Η Θεολογία τής Εκκλησίας, κατά τον π. Ιωάννη Ρωμανίδη – Μέρος ΙΙ

Του Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

Ομιλία στό Πανεπιστήμιο Ιασίου Ρουμανίας, τήν 14-10-2011, απομαγνητοφωνημένη, προσαρμοσμένη στόν γραπτό λόγο (βλ. τεύχ. 183).

Συνέχεια από το Μέρος Ι

5. Η πτώση τών Πρωτοπλάστων

Η πτώση τού ανθρώπου δέν είναι απλώς μιά νομική πτώση, δέν συνίσταται στήν άρνηση μιάς εντολής, αλλά ο άνθρωπος μέ τήν ανυπακοή στόν Θεό έχασε τήν εμπειρία τής δόξης τού Θεού. Ο Απόστολος Παύλος στήν πρός Ρωμαίους επιστολή του λέει: «πάντες ήμαρτον, καί υστερούνται τής δόξης τού Θεού» (Ρωμ. γ', 23). Δηλαδή, η πτώση είναι απώλεια τής Χάριτος τού Θεού, τού Φωτός τού Θεού, αφού η δόξα τού Θεού είναι τό άκτιστο Φώς. Αυτός είναι ο πνευματικός θάνατος. Δηλαδή, μετά τήν αμαρτία παρέμεινε η ψυχή καί τό σώμα, αλλά έχασαν τό Άγιον Πνεύμα, έχασαν τήν εμπειρία τού Φωτός. Αυτό ουσιαστικά είναι τό προπατορικό αμάρτημα, ο πνευματικός θάνατος καί μετά ακολούθησε καί ο σωματικός θάνατος.

Η ψυχή τού ανθρώπου έχει δύο ενέργειες, τήν λογική ενέργεια καί τήν νοερά ενέργεια, δηλαδή τήν λογική καί τόν νού. Οι Πρωτόπλαστοι μέ τήν νοερά ενέργεια έβλεπαν τήν δόξα τού Θεού στόν Παράδεισο καί μέ τήν λογική ενέργεια είχαν επικοινωνία μεταξύ τους καί μέ τόν κόσμο. Μέ τήν πτώση σκοτίστηκε η νοερά ενέργεια, όχι όμως η λογική ενέργεια, δηλαδή η νοερά ενέργεια έχασε τήν κοινωνία μέ τόν Θεό. Ο άνθρωπος δέν μπορούσε νά δή τόν Θεό, γιατί ο νούς σκοτίσθηκε. Η κληρονόμηση τού προπατορικού αμαρτήματος δέν είναι η κληρονόμηση τής ενοχής, όπως ισχυριζόταν ο ιερός Αυγουστίνος, αλλά η είσοδος μέσα στόν άνθρωπο τής φθαρτότητας καί τής θνητότητας καί αυτό μεταδίδεται στούς ανθρώπους μέ τήν γέννηση νέων παιδιών. Οι Προφήτες στήν Παλαιά Διαθήκη αγωνίστηκαν μέ τήν Χάρη τού Θεού καί φωτίστηκε ο νούς τους, έφθασαν στόν φωτισμό τού νού, δηλαδή απέκτησαν νοερά προσευχή, όπως τό βλέπουμε στήν αγία Άννα τήν μητέρα τού Προφήτου Σαμουήλ, καί στούς Ψαλμούς τού Δαυΐδ, έφθασαν καί στήν θέα τού Ασάρκου Λόγου, γι’ αυτό οι Προφήτες λέγονταν «ορώντες», «βλέποντες», όπως ο Προφήτης Σαμουήλ, αλλά δέν μπορούσαν νά νικήσουν τόν θάνατο, γι' αυτό καί κατέβαιναν στόν Άδη.

Το πρόβλημα, λοιπόν, είναι τό πώς θά φωτισθή ο νούς τού ανθρώπου, πώς θά ξεχωρισθή από τήν λογική ενέργεια, γιατί όπως έλεγε ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης, η πτώση είναι η ταύτιση τής λογικής μέ τήν νοερά ενέργεια. Ο Προφήτης Μωϋσής ανέβηκε πάνω στό όρος Σινά καί είδε μέ τόν νού του τήν δόξα τού Θεού καί έπειτα μέ τήν λογική κατέγραψε αυτή τήν εμπειρία, τήν οποία είχε, αλλά πήγε όμως στόν Άδη, γιατί δέν μπορούσε νά νικήση τόν θάνατο. Έτσι, τό άλλο πρόβλημα είναι πώς ο άνθρωπος θά νικήση τόν θάνατο.

6. Η ενανθρώπηση τού Λόγου

Ο Χριστός, μέ τήν ενανθρώπησή Του, προσέλαβε τό θνητό καί τό παθητό σώμα γιά νά νικήση τόν θάνατο, τήν αμαρτία καί τόν διάβολο, καί επομένως νά επαναφέρη τόν άνθρωπο στήν κατάσταση πρό τής πτώσεως καί νά τόν ανεβάση ακόμη ψηλότερα. Έτσι, η νίκη επί τού θανάτου έγινε μέ τήν ενανθρώπηση τού Χριστού. Ο Χριστός δίδαξε μέ παραβολές, έκανε θαύματα, αλλά μερικούς μαθητές ανέβασε στό όρος Θαβώρ καί τούς έδειξε τήν δόξα Του, τό Φώς τής θεότητός Του. Ήθελε, δηλαδή, νά μάς διδάξη ότι πρέπει νά ακούμε τήν διδασκαλία Του, νά τήν εφαρμόζουμε γιά νά γίνωνται θαύματα, αλλά ο απώτερος σκοπός είναι νά ανεβούμε στό Όρος Θαβώρ καί νά δούμε τήν δόξα τού Θεού. Αυτός είναι ο βαθύτερος σκοπός τής πνευματικής ζωής, νά νικήσουμε τόν πνευματικό θάνατο, δηλαδή τήν απομάκρυνσή μας από τόν Θεό, ώστε καί τό σώμα νά δοξασθή. Η όραση τής δόξης τού Θεού συνδέεται μέ τήν θέωση τού ανθρώπου.

7. Η ζωή στήν Εκκλησία

Τό έργο τής σωτηρίας τού ανθρώπου γίνεται μέσα στήν Εκκλησία. Εκκλησία υπήρχε καί στήν Παλαιά Διαθήκη, αφού οι Προφήτες καί οι δίκαιοι είχαν κοινωνία μέ τόν άσαρκο Λόγο, έβλεπαν τήν δόξα Του, αλλά η Εκκλησία αυτή ήταν πνευματική. Μετά τήν ενσάρκωση τού Δευτέρου Προσώπου τής Αγίας Τριάδος η Εκκλησία γίνεται σαρκική, δηλαδή γίνεται Σώμα Χριστού καί εμείς γινόμαστε μέλη τού Σώματός Του. Τήν ημέρα τής Πεντηκοστής οι Απόστολοι έλαβαν τό Άγιον Πνεύμα καί τότε έμαθαν όλη τήν αλήθεια. Ο Χριστός τούς είπε ότι θά στείλη τό Άγιον Πνεύμα καί θά τούς διδάξη όλην τήν αλήθεια (Ιω. ιστ',13). Αυτή η αλήθεια πού έμαθαν οι Μαθητές τήν ημέρα τής Πεντηκοστής είναι ότι η Εκκλησία είναι Σώμα Χριστού. Πέρα από αυτήν τήν αλήθεια δέν υπάρχει άλλη αλήθεια ως πρός τήν σωτηρία τού ανθρώπου, γιατί ο άνθρωπος σώζεται στήν Εκκλησία.

Ο Ιερεύς, όταν τεμαχίζη τόν Αμνό τού Θεού στήν θεία Λειτουργία, λέει: «μελίζεται καί διαμερίζεται ο αμνός τού Θεού, ο μελιζόμενος καί μή διαιρούμενος, ο πάντοτε εσθιόμενος καί μηδέποτε δαπανώμενος». Η Χάρη τού Θεού στήν Παλαιά Διαθήκη μεριζόταν αμερίστως εν μεριστοίς, όμως μετά τήν Πεντηκοστή καί τό Σώμα τού Χριστού, πού είναι πηγή τής ακτίστου Χάριτος, μερίζεται αμερίστως εν μεριστοίς, καί πολλαπλασιάζεται απολλαπλασιάστως εν πολλοίς. Αυτό είναι τό μυστήριο τής Πεντηκοστής καί τής θείας Ευχαριστίας καί αυτή είναι η «πάσα αλήθεια», πέρα από τήν οποία δέν υπάρχει καμμιά άλλη αλήθεια. Μέσα στήν Εκκλησία μέ τό άγιο Βάπτισμα καί τό άγιο Χρίσμα ο άνθρωπος γίνεται ναός τού Αγίου Πνεύματος. Τί θά πή γίνεται ναός τού Αγίου Πνεύματος; Θά πή ότι μέσα στήν ύπαρξή του ενεργοποιείται η νοερά ενέργεια καί γίνεται αδιάλειπτη καρδιακή προσευχή. Τό σώμα τού ανθρώπου είναι ένας ναός καί όπως ο ναός μέσα στό βάθος έχει τό Ιερό Βήμα καί τήν Αγία Τράπεζα, έτσι καί μέσα στό βάθος τής καρδιάς, μέ τό άγιο Βάπτισμα καί τό άγιο Χρίσμα, υπάρχει μία Αγία Τράπεζα κι εκεί γίνεται μία εσωτερική αδιάλειπτη θεία Λειτουργία, πού τελεί ο φωτισμένος νούς ως ιερεύς τής θείας Χάριτος. Οπότε, ο άνθρωπος επανέρχεται στήν προηγούμενη κατάσταση τού Αδάμ καί ανεβαίνει ακόμη ψηλότερα, δηλαδή βιώνει τά έσχατα, τόν Παράδεισο, τήν Βασιλεία τού Θεού από τώρα, γιατί γίνεται μέσα του η θεία Λειτουργία. Υπάρχει η λογική προσευχή πού γίνεται μέ τό μυαλό καί υπάρχει η νοερά καρδιακή προσευχή πού γίνεται μέσα στήν καρδιά. Θεραπεία τού ανθρώπου είναι τό νά φθάση κανείς στήν κατάσταση νά έχη μέσα του εσωτερική προσευχή, αγάπη καί έρωτα γιά τόν Θεό. Γι’ αυτό τονίζουν πολλοί Πατέρες, καί τό τόνιζε πολύ συχνά ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης, ότι τρείς είναι οι βαθμίδες τής πνευματικής ζωής, ήτοι η κάθαρση τής καρδιάς, ο φωτισμός τού νού καί η θέωση. Συμβαίνει ό,τι καί στόν ορθόδοξο ναό, υπάρχει ο πρόναος (κάθαρση τής καρδιάς), ο κυρίως Ναός (φωτισμός τού νού), καί τό Ιερό Βήμα (θέωση).

Έλεγε ακόμη ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης – επειδή ακριβώς ήταν ασκητικός θεολόγος – ότι η Εκκλησία έχει δύο όψεις, τήν θετική καί τήν αρνητική. Η θετική όψη τής Εκκλησίας είναι η Χριστολογία, η διδασκαλία γιά τόν Χριστό. Η αρνητική όψη τής Εκκλησίας είναι η δαιμονολογία, η διδασκαλία γιά τόν διάβολο καί πώς θά τόν νικήσουμε. Όσο κανείς μαθαίνει νά πολεμάη τόν διάβολο, δηλαδή όσο γνωρίζει τήν αρνητική όψη τής Εκκλησίας, τόσο καί πιό πολύ γνωρίζει τήν θετική όψη τής Εκκλησίας, τί είναι ο Χριστός. Αυτό φαίνεται στό Μυστήριο τού Βαπτίσματος. Πρώτα αποτασσόμαστε τόν διάβολο, κατά τήν κατήχηση, καί έπειτα βαπτιζόμαστε καί χριόμαστε καί γινόμαστε μέλη τού Σώματος τού Χριστού. Γι’ αυτό ο άνθρωπος πρέπει στήν ζωή του νά πολεμά τόν διάβολο κι έτσι γνωρίζει τήν αγάπη τού Χριστού. Είναι πολύ σημαντικό νά ξέρη κανείς ότι η Χάρη τού Θεού καί τό Φώς τού Θεού έρχεται στόν άνθρωπο διά τής καρδιάς, οπότε η μέθεξη τού θείου Φωτός γίνεται διά τής συγκράσεως. Ο διάβολος είναι έξω από τόν άνθρωπο καί πολεμάει εξωτερικά τόν άνθρωπο, γι' αυτό καί οι θεούμενοι γνωρίζουν τόν διάβολο, διά τής συζυγίας, είναι έξω απ' αυτόν, ενώ τήν Χάρη τού Θεού τήν αισθάνονται στήν καρδιά καί από εκεί φωτίζεται όλη η ύπαρξή τους.

Ζούμε μέσα στήν Εκκλησία γιά νά θεραπευθούμε, πού σημαίνει νά περάσουμε από τήν κατάσταση τού δούλου, στήν κατάσταση τού μισθωτού καί από εκεί νά φθάσουμε στήν υιοθεσία, νά γίνουμε παιδιά τού Θεού. Έλεγε ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης ότι αίρεση είναι η άρνηση τής μεθόδου γιά νά φθάση κανείς στήν γνώση τού Θεού καί αυτή η μέθοδος είναι ο ιερός ησυχασμός. Δηλαδή, κάθε επιστήμη έχει τήν κατάλληλη μέθοδο. Άν δέν ακολουθήση κανείς τήν κατάλληλη μέθοδο δέν μπορεί νά φθάση στό αποτέλεσμα πού επιθυμεί. Η μέθοδος τής ορθοδόξου θεολογίας, πού προσφέρει τήν γνώση τού Θεού, είναι η κάθαρση, ο φωτισμός, πού οδηγεί στήν θέωση. Όταν αρνήται κανείς αυτήν τήν μεθοδολογία, τότε στοχάζεται περί τού Θεού καί στόν στοχασμό αναμειγνύεται η φαντασία, οπότε καταλήγει κανείς σέ αίρεση. Μάλιστα, έλεγε ότι οι άνθρωποι γίνονται αιρετικοί όταν δέν υπάρχουν Προφήτες νά διδάξουν τήν μέθοδο τής γνώσεως τού Θεού.

8. Η βίωση τής εσχατολογικής ζωής

Η εσχατολογική ζωή δέν είναι η ζωή μετά τήν Δευτέρα Παρουσία, αλλά η εν Χριστώ ζωή μέσα στήν Εκκλησία, είναι ο συνδυασμός μεταξύ Μυστηρίων καί ασκήσεως. Μερικοί λένε ότι θά ζήσουμε τό έσχατο μετά τήν Δευτέρα Παρουσία τού Χριστού. Αυτό είναι λάθος. Στό Βιβλίο τής Αποκαλύψεως τού Ιωάννου λέγεται ότι ο Χριστός είναι ο πρώτος καί ο έσχατος. Μέ τήν ενανθρώπηση τού Χριστού τό έσχατο, δηλαδή ο Χριστός, εισήλθε μέσα στήν Ιστορία. Έτσι, η Βασιλεία τού Θεού εισήλθε μέσα στόν κόσμο καί τήν Ιστορία, οπότε οι άνθρωποι μπορούν νά μεθέξουν τής Βασιλείας τού Θεού, τής θέας τού ακτίστου Φωτός, γιατί αυτή είναι η Βασιλεία τού Θεού. Όταν οι άγιοι φθάνουν στήν θεοπτία καί βλέπουν τόν Θεό, τότε βιώνουν τήν Βασιλεία τού Θεού, τό έσχατο τό βλέπουν από τώρα, από τήν ζωή αυτή. Αυτό λέγεται πρώτη ανάσταση καί η δεύτερη ανάσταση θά είναι μετά τήν ανάσταση τού σώματος, κατά τήν δευτέρα έλευση τού Χριστού. Οι άγιοι βλέπουν τό Φώς τού Θεού διά τής θεώσεως. Είναι αυτό πού ψάλλουμε στήν δοξολογία: «εν τώ φωτί σου οψόμεθα φώς». Ζούμε, δηλαδή, μέσα στό Φώς τού Αγίου Πνεύματος μέ τήν κάθαρση, τόν φωτισμό, καί έτσι μπορούμε νά δούμε τό Φώς.

9. Ο Παράδεισος καί η Κόλαση

Ο Παράδεισος καί η Κόλαση υπάρχουν από τήν πλευρά τού ανθρώπου καί όχι από τήν πλευρά τού Θεού. Δέν δημιούργησε ο Θεός τόν Παράδεισο καί τήν Κόλαση, αλλά ο άνθρωπος βιώνει τόν Θεό ως Παράδεισο καί Κόλαση. Ο Θεός είναι Φώς καί φωτίζει όλον τόν κόσμο. Τό κτιστό φώς έχει δύο ιδιότητες, ήτοι φωτίζει καί καίει άλλοι φωτίζονται καί άλλοι καίγονται. Άν βάλουμε κάτω από τόν ήλιο ένα κερί καί λίγη λάσπη, τότε τό κερί θά αρχίση νά λιώνη καί η λάσπη νά σκληρύνεται. Σέ αυτό ευθύνεται η ουσία κάθε υλικού αντικειμένου. Ο Θεός είναι τό άκτιστο Φώς καί μερικοί μετέχουν τού Φωτός καί φωτίζονται, διότι έχουν καθαρθή, καί άλλοι καίγονται, διότι δέν είναι έτοιμοι νά δεχθούν τό Φώς. Άν κανείς δέν έχη οφθαλμό νά δή τό Φώς, καίγεται από τό Φώς. Αυτό είναι ο Παράδεισος καί η Κόλαση.

Ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης έλεγε ότι ο Χριστός πολλές φορές μιλώντας γιά τήν κόλαση, τήν απεκάλεσε σκότος καί άλλες φορές τήν απεκάλεσε πύρ. Όπου, όμως, υπάρχει η φωτιά, εκεί δέν υπάρχει σκοτάδι, όπου υπάρχει σκοτάδι δέν υπάρχει φωτιά. Αυτό σημαίνει ότι η Κόλαση δέν είναι ούτε σκοτάδι ούτε πύρ, όπως εμείς γνωρίζουμε τό σκοτάδι καί τό πύρ, δέν είναι κτιστές πραγματικότητες, αλλά άκτιστες. Ο Θεός θά αγαπά όλους τούς ανθρώπους καί τούς αμαρτωλούς καί θά στέλνη τήν άκτιστη Χάρη Του σέ όλους. Όσοι θεραπεύθηκαν από τήν ζωή αυτή καί απέκτησαν τήν ανιδιοτελή αγάπη θά βλέπουν τόν Θεό ως Φώς. Όσοι δέν θεραπεύθηκαν, δέν θά βλέπουν τόν Θεό ως Φώς, αλλά ως πύρ. Γι’ αυτό τό πύρ τής κολάσεως είναι άκτιστο, δέν είναι κτιστό, όπως δυστυχώς διδάσκουν οι Δυτικοί.

Αυτό τό παρουσιάζει πολύ ωραία η αγιογραφία τής Δευτέρας Παρουσίας τού Χριστού. Από τόν θρόνο τού Θεού βγαίνει τό Φώς καί φωτίζει τούς αγίους καί από τόν ίδιο τόν θρόνο τού Θεού βγαίνει ο πύρινος ποταμός στόν οποίο βρίσκονται οι αμαρτωλοί, πού σημαίνει ότι είναι άκτιστο αυτό τό πύρ. Αυτό σημαίνει ότι Παράδεισος καί Κόλαση υπάρχει από τήν πλευρά τού ανθρώπου καί όχι από τήν πλευρά τού Θεού. Έτσι, μέσα στήν Εκκλησία αγωνιζόμαστε νά θεραπευθούμε, ώστε όταν θά δούμε τό Φώς –γιατί όλοι θά δούν τόν Θεό καί οι αμαρτωλοί καί οι δίκαιοι– τότε ο Θεός νά γίνη Παράδεισος καί όχι Κόλαση. Αυτό γίνεται καί τώρα μέ τήν θεία Κοινωνία. Όσοι προετοιμάζονται κατάλληλα αισθάνονται μέσα τους τό Φώς, όσοι δέν προετοιμάζονται κατάλληλα, η θεία Κοινωνία γίνεται φωτιά, εις κρίμα καί εις κατάκριμα. Οι άγιοι στήν Βασιλεία τού Θεού δέν θά έχουν μία στασιμότητα, όπως έλεγε ο Πλάτων, δέν θά ζούν στήν ευδαιμονία, όπως έλεγε καί ο ιερός Αυγουστίνος, αλλά θά έχουν μία διαρκή πρόοδο. Θά υπάρχη μία αεικίνητη στάση, μία στάσιμη κίνηση, κατά τόν άγιο Μάξιμο τόν Ομολογητή, ενώ οι αμαρτωλοί πού δέν μετανόησαν θά αποκτήσουν πώρωση, καί δέν έχουν αυτή τήν εξέλιξη.

10. Η εκκλησιαστική ιστορία

Ο Χριστός μέ τήν ενανθρώπησή Του έγινε άνθρωπος καί εισήλθε μέσα στήν Ιστορία. Η Εκκλησία εργάζεται στήν ιστορία καί τήν εξαγιάζει. Η πραγματική εκκλησιαστική ιστορία είναι οι βίοι τών αγίων. Η Ιστορία δέν θά τελειώση ποτέ, αλλά θά μεταμορφωθή. Υπάρχουν μερικοί πού λένε ότι μετά τήν Δευτέρα Παρουσία τού Χριστού θά σταματήση η Ιστορία. Ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης έλεγε ότι αυτό είναι λάθος. Θά υπάρχη ιστορία μετά τήν Δευτέρα Παρουσία τού Χριστού, αλλά μέ άλλη μορφή, μεταμορφωμένη. Η ζωή τών αγίων είναι Ιστορία. Οι άγιοι απέκτησαν τήν εμπειρία τού Θεού καί στήν συνέχεια χρησιμοποίησαν τίς εικόνες καί τίς λέξεις τού περιβάλλοντος γιά νά τήν εκφράσουν είτε μέ όρους είτε μέ τήν ζωγραφική είτε μέ τήν ποίηση. Προσέλαβαν στοιχεία από τήν εβραϊκή σκέψη, από τήν ελληνική φιλοσοφία καί από τόν Ρωμαϊκό πολιτισμό. Αυτό όμως έγινε μόνον γιά νά εκφράσουν τήν Αποκάλυψη καί όχι απλώς νά δημιουργήσουν θεολογία. Γι’ αυτό καί η Εκκλησία δημιουργεί πολιτισμό, αλλά δέν είναι πολιτισμός.

