Όταν το βαθύ κράτος αποκαλύπεται

Του Δημήτρη Καζάκη

Η ραγδαία ανάπτυξη του ΕΠΑΜ έχει ανησυχήσει σοβαρά την άρχουσα τάξη και τους μηχανισμούς της σε δεξιά και αριστερά. Νιώθει να απειλείται από κάτι πρωτόγνωρο για την ίδια και το σύστημα πολιτικής κυριαρχίας της και επομένως πρέπει να το διαβάλει με κάθε τρόπο. Πώς όμως να το κάνει, όταν δεν βρίσκει τίποτε που να στέκει να του προσάψει;

Φτιάχνει ιστορίες για αγρίους και παντελώς ηλίθιους. Κι επειδή μέσα από τους υπάρχοντες κομματικούς μηχανισμούς η αναπαραγωγή υποταχτικών ηλιθίων αποτελεί τον κανόνα, θεωρούν ότι κάπως έτσι θα είναι και με την υπόλοιπή κοινωνία.

Πρώτα, είδαμε κάποιους να «αναρωτιούνται» που βρίσκει τα λεφτά το ΕΠΑΜ και ο Δημήτρης Καζάκης προσωπικά για να διατρέχουν πάνω-κάτω την Ελλάδα. Επειδή δεν βρήκαν απολύτως τίποτε, καμιά ύποπτη, ή σκιώδη σχέση να μας προσάψουν, απλώς «αναρωτιούνται». Γνωστή τακτική από την εποχή του Γκέμπελς. Το επιχείρημα αυτό έπιασε μόνο στους χαραμοφάϊδες των κομματικών μηχανισμών, που θέλουν κομματική αντιμισθία για να κάνουν το 1/100 αυτού που εθελοντικά και αμισθί κάνουν τα περισσότερα από τα μέλη του ΕΠΑΜ. Πώς μπορούν να καταλάβουν όλοι αυτοί οι ρεμπεσκέδες των κομμάτων, οι οποίοι για να βρουν ακροατήριο να μιλήσουν θα πρέπει να τους το μαζέψουν οι μηχανισμοί με τον ίδιο τρόπο που ο τσοπάνης σαλαγάει τα πρόβατα, ότι ο ίδιος ο απλός κόσμος θα οργάνωνε ομιλίες και συγκεντρώσεις από μόνος του επωμιζόμενος ακόμη και τα έξοδα από το δικό του υστέρημα; Πώς να αντιληφθούν ότι αυτό που κάνει το ΕΠΑΜ χρηματοδοτείται αποκλειστικά από το υστέρημα του ίδιου του απλού κόσμου της δουλειάς, των μελών και των φίλων του. Στο ΕΠΑΜ δεν κρύβονται επιχειρηματικά συμφέροντα, ούτε υπάρχουν επιχορηγήσεις, δωρεές, τραπεζικά δάνεια, ή επαγγελματικά στελέχη. Υπάρχει μόνο η εθελοντική προσφορά στο μέτρο του δυνατού. Η ανάδειξη μέσα στο ΕΠΑΜ εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από την προσωπική δουλειά και συνεισφορά. Γι’ αυτό και δεν πρόκειται να βρείτε στο ΕΠΑΜ παράγοντες και παραγοντίσκους, οι οποίοι την μόνη πολιτική προίκα που διαθέτουν είναι η «επωνυμία» τους από αλλοτινές εποχές και ξεπεσμένους μηχανισμούς.

Κατόπιν, όταν είδε το «βαθύ κράτος» ότι ο πολιτικός λόγος και η δράση του ΕΠΑΜ διαπερνά οριζόντια το πολιτικό σύστημα, ότι μπορεί να κερδίσει με την ίδια άνεση τον δεξιό, όπως και τον αριστερό, ή τον κεντρώο, σκέφτηκε να χτυπήσει τα σύμβολα του ΕΠΑΜ. Από τις υστερίες των νεοφιλελεύθερων ναζί τύπου Άδωνη Γεωργιάδη φτάσαμε στα βιντεάκια για τα «μασονικά» σύμβολα του ΕΠΑΜ. Ο φρυγικός σκούφος, το σύμβολο της ελευθερίας από την εποχή της Ομηρικής Ελλάδας, έγινε ένα σκοτεινό «μασονικό» σύμβολο. Το ίδιο και το ισοσκελές τρίγωνο της Αδελφοσύνης, της Ισότητας και της Ελευθερίας της Μεγάλης Γαλλικής Επανάστασης του 1789, η οποία το δανείστηκε μαζί με τον φρυγικό σκούφο από την εποχή της Ρωμαϊκής δημοκρατίας και τους αγώνες των πληβείων ενάντια στους πατρικίους.

Πόσοι όμως είναι τόσο αγράμματοι, ή τόσο ανόητοι ώστε να πιστέψουν ότι τα κλασικά ιστορικά σύμβολα της δημοκρατίας είναι «μασονικά»; Ελάχιστοι. Γι’ αυτό και μπήκαν στον αγώνα και οι εφεδρείες του «βαθέως κράτους» στην αριστερά. Έτσι κάθε τρεις και λίγο έχουμε επιθέσεις ότι είμαστε εθνικιστές, ακόμη και «εθνικοσοσιαλιστές» και μάλιστα από εκείνους που εκ πεποιθήσεως και εξ ιδεολογίας είναι πράκτορες του ιμπεριαλισμού και της Ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας. Τελευταίο κρούσμα υπήρξε στο ιστολόγιο με την επωνυμία «Βαθύ Κόκκινο» όπου στις 6/12 αναρτήθηκε ανώνυμο κείμενο το οποίο, επικαλούμενο ανώνυμες «έγκυρες» πηγές, διακινεί την εξής πληροφορία για το ΕΠΑΜ:

«Αυτό λοιπόν που μας μεταβίβασαν – και επαναλαμβάνουμε ότι είναι κάτι που κυκλοφορεί χωρίς να έχουμε την δυνατότητα να ελέγξουμε αν ισχύει- είναι μια τουλάχιστον «περίεργη» προσέγγιση.

Συγκεκριμένα το ΕΠΑΜ – το πολιτικό μόρφωμα που ίδρυσε ο Δημήτρης Καζάκης – το οποίο έχει αναπτύξει μια σχετική δραστηριότητα τον τελευταίο καιρό και όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και σε πολλές επαρχιακές πόλεις θα ήθελε να κάνει την παρουσία του στις επόμενες βουλευτικές εκλογές αλλά το βασικό του πρόβλημα είναι ότι δεν διαθέτει την οικονομική δυνατότητα να κάνει μια εκλογική καμπάνια.

Πληροφορίες, λοιπόν, αναφέρουν ότι ο διαγραμμένος από την κοινοβουλευτική ομάδα της Ν.Δ. – αλλά όχι και από το κόμμα – βουλευτής Πάνος Καμένος συζητάει να συστρατευτεί στο εγχείρημα του Δ. Καζάκη προσφέροντας εκτός των άλλων και οικονομική στήριξη. Κάποιοι μάλιστα λένε ότι την ομιλία που έκανε πρόσφατα στην βουλή και στην οποία ο Π. Καμένος δήλωνε ότι θα καταψηφίσει τον προϋπολογισμό του 2010 την είχε ετοιμάσει με συνεργάτη του Δ. Καζάκη.»

Δεν μας εκπλήσσει η εν λόγω «πληροφορία», ούτε το γεγονός ότι αναπαράγεται χωρίς «να έχουμε την δυνατότητα να ελέγξουμε αν ισχύει», όπως ο ομολογεί ο ανώνυμος συντάκτης του. Μας είναι γνωστό από καιρό το γεγονός ότι ορισμένοι που κυκλοφορούν στην αριστερά νιώθουν εξαιρετικά βολικά με το να διακινούν «πληροφορίες» που κατασκευάζονται από το «βαθύ κράτος». Επ’ αμοιβή, ή όχι, μας είναι αδιάφορο. Το γεγονός όμως ότι σχήματα, κόμματα, οργανώσεις και ιστοσελίδες της λεγόμενης αριστεράς ανέχονται αυτές τις διακριτές συγγένειες με την φαιά προπαγάνδα του «βαθέως κράτους», απλά αποδεικνύει τι στ’ αλήθεια κρύβεται πίσω από την δήθεν επαναστατική και ταξική ρητορεία ορισμένων.

Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιοι θα προσπαθήσουν να δώσουν μαθήματα στο ΕΠΑΜ από τα αριστερά, ή να ασκήσουν αφ’ υψηλού «ταξική» κριτική, ας φροντίσουν πρώτα να ξεκαθαρίσουν τις γραμμές τους από τους εκπροσώπους και τα βαποράκια του «βαθέως κράτους» και ύστερα τα λέμε…

Εμείς συνεχίζουμε ακάθεκτοι και τους υποσχόμαστε ότι δεν θα χάσουν μόνο τον ύπνο τους.

6/12/2011, Δημήτρης Καζάκης

ΠΗΓΗ: Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011, http://dimitriskazakis.blogspot.com/2011/12/blog-post.html

Τα παχύδερμα

Του παπα Ηλία Υφαντή

Κάποιο παχύδερμο της τρόικας του εφιαλτικού μνημονιακού καθεστώτος χαρακτήρισε, τους «αγαναχτισμένους» πολίτες ως άτομα της έσχατης και ανυπόληπτης νοητικής και ηθικής υποστάθμης.

Σε αντίθεση με την αφεντομουτσουνάρα τους, που είναι υψηλής περιωπής. Καθότι τυγχάνουν διαπρεπείς εκπρόσωποι της συμμορίας των «ένδοξων» σύγχρονων εφιαλτών.

Πιο συγκεκριμένα χαρακτήρισε, το εν λόγω παχύδερμο, όπως ακούσαμε και είδαμε σε βίντεο, τους «αγαναχτισμένους» πολίτες…κομμουνιστές και φασίστες!

Και βέβαια τον χαρακτηρισμό «κομμουνιστές» χρησιμοποίησε-όπως και πολλοί άλλοι του είδους του-απαξιωτικά! Και λέω απαξιωτικά, γιατί κομμουνισμός σημαίνει ουσιαστικά κοινοκτημοσύνη και κοινότητα αγαθών και δικαιωμάτων. Δηλαδή, με ένα λόγο, κοινωνική δικαιοσύνη.

Πραγματικότητα, που ίσχυε στην πρωτοχριστιανική κοινωνία. Όπου ήταν όλα ήταν για όλους κοινά. Και όπου ο καθένας πρόσφερε ανάλογα με τις δυνάμεις του και έπαιρνε ανάλογα με τις ανάγκες του.

