Ο αγώνας είναι ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ και ΠΑΤΡΙΔΟΣ…

Ομιλία του Κ. Μ.*

Είμαστε σε κατοχή. Κατοχή, χωρίς να έχει πέσει, ούτε ένα βόλι. Βέβαια, η διαφορά της κατοχής όπως τη γνωρίζουμε, από τη σημερινή κατάσταση, είναι ότι μας έμειναν κάποιες μικρές ελευθερίες. Φανταστείτε πόσο πολύ μας υποτιμούν, που μας άφησαν το ισχυρότερο εργαλείο για τον Έλληνα, την ελευθερία του λόγου.

Η κατάστασή μας, μου θυμίζει τον γεωργό, που θέλοντας να δεσμεύσει ένα άλογο, δεν του πιάνει και τα τέσσερα πόδια, αλλά μόνο το ένα. Αν του έπιανε και τα τέσσερα, το άλογο θα έσπαγε αμέσως τα δεσμά. Ο αγρότης δίνοντάς του κάποιες μικροελευθερίες χωρίς ιδιαίτερο κόστος, του στερεί τα ανεκτίμητα.  Με την ακολουθούμενη πολιτική του γεωργού, από περήφανο άτι, κατάντησε ένα πειθήνιο υποζύγιο…  Σας θυμίζει καθόλου Ελλάδα και την πολιτική του Γιώργου;

Σ’ αυτήν την κατοχή, οι γνωστοί ολίγοι, έδεσαν έναν ολόκληρο λαό σαν άλογα στον πάσσαλο που γράφει η ΕΛΛΑΔΑ ΠΩΛΕΙΤΑΙ και αν εμείς δεν αντιδράσουμε και κάνουμε συνέχεια κύκλους, το σχοινί ολοέν και θα μικραίνει, μέχρι που θα πνίξει.

Σαν το βατραχάκι που το βάλανε στην χύτρα και του ανεβάζουνε σιγά σιγά την θερμοκρασία, κι όχι απότομα, μην τύχει και πηδήξει, έτσι κι εμάς μας χειρίζονται ανάλογα. Σα ζώα. Από τον καθένα ξεχωριστά και όλους μαζί εξαρτάται αν θα αντιδράσουμε οργανωμένα ή θα μείνουμε βολεμένοι στο λίγο χώρο που μας άφησαν να κινούμαστε, να βόσκουμε, να κάνουμε καμμιά βολτίτσα, να χαιρόμαστε τη σκιά του δέντρου, κι όλα καλά κι όλα ωραία!

Αφού είδαν και απόειδαν ότι όπως και να προσπάθησαν δεν το κατάφεραν μέχρι τώρα να μας μηδενίσουν, βρήκαν τον έσχατο και πιο ύπουλο τρόπο. Το σχεδίασαν και το έβαλαν σε εφαρμογή κι ήρθε η ώρα μας, να αντιδράσουμε και στις αιτίες και στα αποτελέσματα. 

Φυσικά χάνουμε την ελευθερία, την ειρήνη και όλες τις άλλες αξίες μας σαν Έθνος, όσο τους το επιτρέπουμε. Για να δούμε λοιπόν, τι θα κάνουμε.

Μιλώντας για ειρήνη, μούρχεται στο νου, το νεοφανέν χίππικο σύμβολο. Απότι καταλαβαίνετε, το πρόβλημα, δεν είναι ΜΟΝΟ ελληνικό, αλλά παγκόσμιο, κι όπως πάντα τελευταία, το ’21, το ’40 είχαμε τη μικρή και αδύναμη Ελλάδα, να τα βάλει με τα θηρία και αυτοκρατορίες, έτσι και σήμερα, ο αγώνας είναι ανάλογος.

ΑΝ αφεθούμε νομοτελειακά, απλά το μεγάλο ψάρι, θα φάει το μικρό κι η Ελλάδα θα περάσει μετά από τόση ένδοξη ιστορία, στα παραμύθια και την αρχαιολογία των επόμενων γενηών. Πάμε όμως ξανά πίσω στο σύμβολο της ειρήνης, που μερικοί νέοι μας το φορούν και μάλιστα με περηφάνεια…

Όταν ο Ιησούς του Ναυή πολεμούσε με τους αμαληκίτες, ο Μωυσής πάνω στον λόφο, προσπαθούσε να κρατήσει τα χέρια του στον τύπο του σταυρού. Όσο του έπεφταν λόγω βάρους και σχηματίζανε το παραπάνω σύμβολο σε απλές γραμμές, νικούσε ο Αμαλήκ. Όσο σχηματιζόταν σωστά ο σταυρός, νικούσαν οι ισραηλίτες. Κατά το εσπέρας ήρθε ο Ααρών από τη μία και ο Ωρ από την άλλη, στήριξαν τα χέρια του Μωυσή, και επήλθε τελικά νίκη. Ειρήνη ΜΕ ελευθερία.

Χωρίς το στήριγμα του Ααρών και του Ωρ, του Α και Ω, θα είχαμε ναι μεν ειρήνη μετά την ολοσχερή ήττα, αλλά χωρίς ελευθερία.

Και το απλό ερώτημα στους νεοέλληνες της σημερινής κατοχής και ειρήνης, είναι: θέλουμε ειρήνη ΚΑΙ ελευθερία; ΑΝ ναι, ζητάμε την βοήθεια από τον Α και Ω Χριστό, κάνουμε και τον αγώνα που μας αναλογεί, και το μέλλον θα διαγραφεί για την Πατρίδα μας, αίσιο. Αν όχι, περαστικά μας.

Για μένα, ο αγώνας είναι ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ και ΠΑΤΡΙΔΟΣ, κι όχι μόνο ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ. Υπέρ Πατρίδος μεταλλαγμένης όμως, φάνηκαν οι νέοι σωτήρες Σημίτης, Γιώργος, Παπαδήμος, θεωρητικοί με κακή αλλοίωση της παιδείας σαν την Δραγώνα (με την Πατρίδα μου) κ.α. που δεν χρειάζεται να μνημονεύουμε. Μόνο να ξέρουμε τι κακό κάνανε, για να το επανορθώσουμε.

Βγάλανε τον εθνικό ύμνο και τον αντικαταστήσανε με τον ερμή ανάδρομο του Λεφάκη. Δλδ από Φως ηλιακό και άπλετο, φωτάκια χλωμά της αστρολογίας. Αφαιρέσανε 35 δημοτικά τραγούδια και προσθέσανε συνταγές μαγειρικής…  μαθαίνουν στα παιδιά του δημοτικού, πως τη σημαία μας την έκαναν νεράϊδες…

Ο κεντρικός άξονας που θα χαλκεύσει την ταυτότητά μας, για νάχει συνέχεια το Έθνος,  επαναφέροντας σε τάξη τη ζημιά που δόλια, ανθελληνικά και αντίχριστα έγινε, είναι η ελληνορθόδοξη παιδεία. Ταυτότητα με αξίες κι όχι μια παιδεία που έχει στόχο την αγορά της εργασίας με υπόβαθρο ένα αρρωστημένο εγώ.

Ας δούμε όμως και την πολιτική διάσταση του Συνδέσμου σαν νέο σχήμα και την σύγκρισή του σε σχέση με την κομματοκρατία. Μπροστά μου έχω, ένα ανομοιογενές σύνολο ανθρώπων. Άτομα πιο σκληρά και επιθετικά, και άτομα πιο ψύχραιμα. Με τον κακώς εννοούμενο εγωισμό που θα μπορούσε να διακρίνει τον καθένα, ακούω τους πιο δυναμικούς να πιέζουν τους πιο μαλακούς να εξεγερθούν και από την άλλη, οι πιο υπομονετικοί, να προσπαθούν να ηρεμήσουν τους πρώτους.

Και ρωτώ. Ένα σώμα δεν διαθέτει ΚΑΙ δυνατό θώρακα ΚΑΙ μαλακή καρδιά; ΚΑΙ σκληρό κρανίο ΚΑΙ μαλακό εγκέφαλο; Και ο θώρακας ΔΕΝ πρέπει να μαλακώσει, αλλά ούτε κι η καρδιά να σκληρύνει. Εκκρίνει και γλυκογόνο δλδ προσθέτει σάκχαρο στον οργανισμό, αλλά και ινσουλίνη, που το διασπά. Υπάρχει μηχανισμός μέσα στο ίδιο σώμα που το πυρώνει ανεβάζοντας θερμοκρασία, αλλά και ενεργεί η εφίδρωση, για να την κατεβάσει.   

Ένα σώμα ζει, μόνο αν το κάθε κυτταράκι επιτελεί το έργο του μέσα στο σώμα αρμονικά και με σεβασμό σε σχέση με το έργο των άλλων, έστω και αν είναι αντίθετη η εργασία του ή φαινομενικά αντίθετη. Αυτό ισχύει για το μικρό μας σώμα βιολογικά, το ίδιο αναλογικά ισχύει και για το μεγάλο σώμα μέσα στο οποίο ανήκουμε. Στην Πατρίδα. Ο καθένας καλείται να εκτελεί αυτό που κατά τη φύση του αναλογεί, για το καλό του όλου σώματος.

Φαντάζεστε με τα παραπάνω δεδομένα τι είναι κομματοκρατία; Είναι εκείνοι οι ομοϊδεάτες, που καταλαμβάνουν την εξουσία. Μαζεύονται όλα τα κόκκαλα και κάνουν πέρα τα εσωτερικά μαλακά όργανα. Και τι είναι ένα τσουβάλι κόκκαλα; Θάνατος. Αναλαμβάνει την εξουσία η ινσουλίνη, απαγορεύοντας να δράσει το γλυκογόνο; Πεθαίνει ο οργανισμός από υπογλυκαιμία. Το αντίθετο; Θάνατος από ζάχαρο κοκ. Όπου κι αν κοιτάξει κάποιος σε κομματικά σχήματα που επενδύουν στην διχόνοια και πόλωση όπως συνέβαινε χρόνια τώρα, σπέρνουν θάνατο. Αυτή είναι η νεότερη Ελλάδα της κομματοκρατίας, που ΑΝ ΘΕΛΕΙ ΖΩΗ, ο δρόμος είναι της ομόνοιας, συνέργειας και ένωσης των αντιθέτων μέσα στο ίδιο σώμα. Αυτό διδάσκει η φύση, αυτό διδάσκει η υπερφύση και Ορθόδοξη Εκκλησία. ΑΝ θέλουμε την ακούμε και την ακολουθούμε.

Ποιος θεωρείται πως είναι ο συνδετικός κρίκος; Μέσα στο σώμα, νομίζω πως συμφωνούμε όλοι, το αίμα. Κι όλοι μας, σαν μέλη και της Εκκλησίας ΚΑΙ της Ελλάδος, έναν συνδετικό κρίκο αισθανόμαστε και τιμούμε. Το αίμα των αγίων και των ηρώων. Της μιας Πατρίδας και της άλλης. Της Άνω, και της κάτω. Της πνευματικής και της φυσικής.

Χαίρε η τα εναντία εις το αυτό αγαγούσα, ακούμε για τη Μία Μητέρα. Την γλυκυτάτη Παναγία μας. Μπορεί να γίνει αυτό και για την άλλη αγαπημένη Μητέρα – Πατρίδα μας; Ο ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ αυτό θέλει, αυτό κάνει έκκληση, αυτή είναι η φιλοσοφία του. Ένωση όλων των υγιών δυνάμεων. Όχι δεξιά ή αριστερά. Εμπρός και πάνω, για την ανάταση και ανάσταση της Πατρίδας μας.

Μπορούμε να το καταφέρουμε με την έμπνευση και εφαρμογή σε πράξη, πολιτική, κοινωνική, παιδεία και κάθε δραστηριότητα. Με κινητήρια δύναμη και φίλτρο, την άδολη και αγνή φιλοπατρία. ΜΗ ΠΕΡΙΣΣΕΥΟΝΤΑΣ, ΚΑΝΕΝΑΣ! ΑΝ ΘΕΛΕΙ ΖΩΗ προσωπικά και συλλογικά.

Αυτός που θα απομονώσει εντέχνως την μία πίστη από την άλλη, επειδή δεν μπορεί να την υπερασπιστεί, ή ντρέπεται να την ομολογήσει, δεν έχει εμβαθύνει στο τι σημαίνει ΕΛΛΑΔΑ και αδυνατεί συναισθηματικά και νοητικά να πράξει κάτι που θα είναι επ’ ωφελεία Της. Ας κάνει στην άκρη…. ΕΜΕΙΣ ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΜΕ ΤΟ ‘’ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ’’.

* ΟΜΙΛΙΑ της 22 ΦΕΒ 2012 / εκδήλωση 55 (στην Κομοτηνή) του Συνδέσμου Εθνικής Ενότητος

ΠΗΓΗ: Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2012, http://hellasorthodoxy-kmyst.blogspot.com/2012/02/22-2012-55.html

Σημείωση από τΜτΒ: Παρά μια σειρά ιδεολογικές και πολιτικές διαφορετικές οπτικές μου στον εν λόγω σύνδεσμο – που δεν είναι της ώρας – θεωρώ πολύ σπουδαία την οπτική του ομιλητή, όχι μόνο γι’ αυτόν, αλλά και για κάθε νέο ή παλιό Μέτωπο, Κίνημα, Κίνηση, Δίκτυο ή Σύνδεσμο, που δημιουργείται σ’ αυτή την πικρή σταυρική περίοδο, γιατί στο τέλος μας περιμένει ή το μηδέν ή η Ανάσταση. Και ο ομιλητής επιλέγει καθαρά την Ανάσταση…

ΤΟ 4ο ΡΑΪΧ, ΟΙ Η.Π.Α. ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ:

Τα εθνικά κράτη σχεδιάζεται να διαλυθούν, έτσι ώστε να δώσουν τη θέση τους σε έναν τερατώδη γραφειοκρατικό μηχανισμό, ο οποίος θα ελέγχει όλους τους Πολίτες, θα τους αστυνομεύει καλύτερα, θα τους λέει τι ακριβώς να κάνουν και πώς να σκέφτονται – Μέρος Ι

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

“Η Ελλάδα μοιάζει με ένα πολυτελέστατο, πλούσιο κρουαζιερόπλοιο, το οποίο ευρίσκεται στο κέντρο μίας τρομακτικής καταιγίδας, έχοντας καταληφθεί από δύο αντίπαλες «συμμορίες» – οι οποίες επιμένουν ότι, σκοπός τους είναι να βοηθήσουν, αφού διαφορετικά το καράβι κινδυνεύει να βυθιστεί. Οι «πειρατές» έχουν τοποθετήσει δικό τους καπετάνιο, τρομοκρατούν και εκβιάζουν το πλήρωμα, σχεδιάζουν προσεκτικά τη λεηλασία ότι πολύτιμου ανακαλύψουν, ενώ ρίχνουν στη φουρτουνιασμένη θάλασσα τους πιο φτωχούς επιβάτες – ισχυριζόμενοι ότι, μόνο με αυτόν τον τρόπο, ελεύθερο περιττών βαρών δηλαδή, θα καταφέρει το καράβι να ξεφύγει από την τρικυμία” (R. Vial).

“Ο B.  Brecht είχε πει κάποτε πως, όταν το Άδικο κυριαρχήσει επί του Δικαίου, τότε η αντίσταση γίνεται καθήκον. Επομένως, ο απλός Έλληνας Πολίτης έχει καθήκον να αντισταθεί, όταν εκβιάζεται σε τέτοιο βαθμό – πολύ περισσότερο όταν η Δημοκρατία στη χώρα του (ότι έχει απομείνει από αυτήν, για να είμαστε ειλικρινείς) κινδυνεύει να καταλυθεί, από τις συγχρονισμένες ενέργειες και τις «απολυταρχικές εντολές» του ΔΝΤ και της Γερμανίας (η οποία ηγείται της Ευρωζώνης).

Προσωπικά βλέπω μία μόνο λύση για την Ελλάδα: τη λαϊκή εξέγερση, εάν θέλουμε να αποφευχθεί το στρατιωτικό πραξικόπημα, με στόχο τη σύλληψη και την καταδίκη της συμμορίας εκείνων των διεφθαρμένων πολιτικών, οι οποίοι οδηγούν τη χώρα τους στην καταστροφή. Στα πλαίσια αυτά, όποιος από τους γραφειοκράτες της ΕΕ και του ΔΝΤ δεν εξαφανιστεί, μέχρι να μετρήσει κανείς έως το τρία, θα πρέπει να έχει την ίδια ακριβώς μοίρα – τη σύλληψη του από τους Πολίτες και την καταδίκη του από την Ελληνική Δικαιοσύνη” (T. Mehner, Γερμανός συγγραφέας, παρεμβάσεις).

