Το Τέλος των Οικονομικοπολιτικών Αναλύσεων

Η Ελλάδα και επίσημα σε πλήρη καραντίνα υπό το κλίμα Εμφυλίου

Του Δημήτρη Καζάκη

Κράτη των οποίων το χρέος δέχεται απομείωση, θα πρέπει να αποδέχονται περιορισμούς της κυριαρχίας τους, υποστήριξε η καγκελάριος Μέρκελ μιλώντας σε βουλευτές της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης, σύμφωνα με την Deutsche Welle (19/10). Η καγκελάριος Μέρκελ μιλώντας στην κοινοβουλευτική ομάδα των Χριστιανοδημοκρατών τάχθηκε υπέρ της δημιουργίας ενός «τείχους προστασίας» για τον περιορισμό των συνεπειών της κρίσης χρέους.

Η Άγκελα Μέρκελ επανέλαβε αυτό που δύο από τους υπουργούς της είχαν υπαινιχθεί πριν από μερικές εβδομάδες, δηλαδή ότι κράτη των οποίων το χρέος δέχεται απομείωση, θα πρέπει να αποδέχονται περιορισμούς της κυριαρχίας τους. Μπορώ να φανταστώ, φέρεται να είπε η καγκελάριος, ότι θα υπάρχει ένα είδος «διαρκούς τρόικας» στις υπερχρεωμένες χώρες. Σύμφωνα με συμμετέχοντες στην σύσκεψη, υπάρχει η θέση, σε νευραλγικούς τομείς της δημόσια διοίκησης και κυρίως στο πεδίο των δημοσιονομικών να υπάρχουν ομάδες τεχνοκρατών, οι οποίοι θα βρίσκονται σε συνεχή επαφή με τις Βρυξέλλες. Θα ασκείται τρόπον τινά μια «μόνιμη επιτήρηση», με ιδιαίτερη έμφαση στην προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων. «Αυτά τα χρέη των κρατών χτίστηκαν επί δεκαετίες και δεν πρόκειται να τερματιστούν με μια σύνοδο. Θα χρειαστεί σκληρή και μακρόχρονη δουλειά», δήλωσε η Αγκελα Μέρκελ.

Εν τω μεταξύ το πρακτορείο Reuters (18/10) δημοσιοποίησε «προβληματισμούς» της Γερμανίας, της Ολλανδίας, της Αυστρίας, της Φιλανδίας και άλλων για ακόμη πιο αυστηρή επιτήρηση: Πηγές αναφέρουν ότι υπάρχει η επιθυμία να δημιουργηθεί ένα μόνιμο σώμα ώστε να αναλάβει μέρος της δουλειάς της τρόικας, το οποίο θα αποτελείται από επιθεωρητές της Κομισιόν, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. «Χρειάζεσαι κάποιον που να μιλά Ελληνικά, αλλά δεν είναι με την πλευρά των Ελλήνων», είπε η πηγή. «Οι εξουσίες τους θα συνδέονται στενά με τους όρους του δανείου. Θα πρέπει να παρουσιαστεί προσεκτικά – πέστε το τεχνική βοήθεια ή κάτι σχετικό. Δεν μπορεί να φανεί ότι τους ποδοπατάς.»

Η συζήτηση αυτή, αν και δεν γίνεται ανοιχτά, αποτελεί βασικό στοιχείο των διαβουλεύσεων του Eurogroup και της «λύσης» που μελετά για το ελληνικό πρόβλημα. Η Γερμανία και τα όργανα της ευρωζώνης θεωρούν ότι από εδώ και πέρα η Ελλάδα πρέπει να μπει σε πλήρη καραντίνα («τείχος προστασίας»). Ένα νέο τείχος του Βερολίνου χτίζεται. Αυτή την φορά γύρω από την Ελλάδα. Ποτέ άλλοτε η χώρα δεν έχει απομονωθεί σε τέτοιον βαθμό. Το σύνολο των εξωτερικών και των εσωτερικών της οικονομικών σχέσεων έχει τεθεί υπό επιτήρηση και έλεγχο. Τέτοια προσβολή και κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας επί Ευρωπαϊκού εδάφους έχει να συμβεί από την εποχή της ναζιστικής κατοχής.

Όμως δεν είναι μόνο αυτό. Ο κ. Χορστ Ραϊχενμπαχ και η κουστωδία του, η οποία σύμφωνα με δημοσιεύματα, ανέρχεται σε πάνω από 330 επιτρόπους και επιτηρητές, αποκτά επίσημα πλέον καθεστώς «μόνιμης επιτήρησης». Τα δημοσιεύματα κυρίως του Γερμανικού τύπου δεν αποκλείουν την άφιξη δυνάμεων αστυνόμευσης για την ενίσχυση του ρόλου της «μόνιμης επιτήρησης». Άλλωστε ο κ. Πολ Τόμσεν είχε εκφράσει την ζωηρή του ανησυχία για το μέγεθος και την ένταση των λαϊκών κινητοποιήσεων στην Ελλάδα σε σχετικά πρόσφατη συνέντευξή του ως εξής: «Οι άνθρωποι εκφράζουν την απογοήτευσή τους, μερικές φορές με πολύ δυσάρεστο τρόπο. Αυτή είναι μια από τις πιο άσχημες πτυχές της δουλειάς μου. Και η ένταση με την οποία εκφράζεται εδώ είναι κάτι καινούργιο για μένα.» (Reuters, 8/10)

Το βασικό ζήτημα λοιπόν που απασχολεί την ευρωζώνη και κυρίως Γερμανία-Γαλλία είναι πώς θα τεθεί υπό άμεση αποικιοκρατική κηδεμονία η πτωχευμένη Ελλάδα. Γιατί; Μα για να ξεπουληθεί το σύμπαν: ιδιωτική και δημόσια περιουσία, εθνική επικράτεια και φυσικός πλούτος. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να σπάσει το ηθικό και η αγωνιστική διάθεση του ελληνικού λαού. Πώς θα γίνει αυτό; Μόνο με καταστολή; Απ’ ότι φαίνεται η καταστολή από μόνη της, όσο αδίστακτη κι αν είναι, δεν πιάνει. Κύκλοι του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος απεργάζονται άλλα πολύ πιο σκοτεινά σχέδια. Τον ανοιχτό εκφασισμό της ελληνικής πολιτικής ζωής στο όνομα του «καταλύεται η δημοκρατία». Ένα μανιφέστο νεοφασιστικής υστερίας μας προσέφεραν με την επιστολή τους οι τρεις «πρωτοκλασάτοι» υπουργοί της τωρινής κυβέρνησης (Ραγκούσης, Διαμαντοπούλου, Λοβέρδος) την Κυριακή 16/10. Αφού χρέωσαν συλλογικά και συλλήβδην – όπως άλλωστε είναι τυπικό της ιδεολογίας του φασισμού – στην ελληνική κοινωνία την ευθύνη για την αθλιότητα του επίσημου πολιτικού συστήματος και των οικονομικών συμφερόντων που αντιπροσωπεύει σ’ ολόκληρη την μεταπολιτευτική του πορεία, κατέληξαν σε μια ακόμη παραλλαγή του «μαζί τα φάγαμε»: «Μέσα από τέτοιου είδους κοινωνικο-πολιτικές διεργασίες, και με τη λογική «τα θέλουμε όλα δικά μας», φθάσαμε στην περιφρόνηση κάθε έννοιας Δικαιοσύνης και δημόσιου συμφέροντος και στη de facto επιβολή του κανόνα: κατάληψη στο σχολείο, και ενίοτε καταστροφή του, κατάληψη στο πανεπιστήμιο, διακοπή της λειτουργίας των μέσων μεταφοράς, της αποκομιδής των σκουπιδιών και προσβολή της δημόσιας υγείας, κατάληψη δημόσιων κτηρίων, ακόμη και υπουργείων, αποκλεισμοί λιμανιών και αεροδρομίων, και κατά τη διάρκεια της τουριστικής περιόδου, πράξεις και απειλές ακόμη και κατά της ζωής.  Το σημαντικότερο όλων δε είναι, πως αυτή η εξαιρετικά αντιδημοκρατική και αντικοινωνική «κουλτούρα» και συμπεριφορά, επενδύθηκε με το μανδύα του προοδευτισμού και της επαναστατικότητας, για να κρύψει το πραγματικό πρόσωπο του συντεχνιακού συμφέροντος. Βαφτίστηκε «κοινωνία» η κάθε συντεχνία, ενώ στην πραγματικότητα οι κοινωνοί καλούνταν να πληρώσουν τα αιτήματα των συντεχνιών, που μόνιμα και σταθερά γίνονταν δεκτά. Οι λέξεις, λοιπόν, έχασαν το νόημά τους και επιλογές με υψηλό κοινωνικό κόστος εμφανίζονταν μέσα σε αυτό το ιδιότυπο «matrix» ως «κοινωνικές κατακτήσεις», ενώ στην πραγματικότητα η χώρα απλά δανειζόταν και αργά ή γρήγορα θα πλήρωνε «τα σπασμένα». Ευθύνες για αυτή την κατάσταση έχουμε όλοι!»

Ούτε η χούντα έτσι. Εφόσον λοιπόν κατά τους εκλεκτούς αυτούς υπουργούς δημοκρατία και δικαιοσύνη είναι η απαράβατη συμμόρφωση της κοινωνίας και του λαού με τις άνωθεν υποδείξεις και εντολές, φτάνουν στο καλύτερο: καλούν την «σιωπηρή πλειοψηφία», που κατά περίεργο τρόπο μόνο αυτοί την εκφράζουν, να ξεκινήσει εμφύλιο πόλεμο εναντίον όσων αντιδρούν βοηθώντας τις δυνάμεις καταστολής. Να τι λένε: «Μια κοινωνία που αγωνιά και αναζητεί δημιουργικές διεξόδους από την κρίση, προφανώς και δεν μπορεί  να τα φορτώνει όλα στην αστυνομία και τους εισαγγελείς. Καμιά εισαγγελική ή αστυνομική ενέργεια δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κοινωνική αυτενέργεια. Η μία δραστηριότητα, άλλωστε, συμπληρώνει και στηρίζει την άλλη. Η μεν κοινωνία έχει υποχρέωση να υπερασπιστεί τον εαυτό της από κάθε επιβολή ιδεολογικών, κομματικών ή συντεχνιακών συμφερόντων, οι δε δημοκρατικά νομιμοποιημένες κρατικές λειτουργίες έχουν την υποχρέωση να ανταποκριθούν στο κοινωνικό αίτημα για την τήρηση της νομιμότητας. Δίχως τη στήριξη των πολιτών η λειτουργία του κράτους θα συκοφαντηθεί ως αυταρχική και, πάντως, θα έχει περιορισμένη αποδοτικότητα. Και δίχως το κράτος και τις λειτουργίες του, η κοινωνία των πολιτών δεν θα είχε νόημα, όποια γνώμη κι αν πλειοψηφούσε σε αυτήν.»

Τι ζητούν οι εν λόγω υπουργοί; Προκείμενου να χάσουν την εξουσία και πολύ περισσότερο προκειμένου να χάσουν οι δανειστές τοκογλύφοι και η τρόικα, προτιμούν να δουν την ελληνική κοινωνία να πνίγεται στον εμφύλιο. Ονειρεύονται νέα Δεκεμβριανά όπου παραστρατιωτικές και παρακρατικές συμμορίες σε συνεργασία με τις δυνάμεις καταστολής θα επιβάλουν το νόμο του Μέρφι σε όσους αντιδρούν. Στο όνομα βέβαια της «κατάλυσης της δημοκρατίας». Αν βέβαια βρισκόμασταν σε ευνομούμενη πολιτεία, οι κύριοι αυτοί θα αντιμετώπιζαν τον εισαγγελέα για μόχλευση παθών και πρόσκληση σε εμφύλιο πόλεμο. Ωστόσο, στην χώρα μας έχει επιβληθεί τέτοιο καθεστώς πλήρους κυβερνητικής ανομίας ώστε οι εισαγγελείς να απασχολούνται είτε με διώξεις απεργών, είτε με «διασπορά ψευδών ειδήσεων» όταν δεν βολεύει την κυβέρνηση, είτε να δίνουν διαπιστευτήρια καλής διαγωγής στους τροϊκανούς μήπως και οι νέοι καταχτητές τους πάρουν από καλό μάτι.

Την ίδια ημέρα το νεοφασιστικό μανιφέστο των τριών υπουργών βιάστηκε να προσυπογράψει και ο Μπενίτο της ελληνικής κυβέρνησης, ο κ. Βενιζέλος: «Είναι πολύ θετική η πρωτοβουλία των τριών υπουργών να απευθυνθούν στην κοινή γνώμη με μια ανάλυση του τρόπου με τον οποίο έχει διαμορφωθεί η σημερινή ελληνική κοινωνία, με κύρια ευθύνη του πολιτικού συστήματος, συμπεριλαμβανομένου βεβαίως και του ίδιου του ΠΑΣΟΚ. Πίσω από κάθε μεγάλη πολιτική πρωτοβουλία και κυρίως πίσω από τη δύσκολη διαχείριση μιας τεράστιας κρίσης που θέτει σε κίνδυνο τη χώρα, πρέπει πάντα να βρίσκεται: πρώτον, ένα θεωρητικό σχήμα και δεύτερον, μια ισχυρή πολιτική βούληση σχηματισμένη από ανθρώπους έτοιμους να αγωνιστούν στην πρώτη γραμμή. Υπό την έννοια αυτή, το κείμενο των τριών συναδέλφων μου, με τους οποίους ανήκουμε στην ίδια γενιά, έχουμε κοινές προσλαμβάνουσες παραστάσεις και δίνουμε έναν κοινό συλλογικό αγώνα είναι ένας πολύ καλός οιωνός για την κρίσιμη εβδομάδα που αρχίζει, κατά τη διάρκεια της οποίας κρίνονται πολλά, ίσως όλα.»

Όλα αυτά δείχνουν ότι στις κορυφές της κυρίαρχης πολιτικής αναφύεται ένας νεοφασισμός, του οποίου η ιδεολογία και η πολιτική τίθεται στην υπηρεσία, όπως άλλωστε και παλιά, των πιο αντιδραστικών μερίδων του χρηματιστικού κεφαλαίου. Κι αυτές οι μερίδες σήμερα επιδιώκουν την επίσημη κατοχή και εκποίηση της χώρας. Έτσι πιστεύουν ότι μπορεί να διασωθεί το ευρώ, η ευρωζώνη, οι τράπεζες και οι αγορές.

Αυτό είναι το επίδικο ζήτημα και της συνόδου κορυφής στις 23 του μηνός. Κι όχι το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους. Άλλωστε γι’ αυτό το επιδιωκόμενο «κούρεμα» ήταν ιδιαιτέρως αποκαλυπτική η δήλωση του Μιχάλη Σάλλα, προέδρου της Τράπεζας Πειραιώς. Ολόκληρη η δήλωση Σάλλα έχει ως εξής: «Αυτοί που υποστηρίζουν το μεγάλο "κούρεμα" των Ελληνικών Ομολόγων, δηλαδή το πάνω από 21%, χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: Στην πρώτη ανήκουν εκείνοι που δεν έχουν να χάσουν τίποτα, ούτε από την κατάρρευση της Ελλάδας και φυσικά ούτε από τα χαρτοφυλάκια τους. Στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν αυτοί που δεν έχουν καταλάβει τίποτα από τις συνέπειες αυτής της ενέργειας και το πιθανότερο ούτε καν περί ποίου "κουρέματος" πρόκειται. Το λυπηρό είναι ότι σε αυτούς περιλαμβάνονται και άνθρωποι που οφείλουν να καταλαβαίνουν. Με βάση τις συμμετοχές που εκτιμάται ότι δηλώθηκαν για το εθελοντικό PSI της 21ης Ιουλίου, εάν δεχτούμε ότι αντί για το 21% "κούρεμα" που προέβλεπε η απόφαση αυτή, τώρα το εθελοντικό "κούρεμα" θα φθάσει στο 50%, τότε οδηγούμαστε σε μία επιπλέον μείωση του Ελληνικού Δημοσίου Χρέους ουσιαστικά κατά 20 έως 25 δισεκ. ευρώ περίπου, σε παρούσες αξίες, και όχι κατά 180 δισεκ. ευρώ, που πολλοί, είτε από αφέλεια είτε από ελλιπή ενημέρωση, πιστεύουν. Το όφελος δηλαδή θα ήταν περίπου 20 – 25 δισεκ. ευρώ, το οποίο, όμως, κατά το μεγαλύτερο μέρος, η Ελλάδα θα είναι αναγκασμένη και πάλι να το ξαναδανειστεί από τις ευρωπαϊκές χώρες και το Δ.Ν.Τ., προκειμένου να ενισχύσει τα Ασφαλιστικά Ταμεία και να επανακεφαλαιοποιήσει τις τράπεζες. Μιλάμε δηλαδή, στο τέλος της ημέρας, για ένα όφελος της τάξης των 10 ή 15 δισεκ. ευρώ, από ένα σύνολο χρέους 360 δισεκ. ευρώ! Δυστυχώς, δεν έχει γίνει αντιληπτό ότι στο προτεινόμενο από διαφόρους "κούρεμα" μέσω του PSI , εξαιρούνται τα Ομόλογα της ECB, περίπου € 60 δις ονομαστικής αξίας, τα δάνεια της Τρόϊκα, ύψους € 65 δις, άλλα δάνεια που έχει συνάψει το Ελληνικό Δημόσιο περίπου 20 δις, τα Έντοκα Γραμμάτια του Ελληνικού Δημοσίου 15 δις, Ομόλογα λήξης μετά το 2020 άλλα 40 – 45 δις, άλλες υποχρεώσεις προς προμηθευτές κλπ του Ελληνικού Δημοσίου και ασφαλώς εκείνους στο Εξωτερικό οι οποίοι και δεν προσήλθαν ούτε στο "κούρεμα" του 21% στο PSI του Ιουλίου. Επίσης, θα πρέπει να γίνει αντιληπτό, ότι αυτοί που δήλωσαν συμμετοχή για την συγκεκριμένη περίοδο λήξης Ομολόγων στο PSI του Ιουλίου, ήταν σχεδόν πάνω από 50% Ελληνικές Τράπεζες, Ασφαλιστικές Εταιρίες και Ελληνικά Ασφαλιστικά Ταμεία. Δηλαδή, όλη η ιστορία αφορά κυρίως το Ελληνικό Ασφαλιστικό και Τραπεζικό Σύστημα, για τα οποία το Ελληνικό Δημόσιο θα πρέπει να ξαναδανειστεί για να καλύψει τις ανάγκες που δημιουργούνται εξαιτίας αυτής της αύξησης "κουρέματος". Έτσι, θα έχουμε το φαινόμενο, το Ελληνικό Δημόσιο να αποδέχεται να διαγράψουν τα Ελληνικά Ιδρύματα, χρέος που θα τα οδηγήσει σε μείωση των αποθεματικών ή της κεφαλαιακής τους επάρκειας, για να δανειστεί στη συνέχεια και πάλι το Κράτος από Διεθνείς Οργανισμούς, με ό,τι αυτό σημαίνει πολιτικά και οικονομικά, για να επανακεφαλαιοποιήσει τις Τράπεζες και να καλύψει τα Ταμεία. Συνέπεια όλων αυτών είναι η χώρα να καταρρακώνεται διεθνώς, να της ασκούν ακόμη περισσότερες πιέσεις, να δημιουργείται κίνδυνος μόλυνσης ολόκληρου του Ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος, όπως άλλωστε υποστηρίζει και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και ασφαλώς να διαλύεται για πολλά χρόνια το Ελληνικό Χρηματιστήριο, το οποίο έχει υποστεί ήδη δεκάδες δις ζημία από την όλη συζήτηση.» (Κέρδος, 14/10)

Δεν απέχουν και πολύ από την αλήθεια αυτά που επισημαίνει ο κ. Σάλλας. Ξεχνά απλά να μας πει ότι μια τέτοια κίνηση (εθελοντική ανταλλαγή με «κούρεμα» 50%) θα βαθμολογηθεί από τους οίκους αξιολόγησης ως SD (επιλεκτική πτώχευση) και με βάση τα δεδομένα της δημοσιονομικής κατάστασης και της ύφεσης μάλλον θα σημάνει την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας. Ίσως είναι αυτό που θέλουν και οι ευρωκράτες προκείμενου να επιταχύνουν τις «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» και την επιβολή «μόνιμης επιτήρησης».

Τα τονίζουμε όλα αυτά γιατί η ώρα των οικονομικοπολιτικών αναλύσεων τελείωσε. Το Eurogroup επίσημα πια μεθοδεύει την επίσημη πτώχευση της χώρας. Ο κ. Βενιζέλος ουσιαστικά το ανακοίνωσε με την συνέντευξη που έδωσε την Τρίτη. Πώς αντιμετωπίζει ένας λαός αυτό το άμεσο ενδεχόμενο της επίσημης πτώχευσης; Έχει κανείς απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα; Οι κυρίαρχες δυνάμεις επιδιώκουν να σπείρουν τον πανικό και την απόγνωση. Δεν θα διστάσουν στο αμέσως επόμενο διάστημα να αναστείλουν ή να καθυστερήσουν για ένα διάστημα πληρωμές μισθών και συντάξεων για να πανικοβάλουν τον κόσμο και να τον κάνουν να παρακαλεί για την επέμβαση της τρόικας, να παρακαλεί για την 6^η δόση, κοκ.

