ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ;

Του Νίκου Μπέκη*

«Μας ήρθε άνοιξη πικρή το καλοκαίρι μαύρο

μας ήρθε κι ο χινόπωρος βαρύς φαρμακωμένος

μας ήρθε φράγκος βασιλιάς μας ήρθε βαβαρέσος.»

                                                Δημοτικό για τον Όθωνα.

Είναι πράγματι εντυπωσιακή, λυσσαλέα θάλεγε κανείς, η προσπάθεια που κάνουν τα ξεφωνημένα ΜΜΕ ώστε να «ξεχάσει» ο κόσμος τα δεινά του, την ανεργία, τη φτώχια, την εξαθλίωση, την πείνα, το ανύπαρκτο μέλλον του και να επικεντρωθεί στο ανούσιο, παραπολιτικό, θεάτρου σκιών ερώτημα, ποιος, δηλαδή, θα είναι ο δοτός πρωθυπουργός της πραξικοπηματικής κυβέρνησης, μετά την «απόσυρση» του ακατονόμαστου! Λες και αυτό είναι το μέγα πρόβλημα της χώρας.

Και είναι αφάνταστα προκλητικό, να βλέπεις τις μούρες όλων αυτών (υπουργών, βουλευτών, κομματικών στελεχών), που μέχρι τώρα δεν τολμούσαν να ξεμυτίσουν απ’ το καβούκι τους, να βγαίνουν στα κανάλια και στα ραδιόφωνα και, με απύθμενο θράσος, να λένε, τάχα μου, τη γνώμη τους για τις «εξελίξεις», σαν να μη συνέβη τίποτα τα δύο προηγούμενα χρόνια, σαν να μην είναι οι ίδιοι, που με την ψήφο τους και τις αποφάσεις και πράξεις τους, καταστρέψανε τη χώρα και το λαό και ετοιμάζονται τώρα να δώσουν τη χαριστική βολή, ψηφίζοντας και εφαρμόζοντας την κατοχική δανειακή σύμβαση.

Ταυτόχρονα, οι γνωστοί πρετεντέρηδες, καψήδες, τρέμησες, λιαροπούλες και λοιπές-λοιποί, παχυλά αμειβόμενοι, μεγαλοδημοσιογράφοι και παπαγαλάκια του συστήματος, συναγελάζονται μαζί τους, τους κάνουν κατάλληλες «πάσσες» για να ξεφουρνίσουν τις ανούσιες, εμετικές, διαχρονικά, ατάκες τους, προσέχουν να μην τους δυσαρεστήσουν, να μην τους φέρουν σε δύσκολη θέση, να μην τους θυμίσουν, έστω και στο ελάχιστο, την εξαθλίωση του λαού και την ταπείνωση της χώρας που προκάλεσαν και συνεχίζουν να προκαλούν. Και είναι χαρακτηριστική η ανακούφιση που βλέπει κανείς στα πρόσωπα και στο ύφος όλων αυτών των συνενόχων, δημοσιογράφων και πολιτικών, μιας και αισθάνονται, ίσως, ότι μπορούν, έστω για λίγες μέρες, να ξεγελάσουν, να αποσείσουν το μέγα άγος της ύβρης εναντίον του λαού και του τόπου.

Πρόκειται, κυριολεκτικά, για μια εικονική πραγματικότητα, για ένα θέατρο σκιών που, όχι μόνο θα τελειώσει γρήγορα, αλλά θα προκαλέσει πολύ περισσότερη οργή, συσωρευτικά, απ’ όση επιδιώκει να καταπραΰνει. Γιατί η πραγματικότητα δεν είναι στο γυαλί, αλλά στο μεροκάματο που λείπει, στο ρεύμα που κόβει η ΔΕΗ, στο μαγαζί που κλείνει, στον εργαζόμενο που χάνει τη δουλειά του, στα φάρμακα και στις εξετάσεις που δεν μπορούν να πληρωθούν, στις συντάξεις που κατάντησαν βοήθημα, στους πενιχρούς μισθούς που δεν φτάνουν πια ούτε για τα απαραίτητα, στην συνειδητοποίηση ότι δεν υπάρχει πια μέλλον. Το έκλεψαν!

Με αυτή την πραγματικότητα μπροστά μας, το ποιος αχυράνθρωπος, ποιο ανδρείκελο θα κληθεί να παριστάνει τον πρωθυπουργό, δεν έχει καμιά, μα καμιά σημασία. Όποιος και νάναι δεν θα αποτελεί παρά εντολοδόχο πολιτικής που θα του υπαγορεύει ο Αρμοστής των γαλλογερμανών, μέσω των επιτελείων των εθελόδουλων κομμάτων που θα τον διορίσουν! Αυτό λοιπόν που έχει σημασία, πέρα απ’ τη διάλυση της κοινωνίας, την προϊούσα φτώχια και εξαθλίωση, είναι πως η χώρα μετατρέπεται τάχιστα σε μπανανία, χάνει και τα τελευταία ίχνη λαϊκής κυριαρχίας, είναι υπό κατοχή. Και αυτό δε μπορεί κανείς να το «ξεχάσει»!

«Πάλι τα ίδια και τα ίδια θα μου πεις, φίλε.

Όμως τη σκέψη του πρόσφυγα τη σκέψη του αιχμάλωτου τη σκέψη

του ανθρώπου σαν κατάντησε κι αυτός πραμάτεια

δοκίμασε να την αλλάξεις, δεν μπορείς.»

Γ. Σεφέρης Τελευταίος Σταθμός. (πάλι)

Βέροια, 7-11-2011

* Ο Νίκος Μπέκης είναι πρόεδρος της ΕΛΜΕ Ημαθίας

Η κυβέρνηση των δωσίλογων της «εθνικής συνεννόησης» και τα καθήκοντα όλων μας.

Του Δημήτρη Καζάκη

Δωσίλογος είναι εκείνος που δίνει λόγο στους επίδοξους καταχτητές της χώρας του, που σπέρνει την ηττοπάθεια στον λαό για να επικρατήσουν οι συνεργάτες των καταχτητών. Και οι ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ, της Νέας Δημοκρατίας και του ΛΑΟΣ – μαζί βέβαια με τα εξαπτέρυγα της Ντόρας και του Κουβέλη – απέδειξαν ότι είναι σύγχρονοι δωσίλογοι διότι πολύ απλά κινούνται με βάση τα τελεσίγραφα των Μερκοζί της ευρωζώνης και της Ουάσιγκτον. Ποτέ άλλοτε δεν είχαμε, μετά την ναζιστική κατοχή και τον εμφύλιο, μια τόσο ανοιχτή εκδήλωση δωσιλογισμού.

Οι Μερκοζί διέταξαν να μην γίνει δημοψήφισμα και οι δυνάμεις της «εθνικής συνεννόησης» πειθάρχησαν αμέσως. Οι Μερκοζί διέταξαν να περάσει αμέσως η συμφωνία πτώχευσης της Ελλάδας που κατέληξαν την 26η Οκτωβρίου με καθεστώς ύπατης αρμοστείας υπό τον γκαουλάιτερ Χορστ Ράιχενμπαχ και όλοι αυτοί οι ένθερμοι «πατριώτες», όχι μόνο υπάκουσαν, αλλά έτρεξαν να στήσουν και μια δοτή συγκυβέρνηση κατά παράβαση κάθε έννομης και συνταγματικής τάξης. Πρόκειται για την πρώτη κυβέρνηση δωσιλόγων και ανδρεικέλων μετά την ναζιστική κατοχή και τον εμφύλιο. Μόνο και μόνο για να περάσουν ερήμην του λαού οι συμφωνίες και οι δεσμεύσεις που απαιτούν οι ξένοι επικυρίαρχοι.

Γιατί γίνονται όλα αυτά;

Ωστόσο, όπως ισχυρίζονται όλοι οι δωσίλογοι της ιστορίας, όλα αυτά τα κάνουν για «εθνικό» σκοπό. Δηλαδή, για να μην χαθεί η 6η δόση και δεν έχουμε να πληρώσουμε ως κράτος μισθούς και συντάξεις. Τέτοια πρεμούρα για τους μισθούς και τις συντάξεις έχουν εκείνοι που αδίστακτα αφαίρεσαν πάνω από το 30% του λαϊκού εισόδηματος τον προηγούμενο χρόνο και οδήγησαν εκατομμύρια οικογένειες στην απελπισία. Πρώτη φορά αυτός που δολοφονεί αδίστακτα κατά συρροή, εμφανίζεται να νοιάζεται τόσο πολύ για την υγεία των θυμάτων του.

Όσο για το ότι η 6η δόση χρειάζεται για μισθούς και συντάξεις, δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα από αυτό. Τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο πρέπει να πληρωθούν 15,5 δις ευρώ σε τοκοχρεωλύσια και έντοκα γραμμάτια (3,3 δις ευρώ για τον Νοέμβριο και 12,2 δις ευρώ για τον Δεκέμβριο). Γι’ αυτά νοιάζονται. Μην τυχόν και αναγκαστεί το ελληνικό κράτος και προβεί σε αναστολή ή παύση πληρωμών προς τους τοκογλύφους επενδυτές από τους οποίους ορισμένοι ανήκουν και στο επίσημο πολιτικό προσωπικό της χώρας. Όλα μπορούν να τα ανεχθούν, όλα μπορούν να τα υπομείνουν (αρκεί τα βάρη να τα φορτώνονται τα γνωστά υποζύγια), αλλά να χάσουν τα λεφτά τους οι τοκογλύφοι, ποτέ. Γι’ αυτό κόπτονται για την 6η δόση, η οποία ισούται με 8 δις ευρώ. 8 δις ευρώ για να πληρωθούν 15,5 δις ευρώ στους τοκογλύφους ντόπιους και ξένους μέσα στο τρέχον δίμηνο.

Αντιλαμβάνεσθε την απάτη; Κατανοείτε το ψέμα; Η 6η δόση δεν έχει καμιά σχέση με πληρωμή μισθών και συντάξεων, αλλά με την πληρωμή των δανειστών της χώρας. Καταλαβαίνετε γιατί δεν πρόκειται να «μας» την στερήσουν; Διότι πολύ απλά γυρίζουν μέσω ημών σ’ αυτούς και στα συμφέροντα που τους στηρίζουν. Το ελληνικό κράτος απλά εκτελεί χρέη μεσάζοντα ανάμεσα σε πολιτικούς και τοκογλύφους που συχνά είναι τα ίδια πρόσωπα. Και πάλι όμως δεν φτάνει η 6η δόση για το σύνολο των δανειακών υποχρεώσεων. Δεν είναι αρκετή. Που θα βρεθούν τα υπόλοιπα; Κάποια από τα επιπλέον 7,5 δις ευρώ θα πρέπει να βρεθούν με έκδοση εντόκων γραμματίων του ελληνικού δημοσίου, ενώ τα υπόλοιπα από τους μισθούς και τις συντάξεις των Ελλήνων εργαζομένων. Καταλαβαίνετε τώρα γιατί ο κ. Βενιζέλος αναζητά εναγωνίως 5 δις ευρώ από τους επιπλέον φόρους και το τέλος ακίνητης περιουσίας μέσω ΔΕΗ; Δεν πρόκειται να πάνε σε τακτικές δαπάνες του κράτους, αλλά να συμπληρώσουν όσα λείπουν για να πληρωθούν οι τοκογλύφοι. Ακόμη κι αν χρειασθεί κι άλλοι μισθοί και συντάξεις. Ακόμη κι αν οδηγηθούν στην ανέχεια και στην εξαθλίωση μερικές ακόμη εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες.

Κάθε φορά που ακούτε για την 6η δόση, θυμηθείτε ότι σας εξαπατούν βάναυσα. Ούτε ευρώ από τις δόσεις δεν πάει σε μισθούς και συντάξεις. Όλα πάνε σε τοκοχρεωλύσια και πάλι δεν φτάνουν. Γι’ αυτό και επιβάλλονται τα μέτρα άγριας λιτότητας και περικοπών για να βρεθούν τα υπόλοιπα για τους τοκογλύφους. Κι επειδή πάλι δεν φτάνουν το ελληνικό δημόσιο συνεχίζει να δανείζεται με επαχθέστατους όρους μέσω εντόκων γραμματίων 3μήνου και 6μήνου.

Αυτός είναι ο λόγος που η στάση πληρωμών του λαού προς το κράτος δεν αφορά την δυνατότητα του ελληνικού δημοσίου να πληρώνει μισθούς και συντάξεις, αλλά θέτει εν αμφιβόλω την πληρωμή των τοκογλύφων. Όσο πιο αποφασιστική είναι η στάση πληρωμών του λαού προς το κράτος, τόσο πιο έντονα νιώθουν την πίεση οι τοκογλύφοι και το πολιτικό τους προσωπικό. Το ίδιο και με την 6η δόση. Αν δεν δοθεί δεν τίθεται εν κινδύνω ο μισθός και η σύνταξη, αλλά τα τοκογλυφικά. Γι’ αυτό και πρέπει να απαιτούμε να μην εισπραχθεί, να σταματήσει εδώ και τώρα η καταβολή των δόσεων και να προχωρήσει το κράτος τουλάχιστον σε αναστολή πληρωμών προς τους δανειστές προκειμένου να διασώσει τους μισθούς και τις συντάξεις, να διασώσει τους πόρους του.

Μα τότε θα πτωχεύσει η χώρα, λένε κάποιοι. Μα είναι ήδη πτωχευμένη και μάλιστα οι οίκοι αξιολόγησης έχουν ήδη αποφανθεί ότι αν τυχόν και γίνει η εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων (PSI) της 26ης Οκτωβρίου, θα υποβαθμίσουν επίσημα την χώρα σε κατάσταση D (Default=Πτώχευση). Αν πάμε σε τέτοια πτώχευση η χώρα θα καταρρεύσει σαν την Αργεντινή και χειρότερα. Ενώ αν πάμε σε μονομερή αναστολή πληρωμών με σκοπό την διαγραφή τουλάχιστον του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, θα μπορέσουμε ως οικονομία και ως κοινωνία να ελέγξουμε τις συνέπειες. Η ελεγχόμενη πτώχευση που θέλουν να επιβάλουν οι ευρωκράτες είναι ακριβώς η ίδια που επιχείρησαν να επιβάλει το ΔΝΤ και στην Αργεντινή το 2001 με αποτέλεσμα την κατάρρευση. Ελεγχόμενη πτώχευση σημαίνει ελεγχόμενη για τους δανειστές και ανεξέλεγκτη ως προς τις συνέπειές της για την χώρα και τον λαό της. Ενώ μονομερής διαγραφή χρέους σημαίνει στην χειρότερη περίπτωση πτώχευση με ελεγχόμενες συνέπειες και επιπτώσεις στην οικονομία και την κοινωνία από την σκοπιά των συμφερόντων του λαού. Αυτό συνέβη και στην Αργεντινή όταν ο Νέστορ Κίχνερ διέγραψε το 70% του δημόσιου χρέους της χώρας και ο λαός της γλύτωσε την απίστευτη μιζέρια και καταστροφή που βίωνε επί τριετία μετά την κατάρρευση της χώρας του το 2001.

Τι θετικό βγήκε από τις εξελίξεις;

Αν κάτι θετικό βγήκε από τον τραγέλαφο που ζήσαμε αυτήν την εβδομάδα ήταν το γεγονός ότι έπεσαν πλέον οι μάσκες και ο κάθε κατεργάρης πήγε στον πάγκο του. Δεν πρέπει πια να τρέφει κανείς καμιά αυταπάτη. Η αντίσταση του λαού, η κοινωνική οργή και οι διαδικασίες κοινωνικής έγερσης που είναι ορατές πλέον παντού σε όλα τα τμήματα της κοινωνίας, οδήγησαν σε μια πρωτοφανή γελοιοποίηση του χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος και εξανάγκασε τους πάντες να πετάξουν τις μάσκες. Με εξαίρεση, ίσως, μόνο την κ. Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία δεν συνηθίζει να φορά μάσκα γιατί είναι εκ φυσικού της άκρως αποκρουστική. «Διατί να το κρύψωμεν άλλωστε;», όπως θα έλεγε και ο πατήρ Μητσοτάκης που στοιχειώνει κυριολεκτικά το παρασκήνιο και προσκήνιο της ελληνικής πολιτικής εδώ και πάνω από 6 δεκαετίες.

Υπάρχει ένας κόσμος, ιδιαίτερα εκείνος που έτρεφε αυταπάτες για τον πατριωτισμό και την ειλικρίνεια του Σαμαρά, που νιώθει απογοητευμένος. Δεν καταλαβαίνει ότι η δική του αγανάκτηση και κοινωνική οργή, η δική του αντίσταση οδήγησε στο να πέσουν οι μάσκες και αυτό είναι για καλό. Δεν χάθηκε απολύτως τίποτε. Αντίθετα ο λαός βγήκε κερδισμένος. Σήμερα έχουμε μια κυβέρνηση που δεν μπορεί να κυβερνήσει. Όσα νομοσχέδια και συμφωνίες κι αν περάσει από την Βουλή με την βοήθεια των συνενόχων της στην Νέα Δημοκρατία, το ΛΑΟΣ και τα εξαπτέρυγά τους, δεν έχουν κανένα αντίκρισμα. Στη συνείδηση της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού όλοι τους είναι έκπτωτοι, είναι καταχραστές της λαϊκής εντολής και επομένως ότι κι αν αποφασίσουν από κοινού ή όχι δεν έχει καμιά ισχύ.

Το κράτος έχει παραλύσει. Και καλά κάνει. Η δημόσια διοίκηση δεν λειτουργεί, αφενός, γιατί σκόπιμα την διαλύουν για να την ιδιωτικοποιήσουν και, αφετέρου, γιατί οι δημόσιοι λειτουργοί της αντιστέκονται στην λαίλαπα και την επέλαση της νέας κατοχής. Αυτό δεν είναι κακό, είναι πολύ καλό. Είναι η άμυνα που έχει αυτή την στιγμή η ελληνική κοινωνία και ο λαός προκειμένου να αποτρέψουν, στο μέτρο του δυνατού, την καταστροφή μέσα από την εφαρμογή των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει επίσημα το πολιτικό σύστημα εναντίον της χώρας. Οι υπουργοί δεν μπορούν να κυβερνήσουν χωρίς δημόσια διοίκηση, χωρίς δικαστές και μηχανισμούς επιβολής. Αφήστε τους να λένε και να εκδίδουν ότι διατάγματα θέλουν. Δεν έχουν καμμιά ισχύ όσο ο μηχανισμός δεν είναι στα χέρια τους, ή δεν υπακούει. Είναι ο μόνος τρόπος για να διασωθεί η χώρα από την επίσημη πτώχευση που ετοιμάζει η ευρωζώνη και την γενικευμένη εκποίηση.

