Πολιτική υποκρισία και ελλιπής ενημέρωση

Του Νικήτα Χιωτίνη

Θα προσπαθήσω επιγραμματικώς και από τη σκοπιά του μέσου παρατηρητή, να απαριθμήσω γεγονότα που δεν μπορούν παρά να ενισχύσουν την βεβαιότητα όλων μας, πως είμαστε μάρτυρες (με τις δύο σημασίες του όρου αυτού) μιας ολοένα και περισσότερο απροσχημάτιστης υποκρισίας εκ μέρους των «πολιτικών» μας  και  ελλιπούς ενημέρωσής μας, στην οποίες ακουσίως ή  εκουσίως συμμετέχουν τα περισσότερα τουλάχιστον ΜΜΕ.

Ίσως μάλιστα αυτήν την υποκρισία και την ελλιπή μας ενημέρωση να τις θεωρούμε και φυσικές  και άρα αποδεκτές. Θυμάμαι έλεγα σε ψηφοφόρο του ΠΑΣΟΚ, ότι το 1981, πριν ο Ανδρέας Παπανδρέου εκλεγεί, υποσχόταν «έξω οι βάσεις του θανάτου», όταν όμως εξελέγη ανανέωσε τις βάσεις «του θανάτου» – κάτι που δεν τολμούσε να κάνει ο  Ράλλης. Μάλιστα,  οι οπαδοί του, μετά τη νέα συμφωνία με τις «βάσεις του θανάτου»,  διαδήλωναν πως «ο αγώνας τώρα δικαιώθηκε». Η αποστομωτική απάντησή του ήταν «γιατί, εσύ περίμενες να διώξει τους Αμερικανούς; .…εμένα κορόιδεψε που τον ψήφισα και δεν με ενδιαφέρει, εσένα τι σε νοιάζει που δεν τον ψήφισες ;». Απαριθμώ λοιπόν:

1. Ο Κώστας Καραμανλής διακήρυττε πάγωμα μισθών, ενώ ο αντίπαλός του Γ. Παπανδρέου μας βεβαίωνε πως «λεφτά υπάρχουν» (μάλλον ο Κ.Κ. έκανε τα αδύνατα δυνατά για να χάσει με 10%. Μη ξεχνάμε πως ο μόνος πολιτικός που παραδέχτηκε επισήμως δωροδοκία ήταν ο υπόδικος «στρατηγός» Τσουκάτος, που σχεδόν ξεχάστηκε από την προεκλογική   εκστρατεία της ΝΔ).  Όταν όμως εξελέγη πρωθυπουργός ο Κος Παπανδρέου, αμέσως αναρωτήθηκε «που πήγαν τα λεφτά;», παρ’ ότι ως αρχηγός κόμματος έπρεπε να το ήξερε από πριν, ο   Πρόεδρος μάλιστα της Τραπέζης της Ελλάδος μας διαβεβαίωσε πως τον είχε λεπτομερώς ενημερώσει.

2. Ο νυν πρωθυπουργός μας,  πριν τις εκλογές διακήρυττε ότι δεν πρόκειται ποτέ να καλέσει το ΔΝΤ και το αιτιολογούσε με ευφράδεια και ακλόνητα επιχειρήματα. Όμως το κάλεσε λίγο μετά την εκλογή του και μάλιστα ο πρώην Πρόεδρος του ΔΝΤ μας διαβεβαίωσε πως το είχε προ πολλού – δηλ. πολύ πριν τις εκλογές- συζητήσει μαζί του.

3. Στέλεχος της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας (διορισμένο από το ΠΑΣΟΚ) κατήγγειλε προσφάτως πως το έλλειμμα, που θα επέτρεπε την προσφυγή στο ΔΝΤ, είχε σκοπίμως διογκωθεί. Το στέλεχος αυτό  απελύθη και  δεν φαντάζομαι να προσφύγει σοβαρά κανείς εναντίον του  για διασπορά ψευδών ειδήσεων (όπως έλεγαν επί  χούντας του’67), γιατί έτσι θα ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου. Δεν θα μάθει ποτέ κανείς την αλήθεια, που είναι μάλλον πολύπλοκη. Αν μη τι άλλο τα “greek statistics” ίσως και νάναι λίγο διαφορετικά από αυτά που κοροϊδεύαμε, με την σχετική έντεχνη υποδαύλιση του θέματος από τα ΜΜΕ.

4. Κανείς δεν ξέχασε τις συμφωνίες που επεχείρησε να κλείσει με του Ρώσους η κυβέρνηση Καραμανλή. Κανείς δεν ξέχασε ακόμα πως με την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Γ. Παπανδρέου, όλες αυτές ακυρώθηκαν.

5. Κανείς δεν ξέχασε πως πριν τις πρόσφατες εκλογές ο Γ.Π. διεκήρυττε πως «δυστυχώς αλλά δεν έχουμε πετρέλαιο στη χώρα μας» και ότι προσφάτως από βουλής ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Θ.Πάγκαλος χαρακτήριζε γι’ αυτό τον Χαρδαβέλα μυθομανή  των «πυλών του ανεξήγητου». Όμως μετά κάποια πρόσφατα γεγονότα – δες κατωτέρω-  ο Γ.Π. αναγγέλλει πως  θα αρχίσουν έρευνες για την εκμετάλλευση του πετρελαίου της χώρας μας.

6. Η κυβέρνηση Καραμανλή δεν τολμούσε να οριοθετήσει – και κυρίως λειτουργήσει- τα περίφημα 12 μίλια, έστω τα 6 μίλια, παρ’ όλες τις κουμπαριές του με τον Ερντογάν, του οποίου τα αεροπλάνα έκαναν βόλτες πάνω από τη Μύκονο και τα πολεμικά του πλοία έφταναν στο Σούνιο. Η σημερινή κυβέρνηση Παπανδρέου δεν τολμά να οριοθετήσει τις ελληνικές ΑΟΖ. Μόνο το Ισραήλ το ‘κανε για μας πριν 2-3 μήνες, βεβαίως ανεπισήμως. Η εξήγηση γι’ αυτήν του τη «βοήθεια» δόθηκε με τα συμβαίνοντα γύρω από το οικόπεδο 12 της Κύπρου, στο οποίο θα κάνει έρευνες μια αμερικανική εταιρεία για φυσικό αέριο, λέγεται μάλιστα πως αυτή η εταιρεία είναι πολιτικά ισχυρή. Απειλεί γι’ αυτό η Τουρκία, ανταπειλεί το Ισραήλ – και το Ισραήλ βεβαίως δεν λειτουργεί αυτοδύναμα- ξυπνάει και ο Θ.Πάγκαλος και λέει – από βουλής-  πως «επίθεση εναντίον της Κύπρου ισοδυναμεί με επίθεση εναντίον της Ελλάδος».

7. Όταν θέλησε προσφάτως να συμμετάσχει ο αμερικανός Υπουργός Οικονομικών σε σχετική σύσκεψη στην Ε.Ε. τον απέπεμψαν από τις «δικές τους συνομιλίες», μάλλον αγενώς (δεν έχω συγκρατήσει ακριβώς το γεγονός και τα πρόσωπα, αλλά κάπως έτσι έγινε – άλλωστε δεν δόθηκε δημοσιότητα από τις κατά τα άλλα φλύαρες «ειδήσεις» των μεγάλων τουλάχιστον ΜΜΕ). Μη ξεχνάμε ότι οι ΗΠΑ μπήκαν επισήμως στην Ευρώπη  με  το ΔΝΤ. 

8. Είναι φανερό πως τα ζητήματα δεν είναι μόνο «οικονομικά». Άλλωστε αυτό το «οικονομικά» είναι τόσο πολύπλοκο, που αμφισβητώ αν και πόσοι βουλευτές (ίσως και οι «καθ’ ύλην αρμόδιοι») το κατανοούν σε όλες του τις διαστάσεις. Ας πούμε πως είναι αυτό που έχει να κάνει με το ότι από τη «μεταπολίτευση» και μετά ρήμαξε η κλωστοϋφαντουργία, διαλύθηκε η γεωργία, στέρεψε η Θεσσαλία με το κακό της βαμβάκι που επιδοτείτο αφειδώς, εισάγουμε κρέας και γάλα από τη Γερμανία και την Ολλανδία γιατί κανείς ειδικός Υπουργός δεν σκέφτηκε να βοηθήσει την κτηνοτροφία, αποδομήθηκε σχεδόν πλήρως ο παραγωγικός ιστός της χώρας. Μη ξεχνάμε και την Παιδεία : φρόντισαν γι’ αυτήν, εκτός των άλλων και οι «επαναστάτες» του Πολυτεχνείου, νυν υπέρμαχοι της ιδιωτικοποίησης των Πανεπιστημίων, των αλλεπάλληλων μνημονίων (μάλιστα χρησιμοποιώντας εκβιαστικά διλήμματα του είδους «μνημόνιο ή δραχμή»)  και της αποτελεσματικότητας των ΜΑΤ.

9. Τα ζητήματα που σήμερα αντιμετωπίζουμε ως χώρα είναι προφανώς και γεωπολιτικά, ίσως μάλιστα να είναι    κατ’ εξοχήν γεωπολιτικά. Όμως αυτό αποκρύπτεται εντέχνως, τουλάχιστον από τα λεγόμενα μεγάλα κανάλια και τις μεγάλες και «σοβαρές» (κληρονομικώ δικαίω) εφημερίδες – αν δεν επεμβαίνουν σε αυτά με τον τρόπο τους…. Όσον αφορά τώρα στους πολιτικούς αρχηγούς, μόνον η Γραμματέας του ΚΚΕ και ο Πρόεδρος του ΛΑΟΣ τα έθιξαν με την δέουσα βαρύτητα, με την ευκαιρία της ΔΕΘ. Οι υπόλοιποι αρχηγοί και δη οι Πρόεδροι των εναλλασσομένων στην εξουσία κομμάτων, εσίγησαν σχετικώς.

10. Η αρχή της γεωπολιτικής αναταραχής στη περιοχή μας, φαίνεται να έγινε με το ελλιπές πόνημα του Αχ. Νταβούτογλου, περί του στρατηγικού βάθους της Τουρκίας, που κατέστη και δόγμα της εξωτερικής της πολιτικής. Ελλιπές  γιατί αρχίζει από την Οθωμανική αυτοκρατορία. Όμως, αφ’ ενός η Οθωμανική αυτοκρατορία δεν ήταν η Τουρκία, αφ’ ετέρου η Ιστορία δεν αρχίζει από αυτήν. Η υποτιθέμενη περιοχή της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας – για την οποίαν μιλά ο Ναβούτογλου- είναι πρωτίστως και κατ’ εξοχήν περιοχή της πρώην Ελληνορωμαϊκής Οικουμένης και έτσι συμμετείχε στο μετέπειτα ιστορικό γίγνεσθαι. Έτσι δείχνει άλλωστε πως θα εξακολουθεί να συμμετέχει στην Ιστορία,  δεδομένου της ανεξέλεγκτης πλέον αλαζονείας της γείτονος χώρας μας, που δείχνει να παίζει με τη φωτιά.

11. Μήπως όμως αυτήν την υποκρισία και την ελλιπή μας πληροφόρηση, ου μην παραπληροφόρηση,  τη θέλουμε τελικά; Είναι πιο ξεκούραστη για μας; Αν όχι, πρέπει κάτι να γίνει. Το γράφω ως παρότρυνση και ελπίδα προς τους πολιτικούς μας. Ας πάψουν επί τέλους να θεωρούν τους λαούς «τους» πρόβατα.

20-9-2011

UP DATE: 9-10-2011,       Συνέχεια στο Μέρος ΙΙ

Ορθόδοξος καί δυτικός τρόπος ζωής  – Μέρος Α'

Του Σεβ. Μητρ. Ναυπάκτου καί Αγ. Βλασίου Ιεροθέου

Η αυτοσυνειδησία στόν άνθρωπο είναι πολύ σημαντικό γεγονός, γιατί ένας πού δέν έχει συνείδηση ή δέν γνωρίζει τί κάνει καί έχει τό ακαταλόγιστο δέν είναι αληθινός άνθρωπος. Οι νεκροί δέν έχουν ενεργή τήν συνείδηση, αλλά καί όσοι πλησιάζουν πρός τόν θάνατο έχουν απώλεια συνειδητότητας. Ο άνθρωπος πρέπει νά γνωρίζη επαρκώς ποιός είναι, από πού κατάγεται, ποιά είναι η σχέση του μέ τό περιβάλλον, νά θέτη όρια μέ τούς ανθρώπους πού τόν περιβάλλουν, αλλά καί νά αποκτά γέφυρες επικοινωνίας μέ αυτούς, χωρίς νά αλλοτριώνεται, χωρίς νά χάνη τήν ταυτότητά του.

Αυτό επεκτείνεται καί στόν κοινωνικό, πολιτισμικό, εθνικό καί χριστιανικό τρόπο ζωής. Είναι πολύ σημαντικό νά γνωρίζουμε ποιοί είμαστε ως έθνος, ποιά είναι τά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά γνωρίσματα πού μάς διακρίνουν από άλλα έθνη καί άλλους πολιτισμούς, σέ ποιά σημεία μπορούμε νά επικοινωνήσουμε μέ τά άλλα έθνη καί ποιά σημεία είναι αναπαλλοτρίωτα καί αδιαπραγμάτευτα. Αυτό είναι σημαντικό, γιατί μέ τούς πολιτισμούς συμβαίνουν πολλά στό θέμα τής αφομοίωσης καί τής επίδρασης μεταξύ τους, όπως είναι η «πολιτισμική πρόσκτηση ή σύνθεση», η πολιτισμική μεταβολή καί η λεγόμενη «αφομοίωση» καί η πολιτισμική αλλαγή, ο λεγόμενος «αποεκπολιτισμός». Ο τίτλος τού θέματος έχει δύο κεντρικά σημεία, τό ένα «Ορθοδοξία καί Δύση», καί τό άλλο «ο τρόπος ζωής». Ενδιάμεσα θά δούμε καί τήν διαφορά πού υπάρχει μεταξύ αυτών τών δύο μεγάλων πολιτιστικών καί θρησκευτικών τρόπων ζωής.