Πώς θα αντιμετωπίσει ο λαός αυτές τις ασκήσεις πανικού και χτυπήματος του ηθικού του; Υπάρχει κάποια δύναμη που να δίνει σαφή απάντηση; Οι ηγεσίες των κομμάτων της αντιπολίτευσης πολιτεύονται με σκοπό να καρπωθούν την δυσαρέσκεια του κόσμου στις επόμενες εκλογές. Σκασίλα τους για τα υπόλοιπα. Άλλοι πάλι ονειρεύονται ψηφοδέλτια και πολιτικά μέτωπα που θα τους ανοίξουν την πόρτα του κοινοβουλίου. Υπάρχει λοιπόν τρόπος να αντιμετωπίσει ο λαός την επερχόμενη πτώχευση; Μονάχα ένας: να κρατήσει την ψυχραιμία του και να οργανωθεί στις γειτονιές, να αποκαταστήσει και να περιφρουρήσει την κοινωνική του συνοχή, να μην επιτρέψει να τον πανικοβάλουν και να τον μετατρέψουν σε ζώο με αγελαία ένστικτα κοινωνικού κανιβαλισμού. Αυτό προέχει σήμερα. Και η μόνη δύναμη που μπορεί να το πετύχει σήμερα αυτό είναι το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο, που απλώνεται γοργά σε όλες τις γειτονιές, σε κάθε χωριό και πόλη της Ελλάδας. Μια νέα δύναμη έχει γεννηθεί και μαζί της η ελπίδα ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε.

Δημήτρης Καζάκης

 Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Hellenic Nexus, τχ. 57, Νοέμβριος 2011, σελ. 12-1

ΠΗΓΗ: http://dimitriskazakis.blogspot.com/2011/11/blog-post_08.html

Οι ανοιχτές πληγές της Στροφυλιάς

ΔΙΑΒΡΩΣΗ, ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΕΙΣ, ΛΑΘΡΟΚΥΝΗΓΟΙ, ΛΑΘΡΟΫΛΟΤΟΜΟΙ, ΛΑΤΟΜΕΙΑ … ΚΑΙ ΑΠΕΙΛΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΟΙΚΙΠΑ!

Από την Οικολογική ΚΙνηση ΠΑτρας – ΟΙΚΙΠΑ

Το Κοτύχι κινδυνεύει με ολοκληρωτική καταστροφή απ’ τη διάβρωση της λουρονησίδας του, τα λατομεία Αράξου συνεχίζουν τη λειτουργία τους ως το τέλος του 2014, με τις ευλογίες (και σχετική τροπολογία) του κατά τα άλλα υπουργού Περιβάλλοντος κ. Παπακωνσταντίνου, οι λαθροκυνηγοί και οι λαθροϋλοτόμοι δρουν ανενόχλητοι Σαββατοκύριακα και αργίες. 

Κατά τα λοιπά, πυκνώνουν οι παρεμβάσεις φορέων και προσώπων για τη «μεταφορά» των Σαμαρέικων στο νομό Ηλείας, προκειμένου να είναι ευκολότερη η διεκδίκηση των καταπατημένων και εκχερσωμένων εκτάσεων από ιδιώτες. Όλα αυτά στην ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΜΕΝΗ(!!!) περιοχή του Εθνικού Πάρκου υγροτόπων Κοτυχίου Στροφυλιάς. Η ΟΙΚΙΠΑ παρά τις πιέσεις, ενίοτε και ΑΠΕΙΛΕΣ που δέχεται θα συνεχίσει να αγωνίζεται για την προάσπιση των δημοσίων αγαθών. Μοναδική εξαίρεση στη μαυρίλα της οικολογικής (και όχι μόνο) επικαιρότητας, η αναγέννηση των καμένων δέντρων στο Γιανισκάρι. Αρκεί να τηρηθεί με ευλάβεια η απαγόρευση της βόσκησης. Χλωμό το βλέπουμε…

Τα παραπάνω καταγράφονται σε πρωτοσέλιδο δημοσίευμα της μηνιαίας οικολογικής εφημερίδας «εν αιθρία» (τεύχος Νοεμβρίου) που εκδίδει η ΟΙΚΙΠΑ και περιγράφουν μια κατάσταση που δεν συνάδει με προστατευόμενο Εθνικό Πάρκο.

Πολύ σοβαρές είναι οι καταγγελίες της ΟΙΚΙΠΑ για πιέσεις αλλά και απειλές κατά της ζωής των μελών της, με αφορμή τις παρεμβάσεις της οργάνωσης  για την προστασία των καταπατημένων εκτάσεων της Στροφυλιάς στη θέση «Σαμαρέικα» Το παραπάνω ιδιαίτερα σοβαρό θέμα η ΟΙΚΙΠΑ απέφυγε να το δημοσιοποιήσει μέχρι σήμερα ενημερώνοντας μόνο τις αρμόδιες δικαστικές και αστυνομικές αρχές. Απειλές όμως δεν δέχονται μόνο τα μέλη της ΟΙΚΙΠΑ αλλά και οι επόπτες του Φορέα Διαχείρισης υγροτόπων Κοτυχίου-Στροφυλιάς που περιπολούν καθημερινά στον υγροβιότοπο, από λαθροκυνηγούς της περιοχής, οι οποίοι δεν δίστασαν ακόμη και να στήσουν μπλόκο στους επόπτες στις 28 Οκτωβρίου στη λιμνοθάλασσα Κοτυχίου, και τελικά φυγαδεύτηκαν από κάτοικο της περιοχής από άλλο δρόμο, για να γλυτώσουν τα χειρότερα.

Σοβαρό είναι επίσης και το πρόβλημα της λαθροϋλοτομίας στο δάσος της Στροφυλιάς, αφού οι Δασοφύλακες της περιοχής δεν εργάζονται τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες, με αποτέλεσμα  να μην υπάρχει φύλαξη. Λόγω της σοβαρότητας του προβλήματος το Δ.Σ του Φορέα ζήτησε από το Δασαρχείο Πατρών την άμεση διακοπή της ξύλευσης στο δάσος η οποία λήγει κανονικά στις 30 Νοεμβρίου.

ΠΑΡΑΘΕΤΟΥΜΕ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΘΕΜΑΤΑ:

 Ήδη η ΟΙΚΙΠΑ με ανακοινώσεις της έχει παρουσιάσει τα προβλήματα σχετικά με την παράταση λειτουργίας των λατομείων Αράξου και της καταστροφής στη λουρονησίδα της λ/θ Κοτυχίου.

Λαθροθήρες και λαθροϋλοτόμοι δρουν ανενόχλητοι στη Στροφυλιά

ΤΑ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΡΓΙΕΣ

Κρούσματα λαθροθηρίας αλλά και λαθροϋλοτομίας παρατηρούνται στη Στροφυλιά παρά τα αυξημένα μέτρα επιτήρησης του δάσους τόσο απ’ τους 5 επόπτες του Φορέα Διαχείρισης όσο και απ’ τους 3 νέους δασοφύλακες που πρόσφατα διέθεσε το Δασαρχείο Πατρών. Τα προβλήματα δημιουργούνται κυρίως τις αργίες και τα Σαββατοκύριακα όπου δεν εργάζονται οι δασοφύλακες του Δασαρχείου. Οι πέντε επόπτες του Φορέα περιπολούν στην περιοχή όλες τις ημέρες και τις αργίες όμως δεν έχουν τη δυνατότητα να επιβάλουν κυρώσεις ή να ελέγξουν τα στοιχεία των παρανομούντων. Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να ενημερώνουν τους δασοφύλακες ή τις αστυνομικές αρχές οι οποίες είτε δεν εργάζονται είτε έρχονται με καθυστέρηση.

Το πρόβλημα με την παράνομη υλοτομία εντοπίζεται στο κομμάτι της Αχαΐας, όπου το Δασαρχείο Πατρών κάθε χρόνο δίνει άδειες υλοτομίας στους μόνιμους κατοίκους της περιοχής για την κάλυψη προσωπικών αναγκών, σε αντίθεση με το Δασαρχείο Αμαλιάδας, το οποίο έχει ρητά απαγορεύσει την ξύλευση του δάσους. Η περίοδος ξύλευσης είναι ιδιαίτερα μεγάλη (Από τις 15 Οκτωβρίου έως τις 30 Νοεμβρίου) με αποτέλεσμα να μην μπορεί να γίνει έλεγχος ούτε στο ποιος μπαίνει και κόβει, ούτε στις ποσότητες οι οποίες κάθε άλλο παρά για ατομική χρήση προορίζονται. Οι επόπτες του Φορέα έχουν δει να φεύγουν απ’ το δάσος  φορτηγά 15 τόνων, ενώ τα περισσότερα τρακτέρ  που μπαίνουν δεν έχουν αριθμό κυκλοφορίας. Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση το Δ.Σ του Φορέα στην τελευταία του συνεδρίαση αποφάσισε να ζητήσει από το Δασαρχείο την διακοπή της ξύλευσης.

Εν τω μεταξύ οι λαθροθήρες, σχεδόν ανενόχλητοι, επιδίδονται στο κυνήγι υδρόβιων πουλιών στις δύο (προστατευόμενες!!!) λιμνοθάλασσες Κοτυχίου και Προκόπου αφού η περιοχή είναι ουσιαστικά αφύλακτη τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες και δεν διστάζουν να απειλούν και να τρομοκρατούν όσους τολμούν να τους ελέγξουν.

Σαμαρέικα: Το παιχνίδι χοντραίνει!!!

Έντονη κινητικότητα παρατηρείται τον τελευταίο καιρό γύρω απ’ το θέμα των Σαμαρέικων του δάσους της Στροφυλιάς. Ένα πρόβλημα που χρονίζει και είναι γνωστό στους τακτικούς αναγνώστες της «εν αιθρία» από το πλήθος των δημοσιευμάτων μας. Πως έχει το θέμα εν ολίγοις:

Στην περιοχή των Σαμαρέικων έχουν γίνει παράνομες ενέργειες: Εκχερσώσεις δασικών εκτάσεων οι οποίες σήμερα καλλιεργούνται και ανέγερση αυθαιρέτων κτισμάτων. Για τις παραπάνω ενέργειες οι ΑΡΜΟΔΙΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ (Δασικές, δικαστικές, πολεοδομικές κλπ) έχουν συντάξει πρωτόκολλα διοικητικής αποβολής και έχουν εκδώσει πράξεις χαρακτηρισμού, ενώ αρκετοί απ’ τους παρανομούντες έχουν καταδικαστεί στα ποινικά δικαστήρια.

Η ΟΙΚΙΠΑ (ευτυχώς) δεν δικάζει, δεν εκδίδει διοικητικές αποφάσεις ούτε αποφαίνεται περί του δασικού ή μη μιας έκτασης. ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ είναι να ΠΑΡΕΜΒΑΙΝΕΙ  στις αρμόδιες αρχές με έγγραφα και στοιχεία της διοίκησης, υπερασπιζόμενη το δασικό χαρακτήρα της περιοχής και ζητώντας την εφαρμογή των αποφάσεων. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Η ενασχόλησή μας αυτή με το σημαντικότερο οικοσύστημα της Αχαΐας, μας έφερε συχνά «αντιμέτωπους» με κατοίκους αυτής της περιοχής (στις δικαστικές αίθουσες και αλλού) οι οποίοι εκλαμβάνουν τη δράση μας ως προσωπική διαφορά. Κάποιοι μάλιστα απ’ αυτούς κατά τη διάρκεια των τελευταίων συνεδριάσεων της Α/θμιας Επιτροπής Επίλυσης Δασικών Αμφισβητήσεων Αχαΐας τον περασμένο Ιούλιο και το Σεπτέμβριο, πέραν των ύβρεων εκτόξευσαν απειλές ακόμη και κατά της ζωής μελών της ΟΙΚΙΠΑ. Το παραπάνω ιδιαίτερα σοβαρό θέμα η ΟΙΚΙΠΑ απόφυγε να το δημοσιοποιήσει μέχρι σήμερα ενημερώνοντας μόνο τις αρμόδιες δικαστικές και αστυνομικές αρχές.

Επειδή όμως το «βάρος» της υπόθεσης είναι αρκετά μεγάλο για τους ώμους μας θεωρούμε υποχρέωσή μας να ενημερώσουμε κάθε εμπλεκόμενο ή ενδιαφερόμενο, αναλυτικά και με στοιχεία για τις θέσεις μας. Κάποιοι άνθρωποι διεκδικούν ένα μικρό ή μεγάλο κομμάτι αυτής της περιοχής την οποία καλλιεργούν ή έχουν χτίσει σπίτια και επιχειρήσεις. Ιδιοκτήτης μιας έκτασης γίνεται κάποιος με δύο μόνο τρόπους: Αν την αγοράσει ή αν κάποιος άλλος (πχ το κράτος) του την παραχωρήσει. Αν αυτοί οι άνθρωποι απόκτησαν μ’ αυτούς τους τρόπους τη γη τους, δικαιούνται να την κατέχουν. Αν όχι η γη θα πρέπει να αποδοθεί στο φυσικό του δικαιούχο το Ελληνικό Δημόσιο.

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΧΑΙΑΣ

Τον τελευταίο καιρό παρέμβαση στο θέμα των Σαμαρέικων έγινε τόσο απ’ το Δήμαρχο Δυτικής Αχαΐας κ. Ανδρέα Παναγιωτόπουλο όσο και από τον Περιφερειακό Σύμβουλο κ. Δεσύλλα.

 Ο πρώτος πρότεινε να συζητηθεί στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου αν τα Σαμαρέικα ανήκουν στην Αχαΐα ή την Ηλεία. Η ΟΙΚΙΠΑ με δελτίο τύπου (δημοσιεύεται στη συνέχεια)* εξέφρασε δημόσια την άποψή της για το θέμα, το οποίο τελικά αποσύρθηκε και θα επανέλθει σε άλλη συνεδρίαση, ενώ ο Δήμαρχος δεν έκρυψε την ενόχλησή του για την ανακοίνωση της ΟΙΚΙΠΑ. Προς αποφυγή παρανοήσεων εμείς για μια ακόμη φορά θέλουμε να τονίσουμε πως το Δημοτικό Συμβούλιο ασφαλώς μπορεί να συζητά οποιοδήποτε θέμα επιθυμεί. Δεν μπορεί όμως (δεν έχει εκ του νόμου τέτοια αρμοδιότητα) να οριοθετεί. Αυτό έχει γίνει το 1926 και σύμφωνα με την απόφαση οριοθέτησης τα Σαμαρέικα ανήκουν στην Αχαΐα. 

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΔΕΣΥΛΛΑ

Παρέμβαση για το θέμα (η οποία είναι εν εξελίξει) έκανε και ο Περιφερειακός Σύμβουλος κ. Δεσύλλας ο οποίος με 4σέλιδη επιστολή ζητά να την παρέμβαση της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης, διατυπώνοντας κατηγορίες για τη δράση της ΟΙΚΙΠΑ. Ο κ. Δεσύλλας στην επιστολή του μιλάει για «διαστάσεις επικήρυξης του ανθρώπινου είδους, για περιβαλλοντικό διωγμό μαζικού ξεκληρίσματος και επιχείρησης κοινωνικής και ηθικής εξόντωσης δεκάδων φτωχών αγροτικών οικογενειών  του οικισμού  Σαμαραίϊκα Μανωλάδας  Ηλείας.  Η επιχείρηση -Σαμαροκτονία εξελίσσεται στο όνομα της προστασίας του δασικού περιβάλλοντος με σημαιοφόρο και συμπρωταγωνιστή την Οικολογική Κίνηση Πάτρας (ΟΙΚΙΠΑ)»

Εμείς θα ενημερώσουμε όλους τους Περιφερειακούς Συμβούλους για τη θέση μας (τεκμηριωμένη με επίσημα στοιχεία), θα αποφύγουμε να σχολιάσουμε τους απαράδεκτους χαρακτηρισμούς του κ. Δεσύλλα και φυσικά θα κοινοποιήσουμε τη θέση μας σε όλους τους εμπλεκόμενους με το θέμα. Μια θέση που συνοψίζεται στα ακόλουθα, τα οποία μπορούμε και να αποδείξουμε:

Τα Σαμαρέικα ανήκουν στο νομό Αχαΐας, δεν είναι εποικιστική έκταση και θα πρέπει να αποκατασταθούν οι παράνομες επεμβάσεις που έγιναν στο εκεί δάσος της Στροφυλιάς. Κάθε νόμιμος ιδιοκτήτης οποιασδήποτε έκτασης στην περιοχή θα πρέπει με νόμιμο τρόπο να κατοχυρώσει την ιδιοκτησία του. Ενέργειες οποιουδήποτε φορέα ή ατόμου που θα επιχειρήσει με δόλιο τρόπο να «εντάξει» τα Σαμαρέικα στην Ηλεία θα αντιμετωπιστεί ΜΟΝΟ με ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ όπως κάνουμε 25 χρόνια τώρα.

Δεν μπορούμε όμως να μην στηλιτεύσουμε την ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΑΔΡΑΝΕΙΑ των εκλεγμένων εκπροσώπων μας στο κοινοβούλιο αλλά και στην αυτοδιοίκηση που αφήνουν να «σέρνεται» το θέμα τόσα χρόνια, ταλαιπωρώντας τους εμπλεκόμενους και κρατώντας τους «ομήρους» των πολιτικών-πελατειακών τους επιδιώξεων.

* Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΙΠΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΧΑΙΑΣ

Συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Δυτικής Αχαΐας για το που ανήκουν τα Σαμαρέικα!!!

ΑΚΑΤΑΝΟΗΤΗ Η ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΧΑΪΑΣ

Με έκπληξη πληροφορηθήκαμε την πρόθεση του Δημάρχου κ. Ανδρέα Παναγιωτόπουλου να συζητηθεί στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Δυτικής Αχαΐας, τη Δευτέρα 10-10-2011 ως θέμα, η χωροθέτηση της περιοχής των Σαμαρέικων και σύμφωνα με πληροφορίες (που ελπίζουμε να μην επαληθευτούν) η εισήγηση του Δημάρχου αναφέρει ότι αυτά ανήκουν στα διοικητικά όρια του νομού Ηλείας!!! Η ενέργεια του κ. Δημάρχου προκαλεί κατάπληξη και απορία, καθώς είναι γνωστή η πάγια θέση του πρώην Δήμου Λαρίσσου (ο οποίος τώρα αποτελεί Δημοτική ενότητα του νέου Καλλικρατικού Δήμου Δυτικής Αχαΐας) ότι τα Σαμαρέικα ανήκουν στο ν. Αχαΐας, πράγμα που αποδεικνύεται από πλήθος εγγράφων και στοιχείων.

Η έκπληξή μας γίνεται ακόμη μεγαλύτερη αφού ήταν γνωστή στους πάντες, η με αριθμό 2474/2009 τελεσίδικη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) με βάση την οποία:  «έκταση 562 στρεμμάτων στη θέση Σαμαρέικα κηρύσσεται αναδασωτέα  με σκοπό την αποκατάσταση με φυσική αναγέννηση ή τεχνητή αναδάσωση της δασικής βλάστηση που καταστράφηκε από παράνομη κατάληψη εκχέρσωσης που έγινε σταδιακά στο παρελθόν…..  Η επίδικη έκταση αποτελούμενη από δύο τμήματα Α και Β εμβαδού 552.631,86 τμ και 8.396,39 τμ αντιστοίχως ευρίσκεται εντός του δάσους της Στροφυλιάς και ανήκει στην περιφέρεια της τέως κοινότητας Μετοχίου (βλέπε απόφαση 1/1984 του Διοικητικού Δικαστηρίου Ορίων) η η οποία συγχωνεύτηκε ήδη στο Δήμο Λαρισσού»

Πέραν της πιο πάνω απόφασης του ΣτΕ η ΟΙΚΙΠΑ από το 2008 είχε αποστείλει στον τότε Γ. Γ της Περιφέρειας τόσο την  απόφαση με αριθ. Πρωτ. 1/1984 του Διοικητικού Δικαστηρίου Ορίων Ν. Ηλείας η οποία υλοποιώντας απόφαση του 1926 καθόρισε τα όρια των δυο νομών όσο και τοπογραφικό διάγραμμα της Τοπογραφικής Υπηρεσίας του Ν. Αχαΐας του έτους 1985 με κλίμακα 1:5000 στο οποίο αποτυπώθηκαν λεπτομερώς τα πιο πάνω όρια.

Τέλος το Υπουργείο Αγροτικής ανάπτυξης στο υπ.αριθμ.9/16-2-2009 έγγραφό του προς την ΟΙΚΙΠΑ αναφέρει επί λέξη:  «…θεωρούμε ότι το δάσος Στροφυλιάς και η εντός αυτού έκταση της περιοχής «Σαμαρέικα» δεν συμπεριελήφθη στις απαλλοτριωθείσες εκτάσεις του αγροκτήματος Μανωλάδας και δεν αποτελεί εποικιστική έκταση. Αντιθέτως αποτελεί δημόσιο δάσος σύμφωνα με τα αναφερόμενα στο αριθμ. 3123/10.6.2009 έγγραφο της Δ/νσης Δασών Ν. Αχαΐας που είναι αποκλειστικά αρμόδια υπηρεσία για τη διαχείριση και προστασία αυτού. Είναι φανερό ότι το Δασαρχείο Πατρών, ως η μόνη αρμόδια υπηρεσία για τη συγκεκριμένη περιοχή πρέπει επιτέλους να επιβάλει τη νομιμότητα Να υλοποιήσει τα πρωτόκολλα διοικητικής αποβολής που έχουν εκδοθεί για τα «Σαμαρέικα» και να προχωρήσει στην αναδάσωση της κηρυγμένης ως αναδασωτέας έκτασης των 560 στρεμμάτων.»

Κατόπιν των ανωτέρω θα θέλαμε να επισημάνουμε, πως πέρα από την ΑΝΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΑ του Δημοτικού Συμβουλίου να αποφασίσει για το πού ανήκουν τα Σαμαρέικα, υπάρχει ένα τεράστιο ηθικό ζήτημα για το Δήμο, αφού είναι γνωστή η επίμονη προσπάθεια των καταπατητών της περιοχής να καταφέρουν να «εντάξουν» τα Σαμαρέικα στην Ηλεία και να βγάλουν έτσι ΑΚΥΡΕΣ όλες τις διοικητικές πράξεις των αρμοδίων οργάνων της Αχαΐας που αφορούν καταπατήσεις δασικών εκτάσεων και ανέγερση αυθαιρέτων κτισμάτων. Η  εισαγωγή του ανωτέρω θέματος στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Δυτικής Αχαΐας  αν δεν είναι ατυχής, είναι τουλάχιστον ΑΚΑΤΑΝΌΗΤΗ.