Ο σκοπός τής Εκκλησίας είναι νά οδηγήση τόν άνθρωπο στά άκτιστα ρήματα, όπως γράφει ο Απόστολος Παύλος, όταν ανέβηκε μέχρι τόν τρίτο ουρανό καί άκουσε άρρητα ρήματα τά οποία δέν μπορεί νά διατυπώση ο άνθρωπος. Όμως, αυτή η εμπειρία εκφράζεται, όσο είναι δυνατόν στά ανθρώπινα δεδομένα, μέ τίς εικόνες, τίς λέξεις καί, γενικά, τά στοιχεία τού περιβάλλοντος. Στήν πρώτη χιλιετία υπήρχε μιά ενιαία παράδοση σέ Ανατολή καί Δύση, μέ μικρές διαφορές. Αλλά σιγά-σιγά δημιουργήθηκε η σχολαστική θεολογία στήν Δύση, η οποία έδωσε προτεραιότητα στήν λογική καί όχι στόν νού. Αρνήθηκαν τήν μέθοδο τής γνώσεως τού Θεού, πού είναι η κάθαρση, ο φωτισμός καί η θέωση, δηλαδή αρνήθηκαν τόν ορθόδοξο ησυχασμό καί τήν θεοπτία καί περιορίστηκαν στήν λογική επεξεργασία τής εννοίας περί τού Θεού καί έτσι έφθασαν σέ πολλές αιρέσεις.

Μετά εμφανίσθηκαν οι Προτεστάντες, οι οποίοι απέρριψαν τήν σχολαστική θεολογία καί κράτησαν τόν ηθικισμό. Έτσι, έχουμε από τήν μία μεριά τόν σχολαστικισμό τών Παπικών, από τήν άλλη τόν ηθικισμό τών Προτεσταντών. Η Ορθόδοξη Παράδοση έχει τόν ησυχασμό – τήν νηπτική παράδοση, πού είναι η μέθοδος γιά νά φθάση κανείς στήν γνώση τού Θεού. Έλεγε ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης, ότι άν ένας φοιτητής τής ιατρικής δέν μάθη τήν μέθοδο νά πραγματοποιή καλές χειρουργικές επεμβάσεις, τότε θά σκοτώνη τούς ανθρώπους. Όπως επίσης ο αστρονόμος πρέπει νά χρησιμοποιήση τό τηλεσκόπιο γιά νά δή τά αστέρια. Άν, αντί γιά τηλεσκόπιο, χρησιμοποιήση μικροσκόπιο, δέν μπορεί νά επιτύχη τόν στόχο του. Γιατί μέ τό μικροσκόπιο πρέπει νά δή τά μικρόβια, όχι τά αστέρια, καί μέ τό τηλεσκόπιο πρέπει νά δή τά αστέρια καί όχι τά μικρόβια. Άρα παίζει πολύ μεγάλο ρόλο η μέθοδος τήν οποία θά χρησιμοποιήση κανείς γιά νά θεολογή. Αυτά είναι τά δέκα κεντρικά σημεία τής θεολογίας τού π. Ιωάννου Ρωμανίδη, πού δέν είναι δική του διδασκαλία, αλλά θεολογία τής Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Συμπέρασμα

Τό συμπέρασμα είναι ότι ο Θεός είναι Τριαδικό Φώς Αυτός δημιούργησε τούς αγγέλους, οι οποίοι είναι φώτα πού χορεύουν γύρω από τό μεγάλο Φώς Αυτός δημιούργησε τό φώς τού ηλίου, καί όλον τόν κόσμο ο άνθρωπος μέ τήν δημιουργία του έχει νού, μέ τόν οποίο βλέπει τό Φώς τού Θεού, οπότε ζούσε στόν Παράδεισο μέσα στό άκτιστο Φώς ο άνθρωπος μέ τήν αμαρτία έχασε τήν κοινωνία τού Φωτός καί έπεσε σέ βαθύ σκοτάδι, αμαυρώθηκε, σκοτίσθηκε τό κατ’ εικόνα μέ τήν ενανθρώπηση τού Χριστού ήλθε τό αληθινό Φώς στόν κόσμο οι άνθρωποι μέσα στήν Εκκλησία μέ τά Μυστήρια καί τήν άσκηση καθαίρονται καί φωτίζονται γιά νά δούν τό θείο Φώς ο σκοπός τής Εκκλησίας είναι νά θεραπεύση τόν άνθρωπο, ώστε όταν δή τόν Θεό, κατά τήν Δευτέρα Παρουσία Του, νά τόν δή ως Φώς καί όχι ως πύρ. Επομένως, η θεολογία τής Εκκλησίας είναι θεολογία πού έχει σχέση μέ τό Φώς. Αυτή είναι η παράδοση τής Εκκλησίας καί σέ αυτήν τήν προοπτική πρέπει νά κινήται η Δογματική τής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Κάθε άλλη δογματική είναι ακαδημαϊκή, στοχαστική, ξένη πρός τήν διδασκαλία τών Προφητών, τών Αποστόλων καί τών Πατέρων.

Γιά νά δή κανείς τό κτιστό φώς τού ηλίου πρέπει νά υπάρχουν στόν περιβάλλοντα κόσμο τά φωτόνια, αλλά καί νά διαθέτη υγιή οφθαλμό. Άν υπάρχουν φωτόνια, αλλά ο άνθρωπος είναι τυφλός, καί άν έχη κανείς υγιή οφθαλμό, αλλά στόν χώρο δέν υπάρχουν φωτόνια, τότε δέν μπορεί νά δή τό φώς. Τό ίδιο γίνεται καί μέ τό άκτιστο Φώς τού Θεού. Αυτό τό Φώς λάμπει σέ όλη τήν κτίση, αλλά χρειάζεται μέ τήν Χάρη τού Θεού νά αποκτήσουμε υγιή οφθαλμό γιά νά δούμε τό άκτιστο Φώς, δηλαδή νά έχουμε καθαρό καί φωτισμένο νού. Αυτό είναι τό βασικό έργο τής Εκκλησίας, η οποία είναι ο φωτεινός νυμφώνας τού Χριστού, ως σώμα Του, στόν οποίο γιά νά ζή κανείς πρέπει νά διαθέτη ένδυμα γάμου, ένδυμα φωτός. Αυτό ψάλλουμε στό Μυστήριο τού Βαπτίσματος μετά τήν ανάδυση τού βαπτιζομένου Χριστιανού από τήν ιερά Κολυμβήθρα: «Χιτώνά μοι παράσχου φωτεινόν ο αναβαλλόμενος φώς ως ιμάτιον, πολυέλεε Χριστέ ο Θεός ημών». Οπότε, είναι επίκαιρος ο ύμνος: «Λάμπρυνόν μου τήν στολήν τής ψυχής, φωτοδότα καί σώσον με». Ο βαθύς σκοπός τής υπάρξεώς μας είναι νά δούμε τόν Θεό ως Φώς καί νά ζούμε στήν Ουράνια Εκκλησία μέσα στό Φώς. Αυτή είναι η διδασκαλία τών Προφητών, τών Αποστόλων καί τών Αγίων καί αυτό επανελάμβανε ο π. Ιωάνης Ρωμανίδης, αποφεύγοντας τόν σχολαστικισμό καί τόν ηθικισμό. Ευχαριστώ πού μέ ακούσατε.

ΠΗΓΗ: τεύχος Ιανουαρίου 2012, http://www.parembasis.gr/2012/frames_12_01.htm 

Μια πολύ περίεργη τοποθέτηση που γεννά πολλά ερωτηματικά

Του Δημήτρη Καζάκη

Στον Ριζοσπάστη (16/2) υπάρχει ένα ανώνυμο σχόλιο το οποίο αναρωτιέται «ποιος είναι ο ρόλος του Δ. Καζάκη;» Το ίδιο ερώτημα φαίνεται να απασχολεί πολλούς. Τον κ. Άδωνι Γεωργιάδη, τον κ. Μιχελάκη, ακόμη και την κ. Ντόρα Μπακογιάννη που μόλις χθες στο EXTRA3, αναρωτιόταν περίπου το ίδιο. Ο καθένας βέβαια δίνει την δική του ιδιαίτερη απάντηση, ανάλογα με το ακροατήριο το οποίο θέλει να περιχαρακώσει και τα αντανακλαστικά που θέλει να κινητοποιήσει. Όλες όμως οι απαντήσεις φαίνεται να συγκλίνουν στον ίδιο κοινό παρανομαστή: πρόκειται για έναν σκοτεινό και επικίνδυνο τύπο! Γιατί;

Διότι κατά τον κ. Γεωργιάδη είναι ένας κομμουνιστής που θέλει να κάνει την Ελλάδα, βόρεια Κορέα. Κατά τον κ. Μιχελάκη διότι παίζει περίεργα παιχνίδια μιας και θέτει θέμα εξόδου από το ευρώ και επιστροφής σε εθνικό νόμισμα. Κατά την κ. Μπακογιάννη διότι δεν ξέρει τι του γίνεται και παρασύρει κόσμο. Ενώ κατά τον ανώνυμο σχολιογράφο του Ριζοσπάστη διότι είναι επικίνδυνος για το «λαϊκό κίνημα».

Αλήθεια, υπάρχει σήμερα κανείς άλλος που να συγκεντρώνει τέτοια ομοφωνία για το πόσο επικίνδυνος είναι; Φοβάμαι ότι πολύ δύσκολα θα βρεθεί άλλος που να συγκεντρώνει τέτοια εύσημα από το σύνολο του πολιτικού συστήματος. Δεν θα εξετάσουμε το γιατί. Ο καθένας μπορεί να κρίνει.

Για να αποδείξει ο ανώνυμος σχολιογράφος του Ριζοσπάστη, πόσο επικίνδυνος και δόλιος είναι ο Δημήτρης Καζάκης για το «λαϊκό κίνημα» επικαλείται ότι «σε συνέντευξή του κάλεσε το στρατό, την αστυνομία, τη δημόσια διοίκηση, να παρέμβουν γιατί η χώρα δεν έχει κυβέρνηση και έχει παραδοθεί στους ξένους». Και σαν μην έφτανε αυτό, καλεί και το ΚΚΕ και την Αλέκα Παπαρήγα σε συντονισμό και κοινή δράση ώστε αυτό να γίνει με πρωτοβουλία της «αριστεράς»!»

Όποιος έχει διαβάσει την επίμαχη συνέντευξη, γνωρίζει πολύ καλά ότι τίποτε από όσα αναφέρει ο συγκεκριμένος αρθρογράφος δεν αναφέρθηκε. Ούτε κάλεσα τον στρατό, την αστυνομία, ή την δημόσια διοίκηση να παρέμβουν, ούτε είπα πουθενά ότι η «χώρα δεν έχει κυβέρνηση και έχει παραδοθεί στους ξένους». Τι είπα; Απλά απάντησα στο ερώτημα «και τώρα τι γίνεται;», που απασχολεί από την Κυριακή το βράδυ όλα τα λαϊκά νοικοκυριά. Να τι είπα: «Η χώρα δεν έχει κυβέρνηση. Στην ουσία. Όχι μόνο σε επίπεδο πρωθυπουργικού ανασχηματισμού, επειδή παραιτήθηκαν κάποιοι υπουργοί. Έχουμε παραδώσει τη χώρα ολοσχερώς στους ξένους δανειστές. Τώρα είναι η ώρα, οι δυνάμεις που αντιτάχθηκαν σε όλο αυτό να συγκροτήσουν ένα ενιαίο μέτωπο.»

Σε τι απ’ όλα αυτά διαφωνεί ο σχολιογράφος του Ριζοσπάστη; Μήπως στο ότι δεν έχει κυβέρνηση η χώρα; Δηλαδή η ηγεσία του ΚΚΕ αναγνωρίζει ως νόμιμη την κυβέρνηση του «μαύρου μετώπου», όπως η ίδια η κ. Παπαρήγα την είχε αποκαλέσει; Αυτό υπονοεί ο σχολιογράφος του Ριζοσπάστη;

Μήπως διαφωνεί στο ότι έχει παραδοθεί η χώρα ολοσχερώς στους ξένους δανειστές; Ή μήπως όλα αυτά που γίνονται δεν είναι προϊόν πρωτοφανούς αποικιοκρατικής επιβολής προερχόμενη από τις μελανότερες εποχές του ιμπεριαλισμού; Εκτός κι αν δεν υπάρχει ιμπεριαλισμός, ούτε αποικιοκρατία με παλιά και νέα μορφή. Ούτε προφανώς υπάρχουν οι Σαρκοζί, Μέρκελ, Σόιμπλε, τρόικα, τα τελεσίγραφα, οι επίτροποι, η καταναγκαστική κηδεμονία και τόσα άλλα που συνιστούν μια νέου τύπου κατοχή της χώρας. Μήπως όμως έτσι ο αγαπητός σχολιογράφος απλά διολισθαίνει σε μια απολογητική του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού, επιχειρώντας να τον αθωώσει από το αποικιακό καθεστώς που επιβάλει με καταστροφικό τρόπο στην χώρα και τον λαό της και το οποίο είναι προφανές ακόμη και στον τελευταίο εργαζόμενο; Λέμε μήπως.

Εκτός κι αν όλα αυτά λέγονται γιατί ο ανώνυμος σχολιογράφος θέλει να αποσιωπήσει με την πρόταση ότι «τώρα είναι η ώρα, οι δυνάμεις που αντιτάχθηκαν σε όλο αυτό να συγκροτήσουν ένα ενιαίο μέτωπο.» Γιατί αποσιωπά την συγκεκριμένη πρόταση, η οποία αποτελεί και την ουσία της συνέντευξης; Τι έχει να απαντήσει σε μια τέτοια πρόταση; Ότι ο Καζάκης είναι ύποπτος και δόλιος; Πόσους αλήθεια μπορεί να πείσει μια τέτοια απάντηση;

Η πρόταση για ένα ενιαίο μέτωπο των δυνάμεων εκείνων που, έστω στα λόγια, αντιτάχθηκαν στη νέα συμφωνία με το Μνημόνιο 2, αφορά στην συγκρότηση ενός νέου κοινωνικοπολιτικού πόλου εκπροσώπησης της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού που αποδεδειγμένα πια αντιτάσσεται σ’ ότι ψηφίστηκε την Κυριακή το βράδυ. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι ανάμεσα στις δυνάμεις που, έστω στα λόγια, αντιτάχθηκαν υπάρχουν αγεφύρωτες διαφορές. Γι’ αυτό και δεν προτείναμε ενότητα, αλλά ενιαίο μέτωπο του ΟΧΙ στην νέα συμφωνία με την κάθε πολιτική δύναμη να διατηρεί την αυτοτέλεια του λόγου και της δράσης της ως προς τα προτάγματα που θέτει η ίδια για τον εαυτό της.

Πρέπει να μας ενδιαφέρει η αποτροπή της επιβολής της νέας συμφωνίας ή όχι; Τον ενδιαφέρει κάτι τέτοιο τον ανώνυμο σχολιογράφο, ή όχι; Μήπως ενδιαφέρεται μόνο για διαδηλώσεις διαμαρτυρίας ο καθένας με το μαγαζάκι του και τίποτε περισσότερο; Μήπως το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να καταγγείλει τις νέες συμφωνίες, αλλά να μην κάνει απολύτως τίποτε για να τις αποτρέψει;

Μπορεί να γίνει κάτι για να τις αποτρέψουμε εδώ και τώρα; Κατά την γνώμη μας μπορεί! Τι διαπιστώθηκε όλες τις προηγούμενες ημέρες; Ότι η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού διαφωνεί ριζικά με τις εν λόγω συμφωνίες. Πώς μπορείς να εκφράσεις πολιτικά αυτήν την συντριπτική πλειοψηφία, όταν κανένα κόμμα ή πολιτική δύναμη δεν μπορεί να το κάνει από μόνο του; Μόνο με ένα ενιαίο μέτωπο κοινής δράσης ενάντια στην συμφωνία. Αυτό προτείναμε.

Τι θα έπρεπε να κάνει αυτό το ενιαίο μέτωπο; Να τι ειπώθηκε στην επίμαχη συνέντευξη*:

«Με μια κοινή δήλωση. Να εκφράσουμε την αντίθεση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Και περί της πλειοψηφίας πρόκειται, παρότι οι πραιτοριανοί της κυβέρνησης έκαναν ό,τι μπορούσαν για να μη φανεί η χτεσινή λαοθάλασσα. Ήταν η μεγαλύτερη συγκέντρωση από την απελευθέρωση, και είναι πραγματικά κρίμα που μπαχαλάκηδες και πραιτοριανοί κατάφεραν, με τις γνωστές τακτικές τους, να μη φτάσει ο κόσμος στην πλατεία Συντάγματος. Τι θα λέει αυτή η κοινή δήλωση;

Θα καλέσουμε τις Ένοπλες Δυνάμεις να τεθούν σε επαγρύπνηση και επιχειρησιακή ετοιμότητα, παραμένοντας μέσα στα στρατόπεδα. Θα καλέσουμε την Αστυνομία να συλλάβει το δοτό πρωθυπουργό και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τύποις. Θα καλέσουμε τους δημοσίους υπαλλήλους, στο χώρο της εργασίας τους, να αναλάβουν τη δημόσια διοίκηση. Προσέξτε: δε μιλώ για συνταγματική εκτροπή. Το αντίθετο. Πρόκειται για μια κίνηση περιφρούρησης του Συντάγματος, βάσει του ακροτελεύτιου άρθρου του 120, διότι αυτά τα μέτρα δεν είναι δυνατόν να εφαρμοστούν!»

Σύμφωνα με τον ανώνυμο σχολιογράφο του Ριζοσπάστη οι δηλώσεις αυτές αποτελούν αμάρτημα καθοσιώσεως. Γιατί; Διότι, όπως γράφει ο ίδιος, ο Δ.Κ. «καλεί το στρατό και την αστυνομία και από δίπλα και το ΚΚΕ και το λαϊκό κίνημα να υπερασπιστούν το αστικό Σύνταγμα και εξουσία από τα αστικά κόμματα που το εφαρμόζουν.» Κι επομένως ο Δ. Κ. είναι διαταραγμένος και δόλιος. Για να δούμε ποια είναι η αλήθεια.

Καταρχάς δεν «καλεί» ο Δ. Κ. κανέναν στρατό και καμιά αστυνομία. Απλούστατα τόσο εγώ, όσο και το ΕΠΑΜ, προτείνει στο ενιαίο μέτωπο που πρέπει να σχηματισθεί για να εκπροσωπήσει πολιτικά την μεγάλη πλειοψηφία του λαού, να απευθυνθεί στον στρατό και στην αστυνομία ζητώντας από τον μεν πρώτο να παραμείνει στα στρατόπεδά του και επομένως να μην χρησιμοποιηθεί για εκτροπές, ή άλλα αντιδραστικά σχέδια και στην αστυνομία να αποκαταστήσει την συνταγματική και λαϊκή νομιμότητα. 

Είναι κακό το λαϊκό κίνημα να απευθύνεται στις ένοπλες δυνάμεις και στην αστυνομία; Ή μήπως είναι αποκλειστικό προνόμιο της κυρίαρχης τάξης και των οργάνων της; Ποιος είναι διαταραγμένος και δόλιος; Εκείνος που θεωρεί ότι το λαϊκό κίνημα έχει την υποχρέωση να απευθύνεται διαρκώς στις ένστολες δυνάμεις, προκειμένου να μην χρησιμοποιηθούν από την αντίδραση σε κανενός είδους καταστολή, ή εκτροπή, ή εκείνος που θεωρεί εκ προοιμίου ότι ο στρατός και η αστυνομία είναι στην πλήρη κυριότητα της άρχουσας τάξης;

Αλήθεια, τι σόι επαναστάτης είναι εκείνος που θεωρεί ότι το λαϊκό κίνημα δεν πρέπει να διεκδικήσει στο πλευρό του τις ένοπλες δυνάμεις και την αστυνομία; Μόνο ο λαχμαντζούν. Δηλαδή μόνο εκείνος που δεν θέλει να υπάρξει κανένα πραγματικά πλειοψηφικό λαϊκό ρεύμα, ούτε επιθυμεί να θέσει θέμα ανατροπής της κυρίαρχης πολιτικής στην ημερήσια διάταξη. Όλα τα άλλα είναι φτηνές δικαιολογίες, για να μην πούμε τίποτε χειρότερο.

Αν λοιπόν το λαϊκό κίνημα δεν έχει το δικαίωμα να απευθυνθεί στις ένοπλες δυνάμεις και την αστυνομία, τότε πώς πρέπει να χαρακτηρίσουμε την στάση και τις επίσημες ανακοινώσεις των οργανώσεων που εκφράζουν τους ένστολους; Όσοι διαβάσουν προσεκτικά την ανακοίνωση των συνδικαλιστών της Π.Ο.ΑΣ.Υ. που ζητούν, μετά από εικονική επικήρυξη, την σύλληψη της τρόϊκας, την ανοικτή επιστολή των εν ενεργεία αξιωματικών του ΣΥΣΜΕΔ στους βουλευτές να καταψηφίσουν τα μέτρα και τον περιορισμό της εθνικής μας κυριαρχίας, τις αναλυτικές θέσεις των αποστράτων της ΑΝ.Ε.Α.Ε.Δ. για προστασία της συνταγματικής νομιμότητας, καταλαβαίνουν καλά τον αναβρασμό που υπάρχει στους χώρους αυτούς, καθώς η κατάσταση γίνεται μέρα με την μέρα αβίωτη. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι οι ίδιοι οι ένστολοι έχουν θέσει το καθ’ όλα υπαρκτό και καίριο ερώτημα των ημερών μας: με τον λαό για να ανατραπεί το καθεστώς, ή με το καθεστώς ενάντια στον λαό και την χώρα.