1. Ορθοδοξία καί Δύση

Στήν αρχή πρέπει νά προσδιορισθή ότι οι έννοιες Ορθοδοξία καί Δύση δέν είναι αντίθετες, γιατί Ορθοδοξία έχουμε καί στήν Δύση, όπως τήν Δύση συναντάμε καί στόν ορθόδοξο χώρο. Μάλλον θά μπορούσαμε περισσότερο νά κάνουμε λόγο γιά Ρωμανία-Βυζάντιο καί λόγο γιά τήν Δύση. Πάντως, όταν ομιλούμε γιά τήν σχέση καί διαφορά μεταξύ Ρωμανίας-Βυζαντίου καί Δύσης πρέπει νά τήν προσδιορίσουμε από τρείς πλευρές. Η πρώτη είναι η γεωγραφική, αφού Ανατολή είναι τό ανατολικό μέρος τής Ευρώπης ή τού κόσμου καί Δύση τό δυτικό. Μέ τούς όρους αυτούς παλαιότερα γινόταν λόγος γιά τά δύο τμήματα τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τό δυτικό καί τό ανατολικό. Έτσι, Δύση είναι ο Ευρωπαϊκός χώρος καί Ανατολή είναι η Μικρά Ασία καί η Μέση Ανατολή. Επίσης, πρέπει νά προστεθούν ο Βορράς καί ο Νότος. Η δεύτερη προσδιοριστική πλευρά είναι η χρονική-ιστορική, βάσει τής οποίας η ιστορία χωρίζεται σέ αρχαίους, μέσους καί νεωτέρους χρόνους, αφού κάθε χρονική-ιστορική περίοδος έχει τίς ιδιαιτερότητές της. Έτσι, στήν αρχαία Ελλάδα επικρατεί η αρχαία κλασσική φιλοσοφία, στούς μέσους χρόνους στήν Δύση έχουμε τήν εμφάνιση διαφόρων άλλων λαών, όπως οι Βησιγότθοι, οι Οστρογότθοι, οι Βάνδαλοι, οι Λογγοβάρδοι, οι Φράγκοι, καί στήν Ανατολή έχουμε τήν εμφάνιση άλλων λαών, όπως οι Άβαροι, οι Άραβες, οι Οθωμανοί κλπ. πού άσκησαν διάφορες επιδράσεις πάνω στούς χώρους αυτούς. Η τρίτη προσδιοριστική πλευρά είναι η πολιτισμική, αφού στούς δύο αυτούς γεωγραφικούς καί ιστορικούς χώρους, αναπτύχθηκαν ιδιαίτεροι πολιτισμικοί τρόποι ζωής, πού είχαν διάφορες επιδράσεις στούς ανθρώπους καί τούς λαούς. Έτσι, κάνουμε λόγο γιά έναν ιδιαίτερο τρόπο μέ τόν οποίο οι άνθρωποι αντιμετώπιζαν τόν Θεό, τόν άνθρωπο, τήν κοινωνία, τήν οικογένεια, τήν παιδεία κλπ.. Όσα θά πούμε στήν συνέχεια αναφέρονται κυρίως στήν τρίτη αυτή πλευρά, τήν πολιτισμική, πού μάς ενδιαφέρει εδώ, καί θά προστεθούν καί στοιχεία από τίς άλλες πλευρές.

2. Ιστορία καί θεολογία

Μεταξύ δυτικού καί ανατολικού ανθρώπου πράγματι υπάρχουν σαφείς διαφορές στόν τρόπο ζωής. Αυτό φαίνεται στόν τρόπο τής σκέψεως καί τής πράξεως, στόν τρόπο μέ τόν οποίο αντιμετωπίζει κανείς τόν Θεό, τόν άνθρωπο καί τόν κόσμο, στόν τρόπο μέ τόν οποίο διοργανώνει τήν κοινωνική του ζωή, καί επεκτείνεται καί σέ άλλους χώρους, όπως τήν οικογενειακή ζωή, τήν ψυχαγωγία κλπ. Γιά νά τό δούμε αυτό καλύτερα πρέπει νά εξετάσουμε τήν σχέση μεταξύ τής ιστορίας καί τής θεολογίας. Συμβαδίζουν στενά η ιστορία μέ τήν θεολογία. Άλλωστε, ο Χριστός ενηνθρώπησε μέσα στήν ιστορία, τόν χώρο καί τόν χρόνο, προσέλαβε τό θνητό καί παθητό σώμα, τό θέωσε καί τό απάλλαξε καί από τήν φθαρτότητα καί τήν θνητότητα, μέ τήν Ανάσταση καί τήν Ανάληψή Του στούς ουρανούς. Τό ίδιο συμβαίνει καί μέ τήν Εκκλησία, η οποία δέν προέρχεται από τόν κόσμο, αλλά κινείται καί εργάζεται στόν κόσμο καί τήν ιστορία. Αυτό συμβαίνει καί μέ τίς διαφορές μεταξύ Δύσεως καί Ανατολής, πού μάς ενδιαφέρει στό σημείο αυτό. Στόν χώρο πού εμφανίσθηκε ο Χριστιανισμός, δηλαδή στήν Παλαιστίνη κατ’ αρχάς καί στήν συνέχεια στόν ενιαίο χώρο τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, υπήρχαν τρία ρεύματα, ήτοι η εβραϊκή σκέψη, η ελληνική φιλοσοφία καί τό ρωμαϊκό δίκαιο. Καί τά τρία αυτά ρεύματα συναντήθηκαν μεταξύ τους καί αποτέλεσαν μιά ενότητα καί έναν πολιτισμό. Στήν πραγματικότητα η πρώτη συνάντηση έγινε μεταξύ ελληνισμού καί ρωμαϊκής σκέψεως, μάλιστα δέ η ελληνική γλώσσα μιλιόταν στήν Ρώμη από τόν 2ο αιώνα π.Χ., ώστε δέν ήταν αναγκαία η ύπαρξη μεταφραστών στήν Σύγκλητο. Ο Μ. Αλέξανδρος, μέ τήν επέκτασή του πρός ανατολάς, αλλά καί οι Έλληνες φιλόσοφοι καί διανοητές πού είχαν επηρεάσει τούς Λατίνους τής Δύσεως δημιούργησαν έναν κοινό πολιτισμικό τρόπο ζωής στόν τότε γνωστό κόσμο, στήν τότε οικουμένη. Μιλούσαν βασικά δύο γλώσσες, τήν ελληνική καί τήν λατινική.

Μέ τήν εμφάνιση τού Χριστιανισμού γίνεται καί μιά άλλη σύνθεση μεταξύ εβραϊκής καί ελληνιστικής σκέψεως, στήν πραγματικότητα ο Χριστιανισμός ονομάσθηκε τό τρίτο γένος, τό οποίο ένωσε τήν εβραϊκή καί τήν ελληνική σκέψη. Δέν είναι ο χρόνος κατάλληλος γιά νά δούμε πώς συνδέθηκαν τά τρία αυτά ρεύματα, όπως φαίνεται στήν διδασκαλία τού Αποστόλου Παύλου, τών Αποστολικών Πατέρων καί κυρίως τών μεγάλων Πατέρων τού 4ου αιώνος μ.Χ. Άς δούμε κατ’ αρχάς πώς διαμορφώθηκαν τά ιστορικά δεδομένα στήν Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία καί μετά πώς επηρέασαν τά δεδομένα αυτά τήν θεολογία, οπότε διαμορφώθηκε αυτό τό ιδιαίτερο ήθος μεταξύ Ανατολής καί Δύσεως. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε επηρεασθή από τόν ελληνικό πολιτισμό καί αργότερα από τόν Χριστιανισμό. Μετά τούς διωγμούς τών τριών πρώτων αιώνων, ο Χριστιανισμός απέκτησε κύρος μέσα στήν Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ιδίως μάλιστα όταν ο Μ. Κωνσταντίνος μετέφερε τήν πρωτεύουσα τού Ρωμαϊκού Κράτους στήν πόλη τού Βυζαντίου, τήν οποία όμως μετονόμασε σέ Νέα Ρώμη, καί αργότερα προσέλαβε τήν ονομασία τού ιδρυτού της καί ονομάσθηκε Κωνσταντινούπολη. Δέν υπάρχει διαίρεση τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά απλώς μεταφορά τής πρωτεύουσάς της. Ήταν επόμενο η νέα Πρωτεύουσα νά αποκτήση μεγάλη δόξα, επειδή ήταν έδρα τού Αυτοκράτορος καί τής Συγκλήτου καί γι’ αυτό μέ τόν καιρό καί ο θρόνος τής Κωνσταντινουπόλεως απέκτησε τά ίσα πρεσβεία τιμής μέ τήν Παλαιά Ρώμη. Η μεταφορά, όμως, τής Πρωτεύουσας τού Ρωμαϊκού Κράτους στήν Ανατολή είχε ως αποτέλεσμα νά αποδυναμωθή τό δυτικό τμήμα από πλευράς πολιτικής. Βεβαίως αποστέλλονταν, όταν χρειαζόταν, στρατεύματα γιά νά αντιμετωπισθούν διάφοροι εισβολείς, αλλά αυτό δέν ήταν εύκολο πάντοτε. Έτσι, κατέβαιναν από τό βορρά διάφορα φύλα, όπως οι Γότθοι, οι Βησιγότθοι, οι Οστρογότθοι, οι Βάνδαλοι, οι Λογγοβάρδοι καί τελικά οι Φράγκοι καί κατελάμβαναν διάφορα μέρη τού δυτικού τμήματος τής ενιαίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Υπάρχουν πολλά ιστορικά βιβλία πού τό παρουσιάζουν αυτό, απλώς θά αναφέρω τά όσα γράφει ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης καί ο Ζάκ λέ Γκόφ. Αυτό φαίνεται ανάγλυφα καί στό βιβλίο «Διάλογοι» πού έγραψε ο Πάπας Ρώμης άγιος Γρηγόριος, ο επονομαζόμενος Διάλογος.

Μετά από επανειλημμένες εισβολές τών γερμανικών φύλων καί κατακτήσεις εδαφών, τελικά ο Καρλομάγνος κυρίευσε τό μεγαλύτερο μέρος τού δυτικού τμήματος τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας καί ίδρυσε τήν Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τού Γερμανικού Έθνους. Βέβαια, καί ο Πάπας οικειοποιήθηκε τήν πολιτική εξουσία τού δυτικού τμήματος καί τελικά ξέσπασαν διαρκείς πόλεμοι μεταξύ τών Παπών καί τών Φράγκων Βασιλέων γιά τό βαθμό τής πολιτικής εξουσίας τού καθενός στά μέρη εκείνα. Τό σημαντικό είναι ότι οι Φράγκοι εισήγαγαν στήν Ευρώπη τό φεουδαλιστικό σύστημα διοικήσεως. Σύμφωνα μέ αυτό ο Ρήγας χώρισε τό Βασίλειό του σέ τμήματα καί τά έδωσε σέ διαφόρους ευγενείς, πολεμάρχους, δούκες, κόμητες, βαρώνους καί κατώτερους ιππότες. Μέ τόν καιρό δέ τά φέουδα αυτά αναγνωρίζονταν ως «κληρονομικά οικογενειακά δικαιώματά» τους. Πρόκειται γιά προσωπικές σχέσεις πού συνδέονταν μεταξύ τους ιεραρχικά. Τά χαρακτηριστικά στοιχεία τού φεουδαλιστικού συστήματος ήταν δύο. Τό πρώτον ήταν τό συμβόλαιο τής υποτέλειας, όπως φαινόταν στήν τελετή πού γινόταν, κατά τήν οποία ο υποτελής έδινε υπόσχεση ότι θά ανήκη στόν άρχοντα καί ανελάμβανε υποχρεώσεις «στήν διοίκηση, τή δικαιοσύνη καί τόν στρατό τού άρχοντα». Τό δεύτερο γνώρισμα ήταν τό φέουδο, δηλαδή η παραχώρηση ενός τμήματος γής καί αυτό φαινόταν από τήν προσφορά ενός αντικειμένου, όπως λάβαρο, σκήπτρο, ράβδος, δαχτυλίδι, μαχαίρι, γάντι, κομμάτι άχυρο κλπ.. Βασικές δέ αρχές τού φεουδαλιστικού συστήματος ήταν ο σεβασμός στήν δικαιοσύνη, η τάξη στήν δημιουργία καί, κατά συνέπεια, εκείνος πού διαταράσσει τήν τάξη προκαλεί τήν οργή τού άρχοντος καί αυτό απαιτεί τήν αποκατάσταση τής δικαιοσύνης πού γίνεται διά τής τιμωρίας, μέ τήν οποία ικανοποιείται η δικαιοσύνη καί επαναφέρεται η τάξη στήν δημιουργία.

Οι Φράγκοι ηγεμόνες μέ τίς στρατιωτικές επιδρομές απέκοψαν τό δυτικό τμήμα από τήν Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, λάμβαναν τήν άδεια καί τήν ευλογία από τόν Πάπα, σημαντική δέ ήταν η στέψη τού Καρλομάγνου ως αυτοκράτορα τά Χριστούγεννα τού έτους 800 μ.Χ. Επίσης, οι Φράγκοι χορήγησαν καί πολιτική εξουσία στόν Πάπα. Εκείνο πού πρέπει νά σημειωθή είναι ότι στήν εποχή μας τά πρώτα Κράτη πού απετέλεσαν τήν Ε.Ο.Κ. ήταν τά βασικά κράτη πού αποτελούσαν τό κράτος τού Καρλομάγνου, τήν αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τού Γερμανικού Έθνους. Στήν Ευρώπη σήμερα έχουν ως πρότυπο τόν Καρλομάγνο, ως προστάτη τής παιδείας τό κτήριο στίς Βρυξέλλες έχει τό όνομα τού Καρλομάγνου καί όσοι συντελούν στήν ενότητα τής Ευρώπης λαμβάνουν τό βραβείο τού Καρλομάγνου. Μετά τήν σύντομη αυτή ιστορική καί πολιτική ανασκόπηση άς δούμε καί τά θεολογικά δεδομένα πού διαμορφώθηκαν στό δυτικό τμήμα τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Η ανύψωση τού Επισκόπου τής Νέας Ρώμης στά ίσα πρεσβεία τιμής μέ τόν Επίσκοπο τής Παλαιάς Ρώμης προκάλεσε τόν Πάπα, μέ αποτέλεσμα νά μήν παρίσταται προσωπικά σέ καμμιά Οικουμενική Σύνοδο, πού γινόταν στό ανατολικό τμήμα τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά απέστελλε αντιπροσώπους. Ωστόσο υπήρχε ακόμη ενότητα μεταξύ τών Επισκόπων τής Παλαιάς καί Νέας Ρώμης, όπως αποδεικνύεται από τήν Ζ’ Οικουμενική Σύνοδο, αλλά καί τήν Η’ Οικουμενική Σύνοδο επί τού Μεγάλου Φωτίου. Σέ όλη τήν Αυτοκρατορία υπήρχε ενότητα στήν πίστη καί τόν ησυχασμό, οι πολίτες της ήταν δίγλωσσοι, δηλαδή ελληνόφωνοι Ρωμαίοι καί λατινόφωνοι Ρωμαίοι, αργότερα δέ προστέθησαν καί οι αραβόφωνοι καί σλαυόφωνοι Ρωμαίοι. Στήν Εκκλησία τής Παλαιάς Ρώμης υπήρχαν Πατέρες πού μιλούσαν τήν ελληνική γλώσσα καί Πατέρες πού μιλούσαν τήν λατινική γλώσσα, αλλά ήταν ορθόδοξοι. Ο ιερός Αυγουστίνος δέν εγνώριζε καθόλου τήν ελληνική γλώσσα, δέν μπορούσε νά παρακολουθήση τίς συζητήσεις πάνω στά δογματικά θέματα πού γίνονταν στό ανατολικό τμήμα τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας καί γι’ αυτό, καίτοι έκανε αγώνες εναντίον τών αιρετικών, εν τούτοις εξέφραζε καί μερικές απόψεις πού δέν συντονίζονταν μέ τήν διδασκαλία τών ελληνόφωνων καί λατινόφωνων Πατέρων τής Εκκλησίας, ανατολής καί δύσεως.

