O OHE και ο ρόλος των μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (Μ.Κ.Ο.)

Πολιτιστική Αμφικτυονία  01-07-2006

Παγκόσμια Συνάντηση: «Ο ρόλος του ΟΗΕ στον 21ο αιώνα» – Δελφοί, Κυριακή, 2 Ιουλίου 2006

 

+Του Γιάννη Ε. Διακογιάννη*

 

Μία μεγάλη γυναίκα του Ελληνισμού, η Αλίκη Γιωτοπούλου – Μαραγκοπούλου, πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου και Πρόεδρος (σήμερα) της ελληνικής Μ.Κ.Ο. «Ιδρυμα για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου» σημειώνει ότι αποτελεί σπουδαία υπόθεση για τον ειρηνευτικό ρόλο του ΟΗΕ η βοήθεια που μπορούν να παράσχουν οι μη κυβερνητικές οργανώσεις, εφόσον – τονίζει – δεν χρηματοδοτούνται από κυβερνήσεις, το κράτος και παρεμφερείς οργανισμούς.

Θα πρόσθετα – για να δώσω έμφαση σε όσα παρατηρεί η αγωνίστρια καθηγήτρια – ότι οι Μ.Κ.Ο. για να είναι αποτελεσματικές για την ειρήνη και τη δικαιοσύνη αλλά και… σύννομες με τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ δεν θα πρέπει να χρηματοδοτούνται ούτε από μυστικές υπηρεσίες, ούτε από πρεσβείες, ούτε από πολεμικές βιομηχανίες. Και θα συμπλήρωνα ότι αυτές οι Μ.Κ.Ο. δεν πρέπει να χρηματοδοτούνται – όπως θα εξηγήσω στην συνέχεια – γενικά και αόριστα από τον ΟΗΕ με προγράμματα, όπως στην περίπτωση του σχεδίου Ανάν για την Κύπρο, που δεν είναι γνωστά και ελεγχόμενα από την Ολομέλεια του Οργανισμού και δεν είναι διάφανη η δράση τους.

Βεβαίως, η κυρία Μαραγκοπούλου, η οποία έχει το μεγάλο πλεονέκτημα η Οργάνωσή της να χρηματοδοτείται από οικογενειακούς οικονομικούς πόρους και να στηρίζεται σ’ αυτούς για όλα τα μεγάλα και σπουδαία προγράμματα που προωθεί, παρατηρεί ακόμη ότι, σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί μία Μ.Κ.Ο. να δέχεται επιχορηγήσεις υπουργείων, π.χ. για φιλανθρωπικούς λόγους. Θυμάμαι – το αναφέρω ως θετικό παράδειγμα – ότι η Μ.Κ.Ο. «Δωδεκανησιακός Σύλλογος για τα αυτοάνοσα νοσήματα αρθρίτιδας και λύκου – ΘΑΛΕΙΑ» εκτός από τους δικούς της πόρους δέχθηκε χρηματοδότηση από το ελληνικό υπουργείο Υγείας για να προχωρήσει σε προγράμματα πρόνοιας, ενημέρωσης και υποστήριξης ασθενών σε μικρά νησιά της Δωδεκανήσου, π.χ. στο Καστελόριζο».

Αλλά αυτή είναι η μία πλευρά της υπόθεσης των Μ.Κ.Ο. Υπάρχει και η άλλη πλευρά, η σκοτεινή. Το μεγάλο ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο είναι επιτρεπτή – για τον ΟΗΕ και τον ειρηνευτικό ρόλο του – η δράση Μ.Κ.Ο., που γίνονται το όχημα διαφόρων κέντρων εξουσίας για να συντελεσθούν πολιτικές αλλαγές, παρεμβάσεις και επεμβάσεις σε εμπόλεμες ζώνες ή για να αλλάξουν ακόμη και ο χάρτης και τα σύνορα χωρών!

Θυμάμαι τον Απρίλιο του 1999, στο βομβαρδιζόμενο από το ΝΑΤΟ Βελιγράδι, κατά την διάρκεια συνέντευξης που μου παραχώρησε για «ΤΑ ΝΕΑ» τον υπουργό Εξωτερικών Γιοβάνοβιτς. Τον άκουσα να καταθέτει τα εξής εντυπωσιακά στοιχεία: «Έχει έρθει – μου είπε – απεσταλμένος από την Ελλάδα που χειρίζεται προγράμματα Μ.Κ.Ο. Σκορπά αφειδώς χρήματα σε οργανώσεις κατά του καθεστώτος Μιλόσεβιτς. Χρηματοδοτεί παράλληλα εφημερίδες και ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς και εξαγοράζει δημοσιογράφους που προπαγανδίζουν δήθεν για τον εκδημοκρατισμό της χώρας. Ουσιαστικά προωθούν την περαιτέρω διάλυση της Γιουγκοσλαβίας».

Ένα χρόνο αργότερα, στην τραγική Παλαιστίνη, εκεί όπου ο ισραηλινός στρατός κατοχής είχε ρημάξει πόλεις σαν την Τζενίν, η βουλευτής και πάλαι ποτέ συνεργάτης του Γιάσερ Αραφάτ, η Ασράουι μου είχε πει: «Έχουν δραστηριοποιηθεί Μ.Κ.Ο. στα κατεχόμενα που προωθούν δήθεν τη φιλία των Ισραηλινών και των Παλαιστινίων. Στην ουσία με βάση οικονομικά προγράμματα για τα οποία κανείς δεν γνωρίζει το πραγματικό βάθος τους, προγράμματα που δήθεν καταπολεμούν την τρομοκρατία, αυτές οι Μ.Κ.Ο. ενισχύουν λογικές περαιτέρω απομόνωσης του λαού μου σε γκέτο που όλο και περισσότερο πνίγουν οι παράνομοι νέοι οικισμοί των Ισραηλινών».

Το φθινόπωρο του 2001 βρέθηκα στο θέατρο των πολεμικών εξελίξεων στο Πακιστάν και στο ξεχασμένο από το Θεό Αφγανιστάν. Πολλοί Αφγανοί μου μίλησαν για την αφανή χρηματοδότηση μέσω Μ.Κ.Ο. «φυλάρχων» μουτζαχεντίν, οι οποίοι είχαν διαλύσει τη χώρα κυρίως στη δεκαετία του ’90, πολεμώντας οι μεν τους δε για το μοίρασμα της εξουσίας. Προσωπικά, είδα έναν από αυτούς – από τους πλέον ανελέητους σφαγείς – να φιγουράρει μήνες αργότερα ως μεγάλος ήρωας και πατριώτης σε δυτική τηλεόραση, σε ρεπορτάζ που είχε χρηματοδοτηθεί από Μ.Κ.Ο. Και το … αστείο στην υπόθεση: Όταν στις αρχές Γενάρη του 2002 ρώτησα τον Πρόεδρο του Αφγανιστάν Καρζάι «πότε υπολογίζει να αποχωρήσουν τα ξένα στρατεύματα κατοχής από τη χώρα του», εκείνος που μου απάντησε: «Υπολογίζω αυτό θα συμβεί σε έξι μήνες από σήμερα. Με τη ξένη οικονομική βοήθεια αλλά και την ευεργετική δράση – έτσι μου είπε – των Μ.Κ.Ο. το Αφγανιστάν γρήγορα θα γίνει μία δημοκρατική και αναπτυσσόμενη(οικονομικά)  χώρα».

Την άνοιξη του 2003 βρέθηκα – και πάλι ως απεσταλμένος της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ» – στη βομβαρδιζόμενη Βαγδάτη. Θυμάμαι ελάχιστες Μ.Κ.Ο. – στη διάρκεια των βομβαρδισμών – να είναι εκεί και να επιχειρούν να βοηθήσουν τον άμαχο πληθυσμό. Θυμάμαι ήρθαν οι «Γιατροί του Κόσμου» και μία μικρή ελληνική οργάνωση «Γιατροί Καρδιάς» που πρόσφερε πραγματικά πολύ σπουδαίο έργο βοηθώντας τραυματισμένα παιδιά». Λίγες μέρες αργότερα, στις 9 Απριλίου, όταν τα αμερικανοβρετανικά στρατεύματα κατοχής εισέβαλαν και κατέβαλαν την Βαγδάτη, θυμάμαι ότι μαζί με τους «ενσωματωμένους», τους embedded – όπως έγιναν γνωστοί – δημοσιογράφους που έφεραν μαζί τους, βοήθησαν και ορισμένες Μ.Κ.Ο. για να έλθουν στην πόλη και να αναλάβουν – σε συνεργασία με τον ΟΗΕ – έναν ρόλο «για την ανοικοδόμηση της δημοκρατίας», όπως έλεγαν.

Τα ερωτήματα που εγείρονται είναι ασφαλώς πολλά γύρω από τον ρόλο ορισμένων Μ.Κ.Ο. που δραστηριοποιούνται σ’ αυτές τις υπό ξένη κατοχή χώρες. Γιατί κανένας λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να μιλήσει σοβαρά για δημοκρατία σε περιοχές όπου στρατεύματα κατοχής συνεχίζουν να σκοτώνουν και να δολοφονούν αγωνιστές της ελευθερίας, πατριώτες οι οποίοι δεν μπορούν να ανεχθούν το αμερικανικό και βρετανικό άρμα μάχης να περνάει έξω από το σπίτι τους ή ακόμη και να εισβάλει σ’ αυτό.

Ερωτήματα ασφαλώς υπάρχουν και για μία σειρά από άλλα ζητήματα που φέρουν την σφραγίδα Μ.Κ.Ο. οι οποίες συνεργάζονται με τον ΟΗΕ. Για παράδειγμα, θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς πόσο … αντικαπιταλιστικό – όπως διακηρύσσει – είναι το «Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ». Αληθεύει ότι η Σύνοδος του Πόρτο Αλέγκρε χρηματοδοτήθηκε από τους διοργανωτές της μόνον κατά το ποσοστό 6,4% του συνολικού πακέτου εξόδων της που ανήλθαν σε 39 εκ. δολάρια; Αληθεύει ότι το υπόλοιπο 93,6% καλύφθηκε από δωρεές (296.000 δολάρια από το Ίδρυμα Φόρντ, 356.000 δολάρια από το Ίδρυμα Ροκφέλερ, περίπου 2,5 εκατ. δολάρια από καθολικές και προτεσταντικές Μ.Κ.Ο., 8 εκατ. δολάρια από την κυβέρνηση Λούλα της Βραζιλίας, 6,5 εκ. δολάρια από την Πολιτεία του Ρίο Γκράντε Ντο Σουλ, που ελέγχεται από πολύ συντηρητικούς κύκλους, 8 εκ. δολάρια από τις βραζιλιάνικες ΔΕΚΟ Electrobras, Petrobras και Banco do Brazil., κλπ., κλπ.);

Κι ενώ τα ερωτήματα για ορισμένες Μ.Κ.Ο. πολλαπλασιάζονται υπάρχουν και κάποιες εξώφθαλμες περιπτώσεις. Σαν τέτοια αναφέρω την περίπτωση δράσης Μ.Κ.Ο. κατά της θέλησης ενός λαού, κυρίαρχης χώρας –μέλους του ΟΗΕ – ήταν ό, τι συνέβη στη μαρτυρική και από το 74 κατεχόμενη (στο 40% του εδάφους) από τουρκικά στρατεύματα κατοχής μαρτυρική Κύπρο.