“Οι παλαιοί φόβοι επιστρέφουν. Η Γερμανία γίνεται ξανά ισχυρή, ενώ οι Βρετανοί αναφέρονται όλο και πιο συχνά σε ένα 4^ο Ράιχ. Κάτω από τις σημερινές συνθήκες όμως, η Γερμανία δεν μπορεί να δημιουργήσει ένα 4^ο Ράιχ, αφού η χώρα δεν έχει αποκτήσει εντελώς την εθνική της κυριαρχία, από την 8^η Μαΐου του 1945. Όποιος δεν θέλει να το πιστέψει, του προτείνουμε την πρόσφατη ομιλία του κ. Σόϊμπλε – παρά το ότι ο υπουργός οικονομικών παρέλειψε να «οριοθετήσει» ακριβώς την έλλειψη εθνικής κυριαρχίας.

Εάν έχει δίκιο, ακόμη και εν μέρει, τότε θα πρέπει να πάρουμε πολύ σοβαρά εκείνες τις θεωρίες συνωμοσίας, σύμφωνα με τις οποίες η Γερμανία είναι μία Ε.Π.Ε., μία μη κυβερνητική οργάνωση ή μία «διοικητική οντότητα» των συμμαχικών δυνάμεων του 2^ου Παγκοσμίου Πολέμου. Στην προκειμένη περίπτωση, εμείς οι Γερμανοί δεν είμαστε Πολίτες, αλλά εργαζόμενοι – οι οποίοι θα μπορούσαν ανά πάσα στιγμή να απολυθούν. Ανεξάρτητα από αυτά, η ομιλία του κ. Σόιμπλε φανερώνει ολοκάθαρα ότι, η Γερμανία είναι κάτω από διεθνή έλεγχο – δεν είναι ανεξάρτητη λοιπόν και δεν παίρνει μόνη της αποφάσεις. Επομένως δεν θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα 4^ο Ράιχ, εκτός εάν το επέτρεπαν οι Η.Π.Α. – κάτι που φυσικά δεν είναι εντελώς απίθανο, αφού και οι ίδιοι οι Αμερικανοί ευρίσκονται ήδη στο δρόμο για το φασισμό.

Φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάει κανείς ότι, θεωρητικά τουλάχιστον, η Γερμανία δεν χρειάζεται την εθνική της κυριαρχία, εάν θέλει να κατασκευάσει ένα 4^ο Ράιχ – αφού θα μπορούσε να τα καταφέρει διαφορετικά, μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Προτείνω σε όλους αυτούς, οι οποίοι αντιμετωπίζουν δύσπιστα μία τέτοια προοπτική, να ανατρέξουν στις απόψεις του Χίτλερ, σε σχέση με μία Ενωμένη Ευρώπη. Βέβαια, δεν γνωρίζει κανείς που ακριβώς κατευθύνεται η ΕΕ, από πολιτικής άποψης – εκτός του ότι, τα εθνικά κράτη σχεδιάζεται να διαλυθούν, έτσι ώστε να δώσουν τη θέση τους σε έναν τερατώδη γραφειοκρατικό μηχανισμό, ο οποίος θα αστυνομεύει όλους τους Πολίτες, θα τους λέει τι ακριβώς να κάνουν και πώς να σκέφτονται” (Kopp Γερμανίας).

Ανάλυση

Τα παραπάνω κείμενα, παρά το ότι προέρχονται από πρόσφατες, επίσημες δημοσιεύσεις έγκριτων Γερμανών, μοιάζουν με θεωρίες συνωμοσίας. Εν τούτοις αποδεικνύουν ότι, ακόμη και οι ίδιοι οι Γερμανοί φοβούνται τυχόν αναβίωση του ναζισμού στη χώρα τους – ενώ αρκετοί είναι αντίθετοι με τις εμφανείς προθέσεις της πρωσικής κυβέρνησης τους, η οποία σκοπεύει να «αναρτήσει» την Ευρώπη στο γερμανικό άρμα (αποδυναμώνοντας μία προς μία όλες τις χώρες, με τη βοήθεια  της «πολιτικής λιτότητας» και του ισχυρού της νομίσματος).  

Παράλληλα γνωρίζουν ότι, ο νεοφιλελευθερισμός των παιδιών του Σικάγου, έτσι όπως επιβάλλεται μεθοδικά από το αμερικανικό ΔΝΤ στην Ελλάδα, με την αποκρατικοποίηση της εξουσίας, με την κατάργηση της Δημοκρατίας, με το γκρέμισμα του κοινωνικού κράτους, με τη λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας, με την καταστροφή της μεσαίας τάξης, με την εξαθλίωση των μαζών, με τη χρεοκοπία κλπ., εξελίσσεται σε μία τρομακτική δικτατορία της ελίτ – σε έναν άκρατο απολυταρχικό καπιταλισμό καλύτερα, ο οποίος θα είναι ίσως πολύ χειρότερος, από τον εθνικοσοσιαλισμό και το ναζισμό.

Φυσικά υποθέτουν ότι, η Ελλάδα είναι μόνο η αρχή – ενώ δεν θα ξεφύγουν από τα νύχια του ούτε οι πλούσιες χώρες της Ευρωζώνης, ούτε η υπόλοιπη Δύση. Προτείνουν δε ως μοναδική δυνατότητα αντίστασης την έγκαιρη, μαζική εξέγερση των Πολιτών, αφού η πολιτική είτε εξαγοράζεται, είτε εκβιάζεται, είτε τρομοκρατείται – με αποτέλεσμα να υποτάσσεται ολοκληρωτικά στους εισβολείς και με τέτοιον τρόπο, ώστε να μη γίνεται αντιληπτή ούτε από τον ίδιο τον κομματικό μηχανισμό της.

Ολοκληρώνοντας λέγεται ότι, η Γερμανία εξακολουθεί να βρίσκεται υπό ξένη κατοχή – χωρίς Συνθήκη Ειρήνης με όλες τις χώρες που τότε βρέθηκε σε εμπόλεμη κατάσταση, με μία προσωρινή κατάπαυση πυρός απέναντι της, με απουσία Συντάγματος (διέπεται ουσιαστικά από έναν προσωρινό Βασικό Νόμο ή Grundgesetz), το οποίο θα είχε ψηφισθεί και επικυρωθεί από έναν ελεύθερο γερμανικό λαό καθώς επίσης, το σημαντικότερο, χωρίς καμία κρατική ή άλλη νομική υπόσταση, εντός των εδαφικών της ορίων.

Ειδικότερα, όταν το 1990 άνοιξαν τα σύνορα μεταξύ των δύο Γερμανιών, με νομικούς όρους «μεταξύ των δύο προσωρινών διοικητικών οντοτήτων», τα δύο «κράτη» καταργήθηκαν αυτόματα, με τη μέχρι τότε μορφή τους. Έτσι έπαψε ουσιαστικά να ισχύει ο «βασικός νόμος», χωρίς όμως να έχει ψηφιστεί καινούργιος – πολύ περισσότερο, αφού δεν ακολούθησε ένα νέο Σύνταγμα (θεωρητικά ισχύει ακόμη το Σύνταγμα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, από το 1919).

Ο βραβευμένος δε με Νόμπελ Γερμανός συγγραφέας G. Grass, στο βιβλίο του «Ερωτήσεις για τη γερμανική ενοποίηση» λέγεται πως γράφει: «Δεν τηρήθηκε το άρθρο-κλειδί του παλιού βασικού νόμου (146), το οποίο διέτασσε ότι, στην περίπτωση της γερμανικής ενοποίησης, έπρεπε να υποβληθεί στο γερμανικό λαό ένα νέο Σύνταγμα».

Σύμφωνα με τα παραπάνω λοιπόν, τα οποία αδυνατούμε να εκτιμήσουμε, η Γερμανία δεν είναι στην πραγματικότητα εθνικά κυρίαρχο κράτος. Ενδεχομένως δε, η δανειοδότηση της Ελλάδας από την κρατική της τράπεζα Kfw (η οποία ουσιαστικά συστήθηκε από τις Η.Π.Α. για την ανοικοδόμηση της Δ. Γερμανίας, μέσω του σχεδίου Marshall), όταν όλες οι άλλες χώρες μας δανείζουν οι ίδιες, ως εθνικά κράτη, να το αποδεικνύει. Φυσικά κάτι τέτοιο θα σήμαινε, σε σχέση με την Ενωμένη Ευρώπη ότι, εκτελεί απλά εντολές των Η.Π.Α. και του σκιώδους χρηματοπιστωτικού συστήματος – κάτι που θεωρούμε πως αποτελεί μία ακόμη θεωρία συνωμοσίας.

Η ΕΛΛΑΔΑ

Είναι πλέον φανερό ότι, η Ελλάδα ευρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα – ανάμεσα σε δύο μεγάλες δυνάμεις, οι οποίες μάχονται για το χρυσόμαλλο δέρας: την Ευρώπη. Στα πλαίσια αυτά, η κρίση ρευστότητας του 2009 οδηγήθηκε μάλλον σκόπιμα σε μία κρίση δανεισμού και, στη συνέχεια, σε μία κρίση φερεγγυότητας – με ελάχιστους αντικειμενικούς λόγους. Δυστυχώς, η κυβέρνηση της χώρας δεν έδωσε σημασία στο συγκριτικά πολύ χαμηλό συνολικό χρέος, ούτε στον εξαιρετικά θετικό Ισολογισμό της – όπου το δημόσιο χρέος της είναι κατά πολύ χαμηλότερο από τα περιουσιακά της στοιχεία (δημόσια περιουσία, κρατικές επιχειρήσεις, μεγάλος υπόγειος πλούτος).

Ουσιαστικά θα μπορούσαμε να παραλληλίσουμε την Ελλάδα με μία επιχείρηση, η οποία διαθέτει μεγάλες ανεκμετάλλευτες εκτάσεις, με πλούσιο σε πρώτες ύλες υπέδαφος και θυγατρικές εταιρείες οι οποίες, παρά τη μονοπωλιακή θέση τους, λειτουργούν ζημιογόνα. Η επιχείρηση αυτή, παρά τα μεγάλης αξίας πάγια της, λειτουργεί με ζημίες, λόγω ανεπαρκούς, ανίκανης ή διεφθαρμένης διοίκησης – με αποτέλεσμα να μην μπορεί να δανεισθεί με βιώσιμο επιτόκιο, αφού οι τράπεζες δεν ζητούν μόνο εγγυήσεις αλλά, κυρίως, κέρδη, με τα οποία να μπορεί να αποπληρώνει τα δάνεια της.

Όταν δε ο νέος οικονομικός διευθυντής μίας τέτοιας επιχείρησης αρχίζει να τη διασύρει, ανακοινώνοντας δημοσίως ότι έχει πολύ μεγαλύτερες ζημίες από αυτές που εμφανίζει στα βιβλία της, χωρίς παράλληλα να παίρνει τα απαιτούμενα μέτρα εξυγίανσης, το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο.

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 03. Μαρτίου 2012, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχει εκδώσει τέσσερα βιβλία, τα οποία διατίθενται on–line από το  e–shop της ONEeditions.

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2547.aspx

Συνέχεια στο Μέρος ΙΙ

Το πορτρέτο ενός χαρισματικού πανεπιστημιακού: Αυλικός, Ηγεμόνας, Ακτιβιστής και Έμπορος

Του Γιώργου Μαυρογιώργου*

Σ’ ένα δοκίμιο για την «τέχνη της κοινωνικής αναρρίχησης» (Baron D’ Holbach) διαβάζω ότι αυτή «αποτελεί ίσως την πιο αξιοθαύμαστη κατάκτηση του ανθρώπινου πνεύματος». Αυτή την τέχνη, όπως υποστηρίζεται, την ασκεί με ιδιαίτερη μαεστρία ο «αυλικός». Σύμφωνα με τον συγγραφέα, «ένας αυλικός παρουσιάζεται άλλοτε αλαζόνας κι άλλοτε ταπεινός», φιλάργυρος, άπληστος αλλά και σπάταλος, τολμηρός αλλά και δειλός, επιδεικνύει «άλλοτε την αυθάδη αλαζονεία κι άλλοτε την πιο εξεζητημένη ευγένεια. Με δυο λόγια είναι ένας Πρωτέας, ένας Ιανός ή μάλλον μια ινδική θεότητα που απεικονίζεται με επτά διαφορετικά πρόσωπα».

Τα πράγματα περιπλέκονται, μάλλον, όταν το ίδιο πρόσωπο σε διαφορετικές περιστάσεις και με διαφορετικούς συσχετισμούς, παίζει, άλλοτε το ρόλο του «ηγεμόνα», άλλοτε το ρόλο του «αυλικού». Μοιάζει αλλόκοτο γι’ αυτό και φαντάζει απίστευτο. Ευνοϊκό  περιβάλλον για τη συνδυασμένη αξιοποίηση αυτών των δεξιοτήτων είναι χώροι που θεσμικά στεγάζουν πλέγματα εξουσίας.

Και στο πανεπιστήμιο;

Το πανεπιστήμιο είναι και πεδίο εξουσίας. Στη συγκεκριμένη συγκυρία το ελληνικό πανεπιστήμιο  δέχεται  ασφυκτικές πιέσεις για δραματική απορρύθμιση και ανασυγκρότηση  της φυσιογνωμίας του. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ σε συνεργασία με τη ΝΔ, με πρόσχημα τις απαιτήσεις που προβάλλονταν από τα διαδοχικά «μνημόνια», εξασφάλισαν την ψήφιση ενός νόμου που  θέτει σε ευθεία αμφισβήτηση το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της πανεπιστημιακής  εκπαίδευσης. Η έρευνα και η διδασκαλία προβάλλονται, πλέον, ως εμπόρευμα. Η παγκόσμια  ανεξέλεγκτη αγορά και η ηγεμονία της υπονομεύουν τη δημοκρατία. Η συμμετοχή στην αγορά αντικαθιστά τη συμμετοχή στην πολιτική. Σημαντική θέση σε όλη αυτή την υπόθεση έχει η ανασύνταξη του λόγου για το Πανεπιστήμιο με όχημα τη δυσφήμηση των πανεπιστημιακών. Παρά τις σποραδικές γενικολογίες περί λειτουργών, πνευματικών ταγών και δασκάλων, πολύ συχνά γίνεται λόγος για αδιάφορους, τεμπέληδες, ή «ιπταμένους» που δε λογοδοτούν. Η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας κατέβαλε  ιδιαίτερη προσπάθεια για να αναδείξει παθογένειες που έχουν να κάνουν με φαινόμενα νεποτισμού και οικογενειοκρατίας, λογοκλοπής, καταστρατήγησης  θεσμικών διαδικασιών και κριτηρίων στις διαδικασίες εξέλιξης των μελών ΔΕΠ ή στη χρηματοδότηση της έρευνας, κ.α. Το ζήτημα προτεραιότητας, ωστόσο, δεν είναι η «τυφλή», μονομερής   και γενικευμένη  κριτική και δυσφήμιση των πανεπιστημίων, αλλά η αναγνώριση της συμβολής τους και η πολιτική βούληση για την αντιμετώπισή των όποιων προβλημάτων αναδεικνύονται. Η αναφορά σε μεμονωμένες περιπτώσεις πανεπιστημιακών αφορά στους ίδιους τους συντελεστές και όχι στο πανεπιστήμιο στο σύνολό του. Πρόσφατα έγινε απόπειρα να δυσφημιστεί το πανεπιστήμιο επειδή εντοπίστηκαν ορισμένοι πανεπιστημιακοί που απέκρυψαν μέρος των εισοδημάτων τους! Θεωρούμε δεδομένο ότι στο ελληνικό πανεπιστήμιο η πλειονότητα των πανεπιστημιακών δεν έχει χάσει την ιδιότητα του πανεπιστημιακού ερευνητή και δασκάλου. Είναι αυτοί που κρατούν  ανοιχτό το όραμα για ένα άλλο δημόσιο Πανεπιστήμιο.