Οι Φράγκοι τόν 8ο αιώνα, μετά τήν πολιτική κυριαρχία τους στό δυτικό τμήμα, απεφάσισαν νά διαφοροποιήσουν τήν Ευρώπη πολιτιστικά καί θεολογικά. Έτσι, υιοθέτησαν τίς απόψεις τού ιερού Αυγουστίνου, τού μόνου εκκλησιαστικού συγγραφέως πού δέν γνώριζε ελληνικά, αλλά λατινικά, καί είχε επηρεασθή από τόν νεοπλατωνισμό. Σημαντικό ορόσημο αυτής τής διαφοροποίησης ήταν η Ζ’ Οικουμενική Σύνοδος περί τής θεολογίας τών ιερών εικόνων. Είναι γνωστόν ότι η Οικουμενική αυτή Σύνοδος, στήν οποία συμμετείχαν καί οι εκπρόσωποι τού Πάπα, οι οποίοι καί υπέγραψαν τά Πρακτικά, απεφάσισε τήν τιμητική προσκύνηση τών ιερών εικόνων καί όχι τήν λατρεία τους. Ο Καρλομάγνος έδωσε αμέσως εντολή στούς θεολόγους τού επιτελείου του (Αλκουΐνο καί Θεοδούλφο) νά αναιρέσουν τίς αποφάσεις τής Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου. Έτσι, εγράφησαν τά γνωστά Libri Carolini μέ τά οποία εσκεμμένως κατηγορούσαν τήν Οικουμενική Σύνοδο ως αιρετική. Στήν συνέχεια ο Καρλομάγνος συνεκάλεσε στήν Φραγκφούρτη τό 794 μ.Χ. Σύνοδο στήν οποία συμμετείχαν οι Επίσκοποι τής επικράτειάς του, αναγνώσθηκαν τά Libri Carolini καί καταδικάσθηκε η Ζ’ Οικουμενική Σύνοδος.

Είναι σημαντικό τό γεγονός ότι ενώ στά Libri Carolini οι κάτοικοι τού ανατολικού τμήματος τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ονομάζονταν Ρωμαίοι, στά Πρακτικά τής Συνόδου τής Φραγκφούρτης ονομάσθηκαν Γραικοί. Δηλαδή, μεταξύ 787 καί 794 έγινε η μεγαλύτερη πλαστογραφία στήν ιστορία εναντίον ενός έθνους. Μάλιστα δέ οι Γραικοί ονομάσθηκαν αιρετικοί ως Έλληνες-ειδωλολάτρες, επειδή δήθεν λατρεύουν τίς ιερές εικόνες, καί στήν συνέχεια εγράφησαν τά γνωστά συγγράμματα Contra errores Grecorum, σύμφωνα μέ τήν αντίληψή τους ότι οι Φράγκοι είναι Ρωμαίοι καί Ορθόδοξοι. Βεβαίως, στό ανατολικό τμήμα εξοκολουθούσαν νά αποκαλούν τούς εαυτούς τους Ρωμαίους μέχρι τής πτώσεως τής Κωνσταντινουπόλεως. Είναι χαρακτηριστικό ότι τόν 14ο αιώνα ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ονομάζει τούς ορθοδόξους κατοίκους τής Μικράς Ασίας, πού είχαν αιχμαλωτισθή στούς Οθωμανούς, Ρωμαίους, ενώ Βυζαντινοί χαρακτηρίσθηκαν τόν 16ο αιώνα, μετά τήν πτώση τής Κωνσταντινουπόλεως, τό 1562, από τόν φράγκο ιστορικό Ιερώνυμο Βόλφ. Μετά από αυτό, στήν Σύνοδο τού Άαχεν τό 809, οι Φράγκοι εισήγαγαν τό Filioque, μέ αποτέλεσμα νά διαφοροποιηθή τελείως τό δυτικό τμήμα, όχι μόνον πολιτικά, αλλά καί θεολογικά, από τό ανατολικό τμήμα τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αυτό πού συνηθίσαμε νά ονομάζουμε Βυζάντιο. Ο 9ος αιώνας είναι μιά κρίσιμη εποχή πού δείχνει όλες αυτές τίς αποσχιστικές τάσεις, καί κυρίως αυτό φαίνεται έντονα τήν εποχή τού Μ. Φωτίου. Τότε εκδηλώθηκαν φανερά όλες οι επεκτατικές τάσεις τών Φράγκων ηγεμόνων, αλλά καί οι υπερφίαλες απόψεις τών Παπών καί πραγματικά ο Μέγας Φώτιος υπήρξε μιά μεγάλη φυσιογνωμία πού διέθετε εξυπνάδα, γνώση, διακριτικότητα καί μαχητικότητα. Αλλά, δυστυχώς τό ρεύμα τής ιστορίας, όπως καθορίσθηκε από τούς Φράγκους ηγεμόνες, τήν πολιτική τών Παπών καί τήν εξασθένηση τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από ανατολικούς εχθρούς, υπερέβαινε όλους.

Πάντως, στήν αρχή ο Πάπας τής Ρώμης αντιδρούσε εναντίον τών ενεργειών τού Καρλομάγνου γιά τήν καταδίκη τής Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου, αλλά ο Καρλομάγνος είχε μεγάλη πολιτική καί στρατιωτική δύναμη καί επέβαλε τίς απόψεις του. Τελικά, ύστερα από διάφορες αλλαγές, οι Φράγκοι επέβαλαν φιλοφράγκους καί Φράγκους Πάπες στόν θρόνο τής Ρώμης, οι οποίοι εισήγαγαν τό 1009 τό Filioque στό Σύμβολο τής Πίστεως, οπότε έχουμε τήν θεολογική απόσχιση τού δυτικού τμήματος από τό ορθόδοξο ανατολικό τμήμα, ουσιαστικά τήν απόσχιση καί τήν ακοινωνησία τής Παλαιάς Ρώμης από τήν Νέα Ρώμη καί τά Πατριαρχεία τής Ανατολής. Επομένως, όταν εξετάσουμε μέ προσοχή όλη αυτήν τήν πολιτική καί θεολογική διαφοροποίηση τών Φράγκων, παρατηρούμε ότι στήν αρχή έχουμε σχίσμα μέσα στό δυτικό τμήμα τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μεταξύ Πάπα Ρώμης καί Φράγκων, καί στήν συνέχεια έχουμε υποδούλωση τής δυτικής Εκκλησίας στούς Φράγκους ηγεμόνες καί τήν τελική απομάκρυνση τής Παλαιάς Ρώμης από τήν Νέα Ρώμη. Η πολιτική απόσχιση οδήγησε καί στήν εκκλησιαστική απόσχιση.

Οι Φράγκοι θεολόγοι, πού βρίσκονταν στό περιβάλλον τού Καρλομάγνου, υιοθέτησαν, όπως αναφέρθηκε, τίς απόψεις τού ιερού Αυγουστίνου, καί έτσι δημιουργήθηκε ο λεγόμενος σχολαστικισμός, πού έλαβε τό όνομα από τίς σχολές πού αναπτύχθηκαν τότε στά Πανεπιστήμια, καί είχε κέντρο τήν λογική, τόν ορθολογισμό. Αυτό σημαίνει ότι απέβαλαν τόν ησυχασμό, ως μέθοδο γνώσεως τού Θεού, καί υιοθέτησαν τόν ορθολογισμό. Αυτό καλλιεργήθηκε έντονα από τόν 11ο έως τόν 13ο αιώνα καί βασικοί σχολαστικοί θεολόγοι ήταν ο Ανσελμος Καντερβουρίας, ο Αβαιλάρδος, ο Αλβέρτος ο Μέγας, ο Θωμάς Ακινάτης, ο Δούνς ο Σκώτος, ο Γουλιέλμος Όκκαμ. Μαζί μέ τόν ορθολογισμό, ως μέθοδο γνώσεως τού Θεού, εισήχθηκε στόν δυτικό Χριστιανισμό καί ο φεουδαλισμός στήν θεολογία καί αναπτύχθηκε από τούς δύο θεολόγους, πού αναφέραμε πρό ολίγου (Άνσελμο Καντερβουρίας καί Θωμά Ακινάτη), η θεωρία περί εξιλεώσεως τής θείας δικαιοσύνης. Σύμφωνα μέ αυτήν τήν θεωρία ο Θεός εκλαμβάνεται ως ο απόλυτος καί μέγας φεουδάρχης ο οποίος είναι η υψίστη δικαιοσύνη, δημιούργησε τήν τάξη στήν δημιουργία καί η διατήρηση αυτής τής τάξεως αποτελεί τήν ύψιστη δικαιοσύνη. Όμως, η αμαρτία επέφερε τήν διατάραξη αυτής τής τάξεως καί τής δικαιοσύνης τού Θεού, ο Θεός εξοργίσθηκε γι’ αυτήν τήν ανταρσία τού ανθρώπου καί έπρεπε νά τιμωρήση τόν άνθρωπο, οπότε η ενανθρώπηση τού Χριστού καί η σταυρική θυσία Του εξιλέωσε τήν τρωθείσα θεία δικαιοσύνη καί επανέφερε τήν τάξη στήν δημιουργία.

Βεβαίως, αυτό τό θεολογικό σύστημα είχε συνέπεια καί στήν πρακτική ζωή τού δυτικού ανθρώπου. Μέ τίς θεωρίες αυτές δικαιολογούνται οι τάξεις καί διακρίσεις στήν κοινωνία – πλούσιοι καί πτωχοί– ως δοσμένες από τόν Θεό, εισάγεται ο απόλυτος προορισμός, αφού ο Θεός έχει προορίσει τόν καθένα νά σωθή ή νά καταδικασθή, σύμφωνα μέ τό προαιώνιο σχέδιό Του, καί θεσπίζεται η θεωρία τής εξιλέωσης τής θείας δικαιοσύνης. Όλα αυτά δημιούργησαν μεγάλα προβλήματα στήν ζωή τών δυτικών ανθρώπων, αφού δικαιολόγησαν διάφορες στυγνές δικτατορίες καί απολυταρχίες. Έπειτα, ο καθένας δέν αγωνιζόταν, μέ τήν Χάρη τού Θεού, νά οδηγηθή από τήν κάθαρση, στόν φωτισμό καί τήν θέωση, όπως διδάσκουν οι Πατέρες τής Εκκλησίας, αλλά αναζητούσε νά εξιλεωθή καί στήν πραγματικότητα αγωνιζόταν μέ τήν αυτοεξέταση νά καταλάβη άν ήταν προορισμένος από τόν Θεό νά σωθή ή νά καταδικασθή, όπως αναλύει πολύ εκφραστικά ο Max Weber αυτήν τήν διαστροφή στήν θεολογία καί τήν ζωή. Η διαστροφή τού μυστηρίου τής εξομολογήσεως, η ρατσιστική ιδεολογία στήν κοινωνία, η ύπαρξη τών δουλοπαροίκων πού όφειλαν νά ικανοποιούν τόν Θεό, είναι απόρροια αυτής τής θεωρίας. Επίσης, τά ορθολογιστικά καί ψυχολογικά συστήματα πού αναπτύχθηκαν στήν πορεία τού χρόνου ήταν αποτέλεσμα αυτής τής νοοτροπίας. Πρόκειται γιά πολιτική, θεολογική καί πολιτιστική διαφοροποίηση τής Δύσεως από τήν ορθόδοξη Ανατολή.

Στήν Ορθόδοξη Παράδοση εξακολουθεί, μέχρι σήμερα, νά παραμένη η ορθόδοξη ησυχία ως μέθοδος γνώσεως τού Θεού, αλλά νά ισχύουν καί όλα τά στοιχεία τής Ορθοδόξου Παραδόσεως, όπως τά είχαν καθορίσει οι Τοπικές καί Οικουμενικές Σύνοδοι, καί τά ανέλυσαν διεξοδικά οι Πατέρες τής Εκκλησίας. Αυτό συντονιζόταν μέ τήν αρχαία κοινή παράδοση τήν οποία είχαν οι ελληνόφωνοι καί λατινόφωνοι Πατέρες τής αρχαίας Εκκλησίας. Πράγματι, στό βιβλίο τού αγίου Γρηγορίου Διαλόγου, Πάπα Ρώμης, πού φέρει τόν τίτλο «Διάλογοι», φαίνεται καθαρά η ορθόδοξη πίστη καί η παράδοση τής ορθοδόξου ησυχίας πού βίωναν οι Επίσκοποι, οι Κληρικοί, οι μοναχοί καί οι λαϊκοί στήν Δύση, τουλάχιστον, μέχρι τόν 7ον αιώνα. Επίσης, φαίνονται οι καταστροφές καί οι βανδαλισμοί πού έκαναν τά διάφορα γερμανικά φύλα πού κατέβαιναν από τόν Βορρά, ήτοι οι Γότθοι, Βησιγότθοι, Οστρογότθοι, Βάνδαλοι, Λογγοβάρδοι καί Φράγκοι, από τούς οποίους οι μέν Φράγκοι ήταν τυπικά ορθόδοξοι, αλλά είχαν άγνοια τής Ορθοδοξίας, οι δέ υπόλοιποι ήταν Αρειανοί. Οι Πατέρες τής Εκκλησίας πού απέκοψαν τήν δυτική Εκκλησία από τόν κορμό τής Ορθοδόξου Εκκλησίας, λόγω τών αλλοιώσεων στήν πίστη καί τήν ζωή, δικαιώθηκαν από τήν άλλη μεγάλη επανάσταση καί απόσχιση από τόν κορμό τού δυτικού Χριστιανισμού, πού έγινε τόν 16ο αιώνα, μέ τούς Μεταρρυθμιστές, τούς Προτεστάντες. Οι ομάδες αυτών τών Χριστιανών αντέδρασαν στίς αυθαιρεσίες τού Πάπα καί απέρριψαν όλα τά στοιχεία τής Ιεράς Παραδόσεως, τά Μυστήρια, τά δόγματα, τίς ιερές εικόνες. Έτσι, μαζί μέ τόν σχολαστικισμό τών Παπικών εισήχθη στήν Δύση, μέ τούς Προτεστάντες, καί ο ηθικισμός.

