαπανάει ολόκληρο το οικογενειακό του εισόδημα, ενώ δεν έχει καν τη βενζίνη για να το κινήσει. Παράλληλα, όλοι εμείς οι Έλληνες Πολίτες αναρωτιόμαστε πως είναι δυνατόν να διαχειριστεί κανείς σωστά μία διπλή κρίση χρέους και δανεισμού, χωρίς τη βοήθεια του πληθωρισμού, των χαμηλών επιτοκίων και της Ευρώπης – ειδικότερα, χωρίς εκείνες τις «νομισματικές» δυνατότητες (αύξηση της ποσότητας χρήματος, υποτίμηση κλπ.) που έχουν εκχωρηθεί εξ ολοκλήρου στην ΕΚΤ (η οποία ουσιαστικά διατηρείται στη ζωή από την Bundesbank – από την κεντρική τράπεζα δηλαδή της Γερμανίας που ανήκει στο κράτος, σε αντίθεση με τη δική μας Τράπεζα της Ελλάδος, μέτοχοι της οποίας είναι κρυφοί ιδιώτες). Δυστυχώς τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης δεν έχουν ουσιαστικά δικές τους κεντρικές τράπεζες, ενώ η ίδια η ζώνη επίσης όχι – αφού η ΕΚΤ ενδιαφέρεται μόνο για τη νομισματική σταθερότητα, δεν εκδίδει ομόλογα και δεν ενισχύει, όπως κάνουν η Fed, η Τράπεζα της Αγγλίας κλπ. εκείνες τις χώρες, οι οποίες αντιμετωπίζουν μεγάλα οικονομικά προβλήματα (έμμεσα μόνο, μέσω των τοκογλυφικών εμπορικών τραπεζών, οι οποίες δανείζονται από την ΕΚΤ με 1,5% και δανείζουν τα κράτη με άνω του 5%!). Κατά την άποψη μας λοιπόν η κυβέρνηση, εάν υποθέσουμε ότι κυβερνάει η ίδια, θα έπρεπε να ασχολείται με την επίλυση των προβλημάτων της Οικονομίας,  αλλά και της Κοινωνίας μας (διαφθορά, διαπλοκή, Κράτος Δικαίου, μεταναστευτικό κλπ.), χωρίς καθόλου εκβιασμούς, χωρίς καθόλου λόγια και με πολλές πράξεις. Εκτός αυτού, η κυβέρνηση οφείλει να διαπραγματευθεί σωστά με τους πιστωτές μας – ενώ κανένας Έλληνας δεν θέλει να βομβαρδίζεται με «πολιτικές αγορεύσεις» κενές νοημάτων, οι οποίες μάλλον στοχεύουν στην διαιώνιση της υπεξαίρεσης της ψήφου των Ελλήνων Πολιτών. 

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 31. Ιουλίου 2011, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Είναι σύμβουλος επιχειρήσεων με πολλά συγγράμματα και μελέτες, ενώ έχει εκδώσει πρόσφατα το δεύτερο βιβλίο της σειράς «Η κρίση των κρίσεων», το οποίο περιλαμβάνει επιλεγμένα οικονομικά άρθρα του 2009.

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2392.aspx

Συνέχεια στο Μέρος ΙΙ

ΗΠΑ: Η συμφωνία του 1 τρις δολαρίων για το όριο του χρέους

Του Jack Rasmus* – Μετάφραση Inprecor

Την Κυριακή το απόγευμα, 31 Ιουλίου, ο Πρόεδρος Obama και οι επικεφαλής της Πλειοψηφίας και της Μειοψηφίας της Γερουσίας,  Harry Reid και Mitch McConnell, ανακοίνωσαν ότι κατέληξαν σε συμφωνία περικοπής 1 τρισεκατομμυρίου δολαρίων από τις κρατικές δαπάνες σε αντάλλαγμα για την αύξηση του ορίου του χρέους. Ο εκπρόσωπος της Βουλής των Αντιπροσώπων, Boehner, δήλωσε ότι και αυτός συναινεί με τη συμφωνία, η οποία τέθηκε σε ψηφοφορία στη Βουλή τη Δευτέρα.

