Για το Κατίν (πάλι) και το «πες – πες Κατι(ν) θα μείνει»…

 

Του Νίκου Μπογιόπουλου

 

Τον Απρίλη του 1943, η ναζιστική Γερμανία ανακοινώνει ότι ανακάλυψε μαζικούς τάφους Πολωνών αξιωματικών στο δάσος του Κατίν, η δολοφονία των οποίων αποδίδεται στους «Εβραιομπολσεβίκους».

Από εκείνη τη στιγμή, ξεκινά μια εκστρατεία συντήρησης της προβοκάτσιας που κρατάει μέχρι τις μέρες μας. Μάλιστα, σήμερα, η «αξιοπιστία» της συκοφαντίας καθίσταται ευκολότερη, αφού πλέον δεν υπάρχει η ΕΣΣΔ για να υπερασπιστεί τον εαυτό της και που όσο υπήρχε οι παραχαράκτες είχαν εξευτελιστεί.

Μόλις προχτές στο «κόλπο», μετά την Πολωνία των Βαλέσα και Καζίνσκι, τη Ρωσία των Γιέλτσιν και Πούτιν, μπήκαν και οι ΗΠΑ μετά τη δημοσιοποίηση εγγράφων από τα Εθνικά Αρχεία τους, σύμφωνα με τα οποία οι ναζί είχαν πάει Αμερικανούς αιχμαλώτους στο Κατίν, για να διαπιστώσουν το «έγκλημα των εβραιομπολσεβίκων», κι αυτοί – οι Αμερικανοί αιχμάλωτοι – είχαν στείλει το 1943 κωδικοποιημένα μηνύματα στην Ουάσιγκτον που το επιβεβαίωναν…

Ποια είναι η αλήθεια; Ας την επαναλάβουμε:

*

1) Οι Σοβιετικοί βρίσκονταν στο Κατίν μέχρι τον Ιούνη του 1941 οπότε και άρχισε η επίθεση του Χίτλερ κατά της ΕΣΣΔ. Αρα, κατά τους ναζί, η δολοφονία των Πολωνών διαπράχτηκε το 1940. Κι όμως τα στοιχεία από την εκταφή αποδεικνύουν ότι πάνω σε πτώματα του Κατίν βρέθηκαν έγγραφα με ημερομηνία «20 Οκτωβρίου 1941».

Όμως εκείνη την περίοδο, τον Οκτώβρη του '41, στο Κατίν δεν υπήρχαν Σοβιετικοί. Την περιοχή είχαν καταλάβει οι Γερμανοί, μήνες πριν…

*

2) Μέλη της «διεθνούς» επιτροπής που συνέστησε ο ίδιος ο Γκαίμπελς για να «στοιχειοθετηθεί το έγκλημα από τους Σοβιετικούς», αποκάλυψαν (όπως ο Βούλγαρος ιατροδικαστής Μάρκοφ και ο Τσεχοσλοβάκος καθηγητής Χάγιεκ) ότι τα πτώματα ήταν ιατροδικαστικώς αδύνατο να είχαν θανατωθεί το 1940 και προσδιόριζαν ως χρόνο ταφής τους τα τέλη του '41, αρχές του '42. Ενόσω, δηλαδή, η περιοχή βρισκόταν υπό γερμανική κατοχή…

*

3) Η επιτροπή που συστήθηκε υπό τον ακαδημαϊκό Μπουρντένκο το 1944 αποκάλυψε («http://katyn.codis.ru/cccp054.htm.») ότι στους τάφους υπήρχαν κάλυκες από σφαίρες των 7,65mm και αρκετές των 9mm. Επίσης, σε αυτές των 7,65mm υπήρχε ο κωδικός «Geko». Παράλληλα, σημαντικός αριθμός θυμάτων βρέθηκε με τα χέρια δεμένα με ειδικό είδος σπάγκου.

Σημείο πρώτο: Όπλα και σφαίρες των 7,65mm και των 9mm εκείνη την περίοδο δεν υπήρχαν στην ΕΣΣΔ. Υπήρχαν στη Γερμανία…

Σημείο δεύτερο: Η συντομογραφία «Geko» ανήκε στο εργοστάσιο παραγωγής σφαιρών «Genshovik». Το εργοστάσιο ήταν γερμανικό…

Σημείο τρίτο: Το είδος σπάγκου με το οποίο ήταν δεμένα τα θύματα δεν παραγόταν στην ΕΣΣΔ. Παραγόταν στη Γερμανία…

*

4) Στο ημερολόγιο του Γκαίμπελς, με εγγραφή στις 8 Μάη 1943, αναφέρονται τα εξής: «…δυστυχώς στους τάφους του Κατίν βρέθηκαν γερμανικές σφαίρες… Είναι απαραίτητο αυτή η πληροφορία να παραμείνει άκρως απόρρητη. Αν ποτέ ερχόταν εν γνώσει του εχθρού, η όλη υπόθεση του Κατίν θα κατέρρεε»…

*

Από τα παραπάνω είναι προφανές:

Ο Γκαίμπελς, όπως είχε πράξει και με τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ, έτσι και στην υπόθεση του Κατίν, έστησε μια προβοκάτσια (την οποία αξιοποιεί έκτοτε η «δημοκρατική» Δύση), για να ενοχοποιήσει τους κομμουνιστές και την ΕΣΣΔ.

Και τούτο παρά το γεγονός ότι ακόμα και ο Αμερικανός πρέσβης στη Μόσχα (σ.σ.: όπως καταγράφει στο βιβλίο του «Stalin's Wars» o Βρετανός ιστορικός G. Roberts) ομολογούσε στα ιδιωτικά του έγγραφα το 1944, ένα χρόνο δηλαδή μετά τα όσα… «πιστοποιούσαν» οι Αμερικανοί αιχμάλωτοι, ότι:

«Σε κάθε περίπτωση η σφαγή πραγματοποιήθηκε από τους Γερμανούς».

***

Ας δούμε τώρα τη νέα «βερσιόν», όπως αυτή σκηνοθετήθηκε μετά την πτώση της ΕΣΣΔ.

*

Το σενάριο «του σοβιετικού εγκλήματος» στο Κατίν επανεκδόθηκε το 1992. Τότε το γιελτσινικό καθεστώς, κατά τη διάρκεια της δίκης που στήθηκε στη Ρωσία ενάντια στο ΚΚΣΕ, υποτίθεται ότι «ανακάλυψε» νέα «ντοκουμέντα», σύμφωνα με τα οποία το έγκλημα στο Κατίν διαπράχτηκε από την ΕΣΣΔ. Τα «στοιχεία» εστάλησαν και στον Λεχ Βαλέσα στην Πολωνία.

*

Τα «ντοκουμέντα» περιλάμβαναν,

– ένα υποτιθέμενο έγγραφο του 1940 του Λ. Μπέρια προς το ΠΓ του ΠΚΚ(μπ) που ζητούσε άδεια για την εκτέλεση των Πολωνών αξιωματικών,

– απόσπασμα από την υποτιθέμενη απόφαση του ΠΓ που έδινε τη σχετική άδεια στον Μπέρια και

– σημείωμα του επικεφαλής της KGB, του Σέπελιν, προς τον Χρουστσόφ το 1959, με την υπόμνηση ότι έπρεπε να καταστραφούν τα έγγραφα που «αποδείκνυαν» το έγκλημα των Σοβιετικών στο Κατίν.

***

Έχουμε και λέμε:

*

α): Τα «ντοκουμέντα» ήταν τόσο εμφανώς πλαστά που δεν έγιναν δεκτά ούτε κι από αυτό το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ρωσίας επί εποχής Γιέλτσιν, όπου δικαζόταν το ΚΚΣΕ.

*

β): Από το 1992 κυκλοφορούν πλήθος κόπιες από αυτά τα πλαστά φωτοαντίγραφα των υποτιθέμενων ντοκουμέντων. Τα πρωτότυπα, όμως, ουδέποτε εμφανίστηκαν, παρότι ζητήθηκαν και από το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ρωσίας κι από την πολωνική κυβέρνηση…

***

Ιδού η παραχάραξη:

*

5) Στο υποτιθέμενο έγγραφο του Μπέρια υπάρχουν οι υπογραφές των Στάλιν, Μολότοφ, Μικογιάν, Βοροσίλοφ, αλλά και των Καγκάνοβιτς και Καλίνιν. Μόνο που στη συγκεκριμένη, τη 13η Σύνοδο του Πολιτικού Γραφείου το Μάρτη του 1940, οι δύο τελευταίοι απουσίαζαν.

Οι παραχαράκτες, όμως, πρόσθεσαν από κεκτημένη προβοκατόρικη ταχύτητα και τα δικά τους ονόματα στο πλαστό τους έγγραφο…

*

6) Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι το ΠΓ των μπολσεβίκων ήταν τόσο ανόητο, ώστε να καταγράφει σε επίσημα έγγραφα την άδειά του για μαζικές εκτελέσεις 20.000 ανθρώπων, πώς εξηγείται ότι το «σημείωμα» του Μπέρια και η «απόφαση» του ΠΓ φέρουν την ίδια ημερομηνία «5 Μαρτίου 1940»;

Στην ιστορία των συνεδριάσεων του ΠΓ δεν υπάρχει προηγούμενο της αυθημερόν εξέτασης κάποιου ζητήματος. Η απόσταση που χώριζε την ημερομηνία του εγγράφου για τη συζήτηση κάποιου ζητήματος μέχρι την ένταξη του συγκεκριμένου ζητήματος στην ημερήσια διάταξη της συνεδρίασης ήταν τουλάχιστον μια βδομάδα.

Αυτό δεν το πρόσεξαν οι παραχαράκτες…

*

7) Ο Σέπελιν που υποτίθεται είχε στείλει «έγγραφο» στον Χρουστσόφ να καταστραφούν τα στοιχεία για το Κατίν, όταν ρωτήθηκε, το αρνήθηκε κατηγορηματικά. Αλλά, πέρα από αυτό, είναι δυνατόν ολόκληρος επικεφαλής της KGB να γράφει στο έγγραφό του ότι η απόφαση για την εκτέλεση των Πολωνών το 1940 πάρθηκε από το «Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΣΕ» και να μη γνωρίζει ότι το 1940 δεν …υπήρχε ΚΚΣΕ;

Το 1940 υπήρχε ΠΚΚ(μπ), δηλαδή Πανενωσιακό Κομμουνιστικό Κόμμα (μπολσεβίκοι). Σε ΚΚΣΕ μετονομάστηκε μόνο μετά το 1952. Αλλά ούτε αυτό το πρόσεξαν οι παραχαράκτες…

***

Θα επαναλάβουμε ότι η προβοκάτσια για το Κατίν διαρκεί πολλές δεκαετίες. Στη συκοφαντία έχουν συμμετάσχει πολλοί και διάφοροι όλα αυτά τα χρόνια – και στην Ελλάδα. Και πάντα βρίσκονται οι πρόθυμοι να τη συνεχίζουν – και στην Ελλάδα.

Το δικαίωμά τους στον αυτοεξευτελισμό, όπως έχουμε ξαναγράψει, είναι αναφαίρετο…

*

(Για περισσότερα στοιχεία, σχετικά με την προβοκάτσια του Κατίν, παραπέμπουμε μέσω της ιστοσελίδας του «Ρ» στα άρθρα των Αναστάση Γκίκα, «Κατίν: Από τον Γκαίμπελς στους κινηματογράφους», 16/3/2008 και Γιούρι Σλομπότκιν, «Κατίν: Πώς και γιατί οι χιτλερικοί εκτέλεσαν τους Πολωνούς αξιωματικούς», 29/5/2005).

ΠΗΓΗ: ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 15/9/2012. Το είδα: 15-9-2012, http://www.alfavita.gr/artro.php?id=73266

Ειδικές Οικονομικές Ζώνες και η μετατροπή της χώρας σε αποικία

 

Του Δημήτρη Καζάκη

 

Ξέρετε τι είναι οι Ειδικές Οικονομικές Ζώνες (ΕΟΖ); Ένα μεγάλο στοίχημα για την ανάπτυξη, μας λέει η κυβέρνηση και οι διάφοροι περίεργοι «τεχνοκράτες» που περιδιαβαίνουν τις περιφέρειες της χώρας και πουλούν φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Μάλιστα μια περίεργη ιδιωτική εταιρεία «συμβούλων» περιδιαβαίνει την Θράκη λέγοντας ότι έχει εκπονήσει «μελέτη» που βρίσκει την ΕΟΖ συμφέρουσα λύση.

Πρόκειται για το αποκαλούμενο «Χρηματοοικονομικό Φόρουμ της Θράκης», το οποίο μάλιστα έχει κλείσει για τις 24 του μηνός την αίθουσα της Τραπέζης της Ελλάδος για να παρουσιάσει την συμφέρουσα λύση των ΕΟΖ στην Αθήνα.

Το όλο σκηνικό μας θυμίζει τα παπαγαλάκια της εποχής της μεγάλης ληστείας του Χρηματιστηρίου 1998-2000, που εμφανίζονταν ως «ειδικοί χρηματοοικονομικοί σύμβουλοι» και έσπρωχναν μαζικά τον κόσμο στον χαμό. Το ίδιο γίνεται και τώρα. Και μόνο το γεγονός ότι οι εν λόγω «ειδικοί σύμβουλοι» εμφανίζονται παρέα με τον κ. Πάσχο Μανδραβέλη αρκεί για να βγάλει κανείς το ασφαλές συμπέρασμα ότι πρόκειται για μια πολύ σκοτεινή υπόθεση με ακόμη πιο σκοτεινά κίνητρα.

Η υπόθεση των ΕΟΖ δεν είναι πρόσφατη. Δεν ήρθε τώρα στην επιφάνεια που την ανακάλυψαν τα λεγόμενα αντιμνημονιακά κόμματα, δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και το ΚΚΕ. Κάλιο αργά, παρά ποτέ θα μου πείτε. Και θα είχατε δίκιο, αν όντως είχαν ανακαλύψει τις ΕΟΖ προκειμένου να τις αναδείξουν σε μέτωπα πάλης του λαού. Αντίθετα, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες κάνουν αντιπολίτευση όχι από θέση αρχής, αλλά από την σκοπιά των όρων διαχείρισης. Ενώ το ΚΚΕ βρήκε μια ακόμη ευκαιρία να καταγγείλει τον κακό καπιταλισμό και να απαγγείλει το ποίημα με τίτλο Λαϊκή Εξουσία και Οικονομία.

Για να δούμε λοιπόν τι είναι οι ΕΟΖ; Οι ΕΟΖ είναι μια γεωγραφική περιοχή, συνήθως μια πόλη, ένα λιμάνι, ή μια ολόκληρη περιφέρεια, όπου οι οικονομικοί όροι λειτουργίας, το εργασιακό καθεστώς και ο τρόπος διοίκησης δεν έχει σχέση με τα ισχύοντα σε πανεθνικό επίπεδο του κράτους που έχει αποδεχτεί μια τέτοια ζώνη. Πρόκειται δηλαδή για κράτος εν κράτει από οικονομική, διοικητική και εργασιακή σκοπιά. Σκοπός τους είναι να υποδεχτούν ξένες επενδύσεις, ή να συγκεντρώσουν οικονομικές δραστηριότητες υπό ειδικό προνομιακό καθεστώς, το οποίο κατά τα άλλα είναι ανεπίτρεπτο με βάση την εθνική νομοθεσία.

Κι επομένως το πρώτο ερώτημα είναι το εξής: Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι μια ΕΟΖ είναι πόλος προσέλκυσης ξένων ή ντόπιων επενδύσεων, ποιο θα είναι το όφελος για την χώρα και το λαό της όταν αυτές θα γίνουν υπό καθεστώς φορολογικής, εργασιακής και διοικητικής ασυλίας; Σε τι συνεισφέρει μια επένδυση όταν δεν πληρώνει φόρους, ούτε καν ΦΠΑ, απασχολεί και αμοίβει εργαζόμενους με όρους χειρότερους από τα ελάχιστα που προβλέπει η εθνική νομοθεσία και μπορεί ελεύθερα να εξάγει τα κέρδη της στο εξωτερικό; Τα παπαγαλάκια των ΕΟΖ μιλάνε για νέες θέσεις εργασίας. Από πότε όμως κάθε θέση εργασίας είναι αποδεκτή; Αν είναι έτσι, τότε γιατί δεν επενδύουμε σε οίκους ανοχής για να δημιουργήσουμε νέες θέσεις εργασίας για γυναίκες και παιδιά, ενώ οι άνδρες θα μπορούσαν κάλλιστα να βρουν θέσεις εργασίας ως νταβατζίδες. Γιατί όχι; Δηλαδή οι πολιτικοί μας που παίζουν αυτόν τον ρόλο για ολόκληρη την χώρα, είναι χαζοί; Θέσεις εργασίας δεν είναι κι αυτές. Ανάπτυξη δεν προσφέρουν; Γιατί να τις αρνηθούμε;

Μην βιάζεστε να απορρίψετε το όλο ζήτημα σαν ακραίο παράδειγμα. Τα παπαγαλάκια των ΕΟΖ, σαν το «Χρηματοοικονομικό Φόρουμ της Θράκης» όταν μιλάνε για νέες θέσεις εργασίας, με τέτοιους όρους θέσεις εννοούν. Αν θα υπάρξουν, γιατί αυτό που δεν λένε είναι ότι στις ΕΟΖ που δεν είναι απλές ζώνες ελεύθερου εμπορίου, οι εργαζόμενοι που απασχολούνται είναι κατά κύριο λόγο μετανάστες, του εξωτερικού, ή του εσωτερικού. Είναι πολιτική των επενδυτών στις ΕΟΖ να μην προσλαμβάνουν ντόπιους για να μην έχουν προβλήματα όταν τους απολύουν.