Ο σχολαστικισμός πού είχε κέντρο τήν λογική τού ανθρώπου καί στό θέμα τού Θεού, ανέπτυξε τήν φιλοσοφία, μέ τήν απόρριψη τής θεολογίας τών Πατέρων τής Εκκλησίας, καί ανέπτυξε όλα τά φιλοσοφικά συστήματα καί τίς ιδεολογίες πού συναντάμε μέχρι σήμερα στόν δυτικό κόσμο. Ο ηθικισμός τών Προτεσταντών οδήγησε τούς ανθρώπους σέ μιά υποκριτική συμπεριφορά, αφού προφασίζονταν ότι είναι αναγεννημένοι, ενώ μέσα τους οργίαζαν τά πάθη. Καί οι δύο αυτές τάσεις, μέ τόν ιδιαίτερο ρόλο της η κάθε μία, οδήγησε στήν ανάπτυξη τής ψυχολογίας, τής ψυχανάλυσης καί τής ψυχοθεραπείας. Φυσικά, μαζί μέ τόν σχολαστικισμό καί τόν ηθικισμό, ως αντίδραση, αναπτύχθηκε ο ουμανισμός, η αναγέννηση, ο διαφωτισμός, ο ρομαντισμός, ο νεωτερισμός, η μετανεωτερικότητα καί άλλα ρεύματα. Έτσι, στόν δυτικό χώρο επικρατεί σήμερα μιά θρησκευτικότητα πού στηρίζεται στόν ορθό λόγο καί τήν ηθική, ένας ουμανισμός πού εκφράζεται μέ τόν τονισμό τών ανθρωποκεντρικών στοιχείων, ένας αγνωστικισμός πού εκφράζεται μέ τήν αδιαφορία, μιά αθεΐα πού αντιτίθεται σέ όλα τά ρεύματα τά οποία εμποτίζονται από τό θρησκευτικό στοιχείο. Φαίνεται, λοιπόν, ότι η ιστορία συμπλέκεται στενά μέ τήν θεολογία καί δημιουργεί ένα ιδιαίτερο ποικιλόμορφο πολιτιστικό τοπίο καί ιδιαίτερα κοινωνικά δεδομένα. Αυτά επηρεάζουν τόν τρόπο σκέψεως τών ανθρώπων, αλλά καί τόν τρόπο τής ζωής τους. Δέν μπορεί κανείς νά δή τόν δυτικό άνθρωπο έξω από αυτά τά δεδομένα.

ΠΗΓΗ: 14-8-2011, http://www.parembasis.gr/2011/11_08_14.htm

Φούσκωσαν το έλλειμμα με εντολή των Γερμανών

Αποκαλύψεις της κ. Ζωής Γεωργαντά

"Για την αύξηση του ελλείμματος του 2009 στο 15,4%

ελήφθησαν υπ' όψιν μόνο οι δαπάνες των ΔΕΚΟ

 – και όχι τα έσοδα – …"

«Το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης, στο οποίο στηρίχθηκαν όλα τα φοροεισπρακτικά μέτρα και η ίδια η είσοδος της Ελλάδας στο μηχανισμό στήριξης, μπορεί να μην είναι πραγματικά» αποκαλύπτει με δηλώσεις της η κ. Ζωή Γεωργαντά, μέλος του ΔΣ της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής.

Το έλλειμμα για το 2009 έβγαινε γύρω στο 12%, ασκήθηκαν πιέσεις από την ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία και τον πρόεδρό της κ. Βάλντερ Ραντερμάχερ, ο οποίος ήθελε να μπουν μέσα στο έλλειμμα και οι δαπάνες των δημοσίων επιχειρήσεων και των ΔΕΚΟ». Οι εθνικοί λογαριασμοί, δηλαδή τα ελλείμματα, τα έσοδα, οι δαπάνες και το σύνολο των στοιχείων που αφορούν τους εθνικούς λογαριασμούς, για τον υπολογισμό του ελλείμματος του 2009 δεν οριστικοποιούνται εντός της ελληνικής επικράτειας, αλλά έρχονται στην Αθήνα απευθείας από την Eurostat, σημειώνει.

«Για την αύξηση του ελλείμματος του 2009 στο 15,4% ελήφθησαν υπ’ όψιν μόνο οι δαπάνες των ΔΕΚΟ  – και όχι τα έσοδα – …». Το έλλειμμα της χώρας για το 2009 σκοπίμως παρουσιάστηκε στο 15,4% από τη Eurostat. Επρεπε να φανεί μεγαλύτερο από αυτό της Ιρλανδίας, που ήταν 14%, ώστε να παρθούν δυσβάσταχτα μέτρα κατά της Ελλάδας».

«Εν μία νυκτί η Eurostat αποφάσισε ότι ορισμένες ΔΕΚΟ πρέπει να ενταχθούν στο έλλειμμα» τόνισε η κυρία Γεωργαντά, η οποία ισχυρίστηκε ότι η αναθέώρηση των στοιχείων έπρεπε να τύχει μεγαλύτερης μελέτης.

Σημειώνει επίσης ότι επιστημονικά μπορεί να αποδειχτεί ότι οι «φορείς του Δημοσίου, που δεν χρηματοδοτούνται από το Δημόσιο και εισήλθαν στη συγκεκριμένη λίστα, δεν μπορούν να επηρεάσουν σε τέτοιο βαθμό την τελική διαμόρφωση του ελλείμματος».

«Το έλλειμμα έγινε τόσο μεγάλο λόγω του γεγονότος ότι μπήκαν όχι με φυσιολογικό τρόπο στη «γενική κυβέρνηση» (σ.σ. στενός δημόσιος τομέας και πλευρές του ευρύτερου) ένας αριθμός ΔΕΚΟ, αυτοί οι 151 φορείς, αυτούς όπου τώρα εξελίσσεται η εφεδρεία. Αυτοί οι φορείς δεν μελετήθηκαν στατιστικά όπως έπρεπε, και μάλιστα σύμφωνα με όσα ορίζει η ίδια η Eurostat. Γι’ αυτή τη διαδικασία τα κριτήρια είναι πολλά και πολύπλοκα, χρειάζεται μακροχρόνια μελέτη για να υπαχθούν. Εμείς επιμέναμε αυτές οι ενστάσεις μας να καταγραφούν ακόμα και στα πρακτικά. Ο πρόεδρος της Αρχής μάς απάντησε ότι «στα πρακτικά θα μπει ό,τι θέλω εγώ», επί λέξει».

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, θεωρείται επιβεβλημένη η σε υψηλό επίπεδο πολιτική αλλά και δικαστική παρέμβαση αναφορικά με την καταγγελία, καθώς αφορά το σημαντικότερο πολιτικο-οικονομικό ζήτημα των τελευταίων δεκαετιών με την Ελλάδα στο επίκεντρο της μεγαλύτερης κρίσης και την κοινωνία στην απόλυτη οικονομική αφαίμαξη.

«Μας έλεγαν να μην μιλάμε, ότι είναι κρίσιμη η κατάσταση στην Ελλάδα» πρόσθεσε η καθηγήτρια Οικονομετρίας και αναφέρθηκε σε μία συγκεκριμένη συνομιλία της με τον τέως υπουργό Οικονομικών κ. Γιώργο Παπακωνσταντίνου. «Δεν είναι εδώ Σύγκλητος πανεπιστημίου, ούτε και πρυτανικό συμβούλιο για να εκφράζετε τις απόψεις σας, είναι δημόσια διοίκηση και πρέπει να υπακούσετε…» αποκάλυψε η κυρία Γεωργαντά ότι της είχε απαντήσει ο κ. Παπακωνσταντίνου, όταν επιχείρησε να του εκφράσει τις ενστάσεις της.

«Ο κ. Παπακωνσταντίνου ήθελε να λειτουργούμε σαν σφραγίδα, δεν ήθελε να είμαστε ανεξάρτητοι, μας παραπλάνησε», υπογράμμισε η κυρία Γεωργαντά.

Η κυρία Γεωργαντά, καθηγήτρια Οικονομετρίας στο Πανεπιστήμιο της Μακεδονίας, περιέγραψε με συγκλονιστικές λεπτομέρειες μεθοδεύσεις και μαγειρέματα με σκοπό να διογκωθεί το ελληνικό έλλειμμα.

Όταν ρωτήθηκε αν πράγματι η Στατιστική λειτουργεί ως ανεξάρτητη υπηρεσία απάντησε ότι το ΔΣ δεν έχει συγκληθεί εδώ και ένα χρόνο και ότι τα 11 μέλη του δεν έχουν υπογράψει καμία από τις αποφάσεις που ήλεγχε αποκλειστικά ο πρόεδρος της Αρχής κ. Ανδρέας Γεωργίου σε συνεργασία με τη Eurostat.

Η καθηγήτρια, η οποία επελέγη για το ΔΣ της ΕΛΣΤΑΤ μέσω της διαδικασίας του opengov δήλωσε ότι τόσο η ίδια όσο και τα υπόλοιπα μέλη της Στατιστικής Αρχής ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ εκτίμησε ότι «μας επέλεξαν επειδή είμαστε ΠΑΣΟΚ».

Συνεχίζοντας, η καθηγήτρια του πανεπιστημίου Μακεδονίας τόνισε ότι «ο κ. Ραντερμάχερ δεν ενδιαφέρεται για τα στατιστικά στοιχεία της Ελλάδας, μας έχουν για μπανανία», ενώ υποστήριξε ότι ακόμη δεν μπορούμε να γνωρίζουμε το πραγματικό έλλειμμα του 2009.

«Βρισκόμαστε υπό γερμανική κατοχή» ήταν η φράση της κυρίας Γεωργαντά με την οποία η καθηγήτρια επιχείρησε να συνοψίσει τι έχει αντιληφθεί ότι συμβαίνει από τις διαρκείς παρεμβάσεις των ξένων για τον «προσδιορισμό» των δημοσιονομικών μεγεθών της ελληνικής οικονομίας…

Η καθηγήτρια και μέλος του ΔΣ της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής την τελευταία διετία αποκάλυψε ότι την αμφίβολη αναθεώρηση του ελλείμματος, στην οποία εδράστηκαν όλα τα μέτρα που ελήφθησαν για να αποφευχθεί η χρεοκοπία, τις παραλείψεις στη λειτουργία της ΕΛΣΤΑΤ, τις απροκάλυπτες παρεμβάσεις του Γερμανού προέδρου της Eurostat και το γεγονός ότι στο έλλειμμα του 2009 προστέθηκαν μόνο οι δαπάνες των ΔΕΚΟ, είναι στοιχεία τα οποία έχει μεταφέρει στον πρόεδρο της Βουλής Φίλιππο Πετσάλνικο, στον βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Απόστολο Κακλαμάνη, στα πολιτικά κόμματα, στις ηγεσίες των υπουργείων Οικονομικών…

ΠΗΓΗ: Hμερησία online, "Η" Online 16/9/2011, http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12336&subid=2&pubid=112099305

Σημείωση από το ΜτΒ: Είχαν ζητηθεί εξηγήσεις στην Βουλή από Παν. Λαφαζάνη και Ευρωβουλή από Νικ. Χουντή (ΣΥΡΙΖΑ) ήδη από τον ΙΟκτώβριο του 2010, αλλά ….  Π. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ ΤΟΥ 2010 ΕΙΧΑΜΕ ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΕΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ "ΜΑΓΕΙΡΕΜΑ" ΤΟΥ ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΟΣ!

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΗΡΩΑ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Στις 12 Ιουλίου συνέβη στη Λεμεσό τρομακτική έκρηξη, η οποία είχε ως συνέπεια τον θάνατο δεκατριών προσώπων και υλικές καταστροφές με ισχυρό αντίκτυπο στην οικονομία της Κύπρου. Μεταξύ των θυμάτων ήταν και ο διοικητής της ναυτικής βάσης πλοίαρχος Ανδρέας Ιωαννίδης, ο οποίος, όταν άρχισαν οι εκρήξεις, έδωσε την εντολή να απομακρυνθούν οι υπηρετούντες εκεί ναύτες, ενώ ο ίδιος παρέμεινε για να πεθάνει! Στην κηδεία του ο γυιός του Νικόλαος εξεφώνησε λόγο, τον οποίο δημοσίευσε η εφημερίδα “Αντιφωνητής” της Κομοτηνής. Απόσπασμα αυτού αναδημοσιεύουμε.

“Μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερόν εστιν η πατρίς και σεμνότερον και αγιώτερον. Σ’ αυτή τη φράση του Πλάτωνα συμπυκνώνεται η πεμπτουσία του Ελληνισμού. Με αυτές τις παρακαταθήκες διαιωνίζεται το Γένος μας κι εσύ δεν μπορούσες να αποτελέσεις εξαίρεση.