Πρέπει το μπάχαλο να γενικευθεί. Πρέπει τα πάντα να σταματήσουν να λειτουργούν για την κυβέρνηση, πρέπει να αφαιρέσουμε από τα χέρια τους κάθε μηχανισμό και λειτουργία, ώστε οι συμφωνίες, οι επικυρώσεις και οι εντολές να μείνουν στα χαρτιά. Δεν μας πειράζει ότι κι αν ψηφίσει αυτή η Βουλή. Οτιδήποτε κι αν είναι, όσο βλαπτικό κι αν είναι για την χώρα και τον λαό της μπορεί να αναιρεθεί, να παρθεί πίσω. Άλλωστε αυτή η Βουλή είναι ανυπόστατη και έκπτωτη όσον αφορά τον ίδιο τον λαό. Επομένως, ο λαός πρέπει να συνεχίσει την πίεσή του με στόχο κανένα από τα μέτρα και τις δεσμεύσεις να μην γίνουν πράξη. Μην ανησυχείτε για την σύμπνοια των ηγεσιών των κομμάτων. Όλοι τους θα πρέπει να αντιμετωπίσουν την βάση τους, δηλαδή την κοινωνία. Κι αυτήν την τρέμουν. Πώς θα πείσει ο κ. Σαμαράς τώρα πια την ίδια την βάση του για την «αντιμνημονιακή» του ρητορική; Πώς θα πείσει ότι είναι ενάντια στην εκποίηση της εθνικής κυριαρχίας όταν ομολόγησε ανοιχτά ότι συμφωνεί με την συμφωνία ελεγχόμενης πτώχευσης υπό Ύπατη Αρμοστεία της 26ης Οκτωβρίου και ότι ποτέ δεν διαφώνησε με την πρώτη δανειακή σύμβαση με την οποία η Ελλάδα παραιτείται «άνευ όρων και αμετάκλητα» από την εθνική της κυριαρχία; Θα πρέπει να καταστείλει τα πατριωτικά και δημοκρατικά αισθήματα της βάσης του. Και εν αντιθέσει με τα στελέχη του κόμματός του, αυτά τα αισθήματα στην βάση είναι απολύτως ζωντανά και σε εγρήγορση. Άλλωστε ο απλός ψηφοφόρος της ΝΔ τι έχει να κερδίσει από το ξεπούλημα της χώρας του εκτός από βάσανα και μιζέρια;

Θυμηθείτε τι λέγαμε όταν ξεσπούσε το κίνημα της στάσης πληρωμών ενάντια στα χαράτσια. Εμείς ως λαός μπορούμε να αντέξουμε πολύ περισσότερο από αυτούς, από τους κυβερνώντες. Κι έτσι έγινε. Η κυβέρνηση καταρρέει με πρωτοφανή πάταγο και για να εκτελέσει κατά γράμμα και σύμφωνα με τις έξωθεν εντολές την αποστολή της, κάλεσε ενισχύσεις. Κάλεσε τις εφεδρείες του συστήματος. Κι αμέσως ο κ. Σαμαράς, ο κ. Καρατζαφέρης και τα κοινοβουλευτικά εξαμβλώματα της Δημοκρατικής Αριστεράς και της Δημοκρατικής Συμμαχίας, ανταποκρίθηκαν. Κοινός τους τόπος; Να φιμωθεί ο λαός, να οδηγηθεί στην γωνία το ταχύτερο δυνατό και να περάσει η συμφωνία επίσημης πτώχευσης της χώρας πάσει θυσία. Όμως ο λαός έχει το πάνω χέρι. Η πίεση που ασκεί με την αντίστασή του στην επιβολή των μέτρων, αλλά και με την έμπρακτη απαξίωση των πολιτικών ηγεσιών σε κάθε εμφάνισή τους, θα πρέπει να συνεχιστεί και να ενταθεί στο έπακρο. Στο βαθμό που το καταφέρνει αυτό ο λαός, η κατάρρευση όλων τους είναι υπόθεση εβδομάδων.

Αρκεί η απογοήτευση να γίνει οργή και αποφασιστικότητα. Αρκεί η διατεταγμένη διασπορά του φόβου και της μοιρολατρίας να απαντηθεί με το πλάτεμα της ενότητας του ίδιου του λαού χωρίς διαμεσολαβητές επωνύμους ή μη, οι οποίοι είναι πάντα σε θέση να τον προδώσουν ή να τον πουλήσουν στην πρώτη ευκαιρία. Ο λαός με την αντίσταση και την δράση του έχει καταφέρει πολλά. Πολύ περισσότερα απ’ ότι αντιλαμβάνεται ακόμη κι ο ίδιος. Ήρθε η ώρα να προετοιμαστεί και για την τελική μάχη. Την μάχη που θα τον απαλλάξει μια και καλή από το δοτό πολιτικό σύστημα και το καθεστώς που προσπαθεί να επιβάλλει στην χώρα κατ’ επιταγή των αφεντικών του. Η δυνατότητα επιτυχίας είναι τόσο αληθινή, που αρκεί ο λαός να πιστέψει σ’ αυτήν για να γίνει πραγματικότητα πριν το τέλος του έτους.

Τι χρειάζεται να γίνει;

Αυτό που χρειάζεται να γίνει και μάλιστα επειγόντως είναι:

Πρώτο: Να δυναμώσει η αντίσταση του λαού στην όποια κυβέρνηση κι αν προκύψει. Άλλωστε η όποια κυβέρνηση συνεργασίας, «εθνικής ενότητας», συνεννόησης, ή μεταβατική, είναι παντελώς παράνομη. Αποτελεί ανοιχτή συνταγματική εκτροπή, κατάλυση κάθε έννοιας αντιπροσώπευσης και εθνικής κυριαρχίας μιας και επιβάλλεται κατά επιταγής της ευρωζώνης και των δανειστών της χώρας. Όσοι συμμετέχουν σ’ αυτήν ή την στηρίζουν είναι συνένοχοι στην κατάλυση της συνταγματικής τάξης της χώρας και πρέπει να διωχθούν ως πραξικοπηματίες. Επομένως η γενικευμένη πολιτική ανυπακοή της δημόσιας διοίκησης και του λαού αποτελεί καθήκον και δικαίωμα που πηγάζει από την ανάγκη υπεράσπισης του συντάγματος και της έννομης τάξης. Πολύ περισσότερο από την στιγμή που οι συνένοχοι της συγκυβέρνησης, υπακούοντας στα αφεντικά τους, επιχειρούν να περάσουν συμφωνίες και δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει στο παρασκήνιο σε βάρος της χώρας και του λαού της. Και δεν θα διστάσουν, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα άνομα συμφέροντα που υπηρετούν, να προχωρήσουν σε ανοιχτή κατάλυση των δημοκρατικών ελευθεριών στο όνομα της «εθνικής κρίσης». Πάντα με «εθνική συναίνεση» των κομμάτων της αρπαχτής, της διαφθοράς, της λοβιτούρας, του ενδοτισμού και της μειοδοσίας. Πρέπει πάσει θυσία να τους προλάβουμε.

Δεύτερο: Παρά την συγκυβέρνηση των συνενόχων η κυβέρνηση αυτή θα είναι η πιο αδύναμη και η πιο κοινωνικά απαξιωμένη κυβέρνηση που έχει υπάρξει από την εποχή των Ιουλιανών του 1965. Είναι στο χέρι μας να μην κυβερνήσει στην πράξη. Γι' αυτό και πρέπει να ενταθεί η παράλυση του κράτους και των βασικών μηχανισμών άσκησης της εξουσίας μέσα από καταλήψεις, στάσεις, κινητοποιήσεις, λευκές απεργίες και κάθε είδους παρακώλυση της εφαρμογής των μέτρων. Η νέα δοτή κυβέρνηση αυτών που έδωσαν λόγο (δωσίλογοι) σε Μέρκελ, Σαρκοζί και Ομπάμα δεν μπορεί και δεν πρέπει να κυβερνήσει. Ο λαός μπορεί να αντέξει, αρκεί να οργανωθεί. Οι τράπεζες, οι αγορές και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι δεν μπορούν. Έχουν ανάγκη να ρουφάνε το αίμα του λαού, να παίρνουν διαρκώς νέα εισπρακτικά μέτρα, έχουν ανάγκη να προχωρήσουν τάχιστα το ξεπούλημα της χώρας. Μπορούμε να τους σταματήσουμε γενικεύοντας την παύση πληρωμών προς το κράτος και μην επιτρέποντας να εφαρμοστεί κανένα αντεθνικό, αντικοινωνικό και κατάφωρα παράνομο μέτρο.

Τρίτο: Πρέπει να διαλυθεί το ταχύτερο δυνατό η παρούσα Βουλή. Πρέπει να διαλυθεί και να καταγγελθεί με κάθε τρόπο οποιαδήποτε δέσμευση που θα περάσει με συναίνεση ως παράνομη και καταχρηστική διότι δεν έχει την συναίνεση του λαού. Μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να εγκριθεί η νέα συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου κι αυτός είναι με απευθείας προσφυγή σε δημοψήφισμα. Το αίτημα για δημοψήφισμα πρέπει να αποτελέσει ένα από τα θεμελιώδη σημεία αναφοράς του λαϊκού κινήματος από εδώ και μπρος μαζί με την καταγγελία της συμφωνίας πτώχευσης της 26ης Οκτωβρίου. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μιλά εξ ονόματος του λαού αν δεν δεσμευτεί στο αίτημα του δημοψηφίσματος για την εν λόγω συμφωνία. Όποιος αρνείται να υιοθετήσει το αίτημα του δημοψηφίσματος εκ των πραγμάτων περνά στην αντίπερα όχθη γιατί επιτρέπει στις πολιτικές δυνάμεις να μεταχειριστούν την όποια λαϊκή εντολή κατά το δοκούν, χωρίς σαφείς δεσμεύσεις. Όποιος ζητά σήμερα εκλογές χωρίς δημοψήφισμα στην ουσία επιδιώκει να λύσει τα χέρια της ολιγαρχίας προκειμένου να προωθήσει την συμφωνία χωρίς να υπάρχει σαφής, εκφρασμένη και δεσμευτική λαϊκή βούληση.

Τέταρτο: Πρέπει να δημιουργηθεί το ταχύτερο δυνατό ένα ευρύτατο Μέτωπο του Όχι από όλες τις δυνάμεις, συλλογικότητες, προσωπικότητες και οργανώσεις που συμφωνούν να απαιτήσουν δημοψήφισμα για την συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου. Να πουν όχι στην επιβολή της συγκεκριμένης συμφωνίας. Να διεκδικήσουν την ανατροπή του καθεστώτος κατοχής και εκποίησης της χώρας που θεμελιώθηκε με την αρχική Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης. Να σταματήσουν αμέσως οι πληρωμές προς τους δανειστές με σκοπό την διαγραφή (μερική ή ολική) του δημόσιου χρέους με βάση τα εθνικά κυριαρχικά συμφέροντα της χώρας και τις προβλέψεις του διεθνούς δικαίου. Να αναθεωρηθούν εκ βάθρων οι σχέσεις της χώρας με την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ευρωζώνη ώστε να σταματήσει ο αποικιοκρατικός εξευτελισμός ενός ολόκληρου λαού που έχει μετατραπεί σε εξιλαστήριο θύμα ή πειραματόζωο της κρίσης του ευρώ. Να εθνικοποιηθεί η Τράπεζα της Ελλάδος και οι μεγαλύτερες εγχώριες τράπεζες ώστε να ελεγχθούν τα τραπεζικά ενεργητικά, να αποκαλυφθεί που πήγαν τα χρήματα των λαϊκών αποταμιεύσεων, να ελεγχθεί η κίνηση κεφαλαίων και να φορολογηθεί αναδρομικά η διαφυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό, να τιμωρηθεί η σαράφικη και τοκογλυφική πρακτική των τραπεζιτών και να διαγραφούν τα δάνεια των ελληνικών νοικοκυριών που δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν. Να αποκατασταθούν αμέσως όλα τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας στην οικονομία, τα δημοσιονομικά και στην πολιτική, τόσο ως προς την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ευρωζώνη, όσο και διεθνώς με την εκδίωξη του ΔΝΤ και την αποκατάσταση της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας. Τέλος να τιμωρηθούν όλοι όσοι ευθύνονται για την χρεοκοπία της χώρας, αλλά και για την εκχώρηση της κυριαρχίας της στους ευρωκράτες, τους τραπεζίτες και το ΔΝΤ.

6/11/2011, Δημήτρης Καζάκης

ΠΗΓΗ: Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011, http://seisaxthia.blogspot.com/2011/11/blog-post_2953.html#more

ΤΟΥΡΚΙΚΗ «ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ» ΕΙΣΒΟΛΗ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Ενώ η κρίση της ελληνικής κοινωνίας εντείνεται και οξύνεται συμβαίνει να πυκνώνει η προβολή από τηλεοπτικούς μας σταθμούς τουρκικών σειρών, οι οποίες, όπως τονίζουν οι ειδικοί, κατακτούν μεγάλο αριθμό τηλεθεατών. Το φαινόμενο αυτό κρίνεται από αρκετούς και ιδιαίτερα απ’ εκείνους που θεωρούν την Τουρκία ως τον υπ’ αριθμό ένα εχθρό μας, ως άκρως ανησυχητικό!

Ας θέσουμε κατ’ αρχήν το ερώτημα: Γιατί οι ιδιοκτήτες των σταθμών που μεταδίδουν τις σειρές έχουν επιλέξει τουρκικές αντί των συνήθων αμερικανικών. Δεν είναι δύσκολο να δώσουμε την απάντηση: Προφανώς επειδή είναι κατά πολύ φθηνότερες και οι ιδιοκτήτες των σταθμών είναι πρωτίστως έμποροι. Όμως δεν είναι δύσκολο να διαπιστώσει ο ενημερωμένος τηλεθεατής ότι δια των σειρών διενεργείται νεοοθωμανική προπαγάνδα κατά δύο τρόπους: Προβάλλεται η Τουρκία της χλιδής, δηλαδή της άρχουσας τάξης, η οποία τάξη κρατά στην ανέχεια τον τουρκικό λαό με τα μύρια όσα προβλήματα, μεταξύ των οποίων και το καυτό κουρδικό ζήτημα. Πέρα από αυτό δεν παραλείπεται η αναφορά στις επιδιώξεις της γείτονος προς επέκταση του ζωτικού της χώρου. Έτσι αρκετές σκηνές γυρίστηκαν στην κατεχόμενη Κύπρο και γι’ αυτό έχουν προκαλέσει την αγανάκτηση κάποιων αδελφών μας, οι οποίοι ακόμη ονειρεύονται (και έχουν κάθε δικαίωμα, αφού το σχέδιο Ανάν καταψηφίστηκε) την επάνοδο στις πατρογονικές τους εστίες. Βέβαια οι έμποροι της τηλεθέασης δεν επέδειξαν την ελάχιστη ευαισθησία ως αποδέκτες των διαμαρτυριών, μιμούμενοι τη στάση των πολιτικών μας!

Ας θέσουμε τώρα το ερώτημα: Γιατί οι Έλληνες εντυπωσιάζονται (είναι βέβαιο) από τις τουρκικές σειρές; Αντικειμενικά κρίνοντας πρέπει να δεχθούμε ότι είναι ανώτερα τόσο από τα λατινοαμερικανικά, όσο και από τα ελληνικά αντίστοιχα. Τα των δικών μας σκηνοθετών δεν είναι πλέον στο ελάχιστο συναισθηματικά ούτε καν εγκεφαλικά, αλλά φαλλικά. Η χυδαιότητα είναι το μόνο γνώρισμα των συγχρόνων εγχωρίων «καλλιτεχνικών» παραγωγών. Στις τουρκικές σειρές ο Έλληνας βρίσκει αρκετά στοιχεία από τη χαμένη του κληρονομιά. Καθώς σύρθηκε βίαια από εκείνους, που ήθελαν να τον εξευρωπαΐσουν (σαν να μην ήταν Ευρωπαίος), προς την αποδοχή ξένων πολιτιστικών προτύπων, αισθάνεται να γεύεται στις τουρκικές σειρές κάτι από τη χαμένη πλέον σήμερα οικογενειακή και κοινωνική ζωή των παιδικών του χρόνων. Ναι, οι Τούρκοι σκηνοθέτες δείχνουν απέραντο σεβασμό προς τους γονείς, αρκετό σεβασμό στις γυναίκες και στην οικογένεια. Βέβαια δεν είναι μόνο αυτό που μας συνέδεε με την Ανατολή, την οποία φαίνεται στο θέμα μας να εκπροσωπεί η Τουρκία. Όταν θέλουμε να διασκεδάσουμε και όχι να πιθηκίσουμε, θα στραφούμε, πέρα από τα δικά μας, προς ανατολίτικους ρυθμούς και τραγούδια. Ζεϊμπέκικο χόρεψε ακόμη και ο αμερικανοθρεμένος πρωθυπουργός μας. Αλλά και οι Τούρκοι αγαπούν την ελληνική μουσική, όπως το δείχνουν σε κάθε ευκαιρία. Ας θέσουμε ακόμη ένα ερώτημα: Και γιατί είναι καλύτερο να προβάλλονται και στις απογευματινές ζώνες σειρές αμερικανικής παραγωγής με την πληθώρα των εγκλημάτων και τις ιδιαίτερα βίαιες σκηνές και μάλιστα σε κοντινά πλάνα, ώστε να εξοικειωνόμαστε με το αίμα το οποίο ρέει άφθονο εκεί, όπου επιχειρούν σε όλη την έκταση του πλανήτη οι φορείς του δυτικού πολιτισμού; Βέβαια θα ήταν παράλειψη να μην επισημάνουμε ότι και στις τουρκικές σειρές προβάλλεται το έγκλημα, το έγκλημα του τουρκικού υποκόσμου, ο οποίος είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με το κεμαλικό κατεστημένο, αυτό που επί αιώνα περίπου επιχειρεί τον βίαιο εκδυτικισμό του τουρκικού λαού. Το κοινωνικό έγκλημα είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα του δυτικού ανθρώπου.