Η ιδέα των ΕΟΖ προήλθε από τα γεράκια του Σίτι, δηλαδή του τραπεζικού καρτέλ στο κέντρο του Λονδίνου, ήδη από την δεκαετία του 1970. Καθώς η αποικιοκρατία έπνεε τα λοίσθια εκείνη την εποχή και οι πολυεθνικές τα έβρισκαν σκούρα στις σχέσεις τους με τις απελευθερωμένες χώρες, έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος να διατηρηθούν τα οικονομικά προνόμια των αποικιοκρατών, υπό καθεστώς τυπικής πολιτικής ανεξαρτησίας της παλιάς αποικίας. Η λύση ήταν οι ΕΟΖ. Μ' αυτές οι παλιοί αποικιοκράτες επιχειρούσαν να επαναφέρουν σε νέα σύγχρονη μορφή το καθεστώς των παλιών διομολογήσεων.

Οι διομολογήσεις ήταν μια ανισότιμη, ανισομερής και ανισοβαρής συνθήκη με βάση την οποία οι έμποροι και γενικά οι υπήκοοι ενός «πολιτισμένου» κράτους της Δύσης είχαν ειδικό προνομιακό καθεστώς στα πλαίσια ενός «βάρβαρου», ή «απολίτιστου» κράτους, όπως π.χ. ήταν τα κράτη της Ανατολής και της Αφρικής. Στο καθεστώς διομολογήσεων περιλαμβάνονταν πολύ συχνά μονοπωλιακά εμπορικά δικαιώματα σε βάρος του κράτους υποδοχής και φυσικά ετεροδικία για τους ξένους υπηκόους. Το καθεστώς αυτό των διομολογήσεων άρχισε να καταρρέει στον μεσοπόλεμο, ενώ αμέσως μετά τον 2^ο παγκόσμιο πόλεμο καταργήθηκε οριστικά. Η τελευταία χώρα που ιστορικά απαλλάχθηκε από το καθεστώς των διομολογήσεων ήταν η Κίνα το 1947. Κρατήστε το αυτό.

Οι ΕΟΖ λοιπόν είναι μια επαναφορά των διομολογήσεων υπέρ των ξένων επενδυτών. Όμως την δεκαετία του '70 οι μνήμες της αποικιοκρατίας ήταν ακόμη πολύ νωπές για να δεχθούν οι απελευθερωμένες χώρες την επαναφορά της από την πίσω πόρτα με τις ΕΟΖ. Η πρώτη μεγάλη επιτυχία των παλιών αποικιοκρατών ήταν όταν κατόρθωσαν να πουλήσουν την ιδέα στην νέα ηγεσία της Κίνας στα τέλη της δεκαετίας του '70. Κι έτσι η τελευταία χώρα που απαλλάχθηκε από τις διομολογήσεις, ήταν η πρώτη που τις επανέφερε με την μορφή των ΕΟΖ.

Το μικρό ψαροχώρι του Σεντζέν ήταν η πρώτη ΕΟΖ το 1980. Μέσα σε μια δεκαετία είχε μετατραπεί σε μια λαμπερή μεγαλούπολη των 9 εκατομμυρίων κατοίκων. Για τους πλασιέ των ΕΟΖ επρόκειτο για «θαύμα» και φυσικά εξαιρετικό επιχείρημα υπέρ των ζωνών, παρουσιάζοντας διαφάνειες με τους ουρανοξύστες και την φανταχτερή βιτρίνα της πόλης. Βέβαια, ξεχνούν πάντα το παρασκήνιο της πόλης. Την μαζική φτώχεια, ειδικά των εργατών που ζουν σε εργοστασιακές τρώγλες χωρίς δικαιώματα με αμοιβές δουλοπάροικου της εποχής της Ουράνιας Αυτοκρατορίας. Την εγκληματικότητα που ανθεί με το λαθρεμπόριο κάθε είδους. Την πολιτική και κοινωνική διαφθορά που συνιστά την Νο 1 βιομηχανία στην Κίνα.

Με εμπροσθοφυλακή τους Κινέζους να ανοίγουν τις πόρτες των χωρών που έτρεφαν μια μεγάλη δυσπιστία για τους παλιούς αποικιοκράτες, τα αρπακτικά του Σίτι κατόρθωσαν να πλασάρουν την ΕΟΖ σε μερικές χώρες της Αφρικής. Όμως, οι μνήμες των δεινών της αποικιοκρατίας που ήταν ακόμη νωπές, καθώς και οι πάλη των πληθυσμών των απελευθερωμένων χωρών για μια ολόπλευρη ανάπτυξη των πλούσιων χωρών τους, δεν επέτρεπε την διάδοση των ΕΟΖ. Σύμφωνα με το Διεθνές Γραφείο Εργασίας το 1986 λειτουργούσαν μόλις 176 ζώνες σε 47 χώρες στον πλανήτη. Ενώ το 2006 είχαν φτάσει τις 3.500 σε 130 χώρες.

Τι επέτρεψε την εκτίναξη του αριθμού των ΕΟΖ; Η επικράτηση των ανοιχτών αγορών κεφαλαίου, η αποπνικτική εξάρτηση των λιγότερο ανεπτυγμένων οικονομιών από τις πολυεθνικές και η έξαρση του κρατικού δανεισμού, ο οποίος μετά την δεκαετία του 1990 γνωρίζει πρωτοφανή επίπεδα για την ιστορία της παγκόσμιας οικονομίας. Έτσι, όποια χώρα έκανε το τραγικό λάθος να εξαρτήσει την ανάπτυξή της από επενδύσεις, ή κεφάλαια του εξωτερικού, αμέσως δεχόταν την επίσκεψη ενός «ειδικού» κλιμακίου, το οποίο βεβαίως πρότεινε ως απαραίτητη προϋπόθεση την κλασσική συνταγή της βίαιης προσαρμογής, αλλά και το καθεστώς διομολογήσεων για τους επενδυτές με την μορφή της ΕΟΖ.

Η υπόθεση των ΕΟΖ στην Ελλάδα δεν είναι τωρινή. Ούτε ξεκίνησε με την υπαγωγή μας στο καθεστώς της τρόικας. Τότε αποκαλύφθηκε. Είχε ξεκινήσει από πολύ νωρίτερα. Οι εγχώριες κυβερνήσεις του ευρώ είχαν προσφερθεί από πολύ νωρίς να γίνουν το πειραματόζωο για την μετατροπή ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ΕΟΖ. Μην ξεχνάμε ότι οι προσπάθειες του Ευρωπαϊκού λόμπι να μετατρέψουν τις οικονομίες των χωρών μελών σε ΕΟΖ ήταν άοκνες. Με τη δημοσίευση, τον Ιανουάριο του 2004 της πρότασή της για οδηγία σχετικά με τις υπηρεσίες στην εσωτερική αγορά, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δρομολόγησε την πιο ριζική και πιο ολοκληρωμένη επίθεση, στο κοινωνικό κράτος εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η πρόταση αυτή ήταν το πνευματικό τέκνο της ΓΔ Εσωτερικής Αγοράς με επικεφαλής τον Επίτροπο Φριτς Μπολκενστάιν, και ουσιαστικά καλύπτει όλες τις υπηρεσίες.

Η οδηγία επεδίωκε την σταδιακή εξάλειψη των εθνικών περιορισμών και την συστηματική υπονόμευση του εθνικού δικαίου, εισάγοντας την αρχής της «χώρας προέλευσης». Με την έγκριση της οδηγίας, επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών στην ΕΕ θα πρέπει να συμμορφώνονται μόνο με τις απαιτήσεις της χώρας προέλευσής τους. Τα άλλα κράτη μέλη όπου οι επιχειρήσεις δραστηριοποιούνται δεν θα επιτρέπεται να επιβάλλουν περιορισμούς ή ελέγχους. Η Επιτροπή θέλει να απαγορεύσει ακόμα και την υποχρεωτική καταχώρηση στα εθνικά φορολογικά μητρώα, όταν μια εταιρεία ανοίγει επιχείρηση σε άλλο κράτος μέλος. Ούτως εχόντων των πραγμάτων, η αρχή της «χώρας προέλευσης» καταργεί ουσιαστικά την αποτελεσματική εποπτεία της επιχειρηματικής δραστηριότητας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Κάθε επιχείρηση θα είναι σε θέση να αποφευχθεί τους εθνικούς περιορισμούς με τη μετεγκατάσταση της έδρα της σε μια χώρα ευκαιρίας, ή απλά με την ίδρυση μιας εταιρείας βιτρίνας, ή οφ σορ, σε άλλο κράτος μέλος. Οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, οι απαιτήσεις σχετικά με τα προσόντα, τα πρότυπα προστασίας του περιβάλλοντος και του καταναλωτή, τα πάντα μπορούν να παρακαμφθούν εύκολα και φθηνά.

Αυτή είναι η πεμπτουσία της ΕΟΖ, που η ΕΕ προώθησε πρώτα στις περιφερειακές της οικονομίες όπως είναι η Πολωνία, η Ρουμανία, η Ουγγαρία, η Ιρλανδία, κ.ά.. Απλά με τις ΕΟΖ οι επενδυτές και οι εταιρείες δεν χρειάζεται καν να κάνουν τον κόπο να αλλάξουν έδρα, ή να στήσουν μια εικονική έδρα σε βολική «χώρα προέλευσης».

Όμως για να επιβληθεί μια ΕΟΖ χρειάζεται να υπάρχει η δυνατότητα διοικητικής αυτοτέλειας της περιοχής που θα εκχωρηθεί. Κι αυτό έγινε στην Ελλάδα με την εισαγωγή του Καλλικράτη, του οποίου ο κεντρικός στόχος ήταν ευθύς εξαρχής να κατακερματίσει το ενιαίο και αδιαίρετο της εθνικής επικράτειας σε ημιαυτόνομες περιφέρειες και δήμους προκειμένου να διευκολύνει την ιδιωτικοποίησή τους και την εκχώρησή τους σε ιδιώτες επενδυτές για ανάπτυξη. Το έγραφα και το φώναζα από το 2010.

Ακολούθησε τον Ιούλιο του 2011 η ψήφιση του εφαρμοστικού νόμου του μεσοπρόθεσμου με βάση τον οποίο δινόταν η δυνατότητα με απλή υπουργική απόφαση να παραχωρηθεί το σύμπαν στην ελληνική επικράτεια. Έως και η αιγιαλίτιδα ζώνη, όπου ο ιδιώτης επενδυτής θα μπορούσε να μπαζώσει και να επαναχαράξει την ακτογραμμή κατά πώς τον συμφέρει μόνο με την σύμφωνη γνώμη του υπουργού. Όλα στο βωμό των ιδιωτών επενδυτών, οι οποίοι θα μπορούσαν να εξαιρεθούν από κάθε περιορισμό της εθνικής νομοθεσίας σχετικά με το περιβάλλον, την αρχαιολογία, τα καταναλωτικά πρότυπα ασφαλείας, κοκ, με μόνη την ένταξή τους στις επενδύσεις fast track, όπως χαρακτηρίστηκαν. Τέλος, επανήλθε το δικαίωμα επιφανείας, ένα παλιό φεουδαρχικό προνόμιο, με βάση το οποίο ένας ιδιώτης επενδυτής αποκτά δικαιώματα κυριότητας σε ιδιοκτησία που δεν του ανήκει.

Έτσι φτάσαμε στις ΕΟΖ, δηλαδή στην εκχώρηση κρίσιμων υποδομών, δήμων και ολόκληρων περιφερειών υπέρ ξένων επενδυτών.

Όταν σκόπιμα και μεθοδευμένα το ένα μετά το άλλο πακέτο μέτρων βάθαιναν την ύφεση στην ελληνική οικονομία και οδηγούσαν στην απελπισία την κοινωνία, τότε βγήκαν πρώτοι οι Γερμανοί και μίλησαν για ΕΟΖ. Στις 6-7/10 του 2011 ο αντιπρόεδρος της Μέρκελ, Φίλιπ Ρέσλερ επικεφαλής πολυπληθούς επιχειρηματικής αντιπροσωπείας ήρθε για διήμερη επίσκεψη στην Ελλάδα και έθεσε ανοιχτά θέμα ΕΟΖ. Η τότε κυβέρνηση συμφώνησε για τέσσερις πιλοτικές ΕΟΖ στην Θράκη, την Ήπειρο, την Πελοπόννησο και στο Νότιο Αιγαίο. Συμφώνησε επίσης να εγκατασταθεί ειδικός γκαουλάιτερ που θα αναλάβει επί τόπου την διερεύνηση των δυνατοτήτων για ΕΟΖ. Αυτός ήταν ο κ. Φούχτεν που ήδη έχει εγκατασταθεί μόνιμα στην Θεσσαλονίκη και γυρίζει ανά την επικράτεια αναζητώντας ευκαιρίες για ΕΟΖ.

 Λίγες ημέρες αφού ο κ. Σόιμπλε είχε ξεκαθαρίσει δημόσια ότι η Ελλάδα πρέπει να αποδεχτεί την «εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας» και με τις ΕΟΖ, ο κ. Όλι Ρεν εκ μέρους της Επιτροπής βρήκε «καλή ιδέα» τις ΕΟΖ. «Ο κ. Ρεν, απαντώντας σε ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Ν. Χουντή έστειλε ένα ιδιαίτερα ανησυχητικό μήνυμα για την Ελληνική Οικονομία, χαρακτηρίζοντας ως«καλή ιδέα» την δημιουργία ΕΟΖ, η καθιέρωση των οποίων θα σημαίνει «κούρεμα» μισθών, ισχνή φορολόγηση και τη δημιουργία εξωφρενικών εσωτερικών ανισοτήτων σε επίπεδο ανταγωνισμού μεταξύ των επιχειρήσεων,» έγραφε το Βήμα (31/10/11).

Όπως οι παλιοί ναζί στην διάρκεια της πρώτης κατοχής δεν δυσκολεύτηκαν να βρουν συνεργάτες και δοσίλογους, έτσι έγινε και τώρα. Διαγκωνίζονται τα ντόπια μεγαλοσυμφέροντα για να διασφαλίσουν μερίδιο από την λεηλασία των ΕΟΖ. Ο γνωστός κ. Μίχαλος σε διαρκή συνεννόηση με τον εφοπλιστή κ. Βενιάμη και άλλα μαύρα κοράκια εγχώριας εσοδείας βιάζονται να κερδίσουν τα προνόμια μιας ΕΟΖ προκειμένου να διαπραγματευτούν μερίδιο με τον νέο κατακτητή.

Η τωρινή κυβέρνηση όπως είναι φυσικό έχει αναδείξει τις ΕΟΖ ως βασική της επιλογή. «Η θεσμοθέτηση των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών, τις οποίες έχουμε αναφέρει και στις προγραμματικές δηλώσεις, αποτελεί ένα συμπληρωματικό μέτρο στις τρέχουσες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που έχει αναλάβει η ελληνική κυβέρνηση. Μιλάμε για Ζώνες με ειδικά φορολογικά και διοικητικού χαρακτήρα κίνητρα,» δήλωσε (28/8) ο φερόμενος υπουργός της εγχώριας κυβέρνησης κ. Χατζηδάκης με ιδιαίτερες επιδόσεις στο ξεπούλημα. Βέβαια είπε επίσης ότι «οι τυχόν αλλαγές σχετικά με τις ΕΟΖ, θα γίνουν με απόλυτο σεβασμό και πλήρη εφαρμογή των κανόνων του ισχύοντος εργατικού δικαίου.»

Αυτό βέβαια που δεν είπε είναι ότι οι ΕΟΖ δουλεύουν με μετανάστες, είτε από την ενδοχώρα, είτε από το εξωτερικό. Κι αυτό γιατί ο μέσος όρος απασχόλησης στην ΕΟΖ δεν υπερβαίνει τον ένα χρόνο. Το προσωπικό που απασχολείται προσλαμβάνεται από ειδικά γραφεία ευρέσεως εργασίας με ατομικές συμβάσεις προσωρινής απασχόλησης. Η επιχείρηση πληρώνει τα ειδικά γραφεία και αυτά τους εργαζόμενους. Στον Αραβικό κόσμο οι ατζέντηδες των μεταναστών παρακρατούν το 50% του μεροκάματου.