Βέβαια ο χριστιανικός κομμουνισμός ήταν θρησκευτικός. Γιατί δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνία δικαιοσύνης, απλά και μόνο με νομικά κατασκευάσματα. Αν δεν φωτίζεται απ’ τον «Ήλιο της Δικαιοσύνης». Κι, αν, εκτός απ’ τους δίκαιους νόμους, δεν εμπνέεται, απ’ την ψυχή και την καρδιά του καθενός ανθρώπου. Όπως χαρακτηριστικά λένε οι Πράξεις των Αποστόλων (δ, 32-34).

Μακάρι, λοιπόν, όλοι οι πολίτες της Ελλάδας, αλλά και όλης της Γης να ήταν κομμουνιστές. Αλλά, για να ήταν αληθινοί κομμουνιστές, θα έπρεπε πρώτα-πρώτα να είναι αληθινοί χριστιανοί.

Κάτι που δυστυχώς δεν ισχύει. Αφού ο χριστιανισμός έχει συνταιριαστεί, από κάποιους αντίχριστους τελείως αταίριαστα με τον καπιταλισμό. Ή και τον εθνικοσοσιαλισμό. Με τους οποίους βρίσκεται σε διαμετρική και καταλυτική αντίθεση.

Αλλά ο εν λόγω συκοφάντης των λαϊκών αγώνων και κινητοποιήσεων χαρακτηρίζει, όπως προαναφέραμε, τους «αγαναχτισμένους» και φασίστες.

Χαρακτηρισμός, που, πέρα για πέρα είναι και συκοφαντικός και διλαστροφος.

Ιδιαίτερα μάλιστα σήμερα, οπόταν όλοι γνωρίζουν ποιοι είναι οι οι διαπρεπείς εκπρόσωποι του δολιότερου και εφιαλτικότερου από κάθε άλλο και δολοφονικότερου φασιστικού καθεστώτος. Που έχουν, εντούτοις, το θράσος να χαρακτηρίσουν φασίστες τους δίκαια «αγαναχτισμένους» πολίτες.

Και λένε και κάνουν ο, τι θέλουν οι εφιάλτες και λήσταρχοι αυτοί, γιατί δεν υπάρχει ένας ουσιαστικός πολιτικός αντίλογος. Μια πολιτική, δηλαδή παράταξη, που να συσπειρώσει τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών και να στείλει το εφιαλτικό τους καθεστώς στον αγύριστο.

Γεγονός που σημαίνει ότι είναι πρωταρχική ανάγκη να ενοποιηθούν όλες οι αντιμνημονιακές δυνάμεις. Για να γίνουμε, αν θέλουμε, κάποτε, αποτελεσματικοί.

Γιατί η μέχρι τώρα πολυδιάσπαση, όπως ξανάχουμε πει, και οι ομφαλοσκοπήσεις μας και τα λογύδρια, που εκφωνούμε ή γράφουμε κάθε φορά, ευκαίρως ή ακαίρως, μάλλον τους διασκεδάζουν.

Και τους εμπνέουν το θράσος να λένε και να κάνουν σε βάρος μας αυτά, που λένε και κάνουν. Και να μας χλευάζουν σε όλη τη μεγαλοπρέπεια της αλητήριας παχυδερμίας τους….

Και, ασφαλώς, θα πουν και θα κάνουν και άλλα πολλά και πολύ χειρότερα, που στο μέλλον θα ιδούμε και θα ακούσουμε και θα υποφέρουμε απ’ τη συμμορία των εφιαλτικών αυτών παχύδερμων.

Και στις επόμενες εκλογές η ληστρική συμμορία τωνκαπιτα-ληστών, εθνικοσοσια-ληστών και των, λεγόμενων, πέρα από κάθε λογική και συνείδηση, σοσια-ληστών θα είναι και πάλι νικητές και τροπαιούχοι. Και θα κάμουν τα δικά μας έσχατα, όπως λέει το Ευαγγέλιο, “πολύ χείρονα των πρώτων”

Ο Χριστός συνήθιζε σε ανάλογες περιπτώσεις να λέει: «Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω»!

Μακάρι κι εμείς ν’ ακούσουμε τη φωνή του παρόντος. Κι όχι μόνο του παρόντος, αλλά και του παρελθόντος και του μέλλοντος.

Κι εκείνων, δηλαδή, που, στο παρελθόν, πάλεψαν με φιλότιμο και αυτοθυσία να μας παραδώσουν ελεύθερη την πατρίδα.

Κι εκείνων στους οποίους εμείς, χωρίς ντροπή και φιλότιμο, θα τους παραδώσουμε την πατρίδα σκλάβα και αλυσοδεμένη…

παπα-Ηλίας, 1-12-2011,  http://papailiasyfantis.wordpress.com/2011/12/01/….1/

Τεχνοκρατία, κοινωνικός αυταρχισμός και «συναίνεση»

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΔΑΣΟΣ- ΣΧΟΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΨΥΧΙΣΜΟ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

Του Νικόλα Σεβαστάκη*

Στη δεκαετία του ’30, το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, το τότε ονομαζόμενο Sfio (Γαλλικό Τμήμα της Εργατικής Διεθνούς) διασπάστηκε. Μια σειρά στελεχών του, οι αποκαλούμενοι néos (νεοσοσιαλιστές) υιοθέτησαν το σύνθημα της «εποικοδομητικής επανάστασης» θεωρώντας ότι η εποχή των σύνθετων οργανισμών, ο καιρός των «τεχνικών και των μηχανικών» καθιστά παρωχημένη την ταξική κοινωνικοπολιτική οπτική των πραγμάτων.

Στον αέρα εκείνων των καιρών βρισκόταν η γοητεία του μεγάλου πλάνου, του Κράτους Σχεδιαστή, της επανάστασης των μάνατζερ για την οποία θα γράψει λίγο πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ο Αμερικανός Τζέημς Μπάρναμ.

Πολύ γρήγορα, ωστόσο, αυτός ο προδρομικός διαχειριστικός τεχνοκρατισμός συνδέθηκε με την ιδέα του ισχυρού αυταρχικού κράτους. Πολλές από τις προσωπικότητες της γαλλικής και βελγικής σοσιαλτεχνοκρατίας (από τον Γάλλο Marcel Deat ως τον Bέλγο Henri de Man) δεν θα αντισταθούν στη γοητεία της φασιστικής «τάξης» και θα καταλήξουν συνεργάτες του καθεστώτος του στρατηγού Πεταίν στη φιλoγερμανική κυβέρνηση του Βισύ.

Ένα άλλο κομμάτι του «νεοσοσιαλισμού» θα επιλέξει, φυσικά, τον Ντε Γκωλ και την «Ελεύθερη Γαλλία». Από αυτήν τη δεύτερη πτέρυγα θα αναδυθεί ένας τεχνοκρατικός μοντερνισμός του κέντρου ο οποίος μετά τη δεκαετία του ’50 θα επιδιώξει να εκφράσει τα «νέα μεσαία στρώματα» και τις προσδοκίες τους για κοινωνική άνοδο. Εδώ θα κυριαρχήσει ο θαυμασμός για τον αμερικανικό δυναμισμό και η ανακάλυψη της νέας ηπείρου του έξυπνου μάνατζμεντ για την «ανανέωση της πολιτικής».

«Dragonfly», Χαρακτικό του Σίκο Μουνακάτα, 1958

Παρόμοια ταξίδια σε πτυχές της ευρωπαϊκής πολιτικής ιστορίας μπορεί να είναι χρήσιμα. Γιατί, πέραν των άλλων, μαρτυρούν ότι στις συνθήκες μιας μεγάλης κοινωνικής και πολιτικής κρίσης, η προσφυγή στο τεχνοκρατικό παράδειγμα συνδέεται με διάφορες τάσεις αυτονόμησης των ελίτ από κοινωνικές αναφορές και βασικές πολιτικές αξίες όπως η λαϊκή κυριαρχία. Το τεχνοκρατικό παράδειγμα μπορεί να αλλάζει μέσα στον χρόνο, ανάλογα με τη διεθνή συγκυρία και τις εθνικές περιστάσεις. Στους καιρούς του «σχεδιοποιημένου καπιταλισμού» ο τεχνοκρατισμός ήταν κατά βάση η αναζήτηση ενός μοντέλου αποτελεσματικής κοινωνικής διεύθυνσης με αιχμή τον κρατικό προγραμματισμό. Στις σημερινές συνθήκες της νεοφιλελεύθερης κυριαρχίας, το παράδειγμα δεν είναι φυσικά ο μηχανικός αλλά ο ειδικός της οικονομικής διακυβέρνησης, ο γνώστης του κόσμου των επιχειρήσεων και των χρηματοπιστωτικών δομών.

Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, είτε με τους παλιούς όρους «κρατικού διευθυντισμού», είτε στο πλαίσιο της διεθνικής δικτατορίας των αγορών, η εκσυγχρονιστική τεχνοκρατία έρχεται σε σύγκρουση τόσο με την πολιτική δημοκρατία όσο και με τα κοινωνικά δικαιώματα. Η περιφρόνηση για την πολιτική διαφωνία και η απέχθεια για τους αγώνες που αμφισβητούν τη μονοφωνική «ενότητα» των κορυφών, όλα αυτά αποτελούν βεβαίως στοιχεία μιας δεξιάς αφήγησης του κόσμου. Η πολιτική αντιπαλότητα θεωρείται περίπου ανυπόφορος αναχρονισμός αν όχι συνταγή αναποτελεσματικότητας. Και από αυτή την πρωταρχική απαξίωση μέχρι την αναγόρευση των απεργιών ή της όποιας εκδήλωσης κοινωνικής ανυπακοής ως επικίνδυνων εθνικών παρεκκλίσεων ο δρόμος είναι μικρός.

Το πρόβλημα που θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε στο μέλλον – και από μια άποψη ήδη από τώρα – είναι λοιπόν το «ιδεολογικό μίγμα» που αποτελεί όπως φαίνεται κοινή συνισταμένη των ευρωπαϊκών ελίτ και των εγχώριων μνημονιακών θυλάκων. Η κυβέρνηση συμβιβασμών του κ. Παπαδήμου δεν αποκρυσταλλώνει στην καθαρή του μορφή αυτό το μίγμα. Είναι, όντως, μεταβατική, όχι όμως με την έννοια μιας παρένθεσης αλλά με την έννοια του προπλάσματος, της πρώτης, και πολύ ατελούς, «υποτύπωσης» ενός νέου προτύπου. Οι πρόθυμοι υποστηρικτές της στα μήντια και στο πολιτικό προσωπικό εκδηλώνουν ηχηρά τη δυσαρέσκειά τους για αυτή την απόσταση από το ιδεατό πρότυπο, από την καθαρότητα που θα ήθελαν.