Εκφράζεται από συμπατριώτες μας η ανησυχία να επηρεαστεί ο Έλληνας τηλεθεατής από την προπαγάνδα της Τουρκίας και να αποκτήσει πνεύμα υποτέλειας και αντίληψη ψευδούς ισχύος της γείτονος. Δεν είναι η ανησυχία αυτή παντελώς αδικαιολόγητη ούτε όμως και πρέπει να υπερεκτιμάται ο κίνδυνος. Η Τουρκία είναι χώρα υποτελής όπως ακριβώς και εμείς. Σήμερα λέγεται ότι στη χώρα μας υπάρχει τρομακτική διάσταση απόψεων μεταξύ λαού και κυβέρνησης. Το ίδιο συμβαίνει και εκεί. Εκεί όμως ο Ερντογάν, αν αναλάμβανε αγώνα εκκαθάρισης της χώρας από το κεμαλικό παρακράτος, θα στεφόταν νικητής (αν ήταν ακραιφνής ισλαμιστής και όχι εντολοδόχος για την άσκηση της πολιτικής των δυτικών και του Ισραήλ), γιατί ο τουρκικός λαός, παρά την αλλοτρίωση, εμμένει με ζήλο στις παραδόσεις του. Αν εδώ εμφανιζόταν πολιτικός με το σύνθημα «πίσω στις ρίζες μας», πόσους Νεοέλληνες θα συγκινούσε; Ακόμη θα είχαμε τη δύναμη στο δημοψήφισμα, που τελικά δεν θα διεξαχθεί, να ψηφίζαμε ΟΧΙ, όπως οι Κύπριοι για το σχέδιο Ανάν; Ή αναλογιζόμενοι τις συνέπειες πιθανής πτώχευσης θα σπεύδαμε να αποδεχθούμε την υποτέλειά μας με αντάλλαγμα να μας τρέφουν έστω και στοιχειωδώς;

Η Τουρκία δεν είναι ο κύριος εχθρός μας. Ποτέ δεν προκάλεσε συμφορά στον ελληνισμό δίχως ξένη παρακίνηση. Η εθνοκάθαρση των χριστιανών (1914-1922) ήταν σχέδιο Γερμανών επιτελών, το οποίο εφήρμοσαν γερμανοσπουδασμένοι Τούρκοι αξιωματικοί με δυτικό προσανατολισμό (Νεότουρκοι). Η βία εξέγερση του όχλου της Κωνσταντινούπολης (1955) δεν ήταν αυθόρμητη, αλλά σχέδιο των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών, το οποίο εφήρμοσαν οι δυτικόφρονες κεμαλικοί. Ήταν τότε που ο Παπάγος τόλμησε να φέρει το θέμα της Κύπρου προς συζήτηση στον ΟΗΕ. Η εισβολή στην Κύπρο (1974) έγινε με τις ευλογίες ΗΠΑ και Μεγάλης Βρετανίας, επειδή ανησυχούσαν για την αδέσμευτη πολιτική της Κύπρου και επειδή προετοίμαζαν παράλληλα το έδαφος για την εκμετάλλευση των από τότε γνωστών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην λεκάνη της ανατολικής Μεσογείου. Και εμείς μετά από τόσες συμφορές (προσθέστε και τον εμφύλιο) εξακολουθούμε να αποκαλούμε φίλους, συμμάχους και εταίρους τους διαχρονικά ολετήρες μας και να καλλιεργούμε σιωπηλά την αντίληψη στον λαό ότι η Τουρκία είναι το μοναδικό διαχρονικά πρόβλημα, που δεν μας επιτρέπει να προχωρήσουμε προς την ευημερία, ενώ παράλληλα, μέσω της εξωτερικής πολιτικής της υποτέλειας, αποδεχόμαστε τις τουρκικές προκλήσεις, οι οποίες γίνονται για εντυπώσεις στο εσωτερικό της γείτονος, και καλλιεργούμε εμείς οι ίδιοι (και όχι οι τουρκικές τηλεοπτικές σειρές) πνεύμα ηττοπάθειας απρόθυμοι να υπερασπιστούμε ακόμη και το πάτριο έδαφος στη Δυτική Θράκη, στην οποία αλωνίζει ο Τούρκος πρόξενος και οι εγκάθετοί του! Ας θέσουμε ένα ακόμη ερώτημα: Αν κάποτε αποφασίσει να μας επιτεθεί η Τουρκία, η πληγωμένη από την αντιπαράθεσή της με τους Κούρδους, αυτό θα γίνει εν αγνοία των ΗΠΑ και Ισραήλ και παρά τη θέλησή τους; Αλήθεια πιστεύουμε ότι το κεφάλαιο το ελεγχόμενο από τον διεθνή σιωνισμό, το οποίο στην απληστία του μας έφερε στο κατάντημα που βρισκόμαστε με την αμέριστη βοήθεια που προσέφεραν σ’ αυτό οι κυβερνήσαντες τη χώρα κατά την τελευταία τριακονταετία, δεν έλεγχει πλέον την κατάσταση στη γείτονα, η οποία αφελώς πιστεύουμε ότι τείνει να καταστεί υπερδύναμη; Τα λεγόμενα περί σύμπλευσης συμφερόντων Ελλάδος και Ισραήλ είναι άκρως παραπλανητικά και εύχομαι η χώρα μας να μην υποστεί μία ακόμη συμφορά εξ αιτίας της άσκησης εξωτερικής πολιτικής κατ’ εντολήν έξωθεν. Αν μας επιτεθεί η Τουρκία αναρωτηθείτε: Τι θέλουν να αρπάξουν από μας οι «σύμμαχοί» μας; Δεν είναι δύσκολο να απαντήσουμε τώρα που δεν αποκαλούνται πλέον μυθομανείς, όσοι κάνουν λόγο για τα υποθαλάσσια κοιτάσματα.

Ο τουρκικός λαός, στις φλέβες του οποίου ρέει άφθονο το ρωμαίηκο αίμα, δεν είναι ο κύριος εχθρός μας. Το μαρτυρούν όλοι, όσοι δέχονται τη φιλοξενία του επισκεπτόμενοι τις χαμένες εξ αιτίας της αφροσύνης μας και της υποτέλειας στους δυτικούς πατρίδες.                                                        

Χρειαζόμαστε ένα νέο ΕΑΜ;

Του Δημήτρη Κουμπή

Με πρόσφατο άρθρο της στην Ελευθεροτυπία, η ανεξάρτητη βουλευτής και πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Σ. Σακοράφα διατυπώνει μια απεγνωσμένη έκκληση για τη δημιουργία ενός σύγχρονου ΕΑΜ. Μια σειρά αντίστοιχες προτροπές ακούγονται τελευταία ολοένα και συχνότερα.

Ανεξάρτητα από τις προθέσεις του καθενός και από τις ενστάσεις που θα μπορούσαν να διατυπωθούν στα επιχειρήματα που αναπτύσσονται από όσους αναφέρονται σε αυτή την ανάγκη, οι στιγμές είναι πραγματικά δραματικές για τον ελληνικό λαό και θα γίνουν ακόμη δραματικότερες και σκληρότερες.  

Ο θάνατος του συνδικαλιστή, άνεργου οικοδόμου, του ΠΑΜΕ ως συνέπεια της δράσης παρακρατικών μηχανισμών στο φόντο του γενικότερου κυβερνητικού αυταρχισμού ήρθε να αναδείξει ακόμη περισσότερο την ανάγκη της λαϊκής ενότητας.

Η χώρα μας βρίσκεται υπό επιτήρηση και, σε λίγο, θα βρίσκεται πιθανότατα σε καθεστώς μόνιμης εποπτείας. Στο πτώμα της Ελλάδας και του λαού της αλωνίζουν από τη μια οι πολυεθνικές και το χρηματιστικό κεφάλαιο της Γερμανίας και από την άλλη οι αντίστοιχες των ΗΠΑ και της Γαλλίας. Ερίζουν μάλιστα για το κομμάτι του πλιάτσικου που θα βάλει ο καθένας στο χέρι.

Προκύπτει η ανάγκη υπεράσπισης της εθνικής κυριαρχίας, η υπεράσπιση του μόχθου και του πλούτου του λαού αυτού του τόπου. Οι αποφάσεις που αφορούν τον ελληνικό λαό δεν μπορεί να λαμβάνονται στο Βερολίνο, στις Βρυξέλλες και στην Ουάσιγκτον.

Τούτο δεν σημαίνει φυσικά πως είναι άμοιρη ευθυνών η εγχώρια κυβέρνηση, συνολικά το εγχώριο πολιτικό κατεστημένο. Η ελληνική πολιτική ελίτ και η ντόπια οικονομική ολιγαρχία έχουν συνδέσει τη μοίρα τους αμετάκλητα με τον ξένο παράγοντα. Ο γόρδιος αυτός δεσμός ξεκίνησε από τα «δάνεια της ανεξαρτησίας» του 1823 που σφυρηλάτησαν την εξάρτηση και τη βαυαροκρατία. Έφτασε μέχρι τις ελληνοαμερικανικές συμφωνίες την περίοδο του εμφυλίου, το «στρατηγέ ιδού ο στρατός σας». Κατέληξε στις μέρες μας με την από κοινού αναθεώρηση από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ του άρθρου 28 του Συντάγματος, το 2001, έτσι ώστε να συνταγματοποιηθεί η υποταγή της χώρας μας στην ΕΕ και στο γερμανογαλλικό άξονα.

Επομένως, από άποψη κοινωνική, το νέο ΕΑΜ θα πρέπει να στηριχθεί στους ανθρώπους του μόχθου, σε αυτούς που «δεν τα έφαγαν» με κανένα. Πρέπει δηλαδή να βασιστεί στους εργατοϋπαλλήλους οι οποίοι εξάλλου αποτέλεσαν και τον κορμό του ΕΑΜ μέσω της συγκρότησης του Εργατικού ΕΑΜ. Βασικοί κοινωνικοί αιμοδότες θα πρέπει να είναι ακόμη οι αγρότες, τα μικρομεσαία στρώματα, οι επιστήμονες, οι διανοούμενοι, και βέβαια οι νέοι και οι νέες, οι γυναίκες των λαϊκών στρωμάτων.

Επίσης, η προσπάθεια για τη συγκρότηση ενός σύγχρονου ΕΑΜ δεν μπορεί να γίνει με τα υλικά του σάπιου πολιτικού μας συστήματος. Όσοι προσκύνησαν το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, όσοι φοβούνται να αντιταχθούν σε αυτούς τους οργανισμούς, όσοι τρέμουν να αναγνωρίζουν ότι η ευρωζώνη δημιουργήθηκε για να καταστήσει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους, δεν μπορούν να είναι μέτοχοι της προσπάθειας. Θα είναι σίγουρα αντίπαλοί της.

ΠΗΓΗ: 4 Νοεμβρίου 2011, http://www.inprecor.gr/index.php/archives/128477

Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή

Ρήγας

Tου Δαμιανού Βασιλειάδη*

Ποιος θα μας έλεγε ότι φτάνουμε στο σημείο να χρειάζεται να επικαλούμαστε τον Ρήγα για ένα πρόβλημα που αναλογικά συμβαίνει και τώρα;  Δεν είμαστε ακόμη σε σκλαβιά και φυλακή, αλλά στα πρόθυρα. Η κατάσταση μοιάζει με αυτή του 1941, όταν επήλθε η κατάκτηση από τους Γερμανούς. Και όπως τότε που υπήρχε ο άξονας, έτσι και τώρα υπάρχει ο Γαλλογερμανικός άξονας και οι κολαούζοι τους με αιχμή του δόρατος τη Γερμανία.

Και τότε υπήρχαν τα ίδια επιχειρήματα, ότι δηλαδή το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε στους Ιταλούς και Γερμανούς φασίστες είναι να σκύψουμε το κεφάλι και να παραδοθούμε αμαχητί, γιατί θα καταστραφούμε. Το ίδιο και τώρα.

Η κυβέρνηση Τσολάκογλου απαιτεί να γίνουμε υποτελείς, για να υπηρετούμε ως άλλοι Νεο-Ραγιάδες τους εκβιαστές δανειστές μας. Όπως και τότε, έτσι και τώρα: Μία λύση υπάρχει για το λαό, αν δεν θέλει να γίνει σκλάβος. Να πει ένα ηχηρό «ΌΧΙ».

Έπεσαν όλοι οι τοκογλύφοι του κόσμου και οι γνωστοί και άγνωστοι πράκτορές τους, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, να μας τρομοκρατήσουν ότι δεν έχουμε άλλη λύση, εκτός από την υποταγή.

Αυτός είναι ο στόχος τους και προς αυτή την κατεύθυνση εφαρμόζουν ότι νόμιμο και παράνομο μέσο έχουν. Θέλουν να σπάσουν το φρόνημα του ελληνικού λαού, για να τον υποτάξουν και τον μεταβάλουν σε «δούλο». Γιατί το μόνο όπλο αντίστασης είναι το φρόνημα, κι’ ας φαίνεται παράδοξο. Αυτό πάντως μας δίδαξε η ιστορία.

Όμως οι εκβιασμοί πιάνουν μόνο σ’ εκείνους που είναι πρόθυμοι να σκύψουν το κεφάλι.

Ξέρουν πολύ καλά ότι, αν μας οδηγήσουν στο χείλος του γκρεμού, θα παρασυρθούν και οι ίδιοι στον όλεθρο. Αυτό είναι ίσως το μόνο θετικό της παγκοσμιοποίησης.

Εάν χρεοκοπήσει η Ελλάδα τότε θα δημιουργηθεί το γνωστό ντόμινο. και τότε θα πρέπει να ξεγράψουμε και Ευρώπη, ίσως και όλη την υφήλιο.

Γι’ αυτό πιέζουν ασφυκτικά, ώστε να μην προλάβει να αντιδράσει ο ελληνικός λαός, όσο ακόμη παραμένει αυτή η κυβέρνηση και όσο ο ελληνικός λαός τους περιβάλει ακόμη, λόγω διαφθοράς, με κάποια εμπιστοσύνη, φοβούμενος τα χειρότερα.

Αλλά ποια είναι τα χειρότερα, αν δεν αντιδράσουμε τώρα που μας δίνεται μοναδική ευκαιρία, να πούμε ένα σθεναρό «ΌΧΙ».

Τα χειρότερα είναι ότι θα είμαστε σε μια παρατεταμένη χρεοκοπία, για να δουλεύουμε εμείς και τα παιδιά μας για τους ξένους και τους Έλληνες δωσίλογους εσαεί.

Ας δώσουμε ένα παράδειγμα αντίστασης και στους συμπατριώτες μας, αλλά και στους άλλους λαούς της Ευρώπης και του κόσμου όλου.

Αφού θα έχουμε χάσει τα πάντα, τότε τι άλλο θα χάσουμε, εκτός από τα δεσμά μας, αν εξεγερθούμε και αρνηθούμε την υποταγή μας, χωρίς αντίσταση; Το μόνο που μας απομένει είναι να κερδίσουμε.

Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε λοιπόν είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι πρέπει να αντιστρέψουμε τους όρους. Πώς;

Ναι, να παραδεχτούμε ότι θα πληρώσουμε το χρέος ως Ελλάδα, όμως για να γίνει αυτό και να είναι εφικτό πρέπει:

1. Να διατηρήσουμε την εθνική μας κυριαρχία και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα.

2. Να διατηρήσουμε τα περιουσιακά μας στοιχεία, πάνω στα οποία θα στηρίξουμε την ανάπτυξή μας και όχι να τα ξεπουλήσουμε, οπότε ότι και να κάνουμε δεν πρόκειται να ανακάμψουμε.

3. Να σχηματίσουμε Διεθνή Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου, για να εξακριβωθεί ακριβώς ποιο είναι το πραγματικό μας χρέος.

4. Να αποβάλουμε το επαχθές χρέος.

5. Να απαιτήσουμε τις γερμανικές αποζημιώσεις.

6. Να υπάρξει ένας επαρκής χρόνος χάριτος, χωρίς να αρνηθούμε να πληρώσουμε το χρέος, ώστε να επανακάμψει η οικονομία σε ρυθμούς, που θα μας επιτρέψουν να εκπληρώσουμε τις διεθνείς μας υποχρεώσεις. Αυτός ο τόπος είναι πλούσιος και ευνοημένος από τη φύση. Έχει τις δυνατότητες.

7. Να γκρεμοτσακίσουμε τους υποτελείς εθνοκάπηλους στις κυβερνήσεις και στα κόμματα, που διαρρηγνύουν τάχα τα ιμάτιά τους για την πατρίδα  και να αδρανοποιήσουμε τους ομοϊδεάτες τους, αν δεν καταφέρουμε να τους μεταπείσουμε.

8. Να αναδείξουμε επιτέλους πατριωτικές κυβερνήσεις. – και αυτό και μόνο αποτελεί σωτηρία, αν μιλάμε για σωτηρία –

Χωρίς το τελευταίο, όλα τα άλλα δεν έχουν ισχύ.

Αυτοί θα είναι οι δικοί μας όροι, που πρέπει να θέσουμε ενώπιον των «άσπονδων φίλων και συμμάχων μας».

Αν δεν αποδεχτούν αυτούς τους όρους το μόνο που μας μένει είναι να φάμε πέτρες και χόρτα στην πατρίδα μας, αντί να την ξεπουλήσουμε, Γιατί αν συμβεί το τελευταίο τότε, ούτε πέτρες θα μας απομείνουν, μα ούτε χόρτα. Θα τα έχουν πάρει όλα οι δανειστές μας.

Και μη πει κάποιος ότι αυτά δε γίνονται. Γίνονται όταν υπάρχει ένα πραγματικό πατριωτικό φρόνημα. Με υποτελείς, όπως οι κυβερνήσεις μας, τα κόμματα και τους Έλληνες πολίτες, που προτιμούν τη ραγιαδοσύνη από την ελευθερία, ένας τέτοιος αγώνας δε γίνεται.

Εδώ ισχύει αυτό που τόνιζε ο Κάλβος: «Αρετήν και τόλμην θέλει η ελευθερία», που ανταποκρίνεται σ’ αυτό που είπε ο Περικλής στον επιτάφιο: «Το εύδαιμον το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχον...»

Τι εννοεί ο Περικλής, για να το κάνουμε πιο κατανοητό; Απλούστατα. Χωρίς φρόνημα (εύψυχον), δεν υπάρχει ελευθερία και χωρίς ελευθερία δεν υπάρχει ευδαιμονία. Γι’ αυτό αντί να μας τρομοκρατούν αυτοί, για να χάσουμε το φρόνημά μας, ας τους τρομοκρατήσουμε εμείς.

Τότε και τότε μόνο θα κερδίσουμε.

Σε μας εναπόκειται να πράξουμε αυτά που μας δίδαξαν οι πρόγονοί μας για τις «πανανθρώπινες αξίες και την πανανθρώπινη ελευθεριά».

Δεν υπάρχουν μονόδρομοι. Υπάρχουν μόνο ελεύθεροι ή δούλοι. Δεν φοβόμαστε τους τυράννους. Τους γκρεμίζουμε, είτε εδώ, στην πατρίδα μας, είτε οπουδήποτε αλλού.

* Ο Δαμιανός Βασιλειάδης είναι εκπαιδευτικός,  συγγραφέας.

Αθήνα, 6.11.2011

ΤΣΙΡΚΟ, ΠΑΡΑΓΚΑ, ΦΙΡΜΑ ΓΚΡΕΚΑ

Της Νίνας Γεωργιάδου*

Θα μπορούσε κανείς να δει τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών σαν ομαδική παράκρουση σε φρενοκομείο, στο οποίο διαδραματίζονται τα πιο τραγελαφικά  ανέκδοτα.

Όταν ο παντοκράτορας σήμερα καπιταλισμός και τα παραμάγαζά του, τα χρηματιστήρια, κρέμονται από την επόμενη δήλωση της  Καϊλή (και όχι μόνο) μέσα στην πίκρα που βιώνεις, αμολάς το πρώτο  πικραμένο χαμόγελο.