ΠΗΓΕΣ:  http://www.oikipa.gr/final/index.php?option=com_content&view=article&id=844%3A2011-11-10-10-06-09&catid=15%3A—&lang=el

http://www.oikipa.gr/final/index.php?option=com_content&view=article&id=841%3A2011-11-10-09-51-38&catid=15%3A—&lang=el

http://www.oikipa.gr/final/index.php?option=com_content&view=article&id=840%3A2011-11-10-09-43-15&catid=15%3A—&lang=el

http://www.oikipa.gr/final/index.php?option=com_content&view=article&id=842%3A2011-11-10-09-57-10&catid=15%3A—&lang=el

Κυβέρνηση (αντ)εθνικής ενότητας

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου*

Το δρόμο της εκτροπής επέλεξαν οι «καθεστωτικές» πολιτικές δυνάμεις, αρνούμενες να δώσουν το λόγο στον ελληνικό λαό και επιχειρώντας να σχηματίσουν μια κυβέρνηση (αντ)εθνικής ενότητας, εν μέσω μιας κωμικοτραγικής παρωδίας «αναζήτησης πρωθυπουργού», που κατάφερε να κάνει ακόμα και τον στυφό Σόιμπλε να γελάει δημοσίως και που δεν έχει τελειώσει ακόμα, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές. «Οι μάσκες έπεσαν», δήλωσε εύστοχα ο Αντώνης Σαμαράς, μόνο που αυτό αφορά και τη δική του. Ελπίζουμε να μας διαψεύσει, έστω και την υστάτη, αλλά δεν φαίνεται πολύ πιθανό.

Αν τελικά η κυβέρνηση σχηματισθεί και υπό όποιον σχηματισθεί, ένα είναι βέβαιο: δεν θα είναι ελληνική και θα συνεχίσει επί τα χείρω την καταστροφική πολιτική των Μνημονίων. Τα δύο κόμματα και οι διάφοροι «δορυφόροι» τους, από τον Καρατζαφέρη μέχρι τον Κουβέλη, λένε πάλι ότι θα σώσουν έτσι τη χώρα από τη χρεωκοπία και θα τη διατηρήσουν εντός ευρωζώνης. Το αντίθετο κινδυνεύει να γίνει. Να κάνουν αναπόφευκτη τη χρεωκοπία και την έξοδο, υπό πολύ δυσμενέστερους όμως για την Ελλάδα οικονομικούς, πολιτικούς και νομικούς όρους.

‘Εναντι ενός ασήμαντου κουρέματος, 28% του συνολικού χρέους, μεγάλο μέρος του οποίου μάλιστα αφορά ομόλογα στα χέρια ελληνικών τραπεζών και ασφαλιστικών ταμείων, η Ελλάδα αναλαμβάνει την υποχρέωση να συνεχίσει τη γενοκτονία του λαού της, ξεπουλώντας τα πάντα έναντι πινακίου φακής και παραιτούμενη από το τεράστιο διαπραγματευτικό χαρτί που έχει σήμερα, την υπαγωγή του χρέους στο ελληνικό δίκαιο. Θα τεθεί υπό ξένη, ουσιαστικά αποικιακή διοίκηση. Γιατί θα τα κάνει αυτά; Για να βρεθεί το 2020, κατεστραμμένη και λεηλατημένη, με χρέος σε ύψος 120% του ΑΕΠ, όσο το 2009, κατά τις δικές τους, τελείως αβέβαιες εκτιμήσεις. Δεν υπάρχει σοβαρός άνθρωπος που να πιστεύει ότι η συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου θα έχει καλύτερη τύχη από αυτή της 21ης Ιουλίου. Οι δεσμεύσεις όμως που αναλαμβάνει η Ελλάδα θα την ακολουθούν.

Η πρώτη δανειακή σύμβαση δεν ψηφίστηκε από τη Βουλή και μπορεί εύκολα να προσβληθεί. Ψήφιση της νέας σύμβασης από 180 βουλευτές θα της προσδώσει αυξημένη τυπική ισχύ, έστω και αν είναι συζητήσιμης συνταγματικότητας η δυνατότητα οποιασδήποτε πλειοψηφίας να υπογράψει τέτοια σύμβαση, όπως και αυξημένη πολιτική ισχύ, αφού θα την έχει επικυρώσει ένας πολύ μεγάλος αριθμός βουλευτών. Για να αρνηθεί τις υποχρεώσεις της, όπως θα αναγκαστεί κάποια στιγμή και σύντομα να κάνει, η Ελλάδα κινδυνεύει να πρέπει να ακολουθήσει το παράδειγμα της Αμερικανικής ή της Οκτωβριανής Επανάστασης ή της Κούβας, με τις συνέπειες που αυτό συνεπάγεται.

Πρέπει όμως να πάρουμε την έκτη δόση, μερικά δις ευρώ, απαντά έμφοβο το πολιτικό σύστημα της χώρας, εκφραστής των συμφερόντων ενός εγχώριου «λαμογιστάν», που ουδόλως εθίγη στα δύο έτη της κρίσης. Σε τρεις μήνες τι θα γίνει; Θα πρέπει να κόψουμε τα κεφάλια μας ή να πουλήσουμε τα νεφρά μας για να πάρουμε την έβδομη δόση; Τι θεραπεία είναι αυτή που χώνουν τον άρρωστο στην εντατική και του αφαιρούν το ένα όργανο μετά το άλλο;

‘Οσο για την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, είναι ένα θέμα που η ίδια η κυβέρνηση Παπανδρέου προκάλεσε, ενεργώντας με την έγκριση ή προτροπή των διεθνών χρηματιστικών κύκλων που την «καθοδηγούν», από την αρχή μέχρι το τέλος, σε ένα παιχνίδι καταστροφής της Ελλάδας και της ΕΕ. Μην υπερασπιζόμενη τον εαυτό της, η Αθήνα έχει γίνει «πράκτωρ του χάους» σε ολόκληρη την ΕΕ, γιατί η ΕΕ είναι «ατελής», δεν έχει άλλο μηχανισμό προστασίας των εθνικών συμφερόντων από τις ίδιες τις εθνικές κυβερνήσεις. Δεν προβλέφθηκε μηχανισμός προστασίας των ευρωπαϊκών εθνών από τους κυβερνήτες τους! Οι εγχώριοι προεστοί των δύο κομμάτων και της ευρύτερης (ο Θεός να την κάνει) «ελίτ», φιλοαμερικανοί ευρωπαϊστές και καθόλου Ευρωπαίοι, με την υποτέλεια στο μεδούλι τους, αποδεικνύονται πανηγυρικά ανίκανοι να υπερασπίσουν τη χώρα και την Ευρώπη, οικονομικά και πολιτικά, μετατρεπόμενοι, με τη μεγαλύτερη ευκολία σε όργανα δυνάμεων που απεργάζονται την υποδούλωση και καταστροφή όλης της ηπείρου. Το είδαμε με τον Παπανδρέου, το ξαναβλέπουμε με τον Σαμαρά.

Κανείς λογικός άνθρωπος δεν επιθυμεί άναρχη χρεωκοπία της χώρας. Μια εθνική ηγεσία, ακριβώς για να την αποφύγει ει δυνατόν, την οργανώνει, έχει plan B, εξαντλεί προηγουμένως τις δυνατότητες απόσπασης ευνοϊκότερων λύσεων, κινητοποιεί όλα τα χαρτιά της χώρας. Η κυβέρνηση όχι μόνο δεν έκανε τίποτα τέτοιο, οργανώνει στην πραγματικότητα τις καταστροφές για να εκβιάζει τους ‘Ελληνες! Και νάθελε άλλωστε, δεν μπορεί να κάνει τίποτα παρόμοιο ένα πολιτικό προσωπικό αποτελούμενο, στη μεγάλη πλειοψηφία, αν θέλουμε νάμαστε ειλικρινείς, από αμόρφωτους, αδίστακτους, διεφθαρμένους πολιτικούς, άμεσα εκβιάσιμους από ξένες δυνάμεις, χωρίς ίχνος αγάπης για την πατρίδα τους. Με τέτοιο προσωπικό έχουμε εξασφαλισμένη τη ρήξη με το διεθνές σύστημα, υπό τους χειρότερους όρους. Η απομάκρυνσή του συνιστά όρο εθνικής επιβίωσης, περισσότερο από οποιαδήποτε δόση.

Ισχυρές πιέσεις

Ο Σαμαράς έχασε την ευκαιρία να γίνει ‘Ελληνας Ντε Γκωλ, ξεπερνώντας τα στενά πλαίσια της τάξης του και καθιστάμενος ηγέτης του έθνους. Επιβεβαίωσε όσους εκτιμούν ότι δεν μπορεί να αντισταθεί σε μεγάλη πίεση. Δεν ήταν άλλωστε προετοιμασμένος. Μετά το ‘Όχι του 2010, η ΝΔ δεν παρουσίασε καμιά σοβαρή δράση/ιδέα για το τι θα μπορούσε να αντιτάξει στη μνημονιακή λογική. Το οικονομικό της πρόγραμμα στερείται σοβαρότητας, ούτε επέδειξε δραστηριότητα προς Ευρώπη ή Ρωσία. Μόνο με το Ισραήλ ανέπτυξε σχέσεις, όπως και το ΠΑΣΟΚ.

Η ελληνική ιθύνουσα τάξη αδυνατεί, υπό ισχυρή πίεση, να παράγει εθνικές λύσεις εντείνοντας τα βαθιά ιστορικά χαρακτηριστικά της υποτέλειας (19ος αιώνας, διχασμός, 1941). Το καθεστώς, που εκπροσωπήθηκε από τα δύο κόμματα εξουσίας μετά το 1974, μπαίνει, υπό την πίεση διεθνών δυνάμεων, μόνο του, στο δρόμο του χαμού του, απειλώντας να συμπαρασύρει την Ελλάδα. Μπλοκάροντας την εκλογική διέξοδο που προσφέρει η ατελής δημοκρατία μας, αφήνει στον ελληνικό λαό δύο εναλλακτικές: είτε την αποδοχή της καταστροφής του, είτε εξέγερση για να διακόψει αυτή την πορεία.

Στη λογική του Μνημονίου εμπεριέχεται μεσοπρόθεσμα η ανοιχτή δικτατορία, αναγκαία για να εφαρμοσθούν μέτρα κοινωνικής γενοκτονίας και εθνικής υποδούλωσης. Αρκετοί ‘Ελληνες πολιτικοί θάταν διατεθειμένοι για όλα, στον κρατικό μηχανισμό αλωνίζουν οι ξένες υπηρεσίες, δεν αποκλείονται προβοκάτσιες πολύ μεγαλύτερες, εσωτερικά ή εξωτερικά, από αυτή που πιθανότατα ερμηνεύει την υπόθεση Μαρφίν πέρυσι (πιθανώς και την έκρηξη στο Μαρί). Δεν έχουν όμως ακόμα συγκεντρωθεί οι πολιτικές προϋποθέσεις. Με τα λαμόγια ούτε δικτατορία δεν μπορεί να γίνει! Υπάρχει ακόμα μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού που θέλει να διατηρήσει το δημοκρατικό πολίτευμα. Το τι θα γίνει όμως στο χάος μιας πιθανής μείζονος εθνικής κρίσης, δεν μπορεί να προβλεφθεί τώρα.

‘Ηδη, η υπάρχουσα κοινοβουλευτική δημοκρατία, το πνεύμα αν όχι το γράμμα του συντάγματος παραβιάζονται ωμά (η ψήφιση της δανειακής σύμβασης από τη Βουλή θα είναι μείζων εκτροπή). Η πρώτη εκτροπή έγινε με την ωμή παραβίαση της λαϊκής εντολής και το Μνημόνιο. Η δεύτερη με την αποφυγή προσφυγής στις κάλπες, παρά την προφανή, κολοσσιαία δυσαρμονία λαϊκής εντολής και μνημονιακής πολιτικής. Ελπίζουμε ότι η Ελλάδα δεν θάναι η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που θα εγκαινιάσει τον «κύκλο αίματος» που θα συνοδεύσει πιθανώς την διεθνή οικονομική κρίση. Από το 2008 άλλωστε έχει προβλέψει τέτοιες εξελίξεις, ακόμα και για τις ΗΠΑ, η κυβέρνησή τους, γι’ αυτό και διέθεσε, από τότε, δεκάδες χιλιάδες Εθνοφρουρούς σε καθήκοντα «καταστολής ταραχών». Εξαιτίας της ποιότητας της ηγεσίας της και των δομικών της προβλημάτων, η Ελλάδα μοιάζει ιδανική για να ξεκινήσει πιλοτικά εφαρμογή νεοφασιστικών λύσεων, αν κριθούν απαραίτητες για τη μαζική φτωχοποίηση των ευρωπαϊκών λαών. ‘Ηδη γίναμε η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα με καθαρό πρόβλημα εθνικής ανεξαρτησίας.

Εθνική επιβίωση

Η ανάγκη εθνικής επιβίωσης επιβάλλει χωρίς καθυστέρηση την ενότητα στη δράση όλων των αντιμνημονιακών δυνάμεων, καθιστώντας ακατανόητη, για να μην πούμε τίποτα βαρύτερο, την πολιτική προπάντων του ΚΚΕ. Επιβάλλει δημιουργία ενός πλατιού μετώπου, όπως στον καιρό της γερμανικής κατοχής, για τη σωτηρία του ελληνικού λαού, όπως και τη συγκρότηση μιας πραγματικής Διεθνούς των ευρωπαϊκών λαών, αφού Βερολίνο και Παρίσι μετετράπησαν πρακτικά σε όργανα του νέου «χρηματοπιστωτικού φασισμού» των «αγορών» που απειλεί όλες τις ευρωπαϊκές δημοκρατικές και κοινωνικές κατακτήσεις μετά το 1945, αν όχι τη Γαλλική Επανάσταση και τον Διαφωτισμό, υποσχόμενος να μεταβάλλει όλο τον κόσμο σε θάλασσα σκλάβων της νέας «αριστοκρατίας του Χρήματος».

Απαραίτητα, τα ‘Όχι δεν είναι και επαρκή. Στην κατάσταση που βρίσκεται η χώρα χρειάζεται επειγόντως πρόγραμμα εθνικής ανόρθωσης, επιβίωσης του ελληνικού λαού, βαθιάς δημοκρατικής μεταρρύθμισης των κρατικών/κοινωνικών δομών.

Επίκαιρα, 10/11/2011

* www.konstantakopoulos.blogspot.com

ΠΗΓΗ: Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2011, http://konstantakopoulos.blogspot.com/2011/11/blog-post_12.html

Ταφόπλακα η 26η Οκτωβρίου 2011

Του Δημήτρη Καζάκη*

Για μια ακόμη φορά οι κρατούντες της ευρωζώνης μας έσωσαν με νέα συμφωνία. Διάσωση νούμερο 4 ή κάτι τέτοιο. Έχουμε χάσει πλέον τον αριθμό. Μόνο τα θύματα των διασώσεων μπορούμε να μετράμε. Κι αυτά ανέρχονται πλέον σε εκατομμύρια. Μια κι ένας ολόκληρος λαός έχει τεθεί υπό κατάσταση γενικευμένης πτώχευσης, πρωτοφανούς για τα μεταπολεμικά δεδομένα της χώρας, επειδή το επιβάλλει το συμφέρον της ευρωζώνης.

Έτσι είναι, άμα είναι να επιλέξεις ανάμεσα σ’ ένα εγκεφαλικό κατασκεύασμα – όπως είναι το ευρώ και η ευρωζώνη – και σ’ έναν ολόκληρο λαό, τι το πιο λογικό; Διαλέγεις το εγκεφαλικό κατασκεύασμα μόνο και μόνο γιατί συμφέρει τις αγορές, τις τράπεζες και τους ισχυρούς της ευρωζώνης. Αυτό το τερατούργημα αποκαλείται σήμερα «Ευρώπη» και «ευρωπαϊκή πορεία» της χώρας.

Το βασικό είναι να καταλάβουμε ότι για μια ακόμη φορά σωθήκαμε από τους φίλους και εταίρους μας. Ή τουλάχιστον έτσι θέλουν να πιστέψουμε όλοι αυτοί που μέχρι χθες μας έλεγαν άλλα. Πρώτα όμως θα πρέπει να διευκρινίσουμε τι περιλαμβάνει η περίφημη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου. Ελάχιστα πράγματα. Να η ουσία, όπως διατυπώθηκε στη Δήλωση της Συνόδου Κορυφής (26.10):

Ευχολόγιο «διάσωσης»

«Η συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα (PSI) έχει ζωτικό ρόλο στην εδραίωση της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους. Συνεπώς χαιρετίζουμε την τρέχουσα συζήτηση μεταξύ της Ελλάδας και των ιδιωτών επενδυτών της για την εξεύρεση λύσης για εμβάθυνση της συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα. Από κοινού με ένα φιλόδοξο πρόγραμμα για την ελληνική οικονομία, η συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα αναμένεται να διασφαλίσει την απομείωση της σχέσης του ελληνικού χρέους προς το ΑΕΠ με στόχο να φθάσει το 120% έως το 2020. Προς τον σκοπό αυτό, καλούμε την Ελλάδα, τους ιδιώτες επενδυτές και όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη να διαμορφώσουν εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων με ονομαστική μείωση του 50% επί του θεωρητικού ελληνικού χρέους που κατέχουν ιδιώτες επενδυτές. Τα κράτη – μέλη της ευρωζώνης θα συνεισφέρουν στη δέσμη PSI ποσό ύψους έως 30 δισ. ευρώ. Στη βάση αυτή, ο επίσημος τομέας είναι έτοιμος να παράσχει πρόσθετη χρηματοδότηση του προγράμματος ύψους έως 100 δισ. ευρώ μέχρι το 2014, συμπεριλαμβανομένης της απαιτούμενης ανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών. Το νέο πρόγραμμα θα πρέπει να συμφωνηθεί έως το τέλος του 2011 και η ανταλλαγή ομολόγων να εφαρμοστεί στις αρχές του 2012. Καλούμε το ΔΝΤ να συνεχίσει να συνεισφέρει στη χρηματοδότηση του νέου ελληνικού προγράμματος».

Τι προκύπτει από αυτήν τη δήλωση:

1. Εκφράζεται η ευχή ότι οι διαπραγματεύσεις με τους ιδιώτες επενδυτές για το δημόσιο χρέος θα οδηγήσει σε «απομείωση της σχέσης του ελληνικού χρέους προς το ΑΕΠ με στόχο να φθάσει το 120% έως το 2020». Πώς θα γίνει αυτό και με ποιους όρους, μένει αδιευκρίνιστο και επαφίεται στις διαπραγματεύσεις της Ελλάδας με τους ιδιώτες επενδυτές – δανειστές.

2. Προκειμένου η ευχή της ευρωζώνης να ευοδωθεί, η ευρωκρατούντες καλούν «την Ελλάδα, τους ιδιώτες επενδυτές και όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη να διαμορφώσουν εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων με ονομαστική μείωση του 50% επί του θεωρητικού ελληνικού χρέους που κατέχουν ιδιώτες επενδυτές». Πόσο θα είναι αυτό το «κούρεμα» η δήλωση δεν αναφέρει, αλλά η κυβέρνηση επίσημα και τα παπαγαλάκια της ευρωζώνης αναφέρουν γύρω στα 100 δισ. ευρώ.

3. Για να γίνει η εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων (PSI, όπως αρέσκεται να την αναφέρει ο κ. Βενιζέλος εις άψογην βλαχοδημαρχικήν προφορά), «τα κράτη – μέλη της ευρωζώνης θα συνεισφέρουν στη δέσμη PSI ποσό ύψους έως 30 δισ. ευρώ». Πού θα πάνε αυτά τα 30 δισ. ευρώ; Μα στους ιδιώτες επενδυτές που θα δεχτούν το «κούρεμα» ως χρηματοοικονομική εγγύηση, όπως ξεκαθάρισε η επίσημη ανακοίνωση του IIF του κ. Νταλάρα στις 27.10. Με άλλα λόγια, θα καταβληθούν σε ζεστό ρευστό προκειμένου να γίνει η εθελοντική ανταλλαγή.

4. Προκειμένου η Ελλάδα να συνεχίσει την πληρωμή τοκοχρεολυσίων για τα επόμενα χρόνια, αλλά και για να καλύψει τις εσωτερικές δανειακές της ανάγκες, οι ευρωκρατούντες αποφάσισαν επίσης ότι «ο επίσημος τομέας είναι έτοιμος να παράσχει πρόσθετη χρηματοδότηση του προγράμματος ύψους έως 100 δισ. ευρώ μέχρι το 2014, συμπεριλαμβανομένης της απαιτούμενης ανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών».

5.  «Το νέο πρόγραμμα θα πρέπει να συμφωνηθεί έως το τέλος του 2011 και η ανταλλαγή ομολόγων να εφαρμοστεί στις αρχές του 2012».

Καλπάζει το χρέος

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ας τα πιάσουμε ένα – ένα:

Πρώτον: Μιλάνε για «κούρεμα» 50% του ελληνικού δημόσιου χρέους στα χέρια των ιδιωτών επενδυτών που θα αποφέρει, υποτίθεται, 100 δισ. ευρώ απομείωση. Για 100 δισ. ευρώ, επαναλαμβάνουμε, μιλάνε τα παπαγαλάκια και όχι η δήλωση. Αντίθετα, οι εκτιμήσεις του ΔΝΤ (1.11) ανεβάζουν την απομείωση μόλις στα 65-70 δισ. ευρώ. Κανείς δεν μας λέει πώς θα προκύψει αυτή η απομείωση και από πού συγκεκριμένα. Ούτε καν το IIF του κ. Νταλάρα δεν μας λέει, όπως έκανε την 21η Ιουλίου, με ποιον τρόπο θα γίνει η εθελοντική ανταλλαγή των ελληνικών ομολόγων. Το μόνο που λέει και διατυμπανίζει είναι ένα μεγάλο «ευχαριστώ» που του υποσχέθηκαν 30 δισ. ευρώ χρηματοοικονομικές εγγυήσεις. Με άλλα λόγια, το όλο «κούρεμα» είναι στον αέρα.