Δεν αμφιβάλλουμε πως υπήρξαν προβλήματα στην οργάνωση και τη λειτουργία  των Πανεπιστημίων. Μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι είχαν αναδειχθεί μεμονωμένες  ανησυχητικές  εκφυλιστικές πρακτικές ακαδημαϊκού αμοραλισμού. Αυτές συνιστούν μια επίθεση κατά του δημόσιου πανεπιστημίου «από τα μέσα»  που συνδέεται με την επίθεση που γίνεται «από τα έξω», από τη μεριά των εξουσιαστικών μηχανισμών και των δυνάμεων της αγοράς. Είναι προφανές ότι οι αλλαγές που έχουν γίνει θα επιτείνουν τα προβλήματα που έχουν αναδειχτεί. Ούτε η δυσφήμηση που επιχειρείται ούτε οι προτάσεις που γίνονται  είναι η λύση. Αυτά, μάλλον, τα επιτείνουν, καθώς γίνονται μέρος του προβλήματος.

Το  φανταστικό πορτρέτο

Το να επιχειρήσει κανείς να σκιαγραφήσει ένα φανταστικό πορτρέτο πανεπιστημιακού δε συνιστά δυσφήμιση του πανεπιστημίου στο σύνολό του. Το πανεπιστήμιο βρισκόταν πάντα στο στόχαστρο. Δε σημαίνει ότι όσο το πανεπιστήμιο βρίσκεται στο στόχαστρο καλό είναι να αποφεύγονται τέτοιου είδους απόπειρες. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε ανοχή και συγκάλυψη των μεμονωμένων περιπτώσεων. Αυτό θα σηματοδοτούσε, ενδεχομένως, και συμβολική σιωπηλή νομιμοποίησή τους. Οι μεμονωμένες περιπτώσεις, άλλωστε, δεν προσφέρονται για γενικευμένη κρίση. Προσφέρονται μόνο για την ανατομία «προσωπικών ιστοριών» στα συμφραζόμενα συγκεκριμένων συγκυριών. Ας έρθουμε, λοιπόν, στο  πορτρέτο του πανεπιστημιακού ως αυλικού και ως ηγεμόνα. Ο πανεπιστημιακός ως αυλικός περιφέρεται στο περιβάλλον υψηλών κομματικών στελεχών που προσφέρουν προβολή και προστασία. Συνεργάζεται επιλεκτικά με κυβερνητικούς/κρατικούς παράγοντες που έχουν εξουσία και εξασφαλίζουν χρηματοδότηση προγραμμάτων. Διεισδύει στο χώρο των ΜΜΕ που εξασφαλίζουν την προβολή με εφημερίδες, μικρόφωνα και τηλεοπτικά «παράθυρα». Έτσι, προβάλλεται και ως ακτιβιστής. Με αυτές τις προϋποθέσεις, αποκτά το προφίλ ηγεμόνα, όταν μετακινείται και δραστηριοποιείται σε περιβάλλοντα που δημιουργούνται μέσα από πλέγματα ακαδημαϊκής εξουσίας.

Ένα ιδιαίτερα ευνοϊκό περιβάλλον για την άσκηση ηγεμονικών πρακτικών ήταν τα νέα  Παιδαγωγικά Τμήματα   που ιδρύθηκαν τη δεκαετία του 1980. Τότε είχε συγκροτηθεί ένα μοναδικό εκλεκτορικό σώμα για να επιλέξει τα πρώτα μέλη ΔΕΠ. Ας σημειώσουμε ότι η τότε πρώτη εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ ευνοούσε την εκλογή ατόμων που να έχουν διαπιστευτήρια «σοσιαλιστή». Δεν είναι υπερβολή αν υποστηριχθεί ότι η εξέλιξη αυτών των Τμημάτων είναι συνδεδεμένη και με τις πρακτικές του πυρήνα των πρώτων μελών ΔΕΠ που επελέγησαν. Με το νόμο του 1982 καταργήθηκε ο θεσμός της καθηγητικής έδρας. Πολλοί, ωστόσο, από τους νεοεκλεγέντες υψηλόβαθμους καθηγητές των μη αυτοδύναμων τμημάτων, για πολλά χρόνια, συντήρησαν το καθεστώς της έδρας.

Ένα από τα πρώτα δείγματα

Αναφέρω ένα ενδεικτικό παράδειγμα: στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, στα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του, δημιουργήθηκαν 2 θέσεις δασκάλων της Γερμανικής γλώσσας, παρά το γεγονός ότι η πολιτική του Πανεπιστημίου ήταν να έχει σχετικό διδακτικό προσωπικό που να ανήκει στο Πανεπιστήμιο για να καλύπτει τις ανάγκες όλων των τμημάτων. Τι είχε συμβεί; Δύο υψηλόβαθμα νεοεκλεγέντα μέλη ΔΕΠ του Τμήματος, με σπουδές στη Γερμανία, φρόντισαν να δημιουργήσουν, κατ’ εξαίρεση, δύο θέσεις δασκάλων για τη διδασκαλία της Γερμανικής γλώσσας. Δεν είχε και τόση σημασία που δεν υπήρχαν φοιτητές/τριες που να επιλέξουν τη γερμανική γλώσσα!  Στις δυο αυτές θέσεις διορίστηκαν οι σύζυγοι των δύο αυτών πανεπιστημιακών. Ίσως, να έχουν ξεχάσει και οι ίδιοι αυτή την περίπτωση οικογενειοκρατίας, κάτω από το βάρος και άλλων αλλεπάλληλων  ανάλογων «επεισοδίων» που δημιούργησαν σε άλλα τμήματα. Είναι βέβαιο ότι τα έχουν ξεχάσει. Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς το έντονο παρόν τους στις τρέχουσες διεργασίες που γίνονται  για το συγκεκριμένο νέο είδος διοίκησης  που επιχειρείται στα πανεπιστήμια.

Η αναβίωση των πρακτικών της έδρας

Το μυστικό όπλο για έναν πανεπιστημιακό που διεκδικούσε το προφίλ ηγεμόνα ήταν να υιοθετήσει πρακτικές αυλικού  για να εκλεγεί πρωτοβάθμιος καθηγητής σε ένα μη αυτοδύναμο Τμήμα. Αν δε βόλευε η αρχική τοποθέτηση σε ένα Τμήμα, λόγω ύπαρξης κι άλλων πρωτοβάθμιων, μπορούσε, πάλι ως «αυλικός», με τις μανούβρες του και τις διασυνδέσεις του , να εξασφαλίσει τη μετάταξή του σε όμορο Τμήμα, ώστε απερίσπαστος να βάλει σε τροχιά τις προσωπικές στρατηγικές, στο όνομα της αυτοδύναμης ανάπτυξης του Τμήματος. Έτσι μπορούσε να έχει τη δυνατότητα να επαναφέρει τον αυταρχισμό, την ασυδοσία και το δεσποτισμό της πανεπιστημιακής έδρας που είχε θεσμικά καταργηθεί. Με δεδομένο το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο, για να βάλεις σε ενέργεια  πρακτικές έδρας, χρειάζεται να είσαι ιδιαίτερα επιδέξιος στο να βραχυκυκλώνεις και να καταστρατηγείς τις προβλεπόμενες δημοκρατικές διαδικασίες. Όταν εκλέγεσαι πρωτοβάθμιος καθηγητής Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης, σε ένα Πανεπιστήμιο, όπως π.χ. το Αριστοτέλειο, έχεις ευνοϊκές προϋποθέσεις  να ασκήσεις καθήκοντα προέδρου  Τμήματος και Κοσμήτορα της Σχολής για πάρα πολλές θητείες. Έτσι, έχεις την εξουσία να αλιεύεις και να επιλέγεις από τη δεξαμενή των ανά την επικράτεια μελών ΔΕΠ των Πανεπιστημίων ή άλλων υποψηφίων εκείνους ή εκείνες που, κατά τη γνώμη σου, μπορούν να είναι οι αυλικοί σου, οι υποτακτικοί και οι συμβιβασμένοι. Αυτό δεν  είναι και τόσο ακατανόητο: να επιδιώκεις δηλαδή να επιλέγεις «δικούς σου».

                                                                                                                                                        Αυταρχισμός

Εκείνο που χαρακτηρίζει καθοριστικά έναν πανεπιστημιακό ηγεμόνα είναι η φαρέτρα των πρακτικών που ξεδιπλώνει, όταν διαπιστώνει ότι αρκετοί από τους πανεπιστημιακούς που έχει επιλέξει ως αυλικούς του βγαίνουν ελεύθεροι κι ανεξάρτητοι ακαδημαϊκοί. Είναι οι πανεπιστημιακοί που «η σπονδυλική τους στήλη παρουσιάζει πρόβλημα ευλυγισίας και ο σβέρκος τους έλλειψη ευκαμψίας» και που δεν ξεπουλάν την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό. Είναι αυτοί που επιλέγουν να αντιπαρατεθούν στον Ηγεμόνα, που θέλει να έχει πάντα δίκιο,  και στο «επίλεκτο σώμα» των πιστών αυλικών που ξεπληρώνουν την ευεργεσία με ευγνωμοσύνη, κολακείες και τυφλή προσήλωση στα καπρίτσια του, χωρίς δεύτερη γνώμη. Είναι οι πανεπιστημιακοί που επιλέγουν να μη «κάνουν στραβά μάτια» στη διαχείριση του πακτωλού των κοινοτικών προγραμμάτων για την υποστήριξη ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων (τσιγγάνων, μεταναστών, κ.α.) που είναι σε κατάσταση φτώχειας και αποκλεισμού. Είναι οι πανεπιστημιακοί που θέλουν να έχουν λόγο στα χρηματοδοτούμενα προγράμματα κατάρτισης ανέργων, στη λειτουργία  των μεταπτυχιακών, στην επιλογή των νέων μελών ΔΕΠ, τις εξελίξεις, το πρόγραμμα σπουδών, τα συγγράμματα κ.α. Όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με ανυπότακτους πανεπιστημιακούς, ο ηγεμόνας  βάζει σε εφαρμογή το μεγάλο σχέδιο: ανοίγει το χορό των αλλεπάλληλων εξοντωτικών διωγμών εναντίον τους. Οι  πρακτικές του ηγεμόνα γίνονται τόσο καταπιεστικές και υποτιμητικές ώσπου οι ανυπότακτοι αναγκάζονται να αναζητήσουν θέση σε άλλα τμήματα. Ο αριθμός των μελών ΔΕΠ που εξαναγκάστηκαν σε αναζήτηση άλλου Τμήματος είναι από μόνος του αποκαλυπτικός: αναφέρονται 18! Τώρα καταλαβαίνουμε γιατί το Τμήμα αναφέρεται από όσους έχουν διωχτεί ως «Στραγγαλιστάν».

Στο βωμό της εμπορευματοποίησης;

Έτσι, ένας ηγεμόνας κάνει την «κάθαρση» στο Τμήμα και μπορεί όλα τα διοικητικά, εκπαιδευτικά και τα ακαδημαϊκά ζητήματα να τα  αντιμετωπίζει με τη συνταγή  των προσωπικών στρατηγικών. ΄Ετσι, μπορεί να απουσιάζει για μεγάλα χρονικά διαστήματα και να προσφέρει κερδοφόρο έργο αλλού- κι αυτοί που μένουν να τον καλύπτουν-χωρίς να δίνει λόγο σε κανένα. Ποιος ελέγχει τον ηγεμόνα εάν και κατά πόσο κάνει τα μαθήματά του ή πώς παίρνει άδειες; Τα ερευνητικά και επιμορφωτικά προγράμματα ελέγχονται από τον ηγεμόνα. Μπορεί επιφυλλίδες, ραδιοφωνικές ομιλίες και συνεντεύξεις δεκαετίας να εκδίδονται  σε βιβλία και να διανέμονται προκλητικά, στο όνομα της ακαδημαϊκής ελευθερίας, ως πανεπιστημιακά συγγράμματα, μέσα  από τη κυνική διαφάνεια εμπορευματοποίησης του «Εύδοξος». Συλλογές βιωματικών διηγήσεων και πεπραγμένων «ακτιβισμού» βαφτίζονται πανεπιστημιακά συγγράμματα. Βιβλία που δεν είναι γραμμένα από ειδικούς επιστήμονες μπορούν να χαρακτηρίζονται συγγράμματα και να διανέμονται στα μαθήματα. Μπορεί το ίδιο ακριβώς βιβλίο να προσφέρεται ως σύγγραμμα σε δύο διαφορετικά μαθήματα, στο ίδιο Τμήμα! Λόγω του πλέγματος εξουσιών που έχει αναπτύξει ένας πανεπιστημιακός ηγεμόνας, μπορεί να προωθεί εξόφθαλμα  προνομιακή – σχεδόν μονοπωλιακή – σχέση συνεργασίας με συγκεκριμένο εκδοτικό οίκο. Ένας Ηγεμόνας έχει τη δυνατότητα να κάνει σκόνη τον φιλόδοξο «Εύδοξο» που αυτάρεσκα διακηρύσσει ότι  ελαχιστοποιούνται τα περιθώρια για καταχρηστική εκμετάλλευση δημόσιων πόρων». Λέτε συγκεκριμένοι εκδοτικοί οίκοι να έχουν  δίκτυα ηγεμόνων- «διακινητών» των εκδόσεων τους στα πανεπιστήμια; Όπως διαβάζω στο δοκίμιο που ανέφερα στην αρχή, μήπως είναι δίκαιο «άνθρωποι που πουλούν την ψυχή τους στο διάβολο τόσο ασμένως προς το συμφέρον των συμπολιτών τους να είναι τουλάχιστον καλοπληρωμένοι στον κόσμο αυτό»; Τώρα ξέρω πώς είναι ένας πανεπιστημιακός αυτού του φανταστικού τύπου. Διαβάζω και πάλι: «Το κεφάλι του είναι από γυαλί, τα μαλλιά του από χρυσό, τα χέρια του από ρετσίνι, το σώμα του από γύψο, η καρδιά του είναι μισή από σίδερο και μισή από λάσπη, τα πόδια του από άχυρο, και το αίμα του αποτελείται από νερό και υδράργυρο». Αξιοπερίεργο κι αλλόκοτο, θα μου πείτε, μοιάζει. Έτσι νόμιζα κι εγώ όσο δε γνώριζα τα «μυστικά» ή όσο δεν πίστευα αυτά που άκουγα χρόνια τώρα ή όσο δεν είχα δώσει ιδιαίτερη προσοχή σε συγκεκριμένα βιβλία που διατίθενται δωρεάν ως «πανεπιστημιακά συγγράμματα». Μη μπείτε στη διαδικασία να αναγνωρίσετε τον συγκεκριμένο πανεπιστημιακό. Ούτε ο ίδιος «καλά καλά (δε)γνωρίζει τον εαυτό του». Μοιάζει, πάντως, διαστροφή το να αποκτάς κοινωνική αναγνώριση με τις διακηρύξεις και την πάλη κατά της «φτώχειας», του ρατσισμού και του σεξισμού, την ίδια στιγμή που  επιδίδεσαι σε πρακτικές αγοραίας και κυνικής εμπορευματοποίησης του πόνου που έχει ο κοινωνικός αποκλεισμός.

Ευτυχώς, που αυτός ο τύπος πανεπιστημιακού δεν είναι η τυπική περίπτωση αλλά ανήκει στις περίτεχνες εξαιρέσεις. Το δυστύχημα είναι ότι αυτός ο «φανταστικός» τύπος πανεπιστημιακού είναι δυσδιάκριτος. Αγαπάει να «κρύβεται» γιατί μοιάζει απίστευτο. Κάτι ήξερε ο Αυγουστίνος  που έβρισκε τη «ρητορική» και τις στρατηγικές αποπλάνησης αδιαχώριστες στο πρόσωπο του «χαρισματικού» δασκάλου. «Προσοχή στο μεγάλο δάσκαλο» έγραφε, δε χρειάζεται τυφλή εμπιστοσύνη.  Πολλοί την πάτησαν, καθώς άργησαν να εντοπίσουν αυτόν τον τύπο πανεπιστημιακού, αν και ήταν δίπλα τους. Αναφέρεται πως πρώην Υπουργός Παιδείας έλεγε ακριβώς αυτό: «…Αυτός ο πανεπιστημιακός είναι χαρισματικός. Δεν ξέρω τις γνώσεις που έχει. Μαγεύει τους εκπαιδευτικούς όταν μιλάει στις συγκεντρώσεις και στις ημερίδες». Όταν τον ανακαλύπτουν – συνήθως αργούν πολύ – επιλέγει μόνος του να αποχωρεί με μια καταγγελία για τους αγνώμονες. Τους αφήνει πίσω  του «με το στόμα ανοικτό»! Επιστρέφει σε πιστούς αυλικούς συνεχίζουν να τον «καλύπτουν» και να τον στηρίζουν για νέες «επενδύσεις». Θα είχε ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε τις στρατηγικές του Ηγεμόνα, στη συγκυρία των μνημονίων. Υποθέτουμε πως  οι άγριες περικοπές και η σκληρή λιτότητα δεν τον αγγίζουν. Εάν πολλά από τα παραπάνω  μοιάζουν απίστευτα είναι γιατί, μάλλον, βρισκόμαστε στη σφαίρα του φανταστικού: εκεί όπου έχει ανασταλεί η αξιοπρέπεια και ο αυτοσεβασμός.