Ξέρεις, πατέρα, μέχρι να υπηρετήσω τη στρατιωτική μου θητεία δεν καταλάβαινα γιατί έλειπες τόσο συχνά. Μετά κατάλαβα πόσο τεράστιος είσαι. Μια ζωή στην πρώτη γραμμή με τους συναδέλφους σου και τους ναύτες που αγαπούσες, για να φτιάξεις ένα δυνατό Ναυτικό, που να μπορεί να υπερασπιστεί την πατρίδα μας. Μετά βίας σου έβγαζα καμιά κουβέντα για την κατάσταση που επικρατούσε, αλλά απ’ όσα μου έλεγες ήταν διάχυτη η πικρία σου για την αδιαφορία των ανωτέρων να εξοπλίσουν το Ναυτικό μας…

Πολλοί μου λένε να είμαι υπερήφανος για τον πατέρα μου, γιατί είναι ήρωας. Μπορεί να μη σου το είπα ποτέ ρητώς, αλλά πάντα ήμασταν υπερήφανοι για σένα, δεν χρειαζόταν να σε δολοφονήσουν στυγνά οι κυβερνώντες, δεν ήταν απαραίτητο να γίνεις κομμάτια, για να καυχώμαστε για σένα. Όχι πως περίμενα κάτι άλλο από σένα. Τουλάχιστον έπεσες στις επάλξεις, στη ναυτική βάση που αφιέρωσες τόσο χρόνο και κόπο να ανεγερθεί και να ’ναι το καμάρι της Εθνικής Φρουράς. Να είσαι σίγουρος ότι μας μπόλιασες με τα ανώτερα ιδανικά της φυλής, αυτά για τα οποία αγωνίστηκες και εν τέλει θυσιάστηκες. Γαλουχηθήκαμε με τις αρχές και τις αξίες του Ελληνισμού και είμαστε γεμάτοι απ’ αυτές ώς το μεδούλι μας.

Στο ερώτημα “γιατί να γίνει η έκρηξη” θα απαντήσουν οι εμπειρογνώμονες και ορκίζομαι στο σεπτό σου σκήνωμα ότι οι ένοχοι θα πληρώσουν για σένα και τους υπόλοιπους λεβέντες. Όσον αφορά το ερώτημα “γιατί ο πατέρας μου” αυτό είναι εύκολο να απαντηθεί. Γιατί ποτέ δεν κιότεψες, ποτέ δεν απαρνήθηκες την ευθύνη. Γνήσιος εκφραστής του Λεωνίδα, των Μαραθωνομάχων, των ανταρτών του 1821, των ηρώων του έπους του 1940, των λεβεντών του 1955 (σ.σ. της ΕΟΚΑ), των ηρωικώς πεσόντων του 1974. Όταν επισκέφθηκα τον χώρο του εγκλήματος στο Μαρί, μέσα στο μυαλό μου βούιζαν τα λόγια των λεβεντών που θυσιάστηκαν εκεί: “Ω ξειν αγγέλειν Έλλησι Κυπρίοις ότι τήδε κείμεθα τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι”.

Όταν συναντήσεις τον Μάτση και τον Αυξεντίου, τον Τάσο Ισαάκ και τον Σολάκη Σολωμού, πες τους να μην ανησυχούν, γιατί ο σπόρος που φύτεψαν έχει αβγατίσει. Και εσύ, μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά είστε οι πιο πρόσφατοι ήρωες στο ήδη πολυπληθές Πάνθεον της ελληνικής ιστορίας. Γιατί όσο και αν προσπαθούν οι λογής Πηλιογούσηδες και Εφιάλτες να μας ξεριζώσουν, εμείς είμαστε τραχείς: Χρόνια σκλαβκιές ατέλειωτες τον πάτσον τζιαι τον κλώτσον τους, εμείς τζιαμαί, ελιές τζιαι τεραστιές πάνω στο ρότσον τους.

Ήσουν πολέμιος της φυγοστρατίας, το θεωρούσες και είναι υποτιμητικό. Γι’ αυτό και τώρα, μετά το τραγικό συμβάν, που οι απάτριδες καλούν τους νέους να μην υπηρετήσουν την πατρίδα, ξέρω ότι θα είσαι έξαλλος. Γιατί κι εσύ αντιμετώπιζες την ανικανότητα και ανευθυνότητα των αρχόντων του τόπου, αλλά δεν σταμάτησες να υπηρετείς την πατρίδα. Δεν το έκανες για όλους αυτούς τους ανάξιους που μας κυβερνούν, αλλά για τη σκλαβωμένη πατρίδα μας και τους ανθρώπους της. Απαρνήθηκες τον νεοταξίτικο ατομισμό και έκανες βίωμά σου την ελληνόπνευστη συλλογικότητα. Έτσι, λοιπόν, δεν πρέπει να απαξιώνουμε τις τιμημένες ένοπλες Δυνάμεις και τα στελέχη που παλεύουν νυχθημερόν κάτω από αντίξοες συνθήκες, εισπράττοντας την αδιαφορία και τη θυμηδία της πολιτικής ηγεσίας.

Αγαπητοί αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και ναύτες του ενδόξου πολεμικού Ναυτικού. Σας βλέπω με τις άσπρες σας στολές, λεβέντες και λεβέντισσες, και ξέρω πως ο πατέρας μου ήθελε το καλύτερο για σας, αλλά και νά ’στε οι καλύτεροι. Είμαστε μια οικογένεια, γιατί, ξέρετε, πως ο πατέρας μου σας είχε σαν παιδιά του. Απαιτούμε στη μνήμη των νεκρών μας να ανοικοδομηθεί αμέσως η ναυτική βάση “Ευάγγελος Φλωράκης” και να μην τεθεί ούτε για μια στιγμή σε κίνδυνο η ασφάλεια οποιουδήποτε στελέχους ή ναύτη…Τα κονδύλια που παίρνετε να τα δώσετε μια φορά για το κοινό καλό και όχι για ίδιον όφελος.

Κι εσείς περήφανοι, αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και ναύτες, σπάστε τον άτυπο νόμο της σιωπής, αντιδράστε, ξεσηκωθείτε. Τα εκρηκτικά εξεράγησαν στα ήδη σεσηπότα θεμέλια του κράτους και το εκθεμελίωσαν. Να βγεί όλος ο κόσμος στους δρόμους, να υπάρξει πάνδημη διαμαρτυρία για όλα αυτά τα τραγικά και ν’ απαιτήσουμε παραίτηση και φυλάκιση των υπευθύνων. Ξεσηξωθείτε, φωνάξτε: Μας δολοφονούν!… Απαιτήστε την παραδειγματική τιμωρία των ανευθύνων και ανικάνων κυβερνώντων. Μην το μετατρέψετε σε πεδίο κομματικών αντιπαραθέσεων. Κανείς δεν το θέλει αυτό. Μόνο δικαιοσύνη ζητούμε.

Πλοίαρχε Ιωαννίδη, ήμουν και είμαστε περήφανοι που σε είχαμε σύζυγο και πατέρα. Σ’ ευχαριστούμε περισσότερο, γιατί έκανες πράξη τις ιδέες σου, με τις οποίες μας γαλούχησες, και δεν έμεινες στα λόγια. Μαζί με τους υπόλοιπους λεβέντες υπογράψατε τον μακρύ κατάλογο των ηρώων που με το αίμα τους πότισαν το δένδρο της λευτεριάς και απέδειξαν ότι, όσο κι αν μας πολεμούν, ο Ελληνισμός δεν πρόκειται να χαθεί εδώ στην ανατολικότερη εσχατιά της Ελλάδας. Πραγματώσατε αυτό που έγραφε περήφανα ο Μάρκος Δράκος στη μητέρα του: “Ο Έλληνας γεννήθηκε αγωνιστής. Σαν τέτοιος πρέπει να στέκεται στις επάλξεις, ακοίμητος φρουρός των ιδανικών και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας”….

Αιωνία σου η μνήμη”.

Θυμήθηκα τη ζοφερή νύκτα των Ιμίων.  Αναζήτησα τα ονόματα των νεκρών στο διαδίκτυο και δεν τα βρήκα. Πρέπει να κατεβώ στην Αθήνα και να αναζητήσω τη μαρμάρινη στήλη με τα ονόματά τους, την καλυμμένη πίσω από κάποιον θάμνο ενός κηπάκου στην περιοχή του Ευαγγελισμού. Θυμόμουν τον πιλότο Ηλιάκη, που σκότωσαν οι δρώντες ανενόχλητα επάνω από το Αιγαίο Τούρκοι έχοντας συνειδητοποιήσει ότι δόγμα όχι μόνο των ασκούντων την εξουσία, αλλά και της πλειονοψηφίας μάλλον των πολιτών της χώρας μας, της αποχαυνωμένης από το καταναλωτικό όραμα, είναι το “μη πόλεμος”. Για τους πολλούς η θυσία για την πατρίδα φαντάζει ανοησία στα πλαίσια του ιδεολογικού ή νεοταξικού διεθνισμού! Έτσι θα παραμείνουμε απαθείς στο διαρκώς ελαττούμενο αξιόμαχο των ενόπλων μας δυνάμεων μάλιστα κατ’ απαίτηση των ασκούντων πλέον την εξουσία ισχυρών “προστατών”μας που θέλουν πάση θυσία (μας) να μας σώσουν από την οικονομική κατάρρευση, αφού προηγουμένως μας οδήγησαν, δια των εντολοδόχων τους κυβερνώντων στο χείλος της καταστροφής!

Στον πλοίαρχο Ιωαννίδη θα στηθεί κάποια προτομή στη ναυτική βάση, όπου έπεσε ηρωικά. Με ονομασίες όμως σε λεωφόρους και σε κεντρικές οδούς, καθώς και με ανδριάντες θα τιμούμε εκείνους που μας οδηγούν διαχρονικά σε εξευτελισμούς, ταπεινώσεις και συμφορές.

Βέβαια θα ήταν άκρως ενθαρρυντικό, αν η πλειονοψηφία των στρατιωτικών τόσο στην Κύπρο, όσο και στην Ελλάδα ενστερνίζονταν τα οράματα του πλοιάρχου Ιωαννίδη. Συμβαίνει όμως; Η γεμάτη πόνο έκκληση του γυιού του πλοιάρχου μάλλον θα πέσει στο κενό. Έχουμε όλοι συνηθίζει να αποζητούμε την ησυχία μας. Ουδείς θα τιμωρηθεί ως ένοχος για το συμβάν, όπως συνέβη και με πλείστα άλλα. Συνήθως παραμένουμε απαθείς, ώσπου να συντελεστεί η τραγωδία, ώστε να στραφούμε στη συνέχεια με αγανάκτηση στην αναζήτηση του “αποδιοπομπαίου τράγου”. Δυστυχώς όμως τότε είναι πολύ αργά. Ο τουφεκισμός των έξι στο Γουδί δεν διόρθωσε τη συμφορά μας στη Μικρασία ούτε στο ελάχιστο.

“ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ”, 19-9-2011

ΠΑΣΟΚΝΙΤΗΣ ΜΠΑΡΜΠΕΡΑΚΟΣ – ΤΟ ΚΡΥΜΜΕΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΑΡΑΣΙΤΙΣΜΟΥ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Όταν κάπου στα 1780, κάποιος Σαράντης Παπαδόπουλος επιχείρησε να ιδρύσει την πρώτη ελληνική σαπωνοποιία στην Κορώνη της Πελοποννήσου, η Μεγάλη Πύλη των Οθωμανών, ύστερα από απαίτηση του Γάλλου πρέσβη, ματαίωσε την επένδυση, για να προστατευτούν – προφανώς – τα συμφέροντα των σαπωνοποιών της Μασσαλίας.

Στα χρόνια που κύλησαν από τότε, σχεδόν τίποτα δεν άλλαξε. Η Μεγάλη Πύλη, άλλαξε όνομα, φόρεσε δήθεν ευρωπαϊκή φορεσιά, απέκτησε καινούργια εργαλεία κοινωνικής χειραγώγησης, μα διατήρησε στο ακέραιο την εξάρτηση της από τα ξένα αφεντικά. Αυτή η εξάρτηση, προσδιόρισε, σχεδίασε με ακρίβεια και επέβαλε την παραγωγική αποσύνθεση του τόπου, φτάνοντας μέχρι την ολοσχερή εν τέλει παράδοση του στους ξένους επικυρίαρχους-δανειστές. Η κρίση χρέους που βιώνουμε – στον τελευταίο πλέον κύκλο της -, προϋπήρξε – ανεπαίσθητα για πολλούς – ως κρίση του παραγωγικού μοντέλου της οικονομίας. Αλλά και αυτή η παρασιτοποίηση της οικονομίας, ένα βήμα πιο πριν, προϋπήρξε ως παρασιτισμός των ανθρώπων. Ως άρνηση της φθοράς στη μικρή κλίμακα, κατά πως το λέει και ο ποιητής. Έτσι, φτάσαμε στην ολοκληρωτική φθορά, στη μεγάλη κλίμακα.

Η πεισματική άρνηση της φθοράς στη μικρή ανθρώπινη κλίμακα, πήρε για το λαό μας, ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες, χαρακτηριστικά μαζικής ψύχωσης. Η χώρα που κανείς δεν ήθελε να γεράσει. Δεκατέσσερις χιλιάδες κομμωτήρια και άλλα τόσα γυμναστήρια, ινστιτούτα ομορφιάς και μανικιουράδικα, ανέλαβαν να διεκπεραιώσουν αυτό το νέο κοινωνικό πρόταγμα. Νέοι για πάντα και στ’ αρχίδια μας!  Σχεδόν 1,5 δις ευρώ ο Ετήσιος Κύκλος Εργασιών των ανά τη χώρα κομμωτηρίων. Πάνω από το μισό, του τζίρου των γαλακτοκομικών προϊόντων. Με άλλα λόγια, 140 ευρώ κατά κεφαλήν για κομμωτήριο και 220 για γάλα και τυρί!

Το σύνολο αυτού του τζίρου, προφανώς, αφορούσε σε προϊόντα εισαγωγής από διάφορες «Μασσαλίες» της Εσπερίας, που επέβαλαν στην ελληνική αγορά τους όρους και τις προϋποθέσεις για την προνομιακή τους ανάπτυξη, εξΟβελίζοντας ταυτόχρονα κάθε πιθανότητα εμφάνισης ελληνικής παραγωγής. Οι μετρημένες στα δάχτυλα προσπάθειες ντόπιας παραγωγής, έσβησαν εν τη γεννέσει τους, ανάμεσα στις ασφυκτικές πιέσεις ενός κράτους που απεχθανόταν την παραγωγική προσπάθεια και στους μηχανισμούς που εξυπηρετούσαν συνειδητά ή ασυνείδητα τις επιταγές της ξένης εξάρτησης.