Δεύτερον: Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι όλα θα πάνε σύμφωνα με αυτά που δηλώνουν παπαγαλάκια και κομισάριοι της ευρωζώνης, τότε δεν πρέπει να μας εξηγήσει κάποιος πώς είναι δυνατόν να μιλά κανείς για απομείωση χρέους όταν σου «κουρεύουν», υποτίθεται, τα 100 δισ. ευρώ, αλλά σε φορτώνουν με άλλα 100 + 30 δισ. ευρώ νέα δάνεια; Είναι αυτό απομείωση ή πρόκειται για αύξηση του ελληνικού χρέους κατά 30 δισ. ευρώ τουλάχιστον; Και λέμε τουλάχιστον γιατί η προσωρινή ωφέλεια από το «κούρεμα» μπορεί να είναι και χαμηλότερη των 70 δισ. ευρώ, όπως π.χ. εκτιμά το ΔΝΤ. Τότε μιλάμε για αύξηση του συνολικού δημόσιου χρέους της Ελλάδας κατά 60 δισ. ευρώ.

Τρίτον: Ήδη η Ευρωπαϊκή Τραπεζική Αρχή ζητά από την Ελλάδα (31.10) να ανακεφαλαιώσει τις εγχώριες τράπεζες με τουλάχιστον 30 δισ. ευρώ. Με άλλα λόγια, από τα 100 που πρόκειται να δοθούν ως νέο δάνειο από την ευρωζώνη μας μένουν περί τα 70 δισ. ευρώ για να καλύψουμε δανειακές ανάγκες και πληρωμές τοκοχρεολυσίων έως το 2014. Σε τι ποσό ανέρχονται αυτές οι χρηματοδοτικές ανάγκες την περίοδο 2012-2014; Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, πρέπει να πληρωθούν 130,4 δισ. ευρώ σε χρεολύσια (Δελτίο Δημόσιου Χρέους, Ιούνιος 2011) και τουλάχιστον 62 δισ. ευρώ σε τόκους ομολόγων και εντόκων γραμματίων. Σύνολο τοκοχρεολυσίων 192,4 δισ. ευρώ. Αν υποθέσουμε ότι η πραγματική απομείωση του ελληνικού δημόσιου χρέους είναι της τάξης του 28% της ονομαστικής του αξίας έως το 2014, αν πάρουμε στα σοβαρά τα περί 100 δισ. ευρώ του «κουρέματος», τότε η συνολική επιβάρυνση του δημόσιου χρέους την περίοδο 2012-2014 διαμορφώνεται στα 138,5 δισ. ευρώ. Πού θα βρεθούν αυτά με δεδομένο ότι το νέο δάνειο θα ανέρχεται σε 70 (100 – 30 της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών); Και χωρίς να υπολογίζουμε τις πρωτογενείς δανειακές ανάγκες του ελληνικού κράτους. Με άλλα λόγια, ακόμη κι αν όλα πάνε καλά, όπως τα σχεδιάζει η ευρωζώνη, τότε το δημόσιο χρέος θα καλπάζει με ρυθμούς ανεξέλεγκτους τα επόμενα χρόνια.

Διακρατικό χρέος

Τότε τι πετυχαίνει η εν λόγω συμφωνία; Πολύ απλά να αλλάξει τη νομική βάση για τα 240 δισ. ευρώ του ελληνικού δημόσιου χρέους. Να μετατραπεί δηλαδή από χρέος σε ομόλογα εκδοθέντα με βάση τους κανόνες του εθνικού δικαίου, σε χρέος διακρατικό, είτε με ομόλογα που θα έχουν πια εκδοθεί από έναν υπερεθνικό μηχανισμό (πιθανότατα το EFSF), σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο ή άλλο ξένο δίκαιο ευκαιρίας που εξασφαλίζει τους δανειστές έναντι του οφειλέτη. Αυτή είναι η όλη ιστορία.

Όσο για το 120% του ΑΕΠ το 2020 θα πρέπει να θεωρηθεί ως ένα ακόμη ανέκδοτο σαν όλες τις άλλες προβλέψεις που έχουν κάνει οι τροϊκανοί και καμιά τους μέχρι σήμερα δεν έχει επαληθευθεί.

Μπορεί να λένε ότι φταίει η Ελλάδα, οι ανεπρόκοποι Έλληνες και το θερμό κλίμα μας, αλλά, όπως και να το κάνει κανείς, όσο κι αν προσπαθείς να κάνεις έναν γάιδαρο να πετάξει πηδώντας από την κορυφή ενός βράχου, αυτό που εν τέλει είναι απολύτως σίγουρο ότι αυτός θα σκάσει κάτω και θα τα τινάξει. Όπως και να γίνει, όσο κι αν ξυλοφορτώσεις τον γάιδαρο ή όσες βρισιές κι αν τον στολίσεις. Βέβαια, η όλη τέχνη είναι να μην κάνεις τον γάιδαρο να σε τρελάνει στις κλοτσιές, όπως ετοιμάζεται να κάνει ο ελληνικός λαός. Σ’ αυτό έχουν αμέριστη βοήθεια από ολόκληρο τον συρφετό του σύγχρονου λεβαντινοραγιαδισμού.

Δέσμευση εσόδων

Επίσης συμφωνήθηκαν και τα εξής:

Πρώτον: «Η Ελλάδα δεσμεύει μελλοντικές ταμειακές ροές από το πρόγραμμα “Ήλιος” ή άλλα έσοδα από ιδιωτικοποιήσεις πέραν των ήδη περιλαμβανομένων στο πρόγραμμα προσαρμογής για την περαιτέρω μείωση του χρέους της Ελληνικής Δημοκρατίας έως 15 δισ. ευρώ με σκοπό την αποκατάσταση της δανειοδοτικής ικανότητας του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF)». Με άλλα λόγια, τα έσοδα από την πολυδιαφημισμένη επένδυση του προγράμματος «Ήλιος» δεν πρόκειται να πάνε για την ανάπτυξη της χώρας, αλλά για την ενίσχυση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF). Πρέπει να γνωρίζουμε ότι η Ελλάδα πρέπει να δεσμεύσει τα 15 δισ. ευρώ για το EFSF μόνο στον βαθμό που οι συνολικές εγγυήσεις προς το Ταμείο θα μείνουν στα 440 δισ. ευρώ. Αν αυτές οι εγγυήσεις ανέλθουν στα 779 δισ. ευρώ, όπως έχει αποφασιστεί, οι υποχρεώσεις της Ελλάδας προς το EFSF ανέρχονται στο ύψος των 22 δισ. ευρώ.

Δεύτερον: «Θα πρέπει να ενισχυθούν οι μηχανισμοί για την παρακολούθηση της εφαρμογής του ελληνικού προγράμματος, όπως ζήτησε η ελληνική κυβέρνηση. Η ιδιοποίηση του προγράμματος είναι ελληνική και η εφαρμογή του ευθύνη των ελληνικών αρχών. Στο πλαίσιο του νέου προγράμματος, η Επιτροπή, σε συνεργασία με τους υπόλοιπους εταίρους της στην τρόικα, θα συγκροτήσει για τη διάρκεια του προγράμματος επιτόπου εποπτική ικανότητα, συμπεριλαμβανομένης της συμμετοχής εθνικών εμπειρογνωμόνων, σε στενή και συνεχή συνεργασία με την ελληνική κυβέρνηση και την τρόικα για την παροχή συμβουλών και συνδρομής, ώστε να διασφαλιστεί η έγκαιρη και πλήρης εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων. Θα συνδράμει την τρόικα στην αξιολόγηση της συμμόρφωσης των μέτρων που θα λάβει η ελληνική κυβέρνηση στο πλαίσιο των δεσμεύσεων του προγράμματος. Αυτός ο νέος ρόλος θα καθοριστεί στο μνημόνιο συμφωνίας». 

Κατάλυση εθνικής κυριαρχίας

Με αυτόν τον τρόπο αποφασίστηκε η εγκατάσταση μόνιμης Ύπατης Αρμοστείας στη χώρα. Το τέχνασμα είναι ότι το ζήτησε η κυβέρνηση. Κι επομένως υποτίθεται ότι δεν αποτελεί ολοκληρωτική κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας. Αυτά βέβαια ισχύουν μόνο για ιδιώτες με την αρχαιοελληνική έννοια της λέξης. Πολύ απλά, με τη νέα συμφωνία και το νέο μνημόνιο ο κ. Χορστ Ράινχενμπαχ και οι εκατοντάδες επιτελείς του (ο γερμανικός Τύπος τους ανεβάζει σε πάνω από 300 επιτρόπους) θα εγκατασταθούν επίσημα ως γκαουλάιτερ της Ελλάδας. Στόχος τους είναι να τιμωρήσουν τους Έλληνες για τα λάθη και τα μοιραία αμαρτήματά τους που τους οδήγησαν στον δρόμο της απωλείας. Αν δεν με πιστεύετε, δείτε πώς τοποθέτησε το ζήτημα η κ. Μέρκελ ανήμερα της Συνόδου Κορυφής: «Θα υπάρξει ένα ενισχυμένο καθεστώς παρακολούθησης σε σχέση με την εκπλήρωση των ελληνικών υποχρεώσεων. Αυτό θα είναι δεσμευμένο με ένα μνημόνιο κατανόησης. Θα υπάρχει μόνιμη παρουσία εκεί. Θα είναι δυνατή η παρακολούθηση των μέτρων που έλαβε η Ελλάδα. Νομίζω ότι αυτό είναι καλύτερο από ό,τι όταν κάθε τρεις μήνες μια “τρόικα” ταξιδεύει πήγαινε – έλα, ένα μόνιμο σύστημα εποπτείας». Και μετά βγήκε η δήλωση ότι δήθεν η ελληνική κυβέρνηση το ζήτησε.

Το γεγονός ότι αυτά τα μέτρα παίρνονται μόνο και μόνο για να κάνουν την Ελλάδα παράδειγμα προς αποφυγή, το ομολόγησε και ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

Γερμανικός κυνισμός

Σε συνέντευξή του στο «Der Spiegel» (31.10) σε ερώτηση του δημοσιογράφου για το αν η απόφαση της Συνόδου για «κούρεμα» του ελληνικού χρέους εξωθήσει και την Πορτογαλία με την Ιρλανδία να ζητήσουν το ίδιο, ο κ. Σόιμπλε απάντησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια: «Οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων της ζώνης του ευρώ, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που προέρχονται από την Πορτογαλία και την Ιρλανδία, έχουν ομόφωνα τονίσει για άλλη μια φορά ότι η Ελλάδα είναι μια μοναδική, εξαιρετική περίπτωση, που απαιτεί ειδική λύση. Σε αντάλλαγμα για τη συνεχή και πιο μακροπρόθεσμη βοήθεια από τα μέλη της ζώνης του ευρώ, η Ελλάδα θα πρέπει να λάβει σκληρά μέτρα και να δεχθεί πολύ στενότερη παρακολούθηση. Θα μπορούσα επίσης να πω ότι θα εγκαταλείψει προσωρινά μέρος της κυριαρχίας της. Δεν πιστεύω ότι οποιαδήποτε χώρα θα ήταν πρόθυμη να υποβληθεί σε τόσο αυστηρά μέτρα, εκτός και αν οδηγείται από τις χειρότερες των περιστάσεων».

Πώς θα βγούμε από την πτώχευση;

Καταλαβαίνετε τι λέει; Η συμφωνία προβλέπει την τιμωρία της Ελλάδας και των Ελλήνων με τόσο επαχθή τρόπο, ώστε να μην τολμήσει κανένα άλλο κράτος να ζητήσει τέτοιου είδους βοήθεια. Μας μετατρέπουν σε αποικία για να μας κάνουν εξιλαστήριο θύμα της δικής τους κρίσης, της κρίσης του ευρώ και των δικών τους τραπεζών. Φυσικά, δεν πρόκειται να βγουν χαμένοι γιατί θα αναλάβουν να ξεπουλήσουν ότι υπάρχει και δεν υπάρχει σ’ αυτόν τον τόπο επ’ ωφελεία τους. Γι’ αυτό καταλύουν την εθνική κυριαρχία της χώρας. Και υπάρχουν τύποι σ’ αυτήν τη χώρα που, όταν μιλάμε για εσχάτη προδοσία των κυβερνώντων και για πρωτοφανή δοσιλογισμό, μας λένε ότι είμαστε ακραίοι και προσβλητικοί προς τους θεσμούς.

Η αλήθεια είναι ότι ποτέ άλλοτε η χώρα δεν έχει βρεθεί σε τέτοια θέση. Ήδη η Fitch έχει προαναγγείλει τα εξής: «Το 50% ονομαστικό κούρεμα σχετικά με την προτεινόμενη ανταλλαγή ομολόγων θα μπορούσε να θεωρηθεί από τον οργανισμό ως συμβάν πτώχευσης ακόμη και σύμφωνα με τα δικά της κριτήρια Εξαιρετικής Ανταλλαγής Χρέους» ανέφερε η δήλωση της Fitch στις 28.10. Τι σημαίνει αυτό; Ότι αμέσως μόλις επιχειρηθεί η εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων (αρχές του 2012) η Ελλάδα θα υποβαθμιστεί σε κατάσταση επίσημης πτώχευσης (Default). Το ερώτημα προς τα παλληκάρια της ευρωζώνης και τους κυβερνώντες είναι πολύ απλό: Γνωρίζετε καμιά χώρα που στις τελευταίες δυο δεκαετίες να υποβαθμίστηκε σε κατάσταση Default και να ξαναβγήκε ποτέ ξανά στις αγορές με άριστη πιστοληπτική ικανότητα (σειρά Α); Δεν υπάρχει ούτε μία.

Αυτό θα πει διάσωση

Αυτό σημαίνει ότι ακόμη κι αν όλα πάνε καλά, όπως υποτίθεται ότι τα υπολογίζουν στην ευρωζώνη, και η Ελλάδα ξαναβγεί κάποτε στις αγορές, είναι σίγουρο ότι θα δανείζεται με επιτόκια ληστρικά, διότι ποτέ καμιά χώρα με D στο παρελθόν της δεν μπόρεσε να αποκτήσει άριστη πιστοληπτική βαθμολογία. Πόσο νομίζετε ότι θα πάρει πριν η Ελλάδα ξαναχρεοκοπήσει; Ιδίως αν συνεχίζει να έχει το ευρώ, που από μόνο του ισοδυναμεί με περισσότερο χρέος. Κι όλα αυτά βέβαια με την προϋπόθεση ότι όλα θα πάνε όπως τα λένε. Δηλαδή ύστερα από ένα απίστευτο ξεπούλημα της χώρας, ύστερα από μια δρακόντεια λιτότητα επιπέδου πολέμου και κατοχής υπό καθεστώς γκαουλάιτερ, ύστερα από την ιδιωτικοποίηση των πάντων συμπεριλαμβανομένης και της δημόσιας διοίκησης, της εκποίησης ολόκληρου του εθνικού πλούτου και αφού επιτευχθεί ένα πετυχημένο PSI όπως το ονειρεύονται οι πιο αδαείς και ανόητοι ευρωλάγνοι, τότε θα βρεθούμε μετά το 2014 να βλέπουμε το δημόσιο χρέος να τρέχει με ξέφρενους ρυθμούς. Τουλάχιστον όσοι από εμάς δεν θα βλέπουμε τα ραδίκια ανάποδα. Αυτό σημαίνει «διάσωση» με όλη τη σημασία της λέξης.

* Ο Δημήτρης Καζάκης είναι οικονομολόγος – αναλυτής

ΠΗΓΗ: (ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ “Π” ΣΤΙΣ 07-11-11), http://www.topontiki.gr/article/24679

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ:

…για πρώτη φορά παγκοσμίως στην Ελλάδα … το τέλειο πολιτικό έγκλημα – Μέρος ΙΙ

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

Συνέχεια από το Μέρος Ι ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ

“Το αναγγελθέν δημοψήφισμα, το οποίο «ανακλήθηκε» σχεδόν αμέσως, δεν αφορούσε σε καμία περίπτωση την παραμονή ή μη της Ελλάδας στην Ευρωζώνη – αφού απαγορεύεται ρητά από τη συμφωνία του Μάαστριχτ τόσο η απέλαση μίας χώρας, όσο και η εθελούσια έξοδος της. Δηλαδή, δεν επιτρέπεται ούτε να διώξει η Ευρωζώνη την Ελλάδα, ούτε να φύγει η Ελλάδα μόνη της – ενώ η αλλαγή της συμφωνίας θα απαιτούσε πολλά χρόνια, εκτός του ότι θα έπρεπε να ψηφιστεί από όλα τα κοινοβούλια των χωρών-μελών.

Δυστυχώς για όλους μας, η πολιτική ηγεσία της Ελλάδας και της Ευρωζώνης, ειδικά της Γερμανίας, καθώς επίσης ορισμένα διατεταγμένα ΜΜΕ, κατάφεραν να παραπλανήσουν το σύνολο σχεδόν των Ελλήνων – πείθοντας όλους μας ότι, το δημοψήφισμα θα αφορούσε την παραμονή μας στο Ευρώ (!). Σκοπός της γκεμπελικής αυτής παραπλάνησης δεν ήταν άλλος, από την αποδοχή εκ μέρους μας της εγκληματικής δανειακής συμφωνίας της 26^ης Οκτωβρίου, με την οποία παραδίδεται στους τοκογλύφους η εθνική μας κυριαρχία, η πραξικοπηματική εγκατάσταση μίας κυβέρνησης των τοκογλύφων, εμπλουτισμένης με πολιτικές «μαριονέτες», καθώς επίσης το σταμάτημα όλων των διαμαρτυριών των Ελλήνων Πολιτών – οι οποίοι πράγματι έπαψαν έκτοτε να διαδηλώνουν και να απεργούν”.     

Ανεξάρτητα από τα παραπάνω, στο πρόσφατο άρθρο μας «Απορρύθμιση, κατάρρευση, πραξικόπημα» είχαμε γράψει πως, “φαίνεται ότι δρομολογείται η απορρύθμιση και η κατάρρευση της Ελλάδας, με στόχο να ανέλθει «πραξικοπηματικά» στην εξουσία μία κάποια «ομάδα σωτηρίας», η οποία θα εξασφαλίζει τα ξένα συμφέροντα – ενώ, εάν τελικά αποτύχει το σημερινό «εγχείρημα», δεν μπορεί παρά να γίνει χρήση πολύ πιο δραστικών μεθόδων-σοκ, «τύπου» Ιράκ ή πρώην Γιουγκοσλαβίας (ενδεχομένως με τη βοήθεια της Τουρκίας)”. Φυσικά δεν είχαμε «περιορισθεί» απλά σε πιθανό στρατιωτικό πραξικόπημα, αφού θεωρείται πια ξεπερασμένο – ενώ το πολιτικό είναι όχι μόνο ασφαλέστερο, αλλά και πολύ πιο «αποδοτικό» (άρθρο: Ευρώπη, το χρυσόμαλλο δέρας). Εν τούτοις, δεν είχαμε υποθέσει το παρακάτω φανταστικό σενάριο, το οποίο μας ανέφερε αναγνώστης μας:

Σενάριο

Ο πρωθυπουργός είναι πλέον αδύνατον να φέρει εις πέρας την αποστολή του – αφού τόσο ο λαός, όσο και το κόμμα του, έχουν ξεσηκωθεί εναντίον του, έχοντας κατανοήσει τις αληθινές του προθέσεις. Ευρισκόμενος σε πάρα πολύ δύσκολη θέση, αποφασίζει τελικά να τα ρισκάρει όλα – ακολουθώντας τις οδηγίες των σκιωδών, εξωτερικών συνεργατών του (ΔΝΤ, CIA κλπ.).  Προτείνει λοιπόν τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, σε σχέση με την συμφωνία της 26^ης Οκτωβρίου, την οποία είχε ήδη αποδεχθεί επίσημα ο ίδιος. Μία συμφωνία η οποία, όχι μόνο παραχωρούσε την εθνική κυριαρχία της χώρας του στους δανειστές της αλλά, ταυτόχρονα, την καταδίκαζε σε χρεοκοπία. Μία συμφωνία με την οποία ήταν εντελώς αντίθετος τόσο ο λαός, όσο και το κόμμα του, καθώς επίσης τα ΜΜΕ και σύσσωμη η αντιπολίτευση. Η λογική της πρότασης του, ήταν η εξής:

“Εάν δεν έχω καμία υποστήριξη, είναι αδύνατον να πραγματοποιήσω όλα όσα μου «υπαγορεύονται» από τη συμφωνία και το ΔΝΤ. Με δεδομένο ότι, είναι απίθανο να συμφωνήσει η αξιωματική αντιπολίτευση, αφού κάτι τέτοιο θα σήμαινε πως η μέχρι σήμερα «αντιμνημονιακή» πολιτική της ήταν εντελώς εσφαλμένη, οπότε θα έχανε όλα τα εκλογικά της πλεονεκτήματα, πρέπει να την υποχρεώσω να το κάνει, στρεφόμενος δήθεν στο λαό – τον οποίο υποθέτω ότι φοβάται, όπως και εγώ. Βέβαια, πρέπει παράλληλα να περιορίσω το ρίσκο, οπότε θα συνδέσω έντεχνα και παραπλανητικά τη συμφωνία της 26^ης Οκτωβρίου, με την παραμονή ή μη της χώρας στο Ευρώ – αφού γνωρίζω ότι, το σύνολο σχεδόν των Πολιτών της είναι υπέρ του Ευρώ, επειδή φοβάται την επιστροφή στη δραχμή. Επομένως, είναι πολύ πιθανόν να ψηφίσουν οι Πολίτες υπέρ της συμφωνίας της 26^ης Οκτωβρίου, αφού θα υποθέσουν ανόητα ότι ψηφίζουν υπέρ του Ευρώ – γεγονός που σίγουρα θα αντιληφθεί η αντιπολίτευση και θα συμβιβαστεί, θα γίνει συνένοχος μου δηλαδή, οπότε δεν θα χρειαστεί τελικά να πάρω το ρίσκο του δημοψηφίσματος. Εκτός αυτού είναι μάλλον δεδομένο πως οτιδήποτε προέρχεται από εμένα, από τον πρωθυπουργό δηλαδή που οδήγησε την Ελλάδα και την Ευρωζώνη στα νύχια του ΔΝΤ και των τοκογλύφων, δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτό. Επομένως, οφείλω να προτείνω ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που σχεδιάζω – έτσι ώστε να γίνεται τελικά αυτό που θέλω, χωρίς να διατρέχω κανέναν κίνδυνο.   