*Ο Γιώργος Μαυρογιώργος δίδασκε στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

ΠΗΓΗ: 1-3-202, http://www.alfavita.gr/artrog.php?id=58662

ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΔΥΝΑΤΗ Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ «ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ» ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

Του Κλεάνθη Γρίβα

ΤΑ ΝΟΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΕΡΓΑΛΕΊΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ. ΛΕΙΠΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΘΑ ΔΕΣΜΕΥΤΕΙ ΝΑ ΤΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙ. ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΘΕΙ ΑΜΕΣΩΣ. 

«Πίσω από κάθε σωτήρα, βαδίζει ένας δήμιος»

Samuel Johnson (1709-1784) [ή «Παπα-δήμιος», στα καθημάς]

Α. ΜΕΤΡΑ ΑΜΕΣΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ

Β. ΣΚΙΑΓΡΑΦΩΝΤΑΣ ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ΒΗΜΑΤΑ

Γ. ΤΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΩΝ ΜΕΤΡΩΝ

Α. ΜΕΤΡΑ ΑΜΕΣΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ

1) Στάση (εξωτερικών) πληρωμών

Αυτό συνεπάγεται απαλλαγή της Ελλάδας από τις επαναλαμβανόμενες ανθρωποθυσίες στον Μινώταυρο της Διεθνούς Τοκογλυφίας, μέσω της καταβολής τοκοχρεολυσίων στο διηνεκές. Η Ελλάδα, έχοντας ένα ΑΕΠ 220-230 δις € (που είναι 4 φορές μεγαλύτερο από τον Κρατικό Προϋπολογισμό) μπορεί να εφαρμόσει αμέσως μια πολιτική ανάπτυξης χωρίς να θίγονται οι μισθοί και οι συντάξεις.

2) Κούρεμα του χρέους πάνω από 80%

Κούρεμα του «χρέους» σε ποσοστό πάνω από 80% της ονομαστικής του αξίας με απευθείας διαπραγμάτευση της Ελλάδας με την ηγεσία της Διεθνούς των Τοκογλύφων (IIF, Νταλάρας) και όχι μέσω τρίτων υποσυμμοριών της (Τρόικα, ΔΝΤ, ΕΕ, ΕΚΤ, και άλλα συναφή), καθεμιά από τις οποίες έχει τα δικά της ιδιοτελή συμφέροντα να υπερασπιστεί.

3) Μετατροπή του Προϋπολογισμού σε Πλεονασματικό

Αυτό επιτυγχάνεται αμέσως, με μια απλή καταχώρηση του «αναγκαστικού κατοχικού δανείου» στον Κρατικό Προϋπολογισμό (στη στήλη «Έσοδα Βεβαιωθέντα αλλά μη Εισπραχθέντα». Πρόκειται για το «δάνειο» που «πήρε» η Ναζιστική Γερμανία με τη δύναμη των όπλων από την κατεχόμενη Ελλάδα, ύψους 3,5 δις δολαρίων, αγοραστικής αξίας 1938. Η ως άνω αναγκαστική «δανειακή σύμβαση», επί 70 χρόνια βρίσκεται «καταχωνιασμένη» στα αμαρτωλά θησαυροφυλάκια της ιδιωτικής Τράπεζας της Ελλάδας, ελέω της εθελοδουλείας όλων των, δήθεν ελληνικών κυβερνήσεων, από το 1942 μέχρι σήμερα.

Η απλή καταχώρηση της δανειακής σύμβασης στη στήλη «Έσοδα Βεβαιωθέντα αλλά μη Εισπραχθέντα» του Κρατικού Προϋπολογισμού:

α) Αυτομάτως μετατρέπει τον προϋπολογισμό της Ελλάδας σε πλεονασματικό (εξαφανίζοντας το «πρωτογενές έλλειμμα» που επικαλείται το προδοτικό «Κόμμα του Μνημονίου»), και

β) Αναγκάζει τη Γερμανία να εγγράψει το χρέος της στο δικό της προϋπολογισμό ως «Έξοδο βεβαιωθέν αλλά μη καταβληθέν», πράγμα που μετατρέπει τον προϋπολογισμό της Γερμανίας σε ελλειμματικό, με ανυπολόγιστες ανατροπές στη σχέση της με τη Διεθνή της Τοκογλυφίας και το ύψος των επιτοκίων με τα οποία δανείζεται από τις «αγορές».

Το προδοτικό Κόμμα του Μνημονίου προσπαθεί να ακυρώσει τη συζήτηση γι’ αυτές τις απλές κινήσεις (που είναι άμεσα εφαρμόσιμες, ανακουφιστικές και πρώτες σε μια σειρά άλλων μέτρων, που σκιαγραφούνται ως προσθήκη σ’ αυτό το κείμενο), επισείοντας:

α) την ανεκδοτολογική απειλή της «μη-εξόδου μας στις αγορές» (από τις οποίες είμαστε εκτός ήδη από τα τέλη του 2009, χωρίς ελπίδα επιστροφής μέχρι τουλάχιστον το… 2020)

β) την, επίσης ανεκδοτολογική απειλή της «αποβολής μας από τη ζώνη του Ευρώ» [την οποία αντέκρουσα στις 9-11-2011 σ’ ένα με κείμενό μου με τίτλο «Διώξτε μας από την Ευρωζώνη, εάν μπορείτε (που δεν μπορείτε). Και εάν τολμάτε (που δεν τολμάτε)». Βλ. www.grivas.info]

Β. ΣΚΙΑΓΡΑΦΩΝΤΑΣ ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ΒΗΜΑΤΑ

Οι προαναφερόμενες απλές κινήσεις (που είναι άμεσα εφαρμόσιμες, και ανακουφιστικές), είναι πρώτες σε μια σειρά άλλων μέτρων (που εξέθεσα στις 7-6-2011, σε κείμενό μου με τίτλο «ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ: ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΦΙΚΤΗ ΛΥΣΗ», www.grivas.info), τα οποία παραθέτω εδώ:

Μέρος 1ο – ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΟ ΠΕΔΙΟ

                                                                                                                             1. ΕΚΛΟΓΕΣ ΓΙΑ ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

Στόχος, η διαμόρφωση ενός νέου Συντάγματος απαλλαγμένου από τις παθογένειες των Συνταγμάτων της Μεταπολίτευσης που κάλυψαν την άνοδο και την πτώση της κοινοβουλευτικής κλεπτοκρατίας.

Στο νέο Σύνταγμα, θα πρέπει να θεσπίζεται:

1) Κατάργηση όλων των προνομίων και των ασυλιών των βουλευτών και των κυβερνητικών και κρατικών αξιωματούχων.

Μεταξύ των άλλων:

▪ Κατάργηση της βουλευτικής σύνταξης, δεδομένου ότι οι βουλευτές δεν μπορεί να είναι άεργοι και, συνεπώς, καλύπτονται από το επαγγελματικό ασφαλιστικό τους ταμείο,

▪ Κατάργηση όλων των αποζημιώσεων για συμμετοχή των βουλευτών στις συνεδριάσεις της βουλής ή στις διάφορες επιτροπές, δεδομένου ότι αυτή είναι η δουλειά για την οποία εκλέγονται και πληρώνονται,

▪ Κατάργηση όλων των παροχών σε χρήμα, «είδος» και υπηρεσίες, όπως ατέλειες σε μετακινήσεις και επικοινωνίες, αυτοκίνητα, οδηγούς, υπαλλήλους των πολιτικών τους γραφείων, απασχόληση αστυνομικών για τη φύλαξή τους – από ποιούς; – κ.α.

2) Περιορισμός του αριθμού των βουλευτών (π.χ. σε 100 ή σε 150)

3) Προσδιορισμός ανώτατου ορίου των θητειών τους (μέχρι δύο).

4) Εκλογή των βουλευτών από Ενιαίο Ψηφοδέλτιο το οποίο θα περιλαμβάνει όλους εκείνους που επιθυμούν να είναι υποψήφιοι (σε ριζική αντίθεση με το σημερινό κλεπτοκρατικό σύστημα όπου οι βουλευτές εκλέγονται από τον κάθε κομματικό φύλαρχο-«αρχηγό» ο οποίος διαμορφώνει το κομματικό ψηφοδέλτιο «Του».

5) Δυνατότητα άμεσης παραπομπής στη δικαιοσύνη και ανάκληση της βουλευτικής ιδιότητας εκείνων που παραβιάζουν τις συνταγματικές τους υποχρεώσεις.

6) Καθιέρωση του υποχρεωτικού Δημοψηφίσματος:

● Με τη συγκέντρωση υπογραφών πολιτών κατά το Ελβετικό πρότυπο:

● Συγκέντρωση υπογραφών (π.χ. 200 ή 300 χιλιάδων), προκειμένου να τεθεί σε δημοψήφισμα κάποιο άρθρο του Συντάγματος (πλην των Θεμελιωδών), και

● Συγκέντρωση υπογραφών (π.χ. 30 ή 40 χιλιάδων), προκειμένου να τεθεί σε δημοψήφισμα οποιοσδήποτε νόμος για τον οποίο υπάρχει ευρύτατη διαφωνία.

● Για κάθε μείζων θέμα που αφορά θέματα Εθνικής Κυριαρχίας (από άποψη πολιτειακή, πολιτική, οικονομική, νομοθετική, κλπ.), με εξαίρεση την εδαφική).

7) Δημιουργία Συνταγματικού Δικαστηρίου (το οποίο μπορεί να έχει 11 ως 15 μέλη που θα εκλέγονται με κλήρωση από τους ομότιμους και εν ενεργεία καθηγητών του Συνταγματικού Δικαίου των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, με 2ετή θητεία)

8) Δημιουργία Μόνιμης Επιτροπής Εποπτείας και Ελέγχου των Κατασταλτικών Δυνάμεων (η συγκρότησή της οποίας μπορεί να γίνεται με τρόπο ανάλογο αυτής του Συνταγματικού Δικαστηρίου και το οποίο θα έχει διευρυμένες αρμοδιότητες ελέγχου και επιβολής κυρώσεων)

9) Διαχωρισμός του Κράτους από την Εκκλησία.

2. ΜΕΤΡΑ ΚΑΘΑΡΣΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΤΡΟΠΗΣ

● Άσκηση διώξεων και επιβολή κυρώσεων (ποινικών και αστικών) σε όλους του κυβερνητικούς, κομματικούς και κρατικούς κλεπτοκράτες που ενήργησαν προς ίδιον όφελος και σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας, στο αδιαφανές πορνείο της μεταπολιτευτικής κυνοβουλευτικής "δημοκρατίας" και οδήγησαν ένα ολόκληρο λαό σε αδυναμία να έχει επίγνωση της ύπαρξης και της κατάστασής του.

Μέρος 2ο – ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΠΕΔΙΟ

                                                                                                                                                  1. ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ

1. Άμεση καταγγελία του Μνημονίου, το οποίο στραγγαλίζει την ελληνική οικονομία προς όφελος της Διεθνούς Χρηματοπιστωτικής Μαφίας (πρωτίστως, των γερμανικών τραπεζών και δευτερευόντως των γαλλικών τραπεζών, των τραπεζών της Ευρωζώνης και των κάθε είδους κερδοσκοπικών ιδρυμάτων που δρουν διεθνώς).

Σημείωση: Ήδη, εξαιτίας του μνημονίου που επιβλήθηκε με κατοχικό τρόπο στη χώρα για να την «σώσει» από το χρέος, το δημόσιο χρέος από 116% που ήταν στο τέλος του 2009 έχει φτάσει το 144% και κινείται προς το 160%, καθιστώντας αναπόφευκτη την οικονομική και πολιτική χρεοκοπία.

2. Πληρωμή από τις τράπεζες του μέρους του χρέους που οι ίδιες δημιούργησαν με τις τοκογλυφικές τους δραστηριότητες. Αυτό συνεπάγεται διαγραφή σημαντικού μέρους του χρέους.

3. Η διεκδίκηση των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα στις οποίες περιλαμβάνεται:

● Η αποζημίωση της Ελλάδας που επιδικάστηκε στη Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων (1946) για την αποκατάσταση των ζημιών που προκάλεσαν τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής στην οικονομική υποδομή της Ελλάδας (7,1 δις δολάρια αγοραστικής αξίας 1938)

● Το «κατοχικό δάνειο» (3,5 δις δολάρια αγοραστικής αξίας 1938).

● Οι αποζημιώσεις των θυμάτων της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα.

● Η επιστροφή των αρχαιολογικών θησαυρών που λεηλάτησαν Γερμανοί αξιωματικοί από τα μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας.

4. Η διενέργεια Διεθνούς Λογιστικού Ελέγχου του ελληνικού χρέους για να διαπιστωθεί ποιο μέρος είναι «επαχθές» και πρέπει να διαγραφεί αμέσως.

Αυτό σημαίνει άνοιγμα όλων των φακέλων της Κλεπτοκρατίας της Μεταπολίτευσης (της Siemens, του C4I, των υποβρυχίων που γέρνουν, των αξονικών τομογράφων στα νοσοκομεία, των δημοσίων έργων που πήραν χαριστικά γερμανικές εταιρείες, του ΟΤΕ, των Λέοπαρντ, κ.α.)

5. Κατάργηση του Τραπεζικού Απόρρητου, το οποίο προστατεύει μόνο τους διαχειριστές του «νόμιμου» και του παράνομου οργανωμένου πολιτικο-οικονομικού εγκλήματος

6. Απαγόρευση στις Τράπεζες να είναι Εμπορικές και Επενδυτικές, συγχρόνως

7. Απαγόρευση στις Τράπεζες να εκδίδουν Καλυμμένα Ομόλογα και άλλα κερδοσκοπικά χρηματοοικονομικά εργαλεία.

2. ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ

1. Η δημιουργία Ευρωπαϊκού Ομόλογου από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) ώστε όλα τα κράτη-μέλη να δανείζονται με ίσους όρους, προκειμένου να αντιμετωπισθεί ο άμεσος κίνδυνος εκτόξευσης των επιτοκίων δανεισμού των πιο αδύνατων χωρών.

2. Η επιβολή προστίμου σε όλες τις χώρες που συσσωρεύουν πλεονάσματα άνω του 4% του κρατικού προϋπολογισμού τους, για να υποχρεωθούν να τα ανακυκλώνουν:

● είτε στο εσωτερικό τους, με άνοδο των μισθών και των συντάξεων,

● είτε στις χώρες της Ε.Ε., με επενδύσεις για δημιουργία θέσεων εργασίας (αντί να ληστεύουν τους εταίρους τους).

Γ. ΤΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΩΝ ΜΕΤΡΩΝ

Η χρήση των παραπάνω εργαλείων απαιτεί μόνο την ύπαρξη ενός Πολιτικού Φορέα που θα δεσμευτεί να τα εφαρμόσει. Αυτός ο πολιτικός φορέας θα πρέπει να είναι οργανωμένος αμεσο-δημοκρατικά και αντι-γραφειοκρατικά ΚΑΙ να εκφράζει μια συσπείρωση με βάση τη συμφωνία στην εφαρμογή των συγκεκριμένων μέτρων (και όχι βάση κάποιες αόριστες, νεφελώδεις και μη-δεσμευτικές «ιδεολογικές» και «πολιτικές» «συγκλίσεις» που πάντοτε συγκαλύπτουν αισχρές ιδιοτελείς στοχεύσεις).