Με τον τρόπο αυτό οι επιχειρήσεις ανά πάσα στιγμή μπορούν να απολύσουν χωρίς κανένα κάλυμμα ή αποζημιώσεις. Κι επειδή η κυβέρνηση των δοσίλογων είναι αρκετά ανάλγητη ώστε να θεσμοθετήσει ότι αν προσληφθεί έλληνας εργαζόμενος θα πρέπει να τηρηθεί η εθνική εργατική νομοθεσία, έχει ξαμολήσει παράλληλα την επιχείρηση «Ξένιο Ζευς» προκειμένου να μαντρώσει τους μετανάστες που θα χρειαστούν αύριο οι επενδυτές των ΕΟΖ. Το προβλέπει ήδη ο νόμος. Ο νόμος 3907 του 2011 στο άρθρο 37 παρ. 5 αναφέρεται:

«Σε περίπτωση αδυναμίας των αρμόδιων κατά περίπτωση αρχών να διασφαλίσουν με ίδιους πόρους ή μέσα ότι οι υπήκοοι τρίτων χωρών των οποίων η απομάκρυνση έχει αναβληθεί, απολαμβάνουν κατά το χρονικό διάστημα της αναβολής, στοιχειώδεις όρους αξιοπρεπούς προσωρινής στέγασης σε εγκαταστάσεις δημόσιου ή κοινωφελούς χαρακτήρα και γενικότερα ότι καλύπτουν τις άμεσες βιοτικές τους ανάγκες, μπορεί να επιτραπεί, μετά από σχετική άδεια, να απασχολούνται ως μισθωτοί σε τομείς απασχόλησης σε συγκεκριμένες περιοχές της Χώρας. Με προεδρικό διάταγμα, που εκδίδεται μετά από πρόταση των Υπουργών Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης και Προστασίας του Πολίτη, καθορίζονται οι τομείς απασχόλησης και οι περιοχές της Χώρας όπου μπορούν να ασχολούνται ως μισθωτοί οι υπήκοοι τρίτων χωρών των οποίων έχει αναβληθεί η απομάκρυνση, το καθεστώς της ασφαλιστικής τους κάλυψης, οι όροι, οι προϋποθέσεις, οι διαδικασίες και τα αρμόδια για τη χορήγηση της άδειας εργασίας όργανα, καθώς και κάθε άλλο σχετικό θέμα.»

Καταλαβαίνουμε τι έχουν νομοθετήσει; Ότι όποιον παράνομο μετανάστη έχουν συλλάβει και έχουν κλείσει σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, αλλά έχουν αναβάλει – για οποιονδήποτε λόγο – την απέλασή του, μπορεί η κυβέρνηση να τον στείλει να δουλέψει ως μισθωτό οπουδήποτε στην χώρα. Και με όρους που θα αποφασίσει η ίδια. Τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια. Πάντως όχι σκύλος!

Οι ΕΟΖ είναι χώροι όπου εκχωρείται η εθνική κυριαρχία ενός λαού υπέρ των ιδιωτών επενδυτών. Είναι χώροι όπου κυριαρχεί η ανομία, το έγκλημα και η άγρια εκμετάλλευση της εργασίας, κυρίως των μεταναστών. Πουθενά σε καμιά χώρα όπου επιβλήθηκαν δεν βοήθησαν στην ανάπτυξη, ή την επιβίωση του πληθυσμού. Το αντίθετο. Οι ΕΟΖ είναι οι «μαύρες τρύπες» της παγκόσμιας οικονομίας όπου με όρους πλήρους αδιαφάνειας και σε συνθήκες ανομίας κινούνται μαύρες επενδύσεις, μαύρα κεφάλαια, εμπορεύματα και εργασία, που καμιά πολιτισμένη κοινωνία δεν θα αποδεχόταν. Τέτοια χώρα θέλουμε να καταντήσουμε;

ΠΗΓΗ: Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 9/9/2012. Το είδα: Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2012, http://dimitriskazakis.blogspot.gr/2012/09/blog-post_11.html

Ενοχοποιώντας τον Αντίπαλο

(… η περίπτωση του συν. Κώστα Κορδάτου είναι χαρακτηριστική)

 

Της Βασιλικής Λαΐου*

 

Η δαιμονοποίηση ενός προσώπου, ενός θεσμού, μιας ιδέας, μιας ιδεολογίας υπήρξε, αιώνες τώρα, ένα διαχρονικά χρήσιμο και αποτελεσματικό εργαλείο προπαγάνδας. Αυτό πραγματοποιείται δημιουργώντας κλειστά συστήματα μηχανισμών, αλληλεπικαλύπτοντας ο ένας τον άλλον σαν ομερτά. Ελέγχοντας αυστηρά ποιος θα μπει μέσα σε αυτό και ορκίζοντάς τους στους ειδικούς όρους, που πολλές φορές είναι και ανέντιμοι και υποτελείς.

Ο εκφοβισμός αυτών και η απειλή -σχηματικά με το πιστόλι στον κρόταφο-  γίνεται από τις πάσης φύσεως εξουσίες, όπως: πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές, θρησκευτικές κ.τ.λ.

Συγκεκριμένα, στην εκπαίδευση αναδύεται από τα πιο σκοτεινά ωκεάνια βάθη του «ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ» και κάνει υπερήφανο τον Όργουελ για τη διαχρονικότητα και την επικαιρότητα του μυθιστορήματός του «1984»

Προϊστάμενοι εκπαίδευσης, αυτοδιοικητικοί, έμποροι και παρατρεχάμενοι, απίστευτα «πονηροί», «σατανικοί» και παράλληλα με έντονα εύπλαστα δημοκρατικά αντανακλαστικά, με προγεφυρώματα μικρούς και μεγάλους παπαγάλους στην εξουσία και στον μικρόκοσμό τους, ανακάλυψαν όλοι αυτοί εσχάτως το μεγάλο «καταχραστή» του δημοσίου, «εχθρό» της χώρας και του λαού.

Τον πρώην διευθυντή του ΤΕΕ Καινούργιου (Αγρίνιο) και σήμερα καθηγητή και υπ. τομέα του ΕΠΑ.Λ Καινούργιου συνάδελφο, Κώστα Κορδάτο. Δραστήριο συνδικαλιστή σε διάφορα επίπεδα και με έντονη κοινωνική συμμετοχή τοπικά και πανελλαδικά, καλός συνάδελφος και φίλος γέννημα-θρέμμα της Καινουργιώτικης κοινωνίας της Αιτωλίας, εμπνεύσεως του ανυπότακτου ιδεαλισμού, ανεξάρτητο από κάποιο κόμμα και ο οποίος καταφέρνει και διατηρεί έντονες κοινωνικές σχέσεις αδιάκριτα με τους περισσότερους πολίτες και τους συναδέλφους του. Παρέμεινε ένας «ατίθασος» και «θαρραλέος» στο κάμπο της Τριχωνίδας.  Σε πείσμα των καιρών που η απομόνωση και η κατάθλιψη είναι το πρώτιστο κοινωνικό πρόβλημα. Δεν τον φοβίζει κάθε έντιμη μάχη που δίνει στο κοινωνικό πεδίο. Κάποτε στους αντιμαχόμενους υπήρχε και η αξία του σεβασμού του αντιπάλου, χρησιμοποιώντας κανόνες και διατηρώντας τις αξίες που διέπουν κάθε μάχη, ενίοτε και ανταποδίδοντας τιμές.

Η ανεξάρτητη πορεία και ο υπεύθυνος λόγος του συναδέλφου μας για τα κοινωνικά και εκπαιδευτικά ζητήματα ήταν και έννομη και συνταγματική, πλην όμως ήταν αντισυστημική. Η αμφισβήτηση των επιλογών του συστήματος προς όφελος των εργαζομένων, του λαού και της χώρας είναι αυτό που πείραξε τους διώκτες του.

http://2.bp.blogspot.com/-8P6LsrdjW-U/T0kvU2D5aKI/AAAAAAAABVM/8_Mt_VpI72w/s320/______072.JPG 

Μοιραίοι και κακοί άνθρωποι…

Όπως είπαμε και πιο πάνω το πρόβλημά τους δεν είναι ακριβώς το φυσικό πρόσωπο, αλλά ο καθηγητής, η αγωνιστική του στάση και οι ιδέες του απέναντι στην άθλια διοικητική εξουσία της κάθε κομματικής αυθαιρεσίας, στην εκπαίδευση κ.λ.π., νοοτροπίας Παπαδόπουλου. Η διατήρηση του θέματος (για την ομηρία του συναδέλφου και όχι μόνο) επιτυγχάνεται  με προσωρινή καταδίκη (ΧΩΡΙΣ ΣΤΟΙΧΕΙΑ) του πρώην διευθυντή για ένα έργο όμως που έγινε και έχουν εμπλοκή, κρατικοί και υπηρεσιακοί φορείς καθώς και η Νομαρχία Αιτωλ/νίας καθώς και ο τοπικός Δήμος. Φαίνεται ότι ετοιμάζονται αρνητικά μέτρα και για τον νομό (κλείσιμο σχολείων, Νοσοκομείων, υπηρεσιών, περικοπές μισθών, συντάξεων, ανεργία, φτώχεια, ξενιτιά κ.λ.π.) και έτσι χρειάζονται ένα πιασάρικο θέμα για να αποπροσανατολίσουν τους εκπαιδευτικούς και την κοινωνία με το άνοιγμα των σχολείων. Οι βάρβαρες επιλογές του μνημονίου καθιστούν εξιλαστήριο (και για παραδειγματισμό) θύμα τον ρομαντικό τέως διευθυντή του ΤΕΕ Καινούργιου ο οποίος είχε την φαεινή ιδέα, το αχούρι να το κάνει σχολείο και να προσφέρει στην τοπική κοινωνία με ανιδιοτέλεια. Σε κάθε κοινωνία χρειάζεται η θυσία της Ιφιγένειας. Τους ενδιαφέρει η αποδόμηση του συγκεκριμένου προσώπου και η απαξίωση της αυτόνομης δράσης του στην κοινωνία, στο συνδικαλισμό και σε κάθε μετερίζι συλλογικής δράσης! Προπαντός η ισοπέδωσή του στην κοινωνία, ότι δηλαδή όλοι είμαστε το ίδιο! Να δικαιώσουν τελικά τον δικό τους άνθρωπο ότι Μαζί τα φάγανε! Ικανοποιώντας παράλληλα πολλές πλευρές, που νοιώθουν μια «ΑΚΙΔΑ» στο σώμα της διαπλοκής, που υπηρετούν άκριτα σε πολλά επίπεδα της δημόσιας ζωής.  

Ταυτόχρονα προσπαθούν να παρουσιαστούν  (εκ των υστέρων) και ως υπερασπιστές της νομιμότητας, προφανώς για να σωθούν οι ίδιοι και οι διάφοροι θεσμικοί παράγοντες του κράτους για όσα νόμιμα δεν είχαν πράξει στην περίπτωση του ΤΕΕ Καινουρίου. Προφανώς για να σωθούν όλοι μαζί γι' αυτό δεν τους νοιάζει να θυσιάσουν και έναν άνθρωπο ακόμα… Εδώ ισχύει το γνωμικό «τον τύλιξαν σε μια κόλλα χαρτί».

Όμως, οργίζομαι μπροστά στα φαινόμενα υποκρισίας και φαρισαϊσμού απίστευτων τύπων που με ύφος χιλίων καρδιναλίων (ουαί υμίν) φοράνε τη μάσκα του δήθεν υπεύθυνου πατριώτη, του τίμιου διαχειριστή δημόσιων πόρων, που δήθεν κόπτονται για αξίες και θεσμούς, που διέσυραν και συνεχίζουν να διασύρουν με τις πράξεις τους οι ίδιοι.

Το θράσος θα το έχουν….

αλλά όχι το έρεισμα στην Κοινωνία να το επιβάλλουν!

Η ηθική ως συνείδηση και το δίκαιο ως αίσθημα δικαιοσύνης είναι προϋπόθεση και θεμέλιο του συλλογικού βίου.

Χωρίς ντροπή και χωρίς δίκαιο οποιαδήποτε μορφή κοινωνικής συμβίωσης είναι απλώς Αδύνατη!

 

Στην περίπτωση του συναδέλφου όμως έλαβαν πρόθυμα θέση στο εκτελεστικό απόσπασμα των «φιλήσυχων» πολιτών ικανοποιώντας και την ματαιοδοξία τους απέναντι στον «εχθρό» τους!

Αν έχουν να πουν ή να κάνουν κάτι χρήσιμο για τον κοσμάκη που υποφέρει έχει καλώς. Αλλιώς «ας ποιήσουν την νήσσα», να μας αδειάσουν τη γωνιά αφού οι ετερόφωτες επιλογές αυτών και των πολιτικών τους προϊσταμένων οδήγησαν μια ευλογημένη χώρα και τους ανθρώπους της στην έσχατη φτώχεια και εξαθλίωση.

 

Το να βαφτίζεις ως ανέντιμη την τεράστια προσφορά κάποιου για να κτιστεί ένα σχολείο, σε συνθήκες γενικής απαξίωσης των πάντων, ακόμα και την πρόθεση για την άσκηση ενός δημοκρατικού δικαιώματος διεκδίκησης, ξεπερνά κάθε όριο αντιδημοκρατικότητας και θίγει τον πυρήνα του Συντάγματος, παραβιάζοντας ακόμα και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Μήπως όμως τελικά επιδιώκεται «συνειδητά» εκτός της οικονομικής, οικογενειακής και επαγγελματικής-υπηρεσιακής του εξόντωσης και η φυσική του;

Αλήθεια αυτό που έγινε τι έχει να ζηλέψει από τις πολιτικές διώξεις που γίνονταν σε αλήστου μνήμης εποχές στην πατρίδα μας;

Όποιος το επικροτεί μην τολμήσει και ξαναμιλήσει για εξορίες, φακέλωμα και δηλώσεις μετανοίας!

Άφησα για τελευταίο σχόλιο τη ραθυμία ενός χωριού (εκτός των φίλων μας, της οικογένειας, συναδέλφων κ.α.), που κείτεται στην αδιαφορία, στη πίστη των τοπικών μύθων περί σωτήρων και κουμπάρων, στην ατομική τους βουλιμία και ταυτόχρονα μίζερη υστεροβουλία του, αφήνοντας έναν δικό τους άνθρωπο να τον «πνίξουν» στο βόρβορο της «αγοράς» και της πολύχρωμης διαπλοκής και συναλλαγής. Αλήθεια ήθελα να ήξερα δεν υπάρχουν τοπικοί φορείς, αιρετοί συνδικαλιστές και σύλλογοι γονέων; Που είναι τα πολιτικά κόμματα; Που είναι το ιερατείο του χωριού του; Το υπουργείο παιδείας μήπως μπορεί να μας ενημερώσει σε ποιο κτήριο στεγάζεται σήμερα το π. ΤΕΕ σημερινό ΕΠΑΛ Καινουργίου του Δήμου Αγρινίου και εάν σκοπεύει να προχωρήσει σε επισκόπησή του δίνοντας μια οριστική λύση;

Η δημόσια περιουσία στο κτήριο αφού υπάρχει (βλέπε πόρισμα Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας) ανήκει σε όλους μας και πρέπει να την διασφαλίσουν οι αρμόδιοι φορείς αντί να κρύβονται πίσω από χαλκευμένα πορίσματα πρώην «αξιωματούχων» της εκπαίδευσης, όπου τα κίνητρά τους, όπως αποδείχθηκε εκτός του δημόσιου συμφέροντος οτιδήποτε άλλο υπηρετούν σε αυτή την υπόθεση….      

Μετά από 10 χρόνια περιπέτειας ενός ανθρώπου που ζει και εργάζεται στην περιοχή τους η άγνοια του θέματος υποδηλώνει συνενοχή-παραίτηση.

Θεωρώ ότι οι εκπαιδευτικοί από όλη τη χώρα έχουμε υποχρέωση της αλληλεγγύης στο διωκόμενο συνάδελφο με κάθε τρόπο και του συντονισμού μας από την ΟΛΜΕ για την παρουσία μας στην εκδίκαση της υπόθεσης σε β' βαθμό στο Αγρίνιο για να απαιτήσουμε δίκαια δίκη, για να λάμψει η αλήθεια και να φωτίσει όλες τις καρδιές των ανθρώπων της Αιτωλίας και Ακαρνανίας. Η ανθρωποφαγία δεν γίνεται αποδεκτή από κανέναν σοβαρό και νοήμων άνθρωπο.

 Οι νεοέλληνες που ξεχάσαμε πάρα πολλά.

Θουκυδίδης 460 – 398 π.χ. «Περί Πατρίδος έσται ο αγών».

«΄Η Ελευθερία ή ησυχία, πρέπει να διαλέξετε. ΄Η θα είστε ελεύθεροι, ή θα είστε ήσυχοι, και τα δύο μαζί δεν γίνονται».

«Θεμέλιο της επιτυχίας είναι η ελευθερία και της ελευθερίας η γενναιότητα». (Ιστορία Β, 43).

 

*Βασιλική Λαΐου, Μάχιμος Εκπαιδευτικός, του 10^ου ΕΠΑ.Λ Θεσσαλονίκης.

 

Υ.Σ. Οι συνάδελφοι που συνυπογράφουν το παρόν μπορούν να το δηλώνουν με e-mail: peteem.te1@gmail.com η στο kainouriodiktio@hol.gr  με το όνομά τους και το σχολείο τους.

Ενότητα εναντίον του εχθρού λαού. "Μην κάνετε λάθος..."

 

Του Γιώργου Σαρρή

 

"Αρχίσαμε ν' αλλάζουμε το κλίμα στο εξωτερικό…" (Πράγματι, μας είπαν όλοι ότι πρέπει να τηρήσουμε μέχρι κεραίας τα συμφωνημένα, τέτοια τρομερή αλλαγή!). "Και αυτό είναι προϋπόθεση για να παραμείνουμε στο ευρώ, για να μη γυρίσουμε στη δραχμή,  για να ηττηθεί το λόμπυ της δραχμής". "Γιατί μην κάνετε λάθος..." είπε με έμφαση ο Πρωθυπουργός.

"Αυτή τη στιγμή αντίπαλός μας, αντίπαλός της χώρας, της Ελλάδας της πατρίδας μας, είναι το λόμπυ της δραχμής! Και φυσικά αντίπαλος της παράταξής μας…"

Κι έτσι λοιπόν το παραμύθι με την ανακούφιση του λαού από τις λάθος απαιτήσεις των κακών δανειστών τέλειωσε μια και καλή. Δεν υπάρχουν άλλοι εχθροί. Οι κακοί δεν είναι αλλού, δεν είναι ούτε στις τράπεζες, ούτε στις αγορές, όπως έλεγαν μια φορά κι έναν καιρό.