ΤΡΟΜΠΑ, ΦΙΓΟΥΡΑ, ΣΑΧΛΑΜΑΡΑ ΚΙ ΑΡΠΑ ΚΟΛΛΑ.

Όταν ο φερόμενος ως πρωθυπουργός της χώρας, εξαγγέλλει δημοψήφισμα, ανασύρει τη διακορευμένη παντοιοτρόπως «λαϊκή κυριαρχία» και με μια καλή παρθενορραφή τη ξαναβγάζει στο προσκήνιο, μετά  πάει στις Κάννες κι εκεί, αφού τον κατσιάζουν ελαφρά, του δίνουν έτοιμο  το ερώτημα του δημοψηφίσματος-παρωδία κι επιστρέφει πάλι στον τόπο του εγκλήματος και αποσύρει … τη «λαϊκή ετυμηγορία» και προετοιμάζει  την «αυθόρμητη ψήφο εμπιστοσύνης», ενώ την ίδια ώρα κάνει  διαβουλεύσεις  με τους Γαλάζιους για κυβέρνηση ‘ομοψυχίας’ και οι βολευτές του – ανησυχούντες πλέον σοβαρά για το πολιτικό τους αύριο – ξαμολιούνται στα μίντια διαγκωνιζόμενοι σε πλειοδοσίες ‘εθνικής σωτηρίας’ και παραινέσεων για ηρωική έξοδο του αρχηγού-νάνου και πάνε πάλι πίσω στον οίκο …της δημοκρατίας και δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης στον αρχηγό-νάνο και στους εαυτούς τους, προκειμένου να αποδεσμευτούν από το βάσανο της ‘εθνικής σωτηρίας’ και να συγκροτήσουν Ομόρρυθμη  Εταιρία Συνευθύνης, «‘Όλοι μαζί τα κάναμε» και χειροκροτούν επί μακρόν τον αρχηγό-νάνο, διερωτώμενοι ωστόσο «βρε, μπας και δεν…», σε πιάνει το πρώτο αμήχανο γέλιο, σαν αυτό που πιάνει τους τεθλιμμένους συγγενείς την ώρα της κηδείας του παππού.

ΓΚΡΑΝΤΕ ΜΑΕΣΤΡΟ ΚΑΛΑΜΠΟΡΤΖΟ

Όταν ο φερόμενος ως αντιπρόεδρος και ειδικός επί των οικονομικών δηλώνει «ευτυχώς που βρισκόμαστε υπό μόνιμη επιτήρηση», και  μετά υπερθεματίζει το δημοψήφισμα-παρωδία με το βαρύγδουπο, «η προσφυγή στην άμεση βούληση του ελληνικού λαού, είναι η λύτρωση από το δράμα που βιώνει η χώρα» και την άλλη μέρα, που κατά σύμπτωση συνεδριάζουν οι G20, τον πιάνει η κοιλίτσα του και εν μέσω φριχτών πόνων ξορκίζει  το δημοψήφισμα  και δηλώνει, ως υπουργός οικονομικών της περήφανης κυβέρνησης αυτής της ανεξάρτητης χώρας, «δεν προχωράμε σε δημοψήφισμα αφού προέχει «να επιβεβαιώσουμε προς τους θεσμικούς μας εταίρους ότι η Ελλάδα θα κάνει αμέσως χωρίς καθυστέρηση και χωρίς περισπάσεις, όλα όσα πρέπει να γίνουν για την εφαρμογή της απόφασης της 26ης Οκτωβρίου, που την θεωρούμε απόφαση ιστορικής σημασίας» και την Παρασκευή  στον οίκο…της δημοκρατίας δηλώνει ότι «Ζητάνε εκλογές προκειμένου να προκύψει  μια άλλη Κυβέρνηση, που δεν ξέρουμε ποια θα είναι»!!!  και  η Γαλάζια γενιά, που ως χθες σέρβιρε την αντίθεσή της στη νέα δανειακή σύμβαση, με μπόλικα αντιπολιτευτικά καρυκεύματα, την κάνει γαργάρα και με «αίσθημα ευθύνης», ένεκα η 6η δόση, αγωνίζεται για την επίτευξή της, ενώ ο ΛΑΟΣ –  η επιτομή της πολιτικής φτήνιας  (κατά τον κ. Πήττα) αυτή η συνετή αντιπολίτευση κατά Παπουτσή και υποδέλοιπους σοσιαλφασίζοντες, που, όχι μόνο υπερψήφισε το μνημόνιο ενταφιασμού της χώρας αλλά περηφανευόταν  πως απέστειλε την κ.Τζαβέλλα σε υπερατλαντικό ταξίδι για προετοιμάσει το έδαφος της  ένταξής μας στο ΔΝΤ – φουσκώνει για την «ιστορική επιβεβαίωση» της πρώιμης επιμονής του στην Ομόρρυθμη Εταιρία, ξεσπάς σε υστερικό γέλιο. Μπου χα, χα, χα.

ΜΑΤΣΟ, ΑΜΑΚΑ, ΚΑΠΙΤΑΛΕ ΣΚΑΡΤΟ, ΤΑΝΑΛΙΑ, ΠΟΛΙΤΣΙΑ

Μπα σε καλό μας. Δεν πρόκειται όμως για φρενοκομείο, τουλάχιστο με την κλασσική έννοια του όρου, ούτε και το γέλιο διαρκεί πολύ. Γρήγορα μετατρέπεται σε κλαυσίγελο. Γιατί αυτό το ‘μη φρενοκομείο’ (εκδίκηση για το ‘μη απεργό’, ‘μη κατέχοντες’, μη μαλάκας’ κλπ) ορίζει τη μαύρη μοίρα εκατομμυρίων ανθρώπων. Γιατί αυτή την ώρα το μη φρενοκομείο μαγειρεύει τα πιο άθλια σενάρια στα παρασκήνια της εξουσίας.

ΣΒΕΛΤΑ ΜΑΝΤΟΝΑ ΜΑΝΙΒΕΛΑ,ΦΡΕΝΟ, ΣΤΡΑΠΑΤΣΟ, ΑΡΑΜΠΟΛΑ

Και γιατί αυτά τα πιο άθλια σενάρια, και πάλι προγραμματίζουν το μεγάλο πλήθος στο ρόλο του  κομπάρσου, του κασκαντέρ και του θύματος, αν δεν διεκδικήσει το ρόλο του πρωταγωνιστή.

ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ ΤΟΥ ΤΣΙΡΚΟΥ, ΣΤΟΧΟΣ ΠΡΩΤΟΣ: ‘Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΑΟ’

Οι διαπομπευμένοι, οριστικά στις 28 του Οκτώβρη, γελωτοποιοί αισθάνονται πια στο σβέρκο τους την ανάσα ενός οργισμένου λαού. Το μη φρενοκομείο, σύσσωμο, επιτίθεται στη μούτζα του Αχιλλέα. Οι ‘πατριώτες’ ανασύρουν την τιμή στον άγνωστο στρατιώτη, η Ντόρα τους στίχους του Καβάφη (ωιμέ), οι  καθωσπρέπει τους πεσόντες νεκρούς. Γενική τυμβωρυχία.

Το διακύβευμα για τα αφεντικά τους είναι δισεκατομμύρια κερδών και για τους ίδιους το πολιτικό τους αύριο, με ό,τι μπόνους συνεπάγεται. Ο συνδυασμός και των δύο παρακινδυνευμένος, αλλά αξίζει τον κόπο.

Ο φερόμενος ως πρωθυπουργός παίζει τα ρέστα του με το δυνατό χαρτί του δημοψηφίσματος. Ξεκινά έτσι μια νέα «πορεία στο λαό». Παίρνει ξανά τον χορταριασμένο τρίτο δρόμο, κολακεύει τους καθημαγμένους, λειαίνει  τις εσωκομματικές του οξείες γωνίες. Με περισσό  θράσος, μας προσβάλλει για πολλοστή φορά, λέγοντας πως, αφού πρόκειται για το μέλλον των παιδιών μας, που έχει στο μεταξύ υποθηκευτεί, ας αποφασίσουμε ως κυρίαρχος λαός για τον επίλογο της μοίρας μας. Αυτή είναι η «φωτεινή πλευρά του φεγγαριού» ενός δημοψηφίσματος που δεν έγινε ποτέ, όσο φωτεινή μπορεί να είναι μια πασίδηλα κουτοπόνηρη τρίπλα.

Στη σκοτεινή του πλευρά του, αυτό το, μάλλον υπερατλαντικό, σενάριο κρύβει μια τερατώδη αλληλουχία: μαγείρεμα δημοψηφίσματος, μη καταβολή 6ης δόσης, εσωτερική χρεοκοπία, πείνα χωρίς ορίζοντα συνδυασμένη με τη πιο μαύρη προπαγάνδα, τρομοκράτηση, υποταγή και… ΝΑΙ. Ναι σε όλα για να μην πεθάνουν τα παιδιά μου απ΄την πείνα. Ναι, καθαγιασμένο με νωπή εντολή. Ναι, που «αθωώνει» με το άλλοθι της λαϊκής ετυμηγορίας, τη ληστοσυμμορία και της δίνει ξανά διαβατήριο να περιδιαβαίνει πια ελεύθερα τις ρούγες του καθημαγμένου τόπου,  να εφορμά στο πολιτικό της αύριο και να κοκορεύεται. «Εμείς σας τα λέγαμε. Οι ανθέλληνες σας παρέσυραν». Ένα δημοψήφισμα, παρωδία όπου οι επικυρίαρχοι, μεταξύ τυρού και αχλαδίου στις Κάννες, υπέδειξαν τι θα λέει, πότε θα γίνει, πώς θα γίνει. Ζήτω η ανεξάρτητη μπανανία.

Η απόσυρσή της ‘προσφυγής στη λαϊκή ετυμηγορία’ δεν αποκλείει την επίκλησή της ως φιλολαϊκό προσόν στο εμπλουτισμένο βιογραφικό για τις επόμενες (όποτε) κάλπες.

ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ ΤΟΥ ΤΣΙΡΚΟΥ, ΣΤΟΧΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ: ‘Η ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΤΣΙΡΚΟΥ’

Στη σύσκεψη της κυνο-βου-λεφτικής ομάδας του ΠΑ-σοκ δοξάστηκε το όλον του ‘πολιτικού πολιτισμού’ που διαφεντεύει τη χώρα. Απόκρυφα του ανθρώπινου σώματος, ενδυματολογικά αξεσουάρ τύπου καλτσοδέτας και άλλες πολιτικο-πολιτισμένες προσφωνήσεις επιστρατεύτηκαν στους συντροφικούς χαιρετισμούς.

Το άδυτο της Γαλάζιας γενιάς βρέθηκε στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, καθώς σερνόταν από τη δήθεν  αποποίηση της νέας μαύρης συμφωνίας, στην ανοιχτή αποδοχή της μετά πολλών επαίνων. Για την επιτομή της πολιτικής φτήνιας (βλέπε παράγραφο 3) δεν αξίζει να πούμε τίποτα παραπάνω.

Η Ντόρα, πέρα απ’ τον Καβάφη, δήλωσε, με τον καθαρό λόγο της οικογενειακής της παράδοσης, συμμετοχή στη συμμαχία των προθύμων. Ο κοινός παρανομαστής,  η διάσωση ενός συστήματος που παραπαίει, υπερβαίνει τις καλτσοδέτες, τη νευρική κρίση,  τη φτήνια και τη γελοιότητα και δένει   όλους τους συντελεστές του τσίρκουλου σ’ αυτό το βασικό ζητούμενο.

 Όταν τα νήπια της Σύρου καταλαμβάνουν τις επίσημες εξέδρες και τα παιδιά με αναπηρία βρίσκουν όση μυϊκή αξιοπρέπεια χρειάζεται για να γυρίσουν το κεφάλι, το σύστημα τρίζει. Και αυτά αποτελούν μόνο τη σημειολογία ενός τριγμού, που είναι πιο βαθύς και εν δυνάμει πιο επικίνδυνος για τη μακροημέρευση του σάπιου  τους συστήματος.

Η ομοψυχία των συντελεστών του επιβάλλεται. Τώρα όλοι τους στοιχίζονται πίσω από τις λέξεις, ομαλότητα, σταθερότητα, υπευθυνότητα.  Οι πληγές από τα συντροφικά μαχαιρώματα εύκολα επουλώνονται και η νευρικές κρίσεις ξεπερνιούνται όταν πρόκειται για μια κοπαδική εφόρμηση αυτοσυντήρησης.

Με την «Ομόρρυθμη Εταιρία Εθνικής Σωτηρίας»  με ή χωρίς εκλογές αυτοί θα επιδιώξουν τη συνέχειά τους και την ολοκλήρωση του Μεσαίωνα που εκπροσωπούν.

ΜΑΣΚΑΡΑ, ΓΚΡΕΚΟ ΜΑΣΚΑΡΑ

Δεν έχουμε πια κανένα περιθώριο να θεοποιούμε τις ‘εθνικές’ κολληγιές που μαγειρεύουν πριν ή μετά τις εκλογές.  Απομυθοποιώντας τα στομωμένα εργαλεία τους, επενδύοντας μόνο στις δικές μας δυνάμεις, καιρός για τη δική μας εφόρμηση.

* http://www.youtube.com/user/ninageor 

ΠΗΓΗ: 6-11-2011,  http://www.alfavita.gr/artrog.php?id=49844

KΥΒΕΡΝΗΣΗ/ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ:

ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΓΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΕΕ, ΧΩΡΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΩΡΑ

Και Σκύλλα και Χάρυβδη: από την οικονομική κρίση στις καταιγίδες της Μεσογείου

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Το άρθρο που αναρτούμε στη συνέχεια παραδόθηκε στο περιοδικό Επίκαιρα στις 31.10 και δημοσιεύτηκε στις 3.11. Στο διάστημα που μεσολάβησε, μια καταιγίδα γεγονότων ενέτεινε τον προβληματισμό μας για το κατά πόσον, πίσω από την ελληνική κυβέρνηση, μπορεί να δρουν διεθνείς δυνάμεις οι οποίες απεργάζονται την κατάλυση της ελληνικής δημοκρατίας, συνιστούν απειλή για την εθνική ασφάλεια της χώρας και προκαλούν μοιραία βλάβη των εθνικών συμφερόντων του ελληνικού λαού. Η πολιτική στη Μεσόγειο μοιάζει να είναι τμήμα πολύ ευρύτερων σχεδίων.

Περιοριζόμαστε να τα αναφέρουμε επιγραμματικά:

1. Η απόφαση του Πρωθυπουργού Παπανδρέου να εξαγγείλει δημοψήφισμα, χωρίς κανενός είδους συνεννόηση με τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις είχε ως αποτέλεσμα την υποτίμηση του ευρώ, μια κερδοσκοπική επίθεση στην Ιταλία, να τεθεί χωρίς λόγο διεθνώς ζήτημα μη συμμετοχής της Ελλάδας στην ευρωζώνη, τη διαπόμπευση, ακόμα μια φορά, της Ελλάδας διεθνώς και επομένως τη τραγική μείωση των δυνατοτήτων αύριο της Αθήνας, είτε να δώσει μάχη για βελτίωση των όρων των συμφωνιών, είτε να τις καταγγείλει και να συγκρουσθεί. Πιστεύουν οι αναγνώστες ότι ο κ. Παπανδρέου παίρνει τέτοιες αποφάσεις χωρίς να τις κουβεντιάσει με τους γνωστούς φίλους του, όπως τους κ.κ. Σόρος, Ρουμπινί, Ρόντος, Ρότσιλντ και πολλούς άλλους, προκαλώντας παγκόσμια γεγονότα επειδή τον συμβουλεύουν λάθος ο Καστανίδης και ο Ρέππας; Πιστεύουν οι αναγνώστες μας ότι ο κ. Παπανδρέου παίρνει τέτοιες αποφάσεις χωρίς να ενημερώνει την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής ή ότι πηγαίνει κόντρα στη θέλησή της; Σε ποιά δύναμη στηρίζεται ο κ. Παπανδρέου για να μπορεί να αψηφά τους Σαρκοζί και Μέρκελ; Μήπως είναι Βενιζέλος, Βελουχιώτης ή Ντε Γκωλ και μας έχει διαφύγει;

2. Ο κ. Παπανδρέου προχώρησε σε πρωτοφανείς μαζικές αποστρατείες όλων σχεδόν των επιτελών των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, καρατομώντας κυριολεκτικά την ηγεσία τους, ιδίως την ηγεσία του Στρατού και του Ναυτικού. Λίγα ιστορικά προηγούμενα υπάρχουν παγκοσμίως τόσο μεγάλων απότομων μεταβολών στην ηγεσία ενόπλων δυνάμεων. Τα δύο που γνωρίζουμε εμείς, η μαζική εκτέλεση της ηγεσίας του Κόκκινου Στρατού στις παραμονές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και η άνοδος του Ενβέρ Πασά στην αρχηγία των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, υπήρξαν προϊόν διεθνούς συνωμοσίας και προηγήθηκαν δυσμενέστατων στρατιωτικών εξελίξεων στη Ρωσία και την Τουρκία. Σε ποια σχέδια η κυβέρνηση φοβάται ότι μπορεί να σταθεί εμπόδιο η ηγεσία των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων; Ποιος χρειάζεται και για ποιο λόγο την απότομη εξασθένηση τώρα της μαχητικής ισχύος των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων;

3. Για ποιο λόγο έχουν γεμίσει διεθνώς τα ΜΜΕ με φήμες για επικείμενη στρατιωτική δικτατορία, για δήθεν ελληνικό στρατό που επιδιώκει ρεβάνς; Τι ακριβώς τους λένε οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι, που είναι η κύρια πηγή των πληροφοριών τους και γιατί; ‘Ολοι γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει καμία τέτοια πιθανότητα σήμερα και ότι η νοοτροπία των Ελλήνων αξιωματικών, μετά τις εμπειρίες της δικτατορίας και του κυπριακού, καθιστά αδύνατη μια τέτοια εξέλιξη. Προς τι λοιπόν ο θόρυβος; Μήπως κάποιοι ετοιμάζονται να μας παρουσιάσουν αύριο σε μας και τη διεθνή κοινή γνώμη τίποτα δήθεν «κινηματίες αξιωματικούς», προβοκάτορες ή ηλίθιους, για να προκαλέσουν πολιτικά γεγονότα, όπως ο Παπαδόπουλος το 1967 έριχνε ο ίδιος ζάχαρη στα οχήματα, για να κατηγορήσει μετά τους κομμουνιστές και να φτιάξει κλίμα για το δικό του πραξικόπημα;

4. Ποιοι μπλόκαραν το δάνειο στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», οδηγώντας πιθανώς, σε αυτούς τους ταραγμένους καιρούς, σε κλείσιμο την εφημερίδα, που είναι το σύμβολο της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας μας και ο κύριος εκφραστής της «δημοκρατικής παράταξης». Ποιοί επιδιώκουν να ρίξουν τον ελληνικό λαό στη μεγαλύτερη δυνατή σύγχυση, έρμαιο αύριο του ενός ή του άλλου σωτήρα, χωρίς φωνή και μυαλό;

5. Η συντελούμενη μπροστά στα μάτια μας καταστροφή της Ελλάδας και της ΕΕ οφείλεται απλά σε μια αλυσίδα ατυχημάτων και κακών χειρισμών; Πίσω από το Χάος δεν υπάρχουν διεθνείς πολιτικο-οικονομικές δυνάμεις που επωφελούνται από αυτό και το οργανώνουν;

Το 1965, ο ελληνικός λαός ψήφισε τον Γεώργιο Παπανδρέου και βρέθηκε με κυβερνήσεις Ανακτόρων, ο ιστορικός ρόλος των οποίων ήταν η προετοιμασία της δικτατορίας της 21ης Απριλίου και της διχοτόμησης της Κύπρου. Το 2009, ο ελληνικός λαός ψήφισε τον «σοσιαλδημοκράτη» εγγονό του και βρέθηκε με Μνημόνια νεοφιλελεύθερης καταστροφής της Ελλάδας, γεγονός που προκαλεί γενική αστάθεια στο σύστημα κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, σήμερα όπως και τότε. Αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να παραταθεί επ’ άπειρον και οδηγεί σε δύο δυνατά αποτελέσματα: είτε στην αποκατάσταση της δημοκρατίας είτε στην κατάργησή της. Στη Χιλή του Πινοτσέτ προηγήθηκαν τα τανκς και ακολούθησε η οικονομική βία. Στην Ελλάδα του Παπανδρέου η πορεία είναι αντίστροφη. Οι δυνάμεις που σχεδίασαν αυτή την εξέλιξη το γνωρίζουν και είναι φυσικό να αναζητούν μεθόδους, προσχήματα, ανθρώπους και δικαιολογίες για να οδηγήσουν στην επιθυμητή πορεία τα πράγματα.