Φυσικά η Ευρωζώνη θα με βοηθήσει χωρίς να το θέλει (υποθέτει ότι αυτή είναι ο εντολέας μου), τασσόμενη ανοιχτά εναντίον του δημοψηφίσματος – αφού όλοι οι Ευρωπαίοι ηγέτες, υποστηρίζοντας την καρέκλα τους, θέλουν να ηγούνται ερήμην των λαών τους, οπότε αποφεύγουν τα δημοψηφίσματα όπως ο διάβολος το λιβάνι. Ποιος άλλωστε τους εγγυάται ότι, δεν θα απαιτήσουν και οι δικοί τους Πολίτες δημοψηφίσματα, μιμούμενοι το ενδεχόμενο Ελληνικό παράδειγμα; Επομένως, η ΕΕ θα τρομοκρατήσει τόσο το κόμμα μου, όσο και το σύνολο της αντιπολίτευσης – επίσης τα ΜΜΕ και τους Έλληνες Πολίτες, οι οποίοι μάλλον δεν είναι τόσο θαρραλέοι και τόσο αγνοί επαναστάτες, όσο οι ίδιοι θέλουν να νομίζουν. Έτσι λοιπόν, θα με «αναγκάσει» δήθεν το κόμμα μου, υποκινούμενο από την Ευρωζώνη, από την αντιπολίτευση, από τα ΜΜΕ και από τους Πολίτες, καθώς επίσης από το φόβο να χάσουν οι βουλευτές μου τη δική τους καρέκλα, να παραιτηθώ με αξιοπρέπεια – ενώ θα υποχρεωθεί η αξιωματική αντιπολίτευση, συμπεριλαμβανομένων των «διατεταγμένων» ΜΜΕ, να με βοηθήσει να παραδώσω την Ελλάδα στον εκλεκτό των «εντολέων» μου.

Το κυριότερο είναι βέβαια ότι, θα υποχρεωθεί η μεταβατική κυβέρνηση δήθεν συνεργασίας, να υπογράψει τη συμφωνία της 26^ης Οκτωβρίου – καθώς επίσης να κατοχυρώσει τόσο αυτήν, όσο και όλα τα προηγούμενα μνημόνια (γίνεται αυτόματα), με τη βοήθεια της ψήφισης της από τη Βουλή, με περισσότερους από 180 βουλευτές. Ταυτόχρονα, θα εμποδιστούν οι βουλευτές, τα μέλη, οι οπαδοί και οι ψηφοφόροι όλων των κομμάτων της δήθεν συνεργασίας να διαμαρτύρονται, να διαδηλώνουν και να απεργούν εναντίον των μέτρων λιτότητας – το τέλειο πολιτικό έγκλημα!   Παράλληλα, θα μπορέσω να σώσω τόσο την καριέρα, όσο και την ιστορική μου εικόνα, να ξεφύγω από τις τεράστιες ευθύνες του καταστροφικού δρόμου, στον οποίο οδήγησα τη χώρα, να παραμείνω ασφαλής στο πολιτικό παρασκήνιο, καθώς επίσης να παγιδέψω την αντιπολίτευση, μειώνοντας σημαντικά τις προοπτικές εκλογής της – όπως ακριβώς επιθυμούν αυτοί που με καθοδηγούν, στους οποίους δεν υποτάχθηκε ο αρχηγός της αντιπολίτευσης, με αποτέλεσμα να θέλουν τη διάλυση του κόμματος του. Λυπάμαι βέβαια τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης (ο άλλος είναι μάλλον κυνηγός ευκαιριών) αλλά, ένας πολιτικός που πέφτει τόσο εύκολα σε μία τέτοια παγίδα, μετά από τόσα διαδοχικά σφάλματα, όσο έντιμος ή πατριώτης και αν θεωρείται, είναι προτιμότερο να μην κυβερνήσει τη χώρα – θα ήταν μάλλον χειρότερος από εμένα”. 

Οι λογικοί συνειρμοί του πρωθυπουργού ολοκληρώθηκαν, τέθηκαν σε εφαρμογή και οι Πολίτες πράγματι συνέδεσαν (νοερά) το δημοψήφισμα με το Ευρώ – ενώ, παρά τη μέχρι τότε αντίθεση τους, τάχθηκαν οι μισοί, στις δημοσκοπήσεις τουλάχιστον, υπέρ της συμφωνίας! Ο πρωθυπουργός, πάντοτε κατά το σενάριο, έπαιξε τελικά με ελάχιστο ρίσκο, κερδίζοντας σχεδόν τα πάντα – ενώ η αξιωματική αντιπολίτευση γελοιοποιήθηκε, η μεταβατική κυβέρνηση ορκίσθηκε, οι βουλευτές κατοχύρωσαν το μεγαλύτερο έγκλημα στην Ιστορία εναντίον της πατρίδας τους και οι Πολίτες έστρωσαν μόνοι τους, με αγκάθια μάλιστα, το δρόμο της ολοκληρωτικής τους υποδούλωσης.Μίας υποδούλωσης η οποία έφερε στην επιφάνεια τον τρόπο, με τον οποίο θα μπορεί κανείς εύκολα να τους εκβιάζει στο μέλλον – το Ευρώ δηλαδή. Μίας υποτέλειας, η οποία θα τους οδηγήσει εξευτελισμένους, λεηλατημένους και εξαθλιωμένους σε μία διαρκή, σε μία «κυλιόμενη» καλύτερα χρεοκοπία – αφού θα καταδικαστούν, όπως ίσως τους αξίζει, στη μοίρα του Σίσυφου. Μίας πανέξυπνης διαδικασίας, η οποία στο μέλλον θα εφαρμόζεται σε όλους τους δήθεν ανεπτυγμένους λαούς – εάν και εφόσον έχουν το θράσος να αντισταθούν, στην ανερχόμενη βασιλεία των αγορών και στην σχεδιαζόμενη παγκόσμια διακυβέρνηση, ένθερμος οπαδός της οποίας είναι και ο (σκιώδης πια) πρωθυπουργός της Ελλάδας.  Φυσικά ωφεληθήκαν παράπλευρα και κάποιοι επαγγελματίες ή/και καιροσκόποι της πολιτικής, οι οποίοι αντιμετωπίζουν το κόμμα τους σαν μία επιχείρηση, με στόχο το κέρδος. Είναι όμως αδύνατον να αποφύγει κανείς τα αιώνια τρωκτικά – όσο και αν θελήσει ή/και αν προσπαθήσει.

Η θέση μας

Ανεξάρτητα τώρα από το παραπάνω φανταστικό σενάριο του αναγνώστη μας, το οποίο είναι μάλλον αρκετά «συνωμοσιολογικό», έχουμε την άποψη ότι, η Ελλάδα συνεχίζει να χρησιμοποιείται σαν πειραματόζωο: αυτή τη φορά σε σχέση με την αποκρατικοποίηση της εξουσίας, την οποία είχαμε αναφέρει στο σχετικό άρθρο μας. Ουσιαστικά λοιπόν φαίνεται ότι, εγκαταστάθηκαν πραξικοπηματικά στην επίσημη κυβέρνηση οι αγορές, ότι κατέλαβαν την εξουσία δηλαδή, με τη μορφή ενός ικανότατου τραπεζίτη και έμπειρου «τεχνοκράτη» – ενός θιασώτη της αυστηρής νομισματικής πολιτικής της Bundesbank, ο οποίος διορίσθηκε στην κυριολεξία εκτός δημοκρατικού συνταγματικού πλαισίου, στα μέσα της περιόδου μίας εκλεγμένης κυβέρνησης, η οποία δεν έχασε ούτε την πλειοψηφία, ούτε την στήριξη των βουλευτών της (!).  

Το γεγονός αυτό μοιάζει με την πτώση της βασιλείας, την οποία διαδέχθηκε η Πολιτική, εντός ενός δημοκρατικού τότε πλαισίου (υπενθυμίζουμε τη Γαλλική επανάσταση, όπου ο βασιλιάς έπεσε ένα χρόνο μετά τη χρεοκοπία της χώρας, παραδίδοντας την εξουσία στην Πολιτική). Ειδικότερα, η αδυναμία της πολιτικής να ισορροπήσει μεταξύ των αγορών και των Πολιτών, η κρίση της πολιτικής δηλαδή, έτσι όπως την έχουμε αναλύσει στο παρελθόν, «ανάγκασε» τελικά τις αγορές να εγκαταλείψουν τη σκιώδη εξουσία τους και να εγκατασταθούν αυτοπροσώπως στο θρόνο: για πρώτη φορά παγκοσμίως στην Ελλάδα, με αποτελέσματα που δεν μπορούμε δυστυχώς να προβλέψουμε. Ενδεχομένως βέβαια να μην αποτελεί αρνητική εξέλιξη, υποθέτοντας ότι οι Πολίτες συμφωνούν με την κατάλυση της Δημοκρατίας – προτιμώντας την οικονομική τους ευμάρεια, η οποία πράγματι υπεξαιρέθηκε από τη διεφθαρμένη πολιτική των τελευταίων δεκαετιών, οδηγώντας τους στη χρεοκοπία. Σε κάθε περίπτωση, αφού οι Πολίτες δεν έχουν δει μέχρι σήμερα κάτι χειρότερο από την Πολιτική, ίσως να θεωρούν προτιμότερη την ανάληψη της εξουσίας από τις αγορές. Άλλωστε οι εξεγέρσεις έχουν σταματήσει εντελώς, από το φόβο της απώλειας του Ευρώ, η εγκληματική συμφωνία χρεοκοπίας της 26^ης Οκτωβρίου βρήκε τελικά πολλούς υποστηρικτές, ενώ η αποδοχή της νέας κυβέρνησης εκ μέρους των Πολιτών, των βουλευτών και των ΜΜΕ, είναι εξαιρετικά θετική. 

Με δεδομένο δε ότι και οι αγορές συμφωνούν, αφού οι ίδιες προκάλεσαν αυτήν την τεραστίων διαστάσεων αλλαγή, οπότε μάλλον θα εξασφαλίσουν την επιτυχία της πρώτης αμιγούς κυβέρνησης τους διεθνώς, ίσως να οδηγούμαστε στο τέλος της χρηματοπιστωτικής κρίσης – τα αποτελέσματα της οποίας θα είναι τελικά η μετατροπή των ελεύθερων Πολιτών σε ασφαλή φορολογικά υποζύγια του Καρτέλ και των τοκογλύφων, με χαμηλούς μισθούς, με περισσότερες ώρες και χρόνια δουλειάς, με απαγορεύσεις διαδηλώσεων ή απεργιακών κινητοποιήσεων, καθώς επίσης με κοινωνικές παροχές του περασμένου αιώνα.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Οφείλουμε να προσθέσουμε εδώ ότι, οι αγορές (οι τοκογλύφοι και οι δανειστές ευρύτερα) είναι υποχρεωμένες να δανείζουν τα χρήματα τους στα κράτη, αφού διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να κερδίσουν – εάν είναι δυνατόν, χρεώνοντας τα υψηλότερα δυνατά επιτόκια. Είναι αυτονόητο όμως ότι, θέλουν να προστατεύουν τα χρήματα τους, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα δάνεια των τραπεζών στις μεγάλες επιχειρήσεις – όπου οι επιχειρήσεις, εάν αντιμετωπίζουν προβλήματα, υποχρεώνονται να αποδεχθούν την κηδεμονία των δανειστών τους. Επομένως, είναι εύλογη η τοποθέτηση «διαχειριστών» εκ μέρους των τοκογλύφων στα κράτη – οι οποίοι θα επιβλέπουν την είσπραξη των απαιτήσεων τους. Οι διαχειριστές δε αυτοί πρέπει να έχουν την απαιτούμενη εξουσία, οπότε οφείλουν να κατευθύνουν ο ίδιοι τις κυβερνήσεις – ένα «πείραμα», η δοκιμή του οποίου μάλλον ξεκίνησε από την Ελλάδα, ενώ θα συνεχίσει αμέσως μετά στην Ιταλία (κάτι που κρίθηκε μάλλον ως επείγον από τους τοκογλύφους, μετά τις προσπάθειες «κουρέματος» του χρέους της Ελλάδας, εις βάρος των διεθνών τραπεζών).

Κλείνοντας, όπως έχουμε πολλές φορές αναφέρει, είμαστε ανεπιφύλακτα υπέρ της Ευρώπης των Πολιτών της, εναντίον της Ευρώπης των Τραπεζών, υπέρ του κοινού νομίσματος (Ευρώ) και εναντίον της επιστροφής στη δραχμή – τα αποτελέσματα της οποίας θα ήταν εξαιρετικά επώδυνα (αν και όχι ανυπέρβλητα, αρκεί να προετοιμαστεί έγκαιρα ένα σχέδιο Β). Εν τούτοις, δεν θεωρούμε φυσικά ότι, η παραμονή μας στο Ευρώ πρέπει να εξασφαλιστεί με αντίτιμο την υποδούλωση της χώρας μας στις αγορές – ή/και με τη μετατροπή της σε προτεκτοράτο της Γερμανίας, μέσα από αιματηρές κοινωνικές εξεγέρσεις, επικίνδυνους εμφυλίους πολέμους, φτώχεια, εξαθλίωση, εξευτελισμούς, προσβολές, διασυρμούς και αυξημένη εγκληματικότητα. Πόσο μάλλον όταν έχουμε ήδη την πρώτη επίσημη κυβέρνηση των αγορών (με τρία μόλις ηγετικά στελέχη και με αρκετές πολιτικές «μαριονέτες» – στις οποίες ευχόμαστε ειλικρινά να αντιληφθούν το μοιραίο λάθος τους και να μην μετατραπούν σε μισθοφόρους των τοκογλύφων), η οποία πιθανολογούμε ότι θα ολοκληρώσει το έγκλημα εναντίον της πατρίδας μας, το οποίο ξεκίνησε ουσιαστικά στα τέλη του 2008 (τυπικά τον Οκτώβριο του 2009).

ΥΓ: Φυσικά, όπως πάντα, ευχόμαστε να έχουμε κάνει λάθος και να αποδειχθούν εσφαλμένοι οι λογικοί συνειρμοί μας – αφού στόχος μας δεν είναι η επαλήθευση των αρνητικών ενδεχομένων, αλλά, αντίθετα, η διάψευση τους. Δηλαδή, ευχόμαστε η νέα Ελληνική κυβέρνηση να εργασθεί πραγματικά προς όφελος των Πολιτών, χωρίς να προβεί στην εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας, στο ξεπούλημα των κοινωφελών επιχειρήσεων, ή σε οποιεσδήποτε άλλες ενέργειες, οι οποίες θα επιβάρυναν ανεπανόρθωτα το μέλλον των παιδιών μας.   

VIDEO: http://www.youtube.com/watch?v=i0S1YuCPQkk&feature=share    

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 12. Νοεμβρίου 2011, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, καθώς επίσης συγγραφέας τριών οικονομικών βιβλίων.

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2475.aspx

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ:

Η κρίση της πολιτικής ανάγκασε τελικά τις αγορές να εγκαταλείψουν τη σκιώδη εξουσία τους και να εγκατασταθούν αυτοπροσώπως στο θρόνο… – Μέρος Ι

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

“Όταν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι χάνουν τις δουλειές τους μέσα σε δύο μόνο έτη, η απόγνωση ριζώνει τόσο βαθιά, ώστε καμία κουλτούρα δεν μπορεί να την απορροφήσει εύκολα. Οι απολύσεις συνεχίζονται μετά τις ιδιωτικοποιήσεις, επειδή οι ξένοι, οι νέοι ιδιοκτήτες της χώρας δηλαδή, απαιτούν οι επενδύσεις τους να αποφέρουν ακόμη μεγαλύτερα κέρδη – αλλά και οι αυτοκτονίες συνεχίζονται, ενώ η χώρα παραμένει στον ορό (δόση), χωρίς ποτέ να μπορέσει να ξεχρεωθεί, καταλήγοντας έρμαιο των τοκογλύφων-δανειστών της.

Αυτή είναι η ιστορία των πολιτικών, τις οποίες το ΔΝΤ αποκαλεί «προγράμματα ή μνημόνια σταθεροποίησης» – αντιμετωπίζοντας τις χώρες σαν να είναι πλοία, τα οποία «παραδέρνουν» στους ωκεανούς των αγορών. Τελικά, σταθεροποιούνται, όμως η νέα ισορροπία του τρόμου επιτυγχάνεται με το ρίξιμο στη θάλασσα εκατομμυρίων ανθρώπων – απλών εργαζομένων στο δημόσιο τομέα, ιδιωτικών υπαλλήλων, ιδιοκτητών μικρομεσαίων επιχειρήσεων, φτωχών αγροτών και μαχητικών συνδικαλιστών.

Το βρώμικο μυστικό της σταθεροποίησης είναι το ότι, ένας μεγάλος αριθμός του πληθυσμού δεν ανεβαίνει ξανά στο πλοίο – ότι πολλοί άνθρωποι δηλαδή καταλήγουν να είναι οι απόκληροι της κοινωνίας, στους οποίους δεν ανήκει ούτε το παρελθόν, ούτε το μέλλον”.            

Ανάλυση

Η Ενωμένη Ευρώπη θα μπορούσε αναμφίβολα να εξασφαλίσει την «κεφαλαιακή επάρκεια» της οικονομίας της, όπως και την «απελευθέρωση» των χωρών-μελών της από τις μανιοκαταθλιπτικές διαθέσεις των αγορών – μέσω ενός αυστηρού ελέγχου των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, με την «ενεργοποίηση» της ΕΚΤ, καθώς επίσης με τη βοήθεια νέων, ισχυρών ευρωπαϊκών οργανισμών και θεσμών. Οφείλει όμως να επιλέξει το δρόμο της ανάπτυξης, μέσω φυσικά του δανεισμού – για την εξυπηρέτηση του οποίου φροντίζει η ίδια η ανάπτυξη, εάν δεν «λεηλατείται» από τα τοκογλυφικά δάνεια των μεσαζόντων εμπορικών τραπεζών, από τη διάσωση τους εις βάρος των Πολιτών, καθώς επίσης από την ασύδοτη κερδοσκοπία τους.   

Με κριτήριο τώρα την υφιστάμενη, δυτική υπερχρέωση, η οποία οφείλεται αφενός μεν στις υπερβολές (φούσκες) του ιδιωτικού τομέα (ενυπόθηκα δάνεια μηδενικής εξασφάλισης, ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία κλπ.), αφετέρου στις επιβαρύνσεις του δημοσίου, μεταξύ άλλων λόγω της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, η ελεγχόμενη μεταφορά κεφαλαίων από τους πιστωτές στους οφειλέτες, καθώς επίσης ένας νέος νομισματικός «ορίζοντας» (αγορά ομολόγων από την ΕΚΤ κλπ.), θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν την ανάπτυξη της Ευρώπης – προστατεύοντας την από την ύφεση και τη φτώχεια.

Στα πλαίσια αυτά η πρόταση συναδέλφων οικονομολόγων, με βάση την οποία τα χρέη όλων των χωρών της Ευρωζώνης, τα οποία υπερβαίνουν το 60% του ΑΕΠ τους (υπολογίζονται στα 2,4 τρις € σήμερα), θα μπορούσαν να συγκεντρωθούν σε μία ευρωπαϊκή Bad Bank (όπως στο παράδειγμα των τραπεζών) και να χρηματοδοτηθούν από ένα ειδικό κοινό ταμείο, δεν είναι στη λάθος κατεύθυνση – αφού όλα τα κράτη θα εξυγιαίνονταν ριζικά, επιτρέποντας στις οικονομίες τους να αναπτυχθούν, κερδίζοντας ξανά την εμπιστοσύνη και τη χρηματοδότηση των αγορών (υπενθυμίζουμε ότι οι αγορές θέλουν καθαρές, βιώσιμες λύσεις, ενώ οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν την πλειοψηφία για να τις επιβάλλουν, ακόμη και αν δεν συμφωνεί η τευτονοκρατούμενη Γερμανία – οι Πολίτες της  οποίας σίγουρα συμφωνούν μαζί μας). 

Με απλά λόγια, τα χρέη όλων των χωρών της Ευρωζώνης, τα οποία υπερβαίνουν το 60% του ΑΕΠ τους (στο παράδειγμα της Ελλάδας περί τα 230 δις €, έτσι ώστε να απομείνουν 130 δις € οφειλές), θα μπορούσαν να μεταφερθούν σε μία ειδικού σκοπού τράπεζα της Ευρωζώνης, στο κεφάλαιο της οποίας θα συμμετείχαν όλες οι χώρες αναλογικά – στη συνέχεια να αποπληρωθούν από ένα κοινό ταμείο μακροπρόθεσμα, επιβαρυνόμενα φυσικά με μηδενικά ή ελάχιστα επιτόκια εκ μέρους της ΕΚΤ.     

Φυσικά η πιστή τήρηση στη συνέχεια των ορθότατων «απαιτήσεων» της συνθήκης του Μάαστριχτ (ανώτατα ελλείμματα 3% και δημόσια χρέη κάτω του 60% του ΑΕΠ), θα έπρεπε να εξασφαλισθεί – ενδεχομένως με τον αυστηρό έλεγχο της εκτέλεσης των προϋπολογισμών, από ένα θεσμικό όργανο της Ευρωζώνης, κοινό για όλες τις χώρες της. Στον Πίνακα Ι τώρα απεικονίζονται οι δείκτες χρέους της Ευρωζώνης το 2009:    

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Δείκτες Ευρωζώνης σε δις € το 2009

Πηγή: Υπουργείο οικονομικών της Γερμανίας, Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Παρά το ότι τα μεγέθη έχουν σήμερα επιδεινωθεί αρκετά, εάν υποθέσει κανείς πως θα επακολουθούσε ανάπτυξη, αφενός μεν θα αυξάνονταν τα δημόσια έσοδα των κρατών, με ευεργετικά επακόλουθα για τον περιορισμό των ελλειμμάτων τους, αφετέρου θα μεγεθυνόταν το ΑΕΠ – οπότε θα μειωνόταν η σχέση χρέους προς ΑΕΠ ακόμη περισσότερο. Επομένως λύσεις υπάρχουν – αρκεί να επιλέγονται σωστά, έγκαιρα, με γνώμονα το κοινό συμφέρον, μη εθνικιστικά, καθώς επίσης με την απαιτούμενη κοινοτική αλληλεγγύη και κατανόηση όλων των «εταίρων». 