"Ο εχθρός της πατρίδας μας" (που να πας χωρίς πατριωτισμό κομματάρχη μου…) είναι "το λόμπυ της δραχμής"…

Κάποιοι μετάφρασαν και είπαν πως εννοούσε … τον ΣΥΡΙΖΑ. Τι καλοδουλεμένη βιασύνη που να μοιάζει με αφέλεια.

Δεν εννοούσε αυτούς ο Πρωθυπουργός όμως. Εμάς όλους εννοούσε. Όποιον ετοιμάζεται να παλέψει για τη ζωή του και όποιον αποφασίσει να μη σκύψει το κεφάλι.

Όποιον, κατά τον Πρωθυπουργό και όσους κρύβονται πίσω του, βάζει σε κίνδυνο "την ευρωπαϊκή μας πορεία" και "το μέλλον του ευρώ". Όποιον άθλιο εχθρό της πατρίδας τολμήσει να σηκώσει κεφάλι και να παλέψει για το δικό του μέλλον αντί για το "μέλλον του κοινού μας νομίσματος".

Και ξέρουμε όλοι ποιοί θα σταθούν στην πρώτη γραμμή αυτού του αγώνα. Αυτούς εννοούσε λοιπόν ο Α.Σαμαράς. Σε αυτούς απευθύνθηκε κουνώντας απειλητικά το δάχτυλο και στρώνοντας το χαλί για το νέο διχασμό. Βενιζελικοί-αντιβενιζελικοί, βασιλόφρονες-αντιβασιλικοί, εθνικόφρονες-κομμουνιστές και τώρα ευρωπαιστές-"αντιευρωπαιστές"  και η ιστορία πάει λέγοντας.

Οι νέοι εχθροί της πατρίδας μπαίνουν στο στόχαστρο και το δάχτυλο αγκαλιάζει τη σκανδάλη. "Μην κάνετε λάθος…". Το είπε κι ο Πρωθυπουργός της χώρας. Ύστερα μίλησε για ενότητα του έθνους. Ενότητα εναντίον του εχθρού λαού.

Τι λες να έχουν στο μυαλό τους άραγε…

 

ΠΗΓΗ: Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2012, http://giorgossarris.blogspot.gr/2012/08/blog-post_31.html

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ:

Αυτό που στην πραγματικότητα απαιτείται δεν είναι τόσο η επανεκκίνηση της οικονομίας, όσο η επανεκκίνηση της δημοκρατίας – η οποία δυστυχώς έχει θαφτεί κάτω από τα ερείπια της παρακμής και της πολιτικής διαφθοράς που εξέθρεψε ο άκρατος νεοφιλελευθερισμός

 

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

 

"Ο B. Brecht είχε πει κάποτε πως, όταν το Άδικο κυριαρχήσει επί του Δικαίου, τότε η αντίσταση γίνεται καθήκον. Επομένως, ο απλός Έλληνας Πολίτης έχει καθήκον να αντισταθεί, όταν εκβιάζεται σε τέτοιο βαθμό – πολύ περισσότερο όταν η Δημοκρατία στη χώρα του (ότι έχει απομείνει από αυτήν, για να είμαστε ειλικρινείς) κινδυνεύει να καταλυθεί, από τις συγχρονισμένες ενέργειες του ΔΝΤ και της Γερμανίας.  

Προσωπικά βλέπω μία μόνο λύση για την Ελλάδα, στην οποία επιχειρείται μία απίστευτη «οικονομική γενοκτονία»: την εξέγερση, με στόχο τη σύλληψη και την καταδίκη της συμμορίας εκείνων των διεφθαρμένων πολιτικών, οι οποίοι οδήγησαν ή/και οδηγούν τη χώρα τους στην καταστροφή. Στα πλαίσια αυτά, όποιος από τους γραφειοκράτες της ΕΕ και του ΔΝΤ δεν εξαφανιστεί, μέχρι να μετρήσει κανείς έως το τρία, θα πρέπει να έχει την ίδια ακριβώς μοίρα – τη σύλληψη του από τους Πολίτες και την καταδίκη του από την Ελληνική Δικαιοσύνη" (T. Mehner).

"Ο πόλεμος των παιδιών του Σικάγου εναντίον του «κράτους πρόνοιας» και των δημοκρατικά εκλεγμένων κυβερνήσεων, υποσχόταν στην παγκόσμια ελίτ μία νέα πηγή πλουτισμού – μόνο που αυτή τη φορά, αντί για νέες περιοχές, το καινούργιο έδαφος που θα έπρεπε να κατακτηθεί ήταν το ίδιο το κράτος: με τις δημόσιες υπηρεσίες και την κρατική περιουσία να εκποιούνται, με αντίτιμο πολύ μικρότερο της αξίας τους… Για τους «κυρίαρχους του παιχνιδιού» οι οικονομικές καταστροφές, τεχνητές ή φυσικές, δεν αποτελούν προβλήματα προς επίλυση – αλλά πολύτιμες ευκαιρίες επέκτασης των συνόρων της δικής τους θρησκείας: του νεοφιλελευθερισμού" (Klein).

Ανάλυση

Δεν έχουμε καμία αμφιβολία σχετικά με το ότι η ελληνική κυβέρνηση, εάν συνεχίσει την ίδια πολιτική των υποκλίσεων και της υποτέλειας, θα αποτελέσει σύντομα έναν από τους πολλούς εφιάλτες του παρελθόντος – ιδίως επειδή αδυνατεί να υιοθετήσει μία αξιοπρεπή εθνική στάση, ενώ επικεντρώνεται στο δημόσιο χρέος, όταν το πρόβλημα είναι η ύφεση και η ανεργία. Το ίδιο ισχύει για την διορισμένη από τις αγορές και το τραπεζικό λόμπι ιταλική κυβέρνηση – όπως επίσης για την εκλεγμένη από ένα είδος «συλλογικής ανοησίας» ισπανική.

Όσον αφορά τώρα την πρωσική Γερμανία, η σειρά της καγκελαρίου να τοποθετηθεί στην ουρά των αποτυχημένων θα έλθει το αργότερο, όταν οι Γερμανοί Πολίτες κατανοήσουν το μέγεθος της καταστροφής στη χώρα τους – η οποία θα πληρώσει πολύ ακριβά το τίμημα των εσφαλμένων αποφάσεων που οδηγούν, αργά αλλά σταθερά, στη διάλυση της Ευρωζώνης (ας ελπίσουμε στην ελεγχόμενη, με την επιστροφή στην αφετηρία του 1999).

Περαιτέρω, εύλογα αναρωτιούνται πολλοί, σε σχέση με την Ελλάδα, για το ποιός θα μπορούσε να είναι ο διάδοχος στην εξουσία – απορρίπτοντας αρκετοί τον Σύριζα, τους Ανεξάρτητους Έλληνες και όλα τα υπόλοιπα κόμματα, παρά το ότι δεν τοποθετήθηκαν υπέρ της λεηλασίας και της άλωσης της Ελλάδας, όπως τα συγκυβερνώντα.

Η αιτία δεν είναι τόσο οι πολιτικές διαφορές, οι οποίες υπό τις σημερινές συνθήκες μάλλον δεν αποτελούν προτεραιότητα, όσο κυρίως η έλλειψη κυβερνητικής εμπειρίας που χαρακτηρίζει όλα αυτά τα κόμματα – κάτι που είναι προφανώς εντός των πλαισίων της λογικής.

Εν τούτοις, είναι πολύ δύσκολο να θεωρηθεί λογική εκείνη η επιλογή, με βάση την οποία προτιμάται ένας έμπειρος μεν, αλλά υποταγμένος στους κυρίαρχους του παιχνιδιού και ως εκ τούτου επικίνδυνος για το συλλογικό συμφέρον καπετάνιος – ο οποίος επί πλέον δεν κρατάει το λόγο του (προεκλογικές δεσμεύσεις) και οδηγεί συνεχώς το δύστυχο καράβι στις ξέρες (νέα υφεσιακά μέτρα 11,5 δις € κλπ.), επιτρέποντας παράλληλα τη λεηλασία του (αποκρατικοποιήσεις κοινωφελών και κερδοφόρων επιχειρήσεων του δημοσίου κα.) από τους πειρατές, είτε από φόβο, είτε σκόπιμα, είτε από ανικανότητα.

Εκτός αυτού, ένας άπειρος καπετάνιος είναι συνήθως πολύ πιο προσεκτικός, τουλάχιστον κατά τα πρώτα βήματα του – κάτι που σε κάποιο βαθμό αποτελεί αντίβαρο στην απειρία του.

Από την άλλη πλευρά όμως, είναι μάλλον απίθανο να επιτραπεί η ανάληψη της εξουσίας από «μη συμβεβλημένα με την Τρόικα» πολιτικά κόμματα – ενώ η άμεση καταδίκη της χώρας που τυχόν το τολμήσει στη θανατική ποινή (απομόνωση της από τις αγορές κλπ.), εκ μέρους των διεθνών τοκογλύφων και της λέσχης του διαβόλου, είναι κάτι παραπάνω από δεδομένη.

Τι πρέπει να αποφασίσει λοιπόν ένας υπερήφανος λαός, ο οποίος έκανε δυστυχώς κρίσιμα και πολλά λάθη στο παρελθόν, όταν έρχεται αντιμέτωπος με τέτοια «εκρηκτικά» διλήμματα;

(α) Να συμπεριφερθεί «συνετά», να σκύψει δουλικά το κεφάλι, να δείξει ανοχή και να υποταχθεί στην άδικη μοίρα του, επιτρέποντας με βαριά καρδιά τη λεηλασία της πατρίδας του και αδιαφορώντας «καταναγκαστικά» για το μέλλον των παιδιών του;

(β) Να επιλέξει ένα κόμμα της σημερινής αντιπολίτευσης, όσο άπειρο ή μη συμβατό με την πολιτική του ιδεολογία και αν είναι, παίρνοντας παράλληλα το ρίσκο της καταδίκης της χώρας του στον Καιάδα, από τους οικονομικούς δολοφόνους; 

(γ) Να επαναστατήσει, ειρηνικά φυσικά («πολιτική ανυπακοή»), σταματώντας να πληρώνει λογαριασμούς, φόρους και χαράτσια, αρνούμενος συνειδητά να καταναλώσει και να εργασθεί, καθώς επίσης αποσύροντας όλες τις τραπεζικές του καταθέσεις – οδηγώντας το «δυτικό σύστημα» στην κατάρρευση, εάν βέβαια αυτό επιμείνει στην υποδούλωση της πλειοψηφίας και στο δίκαιο του ισχυροτέρου;

(δ) 'Η μήπως να επιλέξει τη δεύτερη λύση (ένα κόμμα δηλαδή που δεν έχει κυβερνήσει μέχρι σήμερα και που σέβεται τη συλλογική απόφαση μη υποταγής στους διεθνείς τοκογλύφους), έχοντας ως προαποφασισμένη «ρεζέρβα», σαν όπλο και οχυρό καλύτερα απέναντι στις προβλεπόμενες επιθέσεις των οικονομικών δολοφόνων, την τρίτη λύση της «πολιτικής ανυπακοής»; Απλούστερα, εάν δεν υποστηριχθεί ενεργά από τους Πολίτες ένας «μη συμβατικός» ηγέτης, ο οποίος θα τολμήσει τη ρήξη με τους εισβολείς, είναι δυνατόν να υπάρξει αλλαγή;   

Αίτημα στην ενδεχόμενη περίπτωση της πολιτικής ανυπακοής δεν θα ήταν η εξασφάλιση της βιωσιμότητας της Ελλάδας (χαμηλό επιτόκιο, μακροπρόθεσμες δόσεις αποπληρωμής με περίοδο χάριτος, εξόφληση των γερμανικών αποζημιώσεων για την παροχή ρευστότητας στην οικονομία, με στόχο την ανάπτυξη κλπ.), η εκδίωξη του ΔΝΤ, το σταμάτημα της λεηλασίας της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας, καθώς επίσης η εγκατάσταση της άμεσης δημοκρατίας (συμμετοχή των πολιτών στην ψήφιση των βασικών νόμων και στη διαχείριση των κοινών), ως όπλο απέναντι στην πολιτική ανεπάρκεια και διαφθορά;     

Δύσκολο να απαντηθούν υπεύθυνα τόσο επώδυνα και πολύπλοκα ερωτήματα – εκτός εάν οι πολίτες της χώρας επιλέξουν την εθνική ανεξαρτησία και την ελευθερία τους πάση θυσία, όπως οι πρόγονοι τους άπειρες φορές στο παρελθόν. Άλλωστε είναι σε όλους γνωστό το ότι, θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία.      

ΟΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Η γνώση είναι προφανώς δύναμη, όπως γνωρίζουν καλύτερα από εμάς όλοι αυτοί που προσπαθούν συνεχώς να την εμποδίσουν – με τη βοήθεια ορισμένων διατεταγμένων ΜΜΕ, πολιτικών κομμάτων και άλλων «οργανώσεων χειραγώγησης της κοινής γνώμης». Στα πλαίσια αυτά, είναι ίσως απαραίτητο να τονίσουμε ακόμη μία φορά πως το πρόβλημα ενός κράτους δεν είναι αυτού καθαυτού το δημόσιο χρέος, όσο οι δυνατότητες ή μη της εξυπηρέτησης του – οι οποίες εξαρτώνται τόσο από τους δανειστές, όσο και από τους οφειλέτες.

Ειδικότερα, στην οικονομία δεν υπάρχει καμία γενικά αποδεκτή θεωρεία σε σχέση με το ύψος του χρέους ενός κράτους, απόλυτο ή ποσοστιαίο, το οποίο μπορεί να θεωρηθεί διαχειρίσιμο. Η Αργεντινή χρεοκόπησε με ένα δημόσιο χρέος της τάξης του 65% του ΑΕΠ της, ενώ η Ιαπωνία δεν αντιμετωπίζει σήμερα κανένα πρόβλημα, παρά το ότι το χρέος της υπερβαίνει το 230% του ΑΕΠ της – όπως επίσης όχι οι Η.Π.Α., με χρέος άνω του 100%.   

Το χρέος της  Μ. Βρετανίας, μετά το 2^ο παγκόσμιο πόλεμο, αντιστοιχούσε στο 250% του ΑΕΠ της, χωρίς να της συμβεί κάτι – ενώ σήμερα, αν και το δημόσιο χρέος της είναι ανάλογο με το γερμανικό (85%), το οποίο δεν δημιουργεί κανένα πρόβλημα στη Γερμανία, η Μ. Βρετανία είναι βυθισμένη σε μία κρίση άνευ προηγουμένου (η οποία θα κορυφωθεί πιθανότατα μετά τους ολυμπιακούς αγώνες).

Όπως φαίνεται λοιπόν, η διαχειρισιμότητα του δημοσίου χρέους είναι συνάρτηση πολλών διαφορετικών παραγόντων, μεταξύ των οποίων οι μελλοντικές προοπτικές, η σταθερότητα μίας οικονομίας, το ύψος της ανεργίας, η ανάπτυξη, η γνώμη του υπολοίπου κόσμου κλπ. – όπου ειδικά όσον αφορά τη γνώμη του υπολοίπου κόσμου, τη θετική ή αρνητική εικόνα μίας χώρας δηλαδή στο εξωτερικό, το έγκλημα της προηγούμενης κυβέρνησης είναι κάτι περισσότερο από φανερό (Τιτανικός, κατηγορίες του τότε πρωθυπουργού στη διεθνή κοινότητα για «συλλογική διαφθορά» των Ελλήνων κλπ.).

Εν τούτοις, αν και δεν υπάρχει καμία γενικής ισχύος θεωρεία, η ιστορική μελέτη παρελθόντων κρίσεων των Rogoff-Reinhart απέδειξε ότι, εάν το ύψος του χρέους μίας χώρας ξεπεράσει το 90% του ΑΕΠ της, τότε οι προοπτικές ανάπτυξης της οικονομίας της μειώνονται σε μεγάλο βαθμό – οπότε εισέρχεται σε έναν καθοδικό σπειροειδή κύκλο, με αρνητικά αποτελέσματα.

Το ίδιο συμπεραίνεται και από μία μελέτη της κεντρικής τράπεζας των κεντρικών τραπεζών (BIS), όπου για τον ιδιωτικό τομέα (νοικοκυριά) το όριο είναι χαμηλότερο του 90%, ενώ για τις επιχειρήσεις υψηλότερο.

Από την άλλη πλευρά βέβαια, σύμφωνα με πολλούς οικονομολόγους, η στατιστική δεν μας ενημερώνει σε σχέση με τις αιτίες, οι οποίες προκαλούν τα αποτελέσματα που αναδεικνύει η έρευνα – οπότε αναρωτιέται εύλογα κανείς, εάν τα κράτη αναπτύσσονται λιγότερο, επειδή τα χρέη τους είναι υψηλά, ή εάν ο χαμηλός ρυθμός ανάπτυξης τους αυξάνει τα χρέη τους.