Για ένα πράγμα δεν έχουν ίσως πληροφορήσει οι διεθνείς φίλοι του τον κ. Παπανδρέου: ότι, όσο κι αν το θέλει, δεν θα είναι μαζί τους μέχρι το τέλος της τραγωδίας που εγκαινίασε. ‘Ηδη άλλωστε, φαίνεται ότι επιστρατεύουν τον κ. Σαμαρά… Για τον ελληνικό λαό σημασία έχει να μπορέσει να εκλέξει άμεσα μια όσο το δυνατόν καλύτερη κυβέρνηση που να μπορέσει να διαχειρισθεί την επερχόμενη, σχεδόν αναπόφευκτη πλέον κατάρρευση και να βρίσκεται σε διαρκή δημοκρατική ετοιμότητα.
ΔΚ

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΙΣΜΟΙ στην εξωτερική μας πολιτική

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ορισμένα εξωφρενικά “σενάρια” κυκλοφορούν στην πολιτική τάξη και στρατιωτικο-διπλωματικούς κύκλους. Ελπίζουμε ότι δεν αληθεύουν, αν και τα μεταφέρουν απολύτως αξιόπιστες πηγές, “σοκαρισμένες” και οι ίδιες. Δεν θα προχωρούσαμε, παρόλα αυτά, στη μερική δημοσιοποίηση των πληροφοριών στη διάθεσή μας αν δεν συνέτρεχαν ορισμένοι λόγοι. Είναι προφανές ότι δεν υφίσταται σήμερα λειτουργούν κράτος και πολιτικό προσωπικό, είμαστε σε κατάσταση ανάλογη του 1974, τηρουμένων των αναλογιών. Μόνο ο ελληνικός λαός μπορεί να σώσει τη χώρα και πρέπει να ξέρει τι μπορεί να γίνει. Η δημοσιότητα είναι ο μόνος τρόπος ματαίωσης επικίνδυνων τυχοδιωκτισμών. Δεν θα συγχωρούσαμε επιπλέον ποτέ τον εαυτό μας, αν δεν κάναμε αυτό που επιβάλλει η συνείδησή μας. Φυσικά, ευελπιστούμε ότι τίποτε από όσα κυκλοφορούν, δεν θα εφαρμοσθεί και σε αυτό αποβλέπουμε γράφοντας αυτό το άρθρο. ‘Εχουμε επίσης εντυπωσιασθεί από την αύξηση δημοσιευμάτων διεθνώς για το ενδεχόμενο δικτατορίας στην Ελλάδα, με τελευταία την σχετική επισήμανση του αρχισυντάκτη της Handelsblatt. Είναι μαθηματικά βέβαιο ότι, όπως εξελίσσεται το οικονομικό πρόγραμμα, μόνο με καθεστώς εκτάκτου ανάγκης μπορεί να εφαρμοσθεί. Αλλά δικτατορία δεν μπορεί να γίνει υπό τις παρούσες συνθήκες στην Ελλάδα. Θα χρειαζόταν εθνική κρίση, μεγάλα εξωτερικά θέματα για να τη δικαιολογήσουν.

Σύμφωνα με τις πηγές μας, οι νεόκοποι Ισραηλινοί “σύμμαχοι” έκαναν νύξεις για “δυνατότητα” οργάνωσης μιας “νικηφόρας” επίδειξης στρατιωτικής ισχύος “περιορισμένης” κλίμακας εναντίον των Τούρκων ανοιχτά της Κύπρου. Ελληνικές δυνάμεις θα συμμετείχαν, “ξεπλένοντας” την ταπείνωση των Ιμίων και επιτρέποντας, ενδεχομένως, λένε οι “σύμμαχοι”, στην παρούσα κυβέρνηση να νικήσει σε εκλογές. Σε ενδεχόμενο θερμό επεισόδιο αναφέρθηκαν ο έγκριτος συνάδελφος Αθανάσιος ¨Ελλις στην Καθημερινή και ισραηλινά δημοσιεύματα. Αμφότερα τα κόμματα εξουσίας έχουν απωλέσει τη νομιμοποίησή τους, ειδικά το ΠΑΣΟΚ έχει πλήρως καταστραφεί, χρειάζονται επομένως κάποια μορφή “επιτυχίας” ή λόγο ύπαρξης. ‘Eνα “νικηφόρο” επεισόδιο θα βοηθούσε το ΠΑΣΟΚ, ένα “μη νικηφόρο” τη ΝΔ, αλλά και στις δύο περιπτώσεις οι ‘Eλληνες, που σκέφτονται το κοινωνικό πρόβλημα, την σοβαρότατη πιθανότητα να πεθάνουν χωρίς φαί, σύνταξη και φάρμακα, θα είχαν κάτι άλλο να τους περισπά, εκτρέποντας την οργή τους από την πολιτική ελίτ στον εξωτερικό εχθρό…

Εθνικός τυχοδιωκτισμός

Ελπίζουμε ότι οι αξιωματούχοι μιας χώρας με την εμπειρία Ιωαννίδη, Ιμίων, Οτσαλάν, είναι επαρκώς εμβολιασμένοι απέναντι στον εθνικό τυχοδιωκτισμό. Οι πηγές μας όμως δεν είναι σε θέση να μας διαφωτίσουν για τις αντιδράσεις τους. Με δεδομένο τι έχει κάνει το ελληνικό πολιτικό προσωπικό, οδηγώντας ήδη σε οικονομική καταστροφή τη χώρα, εμείς τουλάχιστο δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε τι μπορεί να κάνει. Οι κυπριακές γεωτρήσεις δεν μπορούν να απειληθούν από τουρκική στρατιωτική ενέργεια, για προφανείς στρατιωτικούς, διπλωματικούς και πολιτικούς λόγους. Η ‘Αγκυρα μπορεί ίσως να απαντήσει επιτυχώς αλλού. Ακριβώς επειδή το γνωρίζει, δεν διατύπωσε συγκεκριμένη απειλή, όπως το casus belli εναντίον της Ελλάδας. Η τελευταία απόφαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας περιέχει μόνο γενικολογίες.

Θεμέλιο της ελληνικής στρατηγικής οφείλει να είναι η αξιόπιστη απειλή χρήσης βίας κατά τρόπο μη προβλέψιμο, περιλαμβανομένου γενικού πολέμου κατά της Τουρκίας, αν η ¨Αγκυρα χρησιμοποιήσει στρατιωτική βία στην ελληνική-κυπριακή επικράτεια. Λέμε οφείλει, γιατί η Αθήνα υπονομεύει συστηματικά την αποτροπή. Αν όμως δεν υπάρχει πραγματική δυνατότητα ματαίωσης των γεωτρήσεων, προς τι η επιθετική αντιπαράθεση τουρκικών και ισραηλινών δυνάμεων στην περιοχή, ή, ακόμα περισσότερο, ένα τυχόν θερμό επεισόδιο με πρωτοβουλία είτε της Τουρκίας, είτε του Ισραήλ, το σκηνικό για το οποίο στήνεται σταδιακά; Ελλάδα και Κύπρος έχουν συμφέρον από μια τέτοια εξέλιξη; Προφανώς όχι, αφού το Ισραήλ δεν προτίθεται να κάνει πόλεμο με την Τουρκία για να τη διώξει από την Κύπρο. Ποιες είναι οι πολιτικές επιδιώξεις πίσω από τυχόν επίδειξη ισχύος; Εδώ αρχίζουν τα “μπερδέματα”.

«Πόλεμος πατήρ πάντων»

Η συμμαχία “κουφιοκεφαλάκηδων”-ιδιοτελών, που υπερθεματίζουν σε Ελλάδα- Κύπρο υπέρ “στρατηγικής συμμαχίας” με το Ισραήλ, αγνοώντας και τη σημασία των όρων, ισχυρίζεται ότι το Ισραήλ βρίσκεται σε μόνιμη, ιστορική ρήξη με την Τουρκία. Η σκέψη είναι απλά γελοία για τη χώρα που “έφτιαξε” τον παλαιστινιακό ισλαμισμό (Χαμάς) για να πολεμήσει την PLO, συγκρούστηκε ανηλεώς μaζί του και, τώρα, έκλεισε συμφωνία για να χτυπήσει τη Συρία! Το Ισραήλ έβαλε δια των Αμερικανών τον Σαντάμ να χτυπήσει το Ιράν και μετά τους Αμερικανούς να καταστρέψουν το Ιράκ! Οργάνωσε την παράδοση του Οτσαλάν στην Τουρκία, αλλά στηρίζει τώρα τους Κούρδους! Το μόνο σταθερό στην ισραηλινή πολιτική είναι ο θαυμασμός για το ρητό του Ηράκλειτου “Πόλεμος πατήρ πάντων”. Η Ελλάδα έχει πρόβλημα με την Τουρκία. Το Ισραήλ έχει πρόβλημα, τουλάχιστο τώρα, με τον Ερντογάν, ίσως και μόνο με την πολιτική του. Αυτή φαίνεται μικρή, αλλά είναι κολοσσιαία διαφορά, που δεν καταλαβαίνουν οι κουφιοκεφαλάκηδες. Μια τέτοια σύγχυση μπορεί να οδηγήσει, αντί Ελλάδα-Κύπρος να εκμεταλλευτούν τις όποιες τουρκοισραηλινές διαφορές, το Ισραήλ να εκμεταλλευθεί τις ελληνοτουρκικές.

Μπορεί τα θρυλούμενα σενάρια να είναι αποκυήματα φαντασίας, ή να ματαιωθούν. Το ελπίζουμε αλλά δεν το ξέρουμε. Ας πούμε ότι γίνεται θερμό επεισόδιο στην Κύπρο και “νικάνε” τους Τούρκους ¨Ελληνες και Ισραηλινοί. Πέφτουν και δύο τουρκικά αεροπλάνα. Ποιος θα ταπεινωθεί; Ο Ερντογάν! Tο τουρκικό επιτελείο εκπόνησε προ δεκαετίας το σχέδιο Βαριοπούλα, προβλέποντας απώλεια τουρκικών μαχητικών, προκειμένου να δείξει τους ισλαμιστές επικίνδυνους διαχειριστές της χώρας. Οι Τούρκοι κεμαλιστές στρατηγοί έχουν σήμερα περισσότερους λόγους από τότε να ανατρέψουν τον Ερντογάν. Χρειάζονται το Ισραήλ και το Ισραήλ τους χρειάζεται περισσότερο από ποτέ. Το πρώτο αποτέλεσμα ενός επεισοδίου, αν εξελιχθεί κατά τα λεγόμενα, θα είναι η δρομολόγηση της πτώσης ή εξασθένησης του Ερντογάν. Συνιστά ελληνική εθνική επιδίωξη η αποκατάσταση του κεμαλισμού; Ο Ερντογάν μπορεί να αντιδράσει στην ταπείνωση, επιδιώκοντας ισοδύναμο τετελεσμένο στις συνομιλίες για το κυπριακό, στο Καστελλόριζο, το Αιγαίο, τη Θράκη. Η Ελλάδα μπορεί-θέλει να απαντήσει; Είναι σκόπιμο να οδηγηθεί σε αντιπαράθεση με την Τουρκία, στο χειρότερο ίσως σημείο 200 ετών, ενώ αμφισβητείται η παραμονή της στην ΕΕ, αν όχι η ΕΕ; Να απαντήσει με κάθε μέσο αν της επιτεθούν. Είναι έξυπνο να προκαλέσει μόνη της τέτοια ζητήματα;

‘Αμυνα και … επίθεση

¨Άλλη κολοσσιαία σύγχυση των κουφιοκεφαλάκηδων είναι ότι νομίζουν ότι το Ισραήλ αμύνεται και ο Ερντογάν επιτίθεται. Το αντίθετο συμβαίνει. Το Ισραήλ θριαμβεύει σε Λιβύη και Συρία, ετοιμάζεται για Ιράν, ανάβει φωτιές στο Κουρδιστάν. Σε 30 χρόνια μπορεί να θέλει τη διάλυση της Τουρκίας, τώρα όμως θέλει να την “πειθαρχήσει” για να προχωρήσει τα σχέδια. Η ΅μεγαλοϊδεατική΅ ρητορεία Ερντογάν δεν συνιστά τόσο απόδειξη ηγεμονικών τάσεων, που όντως έχει, όσο αντανάκλαση του στριμώγματός του. Ξέρει ότι μόνη του ελπίδα είναι ο Ομπάμα, γι¨αυτό εγκαθιστά την αντιπυραυλική ασπίδα και συγκρούεται με τη Μόσχα. Ο Ομπάμα μπορεί να αποφασίσει ότι τον χρειάζεται και να τον σώσει, επιτρέποντάς του ένα ισοδύναμο τετελεσμένο εις βάρος της Ελλάδας. Συνιστά ελληνική εθνική επιδίωξη η σωτηρία του Ερντογάν εξόδοις μας; Εμείς έχουμε κάτι να κερδίσουμε από όλα αυτά; Περιοριστήκαμε στην εξέταση περιφερειακών παραμέτρων του σεναρίου. Υπάρχουν άλλες πολύ σοβαρές πτυχές που περιοριζόμαστε να κατονομάσουμε. Ζωτικές λειτουργίες του κυπριακού κράτους, περιλαμβανομένης της άμυνας, καταλύονται ήδη, “απορροφώνται” από το Ισραήλ, απομακρύνοντας γρήγορα τους Ελληνοκύπριους από τον εθνικό κορμό και προετοιμάζοντας τη σταδιακή μετατροπή εν τοις πράγμασι της Κύπρου σε προτεκτοράτο. Το θέλουμε; Ποιες είναι οι απώτερες ισραηλινές επιδιώξεις για Κύπρο, Κρήτη, Ελλάδα; Ποια είναι η σχέση του με την παγκόσμια αυτοκρατορία του χρήματος που επιτίθεται στην Ελλάδα, αποβλέποντας μέσω αυτής σε μείζονες, παγκόσμιας σημασίας, οικονομικές, πολιτικές, γεωπολιτικές αλλαγές προς ώφελός της; Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ένας μηχανισμός κρίσης στη Μεσόγειο για να απειλήσει την ΕΕ; Το Ισραήλ “αγαπά” την ΕΕ, δηλαδή βλέπει ευνοϊκά την ανάδυση ενός ισχυρού ευρωπαϊκού πόλου ισχύος, υπό δεσπόζουσα γερμανική επιρροή;

Οι κοινές ασκήσεις

Ας εισάγουμε λίγο ρεπορτάζ. Ο κ. Μπεγλίτης πήγε τέσσερις ολόκληρες μέρες στο Ισραήλ, ο σύμβουλος ασφαλείας του Νετανιάχου ήρθε μυστικά στον Αθήνα, τον είδε μόνο του επί 45 λεπτά και επιπλέον 45 λεπτά με τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ. Οι σχέσεις των αρχηγών Επιτελείων με τον ΥΕΘΑ είναι σε πρωτοφανώς άσχημο σημείο. Στην Κύπρο, έχει κανείς ενίοτε την εντύπωση ότι ξένα συμφέροντα έχουν εμφυλλοχωρήσει σε εσωτερικούς πολιτικοθεσμικούς ανταγωνισμούς. Ισραηλινά ελικόπτερα ασκήθηκαν στη Λάρνακα. Η ελληνική αεροπορία αποφάσισε την εκτέλεση ασκήσεων στις 11-18.11 μαζί με τους Ισραηλινούς, πριν από την άφιξη του αεροπλανοφόρου Κουζνετσώφ, επικεφαλής ρωσικού στόλου, στα τέλη του μήνα. Επί σειρά ετών, διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις ματαιώνουν τις ασκήσεις στην Κύπρο για να μην προκαλέσουν ένταση με την Τουρκία. Γιατί οι ίδιοι άνθρωποι, με την ίδια αντίληψη, στέλνουν τώρα αεροπλάνα να συνασκηθούν με τους Ισραηλινούς; Δεν φοβούνται ότι θα παροξύνουν την ένταση με την Τουρκία; Οι ίδιοι είναι που αφόπλισαν την Κύπρο (S300), υπέγραψαν τη Μαδρίτη, ουδετεροποίησαν τα ‘Ιμια, έδωσαν τον Οτσαλάν, έφεραν το σχέδιο Ανάν εν ονόματι της “ειρήνης”. Τώρα μύγα τους τσίμπησε; Η ελληνική στρατιωτική πολιτική και στρατηγική αποφασίζεται σε Αθήνα και Λευκωσία ή Τελ Αβίβ;

Οι έλληνες αεροπόροι αποτελούν την αφρόκρεμα των ενόπλων δυνάμεων, χωρίς να υποτιμάται η συμβολή των υπολοίπων στελεχών. Πολλές ξένες δυνάμεις θα ήθελαν την Ελλάδα με κλονισμένη την Αεροπορία της. Οι πιλότοι διακινδυνεύουν tη ζωή τους και αρκετοί την έχασαν στην πρώτη γραμμή της μάχης για την Ελλάδα. Σηκώνουν στους ώμους τους, όχι μόνο την τρομερή ευθύνη και τις βαριές απαιτήσεις της αποστολής τους, αλλά και το ψυχικό βάρος που νοιώθουν ενίοτε λοιδωρούμενοι από τους πολιτικούς του ΅λαμογιστάν΅ ή ματαιωνόμενοι από την εξωτερική-αμυντική πολιτική των κυβερνήσεων. Είναι ίσως φυσικό να αντιμετωπίζουν τους Ισραηλινούς συναδέλφους τους, με τις εξαιρετικές ικανότητές τους, ως “μάννα εξ ουρανού”, θαυμάζοντας τη ΅μαγκιά΅ και τις τεχνικές δυνατότητές τους, πιστεύντας ότι βρήκαν ιδανικό σύμμαχο απέναντι στον Τούρκο. Ως ¨Ελληνες οφείλουν να θυμούνται το ΅Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας΅. Ως στρατιωτικοί το κατά Κλαούζεβιτς θεμέλιο της στρατηγικής: “Ο πόλεμος είναι συνέχεια της πολιτικής”. ‘Oσοι δοκίμασαν να κάνουν την πολιτική συνέχεια του πολέμου καταστράφηκαν και κατέστρεψαν τις χώρες τους γιατί, όπως είπε ο Ναπολέων, με τις λόγχες μπορείς να κάνεις τα πάντα, εκτός από το να καθήσεις απάνω τους.