  ΤΑ ΣΦΑΛΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ

Δυστυχώς, η σημερινή «Ευρώπη των Τραπεζών», υπό την μερκαντιλιστική ηγεσία της πρωσικής Γερμανίας της κυρίας Merkel και του, λόγω οικονομικών αδυναμιών, «υποτελούς συνοδοιπόρου» της, της Γαλλίας δηλαδή, η οποία επέλεξε τη λιτότητα, την ύφεση, καθώς επίσης την εισβολή του ΔΝΤ στις ελλειμματικές χώρες-μέλη της, δια μέσου της Ελληνικής κερκόπορτας, δεν φαίνεται να συμφωνεί με καμία λύση.

Στα πλαίσια αυτά, η διάλυση της νομισματικής ένωσης είναι κάτι παραπάνω από πιθανή σήμερα – ειδικά μετά τις πρόσφατες, ανόητες εξαγγελίες της Γερμανίας και της Γαλλίας, σε σχέση με μία «Ευρωζώνη δύο ταχυτήτων» (ένα εντελώς αδιανόητο, εάν όχι παράλογο εγχείρημα, με καμία δυνατότητα ρεαλιστικής εφαρμογής του), καθώς επίσης με την αλλαγή της ευρωπαϊκής συμφωνίας, έτσι ώστε να επιτρέπεται τόσο η «απέλαση», όσο και η εθελούσια έξοδος μίας χώρας (απαγορεύονται ρητά και τα δύο, οπότε άδικα ανησύχησαν οι Έλληνες με το δημοψήφισμα)    

Ειδικά όσον αφορά το τελευταίο, την αλλαγή της συνθήκης δηλαδή, εάν τελικά επικρατήσει η θέση της Γερμανίας, θα επιταχύνει σε μεγάλο βαθμό τη διάλυση της Ευρωζώνης – κυρίως επειδή η επιλογή ενός «δρόμου χωρίς επιστροφή», η «αιώνια» διάρκεια καλύτερα μίας νομισματικής ένωσης, αποτελεί το βασικότερο στοιχείο της αποτελεσματικής λειτουργίας της. Εάν οι χώρες που την αποτελούν θα μπορούν να εισέρχονται ή να εξέρχονται «κατά βούληση», τότε δεν θα πρόκειται για μία νομισματική ένωση, αλλά για έναν νομισματικό «σύνδεσμο» – με λογική συνέπεια να επιστρέφει το συναλλαγματικό ρίσκο, το οποίο έπαψε να υπάρχει με την ίδρυση της.

Αναλυτικότερα, οι επενδυτές θα ήταν ξαφνικά αντιμέτωποι όχι μόνο με την ενδεχόμενη χρεοκοπία μίας χώρας της Ευρωζώνης (την οποία δυστυχώς «επισφράγισαν» οι συμφωνίες της 21^ης Ιουλίου και 26^ης Οκτωβρίου, στην περίπτωση της Ελλάδας), αλλά και με μία «συναλλαγματική αναδιάρθρωση». Ποιος αλήθεια θα αποφάσιζε, εν μέσω της μεγαλύτερης χρηματοπιστωτικής κρίσης από το 1930, να τοποθετήσει τα χρήματα του στην Ιταλία ή στην Ισπανία, χωρίς να είναι σίγουρος ότι θα του επιστραφούν; ή ότι θα του επιστραφούν σε Ευρώ και όχι σε υποτιμημένες λιρέτες ή πεσέτες; Υπό αυτές τις προϋποθέσεις, είναι δυνατόν να μην απομονωθεί η Ευρωζώνη από τις αγορές κεφαλαίου, με αποτέλεσμα να βυθιστεί σε ακόμη μεγαλύτερη ύφεση;

Περαιτέρω, παρά το ότι οι Γερμανοί υποθέτουν πως οι αγορές θα αναγκάσουν τις ελλειμματικές χώρες να πειθαρχήσουν, «παράγοντας» πρωτογενή πλεονάσματα, αυτό που τελικά φαίνεται ότι θα συμβεί δεν είναι άλλο από την τελεσίδικη καταδίκη τους στην «δανειακή πείνα» – η οποία θα οδηγήσει τη μία χώρα μετά την άλλη στη χρεοκοπία, με τελικό προορισμό τον πλεονασματικό Βορά.

Οι αγορές λειτουργούν με αυτόν τον τρόπο οπότε, όποιος πιστεύει ότι μπορεί να τις εκβιάσει, μάλλον δεν τις γνωρίζει καθόλου – ενώ το αποτέλεσμα θα ήταν να οδηγηθεί η Ευρωζώνη στο απόλυτο χάος, πολύ πριν γίνουν πράξη οι προτάσεις των Γερμανών, αφού οι αγορές συνήθως προεξοφλούν το μέλλον. Ο Πίνακας ΙΙ που ακολουθεί, είναι αποκαλυπτικός:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Ανάγκες αναχρηματοδότησης ευρωπαϊκών χωρών σε δις €

Πηγή: Bloomberg, Πίνακας: Β. Βιλιάρδος  

Όπως διαπιστώνουμε από τον Πίνακα Ι, οι ανάγκες νέου δανεισμού αρκετών χωρών της Ευρωζώνης είναι αρκετά μεγάλες – πολύ περισσότερο εάν σκεφθεί κανείς ότι, κάποια κράτη (Ισπανία, Γαλλία, Ιρλανδία, Γερμανία κλπ.) θα χρειαστεί ενδεχομένως να διασώσουν ορισμένες τράπεζες τους.

Για παράδειγμα, εάν τελικά η Ιταλία οδηγηθεί στο ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας (κάτι μάλλον βέβαιο), οι τράπεζες της θα αντιμετωπίσουν μεγάλα προβλήματα – με αποτέλεσμα να «μολυνθούν» οι Αυστριακές, οι Γαλλικές κοκ. Με δεδομένο δε ότι, τα δάνεια είναι κυρίως βραχυπρόθεσμα, λόγω των χαμηλότερων επιτοκίων με τα οποία επιβαρύνονται, τα προβλήματα δεν θα αργήσουν καθόλου να εμφανιστούν.

Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ, ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ

Ένα επόμενο θέμα είναι ο ίδιος ο μηχανισμός σταθερότητας EFSF ο οποίος, ακόμη και αν καταφέρει να αυξήσει τα κεφάλαια του στο 1-2 τρις € με τη βοήθεια της έκδοσης ομολόγων εκ μέρους του (μόχλευση), θα αντιμετωπίσει ένα ακόμη πρόβλημα. Ειδικότερα, εάν η Ιταλία και η Ισπανία οδηγηθούν σε αυτόν, ποιος θα αναλάβει τα μερίδια συμμετοχής τους στο EFSF, τα οποία είναι 18% και 17% αντίστοιχα; Αυτός που τελικά θα τα αναλάβει, η Γερμανία και η Γαλλία ίσως, δεν θα χάσει την ΑΑΑ αξιολόγηση του;

Εάν τη χάσει, δεν θα μειωθούν τα κεφάλαια του μηχανισμού αφού, όπως γνωρίζουμε, από τη Γαλλία και μόνο, εάν χαθεί η αξιολόγηση ΑΑΑ, το ποσόν του μηχανισμού θα μειωθεί κατά 35%; Δεν θα ανοίξει τελικά το κουτί της Πανδώρας για τα συγκοινωνούντα δοχεία της Ευρωζώνης και δεν θα τεθεί σε λειτουργία ο καθοδικός σπειροειδής (φαύλος) κύκλος, με κατάληξη την απόλυτη καταστροφή όλων;

Συνεχίζοντας, ακόμη μία φορά οι δύο ηγετικές δυνάμεις της Ευρωζώνης, η Γερμανία και η Γαλλία δηλαδή, δεν κατάφεραν να διακρίνουν τους επόμενους κινδύνους – θεωρώντας ανόητα ότι, τα κράτη που θα υποχρεωθούν ή θα επιλέξουν μόνα τους να εγκαταλείψουν την πρώτη ταχύτητα της Ευρωζώνης, όταν και εάν αναθεωρηθεί η ευρωπαϊκή συμφωνία, θα «τιμήσουν» τις δανειακές τους υποχρεώσεις (θα πληρώσουν τα χρέη τους ως έχουν δηλαδή, μαζί με τα τοκογλυφικά επιτόκια, με τη βοήθεια της φορολόγησης, καθώς επίσης της «δήμευσης» ουσιαστικά της ιδιωτικής περιουσίας – επιτρέποντας παράλληλα τη λεηλασία των κοινωφελών τους επιχειρήσεων).     

Ξεκινώντας λοιπόν το δικό τους «οικονομικό πραξικόπημα» από την Ελλάδα, σε συνεργασία με το ΔΝΤ (με τον μπράβο δηλαδή των Η.Π.Α. του Καρτέλ και των τοκογλύφων), έχουν την εσφαλμένη προφανώς προσδοκία ότι, οι χώρες της περιφέρειας θα επιτρέψουν τη μετάλλαξη τους σε προτεκτοράτα του κέντρου – επιλέγοντας την εγκατάσταση ξένων διοικητικών, ελεγκτικών και εισπρακτικών μηχανισμών εντός της επικράτειας τους (απώλεια εθνικής κυριαρχίας), ως αντάλλαγμα για την παραμονή τους στο Ευρώ της δεύτερης ή άλλης «ταχύτητας», έτσι ώστε να εξασφαλίζουν την «ανακύκλωση» των δανειακών τους υποχρεώσεων, για να μη χρεοκοπήσουν (αφού έχουν ήδη απομονωθεί σκόπιμα από τις αγορές).     

Δεν έχουν όμως συμπεριλάβει στα σχέδια τους, τους ελεύθερους Πολίτες των χωρών, τις οποίες επιδιώκουν να υποδουλώσουν – μία παράλειψη που μάλλον θα πληρώσουν πάρα πολύ ακριβά, αφού υποθέτουμε ότι, οι ελεύθεροι Πολίτες δεν πρόκειται να αποδεχθούν τη μοίρα όλων των υπολοίπων και να οδηγηθούν σαν «πρόβατα στη σφαγή».

Εάν δε κάποιο κράτος επιλέξει τελικά τη θαρραλέα στάση πληρωμών, με δική του πρωτοβουλία, καθώς επίσης την έξοδο του από την Ευρωζώνη, με την επιστροφή στο εθνικό του νόμισμα, τα πράγματα θα αλλάξουν ριζικά όψη για όλους τους υπόλοιπους – ειδικά για τους ισχυρούς, οι οποίοι θα οδηγηθούν σε μία ακόμη μεγαλύτερη καταστροφή, αφού δεν θα μπορούν να εισπράξουν τις απαιτήσεις τους (ιδιωτικός και δημόσιος τομέας). Είναι σωστό λοιπόν να μην προτρέχουν, κατανοώντας ότι οι κίνδυνοι δεν απειλούν μόνο τον οφειλέτη – αλλά, κυρίως, τον δανειστή.  

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 12. Νοεμβρίου 2011, viliardos@kbanalysis.com.

Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, καθώς επίσης συγγραφέας τριών οικονομικών βιβλίων.

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2475.aspx

Συνέχεια στο Μέρος ΙΙ

Θυμήθηκαν την «εθνική κυριαρχία»…

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Κάθε φορά που κονιορτοποιούν το λαό, οσάκις αναδεικνύεται ως πλέον υπερώριμο το αίτημα της λαϊκής κυριαρχίας, αυτοί σπεύδουν να ασχοληθούν με ό,τι προηγουμένως θεωρούσαν … «τρε μπανάλ». 

Αν μάλιστα ανατρέξουμε στις θεωρίες των νεόκοπων της «εθνικής κυριαρχίας», δε θα χρειαστεί πολλή προσπάθεια να θυμηθούμε ότι – σύμφωνα με τα λόγια τους – στην εποχή της «παγκοσμιοποίησης» και της «ηλεκτρονικής διακυβέρνησης», δεν υπάρχει τίποτα πιο «μπανάλ» από την εθνική κυριαρχία…

Να, όμως, που οι …όψιμοι είδαν απειλή περιορισμού της εθνικής κυριαρχίας και την διαπίστωσαν – αίφνης – με τις αποφάσεις της 26ης Οκτώβρη. Ενοχλήθηκαν, οι …όψιμοι, με την Μέρκελ, που «υπαγορεύει» αν και πότε θα γίνουν εκλογές στην Ελλάδα.

Δυσανασχέτησαν και «ταπεινώθηκαν» … όψιμα, με την απαίτηση των δηλώσεων μνημονιακών φρονημάτων από την ΕΕ.

Ταράχτηκαν όταν έμαθαν από τον Σόιμπλε ότι η Ελλάδα «θα πρέπει να λάβει σκληρά μέτρα και να δεχτεί μια πολύ πιο στενή εποπτεία, μπορεί κανείς ακόμα να πει ότι προσωρινά θα εκχωρήσει μέρος της εθνικής της κυριαρχίας».

Η υποκρισία τους, η δημαγωγία τους, δεν έχουν όρια.

Και εκείνων που το παίζουν «λεβέντες» και των άλλων, των «μυξοκακόμοιρων», που ζητούν μάλιστα κατανόηση και στήριξη (!) διότι όπως λένε «ενδίδουν χωρίς να το θέλουν» και παριστάνουν τα «θύματα υπέρτερων δυνάμεων», οι καημένοι…

Φυσικά και οι μεν και οι δε «παραστάσεις» δίνουν, όπως τους υπαγορεύουν οι ρόλοι που τους έχουν ανατεθεί εκ μέρους της ελληνικής πλουτοκρατίας. Η τελευταία, ανάλογα με τις περιστάσεις, υποδεικνύει στο πολιτικό της προσωπικό πότε και ποιοι από αυτούς άλλοτε θα λειτουργούν ως «κοσμοπολίτες» που αδιαφορούν για «σύνορα» κι άλλα τέτοια «εθνικά κουραφέξαλα» κι άλλοτε θα αραδιάζουν «κολοκοτρωνέικους» χαμαιλεονταρισμούς.

Η πλουτοκρατία, βέβαια, δεν χρειάζεται έξωθεν υποδείξεις για το πώς θα κάνει τις «δουλειές» της.

Γνωρίζει τα συμφέροντά της καλύτερα από τον καθένα και αυτά είναι που καθορίζουν τις επιλογές της. Ως εκ τούτου δεν έχει κανένα λόγο να παίρνει στα σοβαρά εκείνους τους «αψίκορους» ταγούς της που θυμήθηκαν την εθνική κυριαρχία, τον περιορισμό της οποίας τάχα …«δεν υπογράφουν», αλλά, φυσικά, ήταν εκείνοι που ως υπουργοί Εξωτερικών υπέγραφαν τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, όπως έπραξε ο κ. Σαμαράς το 1992…

Αυτά τα θέματα, λοιπόν, η τάξη του κεφαλαίου τα έχει λύσει από πολύ νωρίς στην Ελλάδα.

Για το «έθνος» των κεφαλαιοκρατών έννοιες όπως εξάρτηση ή υποτέλεια, αλληλεξάρτηση ή επιθετικότητα δεν αποτελούν αμετάβλητα δόγματα που υπόκεινται σε ιδεοληψίες ή πολιτικές «σταθερές». Συνιστούν έκφραση της εκάστοτε νέας ιστορικής φάσης της κυριαρχίας του κεφαλαίου.

Επί τη βάσει αυτών των αντικειμενικών όρων, που καθορίζουν ιστορικά τις επιδιώξεις της, η αστική τάξη έχει αναθέσει στα ίδια τα κόμματά της και στους εκπροσώπους της – και μάλιστα στο ανώτατο επίπεδο – να ξεκαθαρίσουν το όριο εντός του οποίου έχει επιλέξει να κινείται ο ελληνικός καπιταλισμός στο πλαίσιο των διεθνών του συμμαχιών.

Δυο παραδείγματα πρόσφατα – για να μην το πιάσουμε από το …1821 – αρκούν:

● Ήταν τον Οκτώβρη του 1999, που ως εκπρόσωπος αυτής της τάξης, της τάξης των «πατριωτών» κεφαλαιοκρατών, ο κ. Παπανδρέου δήλωνε στη Σύνοδο της ΕΕ στο Τάμπερε ότι:

«Η Ελλάδα δεν έχει ταμπού στην εκχώρηση κυριαρχικών της δικαιωμάτων στην ΕΕ».

●  Ήταν το Μάρτη του 2005 όταν (όπως φαίνεται στη σχετική φωτογραφία) η τότε πρόεδρος της Βουλής, κυρία Μπενάκη, προσφωνούσε ως Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Κάρολο Παπούλια με τα παρακάτω λόγια:

«Αναλαμβάνετε, κύριε Πρόεδρε, την Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας για μία πενταετία όπου θα σημειωθούν σημαντικά γεγονότα και εξελίξεις: η ευρωπαϊκή ενοποίηση θα προωθηθεί με την ψήφιση ενδεχομένως και της Συνταγματικής Συνθήκης, τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιορισθούν…

ΠΗΓΗ: Σάββατο 12 Νοέμβρη 2011, http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=12/11/2011&pageNo=31&direction=1

ΕΠΤΑ ΜΥΘΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ – Συμπερασματικά σχόλια – Μέρος V

Του Στέργιου Σκαπέρδα*

Συνέχεια από το Μέρος IV Είτε εν γνώσει τους είτε αγνοώντας το, η ελληνική κυβέρνηση και ο ευρείας κυκλοφορίας Τύπος επαναλαμβάνουν τους περισσότερους από τους μύθους που διατυπώθηκαν και συζητήθηκαν παραπάνω. Τους χρησιμοποιούν για να δικαιολογήσουν την πολιτική που έχουν ακολουθήσει μέχρι τώρα και τα μέτρα που σκοπεύουν να ψηφίσουν και να εφαρμόσουν στο μέλλον.

Οι μύθοι διευκολύνουν επίσης την σχεδόν ολοκληρωτική απουσία διαλόγου για εναλλακτικές προτάσεις στο δρόμο της τρόικας. Οι βουλευτές που ψηφίζουν οτιδήποτε τούς ζητάει η τρόικα χρησιμοποιούν ως φύλλο συκής ένα συνδυασμό μύθων και απουσίας καλοεπεξεργασμένων εναλλακτικών προτάσεων.

 Όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης στο κοινοβούλιο είναι επίσης κατά ένα μέρος υπεύθυνα για αυτή την κατάσταση. Διαμαρτύρονται και αντιτίθενται στις σημερινές πολιτικές αλλά σπάνια αμφισβητούν τους μύθους με συνεπή, οργανωμένο και διανοητικά έντιμο τρόπο. Επιπλέον, δεν έχουν παρουσιάσει πειστικές εναλλακτικές λύσεις που θα μπορούσαν να πείσουν βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να αποσχιστούν ή να δημιουργήσουν τις συνθήκες για μια συμμαχική κυβέρνηση που θα ακολουθούσε ένα γνήσια διαφορετικό δρόμο.

 Δεν είναι σαφές το γιατί οι παρανοήσεις για εξαιρετικά σημαντικές αποφάσεις πολιτικής μπορούν και διατηρούνται μέσα σε μια φιλελεύθερη δημοκρατία με αρκετά ελεύθερο Τύπο. Δεν μπορώ να εξηγήσω πλήρως ικανοποιητικά αυτό το φαινόμενο εδώ, αλλά ορισμένες μικρές παρατηρήσεις ίσως βοηθήσουν σε μια αρχική κατανόηση του προβλήματος.

Από την έναρξη της κρίσης, οι Έλληνες κυβερνητικοί αξιωματούχοι και το μεγαλύτερο μέρος του Τύπου υιοθέτησε τις παρανοήσεις. Στη συνέχεια, ο καθένας που επιχειρηματολογούσε εναντίον μιας συγκεκριμένης παρανόησης είχε συνήθως να αντιμετωπίσει μια σειρά ερωτήσεων οι οποίες βασίζονταν σε άλλες παρανοήσεις, πράγμα που εξασθένιζε το αρχικό επιχείρημα. Για παράδειγμα, όταν κάποιος υποστηρίζει ότι η χρεοκοπία δεν θα ήταν κάτι κακό, αντιμετωπίζει μια σειρά ερωτήσεων για το πόσο αχάριστοι θα ήμασταν απέναντι στους Ευρωπαίους εταίρους μας οι οποίοι προσπαθούν να μας «σώσουν»· για το πώς η τρόικα έχει ένα καλό σχέδιο το οποίο θα απαλλάξει τη χώρα από τη διαφθορά και θα την οδηγήσει πάλι στην ευημερία· για το πώς η χρεοκοπία οδηγεί έξω από την ευρωζώνη, κάτι που είναι, ασφαλώς, ό, τι χειρότερο μπορεί να συμβεί· και ούτω καθεξής. Δηλαδή, οι μύθοι εναντίον των οποίων επιχειρηματολόγησα δουλεύουν συνεργικά, αλληλοτροφοδοτούμενοι, συμπληρώνοντας ο ένας τον άλλον. Όταν πιστεύει κάποιος τον ένα τείνει να πιστεύει και τους άλλους. Όταν, λοιπόν, η κυρίαρχη αφήγηση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης προωθεί τους περισσότερους από αυτούς τους μύθους, είναι δύσκολο για ένα πρόσωπο ή ακόμη και για μια οργάνωση να επιχειρηματολογήσει αποτελεσματικά εναντίον τους χωρίς να αναπτύξει τη δική του ολοκληρωμένη αφήγηση ή αντιπροτάσεις, κάτι που απαιτεί χρόνο.