Η επιθυμία τους είναι ένα ομογενοποιημένο «κόμμα του κράτους και των αγορών», ένα κόμμα της καθαρής μνημονιακής τάξης δίχως αναστολές και καθυστερήσεις, χωρίς την παρεμβολή παράσιτων στη μετάδοση της μοναδικής αλήθειας.

Η αντίσταση σε αυτή τη νέα «εθνική αφήγηση», για να χρησιμοποιήσω τον όρο του συρμού, δεν είναι εύκολη. Διότι αυτή η συγκεκριμένη αφήγηση επιχειρεί να αποκτήσει μια εσωτερική δυναμική στη βάση των «ευρωπαϊκών εκβιασμών» αναπαράγοντας καθημερινά τα τελεσίγραφα του Ρομπάι, του Μπαρόζο, της Μέρκελ ή του Σαρκοζύ. Αλλά αυτή η αναπαραγωγή έχει τα όριά της. Και το ίδιο επισφαλής και αβέβαιη είναι η κατασκευή χαρίσματος (έστω ενός ισχυρού τεχνοκρατικού προφίλ) όταν προσκρούει στις αθλιότητες της καθημερινής εμπειρίας των πολλών. Η προσπάθεια αγοράς πολιτικού χρόνου μέσα από ένα ελεγχόμενο άνοιγμα του συστήματος σε «προσωπικότητες της κοινωνίας των πολιτών» (κατά τη σχετική ρητορική) δύσκολα μπορεί να εξασφαλίσει την πολυπόθητη νομιμοποίηση. Και ας καταβάλλει τόσες φιλότιμες προσπάθειες ο Αλέξης Παπαχελάς και το Μέγκα για τον νέο αστέρα της «υπευθυνότητας» Γιώργο Καρατζαφέρη…

* Ο Νικόλας Σεβαστάκης διδάσκει στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ

ΠΗΓΗ: 20 Νοεμβρίου 2011, http://enthemata.wordpress.com/2011/11/20/sevastakis-23/

Κυβέρνηση (αντ)εθνικής ενότητας

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου*

Το δρόμο της εκτροπής επέλεξαν οι «καθεστωτικές» πολιτικές δυνάμεις, αρνούμενες να δώσουν το λόγο στον ελληνικό λαό και επιχειρώντας να σχηματίσουν μια κυβέρνηση (αντ)εθνικής ενότητας, εν μέσω μιας κωμικοτραγικής παρωδίας «αναζήτησης πρωθυπουργού», που κατάφερε να κάνει ακόμα και τον στυφό Σόιμπλε να γελάει δημοσίως και που δεν έχει τελειώσει ακόμα, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές. «Οι μάσκες έπεσαν», δήλωσε εύστοχα ο Αντώνης Σαμαράς, μόνο που αυτό αφορά και τη δική του. Ελπίζουμε να μας διαψεύσει, έστω και την υστάτη, αλλά δεν φαίνεται πολύ πιθανό.

Αν τελικά η κυβέρνηση σχηματισθεί και υπό όποιον σχηματισθεί, ένα είναι βέβαιο: δεν θα είναι ελληνική και θα συνεχίσει επί τα χείρω την καταστροφική πολιτική των Μνημονίων. Τα δύο κόμματα και οι διάφοροι «δορυφόροι» τους, από τον Καρατζαφέρη μέχρι τον Κουβέλη, λένε πάλι ότι θα σώσουν έτσι τη χώρα από τη χρεωκοπία και θα τη διατηρήσουν εντός ευρωζώνης. Το αντίθετο κινδυνεύει να γίνει. Να κάνουν αναπόφευκτη τη χρεωκοπία και την έξοδο, υπό πολύ δυσμενέστερους όμως για την Ελλάδα οικονομικούς, πολιτικούς και νομικούς όρους.

‘Εναντι ενός ασήμαντου κουρέματος, 28% του συνολικού χρέους, μεγάλο μέρος του οποίου μάλιστα αφορά ομόλογα στα χέρια ελληνικών τραπεζών και ασφαλιστικών ταμείων, η Ελλάδα αναλαμβάνει την υποχρέωση να συνεχίσει τη γενοκτονία του λαού της, ξεπουλώντας τα πάντα έναντι πινακίου φακής και παραιτούμενη από το τεράστιο διαπραγματευτικό χαρτί που έχει σήμερα, την υπαγωγή του χρέους στο ελληνικό δίκαιο. Θα τεθεί υπό ξένη, ουσιαστικά αποικιακή διοίκηση. Γιατί θα τα κάνει αυτά; Για να βρεθεί το 2020, κατεστραμμένη και λεηλατημένη, με χρέος σε ύψος 120% του ΑΕΠ, όσο το 2009, κατά τις δικές τους, τελείως αβέβαιες εκτιμήσεις. Δεν υπάρχει σοβαρός άνθρωπος που να πιστεύει ότι η συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου θα έχει καλύτερη τύχη από αυτή της 21ης Ιουλίου. Οι δεσμεύσεις όμως που αναλαμβάνει η Ελλάδα θα την ακολουθούν.

Η πρώτη δανειακή σύμβαση δεν ψηφίστηκε από τη Βουλή και μπορεί εύκολα να προσβληθεί. Ψήφιση της νέας σύμβασης από 180 βουλευτές θα της προσδώσει αυξημένη τυπική ισχύ, έστω και αν είναι συζητήσιμης συνταγματικότητας η δυνατότητα οποιασδήποτε πλειοψηφίας να υπογράψει τέτοια σύμβαση, όπως και αυξημένη πολιτική ισχύ, αφού θα την έχει επικυρώσει ένας πολύ μεγάλος αριθμός βουλευτών. Για να αρνηθεί τις υποχρεώσεις της, όπως θα αναγκαστεί κάποια στιγμή και σύντομα να κάνει, η Ελλάδα κινδυνεύει να πρέπει να ακολουθήσει το παράδειγμα της Αμερικανικής ή της Οκτωβριανής Επανάστασης ή της Κούβας, με τις συνέπειες που αυτό συνεπάγεται.

Πρέπει όμως να πάρουμε την έκτη δόση, μερικά δις ευρώ, απαντά έμφοβο το πολιτικό σύστημα της χώρας, εκφραστής των συμφερόντων ενός εγχώριου «λαμογιστάν», που ουδόλως εθίγη στα δύο έτη της κρίσης. Σε τρεις μήνες τι θα γίνει; Θα πρέπει να κόψουμε τα κεφάλια μας ή να πουλήσουμε τα νεφρά μας για να πάρουμε την έβδομη δόση; Τι θεραπεία είναι αυτή που χώνουν τον άρρωστο στην εντατική και του αφαιρούν το ένα όργανο μετά το άλλο;

‘Οσο για την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, είναι ένα θέμα που η ίδια η κυβέρνηση Παπανδρέου προκάλεσε, ενεργώντας με την έγκριση ή προτροπή των διεθνών χρηματιστικών κύκλων που την «καθοδηγούν», από την αρχή μέχρι το τέλος, σε ένα παιχνίδι καταστροφής της Ελλάδας και της ΕΕ. Μην υπερασπιζόμενη τον εαυτό της, η Αθήνα έχει γίνει «πράκτωρ του χάους» σε ολόκληρη την ΕΕ, γιατί η ΕΕ είναι «ατελής», δεν έχει άλλο μηχανισμό προστασίας των εθνικών συμφερόντων από τις ίδιες τις εθνικές κυβερνήσεις. Δεν προβλέφθηκε μηχανισμός προστασίας των ευρωπαϊκών εθνών από τους κυβερνήτες τους! Οι εγχώριοι προεστοί των δύο κομμάτων και της ευρύτερης (ο Θεός να την κάνει) «ελίτ», φιλοαμερικανοί ευρωπαϊστές και καθόλου Ευρωπαίοι, με την υποτέλεια στο μεδούλι τους, αποδεικνύονται πανηγυρικά ανίκανοι να υπερασπίσουν τη χώρα και την Ευρώπη, οικονομικά και πολιτικά, μετατρεπόμενοι, με τη μεγαλύτερη ευκολία σε όργανα δυνάμεων που απεργάζονται την υποδούλωση και καταστροφή όλης της ηπείρου. Το είδαμε με τον Παπανδρέου, το ξαναβλέπουμε με τον Σαμαρά.

Κανείς λογικός άνθρωπος δεν επιθυμεί άναρχη χρεωκοπία της χώρας. Μια εθνική ηγεσία, ακριβώς για να την αποφύγει ει δυνατόν, την οργανώνει, έχει plan B, εξαντλεί προηγουμένως τις δυνατότητες απόσπασης ευνοϊκότερων λύσεων, κινητοποιεί όλα τα χαρτιά της χώρας. Η κυβέρνηση όχι μόνο δεν έκανε τίποτα τέτοιο, οργανώνει στην πραγματικότητα τις καταστροφές για να εκβιάζει τους ‘Ελληνες! Και νάθελε άλλωστε, δεν μπορεί να κάνει τίποτα παρόμοιο ένα πολιτικό προσωπικό αποτελούμενο, στη μεγάλη πλειοψηφία, αν θέλουμε νάμαστε ειλικρινείς, από αμόρφωτους, αδίστακτους, διεφθαρμένους πολιτικούς, άμεσα εκβιάσιμους από ξένες δυνάμεις, χωρίς ίχνος αγάπης για την πατρίδα τους. Με τέτοιο προσωπικό έχουμε εξασφαλισμένη τη ρήξη με το διεθνές σύστημα, υπό τους χειρότερους όρους. Η απομάκρυνσή του συνιστά όρο εθνικής επιβίωσης, περισσότερο από οποιαδήποτε δόση.

Ισχυρές πιέσεις

Ο Σαμαράς έχασε την ευκαιρία να γίνει ‘Ελληνας Ντε Γκωλ, ξεπερνώντας τα στενά πλαίσια της τάξης του και καθιστάμενος ηγέτης του έθνους. Επιβεβαίωσε όσους εκτιμούν ότι δεν μπορεί να αντισταθεί σε μεγάλη πίεση. Δεν ήταν άλλωστε προετοιμασμένος. Μετά το ‘Όχι του 2010, η ΝΔ δεν παρουσίασε καμιά σοβαρή δράση/ιδέα για το τι θα μπορούσε να αντιτάξει στη μνημονιακή λογική. Το οικονομικό της πρόγραμμα στερείται σοβαρότητας, ούτε επέδειξε δραστηριότητα προς Ευρώπη ή Ρωσία. Μόνο με το Ισραήλ ανέπτυξε σχέσεις, όπως και το ΠΑΣΟΚ.