Αποκατάσταση της Δημοκρατίας

Δεν υπάρχει στρατηγική ανεξάρτητη από το υποκείμενο που την εφαρμόζει, διδάσκει ο Μακιαβέλλι. Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι η έλλειψη ισχύος ή συμμάχων. Το υπ¨αρ. 1 εθνικό πρόβλημα σήμερα, που καθορίζει όλα τα άλλα, είναι η αποκατάσταση της δημοκρατίας, του κράτους του δήμου, δηλαδή του ελληνικού λαού για τον ελληνικό λαό και η προστασία των τελευταίων εν λειτουργία υπολειμμάτων της. Αυτή είναι η πρώτη και μακράν σημαντικότερη εθνική προτεραιότητα. Πρέπει να φύγει ολόκληρο το δωροδοκηθέν από τη Ζήμενς και, Κύριος Οίδε ποιόν άλλο, άρα άμεσα εκβιάσιμο πολιτικό προσωπικό. Χωρίς κράτος του ΅δήμου΅, οι καταστροφές είναι άντε πόρτας, τα όπλα μας θα τα χειρίζονται ελληνικά χέρια, όπως το 1974, το μυαλό όμως πίσω τους δεν θάναι ελληνικό. Τι να την κάνεις την ΑΟΖ, αν δεν υπάρχει το κράτος σου ή διοικείται από την τρόικα; Ούτε υπάρχει έθνος χωρίς λαό! Μόνο ένα αξιόπιστο, υπαρκτό, ανασυγκροτηθέν και δημοκρατικό εθνικό υποκείμενο μπορεί να σηκώσει το τιτάνιο πια βάρος της σωτηρίας του ελληνικού λαού, συνεργαζόμενο επωφελώς με Ισραήλ, Ρωσία ή οποιονδήποτε άλλο, ή διαπραγματευόμενο αίφνης με τη Γερμανία.

Επίκαιρα, 3.11.2011

 ΠΗΓΗ: Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011, http://konstantakopoulos.blogspot.com/2011/11/k.html

Οι απατεώνες των ελίτ και η ανάγκη για παλλαϊκό μέτωπο

Του Τάκη Φωτόπουλου*

Οι δυο χούντες που ανέφερα στο προηγούμενο άρθρο, δηλαδή η εσωτερική κοινοβουλευτική χούντα και η υπερεθνική ελίτ/χούντα (όπως αυτή εκφράζεται στη χώρα μας με την τρόικα), κατέφυγαν, τις τελευταίες μέρες, σε ένα όργιο εξαπάτησης για να περάσουν την αποικιοκρατική «δανειακή σύμβαση» της 26ης Οκτωβρίου.

Δηλαδή, την ελεγχόμενη από την τρόικα πτώχευση, η οποία καταργεί κάθε υπόλειμμα οικονομικής και εθνικής κυριαρχίας της χώρας, μετατρέποντάς την και τυπικά σε προτεκτοράτο,1 ενώ καταδικάζει τα λαϊκά στρώματα σε μια πρωτόγνωρη φτώχεια, όμοια της οποίας γνώρισαν μόνο σε μια άλλη κατοχή, στη διάρκεια του πολέμου!

Έτσι, με το πρόσχημα του δήθεν δημοψηφίσματος, όχι μόνο δόθηκε ευκαιρία στην υπερεθνική χούντα να δείξει καθαρά ποιος είναι το αφεντικό μας, όταν π.χ. με τελεσίγραφα και με ιταμό ύφος ο Γαλλοσιωνιστής εγκληματίας πολέμου Σαρκοζί και η Μέρκελ «απειλούσαν» να μας κόψουν την προσεχή δόση εάν δεν δεχόμασταν ασυζητητί τη σύμβαση αυτή, αλλά και δόθηκε η αφορμή (και μόνο!) στο άλλο κόμμα εξουσίας, τη Ν.Δ., να αφήσει τις ψευτο-αντιρρήσεις του για τα Μνημόνια και να προσχωρήσει ουσιαστικά στην κοινοβουλευτική χούντα, η οποία τώρα περιλαμβάνει όλο το πολιτικό φάσμα της εξουσίας.

Έτσι, μέσα σε ένα πρωτόγνωρο όργιο ασύστολης ψευδολογίας και διαστρεβλώσεων, ο «άνθρωπός (τους) στην Αθήνα» και ο εξίσου απατεώνας πολιτικάντης που παριστάνει τον υπ. Οικονομικών δεν δίστασαν να βαφτίσουν την παράδοση κάθε εθνικής και οικονομικής κυριαρχίας, που καμιά άλλη κυβέρνηση στην Ιστορία δεν έκανε χωρίς να έχει προηγηθεί στρατιωτική καταστροφή, ως… εθελοντική (δήθεν για να αποφευχθεί η δραματοποίηση των επισκέψεων της τρόικας)! Και αυτό, ενώ βέβαια είναι γνωστό ότι αυτός ήταν απαραίτητος όρος για τη «σωτηρία» μας, δηλαδή την ελεγχόμενη χρεοκοπία που απλά στοχεύει στο να περισώσουν οι ιδιωτικοί δανειστές αυτά που μπορούν να αρπάξουν σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων.

Ετσι, ξέροντας ότι οι αγορές έχουν ήδη υποτιμήσει σε κάτω από το μισό την αξία των ελληνικών ομολόγων στα χέρια τους, μας… χάρισαν ανάλογο «κούρεμα» του χρέους, αφού όμως είχαν πάρει απόλυτες εγγυήσεις για το υπόλοιπο της αξίας των νέων ομολόγων που θα ανταλλάξουν με τα παλιά! Φυσικά, με το αζημίωτο πάλι, αφού η σύμβαση υποχρεώνει τους δωσίλογους της κοινοβουλευτικής μας χούντας να ξεπουλήσουν (δυνητικά στους ίδιους!) τον κοινωνικό μας πλούτο (που, σήμερα, διατίθεται σε εξευτελιστικές τιμές), ενώ έχουν ήδη εξασφαλίσει συνθήκες κινεζοποίησης της εργασίας για τις μελλοντικές «επενδύσεις» τους.

Όλη αυτή η ληστεία γίνεται βέβαια χωρίς την παραμικρή λαϊκή έγκριση, όπως κανένας δεν ρώτησε το λαό στη «δημοκρατία» μας για την ένταξή μας στην Ε.Ε. και, στη συνέχεια, στην ευρωζώνη, την οποία τα λαϊκά στρώματα πληρώνουν τόσο ακριβά σήμερα – ενώ τα «παιδιά του Πολυτεχνείου» στην εξουσία την ονομάζουν «κεκτημένο» και, μαζί με την υπερεθνική χούντα, επικαλούνται την έξοδο από αυτή σαν μπαμπούλα!

Όμως, η εσωτερική αυτή κατοχή δεν στηρίζεται μόνο στις ψήφους 150 τόσων επαγγελματιών πολιτικάντηδων, που «θα πούλαγαν και τη μάνα τους» για να μη χάσουν το επικερδές βουλευτιλίκι, ούτε απλά στην υποστήριξη της υπερεθνικής χούντας/ελίτ στην Ε.Ε. και της δικής μας οικονομικής ελίτ. Βασίζεται επίσης στην άμεση στήριξη (παρά τη ρητορική τους για ψηφοθηρικούς λόγους) της Ν.Δ., του ΛΑΟΣ, της Δημοκρατικής Συμμαχίας και της Δημοκρατικής Αριστεράς, που προτιμούν να φτωχοποιήσουν το λαό για να παραμείνουμε στην Ε.Ε./ευρωζώνη, και υιοθετούν επίσης όλες τις «θεσμικές αλλαγές» που απαιτούν οι ελίτ: για την «απελευθέρωση» των αγορών (ώστε να μπορούν να τις αλώσουν οι ξένες εταιρείες), για το πετσόκομμα του δημόσιου τομέα και των κοινωνικών δαπανών (ώστε να εισβάλλουν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις), καθώς και για το ξεπούλημα του κοινωνικού πλούτου. Και φυσικά η χούντα διαθέτει τον εσωτερικό στρατό κατοχής (ΜΑΤ), που στην ανάγκη μπορεί να ενισχυθεί και από έναν εξωτερικό στρατό κατοχής (ευρω-στρατοχωροφυλακή).

Τέλος, η χούντα αυτή εξακολουθεί να υπάρχει, παρά την ογκούμενη λαϊκή αγανάκτηση εναντίον της, που πήρε μεγαλειώδεις διαστάσεις τελευταία, διότι σημαντικό τμήμα της Αριστεράς μας (ΣΥΡΙΖΑ κ.λπ.) δεν θέτει θέμα εξόδου από την Ε.Ε./ευρωζώνη, δυσχεραίνοντας έτσι τη δημιουργία ενός παλλαϊκού μετώπου εθνικο-κοινωνικής απελευθέρωσης ενάντια στις δύο χούντες.

Ετσι, από τη μια μεριά, υποστηρίζει ανοησίες όπως της λογιστικής διαχείρισης του χρέους, ώστε να επιτύχουμε σημαντικό «κούρεμά» του (που ήδη το έκαναν οι ελίτ από μόνες τους, όπως είχαμε προβλέψει!) και, από την άλλη, διάφοροι «μαρξιστές» οικονομολόγοι2 στον ίδιο χώρο θεωρούν ανάθεμα την έξοδο από το ευρώ, τη στιγμή μάλιστα που σήμερα δεν υπάρχει σχεδόν κανένας διεθνής, ανεξάρτητος (από ερευνητικά κονδύλια της Ε.Ε. κ.λπ.) οικονομολόγος που να συζητάει καν την περίπτωση αποτροπής τής συνεχώς επιδεινούμενης κρίσης, χωρίς την αναγκαία (αλλά όχι και επαρκή) έξοδο από την ευρωζώνη. Όμως για το θέμα του μετώπου, θα πρέπει να επανέλθουμε.

1. Τ. Φωτόπουλος, Η Ελλάδα ως προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ (Γόρδιος, Νοέμ. 2010)

2. Βλ. π.χ. Κ. Βεργόπουλο, Γ. Μηλιό και, τελευταίο παράδειγμα, Γ. Σταθάκη, «Ε», 26/10/2011

* http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/ 

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 5 Νοεμβρίου 2011,  http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=323387

Ο ΤΕΛΙΚΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ:

Το μεγάλο παιχνίδι, το σκάκι με το διάβολο, ευρίσκεται ήδη σε πλήρη εξέλιξη, ενώ προηγούνται καθαρά οι Η.Π.Α. – με κριτήριο την πρόσφατη απόφαση των G20, η οποία επιτρέπει στο ΔΝΤ τον πλήρη και αποκλειστικό έλεγχο της ζώνης του Ευρώ – Μέρος ΙΙ

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

Συνέχεια από το Μέρος Ι Περαιτέρω, όταν ένα κράτος-μέλος της Ευρωζώνης ευρίσκεται αντιμέτωπο με μία οικονομική κρίση, έχει περιορισμένες δυνατότητες να χρησιμοποιήσει τα εθνικά του όπλα (ελλείμματα) για «αντικυκλικά δημοσιονομικά μέτρα», με στόχο την καταπολέμηση της ύφεσης και τη σταθεροποίηση της τοπικής του οικονομίας – επειδή η κυβέρνηση του δυσκολεύεται να εκδίδει ομόλογα με λογικά επιτόκια, με τα οποία θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει τα μέτρα στήριξης της οικονομίας της (αύξηση των δημοσίων επενδύσεων, επιδοτήσεις στην παραγωγή κλπ.).

Ακόμη και όταν είναι απολύτως υγιής ο ιδιωτικός τομέας του, όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι που ακολουθεί, στο παράδειγμα της Ελλάδας (άρθρο μας), όπου οι τράπεζες της χρωστούν μόλις 22% του ΑΕΠ, έναντι 689% της Ιρλανδίας, το κράτος αδυνατεί να αντιστρέψει την τάση:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Συνολικά χρέη 2011, δημόσια και ιδιωτικά, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ

Πηγή: MM (IMF), Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Σημείωση: Τα γερμανικά νοικοκυριά είναι χρεωμένα κατά μέσον όρο με 13.800 €, τα ελληνικά με 10.200 € και τα ιρλανδικά με 30.200 € (πηγή: Creditreform Γερμανίας).  Πρόκειται λοιπόν για ένα τεράστιο πλεονέκτημα της Ελλάδας, το οποίο δεν μπορεί δυστυχώς να χειριστεί σωστά η κυβέρνηση. Το γεγονός αυτό τεκμηριώνει πόσο ικανοί είναι οι Έλληνες, μοναδικό πρόβλημα των οποίων είναι η διεφθαρμένη, ανίκανη και ανεπαρκής Πολιτική τους. Επομένως, αναγκάζεται να ακολουθήσει μία πολιτική λιτότητας, η οποία προκαλεί ύφεση και στασιμοπληθωρισμό – με αποτέλεσμα να έρχεται αντιμέτωπο τόσο με αυξανόμενη ανεργία, όσο και με λιγότερα έσοδα. Κατ’ επακόλουθο, αυξάνονται τα ελλείμματα του προϋπολογισμού του, τα οποία προκαλούν αύξηση των δημοσίων χρεών, με αποτέλεσμα να δανείζεται με συνεχώς υψηλότερα επιτόκια, τα οποία με τη σειρά τους αυξάνουν ξανά τα ελλείμματα και τα χρέη (φαύλος κύκλος ελλειμμάτων-τόκων-χρεών). Παράλληλα, το τραπεζικό σύστημα του αντιμετωπίζει επίσης προβλήματα, κυρίως επειδή παραδοσιακά κατέχει ομόλογα του δημοσίου, τα οποία πρέπει συνεχώς να καταγράφει με μικρότερες αξίες στους Ισολογισμούς του, επειδή μειώνονται οι τιμές τους. Αναγκάζεται λοιπόν να δανείζει λιγότερα στις επιχειρήσεις, με υψηλότερα επιτόκια, επιδεινώνοντας ακόμη περισσότερο την ανταγωνιστικότητα τους – η οποία υποφέρει παράλληλα από την ύφεση (μειώσεις τζίρων, κερδών κλπ.). Έτσι τόσο το κράτος, όσο και οι επιχειρήσεις του, καθώς επίσης οι καταναλωτές, εισέρχονται σε έναν καθοδικό σπειροειδή κύκλο, ο οποίος είναι σχεδόν αδύνατον να αντιμετωπισθεί με επιτυχία – ακόμη και από ένα πάμπλουτο, πολλαπλά προικισμένο κράτος, όπως είναι η Ελλάδα. Από την άλλη πλευρά, επειδή όλες οι χώρες της Ευρωζώνης είναι συνδεδεμένες μεταξύ τους (η μία χρωστάει στην άλλη, όπως συμβαίνει τόσο με τις τράπεζες, όσο και με τις επιχειρήσεις), αποτελώντας ουσιαστικά συγκοινωνούντα δοχεία, η κρίση δεν αργεί να επεκταθεί – κατ’ αρχή στις αδύναμες οικονομίες και στη συνέχεια σε όλες τις άλλες.   

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΕΥΡΩ

Με κριτήριο την παραπάνω μικρή ανάλυση των «δομικών» προβλημάτων της Ευρωζώνης είναι εμφανές ότι, δεν υπάρχουν κανενός είδους θεσμοί και μηχανισμοί, οι οποίοι θα μπορούσαν να λειτουργήσουν σταθεροποιητικά στα δημόσια οικονομικά μίας χώρας που αντιμετωπίζει κρίση  – έτσι ώστε να την προστατέψουν από τις μανιοκαταθλιπτικές αγορές, οι οποίες από τα φύση τους ταλαντεύονται μεταξύ μίας αδικαιολόγητης ευφορίας και ενός υπερβολικού πανικού. Πόσο μάλλον όταν οι αγορές, στα πλαίσια μία αυτοεκπληρούμενης προφητείας (για παράδειγμα, εάν είναι πεπεισμένες ότι μία χώρα θα χρεοκοπήσει, παύουν να την δανείζουν, οπότε πράγματι χρεοκοπεί), προκαλούν συνήθως μεγάλες κρίσεις ρευστότητας και δανεισμού, οι οποίες οδηγούν τα θύματα τους στην καταστροφή και στην πτώχευση. Τα μέχρι στιγμής μέτρα διάσωσης της Ευρωζώνης, στηρίζονται στην αποφυγή του ετεροβαρούς ρίσκου (ηθικός κίνδυνος, moral hazard), καθώς επίσης στην παραδειγματική «τιμωρία» της (δήθεν) κακής διαχείρισης των υπερχρεωμένων κρατών, χωρίς να ασχολούνται με τα συστημικά προβλήματα της ίδιας της Ευρωζώνης. Επομένως, είναι αυτονόητο πως, όχι μόνο δεν θα μπορούσαν να επιτύχουν τη σταθεροποίηση της κατάστασης αλλά, αντίθετα, πως θα συνέβαλλαν τα μέγιστα στην επιδείνωση της (όπως ήδη συμβαίνει).  