Η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας έφερε στο φως στοιχεία για τη δράση της νορβηγικής M.K.O. “PRIO”, η οποία παλαιότερα είχε δραστηριοποιηθεί για «την ειρήνευση – έτσι το έλεγε – Παλαιστινίων και Ισραηλινών και την συμφωνία του Οσλο», αλλά και για την δράση της UNOPS του ΟΗΕ, η οποία προχώρησε στην εφαρμογή πολλών προγραμμάτων (στην Αθήνα και στη Λευκωσία) διαφήμισης και εξειδίκευσης των σχεδίων Ανάν. Τα προγράμματα – πολλών εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ – περιέλαβαν μεταξύ πολλών άλλων και την έκδοση 15 βιβλίων υπέρ – κανενός κατά – του σχεδίου Ανάν! Στην Κύπρο, πριν από ένα χρόνο – το ίδιο δεν έγινε στην Αθήνα – δημοσιοποιήθηκαν και ονόματα (πολιτικών, δημοσιογράφων και επιχειρηματιών) που χρηματοδοτήθηκαν από τέτοια προγράμματα. Αλλά στο τέλος, η κυπριακή κυβέρνηση – έτσι ανακοίνωσε – μη αντέχοντας «για εθνικούς λόγους» το βάρος τέτοιων αποκαλύψεων για χρηματοδοτήσεις από αμερικανικές και βρετανικές πηγές δεν θέλησε να προχωρήσει την έρευνα. Αλλωστε – όπως σημείωνε και ο Πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος σε συνεργάτες του – «παρά την τεράστια διαφήμιση του σχεδίου Ανάν στην Αθήνα και στη Λευκωσία, τόσον ο λαός της Ελλάδας, όπως καταγράφηκε σε δημοσκόπηση, όσο και ο λαός της Κύπρου όπως περίτρανα αποδείχθηκε στο δημοψήφισμα, τάχθηκαν κατά του σχεδίου και της διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας με στόχο την δημιουργία ενός αγγλοαμερικανικού προτεκτοράτου στην άκρη της Μεσογείου».

Για το ίδιο θέμα πολιτικός – κυβερνητικό στέλεχος σήμερα – μου αποκάλυπτε πριν από διόμισι χρόνια, όταν ακόμη η Ν.Δ. δεν είχε κερδίσει τις εκλογές του 2004: «Μην νομίζεις ότι μόνον Αμερικανοί και Βρετανοί δραστηριοποιήθηκαν στην Αθήνα και στη Λευκωσία για τη διαφήμιση του σχεδίου Ανάν. Το Ίδρυμα Φρήντριχ – Εμπερτ του γερμανικού σοσιαλδημοκατικού κόμματος έπαιξε καθοριστικό ρόλο και ξεδίπλωσε αρκετά προγράμματα. Ένα από αυτά ήταν η χρηματοδότηση μίας ομάδας ελληνοτουρκικής φιλίας 15 Ελλήνων και Τούρκων δημοσιογράφων, η οποία ταξίδεψε σε πολλές πόλεις για να εξηγήσει τα θετικά του σχεδίου. Δυστυχώς – έτσι ακριβώς ήταν η διατύπωσή του – κανένας δημοσιογράφος, από αυτούς που επελέγησαν δεν είχε άποψη κατά του σχεδίου Ανάν. Επελέγησαν όλοι με κριτήριο να είναι θετικοί για το σχέδιο!».

Τα παραπάνω παραδείγματα δεν σκιάζουν ασφαλώς το θετικό ρόλο χιλιάδων Μ.Κ.Ο. σε όλο τον κόσμο που προσφέρουν σε χώρες, σε ομάδες ανθρώπων, σε μεμονωμένα άτομα, στη βάση των αρχών του καταστατικού χάρτη του Ο.Η.Ε.

Ωστόσο, σ’ ένα τόσο πλούσιο σε θεματολογία και προσωπικότητες της διεθνούς ακαδημαϊκής κοινότητας συνέδριο, ως δημοσιογράφος που για 25 χρόνια έχω πραγματοποιήσει αποστολές σε περισσότερες από 90 χώρες, πολλές φορές σε εμπόλεμες περιοχές και σε κράτη με δικτατορίες και εμφυλίους πολέμους, νομίζω ότι αποτελεί καθήκον να σας καταθέσω αυτή τη μαρτυρία μου.

Γιατί ασφαλώς θα συμφωνείτε μαζί μου ότι δεν μπορείς να εμπιστευθείς μία Μ.Κ.Ο., πολύ περισσότερο να την πιστεύεις ότι παλεύει π.χ. για τον εκδημοκρατισμό μίας χώρας εάν χρηματοδοτείται μέσω διαύλων ξένων πρεσβειών –χωρών που διατηρούν στρατεύματα κατοχής σε αρκετά σημεία του πλανήτη μας. Για παράδειγμα σ’ ένα τέτοιο μεγάλο συνέδριο, σαν αυτό που αποτελεί μία «Παγκόσμια Συνάντηση για το ρόλο του ΟΗΕ στον 21ο αιώνα» και το οποίο διοργανώνει το Πολιτιστικό Κέντρο των Δελφών τουλάχιστον θα πρέπει να εγείρονται ερωτήματα.

Μπορεί – για παράδειγμα – να θεωρεί ο ΟΗΕ ως θετική τη δράση της Οργάνωσης Ελσίνκι της Μόσχας, μέλους της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ελσίνκι; Μπορεί να αποδέχεται ότι «προωθεί – όπως διακηρύσσει – τον εκδημοκρατισμό της Ρωσίας» εάν χρηματοδοτείται, όπως καταγγέλλουν δημοσιογράφοι και κόμματα στη Μόσχα, από πηγές της εκεί βρετανικής πρεσβείας και μυστικά βρετανικά κονδύλια;

Τα παραδείγματα ασφαλώς είναι πολλά. Και δεν έχει νόημα να σας παραθέσω κι άλλα, όταν μάλιστα ζούμε σ’ έναν κόσμου όπου η παγκοσμιοποίηση είναι οδοστρωτήρας αξιών και αρχών, σ’ έναν κόσμο όπου τα Μ.Μ.Ε. «πρέπει» να είναι υποταγμένα στη θέληση των πολεμικών βιομηχανιών και μίας κάστας ανθρώπων που κυβερνάει σήμερα τη μοναδική υπερδύναμη.

Σας ευχαριστώ που είχατε την καλοσύνη όλοι σας – και οι άξιοι διοργανωτές – να με ανεχθείτε στην κατάθεση ενός προβληματισμού που αφορά στο μέλλον του ΟΗΕ και των Μ.Κ.Ο.. Πρωτίστως, γιατί μου επιτρέψατε να σας μεταφέρω την αγωνία ενός δημοσιογράφου για το μέλλον της δημοκρατίας, της ελευθερίας, της ειρήνης, της δικαιοσύνης, της ισότητας και της αδελφότητας των λαών.

 

*  Σημείωση 1 από τΜτΒ: Ο   Γιάννη; Ε. Διακογιάννης ήταν  δημοσιογράφος. Τον είχα γνωρίσει στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας τη δεκαετία του 1970… [Γενάρης 1957 – Δεκέμβρης 2006]

 

Σημείωση 2 από τΜτΒ: Ευχαριστώ τον Δ. Α. που κοινοποίησε την εν λόγω εισήγηση σε μία από τις λίστες που συμμετέχω.

 

Σημείωση 3 από τΜτΒ: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τΜτΒ.

Ο αισχρός ρόλος των ΜΚΟ και η κυνική ομολογία της Ουάσιγκτον

 

Του Μιχάλη Ιγνατίου

 

Ηυπόθεση των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ/ΝGΟ) δικαιολογημένα ενοχλεί πολλούς ανθρώπους, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες, όπου το «φαινόμενο» λαμβάνει ανησυχητικές διαστάσεις, καθώς ορθώς θεωρείται ως μία άνευ προηγουμένου παρέμβαση στα εσωτερικά κρατών. Οι ΜΚΟ/ΝGΟ επανήλθαν ξανά στο προσκήνιο σε παγκόσμιο επίπεδο μετά τις καταγγελίες του Βλαντιμίρ Πούτιν εναντίον της Αμερικανίδας υπουργού Εξωτερικών, ενώ στην Ελλάδα διαβάσαμε τις αποκαλύψεις για το «πάρτι» που γινόταν από τους αρμοδίους του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών, οι οποίοι κατασπάραξαν τα «απόρρητα ταμεία» με ύποπτες χρηματοδοτήσεις οργανώσεων κηφήνων. Και έχει δικαίωμα ο κάθε πολίτης να έχει υποψίες για όσους διετέλεσαν υπουργοί, διότι εάν ήταν καθαρός ο τρόπος διανομής των χρημάτων, δεν θα κατέστρεφαν τα παραστατικά.

Όπως έγραψα πολλές φορές, το φαινόμενο ξεκίνησε από την Αμερική και βασικά οι ΜΚΟ/ΝGΟ δημιουργήθηκαν για να αντιμετωπίσουν τα «Κινήματα Ειρήνης» που είχε στήσει σε όλο τον κόσμο η ΕΣΣΔ. Η σκέψη ήταν να ενισχύονται με αμερικανικά δολάρια οργανώσεις σε χώρες-στόχους, βασικά για να προωθούν και να επιβάλλουν την αμερικανική εξωτερική και αμυντική πολιτική. Ηταν (και είναι) «οχήματα» του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και καθοδηγούνται από την USΑΙD και τις κατά τόπους πρεσβείες των Ην. Πολιτειών.

Μέχρι το δημοψήφισμα για το φιλοτουρκικό σχέδιο Ανάν, οι αμερικανικές ενισχύσεις σε παγκόσμιο επίπεδο ήταν απόρρητες, παρά το γεγονός ότι οι αμερικανικοί νόμοι απαιτούν διαφάνεια. Όταν ξέσπασε το σκάνδαλο στην Κύπρο από την κατά λάθος(;) διαρροή της έκθεσης Νathans, άρχισαν να ανοίγουν τα στόματα. Αρχικά οι Αμερικανοί παραδέχθηκαν αόριστα και με αρκετή δόση ασάφειας ότι χρησιμοποίησαν τα χρήματα «για την επαναπροσέγγιση και την επανένωση της Κύπρου», αλλά στη συνέχεια μέσα από έγγραφα αποδείχθηκε ότι διατηρούσαν τέσσερα είδη ταμείων, ένα εκ των οποίων αφορούσε «πολιτικές δραστηριότητες» στο νησί.

Μετά την περίπτωση της Κύπρου, όπου άνοιξαν μία τρύπα και πέταξαν μέσα εκατομμύρια δολάρια, πληροφορηθήκαμε ότι μέσω ΜΚΟ/ΝGΟ διοχέτευσαν χρήματα στην Παλαιστίνη, στη Γεωργία, στην Ουκρανία και σε άλλες χώρες. Ομως, η βασική χώρα-στόχος (ήταν και παραμένει) η Ρωσία. Ο Πούτιν, που δεν είναι και ο ίδιος ο πιο δημοκρατικός άνθρωπος στον πλανήτη, έχει απόλυτο δίκιο να φωνάζει, διότι έχει αποδείξεις, αν και μετά την κατάθεση του Φίλιπ Γκόρντον στο Κογκρέσο στις 14 Δεκεμβρίου, δεν τις χρειάζεται. Ο Αμερικανός υφυπουργός Εξωτερικών παραδέχθηκε ενώπιον των μελών της Υποεπιτροπής Διεθνών Σχέσεων της Γερουσίας ότι οι ΗΠΑ «από το 2009 έχουν δώσει περίπου 160 εκατ. δολάρια για την υποστήριξη προγραμμάτων για τα ανθρώπινα δικαιώματα, το κράτος δικαίου, την καταπολέμηση της διαφθοράς, για την κοινωνία των πολιτών, των ανεξάρτητων μέσων ενημέρωσης, της χρηστής διακυβέρνησης και τις δημοκρατικές πολιτικές διαδικασίες». Αφού παραδέχθηκε και την οικονομική ενίσχυση ρωσικών ΜΜΕ, πρόσθεσε ότι «πιο πρόσφατα, η χρηματοδότηση των ΗΠΑ χρησιμοποιήθηκε για την υποστήριξη ανεξάρτητης παρακολούθησης των εκλογών».

Ο Αμερικανός υφυπουργός ήταν όντως αποκαλυπτικός και δεν έκρυψε τα λόγια του, που ξάφνιασαν τους γερουσιαστές, με δεδομένη την αντίδραση και τις καταγγελίες του Ρώσου προέδρου. Ο κ. Γκόρντον τόνισε πως «ως μέρος της στρατηγικής (των ΗΠΑ), η κυβέρνηση έχει διαβουλεύσεις με το Κογκρέσο για μια πρωτοβουλία για τη δημιουργία ενός νέου ταμείου για την υποστήριξη ρωσικών ΜΚΟ/ΝGΟ που έχουν δεσμευθεί σε μια πιο πλουραλιστική και ανοικτή κοινωνία».