Περαιτέρω, δύο από τους σημαντικότερους παράγοντες της διαχειρισιμότητας του δημοσίου χρέους, είναι το επιτόκιο δανεισμού ενός κράτους, καθώς επίσης ο ρυθμός της ονομαστικής (συνυπολογιζομένου του πληθωρισμού) ανάπτυξης του – όπου από τον παρακάτω «οικονομικό τύπο» συμπεραίνεται το ποσοστό του πρωτογενούς πλεονάσματος (προ τόκων και χρεολυσίων) που οφείλει να επιτύχει μία χώρα, για να πάψει να αυξάνεται το χρέος της: 

(Επιτόκιο – Ονομαστική Ανάπτυξη) Χ δημόσιο χρέος ως προς ΑΕΠ 100

Με βάση των παραπάνω τύπο, εάν μία χώρα δανείζεται με 4% επιτόκιο και ο ρυθμός ανάπτυξης της (ονομαστική αύξηση του ΑΕΠ) είναι 2%, ενώ το χρέος της ως προς το ΑΕΠ της είναι 110%, τότε θα πρέπει να επιτυγχάνει πρωτογενή πλεονάσματα (4-2) Χ 110 / 100 – ήτοι 2,2% του ΑΕΠ της, για να ελέγχει το χρέος της (να μην αυξάνεται).

Στα πλαίσια αυτά, όταν μία χώρα ευρίσκεται σε ύφεση (αρνητικός ρυθμός ανάπτυξης), ενώ επιβαρύνεται με οποιοδήποτε θετικό επιτόκιο, όπως συμβαίνει με την Ελλάδα, είναι εντελώς αδύνατος ο έλεγχος του χρέους της – ενώ συνήθως, όταν ο περιορισμός των δημοσίων δαπανών της έχει φτάσει στα ανώτατα όρια, χωρίς να ακολουθήσει ανάπτυξη, η χώρα οδηγείται στην απόλυτη χρεοκοπία.   

Στο παράδειγμα της Ιταλίας τώρα, όπου το επιτόκιο δανεισμού της σήμερα είναι της τάξης του 6%, η ονομαστική αύξηση του ΑΕΠ της 2%, ενώ το δημόσιο χρέος της 120% του ΑΕΠ της, η χώρα θα έπρεπε να επιτύχει πρωτογενή πλεονάσματα ίσα με το 4,8% του ΑΕΠ της (όπως φαίνεται από τον υπολογισμό που ακολουθεί), για να μπορέσει να σταθεροποιήσει το χρέος της στο 120% – οπότε, με δεδομένο το ρυθμό ανάπτυξης, θα έπρεπε να μεγεθυνθούν αντίστοιχα τα φορολογικά έσοδα ή να μειωθούν οι δαπάνες (οι οποίες επιλέγονται αντί της αύξησης των εσόδων, επειδή είναι ευκολότερο και πιο ρεαλιστικό να επιτευχθούν – αν και εις βάρος των αδύναμων κυρίως εισοδηματικών στρωμάτων).

(6-2) Χ 120

            ________   = 4,8

100

Με το ΑΕΠ της Ιταλίας όμως στα 2,2 τρις $, η μείωση των δαπανών θα έπρεπε να είναι της τάξης των 105 δις $ – ένα μάλλον ουτοπικό νούμερο οπότε, εάν δεν υπάρξει ανάπτυξη ή δεν μειωθούν δραστικά τα επιτόκια, η Ιταλία θα χρεοκοπήσει πολύ σύντομα. Οι λύσεις λοιπόν που της απομένουν είναι

(α) είτε η χρηματοδότηση της με χαμηλά επιτόκια, μέσω της έκδοσης ευρωομολόγων από την ΕΚΤ,

(β) είτε η έξοδος της από την Ευρωζώνη – κάτι που φυσικά θα οδηγούσε στην κατάρρευση του κοινού νομίσματος και στην ολοκληρωτική διάλυση.

Συνεχίζοντας, η Ιαπωνία μπορεί να επιβιώνει με τόσο μεγάλο δημόσιο χρέος (όπως επίσης οι Η.Π.Α.), επειδή το επιτόκιο δανεισμού της είναι σχεδόν μηδενικό, ενώ ο ρυθμός ανάπτυξης της ελαφρά θετικός. Όταν δε τα ονομαστικά επιτόκια δανεισμού είναι ίδια με τον ονομαστικό ρυθμό ανάπτυξης, οπότε η διαφορά τους στον παραπάνω μαθηματικό τύπο είναι μηδέν, τότε είναι θεωρητικά δυνατή η επιβίωση μίας χώρας, ανεξαρτήτως του ύψους του δημοσίου χρέους της – επειδή το μηδέν επί το οτιδήποτε μας δίνει ξανά μηδέν.

Αντίθετα η Ισπανία και οι επόμενες χώρες που θα την ακολουθήσουν, με σημαντικότερη τη Γαλλία, παρά το χαμηλό δημόσιο χρέος της σε σχέση με το ΑΕΠ (70%), είναι υποχρεωμένη να περιορίζει συνεχώς τις δαπάνες της, αφού αντιμετωπίζει ήδη αρνητική ανάπτυξη, όπως και η Ελλάδα – γεγονός που όμως επιδεινώνει την ύφεση, οδηγώντας τη χώρα στον καθοδικό σπειροειδή κύκλο του διαβόλου, ο οποίος τελειώνει με εκρηκτικές χρεοκοπίες.      

Από τα παραπάνω φαίνεται μεταξύ άλλων ότι, μία νομισματική ένωση χρειάζεται απαραίτητα να ολοκληρώνεται με τη δημοσιονομική ένωση – αφού, χωρίς αυτήν, οι χώρες που την συναποτελούν οδηγούνται εύκολα στη χρεοκοπία, ακόμη και αν το δημόσιο χρέος τους είναι σχετικά χαμηλό (όπως στο παράδειγμα της Ισπανίας, η οποία οφείλει λιγότερα από τη Γερμανία). Η δημοσιονομική ένωση όμως με τη σειρά της προϋποθέτει την πολιτική – κάτι μάλλον δύσκολο να συμβεί στην Ευρώπη, ειδικά όσο η Γερμανία επιμένει στην ηγεμονική της πολιτική.

ΕΝΔΙΑΜΕΣΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Το ανώτατο όριο του 90% χρέους ως προς το ΑΕΠ ισχύει για φυσιολογικές εποχές, με φυσιολογικά επιτόκια και με φυσιολογικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Στη σημερινή εποχή, το 90% δεν είναι επικίνδυνα υψηλό για κράτη με αυτόνομη νομισματική πολιτική, όπως οι Η.Π.Α. και η Ιαπωνία – αλλά πολύ υψηλό για χώρες που ανήκουν σε μία νομισματική ένωση, μη έχοντας τη δυνατότητα να περιορίσουν το επιτόκιο δανεισμού τους, όπως συμβαίνει στην Ευρωζώνη.

Η έξοδος δε ενός κράτους από την Ευρωζώνη, όπως ενδεχομένως της Ελλάδας, με την επιστροφή της στη δραχμή, είναι τότε μόνο βιώσιμη, όταν το επιτόκιο δανεισμού της είναι χαμηλότερο από το ρυθμό της ονομαστικής της ανάπτυξης – γεγονός που συνήθως εξασφαλίζεται με τη βοήθεια του υπερπληθωρισμού (μέθοδος του ΔΝΤ), ο οποίος όμως έχει καταστροφικές συνέπειες για τις ασθενέστερες κυρίως εισοδηματικές τάξεις.

Βέβαια, η παραμονή του ιδιωτικού (τράπεζες, επιχειρήσεις) και δημοσίου χρέους σε ευρώ, η οποία εξασφαλίσθηκε για τους δανειστές από την εγκληματική διαγραφή χρέους (άρθρο μας), καθιστά εντελώς αδύνατη την επιβίωση της Ελλάδας, μετά από τυχόν επιστροφή της στο εθνικό νόμισμα – εκτός εάν διαγραφούν όλα της τα χρέη, της επιτραπεί η μετατροπή τους σε δραχμές ή επιλεχθεί ένας συνδυασμός και των δύο.         

Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Ο μόνος λόγος που συνεχίζει να επιβιώνει η Γερμανία εντός της ένωσης, έχοντας ελάχιστα προβλήματα παρά το σχετικά «οριακό» δημόσιο χρέος της (85% του ΑΕΠ), είναι το χαμηλό επιτόκιο δανεισμού της (απόδοση ομολόγων του δημοσίου), σε συνδυασμό με τον μεγαλύτερο του επιτοκίου ρυθμό ανάπτυξης της – παράγοντες που οφείλονται όμως κυρίως στη συνδρομή των υπολοίπων «εταίρων» της, καθώς επίσης στην ίδια την κρίση χρέους της Ευρωζώνης.

Εν τούτοις, σύμφωνα με μία πρόσφατη ανάλυση, τα ομόλογα του γερμανικού δημοσίου δεν θα διατηρήσουν για πολύ τη θέση τους, ως το «σίγουρο λιμάνι» της Ευρωζώνης – οπότε θα αυξηθούν τα επιτόκια δανεισμού της χώρας, παράλληλα με τη μείωση του ρυθμού ανάπτυξης της. Η αιτία είναι το ότι σύντομα οι εταίροι της Γερμανίας, όπως και οι αγορές, θα καταλάβουν πως οι επιτυχίες της στην ΕΕ στηρίζονται αφενός μεν στη διατήρηση χαμηλών μισθών (μισθολογικό dumping), όπως φαίνεται από το διάγραμμα που ακολουθεί, αφετέρου στη μαζική προώθηση των εξαγωγών, με τη βοήθεια των τραπεζών της.  

Πάντοτε κατά την ίδια μελέτη, η ευρέως διαδεδομένη άποψη, σύμφωνα με την οποία οι επιτυχίες της Γερμανίας των τελευταίων ετών έχουν καλυτερέψει σε τέτοιο βαθμό την οικονομική της κατάσταση, ώστε να μην εξαρτάται από τη συμμετοχή της στη ζώνη του ευρώ (οπότε να της είναι αδιάφορο το ενδεχόμενο ενός ευρωπαϊκού κραχ), είναι απολύτως εσφαλμένη.

Επειδή δε οι Γερμανοί εργαζόμενοι δεν εισέπραξαν τίποτα από τις επιτυχίες και τα πλεονάσματα των τελευταίων ετών, τα οποία οδηγήθηκαν αποκλειστικά και μόνο στις πολυεθνικές επιχειρήσεις και στις τράπεζες, η κατάσταση της Γερμανίας είναι πολύ λιγότερο σταθερή, από αυτήν που παρουσιάζεται – τόσο εκ μέρους της πολιτικής της ηγεσίας, όσο και της «διαπλεκόμενης» ευρωπαϊκής. 

Απλούστερα το δήθεν γερμανικό θαύμα, όπως έχουμε και εμείς επισημάνει σε αρκετές αναλύσεις μας, δεν στηρίζεται σε μία έξυπνη αύξηση της παραγωγικότητας, αλλά σε ένα ανόητο και άδικο μισθολογικό dumping, καθώς επίσης στην παροχή αδικαιολόγητα αυξημένων πιστώσεων προς τους πελάτες-εταίρους της. Ειδικότερα, όπως το πρόβλημα της Ελλάδας ήταν η υπερκατανάλωση μέσω δανεισμού, το πρόβλημα τις Γερμανίας ήταν (είναι) οι υπερεξαγωγές, μέσω πιστώσεων χαμηλής εξασφάλισης.

Περαιτέρω, με βάση τις πολυσέλιδες στατιστικές που τεκμηριώνουν απόλυτα τη μελέτη του γερμανικού οικονομικού ινστιτούτου, τα διάφορα προγράμματα διάσωσης που ψήφισε η καγκελάριος αφορούσαν πολύ λιγότερο τα κράτη και τις ξένες τράπεζες (όπως για παράδειγμα τις ισπανικές). Ουσιαστικά αποσκοπούσαν στο να υποχρεώσουν τους λαούς της Ευρώπης να εγγυηθούν για τις τεράστιες απαιτήσεις των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών – επίσης των πολυεθνικών επιχειρήσεων των δύο χωρών. Ακόμη και τα πακέτα δήθεν στήριξης της Ελλάδας, σχεδόν στο σύνολο τους, δεν χρησιμοποιήθηκαν στην οικονομία της, αλλά επιστράφηκαν ξανά στην Ευρώπη, για την εξυπηρέτηση τόκων και χρεολυσίων.   

Οι αγορές ομολόγων φαίνεται πλέον να κατανοούν τα παραπάνω – ιδιαίτερα εκείνες, οι οποίες συνήθως προηγούνται των υπολοίπων, όπως για παράδειγμα οι αγορές των CDS. Το γεγονός αυτό τεκμηριώνεται από το ότι, το ύψος των ασφαλίστρων κινδύνου της Γερμανίας (CDS) έχει σχεδόν δεκαπλασιαστεί, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα και παρά τις χαμηλές αποδόσεις των ομολόγων – τα επιτόκια των οποίων θα έπρεπε να είναι διπλάσια των σημερινών, πάντοτε κατά το γερμανό οικονομολόγο.  

Όπως και εμείς σε παλαιότερο άρθρο μας, έτσι και ο Γερμανός αποδίδει το χαμηλό ύψος των επιτοκίων δανεισμού της χώρας του στην υποψία υιοθέτησης του μάρκου εκ μέρους των επενδυτών – οπότε η αξία των ομολόγων θα αυξανόταν τουλάχιστον κατά 30%, σαν αποτέλεσμα μίας ανάλογης ανατίμησης του μάρκου. 

Εν τούτοις, κατά τον ίδιο, έχουν ήδη εμφανιστεί ανησυχητικές ενδείξεις απόδρασης κεφαλαίων από την Ευρώπη – μία από τις οποίες είναι η ανακοίνωση πολλών επενδυτικών τραπεζών να σταματήσουν (κλείσουν) τις τοποθετήσεις τους, όσον αφορά τα συναλλαγματικά διαθέσιμα σε ευρώ (Euro–money market funds).

Μία επόμενη πηγή ανησυχίας είναι οι μεγάλες τράπεζες της Γερμανίας, οι οποίες ευρίσκονται αντιμέτωπες με σημαντικά προβλήματα χρηματοδότησης – ειδικά η Deutsche Bank, η οποία έχει τεράστια κενά ρευστότητας, μέγεθος ίσο με το 80% του ΑΕΠ της Γερμανίας και μόχλευση 50% μεγαλύτερη από αυτήν της Lehman Brothers, τη στιγμή της χρεοκοπίας της.

Το μεγαλύτερο δε πρόβλημα των γερμανικών τραπεζών δεν είναι τα ομόλογα δημοσίου των χωρών του Νότου, τα οποία κατάφεραν να «ξεφορτώσουν» στο παρελθόν με τη βοήθεια της καγκελαρίου, αλλά τα δάνεια τους στα νοικοκυριά και στις επιχειρήσεις αυτών των χωρών, με στόχο την αύξηση των γερμανικών εξαγωγών – ειδικά στην Ιταλία και στην Ισπανία. Εάν τώρα επιβραδυνθούν οι εξαγωγές, πολλές γερμανικές επιχειρήσεις θα χρεοκοπήσουν – οπότε θα επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο η θέση των γερμανικών τραπεζών.

Ουσιαστικά λοιπόν πλησιάζει η τιμωρία της Γερμανίας για τη λανθασμένη πολιτική που ακολούθησε, μετά το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Εκείνη την εποχή η κυβέρνηση αποφάσισε να διασώσει τις τράπεζες της με την παροχή εγγυήσεων ύψους 480 δις € – για τα οποία είναι δυστυχώς υπεύθυνοι οι γερμανοί πολίτες. Οι εγγυήσεις αυτές, αργά ή γρήγορα, θα πρέπει να πληρωθούν – κάτι που θα έχει ανυπολόγιστες συνέπειες για το κράτος, πόσο μάλλον σε συνδυασμό με την έκθεση της κεντρικής τράπεζας στην ΕΚΤ (πάνω από 700 δις €), την παροχή εγγυήσεων σε άλλες χώρες κοκ.         

Κλείνοντας, η οικονομική κατάσταση της Γερμανίας είναι κατά πολύ χειρότερη, από αυτήν που παρουσιάζεται στους πολίτες της και στις αγορές. Εάν δε πράγματι «κλιμακωθεί» η αποχώρηση των διεθνών κεφαλαίων από την ΕΕ, η Γερμανία θα βρεθεί αντιμέτωπη με ένα τεράστιο πρόβλημα, όσον αφορά τη χρηματοδότηση της (μεταξύ άλλων «εστιών πυρκαγιάς», όπως των πολλών χρεοκοπημένων ομοσπονδιακών κρατιδίων, το γερμανικό δημόσιο πρέπει να δανεισθεί περί τα 260 δις € από τις διεθνείς αγορές για το 2012).

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, σε μία από τις πιο φτωχές περιοχές της Ισπανίας, τα μέλη ενός πολύ μικρού εργατικού συνδικάτου, επιτέθηκαν και λεηλάτησαν ένα σουπερμάρκετ – λειτουργώντας στη συνέχεια ως σύγχρονοι «Ρομπέν των δασών», αφού μοίρασαν όλα τα τρόφιμα που έκλεψαν σε φτωχούς συμπολίτες τους.

Την αμέσως επόμενη ημέρα, ανάγκασαν ένα άλλο σουπερμάρκετ να τους «δωρίσει» την ίδια ποσότητα τροφίμων, τα οποία επίσης διατέθηκαν στους φτωχούς – γεγονότα που τεκμηριώνουν το μέγεθος των προβλημάτων της Ισπανίας, η κυβέρνηση της οποίας πολλαπλασιάζει και αυξάνει συνεχώς τα μέτρα λιτότητας, τα οποία της επιβλήθηκαν από τη Γερμανία.