Τα συνεχώς υψηλότερα επιτόκια, με τα οποία «τιμωρούνταν» ουσιαστικά εκείνες οι χώρες, οι οποίες αντιμετώπιζαν προβλήματα ρευστότητας (κυρίως η Ελλάδα), είχαν σαν αποτέλεσμα την αύξηση του κόστους χρηματοδότησης τους, η οποία «μεγέθυνε» με τη σειρά της τα ελλείμματα, τα χρέη, τα τραπεζικά προβλήματα, την ύφεση κλπ. – παράλληλα με τα προγράμματα λιτότητας, τα οποία ολοκλήρωσαν την καταστροφή. Κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις λοιπόν, ήταν και είναι εντελώς αδύνατον να μειωθούν τα ελλείμματα και τα χρέη των υπερχρεωμένων κρατών – με αποτέλεσμα να επεκτείνονται συνεχώς σε όλο και περισσότερες χώρες. Ένα επίσης μεγάλο πρόβλημα προκάλεσε η επιμονή της Γερμανίας να συμβάλλει ο ιδιωτικός τομέας στην επίλυση των προβλημάτων – μέσω της διαγραφής χρεών. Όπως είναι αυτονόητο, ο ιδιωτικός τομέας αντέδρασε, αφενός μεν σταματώντας να αγοράζει νέα ομόλογα, αφετέρου πουλώντας τα παλαιότερα – με αποτέλεσμα να αυξάνονται τα επιτόκια, να εντείνεται η κρίση ρευστότητας κοκ.

Μοναδικό «φως στο τούνελ» αποτέλεσε η ΕΚΤ, η οποία επενέβη στη δευτερογενή διαπραγμάτευση, αγοράζοντας ομόλογα και σταθεροποιώντας εν μέρει τα επιτόκια δανεισμού – στη συνέχεια, ο μηχανισμός στήριξης (EFSF), ο οποίος όμως έχει πολύ περιορισμένα κεφάλαια και δυνατότητες, ειδικά για να καλύψει τις ανάγκες των μεγαλύτερων χωρών (Ιταλία, Γαλλία) και των συστημικών τραπεζών (των γαλλικών κυρίως). Ολοκληρώνοντας, η κατάσταση στις αγορές ομολόγων της Ευρωζώνης δεν πρόκειται να ομαλοποιηθεί, εάν δεν υπάρξουν οικονομικοπολιτικά μέτρα, τα οποία θα μπορούσαν να επιλύσουν «πιστευτά» τα συστημικά προβλήματα της Ευρωζώνης (άρθρο μας) – εκτός εάν φυσικά επιλεχθεί ή προκύψει η διάλυση της Ευρωζώνης (το πιθανότερο σενάριο).

Το κυριότερο όλων είναι ίσως η σωστή λειτουργία της ΕΚΤ, στα πρότυπα της Fed (lender of last resort), η οποία να μπορεί να αγοράζει όλα όσα ομόλογα δεν είναι διατεθειμένες να διεκδικήσουν οι αγορές, με λογικά επιτόκια – αφού μόνο αυτή διαθέτει απεριόριστες οικονομικές δυνατότητες. Κάτι τέτοιο βέβαια θα προϋπέθετε τη δημοσιονομική και πολιτική ένωση της Ευρωζώνης, στην οποία όμως αντιτίθεται σθεναρά η Γερμανία – στοχεύοντας ίσως να μεταβάλλει όλους τους «εταίρους» σε δικές της αποικίες (περιοχές επιρροής), με τη βοήθεια της τεράστιας εισροής κεφαλαίων από τις ίδιες (η μείωση της ποσότητας χρήματος στις προβληματικές οικονομίες, προκαλεί την αντίστοιχη αύξηση της στις πλεονασματικές). Επομένως, το μέλλον του Ευρώ είναι μάλλον σκοτεινό, εκτός εάν μετατραπεί σε «προτεκτοράτο» του δολαρίου – μία πιθανότητα η οποία ήδη διαφαίνεται, μετά την επιτυχημένη εισβολή του ΔΝΤ, μέσα από την Ελληνική κερκόπορτα, στην Ευρωζώνη. Κρίνοντας δε από την πρόσφατη απόφαση των G20, με την οποία η Ευρωζώνη συμφώνησε να αναλάβει την επίλυση της ευρωπαϊκής κρίσης αποκλειστικά και μόνο το ΔΝΤ, το όργανο ουσιαστικά της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, του Καρτέλ και των διεθνών τοκογλύφων, το «χρυσόμαλλο δέρας», η Ευρώπη δηλαδή (άρθρο μας), έχει ήδη μετατραπεί σε αποικία των Η.Π.Α.        

Ο ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Όπως φαίνεται από τα παραπάνω η Ελλάδα, ανεξάρτητα από τα μεγάλα δικά της σφάλματα και παραλείψεις, είναι εγκλωβισμένη στην κυριολεξία – αφού δεν έχει τη δυνατότητα να επιστρέψει στη δραχμή, χωρίς να της κοστίσει πανάκριβα, ενώ παράλληλα δεν μπορεί να επιβιώσει εντός της Ευρωζώνης (ισχύει επίσης για όλες τις άλλες χώρες, με εξαίρεση τις 3-4 πλεονασματικές, οι οποίες όμως κερδίζουν από τη συμμετοχή τους στο Ευρώ, ενώ θα έχαναν πάρα πολλά, εάν είχαν δικό τους νόμισμα). 

«Εμπρός γκρεμός και πίσω ρέμα», θα έλεγε λοιπόν κανείς, εάν ήθελε να περιγράψει αντικειμενικά τους τεράστιους προβληματισμούς της Ελλάδας, χωρίς να επικεντρώνεται ανόητα στις πολιτικές αντιπαραθέσεις  – όπως επίσης της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Γαλλίας κλπ. Πόσο μάλλον όταν η έξοδος μίας χώρας από τη ζώνη του Ευρώ συνδέεται υποχρεωτικά (με βάση τα σύμβαση) με την έξοδο της από την Ευρωπαϊκή Ένωση – επομένως, με την πλήρη περιθωριοποίηση της. Στα πλαίσια αυτά, η Ελλάδα έχει δύο κυρίως δυνατότητες:   

(α)  Να περιμένει υπομονετικά τη διάλυση της Ευρωζώνης – κάτι εξαιρετικά πιθανόν, μετά την διάχυση της κρίσης στις υπόλοιπες χώρες, το αργότερο μετά την υποτίμηση της Γαλλίας. Στο σημείο αυτό, η στάση πληρωμών εκ μέρους μας και η αναδιαπραγμάτευση του δημοσίου χρέους, με στόχο την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων μας (χωρίς διαγραφή), καθώς επίσης τη μείωση των επιτοκίων στο 1,25% της ΕΚΤ, θα μπορούσε να επιταχύνει τις εξελίξεις προς αυτήν την κατεύθυνση – ενώ θα εμπόδιζε τη μετατροπή της χώρας μας σε γερμανικό προτεκτοράτο, διευκολύνοντας παράλληλα τη διεκδίκηση των γερμανικών επανορθώσεων. Σε κάθε περίπτωση, η μοναδική δυνατότητα εξόδου μίας εγκλωβισμένης χώρας από την Ευρωζώνη, είναι η επιστροφή όλων μαζί στα εθνικά τους νομίσματα, σε μία προκαθορισμένη ημερομηνία – όπως ακριβώς συνέβη με την είσοδο τους στην Ευρωζώνη και χωρίς να απαιτηθεί η διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (το καλύτερο ίσως σενάριο για την Ελλάδα, το χειρότερο για τη Γερμανία).    

(β)  Να «συνδικαλιστεί» άμεσα με τα άλλα ελλειμματικά κράτη, με στόχο τη δημοσιονομική και πολιτική ένωση της Ευρωζώνης, την αναδιανομή των ελλειμμάτων-πλεονασμάτων (άρθρο μας) μεταξύ τους, καθώς επίσης τη μετατροπή της ΕΚΤ σε μία πραγματικά κεντρική τράπεζα – η οποία θα αγοράζει τα ομόλογα των επί μέρους κρατών, εκδίδοντας η ίδια Ευρωομόλογα και αποδεχόμενη έναν ελεγχόμενο πληθωρισμό για τη μείωση των δημοσίων χρεών. Όλα τα υπόλοιπα είναι κατά την άποψη μας πολύ επικίνδυνα, εάν όχι ανεύθυνα, αφού θα μας οδηγούσαν σε τεράστιες περιπέτειες, χωρίς καμία εγγύηση για το μέλλον μας – ενώ τα αποτελέσματα τους είναι εξαιρετικά δύσκολο να προβλεφθούν.  

Φυσικά, η αντίδραση της Γερμανίας και στις δύο επιλογές μας είναι κάτι περισσότερο από δεδομένη – αφού έχει εντελώς διαφορετικά σχέδια, τα οποία διευκολύνονται τα μέγιστα από την προβληματική κατασκευή της Ευρωζώνης, σε συνδυασμό με την οικονομική και πολιτική αδυναμία της Γαλλίας. Επίσης δεδομένη θεωρούμε τη βίαιη αντίδραση των Η.Π.Α. στη δεύτερη επιλογή, αφού θα είχε σαν αποτέλεσμα τη μελλοντική «καθαίρεση» του δολαρίου από το βάθρο του μοναδικού αποθεματικού νομίσματος παγκοσμίως – με μάλλον καταστροφικά αποτελέσματα για την υπερχρεωμένη υπερδύναμη. Σε κάθε περίπτωση όμως έχουμε την άποψη ότι, ο τελικός του Ευρώ ευρίσκεται ήδη σε πλήρη εξέλιξη, ενώ προηγούνται οι Η.Π.Α. – με κριτήριο την πρόσφατη απόφαση των G20, η οποία επιτρέπει δυστυχώς στο ΔΝΤ τον πλήρη και αποκλειστικό έλεγχο της Ευρωζώνης (εάν δεν καταρρεύσουν ενδιάμεσα οι επενδυτικές τράπεζες της – ειδικά η Bank of America). Αν και το τέλος του παιχνιδιού φαίνεται ήδη, τεκμηριώνοντας ότι, παίζοντας σκάκι με το διάβολο είναι δύσκολο να κερδίσεις, δεν μπορεί να είναι κανένας εντελώς σίγουρος – ενώ η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα.   

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

“Μεταξύ όλων των «εφαρμογών» της Δημοκρατίας, η ομοσπονδιακή οργάνωση ενός κράτους είναι η πλέον αποτελεσματική – καθώς επίσης η συγγενέστερη. Το ομοσπονδιακό σύστημα οριοθετεί και περιορίζει την απόλυτη κυριαρχία της κρατικής εξουσίας, επειδή την τεμαχίζει σε επί μέρους κομμάτια – παραχωρώντας στην κεντρική κυβέρνηση μόνο ορισμένα, ακριβώς προκαθορισμένα δικαιώματα. Είναι το μοναδικό μέσον, με το οποίο ελέγχεται όχι μόνο η εξουσία της πλειοψηφίας του λαού (κυβερνών κόμμα) αλλά, επίσης, η λαϊκή κυριαρχία” (Lord Acton).

Όπως έχουμε αρκετές φορές αναφέρει και σύμφωνα με την παραπάνω «ρήση», η ομοσπονδιακή δομή ενός κράτους είναι το πλέον εύφορο έδαφος για να ανθήσει η Άμεση Δημοκρατία. Στην περίπτωση δε της χώρας μας, θα μπορούσε να συμβεί, εάν οι περιφέρειες (Καλλικράτης) μετεξελίσσονταν σε ομοσπονδιακά κρατίδια – κάτι που δεν είναι πολύ δύσκολο στην εφαρμογή του, ενώ μπορεί να μας προφυλάξει από εσφαλμένες «λαϊκές ετυμηγορίες», οι οποίες παραδίδουν την απόλυτη εξουσία σε «κόμματα ενός ανδρός», τα οποία υπεξαιρούν την ψήφο με παραπλανητικές υποσχέσεις. Δυστυχώς όμως, παρά το ότι οδηγούμαστε διαρκώς σε επικίνδυνους μονόδρομους, ενώ διαπιστώνουμε συνεχώς ότι, εάν τυχόν «υπεξαιρέσει» την εξουσία, σε μία αντιπροσωπευτική Δημοκρατία, ένας «προβληματικός» ηγέτης, τη μετατρέπει εύκολα σε μία κοινοβουλευτική Δικτατορία, δεν θέλουμε να πιστέψουμε στα μάτια μας – εάν όχι να αναλάβουμε τις ευθύνες που αναλογούν σε ελεύθερους Πολίτες.

Οφείλουμε όμως να κατανοήσουμε κάποια στιγμή ότι, η μοναδική δυνατότητα να αποφεύγονται τέτοιου είδους παγίδες δεν είναι άλλη από την άμεση δημοκρατία, μέσα σε ένα ομοσπονδιακά οργανωμένο κράτος στο οποίο, η κεντρική Πολιτική (ομοσπονδιακή κυβέρνηση) έχει ελάχιστη εξουσία – με το μεγαλύτερο μέρος της να ασκείται από τις κυβερνήσεις των ομοσπονδιακών κρατιδίων, κατά το παράδειγμα της Ελβετίας. Στα πλαίσια αυτά έχουμε την (ασφαλώς υποκειμενική) άποψη ότι, η απόρριψη του δημοψηφίσματος για την αποδοχή ή μη της συμφωνίας της 26^ης Οκτωβρίου ήταν μία έντεχνη παγίδα, στην οποία οδηγηθήκαμε από τις «εξουσίες» του τόπου (πολιτικοί, κόμματα, ΜΜΕ κλπ.), χωρίς να μπορέσουμε τελικά να την αποφύγουμε – μία μεγάλη ήττα της Δημοκρατίας, την οποία θα πληρώσουμε ακριβά, αφού χάθηκε πλέον καθαρά το δικαίωμα να απαιτείται δημοψήφισμα, για τις μεγάλες αποφάσεις της χώρας μας.   

ΥΓ: Δεν νομίζω ότι αξίζει να αναφερθεί κανείς στα τεκταινόμενα σήμερα στην Ελλάδα, αφού πρόκειται για ένα τραγικό θέατρο σκιών – όλες οι μαριονέτες του οποίου κινούνται αριστοτεχνικά, από πολύ καλά κρυμμένες «φυσιογνωμίες» στο παρασκήνιο.   

VIDEO http://www.youtube.com/watch?v=i0S1YuCPQkk&feature=share    

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 06. Νοεμβρίου 2011, viliardos@kbanalysis.  Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, καθώς επίσης συγγραφέας τριών οικονομικών βιβλίων.

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2471.aspx?mid=51

Ο ΤΕΛΙΚΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ:

Το μεγάλο παιχνίδι, το σκάκι με το διάβολο, ευρίσκεται ήδη σε πλήρη εξέλιξη, ενώ προηγούνται καθαρά οι Η.Π.Α. – με κριτήριο την πρόσφατη απόφαση των G20, η οποία επιτρέπει στο ΔΝΤ τον πλήρη και αποκλειστικό έλεγχο της ζώνης του Ευρώ – Μέρος Ι

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

“Σε χώρες όπου η οικονομική πολιτική παραμένει σε μεγάλο βαθμό αναλλοίωτη, ανεξάρτητα από τις υποσχέσεις που δίνονται κατά τη διάρκεια των προεκλογικών εκστρατειών, διαπιστώνεται μία διάβρωση της πίστης προς τη Δημοκρατία, η οποία αντικατοπτρίζεται στην αύξηση της αποχής κατά τις εκλογές και στο βαθύ κυνισμό απέναντι στους πολιτικούς.

Η σύγκρουση ανάμεσα στις ελεύθερες αγορές και στους ελεύθερους ανθρώπους επεκτάθηκε το 2005 στην Ευρώπη, όταν το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα απορρίφθηκε από δύο εθνικά δημοψηφίσματα – κυρίως από το Γαλλικό. Ήταν η πρώτη φορά που ζητήθηκε από τους Πολίτες να εκφράσουν άμεσα τα γνώμη τους, σχετικά με το εάν οι κανόνες της ελεύθερης αγοράς θα πρέπει να δεσπόζουν την Ευρώπη και εκείνοι εκμεταλλεύθηκαν την ευκαιρία να πουν ΟΧΙ – κάτι που δεν εκμεταλλεύθηκαν ανάλογα οι Έλληνες, με δική τους  δυστυχώς ευθύνη, για τη συμφωνία της 26^ης Οκτωβρίου”.     

Ανάλυση

Η Ευρώπη απαιτεί από την Ελλάδα μία απίστευτη πολιτική λιτότητας, χωρίς κανένα αναπτυξιακό «υποβοήθημα» – με καμία μελλοντική προοπτική εξόδου από την κρίση. Οι Έλληνες Πολίτες υποφέρουν από τις συνεχείς μειώσεις μισθών, η ανεργία αυξάνεται ραγδαία, η κατανάλωση περιορίζεται διαρκώς, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις υποφέρουν, η φτώχεια επεκτείνεται, η εγκληματικότητα ανθίζει, η ύφεση βαθαίνει, τα ασφαλιστικά ταμεία απειλούνται με ολοκληρωτική κατάρρευση και η Πολιτική παραπαίει. Η κατάσταση επιδεινώνεται λοιπόν μέρα με την ημέρα και οι Ευρωπαίοι «εταίροι» μας αποφασίζουν να επέμβουν δραστικά. Πως; Καλώντας τον πρωθυπουργό στις Κάνες και εκβιάζοντας τον στην κυριολεξία, με την άρνηση καταβολής της 6^ης δόσης του ήδη συμφωνηθέντος από το 2010 δανείου, εάν δεν αποσύρει την πρόταση του για δημοψήφισμα – εάν δεν αναιρέσει δηλαδή τη δημοκρατική επιλογή που είχε αποφασίσει να προσφέρει στους Έλληνες, σε σχέση με την αποδοχή ή μη της συμφωνίας της 26^ης Οκτωβρίου εκ μέρους τους (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι προθέσεις του πρωθυπουργού ήταν πράγματι «αγαθές», αφού είναι πιθανόν να συμμετείχε στην «παγίδα»).   