Συνεπώς, θα βρίσκεται ευθύς εξ’ αρχής σε ριζική αντίθεση με τις κομματικές εκφάνσεις της ενιαίας μεταπολιτευτικής κομματικής κλεπτοκρατίας, οι οποίες συγκροτούνταν από ηθικά, διανοητικά, επαγγελματικά και πολιτικά ανύπαρκτες και υπολειπόμενες υπάρξεις γύρω από έναν –της ίδιας υποστάθμης- κομματικό φύλαρχο, που συντηρεί την εξουσία του στη δουλοπρεπή αυλή του μέσω, κυρίως, του «προνομίου» του να ορίζει τα ψηφοδέλτια στις εκάστοτε παρωδίες εκλογών.

Ένα πολιτικό φορέα, χωρίς «αρχηγίσκους» και «αυλές», με οριζόντια οργανωτική διάρθρωση, συγκροτημένο σε τρία επίπεδα χωρίς ιεραρχική σχέση μεταξύ τους.

ΠΡΩΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ: ΕΝΑ ΟΡΓΑΝΟ «ΣΥΜΒΟΛΩΝ»

στο οποίο συμμετέχουν όλες οι εν ζωή προσωπικότητες με ήθος, συνέπεια και ακεραιότητα, που διαθέτει αυτός ο τόπος (ενδεικτικά αναφέρω τους Μίκη Θεοδωράκη, Μανώλη Γλέζο, Γιώργο Κασιμάτη, Κώστα Μπέη, Χρήστο Γιανναρά – ο κατάλογος είναι διαρκώς ανοικτός σε προσθήκες).

ΔΕΥΤΕΡΟ ΕΠΙΠΕΔΟ: ΤΡΙΑ ΟΡΓΑΝΑ «ΕΡΓΑΣΙΑΣ»

α) Ένα ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ, που θα απαρτίζεται από συνεπείς αντι-μνημονιακούς οικονομολόγους, οι οποίοι θα επεξεργαστούν και θα προτείνουν ένα εφαρμόσιμο σχέδιο για την οικονομική αντιμετώπιση της κατάστασης που δημιούργησε η μεταπολιτευτική κομματική κλεπτοκρατία.

β) Ένα ΝΟΜΙΚΟ, που θα απαρτίζεται από συνεπείς αντι-μνημονιακούς νομικούς, οι οποίοι θα επεξεργαστούν και θα προτείνουν ένα εφαρμόσιμο σχέδιο για τη νομική προσβολή και ανατροπή της κατάστασης που δημιούργησε η μεταπολιτευτική κομματική κλεπτοκρατία, τόσο στο εξωτερικό (με την αμφισβήτηση της νομιμότητας του «χρέους» σε διεθνή όργανα), όσο και στο εσωτερικό (με την ανατροπή του νομικού καθεστώτος που οικοδομήθηκε από το Μνημόνιο, κατά παράβαση της συνταγματικής τάξης της χώρας).

γ) Ένα ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟ, που θα απαρτίζεται από συνεπείς αντι-μνημονιακούς δημοσιογράφους, οι οποίοι διαχέουν στην κοινωνία μια αληθή, καθαρή και σαφή γνώση όσων διεκδικούνται και όσων γίνονται στο πεδίο της οικονομίας και της πολιτικής.

ΤΡΙΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ: Η ΚΙΝΗΡΙΑ ΔΥΝΑΜΗ

Όλοι εμείς (που, αυθόρμητα και χωρίς ιεραρχικούς καταναγκασμούς) θα αποτελέσουμε την κινητήρια δύναμη της ριζικής αλλαγής, εξαφανίζοντας από το πολιτικό προσκήνιο όλους τους γελωτοποιούς της μεταπολιτευτικής κομματικής κλεπτοκρατίας, ενεργοποιώντας στη χώρα μας το «Σύνδρομο Ερντογάν».

ΠΗΓΗ: 13-2-2012, http://www.grivas.info/index.php?option=com_content&view=article&id=241:-q-q-13-2-2012-2005-19-2005&catid=130:2011-07-12-10-15-00&Itemid=192

Η Εθνική μας Μοναξιά

Του Ηλία Σταμπολιάδη*

Μέσα από τη διαστρέβλωση της γλώσσας, που περίτεχνα μεθοδεύουν από καιρό, τους είναι ευκολότερο να αλλοιώνουν και τις έννοιες των λέξεων. Μετά την αλλοίωση της έννοιας της πατρίδα, που την εκλαμβάνουν ως κάτι για το οποίο είμαστε  υπερήφανοι που επιλέξαμε για μία πετυχημένη καριέρα όπως έκανε ο τέως πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, τώρα μεθοδεύουν και τη διαστρέβλωση της έννοιας της Ενωμένης Ευρώπης και προσπαθούν να την ταυτίσουν με αυτή της ευρωζώνης.

Φοβούμενοι ότι η επιστροφή στο εθνικό μας νόμισμα θα επαναφέρει την εθνική μας συνείδηση και θα μας συνενώσει στην μάχη για την οικονομική μας ανάπτυξη και την εθνική μας ανεξαρτησία, μας απειλούν ότι εάν το τολμήσουμε θα απομονωθούμε από την υπόλοιπη Ευρώπη και θα ζούμε μέσα στη φτώχεια και την ανέχεια.

Οι Έλληνες είμαστε κοσμοπολίτικος λαός και όποτε διακριθήκαμε ήταν διότι στις συναναστροφές μας με του άλλους λαούς διατηρήσαμε την πολιτιστική μας ιδιαιτερότητα και τους μεταδώσαμε την κλασσική μας παιδεία και στη συνέχεια την ορθόδοξη πίστη μας. Τα κοσμοπολίτικα κράτη που δημιουργήσαμε κατά την Ελληνιστική όσο και κατά τη Βυζαντινή περίοδο ήταν μεν πολυεθνικά αλλά πάντοτε ήταν μονοπολισμικά.

Με την πτώση της Πόλης στους Οθωμανούς διαδώσαμε τον πολιτισμό μας στους Ευρωπαϊκούς λαούς που τον διέσωσαν, τον ανέπτυξαν και οδηγήθηκαν στην Αναγέννηση, στην οποία βασίζεται ο σημερινός Ευρωπαϊκός πολιτισμός. Αυτό το  αναγνωρίζουν όλοι οι Ευρωπαϊκοί λαοί που σήμερα διαδηλώνουν υπέρ της μαστιζόμενης Ελλάδας δηλώνοντας ότι «Όλοι είμαστε Έλληνες».

Η πολιτισμική ομοιομορφία των Ευρωπαϊκών λαών είναι αυτή που οδήγησε στο όραμα μιας  Ενωμένης Ευρώπης, βασισμένης στην Ελευθερία, τη Δικαιοσύνη και την Αλληλεγγύη. Μιας Ευρώπης πολιτικά ενωμένης με κοινό προϋπολογισμό και κοινή δημοσιονομική πολιτική. Ένα κράτος ισχυρό, πολυεθνικό αλλά μονοπολιτισμικό, ικανό να αντιμετωπίσει την νέα παγκόσμια πραγματικότητα που διαμορφώνουν οι αναπτυσσόμενες δυνάμεις.

Δυστυχώς οι σημερινοί Ευρωπαίοι ηγέτες σε αντίθεση με τους οραματιστές της Ενωμένης Ευρώπης προέταξαν την οικονομική ένωση από την πολιτική βάζοντας το κάρο πριν από το άλογο[1]. Δημιούργησαν μία ένωση χωρίς κοινή δημοσιονομική πολιτική και μετέτρεψαν την Ευρώπη σε μία αρένα οικονομικού ανταγωνισμού μεταξύ των λαών της. Το ευρώ με αμετάκλητη ισοτιμία αποδείχτηκε θηλιά στο λαιμό των αδυνάτων χωρών με αρνητικά εμπορικά ισοζύγια και έχει υποβαθμίσει το βιοτικό επίπεδο των λαών τους. Οι χώρες αυτές είναι αναγκασμένες να δανείζονται από τις αγορές χωρίς αναπτυξιακή προοπτική τα χρήματα που θα μπορούσαν να τυπώσουν μόνες τους και να ρυθμίσουν τη δική τους νομισματική πολιτική με στόχο την ανάπτυξη τους.

Η έξοδος από το ευρώ δεν συνιστά απάρνηση του Ευρωπαϊκού οράματος, όπως διαδίδουν, αλλά πράξη επιβίωσης και συγχρόνως συνιστά πράξη άρνησης ταύτισης του Ευρωπαϊκού οράματος  με το στρεβλό κακέκτυπο που προσπαθούν να επιβάλλουν. Η ένταξη μας στην Ενωμένη Ευρώπη δεν είναι άνευ όρων καθότι, δεν συνιστά μία πράξη μειονεξίας και ενός κόμπλεξ που μας ωθεί να απαρνηθούμε την εθνική μας ταυτότητα για να γίνουμε πολίτες μίας κοινότητας ανώτερης δήθεν τάξης,  όπως προπαγανδίζουν οι ευρωλιγούρηδες.

Η άρνηση συμμετοχής μας στο ευρώ δεν συνιστά άρνηση του Ευρωπαϊκού Οράματος, στο οποίο μετέχουμε σαν κύριοι κληρονόμοι των αρχών στις οποίες στηρίζεται η δημιουργία του, πολύ δε περισσότερο δεν συνιστά άρνηση μετοχής στο σύγχρονο παγκόσμιο γίγνεσθαι και απόσυρση στον εθνικό μας μικρόκοσμο. Η άρνηση συμμετοχής μας στο ευρώ καταρχήν είναι πράξη φυσικής επιβίωσης, αλλά συγχρόνως και μια διαμαρτυρία για το έκτρωμα, που προτείνουν ως υποκατάστατο του Ευρωπαϊκού οράματος. Σε αυτό είμαστε συναγωνιστές όλων των Ευρωπαϊκών λαών που αγωνίζονται για τις αρχές της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και της Αλληλεγγύης, που κινδυνεύουν από το πνεύμα της μεγιστοποίησης του ατομικού κέρδους που προτείνεται σαν πολιτισμικό ιδανικό και σαν νέα θρησκεία.

* Ο Ηλίας Σταμπολιάδης είναι Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης

[1] Σπύρος Λαβδιώτης, «Ευρώ, η θηλιά στο λαιμό της Ελληνικής κοινωνίας», Εκδόσεις Έσοπτρον, Αθήναι  2012.

1/3/2012

«Βουλή» και «βουλευτές»

Του Νικήτα Χιωτίνη*

Τα τελευταία γεγονότα (ψήφιση μνημονίου) κάνουν πλέον φανερή την κατάντια της δήθεν Βουλής των Ελλήνων. Ας δούμε πρώτα τους δήθεν βουλευτές. Είναι δήθεν βουλευτές, γιατί δεν βουλεύονται (αναφέρομαι στην κατά τη γνώμη μου συντριπτική πλειονότητα). Άλλος δεν διαβάζει τι ψηφίζει – και είναι υποψήφιος πρωθυπουργός – άλλος προλαβαίνει να ρίξει μια ματιά, άλλη εμπιστεύεται τους «ειδικούς βουλευτές» και όλοι, επί ποινή διαγραφής, οφείλουν να υπακούσουν στην «κομματική γραμμή».

Τότε τι κάνουν; Βαφτίσια, διορισμούς, μεταθέσεις φαντάρων, ελπίζουν και σε κάποιο σοβαρότερο ρουσφέτι – κρατικές προμήθειες κ.λπ. – αν έχουν τον τρόπο τους με τις διάφορες υπηρεσίες και με τους υπουργούς, καλύτερα βέβαια αν είναι οι ίδιοι υπουργοί. Αυτό που πάντως σίγουρα – ενδεχομένως οι περισσότεροι (το γράφω για να μη φάω καμιά μήνυση) – προσπαθούν και πετυχαίνουν, είναι να αυξήσουν τα έσοδά τους και τις περιουσίες τους. Βεβαίως υπάρχει το «πόθεν έσχες». Όμως αυτό δεν λαμβάνει υπ’ όψιν του τα ακόλουθα:

1. Ας πούμε ότι ο βουλευτής δεν πληρώνει τίποτα για την προεκλογική του εκστρατεία. Λοιπόν, τα εισοδήματα – μαζί με τις «επιτροπές» κ.λπ. – κυμαίνονται γύρω στις 90.000 ευρώ τον χρόνο. Αν υπολογίσουμε ότι οι βουλευτές χρειάζονται αρκετά κοστούμια, συνολάκια, κομμωτήρια και λίφτινγκ, θα πρέπει να ξοδεύουν για τα προς το ζην αυτών, ίσως και των οικογενειών τους, με τα κολέγια και τα γυμναστήρια, περίπου 80.000 ευρώ τον χρόνο. Άρα τους μένουν για επενδύσεις το πολύ 10.000 ευρώ τον χρόνο, επί 4 χρόνια μάς κάνει 40.000 ευρώ κατά τη διάρκεια της θητείας τους. Είναι δηλαδή σαφές πως μετά τη θητεία τους (και όχι μετά από κάθε χρόνο) δεν μπορούν να αγοράσουν παρά ημιυπόγειο δυάρι σε φτηνή περιοχή – πάντα με την υπόθεση πως δεν πλήρωσαν τίποτα για την προεκλογική τους καμπάνια. Εδώ παρακαλώ εντάξτε και τους παλαιούς βουλευτές. Δηλαδή, αυτοί που είναι βουλευτές για 20, π.χ., χρόνια, έχουν εξοικονομήσει 200.000 ευρώ, δηλαδή δικαιούνται τεσσάρι διαμέρισμα, όχι όμως καινούργιο και όχι σε ακριβή περιοχή – πάντα με την υπόθεση πως δεν πλήρωσαν τίποτα για την προεκλογική τους καμπάνια. Δεν δικαιούνται βέβαια να εμφανίζουν μετρητά στη Γερμανία ή αλλαχού. Για να δούμε όμως αυτούς τους μακροχρόνια βουλευτές: πόσοι από αυτούς μετά 20 χρόνια θητείας στη «Βουλή» απέκτησαν μόνο ένα τεσσάρι σε φτηνή περιοχή; Ότι υπάρχουν τέτοιοι, υπάρχουν και οφείλουμε να τους το αναγνωρίσουμε και να το αναδείξουμε – ιδιαιτέρως αν το κάνουν όχι γιατί είναι από αλλού δεσμευμένοι, αλλά γιατί έτσι θεωρούν το λειτούργημά τους. Αποτελούν όμως εξαίρεση.

2. Επειδή όμως η προεκλογική εκστρατεία έχει πολύ μεγάλο κόστος, ας σταθούμε λίγο σε αυτή: λοιπόν το κόστος, με σημερινά χρήματα, μιας μέσης καμπάνιας δεν μπορεί να είναι μικρότερο από 100.000 ευρώ, σε μερικές δε περιφέρειες – όπως η Β’ Αθήνας – το παραπάνω μέσο κόστος είναι δραματικά μεγαλύτερο. Άρα, αν το πληρώσει μόνος του ο υποψήφιος, θα αντιμετωπίσει πρόβλημα επιβίωσης ως βουλευτής – μακριά από μας. Του το πληρώνουν φίλοι. Φαντάζεστε πως υπάρχουν πολλοί που πληρώνουν τόσα χρήματα χωρίς να περιμένουν αντάλλαγμα; Άρα, από χέρι, ο «βουλευτής» είναι δεσμευμένος.

Ας δούμε τώρα τη «Βουλή»:

1. Η Ελλάδα είναι η μόνη από τις ανεπτυγμένες χώρες που, αν κάποιος βουλευτής ψηφίσει εκτός κομματικής γραμμής ή απλώς δεν ψηφίσει νόμο που προτείνει υπουργός του κόμματός του, είτε διαγράφεται είτε γίνεται πρωτοσέλιδο. Στις ΗΠΑ, π.χ., κρίσιμες νομοθετικές προτάσεις του Ομπάμα οριακά πέρασαν ή δεν πέρασαν, από ψήφους του κόμματος που τον εξέλεξε πρόεδρο. Δεν προέκυψε ζήτημα. Απλώς προσάρμοσε τις προτάσεις του, για να γίνουν αυτές αποδεκτές από τους «δικούς» του. Εμείς προς τι άραγε έχουμε τους βουλευτές μας; Δες ανωτέρω: για να μαζεύουν ψήφους μέσω βαφτισιών, διορισμών κ.λπ., και μόνο.

2. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, όχι μόνο δείχνουμε να αποδεχόμαστε την κατάσταση, αλλά ωθούμεθα προς ολοένα και μεγαλύτερη υποβάθμισή της. Διαπιστώνοντας πως δήθεν πληρώνουμε ακριβά τους βουλευτές – γιατί δεν τους πληρώνουμε ακριβά· ο βουλευτής πρέπει να έχει οικονομική αυτονομία για να «βουλεύεται», αλλά να μπορεί βεβαίως και να βουλεύεται – αποδεχόμαστε να τους μειώσουμε, από 300 σε 200 σήμερα, σε λίγο καιρό σε ακόμα λιγότερους. Μα αυτό είναι ολοένα και μεγαλύτερη απαξίωση του κοινοβουλευτισμού. Το ότι οι βουλευτές δεν βουλεύονται και έχουν – και έχουμε – δει στραβά τον αντιπροσωπευτικό τους ρόλο, δεν σημαίνει πως πρέπει να μειωθούν σε αριθμό ή και να καταργηθούν! Το ζήτημα δεν είναι οι μισθοί τους. Αν όλα δούλευαν σωστά – και νόμιμα και ηθικά – τα χρήματα που έχουν οι περισσότεροι συσσωρεύσει με διάφορους άλλους τρόπους θα έφταναν για να πληρώνουμε όχι 300, αλλά χιλιάδες αντιπροσώπους μας! (στους «άλλους τρόπους» περιλαμβάνω και τις «προίκες»: κανένας πλούσιος επιχειρηματίας δεν δίνει την κόρη του για το ονόρε, κανένας επιχειρηματίας δεν παντρεύεται βουλευτίνα μόνο για το ανάστημά της, καμιά συμβολαιογράφος δεν παντρεύεται υπουργό μόνο για την ομορφιά του). Να αλλάξουν – και να αλλάξουμε – νοοτροπία πρέπει, αν δεν θέλουμε να οδηγηθούμε σε θεσμοθέτηση ολιγαρχικών καθεστώτων, που θα μας αρέσουν κιόλας.

3. Η ποιότητα τώρα των βουλευτών: πόσοι νομίζετε πως είναι σε θέση, ακόμα και να έχουν δηλαδή καλή θέληση, να διαβάσουν και να καταλάβουν το «μνημόνιο» και τα διεθνώς τεκταινόμενα; Πόσοι υπουργοί Πολιτισμού, π.χ., είχαν και έχουν τα αντίστοιχα προσόντα; Κατηγορούμε τον «πνευματικό» κόσμο πως δεν επεμβαίνει. Πέραν του ότι δεν μπορεί να επέμβει ουσιαστικά, γιατί δεν ψηφίζουμε έναν από αυτούς για βουλευτή, αντί να ψηφίζουμε απλώς προβεβλημένους από τα ΜΜΕ (Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης, κατά Πανούση) και πολιτευτές του σωλήνα; Πόσοι από τους υφισταμένους «αντιπροσώπους» μας έχουν κύρος πέραν της σκοπίμως μυθοποιημένης θέσης τους ως μελών του Κοινοβουλίου, πόσοι, αν χάσουν την έδρα τους, θα εξακολουθήσουν να ζουν με τον τρόπο που σήμερα ζουν, σαν αντιπρόσωποι του Θεού επί της Γης;

4. Ας δούμε όμως και τον τρόπο διακυβέρνησης της χώρας σε σχέση με το σύνταγμά μας. Προβλέπεται διάκριση των εξουσιών σε Νομοθετική (βουλευτές), Εκτελεστική (υπουργοί) και Δικαστική (δικαστές). Τέτοια διάκριση όμως καταφανώς δεν υπάρχει – το ζήτημα έχει αρκούντως ήδη αναλυθεί. Επίσης προβλέπεται από το σύνταγμα και ο υπερκομματικός και ρυθμιστικός ρόλος του Προέδρου, που πολύ κακώς έχουμε αποδεχτεί ότι είναι «διακοσμητικός». Για παράδειγμα, δείτε το άρθρο 42 που ορίζει πως «ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να αναπέμψει στη Βουλή νομοσχέδιο που έχει ψηφιστεί, εκθέτοντας και τους λόγους» – σε συνδυασμό με το άρθρο 52, που ορίζει πως «η ελεύθερη και ανόθευτη εκδήλωση λαϊκής κυριαρχίας τελεί υπό την εγγύηση όλων των λειτουργών της Πολιτείας», σε αντίθετη περίπτωση επιβάλλονται ποινικές κυρώσεις. Είμαστε όμως σήμερα μάρτυρες απόλυτης διάλυσης των πάντων, συμπεριλαμβανομένου του φιλότιμου και της τσίπας: κατάδηλη αναντιστοιχία κυβέρνησης και λαϊκού σώματος, οι «πολιτικοί» μας ψεύδονται ασυστόλως (αυτό δεν αφορά βεβαίως όλους), καταστρέφεται η Αθήνα και ο καθ’ ύλην αρμόδιος υπουργός δεν αποπέμπεται ως ανεπαρκής κ.λπ. Καημένε βάτραχε! (δες προηγούμενο σημείωμά μου, «Δημοκρατία και δουλεία»).

Και κάτι τελευταίο: αν ένας πολιτικός έπειτα από 50 χρόνια πλούσιων παροχών – μισθών κ.λπ. – παραιτηθεί για κάνα χρόνο από τον μισθό του, δεν σημαίνει ότι έπραξε το καθήκον του, μήτε καν συμβολικώς, όπως συνήθως πιπιλίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις. Δεν σώζεται η χώρα μ’ έναν μισθό, ούτε συμβολικώς ούτε πραγματικώς, ιδιαιτέρως όταν προσπαθεί έτσι κάποιος να αποποιηθεί τις κύριες ευθύνες του, που σχετίζονται με την ίδια την υπόσταση μιας χώρας. Και κάτι άλλο: πολιτική δεν γίνεται με πρόζα, γίνεται με εκ του νόμου – αλλά ενίοτε και με εκτός του γράμματος, αλλά όχι του πνεύματος, του νόμου – πολιτικές ενέργειες.

Είναι δύσκολο να πει κανείς τι πρέπει να γίνει. Μην ξεχνάμε ότι, ενώ τα περισσότερα – και σήμερα αναπτυγμένα – ευρωπαϊκά κράτη καταστάλαξαν σε οργανωτικές δομές μετά πορεία πολλών αιώνων (η πορεία τους αυτή άρχισε γύρω στον 7ο με 8ο αιώνα), εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να το κάνουμε μέσα σε λιγότερο από δύο αιώνες (από τον 19ο αιώνα). Είμαστε καταδικασμένοι όμως να πετύχουμε, ακόμα και με τον τρόπο που θεωρούσε ο Μαρξ τη μαμή της Ιστορίας (παρ’ ότι δεν συντάσσομαι με τον δρόμο αυτόν, γιατί θα είναι και αυτός σικέ, αν αναλύσουμε τις τελευταίες δήθεν λαϊκές εξεγέρσεις στη Βόρεια Αφρική και αλλού).

* O Δρ. Νικήτας Χιωτίνης είναι Αρχιτέκτων, Καθηγητής ΤΕΙ, Τμήματος Εσωτερικής Αρχιτεκτονικής και Σχεδιασμού Αντικειμένων.

ΠΗΓΗ: ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 02 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012, http://topontiki.gr/article/31238

Χρονική μετάθεση της χρεοκοπίας – Συμφωνία ανταλλαγής

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Σε χειρότερη θέση το δημόσιο!

Σημαντικά αρνητική εξέλιξη, προς όφελος των δανειστών και σε βάρος του συμφέροντος της κοινωνικής πλειοψηφίας αλλά και του ευρύτερου, μακροχρόνιου δημόσιου συμφέροντος είναι η συμφωνία για την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους που υπογράφτηκε στις 21 Φεβρουαρίου στο συμβούλιο των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης. Πρόκειται για ένα συνολικό πλαίσιο που θα έχει ασύλληπτο κοινωνικό κόστος, την ίδια ώρα που οι επιπτώσεις του στην μείωση του δημόσιου χρέους θα είναι από μηδαμινές μέχρι ελάχιστες και σε καμιά περίπτωση δεν πρόκειται να οδηγήσουν το χρέος στο 120,5% του ΑΕΠ το 2020.

Το χρέος θα συνεχίσει να κινείται σε ανεξέλεγκτη πορεία και το μόνο που καταφέρνει η συμφωνία ανταλλαγής είναι να μεταθέσει χρονικά την χρεοκοπία για μετά από λίγους μήνες ή έναν χρόνο, στην καλύτερη περίπτωση.

Ο κυριότερος λόγος για τον οποίο η συμφωνία ανταλλαγής στρέφεται ενάντια στα κοινωνικά συμφέροντα σχετίζεται με το νέο Μνημόνιο που τη συνοδεύει, τους όρους δηλαδή που απαίτησαν οι πιστωτές. Οι περικοπές κοινωνικών δαπανών, οι μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις και οι απολύσεις στο δημόσιο τομέα, μεταξύ πολλών άλλων, θα οδηγήσουν την κοινωνία στην εξαθλίωση. Επ’ αυτών αναλυτικότερα στη σελίδα 5. Τα συμφέροντα των δανειστών θα αποκτήσουν με οργανικό τρόπο σταθερό προβάδισμα έναντι των κοινωνικών αναγκών μέσω του ειδικού κλειστού λογαριασμού που θα δημιουργηθεί, όπως με σαφήνεια αποφασίστηκε στο συμβούλιο των υπουργών. Πρώτα θα μπαίνουν σε αυτό τον λογαριασμό τα έξοδα εξυπηρέτησης του χρέους και μετά θα πληρώνονται μισθοί, συντάξεις και έξοδα των νοσοκομείων. Εύκολα γίνεται αντιληπτό ότι κατ’ αυτό τον τρόπο οι δημόσιοι υπάλληλοι θα απολύονται κατά χιλιάδες κάθε φορά που δεν βγαίνει ο λογαριασμός για την Ντόιτσε Μπανκ! Προκειμένου μάλιστα να εφαρμοστεί απαρέγκλιτα αυτός ο κανόνας θα εγκατασταθούν στην Ελλάδα στελέχη της Τρόικας (50 σύμφωνα με δημοσιεύματα), επιφορτισμένα με τον εξονυχιστικό έλεγχο των δημόσιων δαπανών. Εν ολίγοις, καθεστώς μπανανίας και πλήρους παράδοσης στους γκαουλάιτερ των Βρυξελλών δέχθηκε να επιβληθεί στην Ελλάδα η κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου.

Η αναμενόμενη μείωση του δημόσιου χρέους, ακόμη κι αν συμβεί – κάτι που αποκλείεται, θα σημάνει οπισθοδρόμηση λόγω επίσης της κατανομής των βαρών που επιλέγηκε και του συγκεκριμένου προφίλ χρέους που θα προκύψει στη συνέχεια. Ειδικότερα στην γκιλοτίνα θα βρεθούν ομόλογα που κατέχουν οι εξής: Πρώτο, ιδιωτικές τράπεζες και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα του εξωτερικού, που πολύ σωστά θα επωμιστούν απώλειες οι οποίες μάλιστα είναι μικρότερες από τα κέρδη που έχουν βγάλει τόσα χρόνια απομυζώντας τους κρατικούς προϋπολογισμούς με τα τοκογλυφικά επιτόκια. Δεύτερο, τράπεζες του εσωτερικού οι οποίες θα αποζημιωθούν με το παραπάνω καθώς θα χρηματοδοτηθούν τουλάχιστον με 50 δισ. ευρώ από τα 130 δισ. του νέου δανείου. Το 38% επομένως του νέου δανείου θα πάει στους χρεοκοπημένους τραπεζίτες (και μιλούμε μόνο για τους Έλληνες), έτσι ώστε να μείνουν λίγο καιρό ακόμη ζωντανοί, μέχρι να τους αγοράσουν οι Γερμανοί, στην επόμενη υποτροπή. Κι αυτό, τη στιγμή που η μηδενικού κόστους εθνικοποίηση των τραπεζών θα απέφερε πολύ μεγαλύτερη, σχεδόν διπλάσια, μείωση του χρέους καθώς τα κρατικά ομόλογα ύψους 55 περίπου δισ. που κατέχουν θα πέρναγαν στα χέρια του εκδότη, σβήνοντας μονομιάς ισόποσο μέρος του δημόσιου χρέους. Τρίτο, μέρος των απωλειών θα προκύψει από την μείωση του επιτοκίου επί των διμερών διακρατικών δανείων του πρώτου «πακέτου σωτηρίας», τον Μάιο του 2010, ύψους 110 δισ. ευρώ. Η ωφέλεια ωστόσο δεν θα προκύψει από ζημιές που θα καταγράψουν οι χώρες αυτές! Η διαφορά από την μείωση του επιτοκίου στο 1,5% και το όφελος ύψους 2,8 δισ. ευρώ που θα προκύψει για το ελληνικό χρέος θα καλυφθεί από ισόποσες απώλειες επί μελλοντικών κερδών από τα ελληνικά ομόλογα που θα καταγράψει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα! Επ’ ουδενί με άλλα λόγια οι εταίροι δεν δέχτηκαν να απολέσουν αναμενόμενα έσοδα, και να θυσιάσουν τα απεχθή, τοκογλυφικά τους κέρδη. Η τέταρτη πλευρά που θα υποστεί ζημία είναι τα αποθεματικά ασφαλιστικών ταμείων (συνολικής αξίας περί τα 22 δισ. ευρώ), επιμελητηρίων και άλλων νομικών προσώπων που έχει στη διάθεσή της η Τράπεζα της Ελλάδας και τα οποία μετέτρεπε σε κρατικά ομόλογα, συχνά εν αγνοία των κατόχων τους, όπως τώρα καταγγέλλουν, δηλώνοντας ότι θα καταφύγουν σε μηνύσεις και αγωγές κατά του κεντρικού πιστωτικού ιδρύματος! Τέλος «κούρεμα» θα υποστούν και τα ομόλογα που είχαν αγοράσει φυσικά πρόσωπα, ανεξαρτήτως μάλιστα αξίας, μικροί και μεγάλοι αποταμιευτές δηλαδή, κρατώντας οι πρώτοι απ’ αυτούς μια δέσμευση του υπουργού Οικονομικών ότι στο μέλλον θα αποζημιωθούν. Ποιός τους παίρνει όμως πια στα σοβαρά; Συνολικά, πρόκειται για μια εντελώς μεροληπτική κατανομή βαρών στον βαθμό που τα δάνεια της Τρόικας δεν θίγονται, παρότι πρόκειται για εντελώς παράνομο δανεισμό που δεν φέρει την έγκριση της Βουλής, όπως θα έπρεπε. Αντίθετα την απομείωση πληρώνουν τα ασφαλιστικά ταμεία που στο εξής θα ανακοινώνουν την μια μετά την άλλη μείωση στις συντάξεις επικαλούμενα την αναδιάρθρωση του 2012.

Από ανεδαφικές μέχρι αστείες είναι οι υποθέσεις επί των οποίων στηρίζεται η πρόβλεψη μείωσης του δημόσιου χρέους στο 120,5% του ΑΕΠ το 2020

Τεράστια σημασία επίσης έχει το γεγονός πως ο νέος διακρατικός πια στο μεγαλύτερο μέρος του και όχι ιδιωτικός δανεισμός, με τη βοήθεια επίσης του αγγλικού δικαίου θα είναι πολύ πιο δύσκολο να τύχει αναδιάρθρωσης σε περίπτωση που το ελληνικό δημόσιο αποφασίσει κάτι τέτοιο ή του επιβληθεί χωρίς τη θέλησή του. Η δυνατότητα διαπραγμάτευσης, ακόμη κι αυτές οι ελαστικότητες που συνόδευαν τον μέχρι σήμερα δανεισμό περιορίζονται ασφυκτικά, από τη στιγμή που το ελληνικό δημόσιο θα πρέπει να πάει στο Λονδίνο να υποστηρίξει το δίκιο του. Οι πιστωτές υπ’ αυτό το πρίσμα δέχθηκαν να χάσουν μέρος των μελλοντικών, δυνάμει κερδών τους προκειμένου να θωρακίσουν τα εναπομείναντα, αλυσοδένοντας έτσι το ελληνικό δημόσιο. Το τραγικό μάλιστα δεν είναι ότι πρόκειται για ένα θεωρητικό, απόμακρο ενδεχόμενο, αλλά για βεβαιότητα, καθώς η βόμβα του ελληνικού δημόσιου χρέους δεν απασφαλίστηκε, απλώς άλλαξε χέρια κι επιμηκύνθηκε λίγα εκατοστά το φιτίλι της.