Για όσους προωθούν τα συμφέροντα κρατών στην Αμερική, ο νόμος απαιτεί να καταχωρηθούν στο Υπουργείο Δικαιοσύνης ως «πράκτορες» (agents) ξένων συμφερόντων. Ομως, τα μέλη των ΜΚΟ/ΝGΟ στις χώρεςστόχους είναι για τους Αμερικανούς «μαχητές της ελευθερίας». Είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ Ι: Ασχολήθηκε άραγε η υπουργός Εξωτερικών της Κύπρου, κατά την επίσκεψή της στην Ουάσινγκτον, με δύο ανοικτά θέματα, που την αφορούν και τα οποία είναι πολύ σοβαρά; Αναφέρομαι στο θέμα του οίκου δημοσίων σχέσεων και στο ζήτημα της πρεσβευτικής κατοικίας, που εάν δεν επιδιορθωθεί άμεσα, το κόστος θα πολλαπλασιαστεί. Για το θέμα του οίκου, φέρει μεγάλη ευθύνη η κ. Μαρκουλλή, η οποία πληροφορούμαι ότι το «πάγωσε» προφανώς για να παραμείνει η προηγούμενη κατάσταση, που θεωρήθηκε αποτυχημένη. Όσον αφορά στην πρεσβευτική κατοικία, να θυμίσω ότι για όσο διάστημα δεν επιδιορθώνεται, οι Κύπριοι φορολογούμενοι θα συνεχίσουν να πληρώνουν 20 χιλιάδες δολάρια το μήνα για την κατοικία που νοικιάστηκε για τον νυν πρέσβη.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΙΙ: Η κ. Μαρκουλλή επέλεξε να μην συναντηθεί με τους ανταποκριτές των κυπριακών και των ελληνικών εφημερίδων. Γιατί; Προφανώς ήθελε να αποφύγει απαντήσεις για τις επαφές της στην Ουάσινγκτον. Δεν βλέπω άλλο λόγο.

 

ΠΗΓΗ: http://www.philenews.com/digital/. Το είδα: 27-12-2011,  http://kostasxan.blogspot.com/2011/12/blog-post_9080.html

Το σύστημα της μίζας

 

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Και η μέγιστη αλήθεια είναι ότι το «πώς» κυβερνάει κανείς, έντιμα ή άτιμα, πέρα από πρόσωπα ή προθέσεις, αλλά με την έννοια της πολιτικής ως γενικής συνισταμένης των όρων της κοινωνικής οργάνωσης, είναι αντανάκλαση του «προς όφελος ποιου» κυβερνάει.

Εν ολίγοις,

μόνο και εφόσον κάποιος κυβερνάει με γνώμονα ότι οι τηλεπικοινωνίες είναι δημόσιο αγαθό, ότι τα ναυπηγεία συνιστούν στρατηγικό κλάδο προς όφελος του λαού και ότι τα σύνορα δεν είναι το πρόσχημα για να παίζουν τα παιχνίδια τους οι πλασιέ των όπλων, μόνο και εφόσον κάποιος κυβερνάει με πυξίδα την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών και όχι τα κέρδη των πολυεθνικών, μόνο και εφόσον κάποιος κυβερνάει όχι υπό τον έλεγχο των μονοπωλίων, αλλά υπό τον διαρκή εργατικό και λαϊκό έλεγχο, τότε και μόνο τότε αυτός ο κάποιος, και θέλει και πράγματι μπορεί να«κόψει το βήχα» στις «Siemens» και στις «Ferrostaal» και μαζί να «κόψει τα χέρια» τόσο στους μιζαδόρους, όσο και στους δωρολήπτες.

Αντίθετα, όποιος κυβερνάει σαν αυτούς που κάθε τρεις και λίγο υπόσχονται ότι «το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο», όποιος κυβερνάει για λογαριασμό του κεφαλαίου, ξεπουλώντας (με όλους τους τύπους της αστικής κοινοβουλευτικής νομιμότητας) τις τηλεπικοινωνίες στις «Siemens», τα ναυπηγεία στις «Thyssen» και ρυθμίζει τους εξοπλισμούς σύμφωνα με τις «ανάγκες» κερδοφορίας των μονοπωλίων, τότε, εκείνο που υπηρετεί και αναπαράγει δεν είναι παρά το σύστημα – θερμοκήπιο μιας «εντιμότητας» απολύτως σύμφυτης με τη νομιμότητα της καπιταλιστικής μπίζνας.

Ένα θερμοκήπιο, δηλαδή, που ανατροφοδοτεί συνεχώς το δημόσιο βίο με «μπουμπούκια» μιζαδόρων και δωροληπτών.

 

ΠΗΓΗ: Παρασκευή 23 Δεκέμβρη 2011, http://www2.rizospastis.gr/page.do?id=13823&publDate=23%2F12%2F2011&direction=&pageNo=31 Το είδα: Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011, http://seisaxthia.blogspot.com/2011/12/blog-post_3574.html

Πολιτική, το εκτροφείο της ατιμωρησίας*

 

Του Γιάννη Στρούμπα

 

Ο Δεκέμβριος του 2011 επιφύλαξε καταιγισμό ειδήσεων σχετικών με την παραβατική δράση εκπαιδευτικών. Οι χαρακτηριστικότερες αφορούν δύο εκπαιδευτικούς, στο Ρέθυμνο και στο Χαλάνδρι αντίστοιχα, εμπλεκόμενους σε υποθέσεις παιδεραστίας, κι έναν εκπαιδευτικό κατηγορούμενο για σωρεία εμπρηστικών επιθέσεων σε οχήματα, κάδους απορριμμάτων κι αλσύλλια σε περιοχές της Αθήνας.

Η σχετική επικαιρότητα ίσως να επιτάχυνε τη δημοσιοποίηση εγγράφου του υπουργείου Παιδείας (5/12/2011, Φ277/421/139568/Δ2), με το οποίο η ίδια η υπουργός κ. Άννα Διαμαντοπούλου, επισημαίνοντας τις «ανάρμοστες και αναξιοπρεπείς συμπεριφορές από την πλευρά επίορκων εκπαιδευτικών», εκφράζει την αποφασιστικότητα του υπουργείου «να μην επιτρέψει ούτε στο ελάχιστο την προσβολή της παιδικής και εφηβικής προσωπικότητας». Γι’ αυτό και καλεί τα όργανα των υπηρεσιακών συμβουλίων εκπαίδευσης να αντιμετωπίζουν τις αντίστοιχες υποθέσεις άμεσα κι αποφασιστικά, χωρίς να επιτρέπουν την αδικαιολόγητη τελμάτωσή τους, όπως συμβαίνει μέχρι σήμερα.

Το έγγραφο του υπουργείου δεν προβαίνει σε περαιτέρω διευκρινίσεις αναφορικά με τις τελματωμένες υποθέσεις, όμως οι συνήθεις διαρροές προς τα μέσα ενημέρωσης φέρνουν στο προσκήνιο περιπτώσεις εκπαιδευτικών που εμπλέκονται σε υποθέσεις παιδικής πορνογραφίας, σεξουαλικής παρενόχλησης, διακίνησης ναρκωτικών, οπλοκατοχής, υπεξαίρεσης δημόσιου χρήματος, απάτης με την εξασφάλιση εκπαιδευτικής άδειας ώστε να καταστεί δυνατή η εκπόνηση διδακτορικής διατριβής, η οποία ωστόσο ποτέ δεν κατατέθηκε στις αρμόδιες υπηρεσίες προκειμένου να δικαιολογηθεί η άδεια που χορηγήθηκε (6/12/2011, http://www.esos.gr/δημοσια-εκπαιδευση/δευτεροβάθμια/item/26382-oι-γονείς-αγνοούν-ότι-σήμερα-κάνουν-μάθημα-στα-παιδιά-τους-εκπαιδευτικοί-πλαστογράφοι,-διακινητές-παιδικής-πορνογραφίας-κλπ.html).

Τα παραπτώματα είναι οπωσδήποτε βαρύτατα. Φαντάζουν μάλιστα και πολλά σε αριθμό, δίνοντας την εντύπωση πως οι παραβατικές συμπεριφορές αφορούν πλήθος εκπαιδευτικών. Φαίνεται ωστόσο πως ο σχετικός αναλυτικός κατάλογος που δημοσιεύεται στον διαδικτυακό ιστότοπο «esos.gr» εξαντλεί τις ακραίες περιπτώσεις. Τόσο το υπουργείο λοιπόν, όσο και οι «ενημερωτικοί» τού κοινού ακόλουθοί του, έχοντας δεχτεί κατ’ επανάληψη δίκαιες αιτιάσεις ως προς την ισοπεδωτική τους πρακτική που υπονοεί ότι η συντριπτική πλειοψηφία του εκπαιδευτικού κόσμου είναι διεφθαρμένη, φροντίζουν στην προκείμενη περίπτωση να είναι προσεκτικοί: και η υπουργός στο έγγραφό της σημειώνει πως τα περιστατικά είναι «μεμονωμένα», ενώ καί το «esos.gr» ακολουθώντας διευκρινίζει πως «αυτές οι λίγες περιπτώσεις δεν αφορούν το σύνολο του εκπαιδευτικού κόσμου που με μεράκι και παρά τις αντίξοες συνθήκες κάνουν τη δουλειά τους και μοχθούν για τα παιδιά, αλλά πρόκειται για μεμονωμένες υποθέσεις στην εκπαίδευση».

Αποκαθίσταται επομένως η «τιμή» του εκπαιδευτικού κόσμου; Το υπουργείο «απαλλάσσει» μεν τη συντριπτική πλειοψηφία του εκπαιδευτικού κόσμου από τις βαρύτατες κατηγορίες, ωστόσο την επιφορτίζει με την ευθύνη τής ατιμωρησίας όσων εκπαιδευτικών «παραστρατούν». Η κ. Διαμαντοπούλου σαφέστατα μιλά για υποθέσεις που «λιμνάζουν» στα αρμόδια όργανα της εκπαίδευσης. Ποιοι συνθέτουν επομένως τα σχετικά όργανα; Είναι εμφανής η στόχευση της μεθόδευσης: τους παραβάτες τους συγκαλύπτουν οι συνάδελφοί τους, γι’ αυτό και οι ποινές που τους επιβάλλονται είναι ποινές-«χάδι». Η σχετική προέκταση κατατίθεται εύγλωττα από τον ειδησεογραφικό ιστότοπο «news247», όπου παρουσιάζεται η πρόθεση του υπουργείου να αντικαταστήσει τα σημερινά πειθαρχικά συμβούλια, στα οποία οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί δικάζουν συναδέλφους τους, από νέα, όπου θα συμμετέχουν «δύο δικαστικοί ή υπάλληλοι του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, δύο ανώτατοι δημόσιοι υπάλληλοι που δεν εντάσσονται στο υπουργείο Παιδείας, και μόνο ένας εκπαιδευτικός» (6/12/2011, http://news247.gr/ellada/eidiseis/orgio_atimwrhsias_kai_poines_xadi_gia_paraptwmata_ekpaideytikwn.1525363.html). Ιδού και πάλι συνεπώς ο «κήπος του κακού»: ο γνωστός από το πρόσφατο κοινό άρθρο της κ. Διαμαντοπούλου, του κ. Λοβέρδου και του κ. Ραγκούση «συντεχνιασμός» συγκαλύπτει τα ειδεχθέστερα εγκλήματα!

Φυσικά, η βαρύτητα των συγκεκριμένων αδικημάτων δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση. Ποιος άνθρωπος, πόσο μάλλον γονιός, δεν θα τρομοκρατούνταν στην ιδέα πως ένας εκπαιδευτικός με ροπή στις περιγραφείσες τάσεις θα ’ταν δυνατό να βρεθεί στο ίδιο σχολικό περιβάλλον με το παιδί του; Το υπουργείο ωστόσο, ακόμη και για περιπτώσεις τόσο σοβαρές, αποποιείται τις πολιτικές ευθύνες του μεταφέροντάς τες στον εκπαιδευτικό κλάδο κι επιφορτίζοντάς τον με την αποκλειστική ευθύνη για την ατιμωρησία των παραβατών εκπαιδευτικών.