Η ελληνική ιθύνουσα τάξη αδυνατεί, υπό ισχυρή πίεση, να παράγει εθνικές λύσεις εντείνοντας τα βαθιά ιστορικά χαρακτηριστικά της υποτέλειας (19ος αιώνας, διχασμός, 1941). Το καθεστώς, που εκπροσωπήθηκε από τα δύο κόμματα εξουσίας μετά το 1974, μπαίνει, υπό την πίεση διεθνών δυνάμεων, μόνο του, στο δρόμο του χαμού του, απειλώντας να συμπαρασύρει την Ελλάδα. Μπλοκάροντας την εκλογική διέξοδο που προσφέρει η ατελής δημοκρατία μας, αφήνει στον ελληνικό λαό δύο εναλλακτικές: είτε την αποδοχή της καταστροφής του, είτε εξέγερση για να διακόψει αυτή την πορεία.

Στη λογική του Μνημονίου εμπεριέχεται μεσοπρόθεσμα η ανοιχτή δικτατορία, αναγκαία για να εφαρμοσθούν μέτρα κοινωνικής γενοκτονίας και εθνικής υποδούλωσης. Αρκετοί ‘Ελληνες πολιτικοί θάταν διατεθειμένοι για όλα, στον κρατικό μηχανισμό αλωνίζουν οι ξένες υπηρεσίες, δεν αποκλείονται προβοκάτσιες πολύ μεγαλύτερες, εσωτερικά ή εξωτερικά, από αυτή που πιθανότατα ερμηνεύει την υπόθεση Μαρφίν πέρυσι (πιθανώς και την έκρηξη στο Μαρί). Δεν έχουν όμως ακόμα συγκεντρωθεί οι πολιτικές προϋποθέσεις. Με τα λαμόγια ούτε δικτατορία δεν μπορεί να γίνει! Υπάρχει ακόμα μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού που θέλει να διατηρήσει το δημοκρατικό πολίτευμα. Το τι θα γίνει όμως στο χάος μιας πιθανής μείζονος εθνικής κρίσης, δεν μπορεί να προβλεφθεί τώρα.

‘Ηδη, η υπάρχουσα κοινοβουλευτική δημοκρατία, το πνεύμα αν όχι το γράμμα του συντάγματος παραβιάζονται ωμά (η ψήφιση της δανειακής σύμβασης από τη Βουλή θα είναι μείζων εκτροπή). Η πρώτη εκτροπή έγινε με την ωμή παραβίαση της λαϊκής εντολής και το Μνημόνιο. Η δεύτερη με την αποφυγή προσφυγής στις κάλπες, παρά την προφανή, κολοσσιαία δυσαρμονία λαϊκής εντολής και μνημονιακής πολιτικής. Ελπίζουμε ότι η Ελλάδα δεν θάναι η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που θα εγκαινιάσει τον «κύκλο αίματος» που θα συνοδεύσει πιθανώς την διεθνή οικονομική κρίση. Από το 2008 άλλωστε έχει προβλέψει τέτοιες εξελίξεις, ακόμα και για τις ΗΠΑ, η κυβέρνησή τους, γι’ αυτό και διέθεσε, από τότε, δεκάδες χιλιάδες Εθνοφρουρούς σε καθήκοντα «καταστολής ταραχών». Εξαιτίας της ποιότητας της ηγεσίας της και των δομικών της προβλημάτων, η Ελλάδα μοιάζει ιδανική για να ξεκινήσει πιλοτικά εφαρμογή νεοφασιστικών λύσεων, αν κριθούν απαραίτητες για τη μαζική φτωχοποίηση των ευρωπαϊκών λαών. ‘Ηδη γίναμε η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα με καθαρό πρόβλημα εθνικής ανεξαρτησίας.

Εθνική επιβίωση

Η ανάγκη εθνικής επιβίωσης επιβάλλει χωρίς καθυστέρηση την ενότητα στη δράση όλων των αντιμνημονιακών δυνάμεων, καθιστώντας ακατανόητη, για να μην πούμε τίποτα βαρύτερο, την πολιτική προπάντων του ΚΚΕ. Επιβάλλει δημιουργία ενός πλατιού μετώπου, όπως στον καιρό της γερμανικής κατοχής, για τη σωτηρία του ελληνικού λαού, όπως και τη συγκρότηση μιας πραγματικής Διεθνούς των ευρωπαϊκών λαών, αφού Βερολίνο και Παρίσι μετετράπησαν πρακτικά σε όργανα του νέου «χρηματοπιστωτικού φασισμού» των «αγορών» που απειλεί όλες τις ευρωπαϊκές δημοκρατικές και κοινωνικές κατακτήσεις μετά το 1945, αν όχι τη Γαλλική Επανάσταση και τον Διαφωτισμό, υποσχόμενος να μεταβάλλει όλο τον κόσμο σε θάλασσα σκλάβων της νέας «αριστοκρατίας του Χρήματος».

Απαραίτητα, τα ‘Όχι δεν είναι και επαρκή. Στην κατάσταση που βρίσκεται η χώρα χρειάζεται επειγόντως πρόγραμμα εθνικής ανόρθωσης, επιβίωσης του ελληνικού λαού, βαθιάς δημοκρατικής μεταρρύθμισης των κρατικών/κοινωνικών δομών.

Επίκαιρα, 10/11/2011

* www.konstantakopoulos.blogspot.com

ΠΗΓΗ: Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2011, http://konstantakopoulos.blogspot.com/2011/11/blog-post_12.html

Θυμήθηκαν την «εθνική κυριαρχία»…

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Κάθε φορά που κονιορτοποιούν το λαό, οσάκις αναδεικνύεται ως πλέον υπερώριμο το αίτημα της λαϊκής κυριαρχίας, αυτοί σπεύδουν να ασχοληθούν με ό,τι προηγουμένως θεωρούσαν … «τρε μπανάλ». 

Αν μάλιστα ανατρέξουμε στις θεωρίες των νεόκοπων της «εθνικής κυριαρχίας», δε θα χρειαστεί πολλή προσπάθεια να θυμηθούμε ότι – σύμφωνα με τα λόγια τους – στην εποχή της «παγκοσμιοποίησης» και της «ηλεκτρονικής διακυβέρνησης», δεν υπάρχει τίποτα πιο «μπανάλ» από την εθνική κυριαρχία…

Να, όμως, που οι …όψιμοι είδαν απειλή περιορισμού της εθνικής κυριαρχίας και την διαπίστωσαν – αίφνης – με τις αποφάσεις της 26ης Οκτώβρη. Ενοχλήθηκαν, οι …όψιμοι, με την Μέρκελ, που «υπαγορεύει» αν και πότε θα γίνουν εκλογές στην Ελλάδα.

Δυσανασχέτησαν και «ταπεινώθηκαν» … όψιμα, με την απαίτηση των δηλώσεων μνημονιακών φρονημάτων από την ΕΕ.

Ταράχτηκαν όταν έμαθαν από τον Σόιμπλε ότι η Ελλάδα «θα πρέπει να λάβει σκληρά μέτρα και να δεχτεί μια πολύ πιο στενή εποπτεία, μπορεί κανείς ακόμα να πει ότι προσωρινά θα εκχωρήσει μέρος της εθνικής της κυριαρχίας».

Η υποκρισία τους, η δημαγωγία τους, δεν έχουν όρια.

Και εκείνων που το παίζουν «λεβέντες» και των άλλων, των «μυξοκακόμοιρων», που ζητούν μάλιστα κατανόηση και στήριξη (!) διότι όπως λένε «ενδίδουν χωρίς να το θέλουν» και παριστάνουν τα «θύματα υπέρτερων δυνάμεων», οι καημένοι…

Φυσικά και οι μεν και οι δε «παραστάσεις» δίνουν, όπως τους υπαγορεύουν οι ρόλοι που τους έχουν ανατεθεί εκ μέρους της ελληνικής πλουτοκρατίας. Η τελευταία, ανάλογα με τις περιστάσεις, υποδεικνύει στο πολιτικό της προσωπικό πότε και ποιοι από αυτούς άλλοτε θα λειτουργούν ως «κοσμοπολίτες» που αδιαφορούν για «σύνορα» κι άλλα τέτοια «εθνικά κουραφέξαλα» κι άλλοτε θα αραδιάζουν «κολοκοτρωνέικους» χαμαιλεονταρισμούς.

Η πλουτοκρατία, βέβαια, δεν χρειάζεται έξωθεν υποδείξεις για το πώς θα κάνει τις «δουλειές» της.

Γνωρίζει τα συμφέροντά της καλύτερα από τον καθένα και αυτά είναι που καθορίζουν τις επιλογές της. Ως εκ τούτου δεν έχει κανένα λόγο να παίρνει στα σοβαρά εκείνους τους «αψίκορους» ταγούς της που θυμήθηκαν την εθνική κυριαρχία, τον περιορισμό της οποίας τάχα …«δεν υπογράφουν», αλλά, φυσικά, ήταν εκείνοι που ως υπουργοί Εξωτερικών υπέγραφαν τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, όπως έπραξε ο κ. Σαμαράς το 1992…

Αυτά τα θέματα, λοιπόν, η τάξη του κεφαλαίου τα έχει λύσει από πολύ νωρίς στην Ελλάδα.

Για το «έθνος» των κεφαλαιοκρατών έννοιες όπως εξάρτηση ή υποτέλεια, αλληλεξάρτηση ή επιθετικότητα δεν αποτελούν αμετάβλητα δόγματα που υπόκεινται σε ιδεοληψίες ή πολιτικές «σταθερές». Συνιστούν έκφραση της εκάστοτε νέας ιστορικής φάσης της κυριαρχίας του κεφαλαίου.

Επί τη βάσει αυτών των αντικειμενικών όρων, που καθορίζουν ιστορικά τις επιδιώξεις της, η αστική τάξη έχει αναθέσει στα ίδια τα κόμματά της και στους εκπροσώπους της – και μάλιστα στο ανώτατο επίπεδο – να ξεκαθαρίσουν το όριο εντός του οποίου έχει επιλέξει να κινείται ο ελληνικός καπιταλισμός στο πλαίσιο των διεθνών του συμμαχιών.