Γιατί η χώρα δεν μπόρεσε να αποκτήσει μια βιομηχανία παραγωγής επαγγελματικών προϊόντων κομμωτηρίου με εξαγωγικό μάλιστα προσανατολισμό τουλάχιστον στη βαλκανική ενδοχώρα; Γιατί η χώρα δεν κατόρθωσε να παράγει και να εξάγει ελληνική κομμωτική μόδα; Γιατί το ελληνικό κράτος, δεν έχει ακόμη υιοθετήσει τη σχετική ευρωπαϊκή οδηγία, που απαγορεύει την πώληση επαγγελματικών καλλυντικών από τα super markets, ενισχύοντας έτσι την παραοικονομία και τη φοροδιαφυγή  στην παροχή κατ’ οίκον υπηρεσιών κομμωτηρίου; Ποιός είναι ο ακριβής αριθμός επιχειρήσεων κομμωτηρίου στη χώρα; Πόσες επιχειρήσεις κομμωτηρίου έχουν κλείσει τα δύο τελευταία χρόνια;

Τέτοια και παρόμοια ερωτήματα ανακύπτουν για κάθε κλάδο της οικονομίας, όταν τίθεται το βασικό ερώτημα: Γιατί η χώρα πεθαίνει; Ακόμη και σε έναν κλάδο με τέτοια δυναμική και τόσα συγκριτικά πλεονεκτήματα, όπως και γενικότερα στη βιομηχανία ομορφιάς, δεν κατέστη εφικτή μια ανάπτυξη αυτόκεντρη και εξωστρεφής. Χάψαμε απλά ως κοινωνία αμάσητο το δυτικό παραμυθάκι της μόδας, της γκλαμουριάς και του lifestyle και σήμερα μας φέρνουν το λογαριασμό.

Αν στα ερωτήματα αυτά, οι απαντήσεις συναρτώνται τις πιο πολλές φορές με το πολιτικό σύστημα και τα θεμελιώδη ελλείμματα του, δεν συμβαίνει το ίδιο με το συνδικαλιστικό κίνημα που καταδικασμένο στην απαξίωση προσπαθεί να τη βγάλει καθαρή από την μεγάλη μπόρα που έρχεται. Αντλώντας παραδείγματα από τον συγκεκριμένο κλάδο των επιχειρήσεων κομμωτηρίου, νομίζω ότι μπορεί να φωτιστεί μια πτυχή της κρίσης και ένας βασικός της συντελεστής(το συνδικαλιστικό κίνημα στον ιδιωτικό τομέα) που μέχρι στιγμής, καταδικαζόταν μάλλον για την αδράνεια του, παρά για την ενεργό εμπλοκή του στο πρόβλημα. Κι’ όμως οι ευθύνες είναι τεράστιες.

Εν προκειμένω μια παρέα υπό την προστασία της κομματοκρατίας, έβαλε πλάτη στην παρασιτοποίηση του κλάδου. Δεκάδες χιλιάδες ευρώ έφταναν ετησίως στα συνδικαλιστικά ταμεία ως χορηγίες των μεγάλων πολυεθνικών, χάριν της διεξαγωγής φαντασμαγορικών show που διοργάνωνε η πανελλήνια Ομοσπονδία. Μοναδικό αντικείμενο η προβολή της εισαγόμενης μόδας και των προϊόντων που τη συνόδευαν. Παραβαίνοντας κάθε έννοια θεμιτού ανταγωνισμού, έφτασαν στο σημείο να απαγορεύσουν την συμμετοχή σε εμπορική έκθεση (υπό την αιγίδα της Ομοσπονδίας), κάθε άλλης εταιρείας που διέθετε τυχόν ανταγωνιστικά προϊόντα με αυτά του βασικού σπόνσορα.  Κομμωτικοί Διαγωνισμοί άνευ ουσίας που απλώς πιθήκιζαν τα πρότυπα που οι πολυεθνικές εισήγαγαν στην ελληνική αγορά και διεκπεραιωτικές ρυθμίσεις για τα βραβεία με κριτήρια τα κολητιλίκια και τις ψήφους. Το βέβαιο είναι ότι οι «Μασαλλίες» κάνουν καλά τη δουλειά τους –και καλά κάνουν- για την προώθηση των προϊόντων τους. Η νέα Μεγάλη Πύλη έγινε όμως ιδιαίτερα δουλική και εξόχως διευκολυντική των καλύτερων προσδοκιών τους.

Στο μεταξύ τα προβλήματα συσσωρεύονταν. Το θεσμικό πλαίσιο για την ίδρυση και λειτουργία κομμωτηρίων, διάτρητο καθώς ήταν, διευκόλυνε την ανάπτυξη νέων παρασιτικών μηχανισμών διαμεσολάβησης – πάντα με το αζημίωτο -, για την απόκτηση άδειας ασκήσεως επαγγέλματος ή άδειας λειτουργίας κομμωτηρίου. Μια δράκα ανθρώπων χωμένοι σε όλα τα πόστα και τις αρμόδιες επιτροπές για δεκαετίες. Τα ίδια με το εκπαιδευτικό σύστημα που έκανε την καλύτερη αρπαχτή του, με τη ραγδαία είσοδο των μεταναστών και πουλώντας τους πανάκριβα το όνειρο της επαγγελματικής αποκατάστασης στο κομμωτική. Αυτό το «φτηνό κρέας» που έτσι κι αλλιώς τελείωνε την εκπαίδευση του δίχως να αποκτήσει ουσιώδεις δεξιότητες ήταν  μια χαρά «πρώτη ύλη» για την παραπέρα παρασιτοποίηση με την «πειρατική» παροχή κατ’ οίκον υπηρεσιών.

Ταυτόχρονα, η μεσσιανική «αριστερά», δεν έβλεπε τίποτα από το πάρτι και τα πραγματικά προβλήματα. Περιορίζονταν πάντα – σε αγαστή συνεργασία με την κυρίαρχη συνδικαλιστική ΠΑΣΟΚοπαρέα – να εκδίδει ανακοινώσεις αποδοκιμασίας της εκάστοτε κυβέρνησης μπας και ψαρέψει κανά πελάτη για το κόμμα. Άσε με να κάνω την επαναστατική μου γυμναστική και γώ θα κάνω ότι δεν βλέπω το γλεντοκόπι σου. Αλλά όσο αυξάνονταν οι «επαναστατικές» ανακοινώσεις, σοβαρές μελέτες που αποδείκνυαν την ραγδαία αύξηση των πιθανοτήτων καρκίνου στους επαγγελματίες που χρησιμοποιούν χημικά προϊόντα κομμωτηρίου, παρέμεναν και παραμένουν στο σκοτάδι.

Στο παλαιοπασοκικό όραμα της 3ης Σεπτέμβρη, το Συνδικαλιστικό Κίνημα θεωρήθηκε ένας εκ των τριών πυλώνων της Δημοκρατίας. Στην πραγματικότητα, το συνδικαλιστικό κίνημα, δεν υπήρξε μόνο φίλτρο απορρόφησης των κοινωνικών κραδασμών και αντιδράσεων, ούτε μόνον ενδιάμεσο βήμα ανέλιξης του προσωπικού καιροσκοπισμού ορισμένων, όπως συνέβη κυρίως στον Δημόσιο Τομέα. Υπήρξε κυρίως στυλοβάτης της ξένης εξάρτησης και της συνακόλουθης παραγωγικής αποσύνθεσης του τόπου. Δεν υπήρξε δηλαδή, μόνον ο κρατικοδίαιτος συνδικαλισμός. Υπήρξε κυρίως ο σπονσοροτραφής συνδικαλισμός, που ως άλλη Μεγάλη Πύλη, συνέβαλε τα μέγιστα στην παρασιτοποίηση της ελληνικής κοινωνία και οικονομίας, αποτρέποντας «κατ’ εντολή» των διαφόρων «Μασσαλιών», την παραγωγική ανάπτυξη της πατρίδας.

 Προφανώς με το αζημίωτο. Στην 3ετία 2007-2009 η Ανώτατη Συνδικαλιστική Ομοσπονδία των καταστηματαρχών κουρέων-κομμωτών, διαχειρίστηκε ποσά που προσεγγίζουν το 1,5 εκ.ευρώ. και κατέληξε το έτος 2011 με κομμένο το ηλεκτρικό ρεύμα και το τηλέφωνο. Είχε προηγηθεί το Φεβρουάριο του 2010 η άρνηση της εκλεγμένης Ελεγκτικής Επιτροπής να εγκρίνει τον ετήσιο οικονομικό απολογισμό, διαπιστώνοντας σωρεία παραβάσεων. Ακολούθησε ύστερα από παλινωδίες και μεθοδεύσεις ενός ολόκληρου χρόνου το πόρισμα ανεξάρτητου Λογιστικού Γραφείου, που διαπίστωνε με τη σειρά του, χρηματικό έλλειμμα τουλάχιστον 170.000 ευρώ μόνο από μία διαχειριστική κρίση. Επί πέντε μήνες το πόρισμα του Λογιστικού Γραφείου έγινε το αγαπημένο Hexalen (για γαργάρα) από τα μέλη του Δ.Σ. που παρέμεναν ακαταπόνητα στη θέση τους. Όταν κάποιοι ελάχιστοι τόλμησαν να απευθυνθούν στις εισαγγελικές αρχές για να διερευνηθεί το θέμα, η «χρηστή» διοίκηση κατήγγειλε αυτούς που θέλουν να ποινικοποιήσουν τον συνδικαλισμό. Και επειδή επρόκειτο κυρίως για σωματεία της επαρχίας που αντέδρασαν στην προφανή διαφθορά, έγιναν «τα χάπατα της επαρχίας» που τολμούν και μιλάνε. Το κομμωτικό παράρτημα του Αθηνοκεντρικού κρατιδίου, ήθελε και θέλει ακόμη και σήμερα, να παρασιτεί ατιμώρητα και αδιαμαρτύρητα σε βάρος της υπόλοιπης χώρας.

Μετά από πιέσεις που έφτασαν μέχρι τον δικαστικό διορισμό προσωρινής διοίκησης, το Δ.Σ. της Ομοσπονδίας αποφάσισε επιτέλους να προκηρύξει εκλογές στις 18.9.11, παρά το γεγονός ότι ήδη από το Φεβρουάριο του 2010 δεν υπάρχει έγκριση του οικονομικού απολογισμού και βέβαια ούτε απαλλακτική Γενική Συνέλευση. Η γνωστή παρέα έχει πολλά να προστατεύσει από μια νέα ανεξάρτητη διοίκηση και είναι βέβαιο πως θα χρησιμοποιήσει κάθε μεθόδευση για να παραμείνει αυτή ή οι αχυράνθρωποι της στις «καρέκλες». Γι’ αυτό ένα πράγμα έπρεπε με κάθε τρόπο να επιτευχθεί. Η αποδυνάμωση όσων είχαν την πρωτοβουλία να παραδώσουν στον αρμόδιο εισαγγελέα τα στοιχεία της κακοδιαχείρισης. Έτσι, το Δ.Σ. αποφάσισε στην συνεδρίαση του της 7.9.11 να θέσει ως προϋπόθεση συμμετοχής στις εκλογές την κατάθεση άδειας ασκήσεως επαγγέλματος κομμωτή. Δηλαδή δικαιούται κάποιος να είναι μέλος σωματείου, μπορεί να εκλέγεται στο Σωματείο του, μπορώ ως εκλεγμένος αντιπρόσωπος να εκλέγει άλλους, αλλά ο ίδιος δεν μπορεί να είναι υποψήφιος για να εκλεγεί. Στο τέλος, ύστερα από νέα συνεδρίαση του Δ.Σ. καθορίστηκε ότι η προϋπόθεση των παραπάνω δικαιολογητικών αφορούσε μόνον έναν συγκεκριμένο συνδικαλιστή, με την συμπληρωματική απόφαση ότι δεν μπορεί τελικά να συμμετάσχει ούτε στη Γενική Συνέλευση. Και με γνωμάτευση του νομικού συμβούλου της Ομοσπονδίας παρακαλώ… Όλα αυτά ύστερα από εισήγηση της παράταξης του ΚΚΕ και με την αγαστή συνεργασία του ΠΑ.ΣΟ.Κικού προεδρείου. «Αριστερό» άλλοθι: ότι είναι επιχειρηματίας κομμωτηρίου και όχι κομμωτής. Πραγματική αιτία: η Γραμματεία της Ομοσπονδίας ελέγχεται από το ΚΚΕ και βαρύνεται με όλες τις ευθύνες της κακοδιαχείρισης. Το κερασάκι ήταν ύβρεις, υπαινιγμοί, λογής συκοφαντίες αλλά και απειλές για την ακεραιότητα του ίδιου και της οικογένειάς του. Τέτοια Δημοκρατία, είχαμε να ζήσουμε από το καιρό της χούντας.

Είναι πολλά τα χρόνια που τον τόπο κουμαντάρει αυτή η φιγούρα του ΠΑΣΟΚΝΙΤΗ παμπόνηρου μπαρμπεράκου. Αυτού που επιμένει πεισματικά να απομυζά το μεδούλι του τόπου μέχρι τις ύστερες ώρες μας, θεωρώντάς το κυνικά, ως τρίχες…

Επισυνάπτω για όποιον ενδιαφέρεται ακριβή αποσπάσματα από το πόρισμα της Ελεγκτικής Επιτροπής και του ανεξάρτητου λογιστικού γραφείου που διεξήγαγαν τον έλεγχο.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΔΡΟΥΛΙΔΑΚΗΣ, 16.11.11

(με την παράκληση της μέγιστης δυνατής αναδημοσίευσης)

ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΓΚΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

Απώλεια 2 μπλοκ του έτους 2009. Σε μπλοκ είσπραξης του 2008 No 247 έχει εισπραχθεί το ποσό των 30.455 ευρώ με ημερομηνία 19/11/2002. Σε καμία δήλωση προς την εφορία δεν έχει υπογράφει ο πρόεδρος της ομοσπονδίας. Σε υπόδειξη των υπογραφών του δεν αναγνώρισε καμία δική του, αλλά και δεν αναγνωρίστηκε ποιος είναι ο υπογράφων.

Οι συνδρομές αντιπροσώπων των σωματείων δεν αναγράφονται στις ετήσιες οικονομικές δηλώσεις. Τα λογιστικά βιβλία δεν συμφωνούν με την πραγματική εικόνα, λόγω έλλειψης παραστατικών.

Σε ερώτηση που ετέθη στον λογιστή της ομοσπονδίας για την ασυμφωνία μεταξύ των βιβλίων με τις δηλώσεις, η απάντηση του ήταν πως «τα βιβλία του πάντα δεν συμφωνούσαν με την πραγματική εικόνα»

Δεν γνώριζε η διοίκηση πως το διαχειριστικό έτος περιλαμβάνει 12 μήνες και όχι 14 μήνες όπως στις συγκεντρωτικές καταστάσεις αναγράφουν.».

ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΡΙΣΜΑ ΤΟΥ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ

Η ενημέρωση και τήρηση των φορολογικών και οικονομικών βιβλίων της ομοσπονδίας μπορεί να χαρακτηριστεί κατά ελάχιστον ως πρόχειρη με χαρακτηριστικά εγγραφές στο βιβλίο εξόδων που δεν καλύπτονται από παραστατικά όπως οι εγγραφές α) Στις 11/12/2008 δαπάνη ποσού 15.612,41 ευρώ άνευ Φ.Π.Α. με αιτιολογία « Διεθνής Ομοσπονδία» άνευ παραστατικού και β) Στις 31/12/2008 δαπάνη ποσού 94.226,81 ευρώ άνευ Φ.Π.Α. με αιτιολογία « Υπέρ Σκοπών ».

Η τήρηση αρχείου εσόδων – εξόδων καθώς και πληρωμών – εισπράξεων με οργανωμένο τρόπο κατά είδος δεν υφίσταται (π.χ. φάκελος έκδοση περιοδικού, φάκελος διαγωνισμών, φάκελος εκθέσεων κλπ.).

Η διαφύλαξη των παραστατικών της ομοσπονδίας είναι ανεπαρκής. Παρουσιάστηκε απώλεια ενός ολοκλήρου μπλοκ αποδείξεων εισπράξεων, απουσία αποδείξεων αρκετών δαπανών. Υπάρχουν καταχωρήσεις όπως για παράδειγμα στις 31/12/2009 ποσό δαπανών 94.266,81 με αιτιολογία «Υπέρ σκοπών» χωρίς παραστατικά.

Κατά την διάρκεια της ελεγχόμενης περιόδου δεν τηρήθηκαν βασικές αρχές του καταστατικού της ομοσπονδίας για την οικονομική διαχείριση αυτής. Ήτοι δεν υπήρξαν ή δεν μας εδόθησαν : I) Αποφάσεις του Δ.Σ. για τις πληρωμές, II) Εντάλματα πληρωμής υπογεγραμμένα από τον πρόεδρο και τον γραμματέα του Δ.Σ. , III) Τα γραμμάτια είσπραξης δεν είχαν αριθμηθεί και θεωρηθεί από τον πρόεδρο της ελεγκτικής επιτροπής πριν την χρησιμοποίηση τους και IV) Τα γραμμάτια είσπραξης δεν είχαν προσυπογραφεί από τον πρόεδρο του Δ.Σ. Ως αποτέλεσμα των παραπάνω υπήρξε μεγάλη δυσκολία στον έλεγχο των εσόδων – δαπανών και των εισπράξεων – πληρωμών.

Κατά την άποψη μας προκύπτουν πιθανές ευθύνες αστικές και ποινικές για το Διοικητικό Συμβούλιο και ιδιαίτερα για τον προεδρείο αυτού από πιθανή έγκλιση κάποιου που έχει έννομο συμφέρον.

2. Η φορολογική κατάσταση της ομοσπονδίας χαρακτηρίζεται ως ανακριβής και ανεπαρκής. Έχουν υποβληθεί ψευδείς ( μηδενικές ) δηλώσεις ΦΠΑ νια τα Α,Β,Γ,Δ τρίμηνα του έτους 2009 κατά παράβαση του Ν. 1642/1986 περί ΦΠΑ ως έχει τροποποιηθεί καθώς και ανακριβής δήλωση ΦΠΑ για το Δ τρίμηνο του έτους 2008. Η απόκρυψη εσόδων ή εξόδων, η μη απόδοση ΦΠΑ κλπ. συνιστούν φορολογικές παραβάσεις και αποτελούν ποινικό αδίκημα σε περίπτωση έλεγχου από τις φορολογικές αρχές.

Οι δηλώσεις Φ.Π.Α. που έχουν υποβληθεί για το έτος 2009 είναι όλες μηδενικές. Ουδεμία αντιστοιχία ή λογική με τα πραγματικά αρχεία της ομοσπονδίας.

Δυστυχώς οι δηλώσεις που έχουν υποβληθεί στο taxis net δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα των βιβλίων σας, είναι όλες μηδενικές.

Η οικονομική διαχείριση και κατάσταση της ομοσπονδίας, είναι προβληματική και ιδιαίτερα ευάλωτη σε περίπτωση ελέγχου από τα μέλη της ομοσπονδίας ή οποιονδήποτε έχει έννομο συμφέρον.

Η ενάρετη επιφοίτηση των ελίτ ή για την ελαφρότητα της νέας ηθικοφροσύνης

Του Νικόλα Σεβαστάκη

Μέρες μετά τις «οχλοκρατικές» ταραχές στη Βρετανία, ο Ντέιβιντ Κάμερον μίλησε όπως θα μιλούσε ένας  αυθεντικός Τόρυ, ένας Βρετανός συντηρητικός πολιτικός. Τα όσα είπε έχουν ειπωθεί αναρίθμητες φορές από τις πρώτες δεκαετίες του δέκατου ένατου αιώνα. Το λεξιλόγιο το οποίο χρησιμοποίησε είναι επίσης οικείο και στους Έλληνες αναγνώστες πολλών από τις επιφυλλίδες και αναλύσεις που γράφτηκαν με αφορμή τον δικό μας Δεκέμβρη του 2008.

Η μεγάλη κρίση αξιών – η οποία υποτίθεται ότι τροφοδότησε τις «εγκληματικές συμμορίες» των πλιατσικολόγων- συνδέεται με μια κοινωνική κουλτούρα της ελαστικότητας απέναντι στην ανομία, με την έλλειψη πειθαρχίας και τις εύκολες ανταμοιβές. Πολλές ανταμοιβές και λίγες ποινές, υπερβολικό κανάκεμα και πλημμελείς κυρώσεις. Η λαϊκότροπη μετάφραση της άποψης αυτής είναι η εκτίμηση περί μπαχαλοποίησης ή περί της χαλάρωσης του κράτους και των μηχανισμών που θα πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στους «αληταράδες», στα μικρά καθάρματα, όπως είχε αποκαλέσει ο Νικολά Σαρκοζύ τους ταραξίες των γαλλικών προαστίων.

Δεν είναι βέβαια παράδοξη αυτή η προσέγγιση στα πράγματα από μια ορισμένη δεξιά και τους θεσμικούς εκπροσώπους της. Η μετατόπιση των παθολογιών από τους θεσμούς και τις κοινωνικές πρακτικές στα ήθη ή στις ατομικές συμπεριφορές είναι, όπως είπαμε, μια πολύ παλιά ιστορία. Το ίδιο μπορούμε να πούμε και για την μετάθεση της αιτίας των κοινωνικών ρηγμάτων στο επίπεδο μιας νεφελώδους διαταραχής του πολιτισμού που εμφανίζεται μετέωρη και μυστηριώδης. «Χάσαμε την κοσμιότητα», οι «νέοι που τα θέλουν όλα και γρήγορα», η επικράτηση του «υλισμού», όλα αυτά τα θέματα μπορεί να επανέρχονται στην επικαιρότητα κατά τακτά διαστήματα.

Το αξιοθαύμαστο δεν είναι η περιοδική επιστροφή της ηθικοφροσύνης στον δημόσιο λόγο και στις προσφιλείς εξηγήσεις των κρότων της επικαιρότητας. Αξιοθαύμαστο είναι ότι αυτή η ηθικοφροσύνη διαδίδεται και γιγαντώνεται εν μέσω του πολιτισμού των διαφόρων Μέρντοχ, εν μέσω της κουλτούρας των οίκων αξιολόγησης και των  πιο κυνικών κερδοσκοπικών παιχνιδιών ανά την υφήλιο. Ο λόγος περί ηθικής κρίσης εκπορεύεται κυρίως από φωνές οι οποίες συμμετέχουν ευθέως στην εγκαθίδρυση ενός σύγχρονου οικονομικού δεσποτισμού ο οποίος δεν έχει προηγούμενο στο παρελθόν των φιλελεύθερων ή «κοινωνικών» καπιταλισμών.

Και αυτό δεν είναι το μοναδικό θαύμα. Υπάρχει και το αξιοπερίεργο που αφορά την αβάσταχτη ελαφρότητα κάποιων που δεν είναι δεξιοί αλλά μιλούν από τη σκοπιά της προόδου και της σύγχρονης κεντροαριστεράς. Δεν υπάρχει ίσως πιο τρανή απόδειξη για την απόλυτη παρακμή αυτού του χώρου από τις αφοριστικές δηλώσεις ενός Άντονι Γκίντενς περί εξέγερσης του shopping ή από επιχειρήματα του τύπου: «αν έκλεβαν ψωμί μπορεί να τους συμπαθούσαμε, αλλά αυτοί ήθελαν τηλεοράσεις plasma και αθλητικά παπούτσια». Mε άλλα λόγια: η νοσταλγία για τους γαβριάδες και τον Γιάννη Αγιάννη ως τελευταία λέξη της φωτισμένης κοινωνικής ανάλυσης.

Σε αυτή την περίπτωση, η φωνή των “προοδευτικών” δανείζεται εξολοκλήρου το πνεύμα της πιο συντηρητικής ηθικοφροσύνης. Η ανάλυση φοράει ξαφνικά το φωτοστέφανο μιας νέας νόστιμης εγκράτειας που σκανδαλίζεται από τον χυδαίο υλισμό των ταραχοποιών. Θεωρητικοί όπως ο Γκίντενς έχουν επιπλέον τεράστια προσωπική πολιτική ευθύνη για την «αριστερή» προώθηση των νεοφιλελεύθερων ιδεών και αξιών. Τώρα όμως, επειδή έχει έλθει η ώρα κάποιων αναγκαίων αναθεωρήσεων και αναπροσαρμογών, προβάλλουν το προσωπείο του επικριτή του «άγριου» καταναλωτισμού των νέων.

Στην ουσία το μοναδικό στοιχείο διαφοροποίησης μεταξύ του Κάμερον και τέτοιου τύπου προοδευτικών βρίσκεται στο περίφημο μίγμα πολιτικής: περισσότερη αστυνόμευση λέει ο πρώτος, δεν αρκεί αυτό από μόνο του συμπληρώνουν οι δεύτεροι: χρειάζονται και ‘ευκαιρίες’, ‘εκπαίδευση’, ‘ανάπτυξη’.

Ποινικός κολασμός και δακρύβρεχτος παιδαγωγισμός, αστυνομική πυγμή και κενή θεραπευτική ρητορεία πορεύονται μαζί και ανταγωνίζονται για το ποιος θα είναι περισσότερο αποτελεσματικός απέναντι στην απειλή του όχλου. Επειδή δεν διανοούνται καμιά πραγματική αναδιανομή, μπορούν να σκανδαλίζονται, με όλη τους την άνεση, όταν αυτή η αναδιανομή πραγματοποιείται άτακτα και χαοτικά από κομμάτια της κοινωνίας. Επειδή δεν πιστεύουν στην ηθική αντίσταση στις κανονικότητες της «δημοκρατίας των αγορών», συνηθίζουν να μειώνουν απλώς ηθικά τους εκάστοτε εξεγερμένους ως μια απολίτιστη υπο-τάξη ή ως λούμπεν μικροαστικό κατακάθι…
Το πρόβλημα φυσικά υπερβαίνει το παράδειγμα της Βρετανίας του 2011. Είναι ένας οιωνός για τη γενικότερη στάση των ελίτ απέναντι σε όλους τους κοινωνικούς σπασμούς, στις παραδοσιακές και στις «βρώμικες» μορφές αντίδρασης, στις διεκδικητικά προσανατολισμένες και στις δίχως αιτήματα κοινωνικές ταραχές. Η στάση άλλωστε είναι μία και απαράλλαχτη από χώρα σε χώρα: μετακύλιση της ηθικής ενοχής σε όλη την κοινωνία και ακόμα γενικότερα στον σύγχρονο πολιτισμό ή στους εγωιστικούς τρόπους της ζωής των μεν και των δε. Και έπειτα έρχεται η στιγμή του ιδιαίτερου στιγματισμού των αντιδρώντων ως των κατεξοχήν αντιδραστικών, των φορέων μιας ψυχοκοινωνικής παρέκκλισης η οποία χρειάζεται την κινητοποίηση των υγιών δυνάμεων.

Είτε έτσι είτε αλλιώς, με ανανεωμένες ψυχολογίες του όχλου ή πρόχειρη κοινωνιολογία των “υποτάξεων”, με ανακύκλωση της βικτωριανής φιλοσοφίας περί κοινωνικής αλητείας ή με την λεπτή ειρωνεία περί shopping, ο αναλυτικός ορίζοντας των ελίτ φαίνεται να ξορκίζει τα κοινωνικά φαινόμενα: μπροστά στη σκληρότητα των καιρών η “έγκριτη γνώμη” στρέφεται σε δοκιμασμένα και μάλλον ατυχή υλικά του παρελθόντος. Περιμένοντας να εφαρμόσει ξανά και ξανά τις ίδιες λέξεις της ατίμωσης και της φτηνής διακωμώδησης σε κάθε νέα ευκαιρία… 

ΠΗΓΗ: 17 Αυγούστου 2011, http://www.rnbnet.gr/details.php?id=3014

Όταν ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης διέλυσε τη Βέρμαχτ…

Του Στάθη Σταυρόπουλου*

Μάλλον κάποιος στο Σύμπαν μάς κάνει πλάκα! Προσέξατε το όνομα του Ύπατου Αρμοστή που μας έστειλε η Τρόικα; (του Γκαουλάιτερ αν προτιμάτε ή, έστω, του Ανθύπατου): Χορστ Ράιχ-ενμπαχ! Μάλιστα! Χορστ Ράιχενμπαχ! Πάλι καλά που δεν λέγεται Αντολφ Ζήμενς… …ή απλώς Ράιχμπανκ!

Η κρίση και το καλό! Λένε ορισμένοι ότι η κρίση έχει και την καλή της πλευρά – ότι δίνει την ευκαιρία σε κάποιους πολίτες να δουν τα πράγματα αλλοιώς, καθώς κι ότι δίνεται με την κρίση σε όλους η δυνατότητα να δείξουν τις καλές τους πλευρές, την αλληλεγγύη, την ολιγάρκεια, εν γένει την καλωσύνη. Δεν υπάρχει καλή πλευρά της κρίσης.