Τι προτείνει λοιπόν ο ανώνυμος σχολιογράφος; Να κάνουμε γαργάρα το δίλημμα που θέτουν οι ίδιοι οι ένστολοι, ή να πούμε ξεκάθαρα σ’ όλους τους ένστολους ότι εσείς ανήκετε εκ φύσεως στην επίσημη εξουσία και πρέπει να κάνετε ότι σας λένε; Αυτή πρέπει να είναι η στάση ενός επαναστάτη, ενός κομμουνιστή; Ή μήπως αυτή είναι η στάση ενός τυπικού λακέ της άρχουσας τάξης που πασχίζει να την διευκολύνει για να ελέγξει τις αντιδράσεις που παίρνουν χαρακτήρα χιονοστιβάδας μέσα στον στρατό και την αστυνομία;

Τι είναι όλοι αυτοί που κάνουν αυτές οι δηλώσεις; Ανάμεσά τους είναι βέβαια και αρκετά μέλη και φίλοι του ΚΚΕ. Ή μήπως είναι κι αυτοί διαταραγμένοι και δόλιοι; Κι επομένως αντί να προσπαθήσουμε να τους εντάξουμε σ’ ένα ευρύ λαϊκό μέτωπο, όπως προτείνει το ΕΠΑΜ, θα πρέπει να τους εξοστρακίσουμε με κάθε τρόπο;

Όποιος δεν βλέπει, γιατί δεν θέλει, ή γιατί υπακούει σε ιδεοληψίες και άλλες σκοπιμότητες, τον αναβρασμό που επικρατεί και στις τάξεις των ενστόλων, όπως και όλου του λαού. Όποιος θεωρεί ετούτες τις ιστορικές ώρες τους ένστολους στο σύνολό τους αντιδραστικούς, ή αμφισβητεί τον πατριωτισμό του μεγάλου μέρους των Ελλήνων στρατιωτικών και αστυνομικών, τότε αυτός είναι ο προβοκάτορας, γιατί αντιστρέφει επικίνδυνα την πραγματικότητα. Κι όχι μόνο αυτό. Δίνει το αναγκαίο πάτημα που αποζητά η εξουσία για να επέμβει κατασταλτικά στις γραμμές των ενόπλων δυνάμεων και της αστυνομίας ώστε να συντριβεί η αναταραχή και συντεταγμένα τα σώματα αυτά να λειτουργήσουν με τον αντιδραστικό τρόπο που θέλει η άρχουσα τάξη. Αυτό επιθυμεί και ο ανώνυμος σχολιογράφος; Γι’ αυτό καταγγέλλει την αναφορά μου στις ένοπλες δυνάμεις και στην αστυνομία; Εκεί αποσκοπεί η όλη υπόθεση;

Μάλλον, αν κρίνουμε από τον ισχυρισμό ότι η αφεντομουτσουνάρα μου «καλεί το στρατό και την αστυνομία και από δίπλα και το ΚΚΕ και το λαϊκό κίνημα να υπερασπιστούν το αστικό Σύνταγμα και εξουσία από τα αστικά κόμματα που το εφαρμόζουν.» Ώστε έτσι! Σύμφωνα με τον ανώνυμο σχολιογράφο του Ριζοσπάστη το σημερινό «μαύρο μέτωπο» δεν έχει κάνει πατσαβούρι το σύνταγμα, δεν έχει καταπατήσει κάθε έννοια συνταγματικής τάξης, αλλά αντίθετα εφαρμόζει το «αστικό σύνταγμα»! Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει καμιά κοινοβουλευτική εκτροπή και ο Παπαδήμος είναι ο καθ’ όλα συνταγματικά νόμιμος πρωθυπουργός της χώρας. Τέτοια απολογητική της σημερινής κατάστασης, ούτε ο Βενιζέλος δεν θα την τολμούσε.

Από την άλλη, γιατί είναι κακό και επιλήψιμο να υπερασπίζεται ο λαός και το κίνημά του το αστικό σύνταγμα; Ιδίως όταν η επίσημη εξουσία το έχει κάνει κουρελόχαρτο. Ποια ανώτερη επαναστατική αρχή απαιτεί από τον λαό και το κίνημά του να παραιτηθεί από μόνος του από την υπεράσπιση των ελευθεριών που εγγράφονται στο αστικό σύνταγμα; Ή μήπως τον ανώνυμο σχολιογράφο δεν τον ενδιαφέρουν οι ελάχιστες λαϊκές ελευθερίες που έχουν απομείνει και επομένως είτε υπάρχουν, είτε δεν υπάρχουν του είναι αδιάφορο;

Ας μιλήσουμε σοβαρά. Ποιο είναι το πρωταρχικό πρόβλημα σήμερα της κυβέρνησης Παπαδήμου και των ξένων επικυρίαρχων; Το πρόβλημα της νομιμοποίησης. Το γεγονός δηλαδή ότι τόσο μέσα στον λαό, όσο και με βάση την έννομη συνταγματική τάξη της χώρας η κυβέρνηση Παπαδήμου είναι παράνομη και ως εκ τούτου οι υπογραφές της μπορούν να ακυρωθούν με ευκολία από μια άλλη Βουλή που θα απηχεί το αίσθημα του λαού. Δείτε τι είπε ο Βενιζέλος μόλις χθες μετά την συνάντησή του με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας: «αυτό το οποίο τίθεται ως προϋπόθεση από τους εταίρους μας είναι να υπάρχει η βεβαιότητα πως η Ελλάδα δεσμεύεται και πως το κράτος μας, η Πολιτεία μας, έχει συνέχεια. Και ότι οι δεσμεύσεις θα τηρηθούν όχι μόνο από την παρούσα κυβέρνηση και από την παρούσα Βουλή αλλά και από την επόμενη Βουλή, δηλαδή από την επόμενη κοινοβουλευτική πλειοψηφία και από την επόμενη κυβέρνηση, όποια κι αν είναι αυτή.»

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι το διακύβευμα για τους επικυρίαρχους της ΕΕ δεν είναι απλά να υπογράψει ο Παπαδήμος και οι υπόλοιποι δοσίλογοι, αλλά να θεωρηθούν οι υπογραφές αυτές νόμιμες και δεσμευτικές για τον ελληνικό λαό και κράτος. Ξέρουν όλοι τους πολύ καλά ότι το καθεστώς ανομίας και συνταγματικής ανωμαλίας που έχουν στήσει είναι εύκολο να ανατραπεί και οι υπογραφές να ακυρωθούν. Βλέπετε δεν μπορεί να υπάρχει πολιτειακή συνέχεια με ένα καθεστώς παρανομίας.

Μπροστά σ’ αυτό το γεγονός ποια πρέπει να είναι η στάση του λαϊκού κινήματος; Να δηλώσει ότι το αστικό σύνταγμα εφαρμόζεται από τα αστικά κόμματα, όπως ισχυρίζεται ο ανώνυμος σχολιογράφος; Ή να υποστηρίξει με κάθε τρόπο και μέσο πάλης το γεγονός ότι η κυβέρνηση Παπαδήμου, όπως και η υπάρχουσα σύνθεση της Βουλής, είναι παράνομη συνταγματικά και δεν μπορεί να δεσμεύει την χώρα και τον λαό της; Γιατί κάτι μου λέει ότι η πρώτη επιλογή είναι υπέρ της άρχουσας τάξης, ενώ η δεύτερη είναι η μόνη δυνατή για όλους όσοι αντιπαλεύουν την σημερινή κατάσταση; Επομένως όποιος θεωρεί δευτερεύον, ασήμαντο, ή πολύ χειρότερα, ανύπαρκτο το ζήτημα της παραβίασης ακόμη κι αυτού του αστικού συντάγματος, τότε – ίσως χωρίς να το γνωρίζει – δουλεύει για το δοσιλογικό καθεστώς και τους επικυρίαρχους.

Δεν θα ασχοληθώ άλλο με τις επικλήσεις του ανώνυμου σχολιογράφου για το πόσο «έμπειρο κόμμα» είναι το ΚΚΕ και ποιος ακριβώς θέλει να στήσει παγίδες στον λαό και το κίνημά του για να το αφοπλίσει και να το παραδώσει ανήμπορο, διαλυμένο και κατακερματισμένο στην άρχουσα τάξη. Η πράξη είναι πάντα ο υπέρτατος κριτής της αλήθειας. Απλά θα σημειώσω ότι όποιος σήμερα δεν επιδιώκει την ενότητα του λαϊκού κινήματος μέσα από ένα ενιαίο μέτωπο ενάντια στο «μαύρο μέτωπο». Όποιος αποδέχεται εκ προοιμίου την νομιμότητα του αντιδραστικού καθεστώτος που επιβάλλεται, αλλά και το αποκλειστικό προνόμιο της άρχουσας τάξης να χειρίζεται τις ένοπλες δυνάμεις και την αστυνομία, τότε αυτός δεν μπορεί να μιλά εκ μέρους του λαού, των εργαζομένων και του κινήματός τους. Χωρίς καν να το καταλάβει έχει διαβεί τον Ρουβικώνα και βρίσκεται στην αντίπερα όχθη.

Εμείς σαν ΕΠΑΜ αντί να μείνουμε σε μια γενικόλογη και αφηρημένη επίκληση στους αγώνες για την αποτροπή των μέτρων, κάναμε μια πολύ συγκεκριμένη και άμεσα υλοποιήσιμη πρόταση:

Πρώτον: Μπορεί και πρέπει να αναδειχθεί ένα ενιαίο μέτωπο όλων των αντιμνημονιακών δυνάμεων, εδώ και τώρα με κύριο και βασικό πρόταγμα την ακύρωση των συμφωνιών ξεπουλήματος λαού και χώρας.

Δεύτερο: Να παραιτηθούν οι δυνάμεις, που έστω και στα λόγια έχουν αντιταχθεί στις συμφωνίες, από το κοινοβούλιο, ώστε να βαθύνει η πολιτική κρίση και να υπογραμμιστεί το πρόβλημα νομιμοποίησης της υπάρχουσας Βουλής και κυβέρνησης.

Τρίτο: Το σύνολο των αντιμνημονιακών δυνάμεων να μιλήσουν εκ μέρους της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού και να απαιτήσουν την εδώ και τώρα την διάλυση της Βουλής έτσι ώστε να πάμε με δημοκρατικούς όρους σε άμεσες εκλογές.

Τέταρτο: Να καλέσουν τις ένοπλες δυνάμεις και την αστυνομία να μην επέμβουν στην πολιτική διαμάχη και προασπιστούν την δημοκρατία στο πλευρό του λαού.  

Στην πράξη το κάλεσμα αφορά στις αντιμνημονιακές δυνάμεις, οι οποίες αντί να κάθονται και να ασκούν νομοταγή αντιπολίτευση από την κοινοβουλευτική γωνιά τους, να προχωρήσουν άμεσα στην δημιουργία συνθηκών δυαδικής εξουσίας σε μια χώρα όπου το καθεστώς ανωμαλίας και εκτροπής έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο κοινοβουλευτικό όριο.

Κανενός είδους ενότητα οργανωτική, πολιτική, ή ιδεολογική δεν προϋποτίθεται για μια τέτοια κίνηση ενιαίου μετώπου. Πρόκειται για μια κίνηση που θα επιβάλει τις εκλογές με τους όρους του λαϊκού κινήματος και όχι με τους όρους των Μερκοζί και των ντόπιων δοσιλόγων. Όταν επιτευχθεί ο στόχος η κάθε αντιμνημονιακή δύναμη μπορεί να προχωρήσει μόνη της, ή μαζί με άλλες κατά πώς νομίζει στην εκλογική αναμέτρηση.

Μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο; Και βέβαια. Αρκεί να συμφωνήσουν οι ηγεσίες των λεγόμενων κομμάτων της αριστεράς, διότι αυτές αποτελούν το βασικό εμπόδιο σε οποιαδήποτε πρωτοβουλία ενιαίου μετώπου έχει υπάρξει κατά καιρούς.

Συμφωνούν μ’ αυτήν; Όχι. Αντιπροτείνουν κάτι άλλο; Ναι. Ζητούν και οι δυο εκλογές και όποιος αποδέχεται τα δικά τους προτάγματα να μπει στα ψηφοδέλτιά τους. Από ποιον ζητούν εκλογές; Από τον Παπαδήμο και τον Παπούλια. Ζητούν δηλαδή εκλογές όποτε και όπως βολεύει το καθεστώς. Νομιμοποιώντας έτσι το καθεστώς και διασφαλίζοντας στην πράξη ότι η επόμενη Βουλή θα είναι συνέχεια της σημερινής, όπως ακριβώς θέλει ο Βενιζέλος και τα μεγάλα αφεντικά της ΕΕ.

Και μέχρι να μας επιτρέψουν τις εκλογές, τι κάνουμε; Καταδικάζουμε μεγαλοφώνως τις επιβαλλόμενες πολιτικές, καταγγέλουμε εκ του ασφαλούς, δίνουμε εικονικές μάχες οπισθοφυλακής για να συντηρούμε την αυταπάτη στα μέλη και τους οπαδούς μας ότι κάτι κάνουμε και για όλα τα υπόλοιπα δεν μας καίγεται καρφί. Στάχτη και μπούρμπερη αν ξεπουληθεί η χώρα, ας κόψει τον λαιμό του ο λαός. Ίσως ο λαός να μην μπορεί να περιμένει, αλλά οι ηγεσίες μπορούν. Οι ηγεσίες της αριστεράς μπορούν να περιμένουν πότε θα τους δώσει την άδεια το «μαύρο μέτωπο» να πάνε σε εκλογές. Αν τους την δώσει ποτέ! Κι αν μέχρι τότε ο μισός πληθυσμός θα σέρνεται στην πλήρη ανέχεια και ο άλλος μισός θα βιώνει συνθήκες δουλοπαροικίας, δεν τρέχει τίποτε. Αρκεί οι κομματικοί μηχανισμοί να είναι νόμιμοι και το κρατικό χρήμα να τρέχει.

Αλήθεια, πώς θα ονόμαζε την τακτική αυτή ο ανώνυμος σχολιογράφος του Ριζοσπάστη, αν δεν την είχε η ηγεσία του ΚΚΕ και την είχαμε προτείνει εμείς; Όταν δε δώσει η σημερινή αριστερά την πολυπόθητη ευκαιρία στην άρχουσα τάξη να ελέγξει στρατό και αστυνομία για να αναστείλει βασικές λαϊκές ελευθερίες του συντάγματος, τότε να δείτε χαρές και πανηγύρια από τον ανώνυμο σχολιογράφο, ο οποίος δικαίως θα μας κατατροπώσει λέγοντας πώς απλώς τα αστικά κόμματα εφαρμόζουν το αστικό σύνταγμα!

ΠΗΓΗ: Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012, http://eleftheri-ellada.blogspot.com/2012/02/blog-post_16.html?spref=fb

* http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=2691

«Ο άγγελος της πείνας»,  ένα βιβλίο εμψυχωτής

Της Βασιλική Νευροκοπλή

Είναι οπωσδήποτε ολότελα ανορθόδοξο να γράφεις για ένα βιβλίο προτού το ολοκληρώσεις. Όμως, υπάρχει μια “οικογένεια” βιβλίων για τα οποία μπορείς να μιλήσεις μόνον ενόσω τα διαβάζεις και αφού τα τελειώσεις δεν μπορείς να πεις τίποτα γι’ αυτά. Σ’ αυτήν θα κατέτασσα “Το βιβλίο της ανησυχίας” του Πεσσόα, το “Όνειρο ενός γελοίου” του Ντοστογιέφσκι και το βιβλίο “Η αγάπη και ο θάνατος του σημαιοφόρου Χριστόφορου Ρίλκε” του Ρίλκε.

Είναι γιατί αυτά τα βιβλία κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης σε μεταμορφώνουν, σε αλλοιώνουν, τα ερωτεύεσαι και δεν μπορείς παρά όσο είσαι μαζί τους να μιλάς διαρκώς γι’ αυτό που σου προκαλεί η σπάνια ομορφιά τους. Μετά το πέρας της ανάγνωσης και της μεταμόρφωσής σου, όλα έχουν συντελεστεί μέσα σου σ’ ένα νέο είναι που αδυνατεί να κοιτάξει πίσω ή να προχωρήσει σε μια ανάλυση που θα σήμαινε αυτο-ανάλυση.

Διαβάζω τον Άγγελο της πείνας εδώ κι ένα μήνα, ένα, δύο, τρία κεφάλαια κάθε βράδυ. Όχι επειδή δεν αντέχω περισσότερο, όπως μου συνέβαινε με τον Πεσσόα, αλλά επειδή αυτή είναι η ικανή δόση που θεραπεύει την ψυχή μου. Κάτι σαν φάρμακο. Ή σαν ένα ποτήρι κόκκινο κρασί.  Ίσως όμως να είναι που δεν θέλω να τελειώσει. 

Είναι αλήθεια πως ένα καλό βιβλίο είναι κάτι πολύ περισσότερο από την ιστορία που διαπραγματεύεται. Πάντα κάτι περισσότερο από το επίπεδο της γλώσσας του, των νοημάτων, της τεχνικής και της πλοκής του. Αποτελεί ένα σύμπαν που άλλοτε προσπαθείς να μπεις εσύ μέσα του κι άλλοτε δεν παίρνεις είδηση για πότε εισχώρησε αυτό σ’ εσένα και σ’ έχει κυριεύσει. Του υποτάσσεσαι, το υπακούς, εν τέλει το ερωτεύεσαι και δε διανοήσαι να το αποχωριστείς. “Ο άγγελος της πείνας” ανήκει στην δεύτερη περίπτωση. 

Κάθε σελίδα του, κάθε παράγραφος, κάθε του πρόταση  αποτελεί όχι ένα, αλλά πλήθος από επουράνια και καταχθόνια σύμπαντα που σ’ αρπάζουν  και – αφού σε αφοπλίσουν από όλες σου τις αντιστάσεις – σε οδηγούν τεχνηέντως στις μυστικές και συνάμα μαγικές συνάψεις που τα συνδέουν; Έτσι, κατά τη διάρκεια της ατελής μου ακόμα μεταμόρφωσης επιχειρώ την ατελή μου παρουσίαση.

“Ο άγγελος της πείνας” θα μπορούσε να είναι ένα ξεδοντιασμένο φρικαλέο φάντασμα που ορμά να μας κατασπαράξει. Θα μπορούσε να είναι ένα αφόρητα συναισθηματικό ρέκβιεμ. Μια βάναυση ιστορία που δε θα θέλαμε ούτε την αρχή της να ακούσουμε. Ένας ογκόλιθος θλίψης που κανείς μας δε θα είχε διάθεση να σηκώσει. Θα μπορούσε να είναι ό, τι ακριβώς δε θα θέλαμε να διαβάσουμε και ό, τι θα θέλαμε πάση θυσία να αποφύγουμε στην αγχωμένη, κουρασμένη, μελαγχολική ζωή μας. Και όμως, όχι μονον δεν είναι τίποτα από όλα αυτά, αλλά είναι αυτό ακριβώς που μπορεί να μας στηρίξει στις μέρες μας σαν ιδανικός εμψυχωτής. Ίσως, γιατί, αν και “της πείνας”, παραμένει “άγγελος”, σκέφτομαι. 

Η Χέρτα Μύλερ καταφέρνει κάτι πραγματικά ακατόρθωτο κι επιτέλους, γι’ αυτό κι εγώ θέλω να μιλήσω γι’ αυτό. Θέλω να μάθω τι γίνεται στο τέλος, αλλά δεν είναι το πρώτο που μ’ ενδιαφέρει. Το ενδιαφέρον μου όλο το αποροφούν οι λέξεις της, το βλέμμα της, η ποίησή της, ο αναπάντεχος τρόπος που κοιτάζει τον κόσμο μέσα από το βλέμμα του νεαρού πρωταγωνιστή της. Το ίδιο ακριβώς θα με απορροφούσε αν δεν υπήρχε πρωταγωνιστής και ιστορία. Όταν συναντάς την ομορφιά δεν αναρωτιέσαι από πού ήρθε και πού πηγαίνει. Ποιος είναι ο σκοπός της. Βρέθηκε στο δρόμο σου κι αν είσαι γνήσιος εραστής της, μένεις καρφωμένος πάνω της. Σου αρκεί να την θωρείς. 

Το κατόρθωμα της Μύλερ έγκειται στο γεγονός ότι η βαθύτατη ευαισθησία της συμβαδίζει με την ψυχραιμία της πάνω στο λεπτότατο σχοινί του τραγικού,. Όλο το κείμενο διακατέχεται από μια αναπάντεχη νηφαλιότητα που ειρηνεύει τον αναγνώστη, ακόμη κι όταν διαβάζει γεγονότα ιδιαίτερης σκληρότητας. Εκεί που το συμβάν είναι βαρύ σα μολύβι οι λέξεις της γίνονται μικρά αστραφτερά διαμάντια. Η ύλη: ο άνθρακας, η κίτρινη άμμος, οι τσιμεντόλιθοι, τα δέκα ρούβλια, γίνονται τίτλοι κεφαλαίων που ξεκινάς να διαβάζεις ολότελα ανυποψίαστος γι’ αυτό που θα συναντήσεις. Διότι αυτό που συναντάς διαπνέεται ολοκληρωτικά από έναν ατελεύτητο ερωτισμό.

Ο χρόνος μεταπηδά απροειδοποίητα από το παρόν στο παρεθλόν, από διαρκείας γίνεται στιγμιαίος, από αιωνιότητα στιγμή. Η Μύλερ ενώνει τα πάντα δίχως ίχνος κόμπλεξ. Αυτό, μόνον η ποίηση μπορεί να το κατορθώσει δίχως να θυσιάσει το νόημα στην έμπνευση ή το αντίθετο.

Μήπως, λοιπόν, “Ο άγγελος της πείνας” είναι στην πραγματικότητα ένα μακροσκελές ποίημα; Ένα κατ’ επίφασιν μυθιστόρημα που σεβόμενο τον τρόμο των θνητών μπροστά στην ποίηση, φόρεσε τη μάσκα του πεζού λόγου για να τρυπώσει υπογείως στην απαρηγόρητη ζωή μας προκειμένου να την παρηγορήσει;

Αντί απάντησης και επιλόγου, παραθέτω τρία αποσπάσματα.