Δυο παραδείγματα πρόσφατα – για να μην το πιάσουμε από το …1821 – αρκούν:

● Ήταν τον Οκτώβρη του 1999, που ως εκπρόσωπος αυτής της τάξης, της τάξης των «πατριωτών» κεφαλαιοκρατών, ο κ. Παπανδρέου δήλωνε στη Σύνοδο της ΕΕ στο Τάμπερε ότι:

«Η Ελλάδα δεν έχει ταμπού στην εκχώρηση κυριαρχικών της δικαιωμάτων στην ΕΕ».

●  Ήταν το Μάρτη του 2005 όταν (όπως φαίνεται στη σχετική φωτογραφία) η τότε πρόεδρος της Βουλής, κυρία Μπενάκη, προσφωνούσε ως Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Κάρολο Παπούλια με τα παρακάτω λόγια:

«Αναλαμβάνετε, κύριε Πρόεδρε, την Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας για μία πενταετία όπου θα σημειωθούν σημαντικά γεγονότα και εξελίξεις: η ευρωπαϊκή ενοποίηση θα προωθηθεί με την ψήφιση ενδεχομένως και της Συνταγματικής Συνθήκης, τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιορισθούν…

ΠΗΓΗ: Σάββατο 12 Νοέμβρη 2011, http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=12/11/2011&pageNo=31&direction=1

Δυστοκία (το ανεμογκάστρι)…

Του Στάθη Σ(ταυρόπουλου)*

Ποιος είναι αίφνης ο κ. Παπαδήμος, βρε παίδες; Ο Μεσσίας; Ο Σώτερ σώσον ημάς; Είναι άσχετος ο πολύφερνος Τραπεζίτης με τις οικονομικές ανοησίες (μόνο;) του Γιωργάκη; Είναι άμωμος για τις τερατώδεις λαμογιές που έχουν κατασπαράξει τον εθνικό πλούτο των Ελλήνων; Είναι αθώα περιστερά ο κ. Παπαδήμος για τα γκρηκ στατίστικς του κ. Σημίτη; για τη «δημιουργική λογιστική» που έβαλε τη χώρα στη στράτα προς το Καθαρτήριο τώρα και την Κόλαση αμέσως μετά; Χθεσινός είναι ο κ. Παπαδήμος ή μνήμη χρυσόψαρου θέλει η προπαγάνδα να 'χουμε;

Μικρή επανόρθωση (μακρυά από μας οι μεγάλες): η ιστορία της γιαγιάς και του άνδρα των ΜΑΤ, που εξέλαβε ο «ναυτίλος» ως αληθινή και ούτω πώς την κατέγραψε, είναι στην πραγματικότητα παλαιόν ανέκδοτο, ήδη από την εποχή της χούντας – το διαδίκτυο με ηπάτησε, ας πρόσεχα…

……………………………

Πάντως ο διάλογος «Απαγορεύεται να περάσεις από 'δώ, κυρά μου!», «Γιατί; έχεις σφουγγαρίσει, γιόκα μου;», ακόμα κι αν δεν είναι αληθινός είναι ωραίος, se non e vero, e ben trovato, όπως λένε και οι φίλοι μας οι Ιταλοί…

Ούτε ο κ. Κατσιφάρας θα έβαζε τον θυρωρό του πρωθυπουργό με την ίδια ευκολία που προσπάθησε (προσπαθεί) να βάλει ο Γιωργάκης στη θέση του τον κ. Πετσάλνικο…

Αν εξαιρέσουμε την τραγωδία των γελοιογράφων, ώσπου να μάθουν να κάνουν γελοιογραφία τον κ. Πετσάλνικο, όλο το υπόλοιπον έχει πλάκα! Εν πρώτοις ουδείς ξένος είτε Φράγκος είτε Κέλτης είτε Σκύθης είτε Οστροβησιγότθος θα μπορούσε να προφέρει ποτέ στη γλώσσα του το όνομα Πετσάλνικος!

Πάντως, αν κατάλαβα καλά, χθες το ΠΑΣΟΚ προσπάθησε να κάμει Οικουμενική Κυβέρνηση (ΠΑΣΟΚ με ΠΑΣΟΚ), αλλά διαφώνησε το άλλον του όλου ΠΑΣΟΚ και η προσπάθεια ξώκειλε, προσάραξε, τα 'φτυσε (κι άρχισε να βρέχει)…

Επίσης, πάλι αν κατάλαβα καλά, εγένετο μια προσπάθεια να διαλέξουμε ανάμεσα στον χερ ΡΑΪΧενμπαχ Παπαδήμο και τον χερ ΡΑΪΧενμπαχ Πετσάλνικο, αλλά δεν κατέστη δυνατόν να διαλέξουμε τον χερ ΡΑΪΧενμπαχ Γιωργάκη! Οπότε και πάλι η προσπάθεια απέτυχε με αποτέλεσμα να έχουμε κάψει έως τώρα είκοσι φορές τον Μήτσο χωρίς όμως να βγάζει καπνό ο έρμος κι έτσι να μην αποκτάμε πάπα.

Οπως καταλαβαίνετε πάλι ο Μήτσος φταίει, πάλι τον μισθό θα τού κόψουνε.

(Στο μεταξύ διάφοροι ηρωικοί ηλίθιοι σε διάφορα κανάλια έχουν αλλάξει την εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940 με τη νέα εθνική επέτειο της 26ης Οκτωβρίου 2011, ότε επετεύχθη η συμφωνία για το νέο Μνημόνιο – τέτοια νίκη έχει να σημειώσει ο Ελληνισμός απ' το Ματζικέρτ)…

……………………………….

Πλην όμως τέτοιος Ρασπούτιν ο Νικολάκης, ώστε παραιτηθείς να 'ναι α-παραίτητος ο Γιωργάκης και πέντε μέρες τώρα να 'χει κάνει τη χώρα scheisse (που λέει και η κυρία Μέρκελ), αξιοθαύμαστον!

Οσο για τη λειτουργία του βαθέος συστήματος η λέξη «ομερτά» που είχε χρησιμοποιήσει ο κ. Τσίπρας, αποδεικνύεται φτωχή, διότι το γέρας των όλων διαδικασιών αφορά στη διαχείρηση της επερχόμενης λεηλασίας της Ελλάδας. Ποιος με ποιον θα φάει τίνι τρόπω τι;

Αυτό είναι το μήλον της έριδος: η πίττα! Η νέα πίττα των ιδιωτικοποιήσεων, των ειδικών ζωνών και των φαστ τρακ! Αν δεν τα πασπαλίσεις όλα αυτά με ολίγον πατριωτισμό και κάποιαν αγωνία για την έκτη δόση, τι ανθυπορασπούτιν θα 'σαι;

* ΣΤΑΘΗΣ Σ. 10.ΧΙ.2011 stathis@enet.gr 

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 10 Νοεμβρίου 2011,  http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=324691

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Toυλάχιστον ο γράφων έχει αποφύγει μέχρι τώρα την υιοθέτηση βαριών εκφράσεων, γιατί δεν πιστεύει σε αυτό το είδος πολιτικού λόγου. Αυτό που κυρίως έχει σημασία είναι ο ελληνικός λαός να αντιμετωπίσει την τραγωδία που τον πλήττει με το μυαλό του όσο γίνεται καθαρότερο. Οι αυτοκρατορίες, και αυτοκρατορία είναι αυτή που μας επιτίθεται, δεν αντιμετωπίζονται μόνο με την παλληκαριά, χρειάζεται και πολύ μυαλό.

Πατριώτες είναι πολλοί που λένε π.χ. ΅επιστροφή στη δραχμή τώρα΅ ή ΅αποδέσμευση από την ΕΕ΅, μόνο που το επίπεδο της στρατηγικής σκέψης τους είναι στο επίπεδο εκείνων που έφτιαξαν ξύλινα τείχη γύρω από την Αθήνα και τους έκαψε μέσα ο Ξέρξης.

Αν όμως αληθεύουν αυτά που φαίνεται πως συνεπάγεται η νέα δανειακή σύμβαση, τότε θα λέγαμε μεγάλο ψέμμα, μη χαρακτηρίζοντας τη σύναψή της πράξη εθνικής προδοσίας. Οι αποφάσεις της συνόδου κορυφής δεν συνεπάγονται απλά τη συνέχιση της διαπιστωμένα καταστροφικής και αδιέξοδης πολιτικής του Μνημονίου. Εισάγουν ένα ποιοτικό στοιχείο, ολοκληρώνοντας τη μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία και των κατοίκων της σε δουλοπάροικους μιας νέας Αυτοκρατορίας του Χρήματος. Και Σκύλλα και Χάρυβδη θα μπορούσε κάποιος να πει. Και θα καταστραφούμε και θα γίνουμε δούλοι.

Όπως μας πληροφορούν λίαν αξιόπιστοι νομικοί και κύκλοι οικονομολόγων, η υπαγωγή του χρέους στο βρετανικό δίκαιο, που προβλέπει η δανειακή σύμβαση, δένει τα χέρια της Ελλάδας όχι μόνο για δέκα χρόνια, αλλά για έναν αιώνα, ακριβέστερα καταστρέφει την ικανότητα ύπαρξής της ως ανεξάρτητου και κυρίαρχου κράτους. Σήμερα, η Ελλάδα έχει πολλές δυνατότητες να μετατρέψει τους όρους αποπληρωμής του χρέους της με απλές αποφάσεις της Βουλής. Μπορεί επίσης, αν φύγει ή εκδιωχθεί από το ευρώ, να μετατρέψει το χρέος της σε δραχμές και να το υποτιμήσει μαζί με το νόμισμά της. Δεν χρειάζεται άλλωστε καν να το πράξει, αρκεί να το απειλήσει, για να αποκτήσει ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί. Σήμερα, τα ελληνικά δικαστήρια είναι αρμόδια να εκδικάσουν διαφορές ως προς το χρέος, αύριο θα είναι τα βρετανικά. Και η νέα δανειακή σύμβαση, αν ψηφιστεί και μάλιστα από ενισχυμένη πλειοψηφία της Βουλής, θα έχει αυξημένη τυπική και πολιτική ισχύ. Πάντα μπορεί κανείς να αθετήσει βέβαια τις πληρωμές του. Θα πρέπει να γίνει Κούβα όμως για να το κάνει. (Δεν είχαμε δυστυχώς τον χρόνο να επαληθεύσουμε το σύνολο αυτών των πληροφοριών πλήρως, κάτι που σκοπεύουμε να πράξουμε τις επόμενες μέρες. Θεωρούμε όμως τόσο κρίσιμο το ζήτημα που εκτιμήσαμε ότι πρέπει να τις δώσουμε στη δημοσιότητα).