Η «αθώωση» από τα πειθαρχικά συμβούλια των εκπαιδευτικών που εμπλέκονται σε ακραία παραπτώματα μπορεί πολύ απλοϊκά και βολικά να αποδοθεί στην «αλληλεγγύη» μεταξύ συναδέλφων που ανήκουν στον ίδιο κλάδο. Ποιοι όμως απαρτίζουν τα συγκεκριμένα συμβούλια; Πρόκειται κατά κανόνα για συμβούλια πενταμελή, μία συνηθισμένη σύνθεση των οποίων περιλαμβάνει τον προϊστάμενο της πρωτοβάθμιας ή της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, δύο διευθυντές σχολικών μονάδων και δύο συνδικαλιστές. Σύμφωνα με τη λογική που επιδιώκει το υπουργείο να επιβάλει, όλα τα μέλη των συμβουλίων είναι εκπαιδευτικοί, επομένως θετικά διακείμενοι απέναντι στους κατηγορούμενους συναδέλφους τους. Μία προσεκτικότερη ανάγνωση της σύνθεσης ωστόσο αποκαλύπτει πως η ιδιότητα που βαραίνει στα μέλη των συμβουλίων δεν είναι η εκπαιδευτική, παρά η πολιτική!

Οι προϊστάμενοι της εκπαίδευσης είναι πρόσωπα αναμφίβολα πολιτικά. Φέρουν μεν την ιδιότητα του εκπαιδευτικού, έχουν όμως επιλεγεί στο συγκεκριμένο πόστο ευθύνης από την πολιτική ηγεσία. Οι διευθυντές τοποθετούνται πλέον στις θέσεις τους με στοιχειωδώς αξιοκρατικά κριτήρια, μα φέρουν πάντα μαζί τους την υποκειμενική «συνέντευξη» και την προϋπηρεσία τους από παρελθόντα έτη, οπότε κι επιλέγονταν στο διευθυντικό αξίωμα με τα γνωστά κομματικά κριτήρια, στα οποία περιλαμβάνεται κι η σχετική «μοιρασιά» οφικίων μεταξύ των «χρωματισμένων» εκπαιδευτικών στις παρατάξεις των κομμάτων εξουσίας. Στο παιχνίδι της «αξιοκρατικής» προσποίησης, βέβαια, δεν αποκλείεται να βρεθεί κάποτε στους αντίστοιχους θώκους και κάποιος «ανένταχτος» εκπαιδευτικός. Την επιλογή όμως των διευθυντών που θα συμμετάσχουν στα συμβούλια τη χειρίζεται ο προϊστάμενος της εκπαίδευσης. Οι δε συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι της σύνθεσης; Αν όχι καί οι δύο, σίγουρα ο ένας προέρχεται από τις προσκείμενες στα κόμματα εξουσίας παρατάξεις.

Πέντε ή, έστω, τέσσερις εκπαιδευτικοί προσκείμενοι στα κόμματα εξουσίας και καθοδηγούμενοι από αυτά καλούνται να «εκδικάσουν» τις υποθέσεις των παραβατών συναδέλφων τους. Πράγματι συχνά τους αθωώνουν. Τους αθωώνουν όμως όχι επειδή ο «διαλυτικός συντεχνιασμός» αποσιωπά τα πάντα, όπως θα βολευόταν να ερμηνεύει το υπουργείο, μα επειδή η ψηφοθηρική πολιτική τα «κουκουλώνει»! Η επικρατούσα κάθε φορά λογική στις αντίστοιχες συνεδριάσεις διέπεται από τη σκοπιμότητα της εξυπηρέτησης του «ψηφοφόρου» και της διασφάλισης της ψήφου του. Πλάι στην ψηφοθηρική στόχευση θρονιάζεται η «ενοχή» ενός συστήματος που αδυνατεί να ελέγξει τις αρρωστημένες περιπτώσεις εκπαιδευτικών και τους διορίζει. Επιβάλλεται συνεπώς να συγκαλύψει το σκάνδαλο, αποδίδοντάς τους «υγιείς» στην κοινωνία μέσω της «αθώωσής» τους.

Ποιος υγιής εκπαιδευτικός συμφωνεί μ’ όλες τούτες τις μεθοδεύσεις; Συνήθως οι παραβάτες εκπαιδευτικοί εκδηλώνουν προβληματική συμπεριφορά καί εντός των σχολικών τους μονάδων, παρεμποδίζοντας την ομαλή τους λειτουργία κι ορθώνοντας εμπόδια στους συναδέλφους τους με τη διαλυτική τους συμπεριφορά. Η στάση των υπόλοιπων εκπαιδευτικών απέναντί τους δεν είναι στάση αποδοχής ή ανοχής. Κανείς ωστόσο δεν μπορεί να τους ελέγξει, επειδή δεν υπάρχει η πολιτική βούληση ώστε να ελεγχθούν. Είναι μάλιστα χαρακτηριστική η περίπτωση καθηγήτριας κατηγορούμενης για σεξουαλική παρενόχληση δεκαπεντάχρονου μαθητή, που περιγράφεται στο ίδιο ρεπορτάζ του «esos.gr», η οποία, στις απόπειρες ελέγχου της από την εκπαιδευτική κοινότητα, αντεπιτέθηκε κι απειλούσε επικαλούμενη σαν «όπλα» της «διδακτορικό, σύζυγο Πανεπιστημιακό και πολιτικά μέσα»! Για την απουσία επομένως της πολιτικής βούλησης, η ευθύνη μετακυλίεται αναιδώς στη συντριπτική πλειοψηφία των εκπαιδευτικών που λειτουργούν με τρόπο υγιή!

Η έλλειψη πολιτικής βούλησης, φυσικά, δεν πρόκειται να αντιμετωπιστεί μέσω καμίας αλλαγής στη σύνθεση των πειθαρχικών οργάνων. Η αντικατάσταση των εκπαιδευτικών στα πειθαρχικά συμβούλια από δικαστικούς ή άλλους ανώτατους δημόσιους υπαλλήλους, σύμφωνα με τα σχέδια του υπουργείου, δεν θα επιφέρει καμία αποτελεσματικότητα, εφόσον οι πολιτικές παρεμβάσεις με στόχο τη συγκάλυψη και την εξυπηρέτηση μικροκομματικών σκοπιμοτήτων θα συνεχίζονται. Άλλωστε είναι ακόμη πολύ νωπές δύο χαρακτηριστικότατες σκανδαλώδεις περιπτώσεις κατά τις οποίες το υπουργείο Παιδείας προέβη στην ακύρωση ή την υπονόμευση αποφάσεων που εκδόθηκαν από την ίδια τη Δικαιοσύνη: η μία περίπτωση αφορά την παράκαμψη από τον πρώην υπουργό Παιδείας κ. Άρη Σπηλιωτόπουλο απόφασης που εξέδωσε το Εφετείο Ιωαννίνων, σύμφωνα με την οποία μαθητής του λυκείου Λευκίμμης στην Κέρκυρα θα έπρεπε να επαναλάβει την τάξη λόγω υπέρβασης του ορίου απουσιών (βλ. το σχετικό μας άρθρο «Ολίγον παραβάτες, ολίγον παιδαγωγοί, ολίγον… έγκυοι!», εφημ. «Αντιφωνητής», αρ. φύλλου 269, 16/4/2009)· η δεύτερη περίπτωση χρεώνεται στη σημερινή ηγεσία του υπουργείου Παιδείας (κ. Άννα Διαμαντοπούλου και κ. Εύη Χριστοφιλοπούλου) και στην επίσημη στήριξη του συλλόγου διδασκόντων του 2ου ΓΕ.Λ. Γιαννιτσών από τα έδρανα της Βουλής, κόντρα στη δικαστική απόφαση που προέκυψε από τη διαμάχη του συλλόγου με τον πρώην διευθυντή του λυκείου (βλ. το άρθρο μας «Εκπαιδευτική πολιτική παχύδερμης και ψοφοδεούς “ευαισθησίας”…», εφημ. «Αντιφωνητής», αρ. φύλλου 312, 1/2/2011).

Ας μην καλλιεργείται λοιπόν καμία ψευδαίσθηση: στόχος του υπουργείου Παιδείας και γενικότερα της πολιτικής ηγεσίας δεν είναι η πάταξη της ατιμωρησίας, την οποία άλλωστε εκτρέφει και συντηρεί η ίδια· πάγιος στόχος είναι η σπίλωση των εκπαιδευτικών, στο γενικότερο πλαίσιο του ανελέητου κυνηγητού κάθε εργασιακού κλάδου και μέσα από τις αιτιάσεις εις βάρος του «συντεχνιασμού». Αν πάντως επιθυμεί όντως η κ. Διαμαντοπούλου την άρση της ατιμωρησίας, δεν έχει παρά να αγωνιστεί δυναμικά για την άρση της αναχρονιστικής βουλευτικής ασυλίας, για την αναθεώρηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών, κι ίσως για την ανάληψη εκ μέρους της του υπουργείου Δικαιοσύνης στον επόμενο κυβερνητικό ανασχηματισμό.

Τρόικα και δημοσιογραφία: Με ποιον είμαστε;

 

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

 

Η υπαγωγή της Ελλάδας σε καθεστώς επιτήρησης από την τρόικα, η οποία εκπροσωπεί τους κατόχους του ελληνικού δημόσιου χρέους, έχει σημάνει τον μακροχρόνιο, δίχως ορατό τέλος, έλεγχο της χώρας από τους δανειστές της. Για να επιτευχθούν οι στόχοι των επιτηρητών και να περάσουν χωρίς αντίσταση η απώλεια εθνικής κυριαρχίας, η εκποίηση της εθνικής περιουσίας, η βίαιη εκπτώχευση της πλειονότητας των Ελλήνων, ο ελληνικός λαός συκοφαντείται και εκβιάζεται σχεδόν στο σύνολό του.

● Διεφθαρμένοι, γραφειοκράτες και αντιπαραγωγικοί οι δημόσιοι υπάλληλοι.

● Διεφθαρμένοι και φοροφυγάδες οι μικρομεσαίοι και οι ελεύθεροι επαγγελματίες.

● Διεφθαρμένες συντεχνίες όλες οι επαγγελματικές και επιστημονικές κατηγορίες.

● Διεφθαρμένοι, τεμπέληδες και κλέφτες κοινοτικών κονδυλίων οι αγρότες.

● Καλομαθημένοι καλοπερασάκηδες και άπληστοι καταναλωτές με δανεικά όλοι οι υπόλοιποι.

Μια γιγαντιαία επιχείρηση συλλογικής ενοχοποίησης εξελίσσεται τα τελευταία δύο χρόνια. Ένας πολυεπίπεδος επικοινωνιακός πόλεμος, με στόχο την ακινητοποίηση και εξουδετέρωση της ελληνικής κοινωνίας, ώστε η άγρια λεηλασία εισοδημάτων, δικαιωμάτων, περιουσίας και κυριαρχίας των Ελλήνων στην ίδια τους τη χώρα να επέλθει ανενόχλητα. Με τις ελάχιστες δυνατές αντιστάσεις.

 

● Η απάντηση είναι, δυστυχώς, κατηγορηματική: Όχι. Για την ακρίβεια, χωρίς τη σύμπραξη τόσων και τόσο ισχυρών ΜΜΕ, θα ήταν αδύνατη κάθε παρόμοια απόπειρα.

Γιατί όμως τόσα Μέσα Ενημέρωσης συμπράττουν σε ένα έγκλημα με εθνική διάσταση; Η απάντηση δεν είναι μονοδιάστατη…

Η διαπλοκή

Κατ’ αρχάς, εδώ και χρόνια, πολλά από τα ισχυρότερα ΜΜΕ αποτελούν ιδιοκτησία επιχειρηματιών που είτε λειτουργούσαν ως ολιγοπώλια σε συγκεκριμένους οικονομικούς τομείς είτε απολάμβαναν πολλαπλά κρατικά ωφελήματα.

Υπερκοστολογημένα δημόσια έργα, κρατικές προμήθειες, σκανδαλωδώς ευνοϊκές νομοθετικές ρυθμίσεις και ποικίλες ενισχύσεις ήταν ένα ευρύ πεδίο δράσης για το επιχειρηματικό σύμπλεγμα που κυριάρχησε και έγινε πανίσχυρο τις τελευταίες δεκαετίες. Πάντα με τη συνδρομή των Μέσων Ενημέρωσης που είχε στην κατοχή του.

● Από τη μια η ισχύς των Μέσων είναι δεδομένη. Και οι πολιτικές τους παρεμβάσεις επίσης. Συγκροτήματα υποδεικνύουν και συχνά επιβάλλουν αρχηγούς κομμάτων και πρωθυπουργούς. Παλιά τους τέχνη κόσκινο…

● Από την άλλη οι μειώσεις μισθών, η λιτότητα, η διευκόλυνση της επιχειρηματικότητας εις βάρος των εργασιακών δικαιωμάτων και ο δραστικός περιορισμός του δημόσιου τομέα αποτελούσαν πάντα την ατζέντα της δικής τους εκδοχής του ελληνικού εκσυγχρονισμού.