“Οι λέξεις που περιγράφουν την πείνα, όπως και οι λέξεις που περιγράφουν φαγητά, επικρατούν στους διαλόγους, κι ωστόσο παραμένεις μόνος. Καθένας τρώει μόνος του τις λέξεις του. Η συμμετοχή στην πείνα των άλλων είναι μηδενική, δε γίνεται να συμμετάσχεις στην πείνα. Η λαχανόσουπα ως βασικό φαγητό ήταν η θεμελιώδης αιτία για να χάνεις τη σάρκα από το σώμα σου και τα λογικά από το κεφάλι σου. Ο άγγελος της πείνας τριγυρνούσε σαν υστερικός. Έχανε κάθε μέτρο, μεγάλωνε μέσα σε μια μέρα τόσο πολύ όσο δε ψηλώνει το χορτάρι ένα ολόκληρο καλοκαίρι ή το χιόνι έναν ολόκληρο χειμώνα. Τόσο πολύ ίσως όσο ψηλώνει ένα ψηλό μυτερό δέντρο σε όλη του τη ζωή. Μου φαίνεται πως ο άγγελος της πείνας δε μεγάλωνε απλώς, πολλαπλασιαζόταν. Παρείχε στον καθένα το δικό του, το προσωπικό του μαρτύριο, παρόλο που όλοι μοιάζαμε μεταξύ μας. Αφού με το τρισυπόστατο που αποτελούν το πετσί, το κόκκαλο και το νερό που προκαλεί δυστροφία, οι άντρες και οι γυναίκες δεν ξεχωρίζουν πια μεταξύ τους κι οι γενετήσιες ορμές καταστέλλονται. Συνεχίζεις βέβαια να λες Ο και Η, όπως λες ο γλόμπος και η χτένα. Όπως αυτά, έτσι κι οι μισοπεθαμένοι από την πείνα δεν είναι γένους ούτε αρσενικού ούτε θηλυκού παρά αντικειμενικά άφυλοι σαν αντικείμενα, -προφανώς ουδέτεροι.

… όλα όσα έκανα πεινούσαν. Κάθε αντικείμενο ισούται ως προς το ύψος, το βάρος, το μήκος και το χρώμα με τις διαστάσεις της πείνας μου. Ανάμεσα στην ουράνια σκεπή και στη σκόνη της γης, κάθε τόπος μυρίζει από ένα διαφορετικό φαγητό. Ο κεντρικός δρόμος του στρατοπέδου μύριζε καραμέλα, η είσοδος του στρατοπέδου φρεσκοψημένο ψωμί, ο δρόμος από το στρατόπεδο μέχρι το εργοστάσιο ζεστά βερύκοκα, ο ξύλινος φράχτης του εργοστασίου ζαχαρωμένα αμύγδαλα, η είσοδος του εργοστασίου ομελέτα…

… Ήταν μαγεία και μαρτύριο. Ακόμα κι ο αέρας έτρεφε την πείνα, ύφαινε ορατό φαγητό, καθόλου αφηρημένο…”

“Πώς κυκλοφορεί κανείς στον κόσμο όταν δεν μπορεί να πεί τίποτε άλλο για τον εαυτό του παρά μόνον ότι πεινάει. Όταν δεν μπορεί να σκεφτεί πια τίποτε άλλο. Ο ουρανίσκος είναι μεγαλύτερος από το κεφάλι, ένας θόλος ψηλός και διαπερατός, που φτάνει μέχρι ψηλά στο κρανίο. Όταν κανείς δεν αντέχει άλλο την πείνα, ο ουρανίσκος του τον τραβάει σάμπως πίσω από το πρόσωπο να του έχουν τεντώσει ένα φρέσκο λαγοτόμαρο για να στεγνώσει. Τα μάγλουλα ξεραίνονται και καλύπτονται μ’ ένα χνούδι…”

“Τα ταξίδια είναι πάντα ευτυχία.

Πρώτον: Όσο ταξιδεύεις, ακόμα δεν έχεις φτάσει. Όσο δεν έχεις φτάσει δεν χρειάζεται να δουλεύεις. Το ταξίδι είναι περίοδος χάριτος.

Δεύτερον: Όταν ταξιδεύεις, φτάνεις σε μια περιοχή που δε νοιάζεται καθόλου για σένα…”

Εύχομαι καλό ταξίδι στους αναγνώστες αυτού του εξαίσιου βιβλίου. “Ο άγγελος της πείνας”, Χέρτα Μύλερ, Εκδόσεις Καστανιώτη, Μυθιστόρημα

ΠΗΓΗ: Πέμπτη, 09 Φεβρουάριος 2012,  http://www.antifono.gr/portal/….82.html

Η Θεολογία τής Εκκλησίας, κατά τον π. Ιωάννη Ρωμανίδη – Μέρος Ι

Του Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

Ομιλία στό Πανεπιστήμιο Ιασίου Ρουμανίας, τήν 14-10-2011, απομαγνητοφωνημένη, προσαρμοσμένη στόν γραπτό λόγο (βλ. τεύχ. 183).

Ευχαριστώ τόν Σεβ. Μητροπολίτη Μολδαβίας, Μπουκοβίνας καί Αρχιεπίσκοπο Ιασίου κ. Θεοφάνη, αγαπητό εν Χριστώ αδελφό, τόν οποίο γνωρίζω από τότε πού ήταν Μητροπολίτης Ολτένιας, γιατί μέ κάλεσε νά έλθω στό Ιάσιο καί νά φέρω τό ιερό λείψανο τού αγίου Πολυκάρπου, μεγάλου Αποστολικού Πατρός, τό οποίο φυλάσσεται σέ Ιερά Μονή τής Μητροπόλεώς μου. Εκτιμώ τό Σεβασμιώτατο γιά τήν όλη παρουσία του μέσα στήν Εκκλησία, τήν αγάπη του στήν Εκκλησία καί στό ποίμνιό του, καί γιά τό εκκλησιαστικό φρόνημα πού τόν διακρίνει.

Είναι η τρίτη φορά πού έρχομαι στό Ιάσιο. Τήν πρώτη φορά ήλθα πρίν από οκτώ χρόνια μέ τόν αείμνηστο Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών καί πάσης Ελλάδος κυρό Χριστόδουλο, στήν Ειρηνική επίσκεψή του στήν Ρουμανία. Τόν συνόδευσα τότε σέ αυτό τό ταξίδι του καί ήλθα στό Ιάσιο, όταν ήταν Μητροπολίτης ο νύν Πατριάρχης Ρουμανίας κ. Δανιήλ. Τότε γνώρισα εξωτερικά τό Ιάσιο. Πέρυσι, όμως, ήλθα μέ μερικούς προσκυνητές από τήν Ιερά Μητρόπολή μου, γιά νά βαδίσουμε τόν δρόμο πού βάδισε καί τά μέρη πού ασκήτευσε καί δίδαξε ο όσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκι, γιατί τόν αγαπώ πάρα πολύ, από τά βιβλία πού διάβασα καί περιγράφουν τήν ζωή του καί τό έργο του. Ήταν ένας ησυχαστής Πατέρας. Είχα δέ μιά πολύ θερμή συνάντηση μέ τούς φοιτητές καί τούς νέους τής πόλεως. Καί φέτος μού δίνεται η δυνατότητα νά γνωρίσω τήν καρδιά τού Ιασίου καί τήν ευλάβεια τών κατοίκων του καί χαίρομαι πάρα πολύ γι' αυτό. Ο Σεβασμιώτατος είπε γιά τόν π. Ζαχαρία από τήν Ιερά Μονή τού Έσσεξ Αγγλίας, ότι πρίν λίγες ημέρες μίλησε σέ αυτόν τόν ίδιο τόν χώρο. Χαίρομαι γι’ αυτό, γιατί πράγματι είμαστε πνευματικοί αδελφοί.

Όταν ήμουν φοιτητής στό Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, μέ τήν προτροπή τού καθηγητού τής Πατρολογίας, ασχολήθηκα μέ τήν έκδοση τών έργων τού αγίου Γρηγορίου τού Παλαμά, εντασσόμενος στήν ομάδα τών ειδικών ερευνητών πού ασχολούνταν μέ τήν κριτική έκδοση τών έργων του. Ήθελα, όμως, νά γνωρίσω ανθρώπους οι οποίοι ζούν τήν ζωή πού ζούσε καί δίδασκε ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς. Έλεγα ότι στήν Ορθόδοξη Εκκλησία υπάρχει μιά τέτοια ορθόδοξη θεολογία, η οποία πρέπει νά είναι ζωντανή. Όμως, πού μπορώ νά τήν συναντήσω σήμερα;

Κι έτσι τό 1976 πήγα γιά πρώτη φορά στό Εssex γιά νά γνωρίσω τόν Γέροντα Σωφρόνιο. Εκεί γνώρισα καί τόν π. Ζαχαρία. Ήταν τότε μοναχός, εγώ ήμουν κληρικός, αλλά αποκτήσαμε μιά πολύ δυνατή πνευματική φιλία μέ τίς επανειλημμένες επισκέψεις μου καί εξακολουθούμε νά έχουμε πολύ δυνατούς δεσμούς. Μάς συνδέει η ίδια θεολογία καί κυρίως τό πρόσωπο τού Γέροντος Σωφρονίου. Όταν γνώρισα τόν μακαριστό Γέροντα Σωφρόνιο διεπίστωσα ότι η θεολογία τού αγίου Γρηγορίου τού Παλαμά βιώνεται στήν πράξη καί σήμερα. Στήν ομιλία μου αυτή θά αναφερθώ στήν εμπειρική θεολογία, σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία τού μακαριστού π. Ιωάννου Ρωμανίδη.

Όπως ξέρουμε οι ορθόδοξοι θεολόγοι, η θεολογία είναι η ζωή καί η φωνή τής Εκκλησίας. Στήν πραγματικότητα η θεολογία είναι η Αποκάλυψη τού Θεού στούς αγίους. Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος δίνει τόν σαφέστατο ορισμό περί τού θεολόγου, ποιός, δηλαδή, είναι ο θεολόγος στήν Εκκλησία. Θεολόγοι, λέει, είναι αυτοί πού έφθασαν στήν θέα τού Θεού, αφού πρώτα καθάρισαν τήν ψυχή καί τό σώμα τους από τά πάθη ή τουλάχιστον αυτοί οι οποίοι καθαρίζονται. Αυτή είναι η θεολογία ως εμπειρία.

Εκτός από τήν εμπειρική θεολογία υπάρχει καί η ακαδημαϊκή θεολογία, η θεολογία ως επιστήμη. Πρόκειται γιά τούς θεολόγους εκείνους πού μελετούν τά έργα τών αγίων Πατέρων καί τήν ζωή τής Εκκλησίας. Αυτήν τήν θεολογία δέν τήν παραθεωρούμε, γιατί μελετά όλα τά ιστορικά δεδομένα τής εκκλησιαστικής ζωής καί τόν βίο τών αγίων καί βοηθά τήν ζωή τής Εκκλησίας. Αλλά δέν μπορούμε νά αγνοήσουμε ότι η πραγματική θεολογία είναι η εμπειρία καί η γνώση τού Θεού. Τό ίδιο συμβαίνει καί μέ τήν καλλιτεχνία. Υπάρχει ένας πρωτότυπος καλλιτέχνης πού ζωγραφίζει καί έρχονται μετά οι επιστήμονες τής ιστορίας τής τέχνης, οι οποίοι αναλύουν τήν τέχνη του. Στήν ομιλία μου θά τονίσω δύο σημεία, ήτοι στήν αρχή θά αναφέρω μερικά βιογραφικά στοιχεία τού π. Ιωάννου Ρωμανίδη καί έπειτα θά παρουσιάσω μερικά σημεία πού συνιστούν τήν θεολογία τήν οποία εκείνος δίδασκε.

Ι. Βασικά βιογραφικά στοιχεία

Ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης ήταν καθηγητής τής Δογματικής στήν Θεολογική Σχολή τού Πανεπιστημίου τής Θεσσαλονίκης, αλλά ταυτόχρονα μιλούσε καί γιά τήν εμπειρική θεολογία, δηλαδή συνέδεε τήν καθηγητική έδρα μέ τό ασκητήριο. Δέν τόν είχα ποτέ καθηγητή στό Πανεπιστήμιο, γιατί είχα τελειώσει, όταν εκείνος άρχισε νά διδάσκη, αλλά τόν γνώρισα κυρίως μετά τήν συνταξιοδότησή του. Ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης, όπως είδατε προηγουμένως στό βίντεο πού προβλήθηκε, γεννήθηκε στήν Ελλάδα, στόν Πειραιά, τό 1927, από γονείς πρόσφυγες πού ήλθαν στήν Ελλάδα από τήν Καππαδοκία τού Πόντου. Έλαβε τό όνομα Ιωάννης πρός τιμή τού αγίου Ιωάννου τού Ρώσου.

Οι γονείς του Σάββας καί Ευλαμπία ήταν ευσεβείς καί βίωναν στήν ζωή τους τήν εκκλησιαστική παράδοση. Η μητέρα του ήταν μεγάλη ασκήτρια. Έκανε προσευχή από τίς τρείς ή τέσσερεις η ώρα τό πρωΐ μέχρι τήν ώρα πού άρχιζε τήν εργασία της. Καί στό τέλος τής ζωής της, όταν πέθανε ο άνδρας της, έγινε μοναχή στήν Ιερά Μονή τής Σουρωτής. Έβλεπε αγγέλους καί αγίους. Ο π. Παΐσιος πού τήν παρακολουθούσε έλεγε ότι η Ευλαμπία έχει μιά μεγάλη πνευματική τηλεόραση. Προγνώρισε τόν θάνατό της, είχε οσιακό τέλος καί πέθανε μέ προσευχή.

Όταν ο μικρός Ιωάννης ήταν δυόμισι μηνών, οι γονείς του ταξίδευσαν στήν Αμερική, τόν πήραν μαζί τους, οπότε μεγάλωσε στό Μανχάταν τής Ν. Υόρκης. Ήταν πολύ έξυπνος καί σπούδασε σέ ένα καθολικό γυμνάσιο καί εκεί διδάχθηκε τήν θεολογία τού Θωμά τού Ακινάτη, πού είναι μεγάλος πατέρας τών Ρωμαιοκαθολικών-Παπικών. Στήν συνέχεια, τελείωσε τήν Ορθόδοξη Θεολογική Σχολή τού Holy Cross στήν Βοστώνη. Έπειτα, σπούδασε γιά τέσσερα χρόνια στήν προτεσταντική Θεολογική Σχολή τού Yale. Δηλαδή, είχε μάθει τήν διδασκαλία τού Θωμά τού Ακινάτη καί στήν συνέχεια, απέρριψε τόν σχολαστικισμό καί τόν Θωμά τόν Ακινάτη καί έμαθε τήν βιβλική μέθοδο ερεύνης τής Γραφής, όπως τό έκαναν οι Προτεστάντες βιβλικοί θεολόγοι. Στήν συνέχεια, γιά ένα μικρό διάστημα παρακολουθούσε μαθήματα στό Πανεπιστήμιο Columbia τής Ν. Υόρκης, όπου γνώρισε τόν π. Γεώργιο Φλωρόφσκι, τόν μεγαλύτερο θεολόγο τού εικοστού αιώνος, ο οποίος τόν βοήθησε νά δή τά πράγματα μέ άλλη προοπτική.

Στήν Αμερική ο π. Ιωάννης έβλεπε τούς μέν Καθολικούς νά ασχολούνται μέ τήν σχολαστική θεολογία, πού αναπτύχθηκε από τόν ενδέκατο καί δέκατο τρίτο αιώνα καί μετά γνώρισε τούς Προτεστάντες πού ερευνούσαν επιστημονικά τήν Αγία Γραφή. Μέ τήν εξυπνάδα πού τόν διέκρινε, αλλά καί μέ τήν καθοδήγηση τού π. Γεωργίου Φλωρόφσκι προσπάθησε νά δή τήν γέφυρα πού ενώνει τούς Αποστόλους μέ τούς Πατέρες κι αυτοί είναι οι Αποστολικοί Πατέρες τού 2ου αιώνος. Έτσι, διεπίστωσε ότι οι Αποστολικοί Πατέρες είναι εκείνοι οι οποίοι είναι συνέχεια τών Αποστόλων καί υπάρχει μεγάλη διαφορά τής διδασκαλίας τους μέ τίς απόψεις τού Αυγουστίνου Επισκόπου Ιππώνος, τής σχολαστικής θεολογίας καί τού Προτεσταντισμού. Έτσι, τήν περιόδο εκείνη ενδιέτριψε κυρίως στήν διδασκαλία τών Αποστολικών Πατέρων.

Mετά σπούδασε στήν ρωσική θεολογική Ακαδημία τού αγίου Βλαδιμήρου τής Ν. Υόρκης. Αυτό τόν έκανε νά συνδεθή πολύ στενά μέ τόν π. Γεώργιο Φλωρόφσκι τόν οποίο είχε καθηγητή. Αυτόν τόν καιρό ετοιμάζω ένα βιβλίο, τό οποίο θά εκδοθή σύντομα, στό οποίο δημοσιεύω 26 επιστολές τού π. Ιωάννου Ρωμανίδη πρός τόν π. Γεώργιο Φλωρόφσκι. Ο π. Γεώργιος Φλωρόφσκι θεωρεί ως καλύτερο μαθητή του τόν π. Ιωάννη Ρωμανίδη κι έλεγε στούς φοιτητές του νά τόν ακούνε στά δογματικά θέματα, γιατί έτσι θά γίνουν καλοί θεολόγοι καί θά σώσουν τήν ψυχή τους, δηλαδή δέν φθάνει νά μάθη κανείς τά δόγματα, αλλά νά σωθή.

Το 1954, αφού τελείωσε καί τήν θεολογική Ακαδημία τού αγίου Βλαδιμήρου πήγε στό ρωσικό Ινστιτούτο τού αγίου Σεργίου στό Παρίσι. Παρέμεινε εκεί ένα χρονικό διάστημα καί ετοίμασε τέσσερεις μελέτες πάρα πολύ σημαντικές, σέ ηλικία 27 ετών περίπου. Στήν συνέχεια, πήγε στό Μόναχο γιά νά γνωρίση καί τήν γερμανική θεολογία. Έπειτα, κατέβηκε στήν Αθήνα, ετοίμασε τήν διδακτορική του διατριβή μέ τίτλο «Τό προπατορικό αμάρτημα». Τό έτος 1957 κατέθεσε τήν διατριβή του στήν Θεολογική Σχολή τού Πανεπιστημίου Αθηνών. Η διατριβή αυτή δημιούργησε πάρα πολύ μεγάλη συζήτηση καί έντονο διάλογο μεταξύ τών καθηγητών, γιατί ανέτρεψε όλα τά θεολογικά δεδομένα πού υπήρχαν μέχρι τότε στήν Θεολογική Σχολή τών Αθηνών. Όλοι οι θεολόγοι έχουν αναγνωρίσει ότι αυτή η διδακτορική διατριβή άλλαξε όλη τήν θεολογική ατμόσφαιρα στό Πανεπιστήμιο καί τήν Ελλάδα. Από τότε η θεολογία στήν Ελλάδα, πού μέχρι τότε ήταν επηρεασμένη από τόν σχολαστικισμό καί τό γερμανικό ιδεαλισμό, στράφηκε πρός τούς Πατέρες τής Εκκλησίας.

Αμέσως μετά τήν έγκριση τής διδακτορικής του διατριβής (1957-1958) επανήλθε στήν Αμερική, εγγράφηκε στό Πανεπιστήμιο τού Harvard, καί ερευνούσε διάφορα θεολογικά θέματα, κάτω από τήν καθοδήγηση τού π. Γεωργίου Φλωρόφσκι, πού ήταν εκεί καθηγητής. Τήν περίοδο εκείνη έγραψε διάφορες μελέτες, οι οποίες είναι πάρα πολύ σημαντικές. Συγχρόνως, δίδαξε στήν Θεολογική Σχολή τού Holy Cross τής Βοστώνης μαζί μέ τόν π. Γεώργιο Φλωρόφσκι.

Τό 1969 εξελέγη καθηγητής στήν Θεολογική Σχολή τού Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, από όπου καί συνταξιοδοτήθηκε. Γιά μεγάλο χρονικό διάστημα δίδαξε στήν Θεολογική Σχολή τού Αγίου Ιωάννου τού Δαμασκηνού τού Πατριαρχείου Αντιοχείας, κοντά στήν Τρίπολη στόν Βόρειο Λίβανο. Καί επειδή καί εγώ δίδαξα τρία χρόνια στήν Σχολή αυτή, διεπίστωσα ότι οι τότε φοιτητές του, σήμερα Επίσκοποι, Κληρικοί καί Καθηγητές, έχουν επηρεασθή από τόν π. Ιωάννη Ρωμανίδη καί τόν αγαπούν πολύ.

Συνδεθήκαμε πάρα πολύ στενά μαζί του καί μού ζήτησε, μετά τήν εκλογή μου εις Επίσκοπον, νά τόν προσλάβω στήν Ιερά Μητρόπολή μου ως Ιερέα, χωρίς νά μισθοδοτήται. Είκοσι μέρες πρίν πεθάνει πήγα νά τόν επισκεφθώ στό σπίτι πού έμενε στήν Αθήνα. – Δυστυχώς, είχε μιά οικογενειακή περιπέτεια. Η πρεσβυτέρα του τόν εγκατέλειψε, αλλά εκείνος ζούσε ως κοσμοκαλόγηρος, ασχολούμενος μέ θεολογικά καί ιστορικά θέματα καί προσευχόμενος. – Είδα ότι τό δωμάτιο στό οποίο κοιμόταν ήταν σκοτεινό καί είχε ένα μανουάλι μέ κεριά. Σηκωνόταν δέ τήν νύκτα καί προσεύχονταν μέ κεριά αναμμένα, όπως έκανε η ευλαβής καί ασκήτρια μητέρα του.

Θυμάμαι ότι στά τελευταία χρόνια τής ζωής του είχε ένα πρόβλημα υγείας, εισήχθη στήν εντατική τού νοσοκομείου καί πήγα νά τόν επισκεφθώ. Τόν είδα διασωληνωμένο καί τόν ρώτησα: «π. Ιωάννη τί λένε οι γιατροί γιά τήν υγεία σας;». Μού απήντησε: «δέν μέ ενδιαφέρει η υγεία μου, άλλα μέ ενδιαφέρουν». Καί άρχισε νά μού μιλάη θεολογικά καί τί πρέπει νά κάνουμε γιά νά αλλάξη η θεολογική καί εκκλησιαστική κατάσταση στήν Ελλάδα, νά γίνη ακόμη πιό πατερική. Αυτό γιά μένα είναι σημαντικό γεγονός. Νά είναι κανείς βαρειά άρρωστος καί νά μή τόν απασχολή, αλλά νά ενδιαφέρεται γιά τήν θεολογία. Αυτό συνιστά τήν λεγομένη υπέρβαση τού θανάτου, τήν αφοβία πρό τού θανάτου. Αυτά τά πολύ γενικά είχα νά πώ γιά τήν βιογραφία του, γιατί έχουν πολύ μεγάλη σημασία γιά τήν θεολογία του.