Αυτή η «τελευταία» συμφωνία είναι ουσιαστικά η ίδια που είχε επιτευχθεί από τον Harry Reid στη Γερουσία στις 29 Ιουλίου και από τον Boehner  στις 27 Ιουλίου, αλλά με δύο τεράστιες αλλαγές – η μία πριμοδοτήθηκε από τους Ρεπουμπλικάνους  και η άλλη από τον Obama. Αυτές οι δύο αλλαγές υπήρξαν αντικείμενο «διαπραγμάτευσης και ανταλλαγής» το περασμένο Σαββατοκύριακο, με αποτέλεσμα οι δύο πλευρές να φτάσουν σε συμφωνία.

Οι Boehner και Reid συμφώνησαν, επί της ουσίας, συμφώνησαν την περασμένη Παρασκευή, στις 29 Ιουλίου. Οι θέσεις που ο Reid υπεράσπισε στις 29 και ο Boehner στις 27 Ιουλίου τάσσονταν υπέρ της περικοπής δαπανών κατά 917 δις δολάρια και 927 δις δολάρια αντίστοιχα, δηλαδή διέφεραν μεταξύ τους μόνο κατά 10 δις δολάρια. Και οι δύο προτάσεις δεν περιείχαν καμία απολύτως αναφορά στο τι θα γίνει με τα παραθυράκια στη φορολογία. Η ιδέα της αύξησης της φορολογίας (κυρίως στα μεγάλα εισοδήματα)  εγκαταλείφθηκε από τον Obama και τους Δημοκρατικούς στις αρχές της περασμένης εβδομάδας, φέρνοντας τους Δημοκρατικούς ουσιαστικά στη θέση των Ρεπουμπλικάνων όσον αφορά τις δαπάνες έναντι της αύξησης της φορολογίας.  Η μοναδική ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στις δύο προτάσεις ήταν ότι ο Reid πρότεινε επίσης 1.044 τρις δολάρια επιπλέον περικοπές στις Αμυντικές δαπάνες, όπως επίσης και ένα μέτρο που προέβλεπε να απαγορευτεί να ξανανοίξει η συζήτηση για το όριο του χρέους πριν από τις εκλογές του Νοεμβρίου του 2012.

Η τελική συμφωνία μεταξύ των Boehner – Reid πρακτικά εγκαταλείπει τις μεγάλες περικοπές στην Άμυνα, μια ακόμη γνωστή Ρεπουμπλικανική θέση. Η σχετική πρόταση έχει αντικατασταθεί με την υιοθέτηση «κινήτρων» για την μείωση των εξόδων στον τομέα της άμυνας. Η λογική των «κινήτρων» έχει χρησιμοποιηθεί, και κατά το παρελθόν, από το Κογκρέσο ως ελιγμός κατά περίπτωση. Επιτρέπει στην μία, από τις εμπλεκόμενες στο διάλογο, πλευρές να σώσει τα προσχήματα, δίνοντας την εντύπωση ότι η πρότασή της έχει ενταχθεί στο όποιο νομοσχέδιο, όταν, στην πραγματικότητα, δεν πρόκειται να εφαρμοστεί ποτέ. Επί του πρακτέου, τα «κίνητρα» δεν εφαρμόστηκαν ποτέ σε καμία περίπτωση από το 1980, οπότε εισήχθησαν, για πρώτη φορά,  σε ένα νομοσχέδιο περί δαπανών.

Από τη στιγμή που αφέθηκε στην άκρη το ζήτημα των Αμυντικών δαπανών  μέσα στο Σαββατοκύριακο, το μοναδικό εναπομείναν σοβαρό ζήτημα ήταν το κατά πόσο θα επιτρεπόταν το ζήτημα του ορίου του χρέους θα επανερχόταν προς συζήτηση πριν τις εκλογές του 2012. Οι Ρεπουμπλικάνοι, τελικά, συμφώνησαν ότι δεν θα συζητηθεί μέχρι τότε.

Η στροφή αυτή της ηγεσίας των Ρεπουμπλικάνων  στη Βουλή και στη Γερουσία, που αν και πρότειναν 1 τρις δολάρια επιπλέον περικοπές στον τομέα της  Άμυνας φαίνεται, εκ των υστέρων, ότι εξελίχτηκε σε πρώτης τάξης «διαπραγματευτικό χαρτί» και εργαλείο τακτικού ελιγμού έτσι ώστε οι Ρεπουμπλικάνοι, δια της ολισθήσεως, να φτάσουν να συμφωνήσουν να μην ξανασυζητηθεί το ζήτημα του ορίου του χρέους  πάλι πριν τις εκλογές του 2012.