Με βάση τους σχεδιασμούς τους το αντίτιμο για τις παραπάνω θυσίες θα είναι η μείωση του δημόσιου χρέους στο 120,5% του ΑΕΠ το 2020. Κατ’ αρχάς πρέπει να διευκρινίσουμε ότι στους Τροϊκανούς και σε όλη αυτή την συμμορία των τεχνοκρατών που τους ακολουθεί έπρεπε κανονικά δια νόμου να απαγορευτεί η διατύπωση προβλέψεων γιατί ό,τι μα ό,τι έχουν διατυπώσει ως τώρα ως πρόβλεψη έχει διαψευστεί παταγωδώς! Τελευταίο κρούσμα οι προβλέψεις τους για μείωση του ΑΕΠ το τρέχον έτος, με την ύφεση να φθάνει το – 4,4% του ΑΕΠ, σύμφωνα με τις νεότερες εκτιμήσεις, όταν μέχρι και τον περασμένο Δεκέμβριο την υπολόγιζαν στο – 2,8%. Η αποτυχία τους ωστόσο δεν είναι τεχνικής φύσης. Είναι καθαρά πολιτική. Η πρόβλεψη που κάνουν για την πορεία του δημόσιου χρέους, μετά το κούρεμα της τάξης του 53,5% θα μείνει στα χαρτιά επειδή αυτή προκύπτει δευτερογενώς. Δηλαδή αφού υπολογιστεί όχι μόνο το κούρεμα των ομολόγων, αλλά και μια πλημμυρίδα ρευστού που οσονούπω θα γεμίσει τα δημόσια ταμεία. Από πού; Μα φυσικά από τα μέτρα λιτότητας! Τι κι αν το μοναδικό που έχει καταφέρει μέχρι το 2011 η λιτότητα είναι σωρευτικές απώλειες του ΑΕΠ στο επίπεδο του 15,8%, μετατρέποντας την ελληνική κρίση σε μια από τις δραματικές οικονομικές κρίσεις του 20ου και του 21ου, όπως πολύ εύστοχα παρατηρεί ο Μαρκ Ουάισμπροτ με τον Χουάν Αντόνιο Μοντεσίνο σε ένα εξαιρετικής σπουδαιότητας άρθρο για την Ελλάδα που κυκλοφόρησε την Παρασκευή και στο οποίο προκρίνεται ως μοναδική λύση η μονομερής παύση πληρωμών και η έξοδος από το ευρώ; Κλείνοντας τα μάτια στην μέχρι τώρα πραγματικότητα η κυβέρνηση του δοτού πρωθυπουργού Παπαδήμου και η Τρόικα δηλώνουν βέβαιοι ότι το 2012 το πρωτογενές έλλειμμα (δημόσιες δαπάνες μείον δημόσια έσοδα, χωρίς να υπολογίζονται οι δαπάνες εξυπηρέτησης του χρέους) θα φτάσει το 1% του ΑΕΠ, το 2013 θα γίνει πλεόνασμα της τάξης του 1,8% του ΑΕΠ, από το 2014 έως το 2017 το πρωτογενές πλεόνασμα θα ανέρχεται στο 4,5% του ΑΕΠ και από το 2018 έως το 2020 το πρωτογενές πλεόνασμα θα ανέρχεται τουλάχιστον στο 4,2-4,3% του ΑΕΠ. Η δε οικονομία από το 2014 έως το 2020 θα αυξάνεται με μέσο ετήσιο ρυθμό 2,6%. Μερικές χρονιές δηλαδή το προϊόν θα αυξάνεται ακόμη και περισσότερο! Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτές οι προβλέψεις είναι για τα σκουπίδια. Θα ανατραπούν εκ βάθρων εντός ολίγων μηνών και γι’ αυτό το λόγο ήδη άρχισαν τα όργανα για την εφαρμογή νέων αντιλαϊκών μέτρων τον Μάρτιο κιόλας, με πρόφαση τις αστοχίες του προϋπολογισμού του 2011 και του τρέχοντος έτους, κι ας μην έχουν συμπληρωθεί ακόμη ούτε δύο μήνες από την υλοποίησή του!!!  Στη θέση αυτών των υπολογισμών, που προσβάλουν την νοημοσύνη μας, ας κρατήσουμε την μυστική έκθεση της Τρόικας που δόθηκε στη δημοσιότητα από τους βρετανικούς Φαϊνάνσιαλ Τάιμς και στην οποία αναφέρεται ότι με βάση τα δικά τους σενάρια το 2020 το χρέος θα βρίσκεται στο 160% του ΑΕΠ (στο σημείο δηλαδή που βρίσκεται και σήμερα) και πως μέχρι τότε θα χρειασθεί ένα επιπλέον, τρίτο μνημόνιο αξίας 110 δις. ευρώ για να μειωθεί το χρέος στο 117% το 2030!!!

Ας μην κοροϊδευόμαστε. Σε συνεννόηση με τους πιστωτές δεν υπάρχει καμία λύση όχι μόνο φιλολαϊκή, αλλά ούτε καν διαχείρισης του προβλήματος του δημόσιου χρέους. Μόνη λύση είναι η ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου, η μονομερής παύση πληρωμή του χρέους και η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ. Με κάθε άλλη λύση επιστρέφουμε από ‘κει που ξεκινήσαμε με πολύ χειρότερους όρους.

ΠΗΓΗ: ΠΡΙΝ, 26-02-2012, και 27/02/2012, http://leonidasvatikiotis.wordpress.com/2012/02/27/…83/

Ελλάδα, μάνα του καημού!

Ο φιλελληνισμός μεταστρέφει την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη

Του Γιάννη Τσούτσια

Τις τελευταίες ημέρες, αναπάντεχα, ένα σφοδρό κύμα φιλελληνισμού εκδηλώνεται σ’ όλη την Ευρώπη. Γερμανοί διαδηλωτές συλλαμβάνονται έξω από την πρεσβεία τους στην Αθήνα, επιχειρώντας να παραδώσουν ψήφισμα συμπαράστασης προς τους Έλληνες. Για τον ίδιο λόγο, μέλη του Συλλόγου Γάλλων Εξωτερικού συγκεντρώνονται στη γαλλική  πρεσβεία. Στο Παρίσι, πάνω από χίλιοι άτομα χορεύουν συρτάκι στον Πύργο του Άιφελ. Στη Μασσαλία, περίπου 250 ανταποκρίνονται στο κάλεσμα συμπαράστασης. Πορεία και στη Λυών, ενώ περισσότερες από 15 γαλλικές πόλεις ανοίγουν σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, έκφραση αλληλεγγύης προς τον ελληνικό λαό.

Στη Ναντ, χίλιοι κάτοικοι, σε μια κίνηση υψηλού συμβολισμού και τεράστιου πολιτικού φορτίου, εκδηλώνουν την πρόθεσή τους να αποκτήσουν την ελληνική υπηκοότητα. Ο Κώστας Γαβράς στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση ζητά από τους βουλευτές «να σταματήσουν να ταπεινώνουν τον ελληνικό λαό». Στο ελληνικό προξενείο στο Βερολίνο, στο πλαίσιο της πανευρωπαϊκής κίνησης «Είμαστε όλοι Έλληνες», ακούγονται πάλι τα τραγούδια του Μίκη και συνθήματα για «διεθνή αλληλεγγύη», ενώ εκδηλώσεις γίνονται και στη Λειψία και την Κολονία. Τα ανάλογα συμβαίνουν και στο Λονδίνο, το Άμστερνταμ, τη Βαρκελώνη, τις Βρυξέλλες, το Δουβλίνο, τη Λισσαβώνα.

Ψήφισμα συμπαράστασης της Συνομοσπονδίας Γερμανικών Συνδικάτων προς τους αγώνες των Ελλήνων εργαζομένων κοινοποιείται στη ΓΣΕΕ. Στην Ιταλία, δήμαρχοι προσφέρουν το μισθό τους, ενώ στη χώρα μας αναζητούμε τον βουλευτή που έστειλε το ένα εκατομμύριο στην Ελβετία. Στη Λευκωσία, κρατώντας την ελληνική σημαία, πολίτες διαμαρτύρονται για τη στάση των Ευρωπαίων, ενώ δημόσια και ιδιωτικά σχολεία της Κύπρου συγκεντρώνουν χρήματα για τους άπορους μαθητές της Ελλάδας. Τι γίνεται; Τι μας θυμίζουν όλα αυτά;

Παντού η μεταστροφή της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης απέναντι στην Ελλάδα, εκδηλώνεται με ρυθμό καταιγιστικό. Τα προμηνύματα υπήρχαν, αλλά δεν ακούγαμε. Μια απελευθερωτική μεταβολή των συνειδήσεων σπάει το μιντιακό σκοτάδι. Ο πολύμηνος βομβαρδισμός των διεθνών Μέσων Ενημέρωσης και η εκστρατεία δυσφήμησης της χώρας, καταρρέει. Ο μύθος των τεμπέληδων και αδιόρθωτων Ελλήνων, αφού πρώτα εξωθήθηκε στα όριά του, παράγει τώρα τα αντίθετα αποτελέσματα.

Οι εξηγήσεις για όλα αυτά είναι πολυεπίπεδες, πάντως, συσκοτισμένες και συναρμοσμένες με ηθελημένα παραπλανητικές ερμηνείες. Η Γαλλία και η Ιταλία περιέρχονται σε δύσκολη θέση και ο γερμανικός ηγεμονισμός τίθεται στο επίκεντρο της κριτικής. Όπως και να ‘χει, οι ευρωπαϊκές εκδηλώσεις στήριξης της Ελλάδας αποτελούν εξέλιξη αποφασιστικής σημασίας. Δεν πρόκειται για κάποια τυπική εκδήλωση συμπάθειας της Δύσης προς μια φτωχή αφρικανική χώρα.

Δεν έχουμε ούτε αναβίωση του ρομαντισμού. Δίπλα στο μαχόμενο ελληνικό κίνημα αναδύεται ένας βραχίονας υποστήριξης που τροποποιεί τα δεδομένα. Η Ελλάδα για την Ευρώπη συνιστά κάτι το αλληλέγγυο, σχεδόν μεταφυσικό, ανακαλεί μνήμες και ιστορικά αντανακλαστικά που συγκροτούν βαθύτερα στοιχεία αλληλεγγύης προς τον ελληνικό λαό. Από το θυσιαστικό ‘21 μέχρι τη χούντα, η παρουσία του φιλελληνισμού διατρέχει την ελληνική ιστορία.

Όσοι νομίζουν ότι αυτό αποτελεί μια παράπλευρη διαδικασία, λανθάνουν. Και μάταια επικαλούνται ποσοτικά στοιχεία για να υποβαθμίσουν τη βαρύτητά της. Σε μια περίοδο που εκτυλίσσονται στην Ευρώπη πειράματα ομογενοποίησης και ελέγχου των κοινωνιών, οι λίγοι που δεν υποτάσσονται, ασκούν τεράστια διαφωτιστική επίδραση. Η αρχετυπική εικόνα μοιάζει να επαναλαμβάνεται: Κάθε φορά, όταν μια κοινωνία αρνείται να αρθεί στο ύψος των απαιτήσεων, ένα μικρό αφυπνιζόμενο τμήμα της, (έστω κι αν αυτό, στην περίπτωσή μας, έρχεται απ’ «έξω»), εκ των πραγμάτων, αποκτά τεράστια σημασία, πρωτοστατεί και πυροδοτεί τις εξελίξεις. Τώρα, οκτώ Γερμανοί διαδηλωτές υπογράμμισαν την ολιγωρία του ελληνικού κινήματος, δείχνοντας ότι συγκεντρώσεις πρέπει επιτέλους να γίνονται μπροστά και στη γερμανική πρεσβεία, αντί αποκλειστικά στο Σύνταγμα και την Ομόνοια.

Οι μόνοι που επιμένουν να κρατούν αποστάσεις απ’ όλα αυτά και να κρίνουν αφ’ υψηλού, είναι οι πολυάσχολοι με άλλες προτεραιότητες, εγχώριοι κύκλοι, που παραμένουν αποξενωμένοι από το κοινό αίσθημα και τις διαδικασίες νοηματοδότησης της πολιτικής. Το έργο εξάλλου έχει ξαναπαιχτεί: Ανυποψίαστο το πολιτικό προσωπικό και τα στελέχη των μηχανισμών, όποτε οι εξελίξεις δεν τους περιλάμβαναν, τις αγνοούσαν ή τις παρέβλεπαν. Από κοντά και μεγάλο τμήμα της Αριστεράς, αν κάτι δεν ελέγχεται, τότε υποβαθμίζεται ή λοιδορείται. Αδυνατεί να αναγνωρίσει ζητήματα εθνικής αλληλεγγύης, να αποδεχτεί ότι συντρέχουν και εθνικού τύπου διαφοροποιήσεις, ότι ολόκληροι λαοί ξεσηκώνονται απέναντι στην πολιτική άλλων κρατών. Για την Αριστερά, μόνη αποδεκτή μορφή αλληλεγγύης είναι η ταξική, άρθρα ολόκληρα αφιερώθηκαν πρόσφατα για να μας πείσουν ότι οι φιλελληνικές κινητοποιήσεις συσκοτίζουν από τον πραγματικό αντίπαλο και περιγράφουν τους Έλληνες αταξικά… Τρομάρα τους!

Εν τω μεταξύ κινητοποιείται και η ομογένεια: Νεοσύστατες και παλιότερες οργανώσεις συγκεντρώνουν είδη πρώτης ανάγκης και καλούν τον κόσμο να επισκεφθεί την Ελλάδα. Στο Μανχάταν έγινε μεγάλη φιλελληνική διαδήλωση. Στη Ν. Υόρκη δημιουργήθηκε το «Ίδρυμα Ελληνικής Συμπαράστασης» για να ανταποκριθεί, έμπρακτα, στις ανάγκες που αντιμετωπίζει η Ελλάδα. Στο Διαδίκτυο χιλιάδες επισκέψεις καταγράφει νέα, πρωτότυπη ιστοσελίδα για την απορρόφηση Ελλήνων σε εταιρίες του εξωτερικού, με το σύνθημα «Προσέλαβε και εσύ έναν Έλληνα». Ο ελληνισμός της διασποράς αφυπνίζεται και απαντά με πραγματικούς όρους στο πραγματικό ζήτημα: Η Ελλάδα χρωστάει και έχει ανάγκη από δουλειά για να επιζήσει. Και η νεολαία της φεύγει να βρει την τύχη της, καθώς οι εγχώριοι πολιτευτές ξορκίζουν μια ανάπτυξη που δεν έρχεται.

Οι μέρες αυτές θα αποδειχτούν σημαντικές. Έφεραν νέα στοιχεία για τον τρόπο που διεξάγεται η πολιτική αναμέτρηση, για το πώς αυτή γίνεται αντιληπτή, στοιχεία που θα αξιολογηθούν στο πεδίο του κινήματος. Η αλλαγή του κλίματος στην Ευρώπη θα συνεχιστεί, είτε με τη μορφή της συμπαράστασης, είτε ως ένα άλμα συνειδητοποίησης και ρήξης με τις πολιτικές που έχουν επιβληθεί. Μένει στην Αριστερά και το λαϊκό κίνημα της χώρας να προσαρμοστεί και να ακολουθήσει τα νέα, πιο ελπιδοφόρα, δεδομένα.

ΠΗΓΗ: Τρίτη, 28 Φεβρουάριος 2012, http://www.edromos.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=7710….=51

Η αρά και η χαρά…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Αρά σημαίνει κατάρα. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη κατάρα από τη σκλαβιά. Η σκλαβιά, που δεν διαδραματίζεται μόνο στο εθνικό, αλλά ποικιλοτρόπως διαπλέκεται και με πάμπολλα άλλα επίπεδα: Το νομικό, το οικονομικό, το κοινωνικό, το θρησκευτικό, το ηθικό, το πνευματικό, κλπ

Κοινός παρονομαστής, ωστόσο, όλων των δουλοκτητικών αποχρώσεων είναι ο νόμος. Η Κατάρα του νόμου, όπως λέει ο Παύλος.