Είναι αλήθεια δυνατόν κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις, ειδικά σε συνθήκες κρίσης, ύφεσης, εκρηκτικής ανεργίας και εξαθλίωσης των μαζών, να μην δημιουργηθούν ακραία «εθνικιστικά κινήματα», να μην προκληθούν εμφύλιοι ή/και διακρατικοί πόλεμοι, να μην αυξηθεί επικίνδυνα η εγκληματικότητα, να αντιμετωπισθεί αποτελεσματικά η ραγδαία λαθρομετανάστευση (με πιθανό στόχο τη μείωση των μισθών των εργαζομένων σε επίπεδα Κίνας, καθώς επίσης την «εθνική διάβρωση» τους), να μην καταρρεύσουν οι ευρωπαϊκές οικονομίες η μία μετά την άλλη, να μην επικρατήσει το χάος και να επιβιώσει το ευρώ;

«Πολύ δύσκολο….μάλλον απίθανο», θα απαντούσαμε αμέσως, χωρίς δεύτερη σκέψη. «Απόλυτα αναγκαίο όμως σήμερα, περισσότερο από ποτέ», θα συμπληρώναμε την ίδια στιγμή, αναλογιζόμενοι τις επώδυνες εναλλακτικές δυνατότητες για την Ελλάδα, για την Ισπανία και για το σύνολο της ευρωπαϊκής οικογένειας. «Φυσικά σε σωστές λειτουργικές βάσεις, δημοκρατικές, ισότιμες και κοινωνικά δίκαιες, με την ταυτόχρονη κατάργηση της δικτατορίας των τραπεζών και την τιμωρία των όποιων πολιτικών συνεργών της», θα ολοκληρώναμε τη  απάντηση μας.

Στα πλαίσια αυτά και παρά τα βαριά σύννεφα που καλύπτουν τον ουρανό της Ελλάδας, της Ευρώπης και της υπόλοιπης Δύσης, έχουμε την άποψη ότι τελικά θα βρεθούν οι σωστές λύσεις – οι οποίες φυσικά προϋποθέτουν τη γνώση, την «αφύπνιση» και την ενεργό συμμετοχή των Πολιτών στην οικονομική, στην πολιτική, στην κοινωνική και στην πολιτισμική «διαχείριση» των κοινοτήτων, των δήμων, των περιφερειών, των χωρών και της ηπείρου τους.  

Άλλωστε, αυτό που στην πραγματικότητα απαιτείται διεθνώς δεν είναι τόσο η επανεκκίνηση της οικονομίας, όσο η επανεκκίνηση της δημοκρατίας – η οποία δυστυχώς έχει θαφτεί κάτω από τα ερείπια της παρακμής και την οικονομική γενοκτονία που προκαλεί ο άκρατος νεοφιλελευθερισμός.    

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 12. Αυγούστου 2012, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι συγγραφέας, οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχει εκδώσει πρόσφατα τρία βιβλία της σειράς «Η κρίση των κρίσεων» (διάθεση με παραγγελία στο kb@kbanalysis.com).

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

 

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

 

Σε εξέλιξη βρίσκονται οι ολυμπιακοί αγώνες που διοργανώνονται από την πάλαι ποτέ Μεγάλη Βρετανία. Το Μεγάλη είναι πρόθεμα που εισήχθη κατά την περίοδο της κοσμοκρατορίας της ως αποικιακής δύναμης. Είναι όμως ένα σημαντικό στοιχείο της ιστορίας της, το οποίο οι διοργανωτές παρέλειψαν να προβάλουν κατά την τελετή ενάρξεως των αγώνων.

Παρέλειψαν να μας δείξουν κάποιο δουλεμπορικό σκάφος, το οποίο θα απέπλεε από κάποιο αφρικανικό αγκυροβόλιο γεμάτο σκλάβους στο αμπάρι του, οι οποίοι ή μάλλον όσοι κατάφερναν, δηλαδή μικρός σχετικά αριθμός, θα ανέβαιναν στο κατάστρωμα μόνον όταν το σκάφος προσάραζε σε αγκυροβόλιο επί αμερικανικού εδάφους, προκειμένου να πωληθούν ως σκλάβοι σε ιδιοκτήτες μεγάλων φυτειών, τις οποίες ανέπτυξαν οι άποικοι εξοντώνοντας τους γηγενείς Ινδιάνους! Παρέλειψαν ακόμη να δείξουν τη βία κατά αόπλων Ινδών, οπαδών του Γκάντι, οι οποίοι διεκδικούσαν ειρηνικότατα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα στη χώρα τους, την οποία είχαν μετατρέψει σε αποικία οι Βρετανοί σε συνεργασία με κάποιους εντόπιους προδότες!

Εκείνα που έδειξαν ήσαν αποκαλυπτικά της πολιτιστικής τους φτώχιας: Δύο κινηματογραφικοί ήρωες, ο ένας «απαράμιλλος» μυστικός πράκτορας και ο άλλος «κωμικός». Ο μεν πρώτος είναι ο προπαγανδιστής της μοναδικής ικανότητας των Βρετανών για ηρωικά κατορθώματα στο αγριότερο άντρο των «εχθρών» της διεθνούς ειρήνης ή στη δυσκολότερη κρεββατοκάμαρα. Ο δεύτερος ο αποκαλυπτικός παρουσιαστής της συμπάθειας των Βρετανών προς τη βρωμιά και την αηδία! Η υπέργηρη βασίλισσα, η και αρχηγός της αγγλικανικής εκκλησίας (τι άραγε να σημαίνει αυτό;) ολοκλήρωνε την πολιτιστική προβολή. Για να μη ξεχνούμε είναι αυτή που υπέγραφε τις θανατικές καταδίκες των αγωνιστών της Ε.Ο.Κ.Α. θεωρουμένων ως τρομοκρατών και ανέμενε την ενηλικίωση στη φυλακή του Ευαγόρα, για να υπογράψει και τη δική του!

Προέβαλαν με περισσή καύχηση, και πολύ ορθά, το δημόσιο σύστημα υγείας τους. Δεν μας είπαν όμως ποιό θα έπρεπε να είναι το κατά κεφαλήν εισόδημα των υπηκόων της αυτής μεγαλειότητος, αν διανέμονταν τα υπερκέρδη από την υπερεκμετάλλευση των αποικιών στο παρελθόν αλλά και σήμερα.

Προσπαθώ να φέρω στη μνήμη μου την αντίστοιχη τελετή των ολυμπιακών αγώνων στην Αθήνα. Ήμουν αντίθετος προς την ανάληψη τους από τη χώρα μας και δεν απέβαλα όψιμα την εθνική υπερηφάνεια, δηλαδή μετά την κατανόηση από τους πολλούς των ολεθρίων συνεπειών από τη σπατάλη για την προετοιμασία τους. Με συνείχε τότε ο φόβος μήπως οι οργανωτές εκδηλώσουν το απύθμενο σύμπλεγμα κατωτερότητας που διακρίνει πολλούς Νεοέλληνες έναντι των Δυτικών, των «Ευρωπαίων»! Ευτυχώς οι οργανωτές της τελετής είχαν φανεί Έλληνες χωρίς συμπλέγματα ούτε ανωτερότητας ούτε κατωτερότητας. Έδειξαν πόσο υπερέχει το Γένος μας σε προσφορά πολιτισμού, τον οποίο έθεσε στη διάθεση των λαών του πλανήτη μας.

Ενθυμούμαι πολύ καλύτερα τα πικρόχολα σχόλια πλήθους Βρετανών σχολιαστών για την αναμενόμενη παταγώδη αποτυχία των αγώνων. Ενθυμούμαι ακόμη την τρομοκράτηση με το ενδεχόμενο να καταστεί η χώρα μας στόχος τρομοκρατών κατά τη διάρκεια των αγώνων. «Ευτυχώς» αγοράσαμε τα πανάκριβα μηχανήματα αστυνόμευσης και οι κακοί «τρομοκράτες» μας άφησαν ήσυχους! Πώς να μην εξοργισθώ από τις διθυραμβικές κριτικές σχολιαστών της τηλεόρασης μας για το φαντασμαγορικό θέαμα που προσέφερε στους λαούς του πλανήτη η τελετή έναρξης των αγώνων του Λονδίνου; Άραγε είχαν ενθουσιαστεί στον ίδιο βαθμό με την αντίστοιχη δική μας τελετή. Πολύ αμφιβάλλω. Δεν είναι δυνατόν κάποιος να ενθουσιάζεται στον ίδιο βαθμό με τόσο διαφορετικές πολιτιστικές εκφάνσεις (αν δεχθούμε ότι υπάρχουν καλά και κακά πολιτιστικά στοιχεία). Υπάρχει ένας σημαντικός αριθμός προσώπων, τα οποία επηρεάζουν, ως εκ της ασχολίας τους, την κοινή γνώμη άκρως και επικίνδυνα δουλωμένων στη Δύση και την κουλτούρα της, για να μη χρησιμοποιήσω τον όρο πολιτισμός. Ό,τι και να προξενήσουν οι δυτικοί σε βάρος των λαών του πλανήτη πολέμους, λεηλασίες, άγρια εκμετάλλευση, καταπίεση και αδικία είναι καλώς καμωμένα. Αυτοί είναι οι καλλιεργημένοι, οι πολιτισμένοι! Εμείς είμαστε οι καθυστερημένοι, που πρέπει να κάνουμε σημαντικές προσπάθειες για να τους φθάσουμε! Και επειδή ο λόγος σήμερα συγκεκριμένα για τους Βρετανούς σημειώνω δύο γνωρίσματά τους. Το ήθος τους αποκαλύπτουν, όσοι από αυτούς επιλέγουν ως τόπο διακοπών τη χώρα μας και ιδιαίτερα την Κρήτη. Η χυδαιότητα και η εξαλλοσύνη προκαλούν καθημερινά τους φιλοξενούντες ή μάλλον όσους από αυτούς δεν αποδέχονται ότι πρέπει να υπομένουμε τα πάντα από εκείνους που μας αφήνουν το χρήμα τους. Η καλπάζουσα ροπή προς την ομοφυλοφιλία καθιστά τον μυστικό πράκτορα μάλλον εκπρόσωπο άλλου λαού. Όσο για τις νέες γυναίκες πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι σημαντικός αριθμός από αυτές, περί το 40%, αναζητά κάθε βράδυ ερωτική περιπέτεια με άλλον σύντροφο.

Βέβαια στη χώρα αυτή της ηθικής παρακμής αρκετοί ανακαλύπτουν την ορθόδοξη πίστη, ώστε οι γηγενείς ορθόδοξοι να ξεπερνούν πλέον τους προερχομένους από ορθόδοξες χώρες εγκατεστημένους στη Βρετανία. Το τονίζουμε αυτό, για να δείξουμε ότι δεν υπάρχουν κάποια γονίδια που επιβάλλουν την όποια συμπεριφορά σε έναν λαό. Είναι αυτή αποκλειστικά θέμα παιδείας. Και ασφαλώς υπάρχουν Βρετανοί που θλίβονται για την κατάντια της χώρας τους, όπως και Έλληνες που δεν αντιλαμβάνονται την δική μας πλέον κατάντια. Καθώς αποβάλλαμε την πατροπαράδοτη παιδεία διατρέχουμε τον κίνδυνο να εκδηλώσουμε ανάλογη συμπεριφορά στο εγγύς μέλλον.

Το άρθρο φέρει τον τίτλο ολυμπιακοί αγώνες. Να μην γράψω κάτι και για αυτούς πέρα από τα της τελετής ενάρξεώς τους; Σαν τι άραγε; Για τις βιομηχανίες παραγωγής υπεραθλητών, προκειμένου να αποκτήσουν γόητρο οι χώρες, που διαθέτουν τα μέσα; Να προβάλω τις ΗΠΑ, που έχουν θέσει στην υπηρεσία των αθλητών τους ακόμη και τη νανοτεχνολογία, ενώ παράλληλα έχουν την ισχύ, ώστε σπάνια αθλητές της να υπόκεινται στη διαδικασία εντοπισμού χρήσης απαγορευμένων ουσιών ή έχουν αναγάγει σε «επιστήμη» τη μη ανίχνευσή τους; Να προβάλω την Κίνα, που διενεργεί σύγχρονο παιδομάζωμα απομονώνοντας τους επίδοξους πρωταθλητές σε γυμναστικά κέντρα – στρατόπεδα απαγορεύοντας την επαφή με τους γονείς τους; Να παρατηρήσω την κάμψη των δικών μας επιδόσεων, καθώς πλέον δεν έχουμε χρήμα να σπαταλούμε;

Ας αφήσουμε τους ολυμπιακούς για τους άλλους, για μας είναι οι αγώνες. Είναι σύνθημα αναρχικού γραμμένο σε κάποιον τοίχο. Διαφοροποιώ το νόημά του. Συγκινούμαι, όταν βλέπω αθλητές ή φιλάθλους από φτωχή χώρα του πλανήτη να ανεμίζουν τη σημαία της χώρας τους μετά από σπάνια επιτυχία. Χωρίς να θεωρώ τη νίκη αυτή οπωσδήποτε «καθαρή», χαίρομαι την προσπάθεια να ορθώσουν το εθνικό τους ανάστημα, το καταπιεσμένο από τους ισχυρούς της γης. Είναι καιρός και για μας να αναλάβουμε έναν νέο αγώνα, τον αγώνα που διαχρονικά δεν εγκατέλειπαν ποτέ οι προγονοί μας: «Αμύνεσθαι περί πάτρης»! Ας μη περιμένουμε να ακούσουμε τον εθνικό μας ύμνο στους επόμενους ολυμπιακούς αγώνες ή να δούμε τη σημαία μας να επαίρεται σε κάποιο στάδιο. Ας τις προβάλλουμε να κυματίζουν στον εξώστη σε κάθε εθνική μας γιορτή και ας τραγουδούμε τον εθνικό μας ύμνο, που θεωρήθηκε περιττός και εξοβελίστηκε από τα αναγνωστικά μας, με τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας. Παράλληλα ας μη λησμονούμε ότι ο ξένος ήταν ιερό πρόσωπο για τους προγόνους μας.

 

«Ιδιωτικοποιήσεις» ή η ανάγκη ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου

 

Του Νικήτα Χιωτίνη*

 

Εδώ και πολύ καιρό γίνεται λόγος για την ανάγκη «ιδιωτικοποιήσεων». Δεν μας εξηγούν όμως γιατί. Μήπως γιατί θέλουμε να πουλήσουμε ζημιογόνες επιχειρήσεις του Δημοσίου και ψάχνουμε για κορόϊδα; Μήπως γιατί δεν μπορούμε να διαχειριστούμε επικερδώς τις κρατικές επιχειρήσεις και έχουμε κάνει μελέτη σκοπιμότητας, απ' όπου προέκυψε πως θα ωφεληθούμε πουλώντας τες; Αν είναι έτσι, γιατί δεν μας παρουσιάζουν τα οφέλη που θα προκύψουν; Ίσως γιατί ούτε εμείς τους το ζητάμε;

Μήπως πάλι γιατί οι πολιτικοί – πωλητές ζήλωσαν τη δόξα του Άκη και ψάχνουν για μονοκατοικία στην Αρεοπαγίτου; Μήπως πάλι γιατί όπου έγιναν τέτοιες ιδιωτικοποιήσεις προέκυψαν οφέλη – όπως, π.χ., με την πλήρη ιδιωτικοποίηση των τραπεζών, συμπεριλαμβανομένης της Τράπεζας της Ελλάδος – και οι ιδιωτικές πλέον τράπεζες δανείζονται με 1% ενώ το κράτος με 3%-7%;

Ας πούμε όμως τα πράγματα καθαρά, η εντολή είναι «ιδιωτικοποιήστε τα πάντα». Επ' αυτού λοιπόν ας συζητήσουμε, άλλωστε αυτή η εντολή καταδήλως προέκυψε από διάφορα διεθνή και πανίσχυρα think tanks, τα οποία δεν μπορούμε a priori να απορρίψουμε ως φορείς του κακού και του… 666! Σίγουρα αυτό το πέρασμα της παραγωγής από το έλεγχο του κράτους στα χέρια «ιδιωτών» εξυπηρετεί το σημερινό παγκοσμιοποιημένο τραπεζικό σύστημα, που θεωρεί – και πράγματι έτσι είναι – ως μοναδικό του αντίπαλο το κράτος, δηλαδή τις ρυθμίσεις αλλά και τις ανατροπές που αυτό μπορεί να ασκήσει, όμως και αυτό προέκυψε από μια ιστορική διαδικασία εν πολλοίς αναπόφευκτη. Πρόκειται περί νομοτέλειας που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε, οφείλουμε όμως να βελτιώνουμε τις κάθε φορά διαμορφούμενες συνθήκες, συμπεριλαμβανομένης της στάσης μας απέναντι στους άλλους και στην ίδια τη ζωή.