Άλλωστε, οι ηγέτες των Ρεπουμπλικανών και στη Βουλή και στη Γερουσία δεν χρειάζονται απαραίτητα μια συζήτηση για το όριο του χρέους για να επαναφέρουν το θέμα των περαιτέρω περικοπών. Το χρονοδιάγραμμα για τον προϋπολογισμό του 2012 λήγει την 1^η Οκτωβρίου είναι μια χαρά ευκαιρία για διατυπωθούν απειλές για να «παραλύσει η λειτουργία της κυβέρνησης».

Συνεπώς, περιληπτικά, φαίνεται ότι η συμφωνία, που μόλις επιτεύχθηκε, σημαίνει ότι και οι δύο πλευρές συμφώνησαν να περικόψουν 1 τρις δολάρια μόνο από τις δαπάνες, αλλά όχι να τα συλλέξουν από αύξηση φόρων. Οι Ρεπουμπλικάνοι θα πιέσουν δια μέσου του προϋπολογισμού του 2012 για να πετύχουν επιπλέον περικοπές δαπανών. Ο τομέας της Άμυνας, και τότε, θα μείνει τελικά αλώβητος.  Ο Obama πέτυχε τελικά να μην ξανασυζητηθεί το ζήτημα του χρέους πριν τις επόμενες εκλογές τις οποίες θα ήθελε να κερδίσει. Αλλά μην νομίσετε ότι αυτό είναι το τέλος της ιστορίας. Είναι μόνο η αρχή.

Η μεγαλύτερη επίθεση στην κοινωνική ασφάλιση, στο Medicare (σημ. Inprecor: πρόγραμμα υγειονομικής περίθαλψης που επιχορηγείται από το κράτος και τις ομοσπονδιακές κυβερνήσεις και αφορά σε άτομα άνω των 65 ετών ή μικρότερα αυτής της ηλικίας που έχουν μόνιμες αναπηρίες διαφόρων ειδών),  στο Medicaid (σημ. Inprecor: πρόγραμμα υγειονομικής περίθαλψης, που επιχορηγείται από το κράτος και τις ομοσπονδιακές κυβερνήσεις, και προορίζεται για ανέργους και ανθρώπους με εξαιρετικά χαμηλό εισόδημα) δεν έχει ακόμη έρθει. Ο επόμενος γύρος σε αυτό που θα μπορούσε κανείς να ονομάσει «ταξικό οικονομικό πόλεμο δια μέσου της νομοθεσίας» είναι οι διαπραγματεύσεις για τον προϋπολογισμό του 2012 οι οποίες θεωρητικώς θα πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί στις 23 Σεπτεμβρίου. Οι Ρεπουμπλικάνοι θα «δαγκώσουν για άλλη μια φορά» επιμένοντας σε μείωσης των κρατικών δαπανών. Και ο Obama αλλά και οι Δημοκρατικοί το πιθανότερο είναι ότι θα υποχωρήσουν σε αυτά τα αιτήματα και πάλι, όπως έχουν πράξει επανειλημμένως τον τελευταίο χρόνο.

Ένα μεγαλύτερο όμως πλήγμα που αναμένεται αποτελεί, επί της ουσίας, αποτέλεσμα μιας ακόμη πρόβλεψης της σημερινής συμφωνίας: η δημιουργία της λεγόμενης «Διμερούς Επιτροπής» που έχει ως έργο να μειώσει το χρέος και τα ελλείμματα ακόμη πιο δραματικά. Η συγκεκριμένη επιτροπή εννοείται ότι θα καταλήξει σε προτάσεις για ακόμη μεγαλύτερες περικοπές στις κρατικές δαπάνες τον Νοέμβριο, οι οποίες θα τεθούν σε ψήφιση στο Κογκρέσο πριν από το τέλος του χρόνου.