Υπ’ αυτήν την έννοια δεν είναι καθόλου παράξενη η χρόνια εμμονή στην πάση θυσία μείωση του κράτους. Πάντα θεωρούσαν ότι, όσο λιγότερα χρήματα ξοδεύει το κράτος για κοινωνική πολιτική, μισθούς και συντάξεις, τόσο περισσότερα θα καρπώνονται οι ίδιοι.

Κι από κοντά, πρόθυμοι μεταφορείς αυτών των αντιλήψεων, ένας σημαντικός αριθμός δημοσιογράφων. Ταυτισμένοι με τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ για πολλούς και ποικίλους λόγους, ανέλαβαν να κάνουν τη βρώμικη δουλειά.

● Γι’ αυτό τόσα πολλά και τόσο ισχυρά Μέσα Ενημέρωσης υποδέχθηκαν την τρόικα σαν σωτηρία της χώρας.

● Γι’ αυτό ενισχύθηκαν οι φωνές που παραδοσιακά επιζητούσαν το άνοιγμα του Καιάδα για τους «διεφθαρμένους» τόσο του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα. Εξαιρώντας πάντα τον εαυτό τους.

Μιντιακή χρεοκοπία

Μόνο που σήμερα ηττάται ακόμη και η προκάτ ενημέρωση. Η κατάσταση της ελεγχόμενης, προς το παρόν, χρεοκοπίας, την οποία βιώνει η Ελλάδα την τελευταία διετία, η δραματική μείωση των εισοδημάτων, η ανεργία και η ύφεση ήταν αδύνατον να αφήσουν στο απυρόβλητο τις επιχειρήσεις ΜΜΕ.

Η προβληθείσα ως σωτηρία της χώρας αποδεικνύεται εφιάλτης για όλους. Χωρίς εξαίρεση. Ας δούμε μερικά μόνο ενδεικτικά στοιχεία.

Η οικονομική κατάσταση των εταιρειών ΜΜΕ, και ιδιαίτερα των εισηγμένων στο χρηματιστήριο, είναι τραγική.

● Οι ζημιές των οκτώ εισηγμένων εταιρειών, το πρώτο εξάμηνο του 2011, γύρω στα 64 εκατομμύρια ευρώ, είναι κατά 60% υψηλότερες από αυτές του πρώτου εξαμήνου του 2010. Κάποιες από τις εταιρείες αυτές βρίσκονται ήδη εκτός του ταμπλό του Χρηματιστηρίου Αθηνών.

● Η μείωση των πωλήσεων των πέντε μεγαλύτερων από τις εισηγμένες εταιρείες ΜΜΕ, το πρώτο εξάμηνο του 2011, συγκριτικά με το αντίστοιχο διάστημα του 2010, ανήλθε σε 30%.

● Ακόμη και κανάλια με προνομιακή θέση στην τηλεοπτική αγορά έχουν ζημιές τετραπλάσιες από το αντίστοιχο διάστημα του 2010.

Οι εταιρείες χωρίς έσοδα συνήθως οδηγούνται σε εξωφρενικό δανεισμό. Όμως ακόμη και η στρόφιγγα των τραπεζικών δανείων σφίγγει πια συνεχώς, καθώς οι ελληνικές τράπεζες τελούν υπό την ασφυκτική επιτήρηση του ομίλου BlackRock και τη δαμόκλειο σπάθη των αυστηρότερων κανονισμών περί κεφαλαιακής επάρκειας.

Αυτό σημαίνει πως την επόμενη περίοδο ο δανεισμός των ΜΜΕ  – όπως και όλων των επιχειρήσεων  –, αν και όσος υπάρχει, θα διέπεται από εξαιρετικά αυστηρούς όρους.

Στην πραγματικότητα οι ελληνικές τράπεζες, ευρισκόμενες και οι ίδιες στην «εντατική», με τη μετοχική αξία τους στα «Τάρταρα», αδυνατώντας να ελέγξουν τη στρατηγική τους και την κεφαλαιακή τους επάρκεια, είναι αμφίβολο αν εν τέλει θα παραμείνουν, έστω, ελληνικές. Με το τραπεζικό σύστημα στα χέρια των δανειστών της Ελλάδας, τα κριτήρια χρηματοδότησης των επιμέρους οικονομικών δραστηριοτήτων θα έχουν αποικιοκρατικό χαρακτήρα.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο επιχειρήσεις Μέσων Ενημέρωσης, που σήμερα είναι χρεωμένες με δεκάδες εκατομμύρια, δεν θα είναι εύκολο να υπάρξουν διατηρώντας την αυτοτέλειά τους. Επιχειρηματίες της ενημέρωσης, οι οποίοι – και ως ΜΜΕ, αλλά και ως δραστηριοποιούμενοι σε άλλους τομείς – οφείλουν εκατοντάδες εκατομμύρια, δεν θα έχουν μέλλον αν δεν έχουν εγκαίρως δηλώσει πλήρη υποταγή στον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο.

Όπως άλλωστε έχει προσφάτως σημειώσει καυστικά ο τέως πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Ζαν-Κλοντ Τρισέ, «ο χρόνος της δημοκρατίας δεν συμπίπτει με τον χρόνο των αγορών».

Υπολειπόμαστε…

Όμως για τη μονοφωνία που εκπέμπεται από πολύ μεγάλο αριθμό Μέσων Ενημέρωσης, όπως ήδη προείπαμε, δεν ευθύνονται μόνο οι ιδιοκτήτες τους. Το πρόβλημα αφορά και εμάς, ως επαγγελματίες δημοσιογράφους. Η κριτική ότι υπολειπόμαστε του ρόλου και του καθήκοντός μας είναι καταιγιστική. Και, δυστυχώς, είναι συνήθως δίκαιη.

Το σοκ από τον πολυμέτωπο κεραυνοβόλο πόλεμο, τον οποίο εξαπέλυσαν εναντίον της χώρας μας οι δανειστές της Ελλάδας και πολύ μεγάλο μέρος του εγχώριου πολιτικού προσωπικού, δεν μας άφησε ανέγγιχτους.

● Από τη μια στοιχίζονται οι κατ’ εξοχήν πρόθυμοι να υπηρετήσουν το νέο καθεστώς.

● Από την άλλη υπάρχει η μεγάλη δημοσιογραφική μάζα. Χωρίς την οποία η λειτουργία των Μέσων είναι αδύνατη.

Η ραγδαία πτώση μισθών, η θύελλα απολύσεων, οι ανοιχτές εργοδοτικές απειλές, το κλείσιμο μέσων ενημέρωσης και η άμεση απειλή για νέα λουκέτα την επόμενη περίοδο, ο πανικός ότι η απώλεια της εργασίας ίσως σημάνει την προσωπική και οικογενειακή καταστροφή καθενός από εμάς, ειδικά σε περίοδο κοινωνικής ερήμωσης, είναι παράγοντες που επηρεάζουν αρνητικά την ποιότητα του δημοσιογραφικού προϊόντος.

Όμως οι δυσμενείς συνθήκες εργασίας δεν είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο η ελληνική δημοσιογραφία εμφανίζεται κατώτερη των περιστάσεων.

Οι δέκα πληγές της ενημέρωσης

Στην εποχή τής υπό κατάλυση οικονομικής, δημοσιονομικής και πολιτικής κυριαρχίας, στην εποχή της διαρκούς χρεοκοπίας και υπό την απειλή της επίσημης πτώχευσης, η ελληνική κοινωνία, η πολιτική και η δημοσιογραφία βιώνουν με δραματικό τρόπο την οικτρή διάψευση τεσσάρων δεκαετιών ευρωπαϊκής πορείας της Ελλάδας, η οποία ήδη διαγράφει τροχιά συντριβής.

Ειδικά η δημοσιογραφία πληρώνει τις αμαρτίες της, κυρίως των τελευταίων 15 χρόνων.

1. Οι περισσότεροι, όπως και το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, θέλαμε να πιστεύουμε ότι η συμμετοχή της Ελλάδας στον σκληρό ευρωπαϊκό πυρήνα θα διασφάλιζε εσαεί την ευημερία. Αυτός ο επίπλαστος εφησυχασμός για αρκετά χρόνια μάς ακύρωσε μετατρέποντάς μας

● σε νωθρούς διαχειριστές ειδήσεων,

● σε δήθεν ειδικούς ενός στημένου πολιτικού παιγνίου,

● σε λάτρεις και ενίοτε πρωταγωνιστές του παρασκηνίου,

● σε συμβούλους ή και εργαλεία πολιτικών και κομμάτων,

● σε στελέχη γραφείων Τύπου,

● σε διαμορφωτές της χρηματιστηριακής φούσκας και συχνά ξεδιάντροπους κερδοσκόπους,

● σε δυνάμει μέλη του πολιτικού προσωπικού,

● σε επιχειρηματίες… «παραπλεύρως της ενημέρωσης».

2. Ο έλεγχος της εξουσίας σταδιακά περιορίστηκε. Η εγκληματική διαχείριση του δημοσίου χρήματος «διέλαθε» της προσοχής μας. Εκτός αν έθιγε τους εργοδότες μας.

3. Σε πολλές περιπτώσεις, με αντάλλαγμα τη σιωπή μας, διεκδικήσαμε σε ατομικό επίπεδο μερικά ψίχουλα από την κατανομή των τεράστιων κερδών που προσέφερε η εκτίναξη των δεικτών μιας σαθρής ανάπτυξης. Διεκδικήσαμε μερτικό από την πολιτική και επιχειρηματική διαφθορά. Χωρίς να μας νοιάζει ότι την ίδια ώρα η Ελλάδα ερήμωνε, έχανε εισοδήματα, ρευστότητα και αυτονομία, τα χρέη διογκώνονταν ανεξέλεγκτα και η κρίση ερχόταν με καλπασμό.

4. Οι περισσότεροι πιστεύαμε ότι τα δανεικά της διαφθοράς θα ήταν επ’ άπειρον αγύριστα.

● Και τι έγινε αν ήδη τα πληρώναμε διπλά και τριπλά;

● Και τι έγινε που ξέραμε ότι με οικονομική και πολιτική απάτη μπήκαμε στο ευρώ;

● Και τι έγινε που βλέπαμε ότι η περιφέρεια αδυνάτιζε συνεχώς προς όφελος του γιγαντισμού της Αθήνας;

● Και τι έγινε που η εσωτερική παραγωγή καταστρεφόταν προς όφελος των υπηρεσιών, των αεριτζήδων και των διακομματικών διαχειριστών των κοινοτικών κονδυλίων;

Μας αρκούσε ο ρόλος του ντίλερ της δήθεν σταθερότητας και της πλαστής ευημερίας. Με ολίγη κριτική περί ανισομερούς κατανομής του υποτιθέμενου οφέλους από τη δολοφονική φούσκα.

5. Σχεδόν κανείς δεν αναρωτήθηκε γιατί αυξήσαμε το δημόσιο χρέος μας κατά 50% την εποχή της μεγάλης ανάπτυξης, των μεγάλων έργων, των Ολυμπιακών Αγώνων, των μεγάλων «πρωτογενών πλεονασμάτων» της διακυβέρνησης Σημίτη.

6. Οι περισσότεροι ελάχιστα ανησυχήσαμε όταν ανάλογες επιδόσεις στην αύξηση του χρέους μας είχαμε στη διακυβέρνηση Καραμανλή. Προείχε το Βατοπέδι. Το δέντρο της ανέξοδης ηθικολογίας έκρυβε το δάσος της επερχόμενης χρεοκοπίας.

7. Όταν ενέσκηψε η Τρόικα, μας απασχόλησαν κυρίως οι λεπτομέρειες. Το πολιτικό κουτσομπολιό. Εξαντλούσαμε την ενημέρωση τιμολογώντας τη δυστυχία και την εξαθλίωση των συνταξιούχων, των υπαλλήλων, των χρεοκοπημένων επιχειρήσεων και των απολυμένων. Ελάχιστα μας κινητοποίησε η ταχύτατη μετατροπή της Ελλάδας σε μια απέραντη κοινωνική έρημο, σε ένα εξαθλιωμένο προτεκτοράτο, σε μια δουλοπαροικία χρέους.