Δύο είναι τα κύρια πολιτικά συστήματα, τρόποι ύπαρξης των κοινωνιών και εν συνεχεία των κρατών, προερχόμενα από την εμφάνιση του ανθρώπου στη γη: η πρόταξη της ατομικής αυτονομίας, δημιουργικότητας και πρωτοβουλίας και η πρόταξη της συλλογικής παρουσίας και ισχύος. Αυτά στους τελευταίους αιώνες εκφράστηκαν από το πολιτικό μοντέλο του φιλελευθερισμού και αυτό του κρατισμού – βεβαίως με αποχρώσεις αλλά και ψευδεπίγραφες χρήσεις των όρων αυτών. Από τον τελευταίο αιώνα μέχρι τις μέρες μας, τουλάχιστον στη Δύση και στα «δυτικού τύπου» κράτη, αφού οι κοινωνίες καταδήλως πολώθηκαν στα δύο αυτά πολιτικά συστήματα και ιδεολογίες, στη συνέχεια έδειξαν και τα όριά τους: ο μεν φιλελευθερισμός εξώκειλε στον λεγόμενο νεοφιλελευθερισμό, ο δε κρατισμός απέτυχε παταγωδώς με το πείραμα της Σοβιετικής Ένωσης. Με άλλα λόγια, ο φιλελευθερισμός, που πρότασσε την ατομική πρωτοβουλία, εξώκειλε στον νεοφιλελευθερισμό που οδηγεί στην επικράτηση μιας πάμπλουτης ελίτ που κατευθύνει τις τράπεζες και στην καταδυνάστευση των πολιτών – «εργατών», αγροτών και αστών – ο δε κρατισμός αναδείχθηκε σε πολιτικό σύστημα καταδυνάστευσης των λαών και αυτό νομοτελειακώς. Εν ολίγοις, και τα δύο αυτά συστήματα έχουν ιστορικώς αποτύχει.

Ήρθε λοιπόν ο καιρός εγκαθίδρυσης ενός νέου τύπου κοινωνίας, με ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο. Θα λέγαμε να «ιδιωτικοποιήσουμε το κράτος και να κρατικοποιήσουμε τους ιδιώτες». Η ιδιωτική δημιουργικότητα να στοχεύει στην ενίσχυση της κοινωνίας και η κοινωνία να στοχεύει στην ενίσχυση της ιδιωτικής δημιουργικότητας. Να ξεπεράσουμε το προ-πολιτικό στάδιο που βρισκόμαστε σήμερα και να αναδείξουμε την Πολιτική Σκέψη και Πράξη ως εκφράζουσα και προωθώντας συλλογικούς και ατομικούς στόχους, στόχους που θα συνταυτίζονται – έχουμε πολλά να διδαχθούμε γι' αυτό από το απόγειο της Πολιτικής στην αρχαία Αθήνα, όπου οι άρχοντες δεν ήταν επαγγελματίες της πολιτικής, αλλά κληρωτοί και εναλλασσόμενοι. Κάποιους όρους που ακούγαμε παλαιότερα από δημαγωγούς πολιτικούς, περί συναντίληψης, συμμετοχικής δημοκρατίας κ.λπ., πρέπει να τους επαναφέρουμε στο προσκήνιο με περισσότερη όμως σοβαρότητα. Κυρίως όμως θα πρέπει να δούμε διαφορετικά τη σχέση μας με «τους άλλους». Είναι φιλοσοφικώς ανήθικο να αναπαράγουμε ηθελημένα τις αντικοινωνικές απόψεις ενός ψυχικά ασθενούς, στον οποίο δόθηκε και βραβείο Νόμπελ, τη «Θεωρία των Παιγνίων», παρουσιάζοντάς την ως κανόνα πολιτικής πράξης των κρατών και κανόνα κοινωνικής συμπεριφοράς μας και να διδάσκουμε στις Σχολές τη συνακόλουθη Swot analysis, ως κανόνα σχεδιασμού των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων μας, όταν με βάση αυτήν τα πάντα σχεδιάζονται για το ατομικό και μόνο συμφέρον, εξοβελίζοντας κάθε είδους επιδίωξη κοινωνικής συνεισφοράς και αλληλεγγύης.

Πώς μπορούμε να κινηθούμε προς αυτήν την κατεύθυνση; Ανατρέποντας το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα κατά το παράδειγμα της αρχαίας Αθήνας. Ουδείς να εκλέγεται βουλευτής για περισσότερο από μία θητεία. Μεγάλο μέρος των πολιτικών αντιπροσώπων μας να αναδεικνύεται με κλήρο. Η δικαστική εξουσία να είναι απολύτως ελεγχόμενη από την κοινωνία, πάλι το παράδειγμα της αρχαίας Αθήνας δείχνει τον δρόμο. Η δημόσια διοίκηση να ασκείται από υπαλλήλους ανωτάτου μορφωτικού επιπέδου και να λογοδοτεί δημόσια και τακτικά. Να θεσμοθετηθεί η κοινωνική διάσταση των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων και η ευθύνη του ατόμου έναντι του συνόλου. Ουτοπικά; Επί του παρόντος ναι, θεωρούμε όμως πως νομοτελειακά θα οδηγηθούμε σε αυτά: δεν μπορούμε να ξαναγυρίσουμε στη φεουδαρχία, η Ιστορία ποτέ δεν κάνει πίσω.

Πάμπολλα πειράματα άλλωστε έχουν αποδείξει ότι η ψυχανώμαλη «Θεωρία των Παιγνίων» δεν αντανακλά τον εσώτερο ανθρώπινο ψυχισμό, ιδιαίτερα όταν αναφερόμαστε σε διαπροσωπικές σχέσεις. Οι οπαδοί των φανφαρόνικων εξαγγελιών περί του «τέλους της Ιστορίας», με τη δήθεν επικράτηση του φιλελευθερισμού και με το δήθεν τέλος της Σκέψης, ήδη υπαναχώρησαν άρδην. Ο σημερινός τρόπος ζωής και Σκέψης έχει δείξει τα όριά του, ενώ τα παραδείγματα από τις αναπτυσσόμενες χώρες της Ανατολής, που δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε, θέτουν εν αμφιβόλω την καθολική ισχύ του δυτικού Τρόπου. Θεωρούμε πως βρισκόμαστε προ των πυλών νέων τρόπων θέσμισης των κοινωνιών, θεωρώντας δεδομένη τη βούληση του ανθρώπου να συμμετάσχει στην Ιστορία (του).

 

* O Νικήτας Χιωτίνης είναι Αρχιτέκτων-Καθηγητής ΤΕΙ.

 

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΥΠΟΚΛΙΣΕΩΝ:

Φαίνεται πως η κυβέρνηση αδυνατεί να υιοθετήσει μία αξιοπρεπή εθνική στάση – ενώ η σιωπή των αμνών συνεχίζεται, γεγονός που σημαίνει πως όλοι εμείς οι Έλληνες έχουμε συμβιβαστεί πια, αποδεχόμενοι αδιαμαρτύρητα την πορεία της χώρας μας προς την καταστροφή

 

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

 

"Καθώς οι πιο σημαντικές συμφωνίες ιδιωτικοποιήσεων υπογράφονται πάντα εν μέσω οικονομικών ή πολιτικών κρίσεων, δεν υπάρχει ποτέ μία σαφής νομοθεσία, ή έστω ένα αποτελεσματικό ρυθμιστικό πλαίσιο – η περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι χαοτική, οι τιμές είναι ρευστές και οι συνειδήσεις των πολιτικών ελαστικές… Μέχρι το 1990, πριν από την «κρίση της τεκίλας» δηλαδή, μόνο μία από τις τράπεζες του Μεξικού ανήκε σε ξένους. Μετά την κρίση όμως, στις αρχές του 2000, είκοσι τέσσερις από τις τριάντα τράπεζες «περιήλθαν» σε ξένα χέρια.

Οι ιδιωτικοποιήσεις αποδείχθηκαν τόσο επικερδείς, ώστε πολλές από τις πολυεθνικές των Η.Π.Α., οι οποίες είχαν «αλώσει» τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, έβλεπαν με απληστία τις κρατικές αρμοδιότητες (παιδεία, υγεία, δημόσια διοίκηση, αστυνομία, φυλακές κλπ.), ως την επόμενη πηγή για άμεσα κέρδη. Απλούστερα, στόχος τους ήταν η πλήρης αποκρατικοποίηση της εξουσίας, με την εγκατάσταση άβουλων, τυπικών κυβερνήσεων, οι οποίες θα κατευθύνονταν απολυταρχικά από το σκοτεινό παρασκήνιο – ένα θέατρο σκιών".  (Klein με παρεμβάσεις)

"Επιδίωξη της τυραννίας είναι να πτωχεύσουν οι πολίτες, αφενός μεν για να συντηρείται με τα χρήματα τους η φρουρά του καθεστώτος, αφετέρου για να είναι απασχολημένοι με την επιβίωση τους και να μην τους μένει χρόνος για επιβουλές (διαμαρτυρίες, αντιστάσεις, απειθαρχία κλπ.).

Σε αυτό το αποτέλεσμα αποβλέπει τόσο η επιβολή μεγάλων φόρων, με τη βοήθεια των οποίων «απορροφάται» η περιουσία των πολιτών, όσο και η κατασκευή μεγάλων έργων, τα οποία εξαντλούν τα δημόσια οικονομικά – ενώ εκτρέφουν τη διαφθορά, αυξάνοντας τα εισοδήματα της ολιγαρχίας" (Αριστοτέλης με παρεμβάσεις). 

Άρθρο

«Η κρίση έχει φτάσει σε ένα τέτοιο σημείο, στο οποίο είμαστε αναγκασμένοι να αποφασίσουμε ποιόν από τους δύο εναπομείναντες δρόμους θα ακολουθήσουμε: είτε θα επιλέξουμε να ολοκληρώσουμε την ανολοκλήρωτη νομισματική ένωση, έτσι ώστε να τη σταθεροποιήσουμε, είτε θα κάνουμε ένα βήμα πίσω», ανέφερε χαρακτηριστικά το μέλος της ΕΚΤ κ. J. Asmussen, περιγράφοντας όσο πιο προσεκτικά μπορούσε την ευρωπαϊκή τραγωδία.

Απλούστερα λοιπόν, κυρίως επειδή οι αγορές απαιτούν καθαρές λύσεις (ενώ δεν θα πάψουν τις επιθέσεις τους, εάν δεν δρομολογηθούν), είτε θα ακολουθήσει η δημοσιονομική, τραπεζική και πολιτική ένωση της Ευρωζώνης, είτε θα επιστρέψουμε στην αφετηρία – όπου η κάθε χώρα θα υιοθετήσει ξανά το δικό της νόμισμα, ας ελπίσουμε με ελεγχόμενες διαδικασίες.

Από την άλλη πλευρά και ειδικά σε σχέση με την Ελλάδα, φαίνεται δυστυχώς ότι συνεχίζεται η πολιτική των δουλικών υποκλίσεων και του μετανοιωμένου μαθητή, ο οποίος υπόσχεται συνεχώς να κάνει καλύτερα τα μαθήματα του, έτσι ώστε να αποφύγει την τιμωρία – χωρίς όμως ποτέ να σέβεται τις υποσχέσεις του, όπως συμβαίνει και με τις προεκλογικές δεσμεύσεις.

Όσον αφορά τώρα το ΔΝΤ και τις δηλώσεις του εκπροσώπου της χώρας μας εκεί, σύμφωνα με τις οποίες το ταμείο γνώριζε πως δεν θα επιτύχει το καταστροφικό πρόγραμμα που επιβλήθηκε στην Ελλάδα, θεωρούμε πως δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια.

Ο σκοπός του ΔΝΤ δεν ήταν πουθενά και ποτέ η διάσωση εκείνων των χωρών, οι οποίες υποχρεώνονταν να ζητήσουν τη συνδρομή του – αλλά η πληρωμή των δανειστών τους, μέσω της λεηλασίας τόσο της ιδιωτικής, όσο και της δημόσιας περιουσίας τους.

Στα πλαίσια αυτά, παρά το ότι το απευχόμαστε, δεν γνωρίζουμε ακόμη, εάν τελικά στεφθούν με επιτυχία οι προσπάθειες του ΔΝΤ – αν και το θεωρούμε σχεδόν βέβαιο, διαπιστώνοντας ότι ο πρωθυπουργός, στις χθεσινές του δηλώσεις, τόνισε το θέμα των αποκρατικοποιήσεων, περισσότερο από κάθε τι άλλο.

Συνεχίζοντας υπενθυμίζουμε ότι δυστυχώς, όπως έχουμε τονίσει αρκετές φορές, η είσοδος του ΔΝΤ σε μία χώρα δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα από την εχθρική εισβολή του ΝΑΤΟ – με μοναδική ίσως εξαίρεση το ότι, δεν αφήνει πίσω της υλικά ερείπια, αλλά ανθρώπινα.

Περαιτέρω, με το ΔΝΤ και με τη Γερμανία δεν διαπραγματεύεσαι τις υπογεγραμμένες συμφωνίες: είτε τις δέχεσαι όπως είναι, είτε τις απορρίπτεις εξ ολοκλήρου – με αξιοπρέπεια, με εθνική υπερηφάνεια, λέγοντας την αλήθεια στους πολίτες της χώρας σου και χωρίς υποκλίσεις.

 Από την άλλη πλευρά βέβαια, αρκετοί νεοέλληνες είτε δεν κατανοούν τη δύσκολη κατάσταση, στην οποία έχει καταδικαστεί η χώρα τους, είτε αυτομαστιγώνονται μέχρι θανάτου, είτε επιλέγουν την τρίτη λύση: τη μαζική εγκατάλειψη του πεδίου μάχης στους εισβολείς, με την αναζήτηση άλλων πατρίδων, οι οποίες προσφέρουν συμφέρουσες φορολογικές δυνατότητες, καλύτερες συνθήκες εργασίας κλπ. – γεγονός που θα παραλληλίζαμε με την άτακτη υποχώρηση των προγόνων μας σε άλλα εδάφη, όταν οι Γερμανοί κατά το 2ο Παγκόσμιο πόλεμο εισέβαλλαν στα ελληνικά σύνορα.      

Ανεξάρτητα από τα παραπάνω, θεωρώντας ότι η σιωπή των αμνών συνεχίζεται, γεγονός που σημαίνει πως όλοι εμείς οι Έλληνες έχουμε συμβιβαστεί πια, αποδεχόμενοι αδιαμαρτύρητα την πορεία της χώρας μας προς την καταστροφή (κατά σειρά προτεραιότητας είναι η εξής: εξαντλητικές πολιτικές λιτότητας, λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας, κατάρρευση του κοινωνικού κράτους, εκμηδενισμός των εισοδημάτων, εξαθλίωση του πληθυσμού, χρεοκοπία και δραχμή), κρίνουμε σκόπιμη την επανάληψη ενός παλαιοτέρου κειμένου μας, από τον Οκτώβριο του 2011. 

Η ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΑΜΝΩΝ

Ενώ η Ελλάδα σύρεται, ερήμην της κυβέρνησης της, στην ελεγχόμενη χρεοκοπία, η οποία θα ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου, οι πολίτες της περιμένουν ήρεμοι τον από μηχανής Θεό – αρνούμενοι να συνειδητοποιήσουν τι ακριβώς συμβαίνει

Δυστυχώς η συντριπτική πλειοψηφία των αγανακτισμένων, εξοργισμένων ή άλλων πολιτών, εξακολουθούν να φαντασιώνονται μία εκ του ασφαλούς αντίδραση, μία εξέγερση και μία επανάσταση, την οποία θα προκαλέσει ένας απροσδιόριστος «από μηχανής Θεός» – ο οποίος θα τους επιτρέψει να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους. Δεν είναι όμως ξεκάθαρο ότι η εποχή των Θεών, όπως και των χαρισματικών ηγετών, έχει προ πολλού παρέλθει;

Δεν γνωρίζουμε ότι έχουν θυσιαστεί ήδη στο βωμό της αποφυγής της χρεοκοπίας περί τα 30 δις € ιδιωτική περιουσία (συνολικοί νέοι φόροι και μειώσεις μισθών στα νοικοκυριά), 300 δις € χρηματιστηριακή αξία, 200 δις € από την πτώση των τιμών των ακινήτων κοκ., χωρίς να μειώνεται το δημόσιο χρέος αλλά, αντίθετα, να αυξάνεται ως ποσοστό επί ενός ΑΕΠ, το οποίο συνεχώς συρρικνώνεται;

Δεν απειλείται να λεηλατηθεί η περιουσία του κράτους από τους διάφορους ξένους εισβολείς, οι οποίοι θα ζητήσουν εγγυήσεις κατά πολύ μεγαλύτερες, από το 50% του χρέους που θα διαγράψουν – μειώνοντας δραστικά την αξία της δημόσιας περιουσίας (εθνικής κυριαρχίας) που θα τους παραχωρηθεί; Δεν βλέπουμε ότι η Ελλάδα οδηγείται στο δρόμο της υποδούλωσης σε νέους αποικιοκράτες;

Δεν κατανοούμε ότι τα ασφαλιστικά ταμεία θα καταρρεύσουν από τη διαγραφή, οι τράπεζες επίσης, οι συντάξεις θα εξαϋλωθούν, η δημόσια υγεία θα καταργηθεί, η παιδεία θα ιδιωτικοποιηθεί, το νερό, το ρεύμα και τα καύσιμα θα γίνουν είδη πολυτελείας, πολλά τρόφιμα θα «φυλακιστούν» σε θωρακισμένα σουπερμάρκετ, ενώ η ανεργία θα καταστρέψει ότι τελικά απομείνει;  

Για ποιο λόγο, παρά την ανελέητη, ολομέτωπη και κλιμακούμενη επίθεση του νεοφιλελεύθερου «καθεστώτος», η συντριπτική πλειοψηφία των «αγανακτισμένων και εξοργισμένων πολιτών», εξακολουθεί να μην αντιδράει δυναμικά και συνεχίζει να σκύβει με δουλοπρέπεια το κεφάλι;  Με ποιους τρόπους θα μπορούσε ν' αντιμετωπιστεί αλήθεια η επίθεση αυτή αποτελεσματικά, ενδεχομένως με την προοπτική της πλήρους ανατροπής του «σαθρού» καθεστώτος και την εκδίωξη της Τρόικας-υπηρέτη των τοκογλύφων;

Εδώ πρέπει να διευκρινίσω ότι, δε διαθέτω εξειδικευμένες γνώσεις ψυχολογίας, έτσι ώστε να επεκταθώ σε εκτενείς ανθρωπολογικές αναλύσεις. Διάφοροι ειδικοί άλλωστε έχουν επανειλημμένα επιβεβαιώσει ότι, η οικονομική εξαθλίωση, η ανεργία, η ανασφάλεια, η αβεβαιότητα για το μέλλον και η κατάρρευση της εικόνας του εαυτού (ποιος είμαι; τι κάνω; πού βρίσκομαι σε σχέση με τους άλλους;), οδηγούν αναπόφευκτα σε κατάθλιψη, σε νευρώσεις, σε παθητικότητα και σε αδυναμία αντίδρασης.   