ΙΙ. Τά κεντρικά σημεία τής θεολογικής διδασκαλίας του

Πρίν προχωρήσω στήν υπογράμμιση τών δέκα βασικών σημείων τής διδασκαλίας του, θά ήθελα νά σάς πώ ότι στόν πρόλογο τού βιβλίου τής Δογματικής του αναφέρεται στούς δογματικούς θεολόγους στήν Ελλάδα. Μετά γράφει ότι μεταξύ τών μή Ελλήνων δογματολόγων ο καλύτερος οδηγός στήν πατερική θεολογία είναι ο Ρώσος πρεσβύτερος καθηγητής Γεώργιος Φλωρόφσκι καί ο αείμνηστος Ρουμάνος πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Στανιλοάε. Γιατί; Διότι κατάλαβε ότι αυτοί οι δύο θεολόγοι συνδέουν τήν θεολογία μέ τήν εμπειρία καί βεβαίως μέ τήν προσευχή. Αυτή είναι η αληθινή θεολογία τής Εκκλησίας.

Δέν πρόλαβε νά ολοκληρώση τήν Δογματική του, αλλά προσπάθησα νά κάνω αυτό πού ενδεχομένως εκείνος θά ήθελε νά κάνη. Βρήκα πολλές κασέτες μέ προφορικές ομιλίες του στό Πανεπιστήμιο καί αλλού. Τίς απομαγνητοφώνησα – τέσσερεις τόμους, περίπου 2.000 σελίδες. Από εκεί πήρα τά κομμάτια πού ήθελα καί συνέθεσα τήν Εμπειρική Δογματική, παρουσίασα τά δόγματα τής Εκκλησίας μέσα από τήν εμπειρία τού Θεού πού είχαν οι άγιοι. Τά δόγματα είναι καρπός τής εμπειρίας τών αγίων καί εμείς τά χρησιμοποιούμε ως φάρμακα γιά νά φθάσουμε στήν εμπειρία τού Θεού.

Ο π. Γεώργιος Φλωρόφσκι καί ο π. Ιωάννης ο Ρωμανίδης έλεγαν ότι τά δόγματα ομοιάζουν μέ τά κάρβουνα, τά οποία όταν τά ανάβουμε θερμαίνουν καί φωτίζουν, όταν είναι σβηστά είναι μαύρα καί δέν θερμαίνουν. Έτσι γίνεται μέ τά δόγματα, δηλαδή πρέπει νά συνδέωνται μέ τήν προσευχή καί όχι νά παραμένουν στίς βιβλιοθήκες καί τά εικονοστάσια. Ακόμη, τά δόγματα πρέπει νά είναι φάρμακα, νά μάς οδηγούν στήν προσευχή καί στήν θέα τού Θεού. Δόγματα χωρίς προσευχή είναι απλώς κάρβουνα μαύρα καί φάρμακα πού παραμένουν στά ράφια τών φαρμακείων. Θά σάς πώ μέ πολλή συντομία δέκα κεντρικά σημεία τής διδασκαλίας τού π. Ιωάννου Ρωμανίδη πού είναι η διδασκαλία τών Προφητών, τών Αποστόλων καί τών Πατέρων τής Εκκλησίας, δηλαδή τής ίδιας τής Εκκλησίας.

1. Ο Θεός τής Αποκαλύψεως

Ο Θεός τής Εκκλησίας είναι ο Θεός τής Αποκαλύψεως, δηλαδή ο Θεός τών Πατέρων ημών καί όχι ο Θεός τών φιλοσόφων καί τών στοχαστών. Ο Θεός απεκάλυψε τόν εαυτό Του στούς αγίους. Αυτή η Αποκάλυψη λέγεται θεωρία τού Θεού, θεοπτία. Οι άγιοι βλέπουν τόν Θεό στό Φώς, όπως οι τρείς Μαθητές πάνω στό όρος Θαβώρ είδαν τόν Χριστό στό Φώς. Καί όχι μόνο βλέπουν τό Φώς, αλλά ζούν μέσα στό Φώς. Τότε αυτός ο θεούμενος δέν έχει νοήματα, σκέψεις. Είναι πάνω από τίς σκέψεις καί πάνω από τίς αισθήσεις. Τότε ακούει άρρητα-άκτιστα ρήματα, όπως γράφει ο Απόστολος Παύλος. Άκτιστο σημαίνει κάτι πού δέν έχει αρχή καί δέν έχει τέλος καί δέν έχει καμμιά ομοιότητα μέ τό κτιστό. Στήν συνέχεια αυτήν τήν εμπειρία ο Προφήτης, ο άγιος, τήν καταγράφει μέ κτιστά ρήματα, νοήματα καί εικονίσματα. Έτσι γίνονται τά δόγματα, αφ' ενός μέν γιά νά καθοδηγήσουν οι Πατέρες τούς πιστούς, αφ' ετέρου γιά νά αντιμετωπίσουν τούς αιρετικούς.

2. Τό Τριλαμπές τής μιάς θεότητος

Ο Θεός, όταν αποκαλύπτεται μέσα στό Φώς, είναι Φώς τριλαμπές, είναι τρία Φώτα καί έχουν μία λάμψη καί ενότητα μεταξύ τους. Κάποτε ο Απόστολος Φίλιππος ρώτησε τόν Χριστό: «Κύριε, δείξον ημίν τόν πατέρα καί αρκεί ημίν». Ο Χριστός είπε: «τοσούτον χρόνον μεθ υμών ειμι, καί ουκ έγνωκάς με, Φίλιππε; ο εωρακώς εμέ εώρακε τόν πατέρα καί πώς σύ λέγεις, δείξον ημίν τόν πατέρα; ου πιστεύεις ότι εγώ εν τώ πατρί καί ο πατήρ εν εμοί εστι;» (Ιω. ιδ', 8-10). Δηλαδή, οι άγιοι στόν Χριστό βλέπουν τόν Πατέρα καί αυτό γίνεται εν Αγίω Πνεύματι.

Πρέπει νά υπογραμμισθή ότι οι θεόπτες άγιοι δέν βλέπουν τό Φώς έξω από αυτούς, αλλά μετέχουν τής δόξης τού Θεού, τής ακτίστου ενεργείας τού Θεού. Καταλαβαίνουν όμως καί βιώνουν ότι δέν μπορούν νά δούν τήν πηγή από τήν οποία προέρχεται αυτό τό Φώς. Έτσι ονόμασαν αυτό πού βλέπουν ενέργεια κι αυτό πού δέν βλέπουν ουσία. Καί είπαν μετέχουμε τής ενεργείας τού Θεού, αλλά δέν μετέχουμε τής ουσίας τού Θεού. Τό ότι λέμε ότι ο Θεός έχει ουσία καί ενέργεια αυτό δέν τό κατάλαβαν οι Πατέρες από τήν φιλοσοφία καί τόν στοχασμό, αλλά από τήν εμπειρία. Είναι εμπειρικό γεγονός καί όχι στοχασμός. Η διατύπωση, όμως, γίνεται μέ τήν ορολογία τής εποχής.

3. Η Αγία Τριάδα στήν Παλαιά καί τήν Καινή Διαθήκη

Η Αγία Τριάδα, ο Τριαδικός Θεός εμφανίζεται καί στήν Παλαιά Διαθήκη, όχι μόνο στήν Καινή Διαθήκη. Όλες οι εμφανίσεις τού Θεού στήν Παλαιά Διαθήκη είναι εμφανίσεις τού Ασάρκου Λόγου, πού λέγεται καί Μεγάλης Βουλής Άγγελος. Έχουμε λοιπόν τόν Άσαρκο Λόγο, ο οποίος λέγεται Γιαχβέ, είναι Αυτός πού αποκαλύπτεται, υπάρχει καί ο Θεός πού είναι κρυμμένος, απόκρυφος καί υπάρχει καί τό Πνεύμα Κυρίου. Έτσι, στήν Παλαιά Διαθήκη είναι τριλαμπής θεότητα: Θεός, Γιαχβέ, Πνεύμα Κυρίου.

Στήν Καινή Διαθήκη ο Γιαχβέ γίνεται άνθρωπος, σαρκώνεται καί μάς αποκαλύπτει τόν Πατέρα Του καί τό Άγιον Πνεύμα. Η διαφορά μεταξύ Παλαιάς καί Καινής Διαθήκης είναι ότι στήν Παλαιά Διαθήκη καταγράφονται εμφανίσεις τού Ασάρκου Λόγου, ενώ στήν Καινή Διαθήκη έχουμε εμφανίσεις τού σεσαρκωμένου Λόγου. Στήν Καινή Διαθήκη γίνεται λόγος γιά Πατέρα, Υιό καί Άγιον Πνεύμα. Διά τού Χριστού γνωρίζουμε τόν Πατέρα χωρίς νά Τόν βλέπουμε. Έλεγε ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης ότι οι άγιοι βλέπουν τό Φώς, τήν τριλαμπή θεότητα, διά τού Φωτός, δηλαδή διά τού Χριστού βλέπουν τό Φώς, τόν Πατέρα, χωρίς νά Τόν βλέπουν ως Πατέρα, καί Τόν βλέπουν ευρισκόμενοι εν τώ Φωτί, δηλαδή εν τώ Αγίω Πνεύματι. Η φράση είναι ότι οι άγιοι βλέπουν τό Φώς, διά τού Φωτός, εν τώ Φωτί.

4. Η δημιουργία τού κόσμου καί τού ανθρώπου

Ο Πατήρ διά τού Λόγου εν Αγίω Πνεύματι δημιούργησε τόν κόσμο καί τόν άνθρωπο, τό τελειότερο δημιούργημά Του. Ο Θεός είναι άκτιστος, ο κόσμος καί ο άνθρωπος είναι κτιστά. Ο Αδάμ καί η Εύα μετά τήν δημιουργία τους είχαν ψυχή καί σώμα, αλλά καί τήν Χάρη τού Θεού. Είχαν κοινωνία μέ τόν Θεό, ομιλούσαν μέ τόν Θεό πού σημαίνει είχαν σχέση μέ τόν Θεό, ζούσαν μέσα στό Φώς τού Θεού. Ο φυσιολογικός άνθρωπος, όπως δημιουργήθηκε από τόν Θεό, είναι αυτός πού έχει ψυχή, σώμα, αλλά καί τό Άγιον Πνεύμα. Δέν είναι τρισύνθετος ο άνθρωπος, είναι δισύνθετος, αφού έχει ψυχή καί σώμα, αλλά τό Άγιον Πνεύμα υπάρχει στήν ψυχή καί στό σώμα. Αυτός, πάντως, είναι ο γνήσιος άνθρωπος, πού δημιουργήθηκε από τόν Θεό καί ζή μέσα στό Φώς.

Έλεγε ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης ότι οι Πατέρες μέσα από τήν δική τους εμπειρία, όταν οι ίδιοι έφθασαν στήν θεοπτία, ερμήνευσαν τό πώς ζούσε ο Αδάμ στόν Παράδεισο. Καί πράγματι, ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει ότι τό πρώτο ανδρόγυνο στόν Παράδεισο, ο Αδάμ καί η Εύα, ζούσαν ως άγγελοι.

ΠΗΓΗ: τεύχος Ιανουαρίου 2012, http://www.parembasis.gr/2012/frames_12_01.htm 

 Συνέχεια στο Μέρος ΙΙ

Τα καταστροφικά αδιέξοδα του νέου Μνημονίου

Του Γιώργου Κατρούγκαλου*

Οι ελάχιστοι εναπομείναντες απολογητές του νέου μνημονίου ισχυρίζονται ότι αποτελεί τη μόνη ελπίδα της χώρας απέναντι στην άτακτη χρεοκοπία. Η αλήθεια είναι ότι το φάρμακο τους είναι πιο θανατηφόρο από την αρρώστια. Τα νέα μέτρα συνεχίζουν τις ίδιες πολιτικές του πρώτου μνημονίου, που δεν είναι μόνο άδικες και αντικοινωνικές, αλλά και βαθύτατα αναποτελεσματικές. Θα οδηγήσουν, αναπόφευκτα, σε άτακτη χρεοκοπία, στην οποία θα οδηγηθούμε άκοντες, χωρίς να την έχουμε εμείς οι ίδιοι επιλέξει, χωρίς προετοιμασία, με την οικονομία διαλυμένη και κατεδαφισμένο το κοινωνικό κράτος.

Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι: το δημόσιο χρέος που ήταν στα 299 δις ευρώ το 2009, ή 129.3% του ΑΕΠ, αυξήθηκε στα 329 δις ευρώ το 2010, ή 144,9% του ΑΕΠ, ενώ το 2011, σύμφωνα με τα κυβερνητικά στοιχεία, έφτασε τα 368 δις υπερβαίνοντας το 169% του ΑΕΠ. Σύμφωνα με την απόφαση της Συνόδου Κορυφής του Οκτωβρίου, υποτίθεται ότι η εφαρμογή των μέτρων, εάν υπάρχει ανάκαμψη της οικονομίας, θα οδηγούσαν το χρέος το 2020 στα επίπεδα του 2010. Ήδη όμως οι εκτιμήσεις της γερμανικής κυβέρνησης θεωρούν ότι το χρέος τότε θα φτάσει στο 160% του ΑΕΠ, ενώ αναλυτές περάνω πάσης αντιμνημονιακής υποψίας θεωρούν ότι μπορεί να ξεπεράσει το 200%!

Από την άλλη μεριά, το νέο μνημόνιο καθιστά σαφές σε τι συνίστανται οι διαρθρωτικές αλλαγές που ευαγγελίζονται οι υποστηρικτές του, η μη εφαρμογή των οποίων υποτίθεται ότι οδήγησε στην καταστροφή που βιώνει η χώρα. Πρόκειται για τη γνωστή συνταγή της διαβόητης «συναίνεσης της Ουάσιγκτον», που συνοψίζεται στο εξής τρίπτυχο:

• Μεγιστοποίηση της κερδοφορίας μέσω της συμπίεσης του μισθολογικού κόστους και της αποδιάρθρωσης της εργατικής νομοθεσίας, υπό το ψευδώνυμο της «απελευθέρωσης»

• Μαζική μεταφορά πόρων από το δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα (ιδιωτικοποιήσεις)

• Μονεταριστική πολιτική με έμφαση στη δραματική μείωση των δημοσίων δαπανών, ιδίως των κοινωνικών.

Συνεπώς, το PSI, δεν αποτελεί μια αναδιάρθρωση του χρέους που απλώς ήρθε πολύ αργά, και επειδή δεν καλύπτει το σύνολο του δεν επαρκεί για να καταστήσει το χρέος βιώσιμο. Αυτά, προφανώς ισχύουν. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι εντάσσεται σε μια στρατηγική πλήρους αποδιάρθρωσης του κοινωνικού κράτους και των εργασιακών σχέσεων, που θα θέσει τη χώρα μας οριστικά στο περιθώριο της νέας γερμανικής Ευρώπης. Η εμμονή της τρόικας να θεωρεί άμεσα συγκρίσιμες με εμάς χώρες αυτές των Βαλκανίων είναι αποκαλυπτική: το ότι το 27% των Ελλήνων ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας μοιάζει τρομακτικό ποσοστό, ωχριά όμως μπροστά στο 41% των φτωχών της Ρουμανίας, που είναι η χώρα υπόδειγμα για εμάς, κατά τους σοφούς σχεδιασμούς των επικυριάρχων μας. Και όλα αυτά συνδυάζονται με περαιτέρω αμφισβήτηση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας.

Από νομική άποψη, ο υπό κατάθεση νόμος ενσωματώνει ως παραρτήματα, όπως είχε ήδη πράξει ο νόμος 3845/2010 για τα πρώτα μνημόνια, τρία νέα μνημόνια:

• το Μνημόνιο Οικονομικής και Χρηματοπιστωτικής Πολιτικής (Memorandum of Economic and Financial Policies),

• το Μνημόνιο Συνεννόησης στις Συγκεκριμένες Προϋποθέσεις Οικονομικής Πολιτικής (Memorandum of Understanding on Specific Economic Policy conditionality) και

• το Τεχνικό Μνημόνιο Συνεννόησης (Technical Memorandum of Understanding)

                                                                                                       Η ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΔΙΑΤΑΞΕΩΝ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

Τα μνημόνια αυτά δεν αποτελούν κανόνες δικαίου, αλλά πολιτικά προγράμματα και, για το λόγο αυτό, για να γίνουν δεσμευτικά απαιτούν εφαρμοστική νομοθεσία. Η πρώτη αντισυνταγματικότητα –και κουτοπονηριά- είναι η πρόβλεψη του νόμου να τους προσδώσει άμεση ισχύ. Με την παράγραφο 6 του άρθρου 1, ορίζεται ότι ειδικά οι ρυθμίσεις που περιλαμβάνονται στο κεφάλαιο Ε «Διαρθρωτικές Μεταρρυθμίσεις» παραγράφου 28 και 29 του Μνημονίου Οικονομικής και Χρηματοπιστωτικής Πολιτικής και στο Κεφάλαιο 4 «Διαρθρωτικές Μεταρρυθμίσεις για την Ενίσχυση της Ανάπτυξης» παράγραφος 4.1:

Διασφάλιση της ταχείας προσαρμογής της αγοράς εργασίας και ενίσχυση των θεσμών της αγοράς εργασίας» του Μνημονίου Συνεννόησης στις Συγκεκριμένες Προϋποθέσεις Οικονομικής Πολιτικής (οτιδήποτε, δηλαδή, σχετίζεται με την αποδιάρθρωση της εργατικής νομοθεσίας), συνιστούν, επί λέξει «πλήρεις κανόνες δικαίου άμεσης εφαρμογής δεδομένου ότι σύμφωνα με τις προβλέψεις του Μνημονίου συνιστούν μέτρα που πρέπει να υιοθετηθούν πριν την εκταμίευση των ενισχύσεων και συνεπώς επιβάλλεται η άμεση ενσωμάτωση των προβλέψεών τους ως κανόνων δικαίου στην εσωτερική έννομη τάξη.» Με αποφάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου προβλέπεται να ρυθμίζεται κάθε ειδικότερο θέμα αναγκαίο για την εφαρμογή της παραγράφου αυτής.

Ο σκοπός της απίστευτης αυτής ρύθμισης είναι αφενός να καθησυχαστούν οι ξένοι επικυρίαρχοι ότι τα μέτρα αυτά έχουν ήδη εγκριθεί, αφετέρου να αποφύγει η Κυβέρνηση να φέρει εφαρμοστικό νομοσχέδιο στη Βουλή και να διακινδυνεύσει ακόμη μια φορά τη συνοχή των κοινοβουλευτικών ομάδων που το απαρτίζουν. Είναι, όμως, συνταγματικά και πρακτικά αδύνατο να θεωρηθούν οι προβλέψεις των μνημονίων κανόνες άμεσης εφαρμογής, στο βαθμό που η διατύπωση τους δεν είναι μόνον γενική και αφηρημένη, αλλά και εξαγγελτική. (Υπενθυμίζεται ότι κατά τις διατάξεις του άρθρου δεύτερου του ν. 3845/2010 τα Μνημόνια αποτελούσαν νόµο πλαίσιο για την εφαρµογή του «προγράµµατος στήριξης», που θα εξειδικεύονταν με Προεδρικά Διατάγματα, τα οποία ποτέ δεν εκδόθηκαν.)

Περαιτέρω, με το νομοσχέδιο, προτείνεται η έγκριση των Σχεδίων Σύμβασης Συγχρηματοδότησης «Σύμβαση Συγχρηματοδότησης» του PSI) και της νέας Δανειακής Σύμβασης. Στην παράγραφο 5 του άρθρου 1 ορίζεται ότι οι Συμβάσεις αυτές θα ισχύουν από την ημερομηνία υπογραφής τους από όλα τα συμβαλλόμενα μέρη, σύμφωνα με τους όρους και τις προϋποθέσεις που ειδικότερα καθορίζονται σε αυτές και ότι ο Υπουργός Οικονομικών μεριμνά ώστε οι Συμβάσεις της παραγράφου 1 και 4, το Μνημόνιο Συνεννόησης, οι ανά τρίμηνο αναθεωρήσεις του Μνημονίου Συνεννόησης και οι Επιστολές Πρόθεσης, μετά την υπογραφή τους από όλα τα προβλεπόμενα μέρη, να διαβιβάζονται στη Βουλή για ενημέρωση.

 Και αυτό όμως είναι ευθέως αντίθετο στο άρθρο 36 παρ. 2 Σ, που προβλέπει ότι οι συνθήκες για οικονομική συνεργασία και όσες άλλες περιέχουν παραχωρήσεις για τις οποίες, σύμφωνα με άλλες διατάξεις του Συντάγματος πρέπει να κυρωθούν με νόμο . Η απλή έγκριση του σχεδίου ανυπόγραφης σύμβασης δεν αρκεί, ούτε η εξουσιοδότηση προς τον Υπουργό Οικονομικών είναι συνταγματικά έγκυρη.

Οι ίδιες οι συμβάσεις είναι συνταγματικά απαράδεκτες και πολιτικά εξαμβλωματικές. Προβλέπουν και οι δύο ως εφαρμοστέο δίκαιο το αγγλικό και αρμόδια δικαστήρια αυτά του Λουξεμβούργου. Η υπαγωγή αποσκοπεί στο να θωρακίσει τους δανειστές μας απέναντι στο μοναδικό νομικό όπλο που έχει απομείνει στη χώρα, να επανακαθορίσει τους όρους αποπληρωμής του χρέους με μονομερή, κυριαρχική της πράξη με τους όρους που θα συμφέρουν εμάς και όχι τους δανειστές μας.

Και οι δύο περιλαμβάνουν τον απαράδεκτο όρο παραίτησης «από ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας», η οποία είναι απολύτως πρωτοφανής και ταπεινωτική για ανεξάρτητο κράτος. Η πρώτη από αυτές περιλαμβάνει, επίσης, δρακόντειους λόγους καταγγελίας σε βάρος της χώρας μας. Για παράδειγμα, σε περίπτωση που οι υποχρεώσεις της Ελλάδας από τη Σύμβαση κηρυχθούν από δικαστήριο ως μη δεσμευτικές ή μη εκτελεστές, ή κηρυχθούν από το παράνομες, ή σύμβαση θα καταγγελθεί. Με τον όρο αυτό επιχειρούν οι δανειστές μας να προστατευθούν από την διαπίστωση καταχρηστικότητας όρων ή διαπίστωσης ότι τμήμα του χρέους αυτού είναι επονείδιστο (odious).