8. Οι ερμηνείες της κρίσης εκ μέρους των περινούστατων και πλουσίως αμειβόμενων αναλυτών των ΜΜΕ είναι, στην πλειονότητά τους, τραγικές. Για τους περισσότερους ήταν και είναι ζήτημα «μείγματος πολιτικής», «άδικης κατανομής των βαρών», «νεοφιλελεύθερου» καπρίτσιου, διαφθοράς του πολιτικού συστήματος.

9. Κατά συνέπεια, όταν ο κεραυνός της επαπειλούμενης πτώχευσης έπεσε πάνω μας, εύκολα ξορκίσαμε τις «διεφθαρμένες» συντεχνίες του ιδιωτικού τομέα, τους «τεμπέληδες» υπαλλήλους του Δημοσίου, τα λαμόγια τους πολιτικούς και τις μίζες τους.

10. Τώρα όμως το ευρωσύστημα, στο οποίο είχαμε επενδύσει την πλαστή ευημερία μας, χρεοκοπεί συμπαρασύροντας σχεδόν όλες τις χώρες και τους λαούς της Ευρώπης. Απειλώντας ακόμη και την ανεξαρτησία τους.

Με ποιον είμαστε;

Η πολιτική της απάνθρωπης λιτότητας και του γενικευμένου ξεπουλήματος μας αγγίζει όλους, χωρίς τίποτε να δείχνει ότι υπάρχει φως στο τέλος αυτής της καταστροφικής διαδρομής.

● Η ώρα των κρίσιμων αποφάσεων πλησιάζει.

● Η οικονομία πεθαίνει και η δυστυχία εξαπλώνεται ραγδαία.

● Το πολιτικό σύστημα τρίζει.

● Η ενημέρωση ζει μαύρες μέρες με καταρρακωμένη την αξιοπιστία της.

● Ο ελληνικός λαός είναι επί της ουσίας απληροφόρητος για όσα τον περιμένουν. Και νιώθει εξαπατημένος. Επί της ουσίας μάς έχει ήδη απαξιώσει.

● Εμείς, ως δημοσιογράφοι, βρισκόμαστε σε πλήρη σύγχυση.

Για πολλά χρόνια συνδέσαμε το επάγγελμά μας με τη φήμη, την εξουσία και τον πλουτισμό. Έστω κι αν αναλογικά λίγοι τα κέρδισαν. Αυτό έβλεπαν σ' εμάς και οι νεότεροι που έκαναν τη δημοσιογραφία στόχο επαγγελματικής αποκατάστασης.

Τώρα όμως ολόκληρη η ψευδέστατη κατασκευή γκρεμίζεται. Το έδαφος χάνεται κάτω από τα πόδια μας. Ο χρόνος που έχουμε μπροστά μας είναι ελάχιστος. Κι εμείς υποχρεούμαστε να απαντήσουμε στην ερώτηση που η κοινωνία μας θέτει όλο και πιο επιτακτικά: Με ποιον είμαστε;

Το μέλλον μας, ως δημοσιογράφων και ως πολιτών, θα κριθεί από την απάντησή μας…

 

* [Το κείμενο αυτό ήταν η εισήγηση του συντάκτη του στην ημερίδα που διοργάνωσαν, την Τρίτη 22 Νοεμβρίου 2011, τα εργαστήρια Νέων Τεχνολογιών, Οπτικοακουστικό και Τεχνών και Πολιτιστικής Διαχείρισης του Τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών με γενικό τίτλο: «Η επικοινωνία στο απόσπασμα: Κρίση, παραπληροφόρηση, απολύσεις στα ΜΜΕ»]

 

ΠΗΓΗ: ΤΕΤΑΡΤΗ, 14 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011, http://topontiki.gr/article/26612

Τα “σταγονίδια” και ο βούρκος….

 

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

Καμαρώσαμε στις 28 Οκτωβρίου τους ευέλπιδες, που παρέλασαν για χάρη του λαού, ο οποίος αποδοκίμασε κάποιους πολιτικούς εφιάλτες.

Με αποτέλεσμα σε λίγες μέρες να τους στήσουν την παγίδα με τα «σταγονίδια». Κάποιοι, προφανώς, εκπρόσωποι του δυσώδους βούρκου της εφιαλτοκρατίας! Απ’ αυτούς, που θέλουν να αναβάλουν επ’ αόριστο τις εκλογές και να διαιωνίσουν τη φαταούλικη δικτατορία των παπα-δημίων…

Και μάλιστα, δυστυχώς, με τις άλογες ευλογίες κάποιου, τέως προέδρου της Δημοκρατίας…

Και συνέβη, επίσης, κατά καιρούς, να αναπνεύσουμε, για λίγο, με τα λεγόμενα ή τα γραφόμενα του Καμένου, της Κανέλη, του Τσίπρα, κλπ (τα ονόματα με αλφαβητική και όχι αξιολογική σειρά),σχετικά με το βούρκο του ληστρικού μνημονιακού καθεστώτος. Και άλλων εξωκοινοβουλευτικών (Σταύρου Βιτάλη, Δημήτρη Καζάκη, Νότη Μαριά, Ηλία Σταμπολιάδη, Ένωσης αποστράτων, κλπ).

Σε αντίθεση με τους πολυβολεμένους πολιτικάντηδες και ψευτοδιανοούμενους. Που λιχνίζουν το άχυρο και την κοπριά της στείρας και αποκρουστικής κενολογίας και τιποτολογίας τους….

Και να που τώρα οι δολοφόνοι της τροϊκανής συμμορίας επιστρατεύουν τους αρουραίους και τα τρωκτικά τους και τους ξαμολάνε, για να μας πληροφορήσουν για τα «τέρατα και τα σημεία», που απεργάζονται-υποτίθεται-σε βάρος μας κάποιοι απ’ τους προαναφερθέντες.

Γιατί αυτοί – οι προβοκάτορες, δηλαδή – είναι, λέει, καλά πληροφορημένοι. Αφού έχουν ζήσει, για παράδειγμα, από κοντά τον Τσίπρα και την Κανέλλη. Και ξέρουν πρόσωπα και πράγματα. Ενώ εμείς δεν είχαμε αυτή τη δυνατότητα. Και δεν μπορούμε να ξέρουμε…

Όπως επίσης και για το ότι κάποιοι απ’ τους τσουχτερούς λόγους, που εκφωνεί ο Καμένος στη Βουλή δεν είναι, λέει, δικοί του. Αλλά έχουν γραφτεί από κάποιον συνεργάτη του Καζάκη. Αφού, τάχα μου, ο Καμένος, που κάθε τόσο τους περνάει γενεές δεκατέσσερις και τους κάνει «του αλατιού» δεν ξέρει τι του γίνεται…

Αλλά και του Καζάκη – μας λένε – ότι δεν ξέρουμε τα «άπλυτα». Δεν ξέρουμε, δηλαδή, ότι είναι μασόνος και – ούτε πολύ ούτε λίγο – ο Δούρειος Ίππος της παγκοσμιοποίησης….

Και κοάζουν, τα βατράχια αυτά, εκκωφαντικά και ανυπόφορα, ακόμη και μέσα απ’ το βούρκο της τόσης, σε βάρος του λαού και της πατρίδας, λεηλασίας και προδοσίας…

Και λένε και γράφουν και κυκλοφορούν διάφορα κακοηθέστατα συκοφαντικά κατασκευάσματα σε βάρος των οποιωνδήποτε, διαφωνούν με το προδοτικό τους έργο, που σύμφωνα με τη δόλια τακτική τους, βαφτίζουν «σταγονίδια». Ή – «παλιά τους τέχνη κόσκινο» – όπως αλλιώς τους καπνίσει…

Αφού διαπιστώνουν ότι δεν μοιάζουν καθόλου, με το συνάφι τους και τ’ αφεντικά τους. Που είναι αστέρες πρώτου φασιστικού μεγέθους.

Στους οποίους δεν φτάνει το γεγονός ότι εξαναγκάζουν οι τρισάθλιοι το λαό να πληρώνει για τα όσα οι ίδιοι και η συμμορία τους έκλεψαν, αλλά ζητούν από πάνω και αναδρομικές αποζημιώσεις για τις χείριστες υπηρεσίες, που πρόσφεραν στην πατρίδα και το λαό της!

Επειδή λέει και οι δικαστές πρόσφεραν εις εαυτούς και αλλήλους (Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει) ανάλογα αναδρομικά. Με το περίφημο μισθοδικείο. Το εκπάγλου σοφίας αυτό αριστούργημα ηθικού κρετενισμού…

Το οποίο, όπως ειπώθηκε, είναι εφεύρημα της μεγαλοφυΐας του τωρινού ανοικονόμητου υπουργού των οικονομικών. Ο οποίος, ως γνωστόν, είναι – μαζί και με τον Προκόπη Παυλόπουλο – και ο αρχιτέκτονας των συνταγματικών διατάξεων περί ασυλίας των βουλευτών και ανευθυνότητας των υπουργών. Που σημαίνει ότι όποια πέτρα σκανδάλου κι αν σηκώσεις την έμπνευση κάποιας μεγαλοφυΐας θ’ ανταμώσεις!…

Και τώρα οι προβοκάτορες μας λένε:

Μέσα τα κεφάλια. Μην τα βγάλετε απ’ το βούρκο της ντόπιας και της ξένης τροϊκανής χούντας. Μην βλέπετε και μην ακούτε όσα σας λένε τα οποιαδήποτε «σταγονίδια». Παρά μόνο να δίνετε τυφλή εμπιστοσύνη σε ο, τι σας λέμε εμείς. Που τα ξέρουμε όλα και είμαστε μπεσαλήδες. Και σας λέμε-όπως πάντα- όλη την αλήθεια!…

Άμποτε εδώ και τώρα – και όχι άλλοτε και κάποτε – τα οποιαδήποτε «σταγονίδια» να υπερβούν τις μυωπικές δογματικές αγκυλώσεις τους. Και να συσπειρώσουν τα «σταγονίδια» του λαού σε έναν απέραντο ωκεανό. Του οποίου το τσουνάμι να σαρώσει και να στείλει στον αγύριστο το καθεστώς αυτό, το χείριστο!

Έτσι ώστε να μη γίνονται, αενάως και αδιαλείπτως, οι μεγαλύτεροι αβανταδόροι του πολιτικού και οικονομικού βούρκου, που πνίγει την Ελλάδα και τους Έλληνες!…

 

παπα-Ηλίας, 12-12-2011,  http://papailiasyfantis.wordpress.com/2011/12/12/….82/

ΒΑΡΥΤΑΤΕΣ ΣΚΙΕΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝ. ΥΠΟΥΡΓΟ ΑΜΥΝΑΣ

 

Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Τα έθνη που ξεχνάνε την ιστορία τους καταδικάζονται να την ξαναυποστούν. Το αληθινό πρόγραμμα της ελληνικής στρατιωτικής δικτατορίας (1967-1974), αποκαλύφθηκε τον Ιούλιο του 1974. Ήταν η διχοτόμηση και ο έλεγχος της Κύπρου (και της Κρήτης) από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, για να υποστηριχθούν τα σχέδια επεμβάσεων στη Μέση Ανατολή που ήταν σε εξέλιξη ή εξυφαίνοντο τότε (όπως και σήμερα πολύ ευρύτερα και σημαντικότερα από τότε). Ελληνικός φασισμός, αντίστοιχος με τον γερμανικό του Χίτλερ, ή τον γαλλικό της Λεπέν, ούτε υπήρξε, ούτε υπάρχει. Στη χώρα μας, ο φασισμός ήταν και είναι απλή προέκταση ξένων δυνάμεων, συμφερόντων και υπηρεσιών.

Η πρόσφατη “εκδήλωση” χουντοφρόνων Ευελπίδων προκάλεσε δικαιολογημένη αγανάκτηση, αν και όχι τα πειθαρχικά μέτρα που επιβάλλει η δημοκρατική τάξη και η καλώς νοούμενη στρατιωτική πειθαρχία. Στην πραγματικότητα όμως, ο κίνδυνος της δικτατορίας δεν προέρχεται από ηλίθιους και προβοκάτορες. Εγγράφεται αφενός στη λογική της ακραίας φτωχοποίησης και αποσύνθεσης του κοινωνικού ιστού, που προκαλεί και χρειάζεται το Μνημόνιο, αφετέρου στις επιδιώξεις των γεωπολιτικών δυνάμεων που χρειάζονται πάλι τον ελληνικό χώρο.