Επιπλέον, ακόμη και όταν η κυβέρνηση βρίσκεται υπό ισχυρή πίεση στο εξωτερικό και στο εσωτερικό συνεχίζει να διατηρεί τον έλεγχο του κρατικού μηχανισμού. Τότε είναι που έχει λόγους να ασκήσει αυτή την εξουσία με τρόπο που δεν θα ασκούσε υπό ομαλές συνθήκες. Μπορεί να επηρεάσει τους φύλακες των ευρείας κυκλοφορίας μέσων ενημέρωσης, και αυτοί με τη σειρά τους μπορούν να επηρεάσουν ποιος θα εμφανιστεί και με ποιον τρόπο θα εμφανιστεί στην τηλεόραση και στις μεγάλες εφημερίδες. Αυτοί που εμφανίζονται τελικά στα μέσα ενημέρωσης και που θα ήταν κανονικά επικριτικοί πρέπει να σκεφτούν περισσότερο από το κανονικό για το τι θα πουν και πώς θα το πουν, με τρόπο που δεν θα προσβάλει τον τηλεοπτικό οικοδεσπότη τους. Κάποιοι δημοσιογράφοι, ειδικοί και πανεπιστημιακοί μπορεί να αυτολογοκριθούν ή και να μην εκφράσουν γνώμη φοβούμενοι ότι θα γίνουν αμφιλεγόμενοι ή θα προσβάλλουν κάποιους συναδέλφους τους.

Υπάρχουν ενδείξεις, πάντως, πιθανόν κατά ένα μέρος ως αποτέλεσμα της λαϊκής πίεσης και του βάρους της πραγματικότητας, ότι έχει αρχίσει να χαλαρώνει η κυριαρχία των περισσότερων μύθων στα ευρείας κυκλοφορίας μέσα ενημέρωσης.

Αυτό δίνει τη δυνατότητα σε παραγκωνισμένους πολιτικούς ή σε αυτούς που βρίσκονται σε δυσμένεια ή εκτός Βουλής, σε πανεπιστημιακούς, και σε άλλους με επιρροή να σταματήσουν να συναινούν στην επανάληψη των μύθων και να μιλήσουν όταν έχουν μια γνήσια διαφορετικά άποψη.

Ολοκληρώνω με ορισμένες βασικές συνέπειες για το μέλλον των επιχειρημάτων που αναπτύχθηκαν κατά των επτά μύθων:

– Η σημερινή πορεία του χρέους δεν είναι βιώσιμη και έτσι η χρεοκοπία είναι αναπόφευκτη. Θα αποτελούσε έκπληξη αν η προσωρινή συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου για το διαφημιζόμενο κούρεμα 50% φέρει σημαντική μείωση στο δημόσιο χρέος (βλέπε υποσημ. [2]  για τους λόγους). Επιπλέον, όπως ακριβώς συνέβη με τη συμφωνία της 21ης Ιουλίου, δεν είναι πιθανό ότι τελικά θα συμφωνήσει η μεγάλη πλειοψηφία των κατόχων ομολόγων. Είτε συμφωνήσουν είτε όχι, η επίπτωση στο ελληνικό δημόσιο χρέος και στη βιωσιμότητά του θα είναι μικρή. Συνεπώς, η χώρα θα χρειαστεί μια πολύ μεγαλύτερη μείωση στο χρέος και αυτό είναι απίθανο να γίνει «εθελοντικά» δεκτό από τους κατόχους ομολόγων.

– Η συνέχιση της παρούσας πορείας θα απαιτήσει αδιάκοπη λιτότητα στο ορατό μέλλον χωρίς τη δυνατότητα να φανεί κάποιο «φως στο βάθος του τούνελ». Όλες οι σημαντικές δημοσιονομικές αποφάσεις θα ληφθούν έξω από τη χώρα. Οι νέοι και οι προσοντούχοι που μπορούν να βρουν δουλειά στο εξωτερικό θα μεταναστεύσουν, αφήνοντας πίσω έναν γερασμένο, λιγότερο παραγωγικό, με μεγαλύτερες ανάγκες, συρρικνούμενο πληθυσμό ο οποίος θα πρέπει να αντέξει ένα συντριπτικό βάρος από το χρέος

– Επομένως, η υποχρεωτική στάση πληρωμών με πρωτοβουλία της Ελλάδας είναι η πιο ρεαλιστική εναλλακτική λύση στις «εθελοντικές» αλλά αναποτελεσματικές χρεοκοπίες που κατά καιρούς συμφωνούνται σε συνόδους κορυφής της ευρωζώνης. Μια τέτοια στάση πληρωμών δεν θα είχε σχέση με τις πλασματικές εκατοστιαίες περικοπές οι οποίες μοιάζουν να είναι κυρίως πρωτοβουλίες Δημοσίων Σχέσεων από μια ηγεσία της ευρωζώνης που δεν έχει να προσφέρει τίποτα άλλο. Θα επιτρέψει την άμεση παύση πληρωμών τόκων και έτσι θα αποφύγει κάποιες περικοπές στον προϋπολογισμό και θα περιορίσει τη συνεχιζόμενη υποχώρηση του εισοδήματος. Θα μετατρέψει επίσης την Ελλάδα σε έναν δραστήριο, κεντρικό συμμέτοχο στις διαπραγματεύσεις για το χρέος της, αντί να αποτελεί η χρεοκοπία ένα θέμα ιδιωτικής συζήτησης μεταξύ της Γερμανίδας Καγκελαρίου και του Γάλλου Προέδρου.

– Μια τέτοια στάση πληρωμών θα ήταν πολύ δύσκολο να στηριχθεί εντός της ευρωζώνης καθώς η Ελλάδα θα έπρεπε να εξαρτιέται από τη συνεχιζόμενη χρηματοδότηση από την ΕΚΤ για την υποστήριξη των ελληνικών τραπεζών και ασφαλιστικών ταμείων. Αυτό και άλλοι παράγοντες θα περιόριζαν πολύ τη διαπραγματευτική δύναμη της Ελλάδας να μειώσει το χρέος της, κι έτσι πιθανόν να αναιρούσαν τα οφέλη από την υποχρεωτική στάση πληρωμών. Αντίθετα, έχοντας το δικό της νόμισμα, η χώρα θα έχει τη δυνατότητα να στηρίξει καλύτερα τις τράπεζές της και τα ταμεία, καθώς και να έχει τα άλλα πλεονεκτήματα τα οποία συζήτησα.

– Η στάση πληρωμών με πρωτοβουλία της Ελλάδας και η έξοδος από την ευρωζώνη θα απαιτήσει γρήγορο και εκτενή προγραμματισμό για την αποτελεσματική εφαρμογή τους και επίσης πίστη εκ μέρους της κυβέρνησης ότι πρόκειται για τη σωστή πολιτική που πρέπει να ακολουθήσει η χώρα. Η παρούσα κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να ακολουθήσει τέτοια πολιτική, αφού είναι ξεκάθαρο ότι τα μέλη της δεν έχουν τέτοια πεποίθηση ή τέτοιο προσανατολισμό. Μια συμμαχική κυβέρνηση που διαθέτει πλατειά υποστήριξη και περιλαμβάνει πολιτικές προσωπικότητες από τη δεξιά έως την αριστερά, καθώς και προσωπικότητες ευρείας αποδοχής, θα ήταν η καταλληλότερη για να ξετυλίξει το νήμα μέσα στο δύσκολο μονοπάτι που βρίσκεται εμπρός. Μια τέτοια κυβέρνηση θα μπορούσε να κινητοποιήσει τον πληθυσμό ώστε να δεχτεί τις θυσίες που είναι απαραίτητες βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα, μια και θα ήταν σε θέση να προσφέρει μια εναλλακτική πορεία στην οποία η κυβέρνηση και ο λαός θα είχαν τουλάχιστον ένα λέγειν για το αποτέλεσμα. Ως δώρο, θα μπορούσε ακόμη και να επιφέρει τις θεμελιώδεις αλλαγές στη διακυβέρνηση τις οποίες όλοι σχεδόν ζητούν στην Ελλάδα, αλλά τις οποίες δεν μπορεί να προσφέρει το υπάρχον, καταρρέον πολιτικό σύστημα.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ

Ahamed, Liaquat (2009), Lords of Finance: The Bankers Who Broke the World, Penguin Press, New York.

Feldstein, Martin (2011) "Vaclav Klaus and the Euro," March, NBER.

http://www.nber.org/feldstein/essaysinhonorofVaclavKlaus.pdf

International Monetary Fund (IMF) (2011), Greece: Third Review Under the Stand-By Arrangement, Country Report No. 11/68, March.

Katsimi, Margarita and Moutos, Thomas (2010), "EMU and the Greek Crisis," European Journal of Political Economy, December, 26(4), 568-576.

Lewis, Michael (2011), "It's the Economy, Dummkopf!," Vanity Fair, September.

http://www.vanityfair.com/business/features/2011/09/europe-201109

OECD (2011), Government at a Glance, OECD Publishing.

http://www.oecd-ilibrary.org/governance/government-at-a-glance-2011_gov_glance-2011-en

O'Rourke, Kevin H. (2011), "A Tale of Two Trilemmas," Trinity College Dublin, March.

Research on Money and Finance (2010), "Eurozone Crisis: Begar Thyself and ThyNeighbour," C.Lapavitsas, A. Kaltenbrunner, D. Lindo, J. Michell, J.P.Painceira, E.

Pires, J. Powell, A. Stenfors, N. Teles, Occasional Report 1, March. www.researchonmoneyandfinance.org

Rodrik, Dani (2011), The Globalization Paradox: Democracy and the Future of the World Economy, W.W.Norton, New York.

Skaperdas, Stergios, "Policymaking in the Eurozone and the Core vs. Periphery Problem," CESifo Forum, 2/2011, 12-18 – downloadable in:

http://www.cesifogroup.de/portal/page/portal/ifoHome/bpubl/b2journal/30publfo/_publforum?item_link=forumindex2-11.htm

UBS, (2011), "Euro break-up – the consequences," UBS Investment Research, Global Economic Perspectives, September.

http://www.nber.org/feldstein/essaysinhonorofVaclavKlaus.pdf

* Ο Στέργιος Σκαπέρδας είναι Καθηγητής Οικονομικών στο University of California, Irvine.

Για να διαβάσετε το πλήρες κείμενο (στα ελληνικά) σε μορφή pdf πατήστε εδώ.

ΠΗΓΗ: ΔΕΥΤΕΡΑ 7 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011, 22:00, upd ΤΡΙΤΗ 8 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 16:00, http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=5391:i-eksodos-apo-to-euro-anasa-gia-tin-elliniki-oikonomia&catid=55:an-oikonomia&Itemid=283

ΕΠΤΑ ΜΥΘΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ – [Μύθος 6^ος -Μύθος 7^ος: Μέρος ΙV]

Του Στέργιου Σκαπέρδα*

Μύθος 6ος: Η έξοδος από την Ευρωζώνη θα ήταν το χειρότερο δυνατό αποτέλεσμα.

Το να έχεις το δικό σου νόμισμα συγκεντρώνει αρκετά πλεονεκτήματα που είχαν υποτιμηθεί κατά τα χρόνια της μεγάλης ανάπτυξης της Ευρωζώνης.

Πρώτα απ' όλα, οι οικονομολόγοι συμφωνούν πως ο ευκολότερος μηχανισμός για να αποκτήσει μια χώρα διεθνή ανταγωνιστικότητα είναι η υποτίμηση του νομίσματός της. Με έξοδο από την Ευρωζώνη, αυτοκίνητα και i-phones θα ακριβύνουν αλλά τα τρόφιμα θα μπορούσαν και να φθηνύνουν.

Για την ακρίβεια, η εισαγωγή του ευρώ έφερε στρεβλώσεις στις σχετικές τιμές που οι οικονομολόγοι ακόμη και σήμερα δυσκολεύονται να κατανοήσουν και η εισαγωγή μιας νέας δραχμής ίσως εν μέρει βοηθήσει στη διόρθωση αυτών των στρεβλώσεων. Ανεξάρτητα από αυτό, πάντως, τα οφέλη από το να έχεις δικό σου νόμισμα ως έναν τρόπο προσαρμογής στους διεθνείς κραδασμούς και τον διεθνή ανταγωνισμό είναι πολύ γνωστά και ποσοτικά καθόλου ευκαταφρόνητα. Δεύτερον, η ύπαρξη δικού σου νομίσματος υποδηλώνει ότι εναρμονίζεις τη νομισματική σου πολιτική με τις άμεσες ανάγκες της χώρας, αντί να αποφασίζεται σύμφωνα με τις ανάγκες της πιο ισχυρής χώρας της νομισματικής ένωσης οι οποίες είναι μάλλον απίθανο να ευθυγραμμίζονται με τις δικές σου. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό σε περιόδους ύφεσης και κρίσης σαν αυτή που βιώνει σήμερα η Ελλάδα. Τρίτον, η εμπειρία των δεκαοχτώ τελευταίων μηνών έδειξε με σαφήνεια πως το να είσαι στην Ευρωζώνη δεν είναι απαραίτητα συμβατό με τη δημοκρατία στην Ελλάδα και με την εθνική κυριαρχία.[10] Όπως συζητήσαμε και παραπάνω (Μύθος 5ος), αν ακολουθηθεί ο σημερινός δρόμος, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα. Η μόνη περίπτωση να παραμείνει η Ελλάδα στην Ευρωζώνη και οι Έλληνες να έχουν κάποιον λόγο στα τεκταινόμενα είναι να έχουμε πολιτική ενοποίηση ολόκληρης της Ευρωζώνης με πλήρη δημοκρατικά δικαιώματα για όλους τους πολίτες των συμμετεχόντων χωρών. Κάτι τέτοιο θα έδινε δημοκρατική νομιμοποίηση στην Ευρωζώνη, αν και θα σήμαινε το τέλος όλων των εθνικά κυρίαρχων κρατών. Ωστόσο, ούτε καν απλή πολιτική ενοποίηση δεν είναι πιθανή, πόσο μάλλον πολιτική ενοποίηση με δημοκρατία σε ολόκληρη την Ευρωζώνη. Η δημοκρατική νομιμοποίηση και η εθνική αυτοδιάθεση δεν είναι απλώς κάποιες αφηρημένες έννοιες που δεν σχετίζονται με την καθημερινότητα των ανθρώπων και την εργασία τους. Για τον έμπορο υποδηλώνουν πως η κυβερνητική πολιτική για τις τράπεζες και τη ρευστότητα γενικά παίρνει υπόψη της τα συμφέροντά του. Για τον εργαζόμενο ότι η ανησυχία του για την ανεργία και τον πληθωρισμό θα γίνει ακουστή στην Αθήνα αντί (να μην ακουστεί) στο Βερολίνο, στη Φρανκφούρτη ή στις Βρυξέλες. Οι βιομήχανοι θα έχουν επίσης την ευκαιρία να γίνουν ακουστοί και να επηρεάσουν τα πολιτικά πράγματα.

Έτσι, οικονομικοί λόγοι, δημοκρατική νομιμοποίηση, εθνική αυτοδιάθεση, ακόμη και στοιχειώδης αξιοπρέπεια, όλα σχετίζονται μεταξύ τους και δείχνουν προς ένα εθνικό νόμισμα. Οι περισσότεροι από όσους εναντιώνονται στην έξοδο από την Ευρωζώνη ανησυχούν κυρίως για το κόστος της μετάβασης. Δεν θα γίνει ακόμη πιο βαρύ το εξωτερικό χρέος λόγω υποτίμησης; Πώς θα προσαρμοστούν οι τράπεζες στη νομισματική αλλαγή; Πώς θα εισάγει η χώρα είδη πρώτης ανάγκης όπως πετρέλαιο και φαρμακευτικά προϊόντα; Τι θα συμβεί με τις τραπεζικές καταθέσεις; Δεν θα δημιουργήσουν όλα αυτά ένα απόλυτο χάος; Οι παραπάνω, και πολλές άλλες, είναι όλες δικαιολογημένες ερωτήσεις. Το σημαντικό είναι τώρα να δούμε πόσο ικανοί, έντιμοι και έτοιμοι να υπερασπιστούν τα ελληνικά συμφέροντα θα είναι εκείνοι που θα χειριστούν τη μετάβαση. Πόσο γρήγορα και ευέλικτα θα προσαρμόζονται στα απρόβλεπτα προβλήματα που θα ανακύπτουν. Κατά πόσο θα μπορούν να εξηγήσουν στον ελληνικό λαό της πράξεις τους έτσι ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι αρνητικές αντιδράσεις. Μια εντελώς ανεξέλεγκτη και απρογραμμάτιστη έξοδος από την Ευρωζώνη θα είναι χαοτική και πολύ πιο οδυνηρή από μια ελεγχόμενη και προγραμματισμένη αποχώρηση.

Ας επιστρέψουμε στις ερωτήσεις για τη μεταβατική περίοδο, αρχίζοντας από το ζήτημα του βάρους του χρέους. Όπως προαναφέρθηκε, σχεδόν όλο το εκτός τρόικας χρέος διέπεται από τους ελληνικούς νόμους και συνάφθηκε στο εθνικό νόμισμα της χώρας το οποίο ήταν το ευρώ πριν τη μετάβαση αλλά, μετά την μετάβαση, όλα τα χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία και χρέη θα εκφραστούν στο νέο νόμισμα στην ισοτιμία που θα θεσπιστεί την πρώτη μέρα της μετάβασης. Θα υπάρξουν επιχειρήματα υπέρ και κατά της έκφρασης των παλιών χρεών σε «νέες δραχμές» αλλά η τελική διευθέτηση της διαφωνίας θα είναι στην αρμοδιότητα των ελληνικών δικαστηρίων. Αφού τα άλλα χρέη και τα τραπεζικά διαθέσιμα θα εκφραστούν επίσης σε νέες δραχμές, θα είναι δύσκολο να βρει κανείς επιχειρήματα για να μη γίνει το ίδιο με το δημόσιο χρέος. Αυτή η μετονομασία των χρεών θα είναι ένα κίνητρο για τις άλλες χώρες να μην ενθαρρύνουν μιαν άκαιρη και αδικαιολόγητη υποτίμηση της νέας δραχμής.

Η προσαρμογή του τραπεζικού συστήματος θα πάρει κάποιον χρόνο με πολλές περιπλοκές που δεν μπορούν να προβλεφθούν προκαταβολικά, αλλά τίποτα δεν θα είναι αξεπέραστο. Όπως ανέφερε ο πρώην πρόεδρος της Τσεχίας Βάκλαβ Κλάους, με βάση την εμπειρία του από τη διάλυση της Τσεχοσλοβακίας και τη νομισματική μετάβαση εκεί, η έξοδος από την Ευρωζώνη δεν θα παρουσιάσει ανυπέρβλητα τεχνικά προβλήματα. Φυσικά, θα πρέπει να επιβληθούν κεφαλαιακοί έλεγχοι και να παρθούν άλλα μέτρα ώστε να καταμεριστεί ξένο συνάλλαγμα για την εισαγωγή ειδών πρώτης ανάγκης. Οι τραπεζικές καταθέσεις θα προσαρμοστούν αυτόματα στο νέο νόμισμα όπως θα γίνει και με όλα τα εγχώρια χρέη. Αναπόφευκτα, οι καθαροί πιστωτές [net creditors] θα χάσουν λίγο και οι καθαροί οφειλέτες [net debtors] θα κερδίσουν βραχυπρόθεσμα αλλά ακόμη και οι καθαροί πιστωτές ίσως αποκομίσουν κέρδη μακροπρόθεσμα καθώς η οικονομία θα αναπτυχθεί ταχύτερα παρά αν παρέμενε η χώρα στην Ευρωζώνη.

Η μετάβαση θα είναι δύσκολη και οδυνηρή αλλά, αν γίνουν σωστοί χειρισμοί, η οδύνη θα είναι βραχυπρόθεσμη. Με το δικό τους νόμισμα η Τράπεζα της Ελλάδος και η κυβέρνηση θα μπορέσουν να χορηγήσουν την απόλυτα αναγκαία ρευστότητα σε μια εγχώρια αγορά που αυτή τη στιγμή πεθαίνει εξ αιτίας της σοβαρότατης έλλειψης πιστώσεων και ρευστότητας. Η αυξημένη ρευστότητα μαζί με τα ευεργετικά αποτελέσματα της υποτίμησης μέσω της υποκατάστασης των εισαγωγών, της μείωσης των εισαγωγών και της αύξησης των εξαγωγών θα ξαναζωντανέψουν την οικονομία και θα αυξήσουν την απασχόληση. Βέβαια, η κυβέρνηση θα πρέπει να διαπραγματευτεί μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην αυξημένη ρευστότητα και τη συγκράτηση του πληθωρισμού σε λογικά επίπεδα.

Ενώ πολύ οικονομολόγοι που βρίσκονται εκτός της Ευρωζώνης, συμπεριλαμβανομένων προσωπικοτήτων όπως ο Πολ Κρούγκμαν και ο Μάρτιν Φέλντσταϊν, αναγνωρίζουν τα οφέλη ή ακόμη και την αναγκαιότητα εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, οι περισσότεροι οικονομολόγοι εντός αυτής αποφεύγουν επιμελώς ακόμη και να αναφερθούν στο ζήτημα. Μερικές μελέτες τραπεζών παρουσιάζουν μάλλον ζοφερά σενάρια. Η UBS (2011), παραδείγματος χάρη, υποστηρίζει ότι το ελληνικό ΑΕΠ θα μειωθεί στο μισό αν βγει από την ευρωζώνη. Αφήνοντας κατά μέρος το γεγονός πως το ελληνικό ΑΕΠ θα μπορούσε να πάει στο μισό αυτού που ήταν το 2009 ακολουθώντας τον δρόμο που συνιστά η τρόικα, η υπόθεση που κάνει η μελέτη είναι πως οποιαδήποτε υποτίμηση της νέας δραχμής θα συνοδευτεί αμέσως από αυξημένους δασμούς εκ μέρους των χωρών της ΕΕ. Τέτοια απειλή αντεκδίκησης αναφέρεται και από άλλους.