Με άλλα λόγια, αυτό που επιχειρείται με τις αποφάσεις της 26ης Οκτωβρίου είναι ο αφοπλισμός της Ελλάδας με τη δική της συγκατάθεση, η οριστική μετατροπή της σε αποικία, χωρίς μάλιστα την παραμικρή εγγύηση, το αντίθετο, σωτηρίας της οικονομίας και κοινωνίας της, για να μη μιλήσουμε για την εθνική της ακεραιότητα, που θα είναι χίμαιρα να πιστέψουμε ότι μπορεί να διατηρηθεί σε παρόμοιες συνθήκες. Όλοι ξέρουν και το λένε ότι οι αποφάσεις της 26.10 όχι μόνο δεν θα σώσουν την Ελλάδα και την Ευρώπη, αλλά και θα καταρρεύσουν έτσι κι αλλοιώς σύντομα, πιθανώς και της ΕΕ περιλαμβανομένης. Τα χαρτιά όμως που θα έχει υπογράψει η Ελλάδα θα της μείνουν. Γι’ αυτό και δεν τους φτάνει η συγκατάθεση του κ. Σαμαρά στην αναβολή των εκλογών και στον σχηματισμό μιας κυβέρνησης-τσίρκου, αλλά θέλουν και τις γραπτές εγγυήσεις του – πέραν της προσπάθειας να τον εξευτελίσουν με αυτόν τον τρόπο.

Έρχεται μια στιγμή στη ζωή που πρέπει να αποφασίσεις με ποιον θα πάς και ποιούς θα αφήσεις. Στην Ελλάδα εξαφανίζεται πια ο ΅μεσαίος χώρος΅ ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα, εκείνο των Δούλων και των Εφιαλτών και εκείνο όσων αγωνίζονται για την πατρίδα τους.

ΠΗΓΗ: Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2011, http://konstantakopoulos.blogspot.com/2011/11/blog-post_09.html

ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ, ΛΕΗΛΑΣΙΑ, ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ:

Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας ονομάζεται στην πραγματικότητα Merkel – τόσο ο σημερινός, όσο και ο επόμενος, είτε προκύψει από μία διαδικασία αντίθετη με το Ελληνικό Σύνταγμα, είτε από εκλογές

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

“Πιστεύω ότι ένας λαός δεν πρέπει να εκτιμά τίποτα περισσότερο από την αξιοπρέπεια και την ελευθερία της ύπαρξης του – ότι η ντροπή μίας δειλής υποταγής δεν ξεπλένεται με τίποτα…..Δηλώνω ότι θεωρώ την ψεύτικη σωφροσύνη, η οποία αποσκοπεί στην αποφυγή του κινδύνου, ως το πλέον επικίνδυνο αποτέλεσμα του φόβου.

Ο κίνδυνος πρέπει να αντιμετωπίζεται με θάρρος, με ήρεμη και σταθερή απόφαση, καθώς επίσης με καθαρή συνείδηση. Ένα έθνος δεν μπορεί να εξαγοράσει την ελευθερία του από τις ξένες δυνάμεις, με τεχνάσματα και στρατηγήματα – αλλά μόνο εάν ριχτεί άφοβα στη μάχη, θυσιάζοντας χίλιες ζωές για ένα πολλαπλό κέρδος ζωής” (Carl von Clausewitz).

Άρθρο

Σύμφωνα με τη γερμανική εφημερίδα Sueddeutsche, τα σχέδια δημοψηφίσματος του πρωθυπουργού, τα οποία κατηγόρησαν σύσσωμοι σχεδόν οι Έλληνες, ενώ διακωμώδησε ο άρρωστος Γερμανός υπουργός Οικονομικών (διασύροντας και εξευτελίζοντας ακόμη μία φορά τη χώρα μας διεθνώς), συζητήθηκαν σαν να επρόκειτο να αντικατασταθεί η Δημοκρατία από μία «ρωσική ρουλέτα».

Εκτός αυτού, παρά το ότι το δημοψήφισμα αφορούσε την αποδοχή ή μη της συμφωνίας της 26^ης Οκτωβρίου (άρθρο μας), «παραποιήθηκε εγκληματικά και σκόπιμα» – αφού «μεταφράστηκε» αυθαίρετα σε δημοψήφισμα υπέρ ή κατά του Ευρώ, αν και όλοι γνωρίζουν ότι, μία χώρα της Ευρωζώνης δεν μπορεί να «αποβληθεί», αλλά ούτε και να εγκαταλείψει μόνη της την ένωση, με βάση τη συνθήκη (η οποία πρέπει προηγουμένως να αλλάξει – κάτι που απαιτεί πολλά χρόνια).

Κατά την Sueddeutsche λοιπόν ο Έλληνας πρωθυπουργός λειτούργησε έντιμα και ορθολογικά, θεωρώντας ότι οι εκβιασμοί της κυρίας Merkel, καθώς επίσης του κ. Sarkozy, με στόχο την επιβολή της συμφωνίας της 26^ης Οκτωβρίου (μεταξύ άλλων η συμφωνία σηματοδοτεί την επίσημη, την Πύρρειο χρεοκοπία καλύτερα της Ελλάδας), δεν ήταν δυνατόν να γίνουν αποδεκτοί από τον ίδιο – αφού δεν είχε την απαραίτητη νομιμοποίηση για κάτι τέτοιο (θέμα Εθνικής Κυριαρχίας).  

Ο πρωθυπουργός, πάντοτε κατά την εφημερίδα, εκβιαζόταν να συμφωνήσει με την αποπληρωμή του νέου δανείου των 130 δις €, μέσω της εκχώρησης της εθνικής κυριαρχίας της χώρας του – γεγονός που όφειλαν να γνωρίζουν οι Έλληνες Πολίτες, αφού μόνο αυτοί θα μπορούσαν να εγκρίνουν μία τόσο σημαντική απόφαση. Επειδή λοιπόν ο πρωθυπουργός είχε την άποψη ότι, η ιδιαίτερη αυτή κατάσταση προϋπέθετε μία απόλυτα δημοκρατική διαδικασία, αποφάσισε, πολύ σωστά, να καταφύγει σε δημοψήφισμα – όπως ακριβώς έκανε ο Γάλλος πρωθυπουργός το 2005, σε σχέση με το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα.  

Περαιτέρω, ένα δημοψήφισμα είναι αναμφίβολα ένα πολύ πιο ακριβές, καθώς επίσης ένα πολύ λιγότερο αποσταθεροποιητικό «μέσον», σε σχέση με τις πρόωρες εκλογές – οι οποίες ουσιαστικά «αποκρύπτουν» την εξάρτηση και την οικονομική αδυναμία της Ελλάδας να αντισταθεί σε τέτοιους εκβιασμούς. Σε τελική ανάλυση όμως, οι Merkel & Co εμπόδισαν το Ελληνικό δημοψήφισμα, διαπραγματευόμενοι έναντι αυτού εκλογές. Στα πλαίσια αυτά δε ακολούθησαν ουσιαστικά μία παλαιά Ευρωπαϊκή αντίληψη, σύμφωνα με την οποία ένα δημοψήφισμα εμποδίζει την ικανότητα λειτουργίας της ΕΕ – γεγονός που μάλλον δεν προάγει τη Δημοκρατία εντός της Ένωσης.

Από την άλλη πλευρά, δεν είναι λάθος το ότι οι Έλληνες διαδηλώνουν εναντίον της κυρίας Merkel, αφού τόσο αυτή, όσο και ο κ.Sarkozy αποφάσισαν στην πραγματικότητα για τα προγράμματα λιτότητας που επιβλήθηκαν από το ΔΝΤ στην Ελλάδα – ερήμην του πρωθυπουργού της. Ο Έλληνας πρωθυπουργός, η κυβέρνηση του, καθώς επίσης το Κοινοβούλιο του ήταν και είναι τα όργανα εκτέλεσης των αποφάσεων οι οποίες, ερήμην της Ελλάδας, επιβάλλονται στους Πολίτες της.

Επομένως, ο πρωθυπουργός της Ελλάδας ονομάζεται στην πραγματικότητα Merkel – τόσο ο σημερινός, όσο και ο επόμενος, είτε προκύψει από μία διαδικασία αντίθετη με το Ελληνικό Σύνταγμα, είτε πραξικοπηματικά, είτε από εκλογές (επίσης αυτός που θα τον διαδεχθεί αργότερα, για όσο χρονικό διάστημα η Ελλάδα υποτάσσεται στις εντολές των δανειστών της).

Προφανώς δε, είναι μάλλον αστείο να ισχυρίζεται κανείς ότι, αποδέχεται ένα δάνειο χωρίς το συνοδευτικό του μνημόνιο, καθώς επίσης όλα τα προηγούμενα – με τα οποία θα λεηλατηθεί η Ελλάδα, μέχρι εκείνη τη στιγμή που θα οδηγηθεί στη χρεοκοπία, εξαθλιωμένη και απόλυτα εξευτελισμένη. Θα ήταν σαν να είχε εγκριθεί ένα ενυπόθηκο δάνειο από την τράπεζα, το οποίο θα απαιτούσε κάποιος άλλος να λάβει, χωρίς τη συνοδευτική υποθήκη – κάτι που θα ήταν μάλλον απίθανο.     

Ολοκληρώνοντας λοιπόν τόσο ο σημερινός πρωθυπουργός, όσο και όλοι όσοι επόμενοι θα αποδέχονται τις όποιες νέες συμφωνίες και τα «συνοδευτικά» τους (μνημόνια υποτέλειας, εξαθλίωσης, εξευτελισμού και λεηλασίας), έναντι δανεικών χρημάτων, θα είναι σαν να πουλούν την ψυχή της χώρας τους στο διάβολο – κοροϊδεύοντας παράλληλα τους ψηφοφόρους τους, με τον αθλιότερο δυνατόν τρόπο. Αρκεί να σημειώσει κανείς ότι, η Ευρωζώνη απαιτεί πέντε υπογραφές για να «κατοχυρώσει» τον εκβιασμό της, για να κατανοήσει τον απίστευτο εξευτελισμό της χώρας μας – για πρώτη φορά στην υπερήφανη Ιστορία της.  

Βέβαια απαιτεί κόπο, ενώ παράλληλα «θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία» – χαρακτηριστικά που φαίνεται ότι έχουμε χάσει εντελώς όλοι εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες Πολίτες.