Aν όμως θεωρείται, δικαιολογημένα, σοβαρό το κρούσμα του χουντισμού μεταξύ των μαθητών της κύριας στρατιωτικής σχολής της χώρας, τότε τι πρέπει να θεωρηθεί και τι σήμα δίνει, στη χώρα και στο στράτευμα, η τοποθέτηση ως πολιτικού προϊσταμένου των Ενόπλων Δυνάμεων, σε αυτή την κρισιμότατη, από κάθε δυνατή άποψη, στιγμή για τη χώρα, ενός πρωτοπαλλήκαρου των συνταγματαρχών; Και όμως, αυτό ακριβώς φαίνεται ότι συνέβη.  Ή ο Πρωθυπουργός Παπαδήμος και οι αρχηγοί του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ δεν γνωρίζουν τα άτομα που έκαναν Υπουργούς, κάτι που δείχνει ακραία ανευθυνότητα και ανεπάρκεια, ή τους αποδέχονται, κάτι που είναι πολύ χειρότερο. Είναι μάλιστα ακόμα πιο αξιοπερίεργο, τη στιγμή που πρόσφατα, ο κ. Παπανδρέου αναστάτωσε την Ευρώπη με πληροφορίες περί επικείμενου προνουντσιαμέντου και ο κ. Μπεγλίτης βρήκε την ώρα να αποκεφαλίσει όλο το στράτευμα.

Λαμπρός στρατιωτικός, ο Γιάννης Χαραλαμπόπουλος υπήρξε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου, αντιστάθηκε εμπράκτως στη δικτατορία που τον εκτόπισε και παραμένει, σήμερα, σύμβολο ηθικής ακεραιότητας στο πολιτικό στερέωμα της χώρας. Στις 13 Ιουνίου 1975, μιλώντας στη Βουλή των Ελλήνων, ο κ. Χαραλαμπόπουλος χαρακτήρισε τον σημερινό Αναπληρωτή Υπουργό Άμυνας Γ. Γεωργίου ως “τραμπούκο της χούντας” που “οργίασε” τόσο στη Σκανδιναβία, όσο και στο Υπουργείο Εξωτερικών, όπου διορίστηκε ουσιαστικά ως διπλωμάτης από το παράθυρο, με εντολή του δικτάτορα Παπαδόπουλου. Στη δράση του κ. Γεωργίου στη δικτατορία αναφέρεται επίσης ο ηγέτης της “Δημοκρατικής Άμυνας”, πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου Βασίλης Φίλιας, που πλήρωσε με έξη χρόνια φυλακή την εναντίωσή του στη χούντα, στο βιβλίο του “Τα αξέχαστα και τα λησμονημένα” (Παπαζήσης, 1997).

Υπενθυμίζουμε ότι, στην περίοδο της Απριλιανής δικτατορίας, τα όργανα της τότε ΚΥΠ αλώνιζαν την Ευρώπη, και πιθανώς ενεπλάκησαν σε δολοφονίες και απαγωγές ανθρώπων που αντιτίθεντο στη δικτατορία, υποθέσεις που ουδέποτε εξιχνιάσθηκαν. Η αποχουντοποίηση παρέμεινε, στις περισσότερες περιπτώσεις, κενό γράμμα, κάτι που διαιώνισε την εξάρτηση του ελληνικού κράτους από ξένες δυνάμεις και είναι στη ρίζα των προβλημάτων που αντιμετώπισε η χώρα στη διάρκεια της μεταπολίτευσης, με αποκορύφωμα τη σημερινή κρίση. Μεταπολίτευση που χρειάζεται, οι Έλληνες, να διορθώσουμε και ολοκληρώσουμε, όχι να αντιστρέψουμε. Αναμένουμε τι θα πει και, κυρίως, τι θα πράξει, ο Πρωθυπουργός και οι αρχηγοί των τριών κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση. Αναμένουμε επίσης τον κ. Αβραμόπουλο που, έντονα απασχολημένος με τις επαφές του στις ΗΠΑ, ίσως δεν είχε ακόμα τον χρόνο να ενσκήψει πολύ στο αντικείμενο του υπουργείου του.

Μια λίγο μικρότερη εκδοχή αυτού του κειμένου δημοσιεύτηκε στον Κόσμο του Επενδυτή, της 10.12.2011

 

ΠΗΓΗ: Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011, http://konstantakopoulos.blogspot.com/2011/12/blog-post_12.html

Δεκέμβρης 2008: το σήμερα σαν ταινία «μικρού μήκους»

 

Του Σπύρου Πλακιά

 

Ένα κείμενο μνήμης, για το ο,τιδήποτε, ελάχιστη σημασία έχει, συνήθως, αν δεν συνδέεται με το σήμερα. Μπορεί να πέρασαν μόλις τρία χρόνια αλλά έχουν μεσολαβήσει τόσα πολλά, που πιθανώς η 6η Δεκεμβρίου 2008, εκείνο το Σαββατόβραδο, που ο Αλέξης Γρηγορόπουλος έπεφτε νεκρός στα Εξάρχεια από σφαίρα του ειδικού φρουρού Κορκονέα, μοιάζει πολύ μακρινή στο παρελθόν. Και όντως είναι, αν αναλογιστεί κανείς πόσα σκαλοπάτια έχει κατρακυλήσει έκτοτε, σε όλα, η ελληνική κοινωνία.

Όπως έχει γραφτεί ήδη από πολλούς, ο Αλέξης Γρηγορόπουλος δεν ήταν ούτε ο πρώτος, και όπως όλα δείχνουν, σε καμία περίπτωση δεν θα είναι ο τελευταίος νεκρός από το χέρι της αστυνομικής αυθαιρεσίας και καταστολής. Γι αυτό και είναι κάπως δύσκολο να αντιληφθεί κανείς γιατί ο χαμός του πυρπόλησε (σχεδόν κυριολεκτικά) ολόκληρη τη χώρα.

Κατά πολλούς, αποτέλεσε τη σταγόνα εκείνη που ξεχείλισε για τα καλά το ποτήρι της ανασφάλειας και της πίεσης που οι νέοι  ήδη βίωναν. Ένα αύριο αβέβαιο, θολό, απειλητικό. Ένα αύριο που αποτυπώθηκε στη βία των ημερών που ακολούθησαν. Ένα αύριο που προμηνούσε το σήμερα όλων μας.

Ο χαμός του Αλέξη λειτούργησε, επίσης, ως φυτίλι για το ξέσπασμα μιας βίας τυφλής. Μιας βίας εκτονωτικής και λυτρωτικής. Μιας βίας που σωρρευόταν και σωρρεύεται μέσα μας από την ίδια την καθημερινότητά μας. Μιας βίας καταλυτικής, που δεν θέτει ούτε αιτήματα, ούτε ερωτήματα. Τουλάχιστον για τον τρίτο, για αυτόν που την παρακολουθεί, για όλη την υπόλοιπη κοινωνία που βρέθηκε απλός θεατής και όχι υποκείμενο. Η κρυφή χαρά για το λαμπαδιασμένο Χριστουγεννιάτικο δέντρο του Συντάγματος, ως εκδίκηση για την επιβολή του λαμπερού περιτυλίγματος της δήθεν πετυχημένης μας πορείας (ως χώρα, ως κοινωνία, ως οικονομία, ως επαγγελματίες, ως φιλήσυχοι μικροαστοί) ακολουθήθηκε από απορία για τις εικόνες των λεηλατημένων καταστημάτων και από πίκρα για την (σχεδόν) απόπειρα πυρπόλησης της Εθνικής Βιβλιοθήκης.

Εκείνες οι μέρες του Δεκέμβρη του 2008 άφησαν πίσω τους, εκτός από αποκαϊδια και καταστροφές,  κενά λογικής ως προς την ταχύτητα και τη μαζικότητα της αντίδρασης. Κενά που δεν απαντιούνται ούτε με επικλήσεις στο αυθόρμητο, ούτε με την νέα τεχνολογία –sms, e-mails κλπ.  Τα κενά αυτά, ίσως, καλυφθούν συν τω χρόνω.

Άφησαν πίσω τους, όμως, και ορισμένα δεδομένα.  Ο Δεκέμβρης του ’08 αποτέλεσε, ίσως, την κορυφαία στιγμή της αρχής του τέλους της κυβέρνησης Καραμανλή. Μιας κυβέρνησης που, ασχέτως όλων των άλλων, αποκαλύπτεται, τελευταία, ότι δέχτηκε σε αρκετά σημεία «χτυπήματα κάτω από τη μέση» (απειλές για αγωγούς, πιέσεις για είσοδο Σκοπίων στο ΝΑΤΟ κ.ά.) Οι μέρες εκείνες διεκδικούν και άλλες πρωτιές. Ήταν τότε που πρωτοδιατυπώθηκε από χείλη πολιτικών της τότε κυβερνώσας παρατάξης η  πρόταση της χρησιμοποίησης του στρατού για να κατασταλούν οι διαδηλώσεις (πληροφορίες την τοποθετούσαν στα χείλη των  Μεϊμαράκη, Μπακογιάννη).  Ήταν τότε, επίσης, που εκφράστηκε με μεγαλύτερη ένταση η αυθαιρεσία της αστυνομικής καταστολής και η νοοτροπία της εξουσίας άνευ ορίων μελών των σωμάτων καταστολής (ποιος δεν θυμάται τα όπλα που κράδαιναν αστυνομικοί κατά διαδηλωτών;)

Υπήρξε, επίσης, σημείο καμπής για τον τρόπο αντίδρασης των δυνάμεων της αριστεράς ως προς το ίδιο το φαινόμενο -χιλιάδες κόσμου στο δρόμο- αλλά και ως προς την αλληλεπίδρασή τους. Κάποιες έσπευσαν απνευστί, άκριτα και συλλήβδην να το αγκαλιάσουν, να το ανυψώσουν σε επίπεδα που ουδέποτε του άξιζαν, αλλά ούτε και διεκδίκησε (πχ συγκρίσεις με Πολυτεχνείο κλπ) και να του αποδώσουν διαστάσεις και προθέσεις που ποτέ δεν είχε και δεν διατύπωσε (πχ χαρακτηρισμοί όπως Δεκεμβριανά που παραπέμπουν σε άλλες ιστορικές στιγμές, αποδίδουν άλλες νοηματοδοτήσεις και κοινώς κάνουν αχταρμά ανόμοια πράγματα) .

Κάποιες άλλες έσπευσαν εξίσου απνευστί, άκριτα και συλλήβδην, να το αφορίσουν, να το ταυτίσουν με τη δράση της ασφάλειας και του παρακράτους. Έσπευσαν να δώσουν αποστάσεις ασφαλείας στη έννοια του «οργανωμένου κινήματος» από αυτήν της, συγκεκριμένου είδους, σύγκρουσης θέτοντας τα θεμέλια της επιχειρηματολογίας περί επανάστασης χωρίς «σπασμένη βιτρίνα και ανοιγμένη μύτη» και της τακτικής της «υπεύθυνης επίδειξης δύναμης δια της τήρησης της τάξης».

Με δύο λόγια, οι δυνάμεις της αριστεράς σηματοδότησαν τις προθέσεις τους, αποκάλυψαν τα «λίγο» τους, πρόβαλλαν η κάθε μία τις βαθύτερες επιδιώξεις τους και έθεσαν τους εαυτούς τους, δηλαδή, είτε απέναντι είτε ως αυτόκλητους εκφραστές κάθε φωνής πέραν της δικής τους. Δεν άκουσαν, όμως. Έδωσαν μια καλή πρώτη εικόνα της στενάχωρης γεύσης που όλοι έχουμε στο στόμα την 6^η Δεκεμβρίου του 2011,  μετά το 1ο και το 2ο Μνημονίου, το Μεσοπρόθεσμο, τα αλλεπάλληλα κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα, το κίνημα των Αγανακτισμένων, τις διήμερες κινητοποιήσεις της 28^ης και της 29ης Ιουνίου, τη διήμερη απεργία της 19ης και 20ης Οκτωβρίου, μετά το νεκρό απεργό και τους δεκάδες τραυματίες, μετά την κυβέρνηση – «μονόπολη» Παπαδήμου..