Ακόμη αποκαλυπτικότερο είναι ότι αποτελεί λόγο καταγγελίας εάν «δηλώσεις και εγγυήσεις που δόθηκαν, συμπεριλαμβανομένων και υποσχέσεων και εγγυήσεων που δόθηκαν σε σχέση με την παρασχεθείσα νομική γνωμοδότηση είναι ανακριβή, αναληθή ή παραπλανητικά». Ο όρος αυτός δείχνει καθαρά ότι οι δανειστές αντιλαμβάνονται ότι η γνωμοδότηση του νομικού συμβούλου του Υπουργείου Δικαιοσύνης που απαίτησαν και πήραν αποτελεί ανεπαρκές φύλλο συκής για τη συνταγματικότητα της διαδικασίας.

Και άλλοι όροι είναι λεόντειοι υπέρ των εταίρων, όπως, ενδεικτικά, ότι λόγο καταγγελίας θα αποτελεί οποιαδήποτε απόφαση για στάση πληρωμών ή αναδιάρθρωση του χρέους ή η καταγγελία οποιασδήποτε δανειακής σύμβασης μεταξύ της χώρας μας και οποιουδήποτε Ευρωπαϊκού οργανισμού ή οργάνου, του ΔΝΤ ή ενός άλλου παρόχου χρηματοδοτικής Ενίσχυσης, ανεξαρτήτως ποσού, είναι αντικείμενο καταγγελίας. Επίσης, προβλέπεται ότι η Ελλάδα θα καλύψει όλες τις δαπάνες, τα έξοδα, τις αμοιβές και την απώλεια τόκων ως συνέπεια της καταγγελίας. Ο πιο ατιμωτικός, όμως, για τη χώρα όρος είναι αυτός που προβλέπει την υποχρέωση της χώρας μας να δέχεται επιθεωρήσεις για πρόληψη «απάτης» (sic!) εκ μέρους της.

Και, εννοείται, και από πλευράς ουσίας τα μέτρα είναι προδήλως αντισυνταγματικά. Επιχειρούν μια βίαιη αναπροσαρμογή του οικονομικού συντάγματος της χώρας σε νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση, σε αντίθεση με βασικές θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος. Η ευθεία επέμβαση στη ΕΓΣΣΕ και η de facto κατάργηση των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων προσκρούει στη θεμελιώδη ρύθμιση της παρ. 2 του άρθρ. 22, κατά την οποία η συλλογική διαπραγµάτευση αποτελεί τον κύριο ρυθµιστικό παράγοντα των εργασιακών σχέσεων, κατά περιορισμό της παντοδυναμίας του νομοθέτη.

Η μείωση του ελάχιστου νόμιμου μισθού, όπως κατοχυρώνεται με την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας προσκρούει στο άρθρο 22 παρ. 1 του Συντάγματος. Με τις προβλέψεις αυτές ο ελάχιστος μισθός παύει να επιτελεί την προστατευτική λειτουργία του, σε ευθεία αντίθεση με τις σχετικές προβλέψεις της δσε 98 και 154, όπως ερμηνεύονται από τα αρμόδια όργανα της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας. Αυτή επιμένει ιδιαίτερα στη σημασία που έχει ο ελάχιστος μισθός «ως σταθερό σημείο αγκυροβόλησης, που θα υποστηρίξει την ζήτηση και αμβλύνει τις οικονομικές πιέσεις».

Συνεπώς, το νέο μνημόνιο και η νέα δανειακή σύμβαση μόνο δεινά συσσωρεύουν για τη χώρα. Ήρθε η στιγμή να τεθεί υπόψη του λαού με δημοψήφισμα εάν επιθυμεί η όχι τη συνέχιση της αδιέξοδης τούτης πολιτικής και όσα αυτή συνεπάγεται.

*  Γιώργος Κατρούγκαλος είναι Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Δημοκρίτειο Παν/μιο Θράκης

ΠΗΓΗ: http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=6626:katrougkalos-neo-mnimonio&catid=54:anpolitiki&Itemid=284

Η σωτηρία μας είναι στα χέρια μας

Του Ανδρέα Δημητρόπουλου [Συνέντευξη στον Νίκο Ταυρή]

Ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Ανδρέας Δημητρόπουλος, μιλά στο Δρόμο για τον εφιάλτη που ζει σήμερα η κοινωνία, την αντισυνταγματικότητα των Μνημονίων, το έλλειμμα δημοκρατικής νομιμοποίησης των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Παπαδήμου και κάνει λόγο για επικυριαρχία στη χώρα, τονίζοντας ότι στόχος είναι ο φυσικός πλούτος της Ελλάδας.

Επίσης, διαπιστώνει την ανυπαρξία της εθνικής κυριαρχίας, τη δουλοπρέπεια των πολιτικών μας, που έχουν παραδοθεί στην τρόικα και επισημαίνει ότι είναι αναγκαίο ένα πατριωτικό μέτωπο, που θα βγάλει τη χώρα και το λαό από το αδιέξοδο.

Έρχεται και το δεύτερο Μνημόνιο. Πώς κρίνετε, κατ’ αρχάς, τη διαδικασία;

Όσον αφορά τα Μνημόνια έχουμε δύο ζητήματα: Το ένα είναι η διαδικασία, το άλλο είναι η ουσία. Όσον αφορά τη διαδικασία, θέλω να πω ότι δεν έχουν τηρηθεί οι προϋποθέσεις του Συντάγματος. Κατά το Σύνταγμα, κάθε διεθνής σύμβαση – και κατά τη γνώμη μου το Μνημόνιο είναι διεθνής σύμβαση – χρειάζεται να επικυρωθεί από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και να κυρωθεί από τη Βουλή. Αυτό δεν έχει γίνει για το πρώτο Μνημόνιο και μέχρι τη στιγμή που μιλάμε δεν έχει γίνει και για το δεύτερο Μνημόνιο. Ακούγεται ότι θα περάσει από τη Βουλή την Κυριακή που έρχεται… Χρειάζονται 180 βουλευτές, γιατί αφορά ζητήματα που άπτονται της εθνικής κυριαρχίας, όπως ορίζει το Σύνταγμα. Αυτό είναι το διαδικαστικό μέρος. Όσον αφορά το ουσιαστικό μέρος, θα έλεγα ότι πρόκειται για μια συνταγή πολύ σκληρή, με δυο κρίσιμες παραμέτρους: Αν μας πάει σε μια βιώσιμη πορεία, εάν, δηλαδή, η συνταγή είναι ικανή να μας βγάλει από το οικονομικό αδιέξοδο και το δεύτερο αν διασφαλίζει μια – έστω και περιορισμένη – αξιοπρεπή διαβίωση. Νομίζω ότι η συνταγή είναι η ίδια, που σημαίνει μεγαλύτερη ύφεση, ενώ χάνεται και η αξιοπρέπεια. Πλέον είναι κοινή διαπίστωση ότι η δυστυχία απλώνεται γύρω μας. Η αξιοπρέπεια έχει αρχίσει να χάνεται, γιατί η μεγάλη φτωχοποίηση οδηγεί στην απώλεια της αξιοπρέπειας – ατομικής και εθνικής.

Πολλοί μιλούν, πλέον, για ακύρωση και αυτής της ίδιας της κρατικής υπόστασης…

Ούτε στα πιο εφιαλτικά όνειρά μου δεν θα μπορούσα να φανταστώ μια τέτοια κατάσταση από πολιτική αλλά και από συνταγματική άποψη. Οι αποφάσεις, δηλαδή, να λαμβάνονται κατά τέτοιο τρόπο από τους δανειστές οι οποίοι πλέον καθορίζουν τα πάντα. Κοιτάξτε, οι δανειακές συμβάσεις, γιατί εδώ για μια δανειακή σύμβαση πρόκειται, έχουν ένα φυσικό περιεχόμενο. Ο δανειστής και ο οφειλέτης συμφωνούν σε ορισμένα πράγματα που αφορούν το δάνειο. Ποιες είναι οι δόσεις, ποιο είναι το επιτόκιο κ.λπ. Από εκεί και πέρα ο οφειλέτης δεν μπορεί να συμφωνεί με το δανειστή εάν ο δεύτερος θα φάει κρέας την Κυριακή, εάν θα κάνει εκδρομή, εάν θα παντρευτεί και, εν τέλει, τι ιδιωτική ζωή θα κάνει. Και η δανειακή σύμβαση έχει μπει πλέον σε τέτοιου είδους λεπτομέρειες. Άρα, για ποια ελληνική κυριαρχία να μιλάμε; Νομίζω ότι έχουμε ξεπεράσει κάθε όριο.

Σε διεθνές επίπεδο πλέον έχει αναπτυχθεί μια μεγάλη αντίθεση. Η αντίθεση ανάμεσα στην οικονομία και την πολιτική.

Στο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και τη δημοκρατία. Στις αγορές και τη δημοκρατία. Αυτή είναι η μεγάλη σύγκρουση, η οποία υπάρχει σε διεθνές επίπεδο και εκδηλώνεται σε διάφορες χώρες. Αυτή η κρίση εκδηλώνεται σε παγκόσμιο επίπεδο. Είναι πλέον φανερό ότι οι χρηματοπιστωτικές αγορές έχουν αναιρέσει και την Ευρώπη που ξέραμε. Η Ευρώπη που ξέραμε και πιστεύαμε είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Η Ευρώπη που θα έλυνε τα προβλήματα, είναι η Ευρώπη που δημιουργεί προβλήματα, που καταπιέζει πλέον τους λαούς, αντί να δημιουργεί το πλαίσιο επίλυσης των ζητημάτων. Άρα και σε παγκόσμιο επίπεδο και σε περιφερειακές ενώσεις, όπως η Ε.Ε., έχουν επικρατήσει οι αγορές. Και φτάνουμε στο εθνικό κράτος, όπου εκεί η αντίδραση, η αντίσταση στις χρηματοπιστωτικές αγορές είναι πολύ μεγαλύτερη. Εδώ, νομίζω, ότι είναι το μεγάλο πείραμα που γίνεται στην Ελλάδα. Πόσο η αντίσταση αυτή μπορεί να υπάρχει, μέχρι ποιου βαθμού μπορεί να πάει, ποια αποτελέσματα μπορεί να φέρει κ.λπ. Είναι αλήθεια ότι σήμερα στην Ελλάδα γίνεται ένα μεγάλο πείραμα για το τι πρόκειται να γίνει στην Ευρώπη, ενώ χρησιμοποιείται και ως παράδειγμα. Γίνεται μια μέτρηση, μια καταγραφή των αντιδράσεων, για να δουν μέχρι πού μπορούν να φτάσουν. Η Ε.Ε. δεν είναι αυτό που ονειρευτήκαμε εμείς ή – αν θέλετε – και παλαιότεροι Ευρωπαίοι ηγέτες. Είναι ενδεικτικό αυτό που είπε, για παράδειγμα ο Σμιτ, ότι «στο διάβολο οι ηγέτες της Ευρώπης αν δεν μπορούμε να σώσουμε την Ευρώπη». Αν σκεφτείτε τη μεγάλη, τη συνολική εικόνα, είναι αστείο να συζητάμε για τα οικονομικά της Ελλάδας. Καταλαβαίνετε πόσο εικονική είναι η κατάσταση. Πόσο στημένη είναι. Διότι το να συζητάμε για τα οικονομικά της Ελλάδας, μιλάμε για μια ασημαντότητα ενός ελαχιστότατου ποσοστού επί του Προϋπολογισμού της Ευρώπης. Απλά, είναι η αφορμή. Εδώ πρέπει να πω ότι εμείς οι Έλληνες δώσαμε την ευκαιρία να μας παγιδεύσουν. Η Ελλάδα παγιδεύτηκε, αλλά φταίμε γιατί δώσαμε την ευκαιρία να παγιδευτούμε.

Πολλοί κάνουν λόγο για πανεθνική κρίση…

Ας σκεφτούμε γιατί γίνονται όλα αυτά. Δεν νομίζω ότι είναι θέμα χρημάτων, ότι συμβαίνουν όλα αυτά για να πάρουμε ή να μην χάσουν κάποιοι μερικά δισ. Νομίζω ότι τα ζητήματα είναι δύο: Πρώτον, είναι η επικυριαρχία, αυτό που ονομάζω χρηματοκρατία. Επικράτηση, δηλαδή, διά του χρήματος. Το δεύτερο είναι ο εθνικός πλούτος. Υπάρχουν πετρέλαια, τα οποία «ανακαλύφθηκαν» μέσα στην κρίση, όπως και άλλες πλουτοπαραγωγικές πηγές και εκεί είναι στραμμένο τον ενδιαφέρον τους.

Έχουμε μια κυβέρνηση που δεν έχει τη νομιμοποίηση, δεν έχει εκλεγεί από το λαό, έχοντας περιγράψει το πρόγραμμά της. Και αυτή η κυβέρνηση πάει να υπογράψει και να συνομολογήσει, τεράστιες και κορυφαίες συμφωνίες οι οποίες δεσμεύουν γενιές και γενιές ανθρώπων. Πώς το κρίνετε εσείς αυτό;

Είναι ένα τεράστιο ζήτημα. Εάν μιλήσει κανείς τυπικά συνταγματικά η κυβέρνηση αυτή έχει την πλειοψηφία. Πρέπει να σας πω, όμως, ότι η δημοκρατία, δεν είναι η δημοκρατία που είχε η Γαλλική Επανάσταση. Στη δημοκρατία σήμερα – και αυτό είναι ένα θέμα που ανέπτυξα και σε μια διάλεξή μου στον Δικηγορικό Σύλλογο – ενώ οι εξουσίες είναι τρεις, όπως τις ξέρουμε, δηλαδή, νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική, έχει προστεθεί και μια τέταρτη χρονικά, πρώτη αξιολογικά, και αυτή θα την ονόμαζα ρυθμιστική εξουσία, η οποία αφορά στο τι κάνει ο λαός. Και ο λαός σήμερα ρυθμίζει. Δηλαδή, ο λαός θέτει ένα πλαίσιο στο οποίο θα πρέπει να λειτουργούν όλοι οι άλλοι. Η έκφραση της λαϊκής θέλησης είναι απαραίτητο στοιχείο. Και οι μεγάλες αποφάσεις δεν μπορούν να σταθούν σήμερα αν δεν έχουν τη σύμφωνη γνώμη του λαού ή έστω τη συναίνεσή του. Δεν μπορούν να ληφθούν, εάν ο λαός είναι αντίθετος προς αυτές. Ή, τουλάχιστον, δεν μπορούν να ληφθούν χωρίς να εμπεριέχουν το σπέρμα της αντίδρασης του λαού. Η προηγούμενη κυβέρνηση, του κ. Παπανδρέου, ανήλθε στην εξουσία με ένα εντελώς διαφορετικό πρόγραμμα, το οποίο ήταν γνωστό στο εκλογικό σώμα. Στην πορεία βρήκε μια συγκεκριμένη κατάσταση, όπως ισχυρίζεται η ίδια, ανεξάρτητα από το αν γνώριζε ή αν όφειλε να το γνωρίζει. Όφειλε αμέσως να προσφύγει στο λαό και να ζητήσει τη γνώμη του και τη δημοκρατική νομιμοποίηση. Όχι μόνο δεν το έπραξε, αλλά προχώρησε στη διαχείριση θεμάτων για τα οποία δεν είχε εντολή. Έρχεται, εν τω μεταξύ, η επόμενη κυβέρνηση, η κυβέρνηση Παπαδήμου, η οποία αποτελεί συνέχεια της προηγούμενης…

Δεν έχει, όμως ούτε καν εκλεγμένο πρωθυπουργό αυτή η κυβέρνηση…

Σωστά το λέτε, αλλά το σωστό για μένα είναι ότι και εκλεγμένος να είναι κανείς, αυτό το οποίο εφαρμόζει πρέπει να έχει τεθεί στην κρίση του εκλογικού σώματος. Επομένως, ο παρονομαστής είναι κοινός. Γιατί και ο εκλεγμένος εφάρμοσε πολιτική που δεν είχε εγκριθεί από το λαό, αλλά και ο μη εκλεγμένος την ίδια πολιτική εφαρμόζει. Νομίζω ότι αυτές οι αποφάσεις, οι οποίες είναι τεράστιας σημασίας, θα έπρεπε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να περάσουν στον έλεγχο του εκλογικού σώματος, είτε μέσα από εκλογές, είτε μέσα από ένα δημοψήφισμα. Ο λαός δεν είναι δεσμευμένος. Η γνώμη μου είναι ότι σε ένα μελλοντικό δημοψήφισμα, θα μπορούσε ο λαός να αρνηθεί οποιαδήποτε δέσμευση σε κάτι για το οποίο δεν ρωτήθηκε.

Μιλάτε για μελλοντικό δημοψήφισμα, αλλά σήμερα μιλάμε για υπαγωγή του χρέους στο αγγλικό Δίκαιο. Τεχνικά, αν το ελληνικό χρέος υπαχθεί στο αγγλικό Δίκαιο, το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος μπορεί να άρει τις συνέπειες της υπαγωγής ή δεσμεύεται όλη η χώρα;

Μη νομίζετε ότι το Διεθνές Δίκαιο ρυθμίζει τα πάντα. Πολλές φορές Διεθνές Δίκαιο είναι αυτό που ο καθείς προσπαθεί να ερμηνεύσει. Από κει και πέρα, θα έλεγα ότι υπάρχουν διεθνώς αναγνωρισμένες Αρχές, μεταξύ των οποίων και η δημοκρατική Αρχή, που λέει ότι οι λαοί δεσμεύονται με τη θέλησή τους.

Λαοί οι οποίοι δεσμεύονται χωρίς τη θέλησή τους, και για τόσο σοβαρές αποφάσεις, έστω και από κυβερνήσεις που υπό άλλες συνθήκες οι ίδιοι ανέδειξαν, λαοί οι οποίοι δεν ρωτώνται για βασικά θέματα που καθορίζουν τη δική τους πορεία, τη δική τους ταυτότητα και το μέλλον τους, δεν νομίζω ότι είναι ηθικά και νομικά δεσμευμένοι σε αποφάσεις τις οποίες οι ίδιοι ούτε στο ελάχιστο δεν συναίνεσαν. Αυτή είναι η άποψή μου.

Πώς θα περιγράφατε σε ένα φοιτητή σας την κατάσταση που διαμορφώνεται;
Καταρχάς δεν είχα ποτέ φανταστεί πως θα ανοίγω την τηλεόραση και θα βλέπω την τρόικα να διαμορφώνει το ύψος των μισθών μας κ.λπ. Ζούμε αυτό που είπα πιο πριν, τη χρηματοκρατία. Αυτά που έπρεπε να λύνονται με συλλογικές συμβάσεις, διώκονται εντελώς από την τρόικα.

Αντί η κυβέρνηση να σχεδιάζει το μέλλον της χώρας, συζητά με την τρόικα τι θα γίνει. Ο πρωθυπουργός αντί, προς τα έξω, να υπερασπίσει τα συμφέροντα και το μέλλον της χώρας, συνεννοείται μόνο με την τρόικα, με το ευρωπαϊκό ιερατείο κ.λπ. Την κατάσταση, λοιπόν, που διαμορφώνεται την περιγράφω με τον όρο χρηματοκρατία.

Και τι κάνουμε; Πώς θα βγούμε από αυτό το αδιέξοδο ως λαός και ως χώρα;

Κοιτάξτε, εδώ το Σύνταγμα είναι ξεκάθαρο. Μας δίνει όλες τις δυνατότητες, όπως και η δημοκρατία άλλωστε και πρέπει να τις αξιοποιήσουμε. Πρέπει να ενεργοποιηθούμε, να είμαστε ενεργοί πολίτες. Η σωτηρία μας είναι στα χέρια μας και αυτό πρέπει να το αντιληφθούμε. Βέβαια, όλα αυτά που λέμε είναι ωραία, δεν βλέπω κανέναν να διαφωνεί, αλλά πρακτικά, για να υλοποιηθούν χρειάζεται ένας συγκεκριμένος πολιτικός φορέας. Κατά τη γνώμη μου, είναι απαραίτητη η συγκρότηση ενός πατριωτικού μετώπου, ανεξάρτητα από ιδεολογίες, το οποίο θα μπορέσει πολιτικά να συγκροτηθεί σε έναν πολιτικό φορέα που θα θέσει τις κόκκινες γραμμές και θα καθορίσει την πορεία στο μέλλον. Έχουμε αργήσει ήδη. Η πολιτική πρέπει να περάσει στον κόσμο, σε συλλόγους κ.λπ. Πρέπει οι σύλλογοι να αρθρώσουν πολιτική φωνή, οι δικηγορικοί σύλλογοι, οι οποίοι έχουν τεράστια ευθύνη, τα πανεπιστήμια κ.ά.

Υπάρχουν κοινωνικοί φορείς, οι οποίοι πρέπει να αρθρώσουν λόγο για θέματα τα οποία σήμερα αγγίζει και διαχειρίζεται μόνο η πολιτική εξουσία. Πέρα από τις όποιες διαφωνίες, μπορούμε να βρούμε ένα πλαίσιο κόκκινων γραμμών –και λέω επίτηδες αυτή τη φράση η οποία αποδίδει με ακρίβεια αυτό που θέλω να πω. Εφόσον θέσουμε τις κόκκινες γραμμές, να φωνάξουμε προς τα έξω ότι δεν μπορούμε να δεσμευόμαστε χωρίς να ερωτώμεθα.

Δεν μπορεί ο ελληνικός λαός να δεσμεύεται χωρίς να ερωτάται. Αυτό τελείωσε. Αυτό να το καταλάβουν όλοι. Και αυτοί που υπογράφουν και αυτοί που δέχονται τις υπογραφές τους.