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ

Με βάση, μεταξύ άλλων, τα παραπάνω έχουμε την άποψη ότι, η Ευρωζώνη δεν πρόκειται δυστυχώς να ενωθεί δημοσιονομικά και πολιτικά – ενώ, εάν συνεχίσουν να διοικούν οι τράπεζες από το παρασκήνιο (αποκρατικοποίηση της εξουσίας), με τη βοήθεια των όποιων πολιτικών μαριονετών τους, κάποια στιγμή οι Ευρωπαίοι Πολίτες θα επαναστατήσουν. Επομένως, αργά ή γρήγορα, η Ευρωζώνη θα διαλυθεί κάτω από το βάρος των «συστημικών» της προβλημάτων (άρθρο μας), με εξαιρετικά επώδυνα αποτελέσματα για ολόκληρο τον πλανήτη.

Ειδικά όσον αφορά το Ευρώ επιθυμούμε να επαναλάβουμε ότι, αποτελώντας ένα ξένο νόμισμα για όλες της χώρες της Ευρωζώνης, θα αναγκάσει τη μία μετά την άλλη να χρεοκοπήσουν. Αναλυτικότερα, γνωρίζοντας ότι η βασική αιτία της χρεοκοπίας οποιουδήποτε κράτους δεν ήταν ποτέ άλλη, από την υπερχρέωση του σε ξένο συνάλλαγμα, καθώς επίσης πως όλες οι χώρες τις Ευρωζώνης είναι αφενός μεν υπερχρεωμένες (δημόσιο χρέος άνω του 60% που προβλέπει η συνθήκη του Μάαστριχτ), αφετέρου λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία, θεωρούμε πως είναι απλά θέμα χρόνου η συνολική κατάρρευση τους.

Για παράδειγμα η Αργεντινή, η οποία χρεοκόπησε με δημόσιο χρέος ίσο με το 55% του ΑΕΠ της (η Γερμανία σήμερα υπερβαίνει το 85%), δεν θα χρεοκοπούσε, εάν δεν χρωστούσε σε δολάρια αλλά σε πέζος – αφού στην περίπτωση αυτή θα τύπωνε απλά νέα πέζος (πληθωριστικά φυσικά), για να αποπληρώσει τα χρέη της. Επειδή όμως τα δάνεια της ήταν κυρίως σε ξένο συνάλλαγμα, το οποίο δεν μπορούσε να τυπώνει, αλλά ήταν υποχρεωμένη να αγοράζει ή/και να δανείζεται σε συνεχώς υψηλότερες τιμές (τόκους, ισοτιμία), για να εξοφλεί τις δόσεις των δανείων της, κάποια στιγμή έπαψε να τα καταφέρνει και χρεοκόπησε.

Επειδή τώρα οι χώρες της Ευρωζώνης χρωστούν σε Ευρώ, το οποίο όμως καμία δεν ελέγχει (δεν μπορεί να τυπώσει κλπ.), είναι εύλογο ότι κάποια στιγμή, όταν θα γίνει δύσκολος ή αδύνατος ο δανεισμός τους (πολύ υψηλά επιτόκια κλπ.), ενώ δεν μπορούν να τυπώσουν νέα χρήματα, θα χρεοκοπήσουν η μία μετά την άλλη (εκτός εάν η ΕΚΤ αρχίσει να τυπώνει για όλους). Προφανώς δε η χρεοκοπία της μίας θα παρασέρνει την άλλη, λόγω των μεταξύ τους συναλλαγών και πιστώσεων, μέχρι το σημείο που θα καταρρεύσει και η τελευταία.

Παράλληλα δε το Ευρώ μάλλον θα υποτιμάται διαρκώς σε σχέση με το Δολάριο, μεταξύ άλλων

(α)  επειδή οι Η.Π.Α. χρωστούν μόνο σε δολάρια, οπότε δεν μπορούν να χρεοκοπήσουν, παρά τα τεράστια προβλήματα της οικονομίας τους, ενώ

(β)  όλοι εκείνοι οι Ευρωπαίοι Πολίτες, οι οποίοι θα φοβούνται τυχόν «απέλαση» της χώρας τους από την Ευρωζώνη (όπως οι Έλληνες σήμερα), θα αγοράζουν δολάρια για τη διαφύλαξη των αποταμιεύσεων τους – αφού, στην περίπτωση επιστροφής στο εθνικό νόμισμα, τα ευρώ «κατάσχονται» και μετατρέπονται υποχρεωτικά στο εθνικό νόμισμα (κάτι που δεν ισχύει φυσικά για τα άλλα νομίσματα).

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Υπενθυμίζουμε ξανά ότι, κατά την πάγια τακτική των παιδιών του Σικάγου, αφού όλα τα κρίσιμα νομοσχέδια και οι σοβαρές αποφάσεις περάσουν από μία «μεταβατική κυβέρνηση» (η οποία θα εισπράξει όλη την οργή των «υπηκόων» της), χωρίς ως συνήθως να είναι κατοχυρωμένα από την απόλυτη πλειοψηφία (180 βουλευτές), θα ακολουθήσει αμέσως μετά η επόμενη κυβέρνηση «σωτηρίας» – η οποία, αφενός μεν θα τα κατοχυρώσει «τελεσίδικα», χωρίς μεγάλες αντιδράσεις από το «πλήθος», αφετέρου θα τα δρομολογήσει σταδιακά στην πράξη, διατηρώντας φυσικά όλα τα εγκληματικά μέτρα (με την εκλεπτυσμένη αιτιολογία ότι, το κράτος έχει συνέχεια και πρέπει να σεβόμαστε τα υπογεγραμμένα).

Όλα αυτά όπως στο «παράδειγμα» της Τουρκίας όπου, αφού ολόκληρη σχεδόν η πολιτική ηγεσία κατέρρευσε, μετά την από κοινού ψήφιση των νομοσχεδίων (για την λήψη των δόσεων του ΔΝΤ), εν μέσω μεγάλων κοινωνικών αναταραχών, ο σημερινός πρόεδρος της, ο οποίος ανέλαβε τα ηνία αμέσως μετά, ήταν στην πραγματικότητα αυτός που ξεπούλησε τα πάντα στις πολυεθνικές, μοιράσθηκε διαχρονικά την εθνική κυριαρχία της Τουρκίας με τους εισβολείς, ενώ διατήρησε φυσικά τους μισθούς των 300 € (άρθρο μας).       

Είναι προφανώς το χειρότερο, αλλά ταυτόχρονα το πιθανότερο σενάριο από όλα όσα μπορούν να μας συμβούν στη συνέχεια – ενώ πολύ δύσκολα θα το αποφύγουμε, εάν επιτρέψουμε να γίνει πράξη η πρόσφατη συμφωνία της κυβέρνησης σε σχέση με τη χρεοκοπία, εάν δεν διώξουμε αμέσως το ΔΝΤ και εάν δεν αποστασιοποιηθούμε από όλους όσους υποστηρίζουν τα προγράμματα του (άμεσα ή έμμεσα – με δήθεν αλλαγές δηλαδή).

ΥΓ: Εντελώς παραδόξως τα τρία πρόσωπα, τα οποία αναφέρθηκαν από τα ΜΜΕ ως πιθανοί μελλοντικοί πρωθυπουργοί, προέρχονται από τα τρία «συστατικά» της Τρόικας: από την ΕΚΤ, από το ΔΝΤ και από την Ευρωζώνη. Το ένα δε εξ αυτών (ΔΝΤ), αναφέρθηκε επίσης για το υπουργείο οικονομικών (υπενθυμίζουμε ότι, ο υπουργός οικονομικών της Τουρκίας, ο οποίος ανέλαβε να εφαρμόσει την πολιτική των παιδιών του Σικάγου, προερχόταν επίσης από το ΔΝΤ). Πρόκειται μήπως για τη «νομιμοποίηση» του θεάτρου σκιών ή είναι απλά σύμπτωση;

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 08. Νοεμβρίου 2011, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, καθώς επίσης συγγραφέας τριών οικονομικών βιβλίων.

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/Images_PressCenter/20111108/BVV.jpg

Σαμαράς ως συνεχιστής Παπανδρέου

Του Γιώργου Δελαστίκ

Απίστευτη αλλαγή του πολιτικού σκηνικού έλαβε χώρα χθες το μεσημέρι. Ενώ η ανατροπή του Γιώργου Παπανδρέου από την πρωθυπουργία εθεωρείτο απολύτως βέβαιη (καθώς είχε προσλάβει διαστάσεις πολιτικής χιονοστιβάδας η εσωκομματική αντίθεση των υπουργών και των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ που παρήλαυναν από τα τηλεοπτικά κανάλια διακηρύσσοντας τη διαφωνία τους με τον πρωθυπουργό), ανέλαβε να τον διασώσει ο πιο απίθανος άνθρωπος: ο… Αντώνης Σαμαράς!!!

Προφανώς σε συνεννόηση με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο πρωθυπουργός καθυστερούσε την έναρξη της προγραμματισμένης για τις 12 το μεσημέρι συνεδρίασης του υπουργικού συμβουλίου επί σχεδόν δύο ώρες, μέχρις ότου βγήκε ο Αντώνης Σαμαράς και έκανε δημοσίως δηλώσεις ότι τάσσεται υπέρ της κύρωσης της δανειακής σύμβασης από την παρούσα Βουλή. Προσέφερε δηλαδή τη συμπαράταξη της ΝΔ με τον Γ. Παπανδρέου στο κεφαλαιώδες αυτό θέμα – και μάλιστα τη στιγμή που ο πρωθυπουργός δεν θα μπορούσε να το περάσει ούτε καν με δημοψήφισμα!

Όπως είναι ευνόητο, αυτή η στάση του Α. Σαμαρά παρέλυσε τις αντιδράσεις των υπουργών και των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ που ετοίμαζαν την ανατροπή του Α. Παπανδρέου. Οταν ακόμη και η αξιωματική αντιπολίτευση στηρίζει τον πρωθυπουργό, δεν είναι φυσικά και τόσο εύκολο να τον ανατρέψουν την ίδια στιγμή οι δικοί του.

Ετσι οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ που μέχρι το μεσημέρι ζητούσαν την κεφαλή επί πίνακι του πρωθυπουργού – οι οποίοι άλλωστε ουδέποτε διακρίθηκαν για την πολιτική γενναιότητά τους – αρκέστηκαν σε δευτερεύουσας σημασίας συμβιβαστικές παραχωρήσεις εκ μέρους του Γ. Παπανδρέου, οι οποίες δεν αξίζει καν να αναφερθούν.