Τρία χρόνια μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, η ίδια αυτή πράξη και ό,τι ακολούθησε, μοιάζει, σε εντελώς αφαιρετική μορφή φυσικά, να συμπυκνώνει κάπως αλληγορικά το δολοφονικό τώρα μας και το, αναγκαστικά, εξεγερσιακό μας αύριο… Τουλάχιστον, ας παλέψουμε να μην είναι τυφλό για να μην είναι θνησιγενές…

 

ΠΗΓΗ: 7 Δεκεμβρίου 2011, http://www.inprecor.gr/index.php/archives/141585

Γυμνός ενώπιον της ΕΛ.(Λ)ΑΣ

 

by inflammatory: Γράφει ο δολερός για το radiobubble.gr

 

 

Με αφορμή την σύλληψη πολλών νεαρών στα προχθεσινά επεισόδια στα Εξάρχεια, μεταξύ των οποίων και ο γνωστός στο twitter @menacius  μέλος της ομάδας του omnia.tv, θυμήθηκα μια πολύ πρόσφατη ιστορία ενός φίλου βιοπαλαιστή που γνώρισε από μέσα την… φιλοξενία της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής, της ΓΑ.ΔΑ. δηλαδή.

Ο κύριος Παύλος (δεν αναφέρω το πραγματικό του όνομα), 55 ετών, άνεργος εδώ και καιρό, επιβιώνει κάνοντας δουλειές του ποδαριού. Μερεμέτια, καθάρισμα κήπων, βαψίματα κ.λπ. 200 περίπου ένσημα του λείπουν για να πάρει σύνταξη με «βαρέα και ανθυγιεινά». Ένσημα όμως κανείς δεν του κολλά.  Αξιοπρεπής και εξαιρετικά ήπιος ως χαρακτήρας, στα όρια της ανοησίας μερικές φορές, δεν διεκδικεί απλώς υπομένει. Εξασφαλίζει τον επιούσιο είτε από τα συσσίτια της Εκκλησίας και του Δήμου, είτε από «ένα πιάτο φαί» που του προσφέρουμε όσοι τον γνωρίζουμε.

Από τις περιστασιακές δουλειές και από τα… δανεικά που ζητά κλαίγοντας, εξασφαλίζει το ενοίκιο μιας «τρύπας» όπου διαμένει ώστε να μην κοιμάται στα παγκάκια.

Αφού είδε ότι το μέλλον στην Ελλάδα προοιωνίζεται μαύρο και άραχλο, αποφάσισε να φύγει εργάτης στην Ολλανδία όπου διαμένει εδώ και λίγο καιρό η κόρη του. Συγκεντρώνει τα απαραίτητα έγγραφα και πηγαίνει στο Τμήμα Ασφαλείας του Αστυνομικού Τμήματος κάπου στην Ν.Α. Αθήνα, για να εκδώσει καινούργια ταυτότητα, το μεσημέρι μιας Πέμπτης.

Οι χειροπέδες

Αφού πληκτρολογούν το όνομά του στο κομπιούτερ του λένε:
«Περιμένετε λίγο…», περιμένει και περιμένει και μετά από καμιά ώρα ένας ένστολος νεαρός αστυνομικός τον πλησιάζει και του ανακοινώνει επισήμως ότι συλλαμβάνεται. Στήλη άλατος ο κύριος Παύλος.

«Μα γιατί; Τι έκανα;», ρωτά τρέμοντας. «Δεν ξέρω, έτσι λέει το κομπιούτερ, εκκρεμεί ένταλμα σύλληψής σας», του απαντά αγέρωχα αλλά και λίγο αμήχανα ο νεαρός αστυφύλακας.

Επισήμως φιλοξενούμενος πλέον της Ελληνικής Αστυνομίας, οδηγείται στο κρατητήριο του τμήματος. Μες ‘την απελπισία του αναμένει την εξήγηση της σύλληψής του. Έπειτα από κάμποσες ώρες, του ανακοινώνουν ότι θα μεταχθεί στην ΓΑ.ΔΑ. και ότι συνελήφθη για χρέη προς το Δημόσιο. «Ποιά χρέη βρε παιδιά, εγώ δεν χρωστάω τίποτα…». Παρά τις διαμαρτυρίες που ψέλλιζε, του φορούν χειροπέδες και τον βάζουν στο περιπολικό. Λίγο αργότερα καταλήγει στην λεωφόρο Αλεξάνδρας, τον «παρκάρουν» σε ένα γραφείο και αργά το βράδυ, αφού καταγράφουν τα στοιχεία του, του ανακοινώνουν ότι  την επομένη θα μεταχθεί στον Εισαγγελέα. Του γνωστοποιούν δε, ότι το χρέος του είναι προς το ΙΚΑ και φτάνει τα 2.800 ευρώ! Πριν διανυκτερεύσει στο νέο του κατάλυμα, με παίρνει τηλέφωνο.

«Κύριε… δολερέ (μου μιλούσε πάντα στον πληθυντικό) με έχουν πιάσει…» μου ανακοινώνει με αναφιλητά. «Για χρέη προς το ΙΚΑ. Μα εγώ δεν χρωστάω…». Του συστήνω ψυχραιμία, είναι η εύκολη συμβουλή των απ’ έξω στους μέσα. Του θυμίζω ότι έχει κι ένα φίλο δικηγόρο και να επικοινωνήσει αμέσως μαζί του.

Από εκείνη την στιγμή δεν ξαναμίλησμε. Δεν απαντούσε στις κλήσεις μου επειδή του αφαιρέθηκε το κινητό. Προσπάθησα να μάθω τι συμβαίνει αλλά για την δημόσια διοίκηση ένας άνθρωπος που απλώς τον λένε Παύλο Π., δεν είναι γνωστός στο ευρύ κοινό, δεν έχει καν ανθρώπους να του συμπαραστέκονται, προφανώς δεν υπάρχει. Και αν υπάρχει κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να ασχοληθεί μαζί του ξημερώματα.

Το στριπτίζ της αξιοπρέπειας

Την Παρασκευή πια κι ενώ είχε φτάσει το μεσημέρι, ενοχλώντας οποιονδήποτε αρμόδιο και αναρμόδιο μπορούσα να βρω,  μαθαίνω ότι ο κύριος Παύλος, κατά την διάρκεια του ελέγχου, συλληφθέντων για διάφορα αδικήματα, αρνήθηκε να ξεγυμνωθεί μπροστά τους. Με «απειλές» ότι θα διωχθεί για αντίσταση κατά της αρχής κ.λπ. τελικά το έκανε κλαίγοντας και παρακαλώντας να μην του αφαιρέσουν την ελάχιστη αξιοπρέπεια που του είχε απομείνει. Οι κανονισμοί όμως είναι κανονισμοί… Αργότερα στο κρατητήριο επιχείρησε, χρησιμοποιώντας την μπλούζα του, να κρεμαστεί από τα κάγκελα. Δεν τον «άφησαν» άλλοι συγκρατούμενοί του. Δεν ξέρω αν το έκανε στ’ αλήθεια ή αν ήθελε να τραβήξει την προσοχή σαν μια ύστατη πράξη απελπισίας.

Η δε υπηρεσία, πάντως, τον έβγαλε από το κελί και τον έβαλε σε ένα γραφείο για να τον επιτηρούν οι αστυνομικοί, η στάση των οποίων άλλαξε άρδην. Από τα κρουασάν και τα μπουκαλάκια νερό που τους πέταγαν στο πάτωμα του κελιού, ή τις «χριστοπαναγίες», τις απειλές και τις σφαλιάρες, έγιναν ευγενικοί. Του έφεραν σάντουιτς, τον κέρασαν καφέ, του έδωσαν Ντεπόν, του επεσήμαναν ότι αυτά που κάνει είναι κουταμάρες και του έδωσαν και άλλες… πατρικές συμβουλές.

Γράψε λάθος!

Το απόγευμα της ίδιας ημέρας οδηγήθηκε στην υπηρεσία Σήμανσης στην λεωφόρο Καβάλας. Φωτογράφιση, δακτυλοσκόπηση, αρχειοθέτηση της περίπτωσής του στον φάκελο της υπηρεσίας. Με περιπολικό και σιδηροδέσμιο τον πήγαν στην Εισαγγελία, στην πρώην Σχολή Ευελπίδων. Μετά από ώρα ο αρμόδιος Εισαγγελέας, παρουσία πλέον του δικηγόρου του, ανακαλύπτει ότι η δίωξη για τα χρέη προς το ΙΚΑ, δεν υφίσταται! Πρόκειται απλώς για λάθος ενός δικαστηρίου… μιας πρωτεύουσας Νομού κοντά στην Αθήνα!

Για την ιστορία να πούμε ότι ο εν λόγω φιλοξενούμενος του Ελληνικού Δημοσίου, όπως ανακάλυψε ο δικηγόρος του, είχε πριν από πολλά χρόνια μια τουριστική επιχείρηση μαζί με την, πρώην τώρα, σύζυγο του. Από το κοινωνικό τουρισμό το ΙΚΑ τους οφείλει (ακόμα) 17.500 ευρώ. Από λάθος όμως το ΙΚΑ ζήτησε δικαστικά τα δικά του οφειλόμενα που έφτασαν το ποσό των 2.800 ευρώ και οι δικαστικές υπηρεσίες αγνόησαν, λόγω φόρτου υποθέσεων την μετέπειτα παραγγελία του ΙΚΑ ότι δεν υφίσταται νομικό ζήτημα.

Επειδή όμως ο Εισαγγελέας δεν είχε τα επίσημα έγγραφα από το αρμόδιο δικαστήριο και λόγω του ότι η ώρα είχε περάσει, δεν διέταξε την παύση της κράτησής του αλλά την συνέχισή της μέχρι την Δευτέρα όπου θα άνοιγαν και πάλι οι υπηρεσίες. Επέστρεψε έτσι στην ΓΑΔΑ, όπου παρέμεινε κρατούμενος όλο το Σαββατοκύριακο. Την Δευτέρα το μεσημέρι η περιπέτειά του έληξε και με επισήμως. Το κράτος όμως σοφά σκεπτόμενο, τον έβαλε να υπογράψει κι ένα χαρτί ότι δεν θα εγείρει νομικές και άλλες απαιτήσεις από το Ελληνικό Δημόσιο στο μέλλον.

«Δεν φταίμε εμείς. Τέτοια λάθη συμβαίνουν, δεν έγινε και τίποτα», ήταν η αποχαιρετιστήρια φράση του επίσημου κράτους.

«Είμαι ελεύθερος»

Όταν με επισκέφθηκε την Δευτέρα το απόγευμα και μου διηγήθηκε όλη την ιστορία του κλαίγοντας σαν μικρό παιδί του συνέστησα να μην το αφήσει έτσι, να κινηθεί νομικά ή έστω να μου επιτρέψει να δημοσιοποιήσω την περιπέτειά του, με ντοκουμέντα και στοιχεία. Δεν ήθελε! «Πού να μπλέξω τώρα, φοβάμαι!».  Όμως ήταν αγανακτισμένος, θυμωμένος, φοβισμένος. «Δεν αντέχω άλλο κι επειδή δεν μπορώ να πειράξω κανέναν, θα σκοτωθώ…», μου επαναλάμβανε συνεχώς

Μόλις προχθές, Τρίτη βράδυ, λαμβάνω ένα μήνυμα από την Ολλανδία: «Κύριε… δολερέ, έφτασα. Πολύ κρύο, ρίχνει ψιλό χαλάζι. Εγώ όμως νοιώθω ζεστασιά. Με αντιμετωπίζουν ως άνθρωπο, είμαι ελεύθερος.»

Υ.γ. Δεν έχω την άδεια του κυρίου Παύλου να δημοσιοποιήσω, έστω και παραποιημένη, αυτή την ιστορία και του ζητώ συγγνώμη που το κάνω. Σε τελική ανάλυση δεν είναι και καμία φοβερή αποκάλυψη. Τέτοιες ιστορίες και άλλες χειρότερες, συμβαίνουν καθημερινά. Αύριο μπορεί να συμβούν σε μένα ή στον καθέναν από εσάς. Έτσι κι αλλιώς «δεν έγινε και τίποτα…»! 

 

ΠΗΓΗ: Posted on 8 Δεκεμβρίου, 2011 3:22 μμ by inflammatory, http://parallhlografos.wordpress.com/2011/12/08/….83/