ΠΗΓΗ: Δευτέρα, 13 Φεβρουάριος 2012, http://www.edromos.gr/index.php?option=com…=7578…=51

Η Πόλις Εάλω

Του Ηλία Σταμπολιάδη* 

Ο κ. Παπαδήμος στην  ομιλία του το βράδυ της Κυριακής, πριν την εθνομηδενιστική ψηφοφορία, τόνισε  ότι το χρέος είναι αποτέλεσμα της κακής δημοσιονομικής πολιτικής ΜΑΣ κατά το παρελθόν, ενώ ο άπατρις κ Παπανδρέου παραδέχτηκε και εξειδίκευσε τα αίτια καταγγέλλοντας τις προηγούμενες κυβερνήσεις για ρουσφέτια,  λαϊκισμό και διαφθορά. Αντί και οι δύο να στιγματίσουν τους υπαιτίους της παρακμής και να απαιτήσουν τη παραδειγματική τους τιμωρία, την οποία θα πρέπει να υποστούν και οι ίδιοι ως συμμετέχοντες στην καταστροφή, ο μεν πρώτος ως Σύμβουλος πολλών  κυβερνήσεων ο δε δεύτερος ως  Πρωθυπουργός και ως Υπουργός των περισσοτέρων εξ αυτών, ρίχνουν τα βάρη στο λαό και θεωρούν αυτονόητο ότι πρέπει να τα επωμιστεί. Τολμούν δε να τον φοβερίζουν, με προκλητικό τρόπο, για τις χειρότερες δήθεν συνέπειες που θα υποστεί εάν δεν αποδεχθεί την υποτέλεια στους  «Σωτήρες» μας.

Μας απειλούν ότι θα αναγκαστούμε να επιστρέψουμε στη δραχμή και δεν θα έχουμε συνάλλαγμα να αγοράσουμε τρόφιμα διότι εισάγουμε κρέας από την Ολλανδία, ντομάτες από το Βέλγιο, τυρί απόν τη Γερμανία, ψάρια από την Τουρκία,  ρούχα από την Κίνα και παπούτσια από την Ιταλία. Θα διερωτόταν  κανείς ποίοι είναι αυτοί που μας απειλούν, αλλά εμείς ξέρουμε ότι είναι αυτοί που επιδοτούσαν τους αγρότες να αλλάξουν καλλιέργειες, επιδοτούσαν ψαράδες να κόψουν τα καΐκια τους, αποβιομηχάνισαν τη χώρα στέλνοντας τις βιομηχανίες μας στα Σκόπια και τη Βουλγαρία, έκλεισαν τα μεταλλεία λευκολίθου στο Μαντούδι και τα μεταλλεία χρυσού στη Χαλκιδική, ενώ μετέτρεψαν τον ειδικευμένο επιστήμονα και τον ανειδίκευτο εργάτη σε υπαλλήλους του Δημοσίου αμειβόμενους με δανεικά χρήματα που ψεύδονταν ότι προήρχοντο από ανακατανομή του πλούτου και την οικονομική ευρωστία του τόπου (βλέπε ψεύδη Α. Παπανδρέου και Κ. Σημίτη).

Μας απειλούν ότι δεν έχουμε πολεμοφόδια να αντιμετωπίσουμε τους Τούρκους που καραδοκούν, ενώ τώρα τυγχάνουμε δήθεν της προστασίας της FRONTEX. Εδώ να πούμε ότι η συμφωνία είναι πως  εάν δεχθούμε επίθεση οι άνθρωποι της FRONTEX θα κάθονται να μας κοιτάνε που θα σκοτωνόμαστε. Ο μόνος ρόλος που έχουν είναι να κατασκοπεύουν τον Ελληνικό Στρατό και να αποτρέπουν όχι τους εισβολείς αλλά. τους εξερχόμενους προς τις άλλες χώρες της ΕΕ.  Ας μάθουν ότι η Ελλάδα στηρίζεται στα παιδιά της, νέους αξιωματικούς και οπλίτες.

Μας απειλούν ότι θα χάσουμε την ευκαιρία να γίνει κούρεμα του χρέους κατά 100 δις ευρώ, που θα μας επιφέρει ετήσιο όφελος 5 δις ευρώ από τους τόκους.  Θα χάσουμε την ευκαιρία να επεκταθεί ο χρόνος αποπληρωμής των υπολοίπων δανείων,  που τώρα είναι χωρίς ενέχυρο για να πάρουμε δανεικά  να τα δώσουμε στους ίδιους δανειστές μας βάζοντας τη χώρα υποθήκη μεταφέροντας το χρέος στο μέλλον. Με αυτό τον τρόπο  θα ζήσουμε εμείς καλά και θα φορτώσουμε τα χρέη στα παιδιά μας.

Με  το πρόσχημα της ανταποδοτικότητας μας απειλούν ότι θα χάσουμε τη διεθνή μας φερεγγυότητα  και θεωρούν ως φυσική μας  υποχρέωση  να εξοφλήσουμε τα δάνεια που πήραμε. Μα, μήπως με το ίδιο αίτημα και ο συνταξιούχος που πλήρωνε επί μία ζωή τις εισφορές του,  δεν δικαιούται να απαιτήσει πλήρη τη σύνταξη και το εφάπαξ του; Γιατί αυτή η μεροληψία έναντι των δανειστών που πήραν στην τιμή του 30% Ελληνικά ομόλογα ονομαστικής αξίας 100% και τώρα διαμαρτύρονται ότι με το κούρεμα θα χάσουν μέρος από το τοκογλυφικό κέρδος τους, όχι το κεφάλαιο, που έτσι και αλλιώς ρισκάρισαν έναντι υψηλού επιτοκίου; Ή μήπως ο Έλληνας πολίτης ξεγέλασε τα τζίνια των οίκων αξιολόγησης που αγόρασαν τα ομόλογα διότι δεν ήξεραν τι παίζεται στην πλάτη του Ελληνικού λαού;

Ας δούμε όμως τα πράγματα από πιο κοντά. Ο προϋπολογισμός του 2012 είναι περίπου 170 δις € εκ των οποίων το κράτος θα εισπράξει από φόρους γύρω στα 50 δις ενώ οι δημοσιονομικές δαπάνες  για  μισθούς, συντάξεις, υγεία, παιδεία και άμυνα είναι γύρω στα 53-54 δηλαδή υπάρχει ένα μικρό έλλειμμα που θα μπορούσε να καλυφθεί από την πάταξη της φοροδιαφυγής. Τα υπόλοιπα 120 δις για τα οποία βάζουν υποθήκη τη χώρα και μας φοβερίζουν είναι, για να πληρώσουν 42 δις τοκοχρεολύσια, 32δις ζημιές των τραπεζών που τις φορτώνουν στις πλάτες μας, 25 δις βραχυπρόθεσμα κερδοσκοπικά δάνεια , 16 δις τόκους, όσο περίπου οι δαπάνες για   υγεία, παιδεία και άμυνα, και 5 δις για εκκρεμείς λογαριασμούς (Σπύρος Λαβδιώτης, Οικονομολόγος). Ούτε δραχμή δεν θα μπει μέσα και επιπλέον  θα έχουμε και την υποθήκη. Αυτός ο προϋπολογισμός είναι σωστή ασωτία.

Αν και οι τρομοκράτες και εκβιαστές του λαού ομολογούν ότι η Ελλάδα είναι ελλειμματική στο εμπορικό ισοζύγιο και επομένως  χρειάζεται δική της νομισματική πολιτική, εξακολουθούν να υποστηρίζουν την παραμονή σε ένα νόμισμα με αμετάκλητη ισοτιμία  που αποθαρρύνει τις εξαγωγές της. Είναι προτιμότερη μία εξωτερική υποβάθμιση του νομίσματος με αναπτυξιακή προοπτική παρά μία εσωτερική υποβάθμιση που οδηγεί στην ύφεση. Τα περί υποβάθμισης του εθνικού νομίσματος κατά 6 φορές και τα περί κερδοσκόπων που καραδοκούν να αρπάξουν είναι φαυλότητες διότι η επιτυχής έκβαση της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα είναι αποτέλεσμα της καλής διαχείρισης του εγχειρήματος, το οποίο έτσι και αλλιώς είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε. Αλλοίμονο εάν ένα τέτοιο εγχείρημα αφεθεί στα χέρια αυτών που ήταν ανίκανοι να χειριστούν την οικονομία ακόμη και σε ευνοϊκούς καιρούς.

Οι ανθέλληνες διαβάλλουν όσους προσπαθούν να στηρίξουν την Ελλάδα στα πόδια της  ότι θέλουν να ξαναβάλουν τη χώρα σε ένα πολύ μακρύ σκοταδιστικό Μεσαίωνα αποκόπτοντάς την από όλες τις διεργασίες που γίνονταν, γίνονται και θα εξακολουθήσουν να γίνονται από τους ευρωπαϊκούς λαούς, που εμπνέονται από το Διαφωτισμό, για τη βελτίωση της μοίρας τους. Έχοντας άγνοια της ιστορικής αληθείας παρομοιάζουν την αντίσταση στην υποτέλεια  με το λεχθέν τάχα το  1453 από  φανατικούς   πως «κάλλιον τουρκικὸν φακιόλιον παρά παπική τιάρα».

Ας μάθουν όμως οι σύγχρονοι  Ευρωλάγνοι ότι το «κάλλιον τούρκικον φακιόλιον παρά παπική τιάρα» αποδίδεται μεν στον Λουκά Νοταρά, οι δύο υιοί του οποίου πέθαναν αγωνιζόμενοι στο πλευρό του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, στην ουσία όμως το είπε ο Μιχαήλ Γ’ ο από Αγχιάλου, όταν το 1177 την Αυτοκρατορία  απειλούσαν από Ανατολάς οι Τούρκοι και από Δυσμάς οι παπικοί, για να δείξει όχι τα φιλοτουρκικά του αισθήματα αλλά για να πει στην ουσία  «το μη χείρον βέλτιστο». (π. Γεώργιος Μεταλληνός, Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών). Αυτό αποδείχθηκε και ιστορικά διότι οι μεν Έλληνες που υποτάχθηκαν στους Τούρκους παρά τις βαρβαρότητες διατήρησαν την εθνικότητα, τη θρησκεία και τη γλώσσα τους μέχρι που εκδιώχθηκαν από τη Μικρά Ασία, όπως και ο πατέρας μου, ενώ  αυτοί της κάτω Ιταλίας και Σικελίας που κατακτήθηκαν από τους παπικούς έχασαν την εθνικότητα τους και έγιναν Ιταλοί. Εάν είχαμε ακολουθήσει τις «Διαφωτιστικές» προτροπές του Βησσαρίωνα δεν θα υπήρχαμε καν σαν έθνος και θα ήμασταν κάτι σαν τους Ίνκας και τους Ινδιάνους της Αμερικής.

Ένα μας απομένει,  να αποτινάξουμε το διεφθαρμένο καθεστώς της μεταπολίτευσης που λυμαίνεται τη χώρα τα τελευταία 30 χρόνια και να δώσουμε την εξουσία σε χέρια Ελληνικά. Ή τώρα ή ποτέ, οι καιροί ου μενετοί.

15-02-2012

* O Ηλίας Σταμπολιάδης είναι Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης, Διευθυντής Πολιτικού Σχεδιασμού της Δημοκρατικής Αναγέννησης.

Άδικη και υπερβολική η συνεχιζόμενη προφυλάκιση του Γέροντα Εφραίμ

Η αδελφότητα μαζί με το Γέροντα στη σταυρική δοκιμασία μέχρι την τελική δικαίωση

Η Αδελφότητα της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου εκφράζει τη βαθύτατη θλίψη της για την απόρριψη του αιτήματος που υποβλήθηκε για την αποφυλάκιση του Καθηγουμένου μας Γέροντος Εφραίμ.

Θεωρούμε άδικη και υπερβολική τη συνεχιζόμενη προφυλάκιση του Γέροντος Εφραίμ.

Διαφωνούμε και αδυνατούμε να κατανοήσουμε το δικαιολογητικό, όπως αυτό περιγράφεται, στη Διάταξη που εκδόθηκε από την Ειδική Ανακρίτρια, κ. Ειρήνη Καλού, η οποία ισχυρίζεται, μεταξύ άλλων, ότι ο Γέροντας Εφραίμ έχει ροπή στην εγκληματικότητα.

Ως Αδελφότητα γνωρίζουμε καλύτερα από τον καθένα, ζώντας τον νυχθημερόν, ποιός είναι ο Γέροντας. Ένας άνθρωπος της προσευχής, της ασκητικής ζωής, της ακτημοσύνης και της προσφοράς.

Ο βίος και η πνευματική πορεία του, κάθε άλλο παρά αποδεικνύει την δήθεν σταθερή βούλησή του προς διάπραξη εγκλημάτων. Θεωρούμε, επίσης, αδιανόητο τον ισχυρισμό ότι οι πράξεις του προδιαγράφουν ως πολύ πιθανή και την εγκληματική συμπεριφορά του στο μέλλον, αν αφεθεί ελεύθερος.

Με όλη τη δύναμη της ψυχής μας δηλώνουμε πως βρισκόμαστε στο πλευρό του Γέροντός μας και πορευόμαστε μαζί του σε αυτή την Σταυρική δοκιμασία.

Επιμένουμε στην πλήρη αθωότητά του και προσβλέπουμε στην όσο το δυνατό πιο γρήγορη δικαίωσή του.

Με αυτή την ευκαιρία θέλουμε να εκφράσουμε την αγάπη και τις ευχαριστίες μας προς όλους αυτούς που έσπευσαν και σπεύδουν να στηρίξουν εμπράκτως τον Γέροντα Εφραίμ και την Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου.

Με τη βοήθεια του Θεού και της Παναγίας μας είμαστε βέβαιοι ότι θα λάμψει η αλήθεια και θα αποκατασταθεί το δίκαιο.

Η Αδελφότητα της Μονής

ΠΗΓΗ: 15 Φεβρουαρίου 2012, http://www.pemptousia.gr/2012/02/….80/

Δεν είμαστε ιθαγενείς που γελιούνται με χάντρες και καθρεφτάκια

Του Νίκου Λάιου*

Χτες, Κυριακή, 12 του Φλεβάρη, η κατοχική «κυβέρνηση» χτύπησε ξανά τον ελληνικό λαό.

Ξεκάθαρο πια, πως εχθροί της είναι περισσότεροι από πεντακόσιες χιλιάδες άνθρωποι, που ξεχύθηκαν στους δρόμους της Αθήνας, και δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι σ' όλη την υπόλοιπη χώρα, αγωνιζόμενοι για μια φούχτα δικαιώματα – που, όμως, συμπυκνώνουν τα μέγιστα ανθρώπινα αγαθά, τον κόσμο ολόκληρο: ψωμί, παιδεία, ελευθερία, ανεξαρτησία, αλληλεγγύη, αξιοπρέπεια, ζωή χωρίς «δόσεις»…

Σεβάσμιοι φίλοι της δοτής «κυβέρνησης», μια φούχτα ξένοι και ντόπιοι τραπεζίτες και μεγαλοεπιχειρηματίες – που με λύσσα συγκεντρώνουν ένα-ένα τα πολύτιμα τυπωμένα χαρτάκια τους, σε βάρος δισεκατομμυρίων ανθρώπων του πλανήτη. Κάθε χαρτονόμισμά τους, μια πάλουσα σταγόνα ανθρώπινου αίματος. Κάθε ρίνισμα χρυσού στα θησαυροφυλάκιά τους, ένας αναστεναγμός κλεμμένος.

Αυτό που έγινε την Κυριακή, ειδικά στους δρόμους της Αθήνας, ήταν ξανά πόλεμος: Οι κρατικοί και παρακρατικοί κατασταλτικοί βραχίονες των «εκπροσώπων» του λαού, ενάντια στον ενωμένο, ακηδεμόνευτο, εξεγερμένο λαό. Οι πιστοί υπάλληλοι των τραπεζών και του μεγάλου κεφαλαίου εν γένει, ενάντια στους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους, τους ανέργους, την νεολαία της χώρας. Οι προδότες, ενάντια στους ασκλάβωτους.

Ο πόλεμος ανάμεσα στις δυνάμεις της καταστροφής και της διαστροφής, από τη μια, και της δημιουργίας και της ανάστασης, από την άλλη, άρχισε πριν δυο χρόνια. Δεν θα τελειώσει εύκολα. Η σκαιές «κυβερνήσεις» της περιόδου αυτής το 'χουν καταστήσει σαφές με εξαπόλυση πολυδιάστατης βίας και ψεύδους, απ' την πλευρά τους. Το ίδιο, όμως, κι ο γενναίος ελληνικός λαός, που δεν σκύβει το κεφάλι σε κανέναν τύραννο, σε καμιά χούντα – με ή χωρίς τανκς, με γαλόνια ή με γραβάτες.

Σε τούτα τα χώματα, που γέννησαν την ελευθερία ως βιωμένο τρόπο ζωής, δεν χωράει φασισμός. Κανένας αγώνας, καμιά θυσία δεν πήγε χαμένη, σε τούτη την ταλαίπωρη πατρίδα. Υπήρξαν ήττες, έγιναν λάθη. Μα, χαμένες δεν πήγαν οι θυσίες για την ελευθερία. Τις κουβαλάμε γερές, ατόφιες στις πολιτισμικές αποσκευές μας -νά ο πραγματικός πλούτος, φωτιά που καταλιώνει «κοινά» και «εθνικά» νομίσματα σωρό- γιατί γινήκαν περήφανα, με συνειδητή επιλογή και με γνώμονα το συλλογικό, κοινωνικό συμφέρον. Σε αντίθεση, δηλαδή, με τις επιβαλλόμενες δια μαστιγίου, ταπεινωτικές «θυσίες» του λαού, για χάρη της Ε.Ε., του Δ.Ν.Τ., της Διεθνούς Ένωσης Τραπεζών και των ντόπιων μεγαλοεπιχειρηματιών. Πόσο διαστρεβλώνουν την έννοια της θυσίας, οι άσπονδοι, οι άφιλοι, οι στραγγισμένοι από αίμα λογιστές…

Αυτοί, οι ίδιοι λογιστές, που επέτρεψαν την Κυριακή να χτυπηθεί ο Μανώλης Γλέζος, ο λαϊκός αγωνιστής, που έφηβος κατέβασε την ναζιστική σημαία απ' την Ακρόπολη, κάτω απ' τη μύτη των καταχτητών, και σήμερα, στα 90 χρόνια του, παλεύει ν' αναγνωριστούν τα εγκλήματα των ναζί εναντίον ενός λαού περήφανου και λεύτερου, που τους πολέμησε γενναία… Τι να μας πουν αυτοί, οι μεγαλόσχημοι ντόπιοι τοσολογιστούληδες, για θυσίες;

Κάτω απ' τις φλύαρες φανφάρες τους, προσπαθούν να κρύψουν τ' άκρυφτα: την δουλοποίησή μας ως λαός, που περνά απ' το νέο «Μνημόνιο» με το καθεστώς ξένης κηδεμονίας, οριστικής απώλειας της λαϊκής κυριαρχίας, υποθήκευσης και ξεπουλήματος δημόσιου και ιδιωτικού πλούτου, διάλυσης/ιδιωτικοποίησης κοινωνικών δομών, σχολείων, βασικών υπηρεσιών υγείας και ιδιωτικοποίησης κοινωνικών αγαθών πρώτης ανάγκης, όπως το ηλεκτρικό ρεύμα και το νερό.

Έχουν βαλθεί να βεβηλώσουν τις ζωές μας, να τις βάλουν να σέρνουνται κάθε μέρα στο χώμα, προσδεμένες στο άρμα της σωτηρίας των μεγάλων επιχειρήσεων και ενός σάπιου πολιτικού συστήματος.

Εμείς, ο λαός, οφείλουμε να απαγκιστρωθούμε, να προστατεύσουμε τις ζωές μας οι ίδιοι, όλοι μαζί, αποφασιστικά, ενωμένοι και αλληλέγγυοι στην πράξη. Δεν είναι «γραφικό» να διεκδικούμε το δίκιο, την λευτεριά, την αξιοπρέπεια. Η Δημοκρατία δεν είναι τηλεπαιχνίδι: «Μάντεψε ποιος είναι ο επόμενος που θα παραιτηθεί». Η ζωή δεν κερδίζεται απ' τον καναπέ. Η ελευθερία, για να πάρει βαθειά ανάσα, πρέπει πρώτα να πνιγεί σε δακρυγόνα και ασφυξιογόνα.

Όποιοι αισχροί πατριδοκάπηλοι και εθνοκάπηλοι «εκπρόσωποι» του ελληνικού λαού ψήφισαν τα μέτρα υποδούλωσης και «ανέχτηκαν» να χτυπηθεί ο ελληνικός λαός στους δρόμους της Αθήνας, είναι προδότες του λαού. Όσα κι αν πουν, ό,τι κι αν πουν, τα έργα τους τούς αποδεικνύουν τέτοιους. Ένοχοι όλοι τους, εντολοδόχοι και προδότες, οι εκτελεστές των παραγγελμάτων του μεγάλου κεφαλαίου, του στενοκέφαλου προτεσταντισμού, του αδηφάγου σαϊλοκισμού – σ' όλα τα επίπεδα της «διακυβέρνησης» (προσέξτε, όχι πια κυβέρνησης): οι υπουργοί, οι βουλευτές που «ψήφισαν για τελευταία φορά» τα «Μνημόνια», οι πολιτικά διορισμένοι απ' αυτούς πρόεδροι και διευθυντές Οργανισμών, οι προπαγανδιστές βαρόνοι των ΜΜΕ, οι κρατικοδίαιτοι ιδιώτες που κάνουν πάρτυ με λεφτά του ελληνικού λαού, αλλά και όσοι κατά γράμμα εφαρμόζουν το «Μνημόνιο της Αυτοδιοίκησης», τον περιώνυμο «Καλλικράτη», προσχεδίασμα κατατεμαχισμού της χώρας σε «Ελεύθερες Οικονομικές Ζώνες» δουλείας και εξαθλίωσης.

Μα και σε εκείνους, που όψιμα «εκφέρουν επιφυλάξεις», «διαφοροποιούνται», «παραιτούνται», «ανεξαρτητοποιούνται», αφού ψήφισαν το πρώτο, εντελώς παράνομο και κοινωνικά μη νομιμοποιημένο αρχικό «Μνημόνιο», δεν θα επιτρέψουμε να χορέψουν νωχελικά βαλσάκια πάνω στην μνήμη μας.