Ο γελοιοποιημένος στις Κάνες πρωθυπουργός από τη Γερμανίδα καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ και τον Γάλλο πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί, ο οποίος επέστρεψε βαθιά ταπεινωμένος και εξαιρετικά αποδυναμωμένος πολιτικά, βρέθηκε εντελώς απροσδόκητα να ξαναγίνεται κυρίαρχος του εσωκομματικού παιχνιδιού στο κυβερνών κόμμα με τη βοήθεια του αρχηγού της ΝΔ, ο οποίος ξαφνικά βρέθηκε να διατυμπανίζει ότι είναι… πιο φανατικός υποστηρικτής της δανειακής σύμβασης που υπέγραψε ο Γ. Παπανδρέου από τους υπουργούς και τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ! Απίστευτη πολιτική φαρσοκωμωδία.

Εύλογο είναι βεβαίως το ερώτημα γιατί ο Αντώνης Σαμαράς τήρησε αυτή την αυτοκαταστροφική για τον ίδιο και για το κόμμα του στάση. Ακόμη και αν για άγνωστους λόγους "αίφνης ηράσθη σφόδρα" τη δανειακή σύμβαση του Γ. Παπανδρέου, γιατί δεν μπορούσε να περιμένει καν ούτε ένα ή δύο 24ωρα πριν εκφράσει δημοσίως το πάθος του, ώστε στο μεταξύ να έχουν "φάει" τον Γ. Παπανδρέου οι δελφίνοι και οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ;

Είναι προφανές ότι ο πρόεδρος της ΝΔ υπέκυψε τελικά στις πιέσεις τόσο των εξωτερικών πολιτικών παραγόντων της ευρωπαϊκής Δεξιάς (Μέρκελ, Σαρκοζί, Γιουνκέρ, Μπαρόζο, Βαν Ρομπέι κ.λπ.) όσο και εσωτερικών κύκλων του κατεστημένου που τον στηρίζουν. Απαρνήθηκε έτσι τη δύσκολη πολιτική που ακολουθούσε μέχρι τώρα, αυτήν της σταθερής άρνησης στο Μνημόνιο, το Μεσοπρόθεσμο, το Πολυνομοσχέδιο κ.λπ., η οποία όμως είχε αποδώσει πάμπολλα πολιτικά οφέλη στον Α. Σαμαρά. Του είχε επιτρέψει αφενός να ανασυγκροτήσει και να θέσει σε τροχιά εξουσίας το διαλυμένο κόμμα που παρέλαβε από τον Κώστα Καραμανλή μέσα σε δύο μόλις χρόνια και αφετέρου να κυριαρχήσει πολιτικά, ιδεολογικά και οργανωτικά στη ΝΔ.

Γνωρίζουμε τις τεράστιες πιέσεις που του ασκούνται εδώ και ενάμιση χρόνο από το εξωτερικό, όπως και από κύκλους με οικονομική επιρροή επί της ΝΔ. Γνωρίζουμε επίσης ότι δεν είναι ανυπόστατες οι φήμες που το περιβάλλον του προέδρου της αξιωματικής αντιπολίτευσης έθεσε σε κυκλοφορία για να δικαιολογήσει την υποχώρησή του – ότι δηλαδή ομάδα 10-15 βουλευτών της ΝΔ με επικεφαλής δύο σημαντικά στελέχη παρελθούσης χρήσεως και μηδαμινού σημερινού πολιτικού βάρους ήταν έτοιμη να αποστατήσει και να στηρίξει την κυβερνητική πολιτική.

Αν το έκαναν όμως, θα βυθίζονταν στο τέλμα της ανυποληψίας. Την ώρα που οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ θα ανέτρεπαν τον Γ. Παπανδρέου, μόνο πολιτικά γελοίοι θα φάνταζαν βουλευτές της ΝΔ που θα τον στήριζαν. Θα διευκόλυναν τον Α. Σαμαρά να τους διαγράψει μαζικά εν μέσω χλεύης και πανηγυρισμών.

ΔΕΞΙΑ: Μπήκε τώρα πια στην ίδια τροχιά

Η διάσωση του Γ. Παπανδρέου από τον Α. Σαμαρά και η σθεναρή υποστήριξη του προέδρου της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη δανειακή σύμβαση που θεσμοθετεί την εθνική υποτέλεια και την οικονομική εξαθλίωση των Ελλήνων, σηματοδοτούν μια νέα πολιτική πραγματικότητα. Ο πρόεδρος της ΝΔ εγκατέλειψε τη γραμμή εμφάνισης του κόμματός του ως αντίθετου προς το ΠΑΣΟΚ – στο πλαίσιο του συστήματος, εννοείται – και εμφανίζεται πλέον ως φιλόδοξος συνεχιστής της γραμμής του Γ. Παπανδρέου, την οποία μέχρι τώρα καταδίκαζε απερίφραστα. Αυτό τον απομακρύνει από την εξουσία, γιατί βεβαίως ο λαός θέλει άλλη πολιτική από αυτή του Γ. Παπανδρέου, όχι άλλο πρόσωπο που θα εφαρμόζει την ίδια πολιτική.

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ, «E» 4/11/2011, http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22792&subid=2&pubid=63519097

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ;

Του Νίκου Μπέκη*

«Μας ήρθε άνοιξη πικρή το καλοκαίρι μαύρο

μας ήρθε κι ο χινόπωρος βαρύς φαρμακωμένος

μας ήρθε φράγκος βασιλιάς μας ήρθε βαβαρέσος.»

                                                Δημοτικό για τον Όθωνα.

Είναι πράγματι εντυπωσιακή, λυσσαλέα θάλεγε κανείς, η προσπάθεια που κάνουν τα ξεφωνημένα ΜΜΕ ώστε να «ξεχάσει» ο κόσμος τα δεινά του, την ανεργία, τη φτώχια, την εξαθλίωση, την πείνα, το ανύπαρκτο μέλλον του και να επικεντρωθεί στο ανούσιο, παραπολιτικό, θεάτρου σκιών ερώτημα, ποιος, δηλαδή, θα είναι ο δοτός πρωθυπουργός της πραξικοπηματικής κυβέρνησης, μετά την «απόσυρση» του ακατονόμαστου! Λες και αυτό είναι το μέγα πρόβλημα της χώρας.

Και είναι αφάνταστα προκλητικό, να βλέπεις τις μούρες όλων αυτών (υπουργών, βουλευτών, κομματικών στελεχών), που μέχρι τώρα δεν τολμούσαν να ξεμυτίσουν απ’ το καβούκι τους, να βγαίνουν στα κανάλια και στα ραδιόφωνα και, με απύθμενο θράσος, να λένε, τάχα μου, τη γνώμη τους για τις «εξελίξεις», σαν να μη συνέβη τίποτα τα δύο προηγούμενα χρόνια, σαν να μην είναι οι ίδιοι, που με την ψήφο τους και τις αποφάσεις και πράξεις τους, καταστρέψανε τη χώρα και το λαό και ετοιμάζονται τώρα να δώσουν τη χαριστική βολή, ψηφίζοντας και εφαρμόζοντας την κατοχική δανειακή σύμβαση.

Ταυτόχρονα, οι γνωστοί πρετεντέρηδες, καψήδες, τρέμησες, λιαροπούλες και λοιπές-λοιποί, παχυλά αμειβόμενοι, μεγαλοδημοσιογράφοι και παπαγαλάκια του συστήματος, συναγελάζονται μαζί τους, τους κάνουν κατάλληλες «πάσσες» για να ξεφουρνίσουν τις ανούσιες, εμετικές, διαχρονικά, ατάκες τους, προσέχουν να μην τους δυσαρεστήσουν, να μην τους φέρουν σε δύσκολη θέση, να μην τους θυμίσουν, έστω και στο ελάχιστο, την εξαθλίωση του λαού και την ταπείνωση της χώρας που προκάλεσαν και συνεχίζουν να προκαλούν. Και είναι χαρακτηριστική η ανακούφιση που βλέπει κανείς στα πρόσωπα και στο ύφος όλων αυτών των συνενόχων, δημοσιογράφων και πολιτικών, μιας και αισθάνονται, ίσως, ότι μπορούν, έστω για λίγες μέρες, να ξεγελάσουν, να αποσείσουν το μέγα άγος της ύβρης εναντίον του λαού και του τόπου.

Πρόκειται, κυριολεκτικά, για μια εικονική πραγματικότητα, για ένα θέατρο σκιών που, όχι μόνο θα τελειώσει γρήγορα, αλλά θα προκαλέσει πολύ περισσότερη οργή, συσωρευτικά, απ’ όση επιδιώκει να καταπραΰνει. Γιατί η πραγματικότητα δεν είναι στο γυαλί, αλλά στο μεροκάματο που λείπει, στο ρεύμα που κόβει η ΔΕΗ, στο μαγαζί που κλείνει, στον εργαζόμενο που χάνει τη δουλειά του, στα φάρμακα και στις εξετάσεις που δεν μπορούν να πληρωθούν, στις συντάξεις που κατάντησαν βοήθημα, στους πενιχρούς μισθούς που δεν φτάνουν πια ούτε για τα απαραίτητα, στην συνειδητοποίηση ότι δεν υπάρχει πια μέλλον. Το έκλεψαν!

Με αυτή την πραγματικότητα μπροστά μας, το ποιος αχυράνθρωπος, ποιο ανδρείκελο θα κληθεί να παριστάνει τον πρωθυπουργό, δεν έχει καμιά, μα καμιά σημασία. Όποιος και νάναι δεν θα αποτελεί παρά εντολοδόχο πολιτικής που θα του υπαγορεύει ο Αρμοστής των γαλλογερμανών, μέσω των επιτελείων των εθελόδουλων κομμάτων που θα τον διορίσουν! Αυτό λοιπόν που έχει σημασία, πέρα απ’ τη διάλυση της κοινωνίας, την προϊούσα φτώχια και εξαθλίωση, είναι πως η χώρα μετατρέπεται τάχιστα σε μπανανία, χάνει και τα τελευταία ίχνη λαϊκής κυριαρχίας, είναι υπό κατοχή. Και αυτό δε μπορεί κανείς να το «ξεχάσει»!

«Πάλι τα ίδια και τα ίδια θα μου πεις, φίλε.

Όμως τη σκέψη του πρόσφυγα τη σκέψη του αιχμάλωτου τη σκέψη

του ανθρώπου σαν κατάντησε κι αυτός πραμάτεια

δοκίμασε να την αλλάξεις, δεν μπορείς.»

Γ. Σεφέρης Τελευταίος Σταθμός. (πάλι)

Βέροια, 7-11-2011

* Ο Νίκος Μπέκης είναι πρόεδρος της ΕΛΜΕ Ημαθίας