Οι καλοί άνθρωποι είναι καλοί άνθρωποι, ανεξαρτήτως κρίσης, πριν απ' αυτήν και μετά απ' αυτήν. Αυτό που έλεγαν οι αρχαίοι αρετή, δηλαδή το θάρρος, το αίσθημα δικαίου, η φιλομάθεια, η αυτάρκεια, το μέτρο, η γενναιοφροσύνη κι αυτό που λένε οι χριστιανοί αγάπη, δηλαδή η ευρυχωρία και η αλληλεγγύη, δεν χρειάζονται ως καταλύτη την κρίση για να εκδηλώνονται.

 Αντιθέτως η κρίση περιάγοντας πολλούς και όλο και πιο πολλούς σε κατάσταση αδυναμίας δυσχεραίνει κι ακυρώνει τις εκδηλώσεις και της αρετής και της αγάπης. Η επιβεβλημένη από τους Δυνατούς στους αδύναμους λιτότητα δεν μπορεί να εκλαμβάνεται από τους τελευταίους ως επιστροφή στην (εξ επιλογής) ολιγάρκεια, αλλά στη σκλαβιά.

Ο κυνισμός με τον οποίον διατυπώνουν ή μάλλον εντέλλονται τα της (έκτακτης) Ανάγκης οι Δυνατοί, μόνον απ' τους ηλίθιους μπορεί να εκλαμβάνεται ως ειλικρίνεια.

Η πιθανότης οι Δυνατοί (ή οι εντολοδόχοι των Δυνατών) να είναι και χαζοί επιδεινώνει τα πράγματα, μάλιστα στο κωμικοτραγικό επίπεδο που τα ζούμε εμείς σήμερα· με μια κυβέρνηση να μας έχει «σώσει» έξι φορές και κάθε φορά να μας ζητά να πληρώσουμε τις αποτυχίες της μία προς μία, ένας προς έναν.

Σε ένα μόνον η κρίση υπήρξε χρήσιμη: έβγαλε πολλούς απ' τις αυταπάτες τους. Τους έδειξε ότι το σύστημα είναι μία διαρκής σειρά εναλλασσόμενων κρίσεων, ότι αυτό που χτίζεις ή έχεις σήμερα δεν υποχρεούται σε καμμία λογική συνέχεια με αυτό που κατασκευάζεται να σου συμβεί αύριο.

Κατά τα άλλα η κρίση δεν απελευθερώνει τις καλές πλευρές των ανθρώπων, ούτε τους μαθαίνει «πατριδογνωσία». Δεν γίνεται δηλαδή κανείς στωικός μετρώντας την ανοδοκάθοδο των επιτοκίων, ούτε αγαθότερος πληρώνοντας ακριβότερη τη ΔΕΗ. Οι άνθρωποι, λόγιοι ή λαϊκοί, είναι ό,τι είναι πριν από την κρίση και αναλόγως αντιδρούν κι εκδηλώνονται κατά τη διάρκειά της. Άλλωστε ακόμα και το «καλό» είναι ταξικό. 

Σε προσωπικό επίπεδο η «καλωσύνη» μπορεί να 'ναι σχετική ως προς την ομοιότητά της ανάμεσα στους ανθρώπους, αλλά σε κοινωνικό επίπεδο, αλλοιώς είναι «καλός» ο αστός κι αλλοιώς ο εργάτης.

Δεν χρειάζεται καμμιά κρίση ο λαός για να ανακαλύψει το (κοινό) μεγαλείο που κρύβει μέσα του, διότι ακριβώς αυτή η κοινότητα του το έχει δημιουργήσει (ο δημιουργός δήμος).

Το φιλότιμο των ανθρώπων του λαού, η φυσική ευγένεια, αυτό που λέμε αρχοντιά, η παράδοση της αλληλεγγύης, η φιλοπονία, η αξιοπρέπεια, ο αυτοσεβασμός, η αγάπη για τη ζωή και η επίγνωση του πένθους, ο σεβασμός στους ήρωες και τους αγίους, όσο κι αν έχουν συκοφαντηθεί απ' αυτούς που χειραγωγούν (και συχνά εκμαυλίζουν) τον λαό, είναι ιδιότητες και χαρακτηριστικά ενός έρωτα προς το ωραίον που ουδείς μπορεί να ξεριζώσει από το συλλογικό πρόσωπο των απλών, των πληβείων, αυτής της θάλασσας από πέτρες που είναι ο λαός – ο χτίστης της καλύβας, ο χτίστης του Παρθενώνα.

Σε ένα έχει δίκιο (και θα το βρει μπροστά του) ο Γιωργάκης Παπατζής Παπανδρέου: όταν λέει ότι «βρισκόμαστε σε πόλεμο». Ναι! σε ταξικόν πόλεμο. Και τη μάχαιρα που έβαλε, αυτήν και θα λάβει.

Δεν τιμωρούνται οι λαοί, ούτε από καλβινιστές ηθικολόγους κι εν τω άμα τοκογλύφους, ούτε από ανδρείκελα. Οι λαοί υπηρετούνται και όταν δεν υπηρετούνται σωστά, τιμωρούν.

Αργούν. Αλλά ο λαός που του τρως τα κόπια του (τα σχολεία, τα νοσοκομεία, τη δουλειά, το σπίτι), όσον κι αν έχεις διαφθείρει ένα μέρος του με ρουσφέτια και χρηματισμούς, όσον κι αν του κάνεις πλύση εγκεφάλου με κουβέντες της μπυραρίας και της οθόνης, κάποτε σηκώνει κεφάλι. Κι όταν σηκώσει κεφάλι, όπου και να κρυφθείς θα σε δει…

* ΣΤΑΘΗΣ Σ., 15.ΙΧ.2011, stathis@enet.gr

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 15 Σεπτεμβρίου 2011,  http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=309785

Η μάνα ανάγκη

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Ξεχύθηκε η λάβα της οργής

ανάμεσα σε υψωμένες γροθιές

                        και ανοιχτές παλάμες

Τι άλλο να πεις;

Έπεσε η σιωπή

Γι’ αυτό θησαύρισε

                             τη χαίνουσα πληγή

                                            στη μνήμη

Μέχρι η ποίηση να σκαλίσει

                                            το βυθό

οι ενάλιοι θησαυροί

                             να αναδυθούν

απ’ τους πολύχρωμους υφάλους

Η μάνα ανάγκη

πάντα θα στρώνει δείπνο μυστικό

                               με θαλερές  ιδέες

                            6 Ιουλίου 2011, Γιάννης Ποταμιάνος

Πρέσβη μου ιδού τα ΑΕΙ σας

Του Γιώργου Λαουτάρη

Οι ισχυρές πιέσεις των Αμερικανών σε πολιτικούς και ακαδημαϊκούς παράγοντες για τις αντιδραστικές αλλαγές στα πανεπιστήμια ήρθαν στο φως, μετά την περιπετειώδη αποκάλυψη ενός μεγάλου πακέτου τηλεγραφημάτων της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα.

Η σημερινή υπουργός Παιδείας, Άννα Διαμαντοπούλου, ο πρώην πρύτανης Γιώργος Μπαμπινιώτης, ο πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας Θάνος Βερέμης, όλοι αποδεικνύονται ιδιαίτερα συνεργάσιμοι με τους Αμερικανούς, που από το 2006 πίεζαν για τη θέσπιση ιδιωτικών πανεπιστημίων, για την αναγνώριση επαγγελματικών δικαιωμάτων στα κολέγια και για αλλαγή του νόμου πλαίσιο.

Οι Αμερικανοί δίνουν ιδιαίτερο βάρος στην αλλαγή που συντελέστηκε στην ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ, την οποία μάλιστα η κυβέρνηση εμφάνισε ως σύμμαχό της στην κατάρτιση των αλλαγών! Μέσα από τα τηλεγραφήματα, τα οποία είναι όλα προσβάσιμα στην ιστοσελίδα www.thepressproject.gr, βλέπει κανείς την αμερικανική οπτική των πραγμάτων, όπως την κατέγραφε σε λεπτομερείς αναφορές του προς την Ουάσινγκτον ο εκάστοτε πρεσβευτής στην Αθήνα, μετά τις επαφές που είχε – το «λόμπινγκ», όπως λέγεται στη διπλωματική αργκό. «Η Διαμαντοπούλου άσκησε κριτική σε παλιότερες μεταρρυθμιστικές προτάσεις ότι ήταν βραχυπρόθεσμου ορίζοντα και πολύ εστιασμένες …

Η πραγματική μεταρρύθμιση θα αφορούσε την αλλαγή του πλαισίου των ιδρυμάτων, την αλλαγή της νοοτροπίας των εκπαιδευτικών», μεταφέρει στους προϊσταμένους του ο Ντάνιελ Σπέκχαρτ, μετά τη συνάντηση που είχε με τη νέα τότε υπουργό στις 17 Δεκεμβρίου 2009. Ο εκπρόσωπος της αμερικανικής κυβέρνησης πίεσε σύμφωνα με τα λεγόμενά του ιδιαίτερα στο να αναγνωριστούν επισήμως οι τίτλοι του Κολεγίου Ανατόλια (στη Θεσσαλονίκη) και του Ντιρί. Η απάντηση της Άννας Διαμαντοπούλου ήταν πως μια τέτοια ευθεία αλλαγή «δεν θα ήταν μόνο χρονοβόρα (τουλάχιστον πέντε χρόνια) αλλά θα είχε και πολιτικό κόστος, αφού μια τόσο αμφιλεγόμενη κίνηση θα υποκινούσε κοινωνική αναταραχή που δυνητικά θα μπορούσε να διασπάσει το ΠΑΣΟΚ». 

Πάντως, η Άννα Διαμαντοπούλου φέρεται να καθησύχασε τον Αμερικανό διπλωμάτη πως έχει ήδη βρεθεί λύση: «Είπε ότι υπάρχει μεγαλύτερη ευελιξία στο θέμα των επαγγελματικών δικαιωμάτων, από τη στιγμή που η ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται υπό την πίεση της ΕΕ και θα επιτρέψει σε αποφοίτους ιδρυμάτων της ΕΕ με φραντσάιζ να προσλαμβάνονται στο δημόσιο τομέα ακόμη κι αν σπούδασαν μόνο στην Ελλάδα. Ο μόνος τρόπος για έναν απόφοιτο του Ντιρί να προσληφθεί στο ελληνικό Δημόσιο θα ήταν το κολέγιο Ντιρί να συνεργαστεί με κάποιο ίδρυμα της ΕΕ», σημείωσε ο Σπέκχαρτ στην αναφορά του. 

Χαρακτηριστικότερο σημείο στο κείμενο του Σπέκχαρτ είναι αυτό που περιγράφει την απάντηση της σημερινής υπουργού στην προσφορά βοήθειας από τους Αμερικανούς: «Σε απάντηση της προσφοράς του πρέσβη για βοήθεια στον εκπαιδευτικό τομέα, η Διαμαντοπούλου τόνισε ότι το σωματείο των καθηγητών πανεπιστημίου, ΠΟΣΔΕΠ, που έχει αρχίσει να μαλακώνει τη ρητορική του και να δείχνει μια περισσότερο μετριοπαθή και προοδευτική προσέγγιση, εργάζεται μαζί με το υπουργείο Παιδείας στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Το σωματείο θα εισηγηθεί τις αλλαγές και το υπουργείο θα τις υποστηρίξει». Όπως λένε δηλαδή οι Αμερικανοί, η κυβέρνηση δεν χρειάζεται άλλο σύμμαχο από τη νέα διοίκηση της ΠΟΣΔΕΠ! 

Στο ίδιο θέμα εστίασε και ο πρώην πρύτανης Γ. Μπαμπινιώτης σε συνάντηση που είχε στις 26 Μαρτίου 2009 με στελέχη της πρεσβείας για τα ίδια θέματα: «Ο Μπαμπινιώτης συμφώνησε ότι οι εκλογές για την ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ που ανέτρεψαν τους ριζοσπάστες υποστηριζόμενους από το ΣΥΡΙΖΑ, ήταν μια ένδειξη ότι η πανεπιστημιακή κοινότητα ήταν πρόθυμη να αλλάξει. Μέχρι τώρα το σωματείο είχε υποστηρίξει όλα τα καλέσματα για απεργία και για διακοπή της διδασκαλίας στα πανεπιστήμια. Υπάρχει ακόμη και υποστήριξη (σ.σ. από τη μεριά της νέας ΠΟΣΔΕΠ) στο να μειωθεί το ποσοστό της φοιτητικής αντιπροσώπευσης στις αποφάσεις του πανεπιστημίου από το σημερινό 40%». Σύμφωνα με τον επίτιμο καθηγητή γλωσσολογίας, «οι φοιτητές των πανεπιστημίων έχουν γίνει πολύ πολιτικοποιημένοι, ένας απόηχος από τις μέρες της χούντας στην Ελλάδα. Αυτή η υπερβολική πολιτικοποίηση έχει προκαλέσει σοβαρές αναταραχές στις πανεπιστημιακές λειτουργίες. Το άσυλο κακοποιείται στο σημείο που η πλειοψηφία των καλώς νοούμενων φοιτητών υποφέρουν». Σύμφωνα με τον Σπέκχαρτ, «η ενθουσιώδης του αποδοχή της προσφοράς βοήθειας από τις ΗΠΑ στις εξετάσεις εισόδου στα πανεπιστήμια, έχει ανοίξει μια πόρτα στις ΗΠΑ».

Ως συνεργάτη της πρεσβείας εμφανίζουν οι αναφορές και τον Θάνο Βερέμη. Σε αναφορά του τότε πρέσβη Τσαρλς Ρις τον Ιούνιο του 2006, σχετικά με την απόφαση της Μαριέτας Γιαννάκου να αναβάλει την κατάθεση του νόμου πλαίσιο στη Βουλή, λόγω των μαζικών φοιτητικών κινητοποιήσεων, τονίζει: «Ο Βερέμης εξέφρασε τη μεγάλη του απογοήτευση για την αναβολή». Για το ίδιο θέμα η αμερικανική πρεσβεία ζήτησε και τη γνώμη του αντιπροέδρου του ΕΛΙΑΜΕΠ, Θόδωρου Κουλουμπή.

ΥΓ.  Σημειωτέον, η μοναδική 'κυβέρνηση' που συζητούσε με την πρεσβεία την αναγνώριση των αμερικανικών κολεγίων ως ισότιμων με τα ελληνικά πανεπιστήμια ήταν η απριλιανή δικτατορία, το 1971-1972. Ένας από τους λόγους ξεκινήματος του φοιτητικού κινήματος από την άνοιξη του 1972, που κατέληξε στο Πολυτεχνείο ήταν και αυτός.

ΠΗΓΗ: ΠΡΙΝ, Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2011,  http://www.prin.gr/2011/09/blog-post_7256.html