Δεν είμαστε ζελέ ιθαγενών, που τρεμοπαίζουν, γελασμένοι από χάντρες και καθρεφτάκια. Είμαστε πολίτες, έχουμε φωνή, συλλαβίζουμε μαζί τα όνειρά μας δυνατά στις κρίσιμες ώρες. Τέτοιους λαούς είναι που προσπαθούν να καθυποτάξουν. Δεν θα τους περάσει. Θα συνεχίσουμε να μιλάμε. Όχι για ν' ακούσουν οι κουφοί, κουρντισμένοι εντολοδόχοι του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου, αλλά για ν' ακούσουν όλοι οι περήφανοι καβαλαραίοι που ξεπέζεψαν στον Άδη κι όλοι όσοι θα καλπάσουν στους άσπαρτους, ακόμα, ουρανούς.

Και για να ζήσουμε, εμείς οι υπόλοιποι, περήφανα και λεύτερα – κι ας είν' και με λιγότερα λεφτά. Ή δεν νομίζετε ότι πρέπει περισσότερο να φοβόμαστε την απώλεια της ανθρώπινης υπόστασής μας, και πολύ-πολύ λιγότερο μια ακόμη χρεωκοπία;

* Ο Νίκος Λάιος είανι εργαζόμενος (όσο αγωνιζόμαστε), πολίτης (όσο δεν λιγοψυχάμε).

ΠΗΓΗ: Δευτέρα 13 Φλεβάρη,  http://www.iskra.gr/index.php?option=….=6595:laios-12feb-polites-foni&catid=80:koin-dikaiomata&Itemid=180

Η οικονομική δικτατορία των Βρυξελλών και η απείθαρχη Ουγγαρία*

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η αμφιλεγόμενη ανεξαρτησία των κεντρικών τραπεζών

Μία μάχη με πολύ ευρύτερες προεκτάσεις που αφορούν όλες τις χώρες της ΕΕ και ιδιαίτερα την Ελλάδα εξελίσσεται τις τελευταίες εβδομάδες στην Ουγγαρία. Αποκορύφωμα της καθόλου ασυνήθιστης αυτής αντιπαράθεσης αποτέλεσε η απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής την Τρίτη 18 Ιανουαρίου να οδηγήσει την Ουγγαρία στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και αφορμή στάθηκε συνταγματική τροποποίηση της ουγγρικής κυβέρνησης στην κατεύθυνση άσκησης πολιτικού ελέγχου στις αποφάσεις της κεντρικής τράπεζας. Μόνο που η κυβέρνηση του κεντροδεξιού Βίκτορ Όρμπαν λογάριαζε χωρίς τον ξενοδόχο …την Ευρωπαϊκή Επιτροπή!

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή επιχειρώντας να ξετυλίξουμε το κουβάρι που οδήγησε σε αυτή την άνευ προηγουμένου παρέμβαση των Βρυξελλών στα εσωτερικά μιας – κατά τ’ άλλα – ανεξάρτητης χώρας.

Η ένταση στις σχέσεις των Βρυξελλών με την Βουδαπέστη άρχισε να εμφανίζεται στο τέλος του προηγούμενου χρόνου. Ήταν για την ακρίβεια τις τελευταίες μέρες του Δεκέμβρη όταν η ουγγρική κυβέρνηση, εκμεταλλευόμενη την κοινοβουλευτική πλειοψηφία των δύο τρίτων, ψήφισε μια σειρά συνταγματικών τροποποιήσεων. Να αναφερθεί πως η ασυνήθιστα μεγάλη κοινοβουλευτική της ισχύ είναι άμεσο αποτέλεσμα της ολοκληρωτικής κατάρρευσης του σοσιαλιστικού κόμματος του Φέρεντς Γκιουρτσάνι στις εκλογές του 2010, που με αυτό τον τρόπο πλήρωσε την απόφαση του να οδηγήσει τη χώρα στην αγκαλιά του ΔΝΤ. Το εκλογικό σώμα γύρισε μαζικά την πλάτη του στο Σοσιαλιστικό Κόμμα και στράφηκε προς το κεντροδεξιό Φίντεζ, που αποδοκίμαζε έντονα την υπαγωγή της χώρας στο ΔΝΤ και την εφαρμογή πολιτικών λιτότητας.

Μεταξύ πολλών άλλων, στις τροποποιήσεις του συντάγματος περιλαμβανόταν και η άσκηση πολιτικού ελέγχου στην κεντρική τράπεζα, που έθετε σε αμφισβήτηση την περίφημη «ανεξαρτησία» της. Οι προθέσεις της κυβέρνησης σε συνδυασμό και με παράλληλες νομοθετικές παρεμβάσεις στόχευαν στην αύξηση του αριθμού των μελών της διοίκησης από 7 σε 9, την αύξηση του αριθμού των αντιπροέδρων από 2 σε 3 και τη συγχώνευση του κεντρικού πιστωτικού ιδρύματος με την αρχή εποπτείας της εύρυθμης λειτουργίας των αγορών. Η κυβέρνηση δεν έκρυψε πως στόχος της ήταν να επανακτήσει τον έλεγχο επί της νομισματικής πολιτικής, ακρογωνιαίος λίθος της οικονομικής πολιτικής μαζί με την δημοσιονομική και την εισοδηματική. Ειδικότερα, στόχος της ήταν να κρατηθούν χαμηλά τα επιτόκια του εθνικού τους νομίσματος, του φιορινού, έτσι ώστε να διευκολυνθεί η αύξηση των πιστώσεων κι έτσι να στηριχθεί η παραγωγή και η απασχόληση. Η κεντρική τράπεζα όμως έπραξε ακριβώς το αντίθετο: αύξησε το επιτόκιο από 6,5% στο 7%, επιτείνοντας τις συνθήκες ασφυξίας που αντιμετώπιζε η ήδη παγωμένη αγορά. Ως δικαιολογία η διοίκηση του κεντρικού πιστωτικού ιδρύματος επικαλέστηκε το γεγονός ότι ο πληθωρισμός «έτρεχε» με 4,25%, πάνω δηλαδή από τον επίσημο στόχο του 3%.

Η συγκεκριμένη σύγκρουση είναι πράγματι εντυπωσιακή. Διορισμένοι τεχνοκράτες που δεν έχουν καμία νομιμοποίηση από την κοινωνία, όπως τα στελέχη της κεντρικής τράπεζας, έγραψαν στα παλιότερα των υποδημάτων τους, τις απόλυτα θεμιτές αποφάσεις της εκλεγμένης κυβέρνησης, προτάσσοντας την «ανεξαρτησία» της κεντρικής τράπεζας. Πρόκειται για κορυφαία πράξη υποτίμησης της λαϊκής εντολής και της βούλησης της κοινωνίας στον βαθμό που καθοριστικοί τομείς αποφάσεων, όπως το ύψος των επιτοκίων που μπορεί να σημάνει την δημιουργία χιλιάδων θέσεων εργασίας με καθοριστικές συνέπειες στο βιοτικό επίπεδο ενός λαού, αναγορεύονται σε απαγορευμένη ζώνη για την κυβέρνηση από την οποία αφαιρείται το δικαίωμα να έχει άποψη. Ορίστε πως η πολιτική αποστεώνεται και καταλήγει να γίνεται διαχείριση ανούσιων υποθέσεων ήσσονος σημασίας ή της καθημερινής και εντεινόμενης μιζέριας που επιβάλουν αυθαίρετα οικονομικά κέντρα εκτός δημοκρατικού ελέγχου.

Εξισορροπιστικός ρόλος;

Ιστορικά, η μόδα της «ανεξαρτησίας» των κεντρικών τραπεζών εμφανίζεται μετά την κατάρρευση της Συμφωνίας του Μπρέτον Γουντς το 1971. Η διάλυση του συστήματος των σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών (της μεταπολεμικής περιόδου) που συνδέονταν με το δολάριο, το οποίο με τη σειρά του συνδεόταν με τον χρυσό, ανέδειξε την ανάγκη να βρεθεί ένα νέο σημείο σταθερότητας που θα επανέφερε την ισορροπία στο σύστημα κι αυτό ήταν ο πληθωρισμός που έπρεπε να τιθασευτεί. Έργο που αναδείχθηκε σε ύψιστη αποστολή κάθε κυβέρνησης όπως κατ’ αναλογία συμβαίνει σήμερα με την μείωση του δημόσιου χρέους και των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και ανατέθηκε στις κεντρικές τράπεζες. Μάλιστα, στο πλαίσιο της ανόδου μιας βαθιά συντηρητικής οικονομικής ιδεολογίας που κέρδιζε συνεχώς έδαφος, οποιαδήποτε πολιτική παρέμβαση στην λειτουργία της κεντρικής τράπεζας θεωρήθηκε εξ ορισμού επιζήμια κι απευκταία.

Εύκολα ωστόσο διακρίνει κανείς τα «αδύναμα σημεία» αυτής της ιδεολογίας: Από τη στιγμή που οι κεντρικές τράπεζες λειτουργούν με κρατική εντολή, ακόμη κι όταν μετατρέπονται σε Ανώνυμες Εταιρείες όπως έχει συμβεί σήμερα στην ευρωζώνη, πως είναι δυνατό να αποφευχθεί η πολιτική παρέμβαση; Διορισμένοι από το κράτος και της κυβερνήσεις είναι όλοι οι κεντρικοί τραπεζίτες! Σε τελική ανάλυση αν οι πολέμιοι της κρατικής παρέμβασης δεν ήθελαν καμιά μορφή ανάμιξης του κράτους ας πρόκριναν την δημιουργία ιδιωτικού χρήματος από τις ιδιωτικές τράπεζες, τις διοικήσεις των οποίων να εξέλεγαν οι γενικές συνελεύσεις των μετόχων, όπως συνέβαινε στο παρελθόν… Από τη στιγμή που ακόμη και οι πιο διαπρύσιοι υπέρμαχοι της ελεύθερη αγοράς επιλέγουν το χρήμα να είναι κρατικό εκχωρώντας το σχετικό μονοπώλιο στην κεντρική τράπεζα, ή, μιλώντας για την ευρωζώνη να εκδίδεται από υπερεθνικά όργανα όπως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, οποιαδήποτε συζήτηση περί ανεξαρτησίας είναι υποκρισία ή κρύβει σκοπιμότητες. Όπως ακριβώς συμβαίνει με κορυφαίο τρόπο σήμερα στην Ουγγαρία όπου η ανεξαρτησία της κεντρικής τράπεζας επί της ουσίας σημαίνει την «καταστατική» δέσμευσή της σε μια περιοριστική πολιτική η οποία κρατάει κλειστές τις στρόφιγγες του χρήματος, αφήνοντας έτσι να ρέουν εν αφθονία μόνο η φτώχεια και η ανεργία. Αυτό είναι το διακύβευμα στην περίπτωση της Ουγγαρίας.

Το συμφέρον των πολιτών ασύμφορο για την ΕΕ

Ωστόσο, η επίθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δεν θα ήταν τόσο σφοδρή αν ο Βίκτορ Όρμπαν δεν είχε κι άλλες φορές με τις αποφάσεις του αμφισβητήσει τα ιερά και τα όσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των αγορών, όπως η ανεμπόδιστη εφαρμογή πολιτικών λιτότητας. Πολύ σύντομα σταχυολογούμε τα εξής μέτρα που αποδεδειγμένα έχουν προκαλέσει την οργή των Βρυξελλών και του ΔΝΤ την τελευταία διετία: Εν …αρχή ήταν η απόφασή του να επιβάλει έναν επιπλέον φόρο στις τράπεζες της τάξης κάποιων δεκαδικών ψηφίων. Οι τράπεζες που δρουν στην Ουγγαρία, και ως επί το πλείστον είναι αυστριακές, πλήρωσαν ξανά τη …νύφη πριν λίγους μήνες όταν ο Όρμπαν προστάτευσε του Ούγγρους δανειολήπτες που είχαν δανειστεί σε ξένο και δη ελβετικό νόμισμα την εποχή της ευωχίας. Η απόφασή του περιόρισε την άνοδο του κόστους που πλήρωναν οι Ούγγροι, προκάλεσε όμως ζημιά στους τραπεζίτες. Εξέλιξη που στη συνέχεια πυροδότησε σειρά αμφισβητήσεων και επιθέσεων κατά του Ούγγρου πρωθυπουργού οι οποίες κορυφώθηκαν με την είσοδο του νέου έτους. Αφορμή γι’ αυτές ήταν νέες νομοθετικές παρεμβάσεις του που αφορούσαν: Πρώτο, την μετάθεση για μετά το 2016 της εφαρμογής συνταγματικού νόμου, τον οποίο είχε ψηφίσει μάλιστα η δική του κυβέρνηση πέρυσι, και πρόβλεπε σταθερές περικοπές στις δημόσιες δαπάνες μέχρι το χρέος να φτάσει το 50% του ΑΕΠ. Να σημειωθεί πως το δημόσιο χρέος της Ουγγαρίας βρίσκεται κάτω από το 80% του ΑΕΠ, είναι δηλαδή χαμηλότερο από το δημόσιο χρέος της Γερμανίας, που ζητά απ’ όλες τις χώρες της ΕΕ να ενσωματώσουν στο σύνταγμά τους το λεγόμενο «φρένο χρέους». Δηλαδή, άρθρο που να απαγορεύει την δημιουργία ελλειμμάτων και το ενδεχόμενο το δημόσιο χρέος να υπερβεί ένα αυστηρό όριο. Μπορούμε να φανταστούμε επομένως την οργή του Βερολίνου όταν μια από τις πρώτες χώρες που επέβαλαν αυτό το μέτρο, το ανακάλεσε στην πορεία, αντιλαμβανόμενη προφανώς τον αντιπαραγωγικό και αντικοινωνικό του χαρακτήρα.

Ποια είναι όμως η κυβέρνηση της Ουγγαρίας που αποφασίζει μόνη της, πιθανά να σκέφτηκε η κυβέρνηση της Άνγκελα Μέρκελ… Το δεύτερο μέτρο που ανακοίνωσε η Βουδαπέστη πριν λίγες εβδομάδες, προκαλώντας δυσφορία στην ΕΕ αφορούσε την εθνικοποίηση του ενεργητικού ύψους 13 δισ. ευρώ των ιδιωτικών συνταξιοδοτικών ταμείων. Επρόκειτο για μια απόφαση που επιβλήθηκε από την ανάγκη εύρεσης δημόσιων πόρων ώστε η Ουγγαρία να μην αναγκαστεί να προσφύγει στη βοήθεια του ΔΝΤ και της ΕΕ, αναλαμβάνοντας δεσμεύσεις που θα αποδειχθούν εξευτελιστικές για την εθνική της κυριαρχία και εξοντωτικές για την κοινωνική της συνοχή η οποία ήδη δοκιμάζεται λόγω του κύματος κατασχέσεων σπιτιών από τις τράπεζες. Ακόμη κι έτσι όμως σε μια εποχή που οι ιδιωτικοποιήσεις σαρώνουν όλα τα κράτη – μέλη της ΕΕ, τέτοιες παραφωνίες  και μάλιστα σε τομείς όπως η κοινωνική ασφάλιση δεν γίνονται ανεκτές. Το τρίτο πρόσφατο μέτρο το οποίο σήμανε μια σημαντική διαφοροποίηση της Ουγγαρίας από τον γενικό κανόνα που θέλει τους φόρους που πληρώνουν οι επιχειρήσεις (και όχι οι ιδιώτες) να μειώνονται, με καταστρεπτικά αποτελέσματα για τα δημόσια έσοδα και την δημοσιονομική ισορροπία, αφορούσε την επιβολή ενός νέου φόρου στην βιομηχανία!

Το μεγάλο τίμημα

Οι πρώτοι που ανέλαβαν να τιμωρήσουν την Ουγγαρία ήταν οι οίκοι αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας, η ορατή αιχμή του δόρατος των αγορών. Η Moody’s συγκεκριμένα το Νοέμβριο υποβάθμισε την Ουγγαρία επικαλούμενη το υψηλό της χρέος και την ανυπαρξία προοπτικών οικονομικής μεγέθυνσης. Ένα μήνα μετά (κι αφού μεσολάβησε η δηλωμένη πρόθεση της κυβέρνησης να στηρίξει την οικονομική ανάπτυξη, μειώνοντας τα επιτόκια δανεισμού) άλλος οίκος αξιολόγησης, η Standard & Poor’s προχωράει σε νέα υποβάθμιση με την επίκληση του εξής αιτιολογικού: ότι «το πλαίσιο άσκησης πολιτικής γίνεται λιγότερο προβλέψιμο πλήττοντας τις μεσοπρόθεσμες προοπτικές μεγέθυνσης»! Όταν, με άλλα λόγια, η οικονομία καταρρέει τότε τιμωρείται επειδή καταρρέει. Κι όταν η κυβέρνηση παίρνει συγκεκριμένα μέτρα για να αποφύγει την κατάρρευση, αξιοποιώντας μέσα που ανέκαθεν υπήρχαν στην εργαλειοθήκη των κυρίαρχων κρατών, τότε τιμωρείται ξανά επειδή παραβιάζει τους κανόνες του παιχνιδιού κι οι οποίοι μπορεί να έχουν βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα, μετά βεβαιότητας όμως, μεσοπρόθεσμα, θα έχουν αρνητικές συνέπειες. Ισχυρισμός ο οποίος φυσικά δεν συνοδεύεται από καμιά απόδειξη, υπογραμμίζοντας ότι οι αξιολογήσεις των τριών αυτών οίκων είναι ένα πολιτικό όπλο που χρησιμοποιείται κατά το δοκούν, τιμωρώντας τις απείθαρχες κυβερνήσεις. Ειρήσθω εν παρόδω, η συμπληρωματική σχέση που υπάρχει μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και οίκων αξιολόγησης φάνηκε πεντακάθαρα στις 15 Νοεμβρίου όταν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε ειδική συνεδρίασή της καταψήφισε μέτρα που θα έθεταν ένα όριο στην δράση των τριών αυτών επιχειρήσεων, τουλάχιστον στην ευρωπαϊκή αγορά.

Ο διασυρμός της Ουγγαρίας συνεχίσθηκε με δημοσιεύματα του διεθνούς Τύπου (με πρωτοσέλιδο δημοσίευμα των New York Times για παράδειγμα στις 17 Ιανουαρίου) που εμφανίζεται σαν παράδειγμα προς αποφυγή. Την ίδια ώρα ούτε λέξη για την μαζική αποτυχία των συνταγών λιτότητας που συνόδευσαν τα πακέτα βοήθειας στην Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία.

Με την πλάτη στον τοίχο

Ακριβώς μια μέρα μετά, την Τετάρτη 18 Ιανουαρίου (τυχαία;) ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας πέρασε μια από τις δυσκολότερες μέρες του πολιτικού του βίου αναγκαζόμενος να υποστηρίξει τις πολιτικές του αποφάσεις ενώπιον του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου. Κι εκεί συνέβη πραγματικά το αδιανόητο: Ευρωβουλευτές και υπεύθυνοι πολιτικών ομάδων που δεν άρθρωσαν ούτε μια φωνή διαμαρτυρίας για την απόφαση των «Μερκοζύ» να πάψουν εκλεγμένους πρωθυπουργούς, όπως τον Γιώργο Παπανδρέου και τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι, έστησαν τον Ούγγρο πρωθυπουργό στα έξι μέτρα! Ο ηγέτης των Πράσινων, Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, για παράδειγμα τον παρομοίασε με τον Φιντέλ Κάστρο και τον Ούγκο Τσάβες, κατηγορώντας τον για ολοκληρωτισμό. Ενώ, ο Γκι Φέρχοβσταντ, πρώην πρωθυπουργός του Βελγίου και επικεφαλής της ομάδας των Φιλελεύθερων ζήτησε να ψηφιστεί από το Ευρωκοινοβούλιο η αναστολή του δικαιώματος ψήφου της Ουγγαρίας στο συμβούλιο των υπουργών. Ο Ούγγρος πρωθυπουργός αναγκάστηκε εν μέσω σφοδρών και διασταυρούμενων πυρών να υποσχεθεί πως η κυβέρνησή του θα επανεξετάσει τους τελευταίους νόμους, δηλώνοντας ωστόσο ανυποχώρητος στην προεκλογική του εξαγγελία ότι τα μέλη της διοίκησης της κεντρικής τράπεζας πριν απ’ οπουδήποτε αλλού θα ορκίζονται πίστη στα συμφέροντα της χώρας τους! Η υποχώρηση που αναγκάστηκε να κάνει πολύ πιθανά εξηγείται λόγω του ωμού εκβιασμού τον οποίο άσκησαν ΕΕ και ΔΝΤ δηλώνοντας στη Βουδαπέστη πως για να λάβει δάνειο ύψους 15-20 δις. ευρώ που έχει ζητήσει προϋπόθεση είναι η ακύρωση των επίμαχων νόμων.

Αξίζει τέλος, να παραθέσουμε μια αποστροφή της ομιλίας του που αναφέρεται στην Ελλάδα, αποκαλύπτοντας τον οίκτο και την αποστροφή που προκαλεί στο εξωτερικό το καθεστώς οικονομικής κατοχής που έχει επιβάλλει το Βερολίνο στη χώρα μας. Αφού λοιπόν μίλησε για τις χριστιανικές αξίες που συμμερίζεται, απαντώντας με αυτό τον τρόπο στις επιθέσεις που δέχθηκε, κι αφού είπε πως θα συζητήσει με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή την επαναδιατύπωση ορισμένων συνταγματικών άρθρων έβαλε ένα όριο στις υποχωρήσεις του, λέγοντας:

«Δεν θέλω όμως να δώσω την εικόνα ότι θα καταλήξω σαν την Ελλάδα, στην οποία οι Γερμανοί λένε πως δεν θα δώσουμε δάνεια εκτός κι αν οι Έλληνες κάνουν ότι ζητήσουμε». Τα σχόλια είναι περιττά για το σημείο στο οποίο έχουμε οδηγηθεί με ευθύνη φυσικά του Λ. Παπαδήμου, των πιστωτών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που αποδεικνύεται σε πολιορκητικό κριό απέναντι στα κυριαρχικά δικαιώματα ανεξάρτητων κρατών και την βούληση δημοκρατικά εκλεγμένων κυβερνήσεων. Υπ’ αυτή την έννοια οι απειλές που δέχεται η Ελλάδα δεν διαφέρουν και τόσο πολύ απ’ αυτές που δέχεται η Ουγγαρία. Διαφέρει η αντίδραση σε αυτές τις απειλές…

* Δημοσιεύτηκε στο Nexus, 2.2012.

ΠΗΓΗ: Αναρτήθηκε από τον/την leonidasvatikiotis στο 10/02/2012, http://leonidasvatikiotis.wordpress.com/2012/02/10/…..8E/