Μετά από τους Γερουσιαστές Reid και  McConnell, ο Πρόεδρος Obama μίλησε σε εθνικό τηλεοπτικό δίκτυο προκειμένου να ανακοινώσει ότι στηρίζει τη συμφωνία των Boehner – Reid  και να προαναγγείλει τη σύσταση της «Διμερούς Επιτροπής για την Μείωση του Χρέους». Στα λακωνικά σχόλιά του, χρησιμοποίησε μια πολύ σημαντική φράση, την οποία οι περισσότεροι τηλεοπτικοί σχολιαστές παρέβλεψαν. Είπε ότι «οι προτάσεις της Επιτροπής θα τεθούν για έγκριση ή απόρριψη μόνο στα μέλη του Κογκρέσου». Αυτό σημαίνει ότι κάποια μικρή ομάδα ανθρώπων – την οποία αναμφίβολα θα διορίσει ο ίδιος ή οι ηγέτες του Κογκρέσου – θα αποφασίσει μόνη της τη σύνθεση και το εύρος των περικοπών σε τομείς όπως η Κοινωνική Ασφάλιση, το Medicaid και το Medicare, το κατά πόσο θα κλείσουν τα φορολογικά παραθυράκια για τους κατέχοντες, και πόσο θα περικοπεί ο προϋπολογισμός για την Άμυνα. Το υπόλοιπο Κογκρέσο θα περιοριστεί, στη συνέχεια, να ψηφίσει «ναι» ή «όχι» και μόνο αυτό.

Η συντηρητική σύνθεση αυτών των διορισμένων επιτροπών, στο πρόσφατο παρελθόν, είναι γνωστή, πχ η επιτροπή Simpson – Bowles για το έλλειμμα που διορίστηκε από τον Obama  το 2009 και υπήρξε σαφώς συντηρητική. Το ίδιο συνέβει και με την επιτροπή που ο Obama συνέστησε για να κάνει προτάσεις για το σύστημα Υγείας, η οποία επίσης αποτελούνταν κατά πλειοψηφία από συντηρητικούς Ρεπουμπλικάνους και Δημοκρατικούς. Η αναμενόμενη «Διμερής Επιτροπή» θα ακολουθήσει, μετά βεβαιότητας, τη συγκεκριμένη λογική. Μπορούμε, ήδη, να περιμένουμε 2  δολάρια περικοπές στην Κοινωνική Ασφάλιση και στο Medicare για κάθε 1 δολάριο που θα «κόβεται» από τα φορολογικά παραθυράκια που ευνοούν τους έχοντες και από την Άμυνα…  αν είμαστε τυχεροί.

Η συμφωνία του περασμένου Σαββατοκύριακου ν’ αυξηθεί το όριο του χρέους με αντάλλαγμα περικοπές ύψους 1 τρις δολαρίων από τις κρατικές δαπάνες δείχνει ξεκάθαρα ότι οι πολιτικοί στην Ουάσινγκτον ασχολούνται κυρίως και πάνω από όλα με την επανεκλογή τους. Οι Δημοκρατικοί δεν θέλουν να έρθουν αντιμέτωποι με μια παρόμοια συζήτηση πριν την προεκλογική εκστρατεία του 2012. Επιπλέον, τόσο οι Ρεπουμπλικάνοι όσο και οι Δημοκρατικοί είναι αποφασισμένοι να προστατεύσουν τους «φίλους» τους στην Αμυντική βιοημχανία και τους χορηγούς τους, τις πολυεθνικές, διασφαλίζοντας ότι δεν θα κληθούν αυτοί να πληρώσουν το μερίδιό τους στην φορολογία. Η υπόλοιπη Αμερική καλείται να πληρώσει το λογαριασμό και το τίμημα.

*O Jack Rasmus είναι συγγραφέας του βιβλίου ‘Epic Recession: Prelude to Global Depression’, Palgrave-Macmillan and Pluto Press, 2010 και αναμένεται η έκδοση από τον ίδιο οίκο του βιβλίου ‘Obama’s Economy: Recovery for the Few’ εντός του 2011. Το μπλόγκ του είναι jackrasmus.com και η ιστοσελίδα του www.kyklosproductions.com. http://www.zcommunications.org/znet

ΠΗΓΗ: 3 Αυγούστου 2011,  http://www.inprecor.gr/index.php/archives/93438