«Είναι δυνατόν», αναρωτιόμαστε, «να είναι αυτή η Ευρώπη που ονειρευόμαστε; Μπορεί να υπάρξουν οι καθαρές, βιώσιμες λύσεις που  απαιτούν οι αγορές και το κοινό, ειρηνικό μέλλον που επιθυμούν οι Ευρωπαίοι Πολίτες, η πολιτική και δημοσιονομική ένωση της Ευρωζώνης δηλαδή, κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις; Είναι λογικό να συνεχίσουμε να πιστεύουμε στην Ευρωζώνη και στο Ευρώ, όταν μας αντιμετωπίζουν με τέτοιον τρόπο; Όταν είναι πια φανερό ότι έχουν εκβιάσει ακόμη και την αντιπολίτευση, με στόχο να αποδεχθεί τη συμφωνία του Οκτωβρίου, παρά τις εύλογες αντιθέσεις της; Όταν μας έχει απαγορευθεί η διεκδίκηση των Γερμανικών επανορθώσεων, παρά το ότι είναι απολύτως σίγουρο ότι τις δικαιούμαστε;»

«Αφού όμως είμαστε εγκλωβισμένοι στο Ευρώ», συνεχίζουμε τις σκέψεις μας, «γνωρίζοντας πολύ καλά ότι, η επιστροφή στη δραχμή θα ήταν τουλάχιστον καταστροφική, εάν όχι η απόλυτη αυτοκτονία, τι μπορούμε να κάνουμε; Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να συμβιβαζόμαστε με το δικτατορικό, με το μονοσήμαντο καλύτερα δίδυμο που βασιλεύει στην Ευρωζώνη (Merkozy), να συνεχίσουμε να εκβιαζόμαστε, να λεηλατούμαστε από το ΔΝΤ, να υποφέρουμε, να διασυρόμαστε από τα γερμανικά ΜΜΕ, να εξευτελιζόμαστε, να απειλούμαστε με απορρύθμιση, με κατάρρευση ή με πραξικόπημα και στο τέλος να οδηγηθούμε εξαθλιωμένοι στη χρεοκοπία, αφού πιστεύουμε στην Ευρώπη και στο Ευρώ, ενώ γνωρίζουμε πολύ καλά ότι δεν έχουμε πλέον άλλη επιλογή; Δεν είναι αυτή ίσως η μοίρα των αδύναμων και των φτωχών, εάν όχι των δειλών και των σκλάβων;» «Δυστυχώς, θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία», ολοκληρώνουμε τις σκέψεις μας, «ενώ ελάχιστοι είναι αυτοί που θα ήθελαν να ρισκάρουν τα κεκτημένα τους σήμερα – οπότε, ευτυχώς που απέσυρε το δημοψήφισμα η κυβέρνηση, με αντάλλαγμα τη δόση μας και την ασφάλεια μας. Ίσως μας λυπηθούν στο μέλλον οι Ευρωπαίοι και πιθανόν να μας επιτρέψουν να μη χρεοκοπήσουμε, εάν παραμείνουμε υποταγμένοι στις εντολές τους – συνδεδεμένοι φυσικά στον ορό».    

Ο ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Υποθέτοντας ότι (σενάριο), η Ελλάδα δεν θα έδινε τελικά σημασία στον άθλιο εκβιασμό του μάλλον δειλού, υποταγμένου στο ΔΝΤ γαλλογερμανικού άξονα, ότι θα διενεργούσε το δημοψήφισμα, καθώς επίσης πως οι Πολίτες της θα ψήφιζαν εναντίον της συμφωνίας υποτέλειας, θα αναλύσουμε τι ακριβώς θα συνέβαινε από την επόμενη ημέρα. Η χώρα μας, έχοντας πρωτογενές έλλειμμα της τάξης του 5% επί του ΑΕΠ της (περί τα 10 δις €), θα έπρεπε να δρομολογήσει όλα τα μέτρα λιτότητας που της έχουν επιβληθεί για τα επόμενα τρία χρόνια, μέσα σε μία νύχτα – αφού διαφορετικά δεν θα μπορούσε να ανταπεξέλθει με τις τρέχουσες υποχρεώσεις της (χωρίς τόκους και χρεολύσια, τα οποία θα ήταν μάλλον εξασφαλισμένα, έτσι ώστε να μην ανακοινώσει στάση πληρωμών – η οποία θα είχε σαν αποτέλεσμα μία κρίση άνευ προηγουμένου τόσο για την Ευρωζώνη, όσο και για τον υπόλοιπο πλανήτη). Επομένως, το δημόσιο θα έπρεπε να προβεί σε μαζικές απολύσεις, σε αθετήσεις πληρωμών κλπ. – ενέργειες οι οποίες θα προκαλούσαν τεράστιες κοινωνικές αναταραχές, με ανυπολόγιστα αποτελέσματα.

Για να αποφευχθεί κάτι τέτοιο, το κράτος θα κατέφευγε πιθανότατα σε άλλα μέσα, με στόχο την κάλυψη της έλλειψης μετρητών χρημάτων. Υποθέτουμε λοιπόν, με βάση τη διεθνή εμπειρία ότι, το κράτος μας θα τύπωνε ειδικά ομόλογα σε Ευρώ, υποσχετικές πληρωμής ουσιαστικά, με τα οποία θα πλήρωνε τους δημοσίους υπαλλήλους ή άλλους πιστωτές του. Τα ομόλογα όμως αυτά θα έχαναν γρήγορα την αγοραστική τους αξία απέναντι στο Ευρώ, αφού δεν θα «υποστηρίζονταν» από αξίες, αλλά από κρατικά ελλείμματα. Για παράδειγμα η Ουκρανία, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1992, είχε τυπώσει τέτοια ομόλογα, έτσι ώστε να ανταπεξέλθει με την έλλειψη μετρητών (ρούβλια), τα οποία της προμήθευε η Ρωσία. Το αποτέλεσμα ήταν η εμφάνιση υπερπληθωρισμού στο παράλληλο νόμισμα (Κουπόνι), ενώ το βασικό νόμισμα, το ρούβλι δηλαδή, προσπαθούσε να διαφύγει κρυφά στη Ρωσία (όπως λέγεται ότι συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα με τις καταθέσεις σε Ευρώ, οι οποίες «εξάγονται» σε πιο ασφαλείς χώρες). Κατ’ αναλογία λοιπόν, αργά ή γρήγορα τα Ελληνικά ομόλογα, για την πληρωμή των εσωτερικών υποχρεώσεων του δημοσίου, θα έπρεπε να μετατραπούν σε νέες δραχμές – οι οποίες θα έχαναν πολύ γρήγορα την αγοραστική τους αξία, τουλάχιστον κατά 50%-70% (κυρίως λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης). Στη συνέχεια, οι καταναλωτές θα ερχόταν αντιμέτωποι με τη μεγάλη αύξηση των τιμών των προϊόντων και γενικότερα του κόστους διαβίωσης, αφού τα περισσότερα αγαθά, ακόμη και τα πρώτης ανάγκης, εισάγονται από το εξωτερικό. Φυσικά, η υποτίμηση της νέας δραχμής δεν θα αύξανε την ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας, όπως πολλοί δυστυχώς υποθέτουν, επειδή οι εργαζόμενοι θα απαιτούσαν υψηλότερους μισθούς, έτσι ώστε να καλύπτεται ο πληθωρισμός. Το γεγονός όμως αυτό θα έθετε αμέσως σε λειτουργία έναν ανοδικό σπειροειδή πληθωριστικό κύκλο (σπιράλ μισθών-τιμών), ο οποίος θα εξουδετέρωνε πολύ γρήγορα την ανταγωνιστικότητα των Ελληνικών προϊόντων και υπηρεσιών.

Περαιτέρω, τα επιτόκια για τις νέες δραχμές (οι οποίες, όπως αναφέραμε, θα αντικαθιστούσαν τα ομόλογα και θα κυκλοφορούσαν παράλληλα με το Ευρώ) θα αυξανόταν ραγδαία, στα επίπεδα του πληθωρισμού. Τέλος, οι επιχειρήσεις θα δυσκολευόταν να χρηματοδοτηθούν από τις τράπεζες, ενώ θα πλήρωναν τεράστιους τόκους, εις βάρος φυσικά της ανταγωνιστικότητας τους.  Φυσικά το παραπάνω σενάριο θα μπορούσε να συμβεί, με τον «ομαλό» τρόπο που περιγράφηκε, εάν η ανακοίνωση της μη πληρωμής άλλων δόσεων εκ μέρους της Ευρώπης, δεν οδηγούσε στη μαζική επιδρομή εναντίον των τραπεζών (bank run), για την απόσυρση των καταθέσεων σε Ευρώ – αφού οι Πολίτες θα φοβόντουσαν εύλογα ότι, η Ελλάδα θα εγκατέλειπε τη ζώνη του Ευρώ, θα επέστρεφε αναγκαστικά στη δραχμή (αφού θα εκβιαζόταν οικονομικά, με τη μη τροφοδοσία της με χρήματα από την ΕΚΤ), θα διπλασιαζόταν σχεδόν το συνολικό της χρέος (δημόσιο και ιδιωτικό), θα έκλεινε για μερικές ημέρες τις τράπεζες, θα αναγκαζόταν να δεσμεύσει τις καταθέσεις των Πολιτών, μετατρέποντας τες αργότερα σε δραχμές, θα απαγόρευε την κατοχή των Ευρώ, φυσικά την «εξαγωγή» τους από τη χώρα κλπ. Στην περίπτωση αυτή, εάν δηλαδή μεσολαβούσε η επιδρομή (bank run), οι τράπεζες θα πτώχευαν αμέσως και η Ελλάδα θα χρεοκοπούσε «εν ριπή οφθαλμού» – οπότε θα ήταν υποχρεωμένη να εισάγει τη δραχμή σε χρόνο μηδέν (υποθέτουμε ότι θα είχε προβλεφθεί και θα υπήρχαν ήδη εκτυπωμένα, νέα νομίσματα). Στο σημείο αυτό, εμείς θαυμάζουμε ειλικρινά την ψυχραιμία των περισσοτέρων Ελλήνων, αφού δεν έχουν ακόμη αντιδράσει ανάλογα, παρά το ότι έχουν «εξωθηθεί» πάρα πολλές φορές, τόσο από την κυβέρνηση, όσο και από την Ευρώπη. 

Ολοκληρώνοντας, ο άθλιος εκβιασμός της Ευρώπης, τον οποίο υποθέτουμε πως θα έχουν καταλάβει όχι μόνο οι Έλληνες, αλλά όλοι οι Ευρωπαίοι Πολίτες, ήταν εύλογο ότι θα είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα στην Ελλάδα – την αρνητική τοποθέτηση του «συστήματος εξουσίας» δηλαδή, την άμεση απόσυρση του δημοψηφίσματος, τη (δήθεν;) συνθηκολόγηση του πρωθυπουργού, τον εξαναγκασμό «σύσσωμης» της πολιτικής ηγεσίας της χώρας μας σε συμβιβασμούς ντροπής, καθώς επίσης την ολοκληρωτική απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας.    

ΟΙ ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩ

Ο πόλεμος εναντίον της κρίσης χρέους και δανεισμού της Ευρωζώνης συνεχίζεται για δύο περίπου χρόνια – ενώ όλα τα μέτρα διάσωσης που έχουν αποφασισθεί, δεν έχουν μέχρι στιγμής κανένα αποτέλεσμα. Οι μάλλον αργές κινήσεις των ηγετών της ζώνης του Ευρώ, οι απίστευτες καθυστερήσεις καλύτερα, καθώς επίσης οι διαφαινόμενες αμφιβολίες τους, σε σχέση με τις δυνατότητες διατήρησης της νομισματικής ένωσης, είχαν σαν αποτέλεσμα να μεταδοθεί η κρίση από την Ελλάδα στην Ιρλανδία και στην Πορτογαλία – ενώ θα συνεχισθεί στην Ισπανία, στην Ιταλία (όπου από χθες δραστηριοποιείται το ΔΝΤ) και στη Γαλλία. Παράλληλα, οι επενδυτές αποσύρουν συνεχώς τα χρήματα τους από τα ομόλογα πολλών ευρωπαϊκών χωρών. Πρόσφατα, η BNP Paribas πούλησε ομόλογα αξίας 2,6 δις €, κυρίως Ελληνικά, καταγράφοντας ζημία ύψους 2,3 δις € – ενώ η ολλανδική ING μείωσε κατά 5,4 δις € τα ιταλικά, πορτογαλικά, ισπανικά και ελληνικά ομόλογα της. Η BNP όμως δεν πούλησε μόνο ομόλογα των χωρών του νότου αλλά, επίσης, γαλλικά και γερμανικά – ύψους περί τα 2,4 δις €. Ειδικά όσον αφορά τη Γαλλία, η οποία έχει τεράστια οικονομικά προβλήματα (δομικό έλλειμμα της τάξης του 4%, μεγάλα τραπεζικά προβλήματα, διπλούς δημοσίους υπαλλήλους από τη Γερμανία, αποβιομηχανοποίηση, σημαντικές διαρθρωτικές ανωμαλίες κλπ.), θεωρείται ότι είναι πλέον θέμα χρόνου η απώλεια της πιστοληπτικής της αξιολόγησης (ΑΑΑ). Κάτι τέτοιο όμως θα δημιουργούσε μία μεγάλη αλυσιδωτή αντίδραση, η οποία θα ήταν μάλλον απίθανο να ελεγχθεί – αφού μόνο και μόνο η απώλεια της αξιολόγησης της, θα μείωνε το ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας (EFSF) κατά 35% (στα 286 δις €, από 440 δις € σήμερα). Επομένως, θα εκμηδένιζε αμέσως τη σχεδιαζόμενη αύξηση του στο 1 τρις €, με τη μέθοδο της μόχλευσης.     

Συνεχίζοντας, ως βασικές αιτίες της κρίσης θεωρούνται τα υψηλά ελλείμματα των προϋπολογισμών, καθώς επίσης τα μεγάλα δημόσια χρέη. Εν τούτοις, διαπιστώνει κανείς ότι, πολλές άλλες χώρες εκτός Ευρωζώνης (Μ. Βρετανία, Η.Π.Α., Ιαπωνία), παρά το ότι έχουν μεγαλύτερα ελλείμματα και χρέη, δεν αντιμετωπίζουν ανάλογες δυσκολίες δανεισμού, όταν απευθύνονται στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου. Εκτός αυτού, τα υψηλά επιτόκια, με τα οποία επιβαρύνονται κάποια κράτη της ζώνης του Ευρώ, τεκμηριώνουν το ότι, οι αγορές «αξιολογούν» αυστηρότερα τον κίνδυνο χρεοκοπίας των συγκεκριμένων χωρών, σε σχέση με τα υπόλοιπα υπερχρεωμένα κράτη εκτός Ευρωζώνης. Η αιτία αυτής της δήθεν παράδοξης συμπεριφοράς των αγορών δεν είναι άλλη από το ότι η Ευρωζώνη, έτσι όπως είναι σήμερα «κατασκευασμένη», θεωρείται ως συστημικά ασταθής. Η αστάθεια της αυτή οφείλεται προφανώς στο ότι, οι χώρες-μέλη της Ευρωζώνης δανείζονται σε ξένο νόμισμα  – ότι δηλαδή είναι χρεωμένες σε ένα «υπερεθνικό», ξένο «συνάλλαγμα», αφού δεν ελέγχουν τις προϋποθέσεις της προσφοράς του (ποσότητα χρήματος και επιτόκια). Σε σύγκριση λοιπόν με τις χώρες εκτός Ευρώ (Η.Π.Α. κλπ.), οι οποίες είναι χρεωμένες σε δικά τους νομίσματα, σε νομίσματα δηλαδή που ελέγχουν και επηρεάζουν τη λειτουργία τους, ο σχεδιασμός της νομισματικής ένωσης (ΟΝΕ) έχει μεγάλα προβλήματα – ενώ το Ευρώ δεν υποστηρίζεται ουσιαστικά από καμία οικονομία (δομημένο νόμισμα). Ειδικότερα, εάν οι επενδυτές αμφιβάλλουν για τα δημόσια οικονομικά μίας χώρας Α της Ευρωζώνης (για παράδειγμα, λόγω των ελλειμμάτων που προκαλούνται από μία ύφεση) και αρχίζουν να πουλούν τα ομόλογα της, τότε αυξάνονται τα επιτόκια δανεισμού της. Επομένως, το κόστος αναχρηματοδότησης της χώρας Α αυξάνεται, γεγονός που δυσκολεύει τη λήψη δανείων, για την κάλυψη των ελλειμματικών δαπανών του δημοσίου της.

Εάν τώρα οι τοπικοί επενδυτές της χώρας Α πουλήσουν τα ομόλογα δημοσίου της και τοποθετήσουν τα έσοδα τους σε μία άλλη χώρα Β της Ευρωζώνης (για παράδειγμα, εάν η Εθνική Τράπεζα πουλήσει Ελληνικά ομόλογα και επενδύσει τα έσοδα της σε Γερμανικά), τότε το τραπεζικό σύστημα της χώρας Α χάνει «συνάλλαγμα» – γεγονός που σημαίνει ότι μειώνεται η ποσότητα χρήματος στο κράτος Α. Αυτό προκαλεί με τη σειρά του ένα επί πλέον πρόβλημα ρευστότητας, το οποίο επιβαρύνει ακόμη περισσότερο την πραγματική οικονομία της χώρας Α – επομένως αυξάνει τα ελλείμματα και εξ αυτών το δημόσιο χρέος της (στη χώρα Β συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο).  Σε αντίθεση τώρα με μία χώρα εκτός Ευρώ, η εκάστοτε επί μέρους χώρα της Ευρωζώνης δεν διαθέτει κεντρική τράπεζα – η οποία θα μπορούσε να μεσολαβήσει, αγοράζοντας τα ομόλογα του δημοσίου που πωλούνται, έτσι ώστε να σταθεροποιήσει τα επιτόκια δανεισμού και να εμποδίσει τη χρεοκοπία της. Επομένως, οι πιστωτές ενός κράτους της Ευρωζώνης δεν μπορούν να είναι σίγουροι ότι, οι εκάστοτε ληξιπρόθεσμες απαιτήσεις τους θα πληρωθούν πραγματικά.

Εκτός αυτού, επειδή εντός της ζώνης του Ευρώ δεν υφίστανται νομισματικές υποτιμήσεις, δεν μπορεί μέσω αυτών να εμποδιστεί η εκροή κεφαλαίων – ενώ εκλείπει επίσης ο «σταθεροποιητικός παράγοντας» τόσο για το εξωτερικό εμπόριο, όσο και για την οικονομική ανάπτυξη ή τα δημόσια οικονομικά. Για παράδειγμα, ένα κράτος της Ευρωζώνης δεν μπορεί να εμποδίσει την έξοδο κεφαλαίων σε άλλες χώρες αυξάνοντας τα επιτόκια ή να υποτιμήσει το νόμισμα του – έτσι ώστε να γίνουν πιο ανταγωνιστικά τα προϊόντα εξαγωγής του ή να μειωθούν πληθωριστικά τα δημόσια χρέη του.  Τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης λοιπόν δεν μπορούν να είναι σίγουρα ότι, θα έχουν πάντοτε τη δυνατότητα να αναχρηματοδοτούν τα ληξιπρόθεσμα χρέη τους. Επομένως, είναι εκ των πραγμάτων εκτεθειμένα, συγκριτικά με τα υπόλοιπα κράτη, σε πολύ μεγαλύτερα ρίσκα έλλειψης ρευστότητας και χρεοκοπίας – γεγονός που γνωρίζουν πλέον οι επενδυτές, ειδικά μετά την ελεγχόμενη (μέχρι στιγμής) χρεοκοπία, στην οποία καταδικάσθηκε δυστυχώς η Ελλάδα στις 26 Οκτωβρίου.    

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 06. Νοεμβρίου 2011, viliardos@kbanalysis.  Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, καθώς επίσης συγγραφέας τριών οικονομικών βιβλίων.

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2471.aspx?mid=51

Συνέχεια στο Μέρος ΙΙ