Γιατί ο νόμος νέμει τα αγαθά και τα δικαιώματα, σύμφωνα με τα νομίσματα (γνώμες) και τα συμφέροντα των κρατούντων. Και, εν ονόματι της αβυθομέτρητης υποκρισίας ταυτίζεται με τη δικαιοσύνη, με την οποία, σε τελική ανάλυση, έχει μηδαμινή σχέση. Ενώ, αντίθετα, έχει μεγάλη σχέση και συχνά ταυτίζεται με την αδικία και το έγκλημα. Και μάλιστα το μεγάλο έγκλημα.

Δεδομένου ότι τα μεγαλύτερα εγκλήματα σε βάρος της ανθρωπότητας έχουν διαπραχθεί εν ονόματι του νόμου. Του οποίου αρχιτέκτονες και αρχιερείς είναι, συνήθως, αυτοί, που, ανάλογα με το μέγεθος των κακουργημάτων, που διαπράττουν, τιτλοφορούνται μεγάλοι. Οι οποίοι, στην προσπάθειά τους να εξαθλιώσουν και να εξοντώσουν τους συνανθρώπους τους, φτάνουν στο σημείο να δολοφονούν ακόμη και τον ίδιο το Θεό. Γεγονός, για το οποίο καλούμαστε, κάθε χρόνο, και εμείς να πενθούμε κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Σαρακοστής. Και κυρίως της Μεγάλης Βδομάδας.

Νησίδες και οάσεις χαράς, μέσα στην έρημο της πένθιμης αυτής περιόδου, είναι οι Χαιρετισμοί της Παναγίας. Οι οποίοι απευθύνονται στη μητέρα του πένθους, σαν προανάκρουσμα της αναστάσιμης χαράς. Και εστιάζονται οι χαιρετισμοί αυτοί, κατά κύριο λόγο, στον Ευαγγελισμό της Παναγίας. Της χαρμόσυνης, δηλαδή αγγελίας για την απελευθέρωσή μας απ’ την κατάρα του νόμου. Γιατί βέβαια η εμβέλεια των νόμιμων εγκλημάτων, σε καμιά περίπτωση, δεν μπορεί να ακυρώσει το υπεριστορικό έργο του Θεού.

Βέβαια και πριν τον Ευαγγελισμό της Παναγίας, χρόνια και αιώνες, οι φιλόσοφοι και οι προφήτες πάλευαν να μετριάσουν την εγκληματικότητα της νομιμότητας. Αλλά πάντα κατέληγαν σε κάποια, μεγαλύτερα ή μικρότερα αδιέξοδα. Και φαίνεται παράδοξο πώς άρκεσε η μεσολάβηση ενός απλού κοριτσιού, για να σπάσει το δίχτυ των αδιεξόδων, μέσα στα οποία ασφυκτιούσε το ανθρώπινο γένος. Και να κάμει τη διέξοδο, που ανακάλυψε, όχι θεωρητική, εν πολλοίς, φλυαρία, όπως τα διάφορα φιλοσοφικά συστήματα και τα νομικά κατασκευάσματα, αλλά βιωματική πρακτική και κοινωνική πραγματικότητα. Και ασφαλώς δεν πήγε η Παναγία σε κάποιες πανεπιστημιακές σχολές. Όπως οι σύγχρονοι φωστήρες της απάτης και της διαστροφής, πηγαίνουν στην Αμερική ή την Ευρώπη. Για να μάθουν πώς θα προδώσουν και θα ξεπουλήσουν την πατρίδα τους και εξαθλιώσουν το λαό της.

Το μυστικό κλειδί, που χρησιμοποίησε, για να παραβιάσει τα μυστικά του απόρρητου και να κάμει την υπέρβασή της, για να φτάσει στη θέωση, ήταν η ταπείνωση: «Δοξάζω το Θεό και χαίρομαι“, είπε, όταν, μετά τον Ευαγγελισμό, επισκέφθηκε τη συγγένισσά της, την Ελισάβετ, γιατί «επέβλεψε επί την ταπείνωσιν της δούλης αυτού».

Δεν είναι όμως η ταπείνωση της Παναγίας καρπός μιας δουλικής συμπεριφοράς απέναντι στους τυράννους και εκμεταλλευτές του κόσμου τούτου. Είναι καρπός του θαυμασμού και του σεβασμού της απέναντι στο απέραντο μεγαλείο της σοφίας και της δικαιοσύνης του Θεού. Γιατί επισημαίνει, στη συνέχεια, ότι ο γιος της θα είναι αυτός, που «θα γκρεμίσει τους τυράννους απ’ τους θρόνους τους και θα υψώσει τους ταπεινούς. Αυτός, που θα πάρει τα άσωτα πλούτη απ’ τους εκμεταλλευτές, για να ταΐσει τους φτωχούς»!

Και μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια κινήθηκε η διδασκαλία και η πρακτική του Χριστού και των Αποστόλων, αλλά και των πρώτων χριστιανών: Οι οποίοι είχαν «μια ψυχή και μια καρδιά και είχαν τα πάντα κοινά. Προσφέροντας ο καθένας ανάλογα με τις δυνάμεις του και παίρνοντας ανάλογα με τις ανάγκες του», όπως μας λένε οι Πράξεις των Αποστόλων (Δ, 32-34). Κάπου δεκαοχτώ αιώνες, προτού ο Μαρξ γράψει τα ίδια ακριβώς στο «Κομμουνιστικό μανιφέστο» του.

Και κατ’ αυτόν τον τρόπο έβαλαν, απέναντι στην κατάρα του νόμου, τη χαρά της δικαιοσύνης. Και όχι μόνο: Αλλά και τη λυτρωτική αλήθεια απέναντι στα δόλια ψεύδη. Τη φυσιολογική ζωή απέναντι στη διαστροφή. Τη θρησκευτική ελευθερία απέναντι στη δεισιδαιμονία. Το σεβασμό της ιδιαιτερότητας απέναντι στον ποικιλόμορφο ρατσισμό. Την αξιοπρέπeια απέναντι στην τυραννική και ληστρική εξουσία. Την ισότητα απέναντι στα δικαιώματα και τα υλικά αγαθά, σε αντίθεση με τις τερατώδεις και δολοφονικές ανισότητες…

Κι ακόμη, την ελευθερία και την αληθινή δημοκρατία απέναντι στον οποιοδήποτε φασισμό και το ναζισμό. Των οποίων τη βαριά μπότα και τα ασφυξιογόνα της «ύβρης» τους νιώθουμε, τώρα, να πιέζουν ασφυκτικά τη γη της Ελλάδας και τα στήθη των Ελλήνων… Που σημαίνει ότι η Παναγία μας καλεί, για μια ακόμη φορά, να σταθούμε όρθιοι απέναντι στους οποιουσδήποτε εκμεταλλευτές και τυράννους.

Κι αφού την αποκαλούμε «Υπέρμαχο Στρατηγό» μας να μη γινόμαστε λιποτάκτες. Όπως, δυστυχώς, συμβαίνει με ένα μέρος των, λεγόμενων, Ελλήνων και χριστιανών. Που, χωρίς αιδώ και συνείδηση, έρπουνε αμετανόητοι πίσω απ’ τη συμμορία των πράσινων και γαλάζιων εφιαλτών και των τοκογλύφων πατρώνων τους!…

Έτσι ώστε, όπως μας λένε και οι χαιρετισμοί, να «εκλάμψει η χαρά και να εκλείψει η αρά»!… Για μας και την πατρίδα μας…

παπα-Ηλίας,  Μαρτίου 1, 2012, http://papailiasyfantis.wordpress.com/2012/03/01/….C/ 

Για την πολιτική ανυπακοή στα ΑΕΙ

Του Κώστα Σταμάτη

Κατά την εκτίμησή μου, η κινητοποίηση εναντίον της εκλογικής διαδικασίας για την εκλογή συμβουλίων διοίκησης στα ΑΕΙ είναι θεμιτή πράξη πολιτικής ανυπακοής. Τηρούνται οι βασικές προϋποθέσεις για την έκφραση έντονης κοινωνικής διαμαρτυρίας, ως έσχατη και επείγουσα αντίδραση απέναντι σε πολιτική επιλογή αμφισβητήσιμη για σοβαρούς και ουσιαστικούς λόγους.

Αυτό συμβαίνει, πράγματι: α) χωρίς ίχνος βίας από κανέναν, β) με δημόσια αντίδραση κι επιχειρηματολογία, καθώς και γ) με συλλογική ανάληψη της συναφούς πολιτικής ευθύνης, παρά τις απειλές για είσοδο της αστυνομικής αρχής και για εισαγγελική παρέμβαση στους πανεπιστημιακούς χώρους. Ακριβώς αυτά τα τρία στοιχεία συνθέτουν άλλωστε τις τυπικές προϋποθέσεις για έμπρακτη ανυπακοή στο πλαίσιο της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, όπως ακόμη και η φιλελεύθερη σκέψη αναγνωρίζει.

Επιπροσθέτως, όμως, η ανυπακοή υπήρξε στην προκειμένη περίπτωση και επί της ουσίας νομιμοποιημένη ηθικοπολιτικά. Διότι ο νόμος 4009/2011 μεταφυτεύει στα Πανεπιστήμια της χώρας την πολιτική ενεργού διάλυσης της κοινωνίας, του Κράτους, της λαϊκής κυριαρχίας, την οποία απεργάζονται με ζέση οι κρατούντες και συνάμα πολιτικά υπαίτιοι της κοινωνικής ερήμωσης.

Εάν, κατόπιν αυτών, κριθεί ότι τούτο δεν παρέχει επαρκή λόγο για πολιτική ανυπακοή, τότε αυτή η έσχατη καταφυγή για τους εξουσιαζόμενους τίθεται εκποδών και το αντίστοιχο, συγκεκριμένο πολίτευμα ασεβεί προς τον δημοκρατικό χαρακτήρα του.

Όσο για το επιχείρημα περί της τεράστιας πλειοψηφίας των βουλευτών που θέσπισαν αυτό το καταστροφικό νομοθέτημα, ατυχώς ανάμεσα σε πολλά άλλα παρόμοια, αυτό θα κριθεί ασφαλώς από την Ιστορία. Εμμέσως όμως θα κριθεί και νωρίτερα, ευτυχώς, εάν η παρούσα και δημοκρατικά ανομιμοποίητη συγκυβέρνηση των δυόμιση κομμάτων εξουσίας τολμήσει, όπως οφείλει άλλωστε, να τεθεί στην πολιτική κρίση του ελληνικού λαού, προκηρύσσοντας το συντομότερο δυνατόν βουλευτικές εκλογές. Τότε θα φανεί αν η κυβερνώσα "πλειοψηφία" εν τη Βουλή είναι πραγματική ή πλασματική. Αλλά και ασχέτως αυτών, ποια πολιτική νομιμοποίηση μπορεί άραγε να διεκδικούν κόμματα που λειτουργούν βαθύτατα αντιδημοκρατικά, ως οιονεί λόχοι βουλευτών υπό τη μόνιμη δαμόκλεια σπάθη της διαγραφής τους, εάν τυχόν αποκλίνουν από τη διαταγή του Αρχηγού τους;

Ακόμη περισσότερο, το νόημα της δημοκρατίας ούτε συμπυκνώνεται ούτε εξαντλείται στη βούληση της εκάστοτε κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Εξ άλλου, ακόμη και η υψηλότερη δυνατή πλειοψηφία υπόκειται σε εύλογους ηθικοπολιτικούς περιορισμούς ως προς την εμβέλεια των αποφάσεών της. Ιδίως δεν της επιτρέπεται: α) να προσβάλλει θεμελιώδη ατομικά, πολιτικά και δικαιώματα των κοινωνών, β) να συρρικνώνει τη λαϊκή και εθνική κυριαρχία, γ) να κατεδαφίζει φραγμούς στην ταξική εκμετάλλευση των κοινωνικά ασθενεστέρων, στην καταστροφή του περιβάλλοντος, στη διασπάθιση δημόσιων αγαθών.

Όσοι καλόπιστα αμφιβάλλουν για τον θεμιτό χαρακτήρα της πολιτικής ανυπακοής στα ΑΕΙ, ας αναλογισθούν το ευρύτερο πλαίσιο στο οποίο αυτή εκδηλώνεται. Η χώρα μας έχει εισέλθει αναμφίβολα σε μία εφιαλτική δίνη ασταμάτητων περικοπών στις αμοιβές εργασίας και τις συντάξεις, στα θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών, αλλά και στην ίδια τη δημοκρατική αρχή ως αρχή της λαϊκής κυριαρχίας.

Πρόκειται για προδιαγραμμένη πορεία κατά κρημνών, έτσι όπως βαίνουν τα πράγματα. Βιώνουμε μία εξέλιξη που αφαιρεί από τους λαούς την αρμοδιότητα να αυτοπροσδιορίζονται πολιτικά. Ιδίως να επιλέγουν μια άλλη οικονομική και κοινωνική πολιτική, η οποία να μη διαλύει την κοινωνία και την κρατική οντότητά της.

Η περιφρόνηση απέναντι στον δημοκρατικό αυτοκαθορισμό των λαών δεν περιορίζεται στο ευρύτερο πολιτικό σκηνικό. Επεκτείνεται σε κάθε τομέα συλλογικής αυτοοργάνωσης του κοινωνικού βίου. Όπως επί παραδείγματι η "πλήρης αυτοδιοίκηση" των Πανεπιστημίων. Αυτό που οι κρατούντες ευνοούν, αντίθετα, είναι είτε η επ΄ αόριστον αναβολή των πολιτικών εκλογών. Είτε η υποχρεωτική διοργάνωση εκλογών για όργανα ανεπαρκώς δημοκρατικά, αν μη τι άλλο, όπως τα Συμβούλια διοίκησης των ΑΕΙ. Υπό τις συνθήκες του καθεστώτος εκβιασμένης έκτακτης ανάγκης, οι κρατούντες εμφανίζουν τη δημοκρατία ως περιττή πολυτέλεια ή ως χρήζουσα ολιγαρχικής διόρθωσης υπέρ όσων με αυτόκλητο τρόπο αυτοθεωρούνται ως "άριστοι".

Η ίδια μοίρα επιφυλάσσεται και για την ανώτατη εκπαίδευση της χώρας. Υπό το φάσμα της βέβαιης πτώχευσης, τα Συμβούλια διοίκησης των ΑΕΙ, παρότι εξοπλισμένα με υπερσυγκέντρωση αρμοδιοτήτων, είτε δεν θα έχουν καν τι να διοικήσουν, χωρίς στοιχειώδη πλέον κρατική επιχορήγηση. Είτε θα διαχειρίζονται την καθημερινή αθλιότητα των Πανεπιστημίων. Θα εξωθηθούν να επιβάλλουν δίδακτρα εις βάρος ανθρώπων ανήμπορων σε κοινωνική απόγνωση ή να δώσουν πανεπιστημιακή περιουσία ως βορά σε αρπακτικά επιχειρηματικά συμφέροντα ή στην αδηφάγο όρεξη των πιστωτών της χώρας.

Ακόμη και όσοι δυσπιστούν απέναντι στις εν εξελίξει αντιδράσεις για τις εκλογές αυτές στα ΑΕΙ, εάν αναλογισθούν ότι οι ανωτέρω εκτιμήσεις έστω και κατά μέρος ευσταθούν, δεν μπορεί να μην αναγνωρίσουν το δίκιο παρόμοιων αντιδράσεων.

Όσοι αντιθέτως καταφρονούν τους πολίτες κατ’ εξακολούθηση ως ανδράποδα, υποζύγια ή ιδιοτελείς συντεχνίες που πρέπει δήθεν να παταχθούν, οι ίδιοι είναι που υποθάλπουν συνθήκες κοινωνικής έκρηξης. Ή έστω πολιτικής ανυπακοής εκ μέρους εκείνων που εξωθούν συστηματικά στην εξαθλίωση.

ΠΗΓΗ: 22 February 2012, REDNotebook, http://www.rednotebook.gr/details.php?id=4915