Το ερώτημα είναι ποιος θα είχε συμφέρον να εφαρμόσει μια τέτοια αντεκδικητική τακτική, να τη συντονίσει σε όλη την ΕΕ και τι θα υποδήλωνε κάτι τέτοιο για το σημερινό διεθνές εμπορικό σύστημα; Για να εμπλακούν σε μια τέτοια διαδικασία αντεκδίκησης, θα έπρεπε να συμφωνήσουν όλες οι χώρες της ΕΕ, τη στιγμή που κάποιες από αυτές σκέπτονται σοβαρά να βγουν από την Ευρωζώνη οι ίδιες. Γιατί να θέλουν στην ουσία να αποκλείσουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο για τους εαυτούς τους; Επιπλέον, τέτοιοι αντεκδικητικοί δασμοί θα είχαν σοβαρές επιπλοκές όχι μόνο για το μέλλον της ΕΕ αλλά για το σημερινό παγκοσμιοποιημένο διεθνές σύστημα εμπορίου. Θα ήταν η αρχή του τέλους για τον κόσμο όπως τον ξέρουμε σήμερα και κάθε χώρα θα ήθελε να προστατεύσει τον εαυτό της και τον λαό της από το επερχόμενο τσουνάμι.

Αυτό στην πραγματικότητα θα μπορούσε να είναι ένα πρόσθετο επιχείρημα στο να έχει η Ελλάδα το δικό της νόμισμα, έτσι ώστε να διατηρήσει τη μέγιστη δυνατή ευελιξία στην οικονομική της πολιτική, σε έναν πολύ λιγότερο παγκοσμιοποιημένο και πιθανόν φτωχότερο κόσμο. Τελικά, θα πρέπει να σημειωθεί πως η Ευρωζώνη μπορεί να διαλυθεί ανεξάρτητα από το τι θα κάνει η Ελλάδα Οι πραγματικές εναλλακτικές λύσεις είναι είτε η πολιτική ενοποίηση ή η διάλυση. Οτιδήποτε ανάμεσο δεν θα είναι βιώσιμο, ούτε πολιτικά ούτε οικονομικά. Εφ’ όσον η ενοποίηση δεν φαίνεται στον ορίζοντα, το ζήτημα είναι κατά κύριο λόγο πότε και πώς θα συμβεί η διάλυση. Σε κάθε περίπτωση, ανεξάρτητα από το ποιος έχει την κυβέρνηση, είναι επιτακτική ανάγκη η Τράπεζα της Ελλάδος και το Υπουργείο Οικονομικών να έχουν ομάδες που να επεξεργάζονται ένα σενάριο εξόδου από την Ευρωζώνη, Αυτό θα μπορούσε πραγματικά να κάνει τη διαφορά ανάμεσα σε μια χαοτική και μια οργανωμένη έξοδο.

Τέλος, μια στάση πληρωμών και έξοδος από την Ευρωζώνη δεν θα έπρεπε να γίνει με ανοιχτή αντιπαράθεση απέναντι στη Γερμανία και τις άλλες χώρες της Ευρωζώνης. Άπαξ και μια τέτοια κίνηση γίνει ξεκάθαρη ή αναπόφευκτη από τις περιστάσεις όπως πολύ πιθανά θα συμβεί, θα είναι προς το συμφέρον όλων των εμπλεκομένων μερών οι εξελίξεις να είναι όσο πιο ομαλές γίνεται. Υπάρχουν πολλοί οικονομικοί και πολιτικοί παράγοντες στη Γερμανία που θα εύρισκαν μια τέτοια πιθανότητα ευπρόσδεκτη και αμοιβαία επωφελή για την Ελλάδα, τη Γερμανία και για το μέλλον μιας πιο συνεκτικής και βιώσιμης Ευρωζώνης. Επίσης, δεν θα υπήρχε λόγος να εγκαταλείψει η Ελλάδα την ΕΕ ή κάποια άλλα μέλη να απαιτήσουν την αποπομπή της. Τα σενάρια Αποκάλυψης που κυκλοφορούν κάποιοι είναι κάποιες φορές απλώς μέρος μιας διαπραγματευτικής τακτικής ορισμένων για να εμποδίσουν μία πλευρά να κάνει αυτό που δεν θέλει να κάνει, αλλά δεν έχουν απαραίτητα και πολλή σχέση με την πραγματικότητα.

Μύθος 7ος: Στις διαπραγματεύσεις της με την τρόικα η ελληνική κυβέρνηση έχει πολύ μικρή διαπραγματευτική ισχύ.

«Αν χρωστάς στην τράπεζα εκατό χιλιάδες δολάρια, ανήκεις στην τράπεζα. Αν χρωστάς στην τράπεζα εκατό εκατομμύρια δολάρια, η τράπεζα σού ανήκει.» (Αμερικάνικη παροιμία). Η Ελλάδα χρωστάει αρκετά χρήματα σε ξένους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς ώστε κι αν ακόμη δεν της «ανήκουν», τουλάχιστον έχει αρκετή διαπραγματευτική ισχύ για να διαπραγματευτεί καλύτερους όρους στην πληρωμή των ομολόγων και να κάνει ηπιότερες τις απαιτήσεις λιτότητας της τρόικας. Βέβαια, οι γαλλικές και η γερμανικές τράπεζες όπως και η ΕΚΤ έχουν την υποστήριξη του γαλλικού και του γερμανικού κράτους. Αλλά, τότε, εκτός από τις τραπεζικές απώλειες έχει και την απειλή μιας «μολυσματικής» εξάπλωσης στα ομόλογα των άλλων κρατών καθώς και μιας αβεβαιότητας που θα προέκυπτε μετά από μια ελληνική στάση πληρωμών και θα αφορούσε όσους έχουν υποχρεώσεις σε συμβόλαια αντιστάθμισης πιστωτικού κινδύνου (Credit Default Swaps: CDS). Ο φόβος «μολυσματικής» εξάπλωσης μαζί με τα προβλήματα από CDS θα πάγωναν τις διατραπεζικές αγορές του Βορείου Ημισφαιρίου.

Πέρα από την απειλή που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει η Ελλάδα για στάση πληρωμών και έξοδο από την Ευρωζώνη, υπάρχουν άλλοι δύο σημαντικοί όροι που βελτιώνουν τη διαπραγματευτική θέση και καθιστούν μία απειλή αξιόπιστη. Πρώτον, πρέπει να έχεις την πίστη πως τα συμφέροντά σου διαφέρουν από του αντιπάλου σου, και ο αντίπαλός σου το ξέρει αυτό. Αν εσύ προσωπικά πιστεύεις ότι οι αντιπρόσωποι της τράπεζας θα σε «σώσουν» επειδή είναι καλόκαρδοι, ακόμη και να χρωστάς στην τράπεζα εκατό εκατομμύρια δολάρια, είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο πως ποτέ δεν θα σου ανήκει. Πάλι εσύ θα ανήκεις στην τράπεζα. Δεύτερον, πρέπει να προετοιμάσεις τη δική σου πλευρά για την έσχατη απειλή που διαθέτεις, ώστε η άλλη πλευρά να έχει τον δικαιολογημένο φόβο ότι θα πραγματοποιήσεις την απειλή σου. Αν δεν φέρεις τον δικηγόρο σου κι όποιους άλλους ειδικούς όταν διαπραγματεύεσαι με την τράπεζα και δεν είσαι έτοιμος να σηματοδοτήσεις ότι είσαι αποφασισμένος για χρεοκοπία, πώς περιμένεις να σε πάρει η τράπεζα στα σοβαρά;

Όπως αναλύσαμε παραπάνω, η Ελλάδα θα μπορούσε να είχε κηρύξει στάση πληρωμών οποιαδήποτε στιγμή μέσα στα δύο τελευταία χρόνια και θα μπορούσε αυτό να το είχε χρησιμοποιήσει ως αξιόπιστη απειλή στις διαπραγματεύσεις της με την τρόικα. Αλλά η ελληνική κυβέρνηση προφανώς δεν εκπλήρωσε κανέναν από τους δύο σημαντικούς αναγκαίους όρους για πετυχημένη διαπραγμάτευση. Πρώτον, υιοθέτησε το πλαίσιο και ίσως τους στόχους της τρόικας και ακόμη και της λαϊκίστικης Bild για τη χώρα και τους Έλληνες. Τα κυβερνητικά στελέχη εμφανίστηκαν να αγνοούν τη διαφορά ανάμεσα στους στόχους των τραπεζών, της τρόικας και του λαού που υποτίθεται εκπροσωπούσαν αυτά τα τελευταία δύο χρόνια. Ίσως να παρασύρθηκαν από τη ρητορική περί «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης» και «είμαστε όλοι μαζί σ' αυτή την προσπάθεια». Τέτοιες διακηρύξεις μπορεί να είναι χρήσιμες αλλά δεν μπορεί να τις πάρει κανείς σοβαρά όταν προετοιμάζει τη διαπραγματευτική του θέση. Χωρίς συνειδητοποίηση των διαφορετικών στόχων, δεν μπορούν να γίνουν βήματα για τη δημιουργία μιας ισχυρής ελληνικής διαπραγματευτικής θέσης. Αντί να δρα κανείς ανεξάρτητα, γίνεται διανοητικός αιχμάλωτος της άλλης πλευράς. Χωρίς συνειδητοποίηση των διιστάμενων στόχων, ο γραφειοκρατικός μηχανισμός δεν μπορούσε να κατευθυνθεί στην παραγωγή στοιχείων και επιχειρημάτων που θα διευκόλυναν τα ελληνικά συμφέροντα. Αν οι ειδικοί του ΔΝΤ ήθελαν να εφαρμόσουν την τυποποιημένη συνταγή που χρησιμοποίησαν σε άλλες χώρες, η κυβέρνηση θα έπρεπε να είχε βρει επιχειρήματα για τη ζημιά που οι συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις θα προξενούσαν στην Ελλάδα. Παραδείγματα γι' αυτό θα αποτελούσαν η ζημιά που θα προκαλούσαν κάποιες αλλαγές στην αγορά εργασίας του ιδιωτικού τομέα και τα υποτιθέμενα 50 δισεκατομμύρια ευρώ που θα απέφεραν οι ιδιωτικοποιήσεις.

Στην προετοιμασία για την έσχατη απειλή της στάσης πληρωμών και της εξόδου από την Ευρωζώνη απαιτείται ο σχηματισμός μιας ομάδας ειδικών μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και με απόλυτη μυστικότητα. Τέτοια προετοιμασία επιβάλλει να αναπτυχθούν διάφορα σενάρια, να «παιχτούν» και να δοκιμαστεί η ευρωστία των διαφορετικών προσεγγίσεων. Παραδείγματα των μυριάδων ζητημάτων που θα πρέπει να μελετηθούν συμπεριλαμβάνουν το πώς θα εφαρμοστούν αποτελεσματικοί κεφαλαιακοί έλεγχοι σε περίπτωση εξόδου από την Ευρωζώνη, το πώς θα γίνουν μετατροπές των τραπεζικών συστημάτων πληρωμών, το πώς θα χορηγηθεί ρευστότητα στην οικονομία.

Βέβαια, πρέπει να πιστεύεις και ο ίδιος πως είσαι διατεθειμένος να πραγματοποιήσεις την απειλή σου αν η άλλη πλευρά είναι διατεθειμένη να φθάσει στα άκρα και να δώσεις με τρόπο στην άλλη πλευρά να καταλάβει πως έχει προετοιμαστεί και είσαι διατεθειμένος να πας κι εσύ μέχρι το τέλος. Δεν υπάρχουν στοιχεία ή άλλες έμμεσες ενδείξεις ότι τα μέλη της κυβέρνησης που κατείχαν τις πιο καίριες θέσεις είτε πιστεύανε στη διαπραγμάτευση ή είχαν κάνει τις απαραίτητες προετοιμασίες για να βελτιώσουν τη διαπραγματευτική τους θέση απέναντι στην τρόικα. Δεν πρέπει λοιπόν να μας προκαλεί καμιά έκπληξη που ο τωρινός Υπουργός Οικονομικών προκάλεσε δυο φορές το γέλιο – τον Ιούνιο και τον Σεπτέμβριο – όταν προσπάθησε να «διαπραγματευτεί» με την τρόικα. Πώς μπορούσε να γίνει αλλιώς όταν αυτός και η κυβέρνησή του δεν ήταν πρόθυμοι να χρησιμοποιήσουν απειλές, πόσω μάλλον να πιστέψουν σ' αυτές; Εκφράζονται απόψεις πως η κυβέρνηση χρειάζεται τεχνοκράτες που θα πάρουν το τιμόνι της χώρας και θα τη βγάλουν απ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Ενώ οι ομάδες ειδικών που προαναφέρθηκαν χρειάζονται τεχνοκράτες, χρειάζονται επίσης να καθοδηγηθούν από εκείνους που πιστεύουν πως τα συμφέροντα των Ελλήνων δεν συμπίπτουν με εκείνα της τρόικας και είναι διατεθειμένοι να τα υπερασπιστούν.

Μερικοί επιφυλακτικοί παρατηρητές καθώς και κάποιοι υποστηρικτές της ατολμίας της κυβέρνησης θέτουν το ζήτημα των πιθανών απειλών στην εθνική ασφάλεια που ίσως προέλθουν από κάποιες ξένες κυβερνήσεις αν η ελληνική κυβέρνηση ήταν να ακολουθήσει μια σκληρή γραμμή στις διαπραγματεύσεις. Ας επισημάνουμε πρώτα απ' όλα πως πολύ πρόσφατα χώρες όπως η Ισλανδία και η Ουγγαρία τήρησαν σκληρή στάση απέναντι στις επιθυμίες της Μεγάλης Βρετανίας και της Ολλανδίας (στην περίπτωση της Ισλανδίας) και ενάντια στο ΔΝΤ στην περίπτωση της Ουγγαρίας. Η Μεγάλη Βρετανία και η Αγγλία μάλιστα προχώρησαν σε ανοιχτές απειλές αν η Ισλανδία δεν πλήρωνε για τις ζημιές που υπέστησαν τράπεζες συγγενείς των ισλανδικών τραπεζών σ' αυτές τις δύο χώρες. Ο λαός της Ισλανδίας, λοιπόν, αντίθετα προς τις συστάσεις της τρομοκρατημένης πολιτικής τους ηγεσίας, ψήφισαν να μην πτοηθούν από τις απειλές. Κι όμως. Τίποτα δεν συνέβη στην Ισλανδία. Ίσα-ίσα, προετοιμάζεται να ενταχθεί στην ΕΕ. Και ούτε στην Ουγγαρία συνέβη τίποτα κακό.

Οι απειλές στην εθνική ασφάλεια της Ελλάδας θα προέρχονταν προφανώς από την Τουρκία. Δεν είναι σαφές αν η Γερμανία ή κάποια άλλη χώρα θα είχε συμφέρον να δαπανήσει τεράστιους διπλωματικούς και άλλους πόρους να πείσει μιαν άλλη χώρα – την Τουρκία – να επιτεθεί στην Ελλάδα, αν η Ελλάδα ήταν να κηρύξει στάση πληρωμών και να βγει από την ευρωζώνη. Τι θα κέρδιζε από κάτι τέτοιο κατόπιν εορτής, δηλαδή αφού έχει ήδη συμβεί ένα ανεπιθύμητο γεγονός; Επιπλέον, η Τουρκία παραείναι απασχολημένη αυτόν τον καιρό και είναι εξαιρετικά ασαφές το πώς θα βελτίωνε τη δική της θέση επιτιθέμενη σε έναν υποτιθέμενο σύμμαχό της.

Παραπομπές

[10] Όπως αναπτύχθηκε από τον Rodrik (2011) και εξειδικεύτηκε για την Ευρωζώνη από τον O'Rourke (2011), υπάρχει ένα θεμελιώδες «τρίλημμα» ανάμεσα στη δημοκρατία, την εθνική αυτοδιάθεση και την οικονομική παγκοσμιοποίηση. Δεν μπορείς να έχεις και τα τρία ταυτόχρονα. Όντας μέλος της Ευρωζώνης (παράδειγμα οικονομικής παγκοσμιοποίησης), κανονικά εκχωρείς ένα μέρος της εθνικής αυτοδιάθεσης, αλλά στην περίπτωση της Ελλάδας ακόμη και η δημοκρατία έχει διαβρωθεί σημαντικά εφ’ όσον όλες οι σοβαρές αποφάσεις που υπαγορεύονται από την τρόικα ψηφίζονται παρά την ισχυρή λαϊκή αντίθεση και αναμφίβολα στην περίπτωση των σημαντικών ψηφοφοριών χωρίς την πλειοψηφία των 3/5 που απαιτούνται από το Σύνταγμα.

* Ο Στέργιος Σκαπέρδας είναι Καθηγητής Οικονομικών στο University of California, Irvine.

ΠΗΓΗ: ΔΕΥΤΕΡΑ 7 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011, 22:00, upd ΤΡΙΤΗ 8 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 16:00, http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=5391:i-eksodos-apo-to-euro-anasa-gia-tin-elliniki-oikonomia&catid=55:an-oikonomia&Itemid=283

Συνέχεια στο Μέρος  V

Δυστοκία (το ανεμογκάστρι)…

Του Στάθη Σ(ταυρόπουλου)*

Ποιος είναι αίφνης ο κ. Παπαδήμος, βρε παίδες; Ο Μεσσίας; Ο Σώτερ σώσον ημάς; Είναι άσχετος ο πολύφερνος Τραπεζίτης με τις οικονομικές ανοησίες (μόνο;) του Γιωργάκη; Είναι άμωμος για τις τερατώδεις λαμογιές που έχουν κατασπαράξει τον εθνικό πλούτο των Ελλήνων; Είναι αθώα περιστερά ο κ. Παπαδήμος για τα γκρηκ στατίστικς του κ. Σημίτη; για τη «δημιουργική λογιστική» που έβαλε τη χώρα στη στράτα προς το Καθαρτήριο τώρα και την Κόλαση αμέσως μετά; Χθεσινός είναι ο κ. Παπαδήμος ή μνήμη χρυσόψαρου θέλει η προπαγάνδα να 'χουμε;

Μικρή επανόρθωση (μακρυά από μας οι μεγάλες): η ιστορία της γιαγιάς και του άνδρα των ΜΑΤ, που εξέλαβε ο «ναυτίλος» ως αληθινή και ούτω πώς την κατέγραψε, είναι στην πραγματικότητα παλαιόν ανέκδοτο, ήδη από την εποχή της χούντας – το διαδίκτυο με ηπάτησε, ας πρόσεχα…

……………………………

Πάντως ο διάλογος «Απαγορεύεται να περάσεις από 'δώ, κυρά μου!», «Γιατί; έχεις σφουγγαρίσει, γιόκα μου;», ακόμα κι αν δεν είναι αληθινός είναι ωραίος, se non e vero, e ben trovato, όπως λένε και οι φίλοι μας οι Ιταλοί…

Ούτε ο κ. Κατσιφάρας θα έβαζε τον θυρωρό του πρωθυπουργό με την ίδια ευκολία που προσπάθησε (προσπαθεί) να βάλει ο Γιωργάκης στη θέση του τον κ. Πετσάλνικο…

Αν εξαιρέσουμε την τραγωδία των γελοιογράφων, ώσπου να μάθουν να κάνουν γελοιογραφία τον κ. Πετσάλνικο, όλο το υπόλοιπον έχει πλάκα! Εν πρώτοις ουδείς ξένος είτε Φράγκος είτε Κέλτης είτε Σκύθης είτε Οστροβησιγότθος θα μπορούσε να προφέρει ποτέ στη γλώσσα του το όνομα Πετσάλνικος!

Πάντως, αν κατάλαβα καλά, χθες το ΠΑΣΟΚ προσπάθησε να κάμει Οικουμενική Κυβέρνηση (ΠΑΣΟΚ με ΠΑΣΟΚ), αλλά διαφώνησε το άλλον του όλου ΠΑΣΟΚ και η προσπάθεια ξώκειλε, προσάραξε, τα 'φτυσε (κι άρχισε να βρέχει)…

Επίσης, πάλι αν κατάλαβα καλά, εγένετο μια προσπάθεια να διαλέξουμε ανάμεσα στον χερ ΡΑΪΧενμπαχ Παπαδήμο και τον χερ ΡΑΪΧενμπαχ Πετσάλνικο, αλλά δεν κατέστη δυνατόν να διαλέξουμε τον χερ ΡΑΪΧενμπαχ Γιωργάκη! Οπότε και πάλι η προσπάθεια απέτυχε με αποτέλεσμα να έχουμε κάψει έως τώρα είκοσι φορές τον Μήτσο χωρίς όμως να βγάζει καπνό ο έρμος κι έτσι να μην αποκτάμε πάπα.

Οπως καταλαβαίνετε πάλι ο Μήτσος φταίει, πάλι τον μισθό θα τού κόψουνε.

(Στο μεταξύ διάφοροι ηρωικοί ηλίθιοι σε διάφορα κανάλια έχουν αλλάξει την εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940 με τη νέα εθνική επέτειο της 26ης Οκτωβρίου 2011, ότε επετεύχθη η συμφωνία για το νέο Μνημόνιο – τέτοια νίκη έχει να σημειώσει ο Ελληνισμός απ' το Ματζικέρτ)…

……………………………….

Πλην όμως τέτοιος Ρασπούτιν ο Νικολάκης, ώστε παραιτηθείς να 'ναι α-παραίτητος ο Γιωργάκης και πέντε μέρες τώρα να 'χει κάνει τη χώρα scheisse (που λέει και η κυρία Μέρκελ), αξιοθαύμαστον!

Οσο για τη λειτουργία του βαθέος συστήματος η λέξη «ομερτά» που είχε χρησιμοποιήσει ο κ. Τσίπρας, αποδεικνύεται φτωχή, διότι το γέρας των όλων διαδικασιών αφορά στη διαχείρηση της επερχόμενης λεηλασίας της Ελλάδας. Ποιος με ποιον θα φάει τίνι τρόπω τι;

Αυτό είναι το μήλον της έριδος: η πίττα! Η νέα πίττα των ιδιωτικοποιήσεων, των ειδικών ζωνών και των φαστ τρακ! Αν δεν τα πασπαλίσεις όλα αυτά με ολίγον πατριωτισμό και κάποιαν αγωνία για την έκτη δόση, τι ανθυπορασπούτιν θα 'σαι;

* ΣΤΑΘΗΣ Σ. 10.ΧΙ.2011 stathis@enet.gr 

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 10 Νοεμβρίου 2011,  http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=324691