Στην συγκεκριμένη περίπτωση βέβαια, δεν διαπιστώνουμε μόνο κατάθλιψη και ηττοπάθεια – αλλά, επίσης, ένα πρωτοφανές φαινόμενο μαζικής «αποχαύνωσης», άρνησης της πραγματικότητας, δημιουργίας ψευδαισθήσεων και, πιθανότατα, «άκρατου μαζοχισμού».

Είναι απορίας άξιο το πώς εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να ανέχονται υπομονετικά ένα καθεστώς «ακραιφνώς απολυταρχικό» – το οποίο τους οδηγεί με μαθηματική σιγουριά στην απόλυτη εξαθλίωση. Οι άνθρωποι αυτοί συνεχίζουν να πιστεύουν ότι, «κάτι» θα αλλάξει – με τρόπο μαγικό και χωρίς εκείνοι να πάρουν κανένα ρίσκο. Θεωρούν με αφέλεια πως, εάν η σημερινή κυβέρνηση καταρρεύσει (ως διά μαγείας), τα πράγματα θα αλλάξουν προς το καλύτερο!

Επιπλέον, αρκετοί έως πολλοί τρέφουν ακόμα την αυταπάτη ότι, οι συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα, στη ΔΕΘ και όπου αλλού, αποτελούν από μόνες τους ένα ισχυρό μέσο πίεσης – ότι μέσω αυτών οι όποιοι κυβερνώντες, για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο, θα τρομοκρατηθούν και θα σηκωθούν να φύγουν, επειδή ντρέπονται για όλα όσα έχουν κάνει.

Με απλά λόγια, πιστεύουν ότι θα ντραπούν αυτοί που παρέδωσαν την Ελλάδα στο ΔΝΤ και στους Γερμανούς, αυτοί που ψήφισαν το εγκληματικό μεσοπρόθεσμο την 29^η  Ιουνίου – ενώ το κέντρο της Αθήνας κατακλυζόταν από χιλιάδες διαδηλωτές, νέους, ηλικιωμένους και παιδιά, τους οποίους το «σύστημα» χτυπούσε αδιακρίτως, με δολοφονικές προθέσεις.

Θα αλλάξουν τακτική αλήθεια ως δια μαγείας και θα ντραπούν αυτοί που απολύουν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένους καθημερινά, αυτοί που συνεχίζουν να επιβάλλουν ολοένα και σκληρότερα φοροεισπρακτικά μέτρα, αυτοί που διαλύουν την Παιδεία και την Υγεία, αυτοί που ξεπουλούν τη δημόσια περιουσία, αυτοί που υπερασπίζονται τα συμφέροντα του διεθνούς κερδοσκοπικού κεφαλαίου, χασκογελώντας καθημερινά στα τηλεοπτικά παράθυρα, αντί να κάνουν τη δουλειά τους; Θα αλλάξουν τακτική αυτοί που υπεξαίρεσαν την ψήφο των συμπατριωτών τους, εκτελώντας εντολές και υποσχόμενοι ότι λεφτά υπάρχουν;

Συνεχίζοντας το περίεργο είναι ότι, μέχρι πρόσφατα (ειδικά μέχρι τον Δεκέμβρη του 2008) οι συζητήσεις και οι θέσεις σχετικά με το κράτος καταστολής, με την παθογένεια του κερδοσκοπικού κεφαλαίου καθώς επίσης με τις αδηφάγες βλέψεις του καπιταλισμού, αποτελούσαν, σε μεγάλο βαθμό, σχεδόν «αποκλειστικότητα» του «εναλλακτικού» πολιτικού χώρου.

Δηλαδή, η πλειοψηφία των σημερινών αγανακτισμένων πολιτών αντιμετώπιζε όλα τα παραπάνω ως «γραφικά» και υπερβολικά, ως εμμονές ενός συγκεκριμένου πολιτικού χώρου – ο οποίος, κατά τους ίδιους, ζούσε μάλλον εκτός πραγματικότητας. Έννοιες όπως η άμεση δημοκρατία, η αυτοοργάνωση, η αυτοδιάθεση, η αλληλεγγύη και πολλές άλλες, ακούγονταν μάλλον εξωτικές και ουτοπικές – στα πλαίσια μιας κοινωνίας «ατομιστών», η οποία ονειρευόταν την καταξίωση και την καριέρα, ενώ «φαντασιωνόταν» παράλληλα ένα λαμπρό μέλλον (American dream), στολισμένο με «χλιδάτα» σπίτια, αυτοκίνητα και ακριβά ρούχα.

Όμως παρά το γεγονός ότι, έννοιες όπως οι παραπάνω δεν αντιμετωπίζονται πλέον ως τόσο «εξωτικές», φαίνεται ότι οι φαντασιώσεις περί λαμπρού μέλλοντος είναι αρκετά ισχυρές, αφού αντιστέκονται στην ίδια την πραγματικότητα. Σε αυτά τα τρία χρόνια που μεσολάβησαν (από τον Δεκέμβρη του 2008 μέχρι σήμερα), η αδιαμφισβήτητη και προκλητική σαθρότητα του συστήματος, σε όλες της τις εκφάνσεις, δεν ήταν αρκετή για να ξυπνήσει μια και καλή τους «ωραίους κοιμωμένους» του καπιταλισμού.

Σε αυτά τα τρία χρόνια δολοφονήθηκε εν ψυχρώ ένα 15χρονο παιδί, ενώ ο ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του μόλις αποφυλακίστηκε. Σε αυτά τα τρία χρόνια «δολοφονούμαστε» καθημερινά και οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια στην απόλυτη εξαθλίωση – ενώ οι δολοφόνοι μας κυκλοφορούν ελεύθεροι ή «αποφυλακίζονται», με «αποθρασυσμένες» και γελοίες αιτιάσεις. Σε αυτά τα τρία χρόνια, χιλιάδες δηλώσεις και υποσχέσεις των κυβερνώντων έχουν διαψευστεί, δεκάδες σκάνδαλα έχουν συγκαλυφτεί, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι φυτοζωούν, αφού δεν είναι σε θέση να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες.

Εκτός αυτού, δεκάδες χιλιάδες στοιχεία (έγγραφα, φωτογραφίες και βίντεο), τα οποία αποδεικνύουν τη σαθρότητα του συστήματος, έχουν δει το φως της δημοσιότητας ή/και τις εξεταστικές της «Βουλής των Ελλήνων»! Όμως, ακόμα και μετά από τρία χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων το σύστημα δείχνει όλο και πιο καθαρά τις προθέσεις του, ο «λαός» αδυνατεί ή δε θέλει να πιστέψει την αλήθεια.

Λυπάμαι για τη διατύπωση, αλλά δεδομένων όλων όσων έχουν συμβεί, ειδικά από τον Μάιο και μετά, πόσο ανόητος πρέπει να είναι κανείς για να πιστεύει ότι, ένα κάλεσμα στο Σύνταγμα από μόνο του θα ανατρέψει την παρούσα κατάσταση; Πόσο ανόητος πρέπει να είναι για να θεωρεί ότι, εάν απλά και μόνο βγει στο δρόμο για να διαμαρτυρηθεί, κάτι θ' αλλάξει;

Δηλαδή, πόσα τερατώδη νομοσχέδια, ρυθμίσεις και μέτρα πρέπει ακόμη να υπερψηφιστούν, χωρίς καμία αντίδραση; Πόσους νόμους πρέπει να καταπατήσουν οι κυβερνώντες, χωρίς καμία τιμωρία; Πόσο περισσότερο πρέπει να εξαθλιωθούμε, για να καταλάβουμε ότι πλέον οι συγκεντρώσεις, οι διαμαρτυρίες, οι «ακτιβισμοί» και οι συγκρούσεις στο δρόμο, δεν αρκούν για να αλλάξει κάτι;

Πόσο ανόητοι είμαστε αλήθεια για να μας πείθουν ότι βγήκαν 600 δις € από Έλληνες στις ελβετικές τράπεζες, όταν οι καταθέσεις μειώθηκαν μόλις κατά 20 δις €; Αυτοί που δήθεν έβγαλαν τα χρήματα τους στο εξωτερικό, φύλαγαν 600 δις € κάτω από τα μαξιλάρια τους; Πόσο ανόητοι είμαστε για να μην καταλαβαίνουμε ότι, εκείνοι οι δημοσιογράφοι που βγάζουν ξαφνικά σκάνδαλα του ΟΠΑΠ ή των άλλων «φιλέτων» του δημοσίου μας, εκτελούν απλά «συμβόλαια» των επίδοξων κατακτητών ;

Δεν είναι γνωστή η μέθοδος του διασυρμού της μίας κοινωνικής ομάδας στα μάτια της άλλης, με τη βοήθεια των δικαστών-ρεπόρτερ, οι οποίοι καταδικάζουν όλους όσους τολμούν να απεργήσουν ή να εξεγερθούν; Είναι τόσο δύσκολο να καταλάβουμε ότι, οι πρωταθλητές της φοροδιαφυγής, τους οποίους ξαφνικά μας ανακοινώνουν, εξυπηρετούν μόνο και μόνο την επιβολή νέων φόρων, καθώς επίσης τον εγκληματικό διασυρμό της Ελλάδας στα διεθνή ΜΜΕ και την υποταγή της στην Τρόικα;     

Συνεχίζοντας, πέραν από την προαναφερθείσα άρνηση της πραγματικότητας, εξίσου ενδιαφέρον είναι άλλο ένα φαινόμενο: αυτό του «επαναστάτη» των κοινωνικών δικτύων. Αυτή την στιγμή υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι οι οποίοι, μέσω του Facebook, του Twitter ή των άλλων τεχνολογικών δικτύων, βρίζουν αδιαλείπτως την κυβέρνηση – ενώ αναφέρονται σε μία επανάσταση, η οποία θα έρθει από μόνη της.

Οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους ξυπνούν κάθε πρωί, πηγαίνουν στη δουλίτσα τους κανονικά, βρίζουν τους πάντες από τον υπολογιστή του γραφείου τους, ενώ το απόγευμα μπορεί να κάνουν τη βόλτα τους στο Σύνταγμα (αν έχει κάλεσμα και καλό καιρό, φυσικά όχι στις καλοκαιρινές διακοπές, αφού προηγούνται τα μπάνια), για να «αντισταθούν» και να «διαμαρτυρηθούν».

Τους τελευταίους μήνες έχω λάβει μέρος σε πάρα πολλές διαμαρτυρίες και αποκλεισμούς, ενώ αρκετές από αυτές τις «επαναστατικές δράσεις» ανακοινώνονται και δημοσιοποιούνται. Το αποτέλεσμα; Οι ίδιοι και οι ίδιοι συναντιόμαστε στα ίδια μέρη, χαιρετιόμαστε και ανταλλάσσουμε προβληματισμούς ή απόψεις. Γύρω μας περνούν εκατοντάδες «εξοργισμένοι» άνθρωποι, οι οποίοι «τουϊτάρουν» και «μπλογκάρουν» καθημερινά την επανάσταση – ενώ όχι απλά δεν σταματούν για να δείξουν την αλληλεγγύη τους, αλλά πολλές φορές μας επιτίθενται γιατί τους στερούμε το δικαίωμα στην κατανάλωση ή διαταράσσουμε τη νιρβάνα τους.

Μαζί με όλα τα παραπάνω, οι περισσότεροι εξακολουθούν να αναμασούν «το θρίλερ του χρέους», καθώς επίσης τον μάλλον ακατάσχετο βερμπαλισμό των «αντιμνημονιακών κομμάτων»: Θα διαγραφεί το χρέος; Θα αναδιαρθρωθεί το χρέος; Θα χρεοκοπήσουμε επιλεκτικά, ανεξέλεγκτα ή μήπως ελεγχόμενα; Θα ξαναγυρίσουμε στη δραχμή; Ευρωομόλογα, CDS, spreads…..παρά το ότι μόνο το 1% του πληθυσμού καταλαβαίνει τι σημαίνουν όλοι αυτοί οι όροι.

Δεν πειράζει όμως αν δεν καταλαβαίνουμε όλοι. Ευτυχώς για εμάς, έχει «αναδυθεί» από το πουθενά το star system των «οικονομολογούντων» στα τηλεοπτικά παράθυρα, οι οποίοι τα καταλαβαίνουν όλα και γνωρίζουν ακριβώς τις λύσεις – το σωστό! Όλοι περιμένουν το «φωτεινό παντογνώστη» (κατά προτίμηση οικονομολόγο), ο οποίος θα τους πει την αλήθεια και θα προτείνει τη σωστή λύση – άσχετα αν καταλαβαίνουν ελάχιστα από αυτά που τους λέει.

Κατά την άποψη μου λοιπόν, η σιωπή των «αμνών», πριν από τη σφαγή τους, δεν έχει να κάνει απλά με την κατάθλιψη και τις συνέπειές της. Πρωτίστως οφείλεται σε έναν βαθιά ριζωμένο ατομικισμό, τον οποίο το σύστημα καλλιέργησε (με επιτυχία προφανώς), επί σειρά δεκαετιών.

Ακόμα και στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, ο «νομοταγής Έλληνας πολίτης» δεν αντιλαμβάνεται ότι, κανείς δεν μπορεί να μας νικήσει όταν είμαστε ενωμένοι, για έναν κοινό και ξεκάθαρο σκοπό. Όμως, η ένωση και η συλλογικότητα προϋποθέτουν, έστω σε ένα βαθμό, το συμβιβασμό και την αναγνώριση του άλλου, ως άξιου σεβασμού – δεδομένο που προσκρούει δυστυχώς στην κλασική ελληνική έκφραση «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;»

Ο ατομικισμός είναι επίσης αλληλένδετος με μία πρωτοφανή έλλειψη παιδείας, καθώς επίσης με μία συλλογική αυταπάτη/ουτοπία. Και σε αυτό το κομμάτι έκανε πολύ καλή δουλειά το σύστημα, μέσω του ατελέστατου εκπαιδευτικού συστήματος – όπως επίσης μέσω των «συστημικών» ΜΜΕ, τα οποία επί δεκαετίες έτρεφαν τους θεατές, τους ακροατές και τους αναγνώστες με σκουπίδια (τώρα τελευταία και με τούρκικες σαπουνόπερες από κάποια κανάλια, τα οποία φαίνεται πως θαυμάζουν τον αθάνατο οθωμανικό πολιτισμό). Κατ' αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκαν στρατιές «λοβοτομημένων» οι οποίοι, μετά από μία τελική πλύση εγκεφάλου, απλά αναπαράγουν άθλια στερεότυπα και σαθρά πρότυπα – ενώ είναι ανίκανοι για συνδυαστική σκέψη και για απλή λογική.

Τέλος, άλλος ένας ανασχετικός παράγοντας στην ελεύθερη σκέψη και στην όποια ανατρεπτική δράση, είναι η θυματοποίηση και η προσωπολατρία – πιθανότατα σαν αποτέλεσμα της 400ετούς υποδούλωσης μας από τους Τούρκους. Η συντριπτική πλειοψηφία των «πολιτών» αναμένουν και λατρεύουν όποιον «ηγέτη» θα τους υποδείξει το σωστό – όντας ανίκανοι ή αρκετά βολεμένοι για να σκεφτούν από μόνοι τους.

Την ίδια στιγμή που οι «χαρισματικοί ηγέτες» απομυθοποιούνται, εξευτελίζονται και «αποκαλύπτονται» καθημερινά, το «ηρωικό Ελληνικό έθνος» προτιμά έναν «αρχηγό», ο οποίος τον εξαθλιώνει συστηματικά και ανερυθρίαστα – αντί να είναι αυτόνομο και να δρα συλλογικά (επειδή έχει πεισθεί ότι, χωρίς ηγέτες θα έλθει το χάος, ενώ ο πολίτης είναι αποκλειστικά υπεύθυνος για το κατάντημα της χώρας του).

Δυστυχώς, εάν η κατάσταση αυτή συνεχίσει, η επανάσταση (για την οποία μιλάμε πολύ και κάνουμε ελάχιστα) θα παραμείνει «όνειρο θερινής νυκτός». Ακόμα χειρότερα, εάν όντως συμβεί, αυτό θα γίνει μόνο όταν θα είμαστε τόσο εξαθλιωμένοι, ώστε να αποτελέσουμε «έρμαιο» της όποιας ηγετικής ομάδας εκμεταλλευτεί τη συγκυρία. Κατά την άποψη μου, με πιθανότητες 99%, αυτή η ομάδα των πεφωτισμένων θα αποτελείται από τους χειρότερους δικτάτορες-καπιταλιστές στην ανθρώπινη Ιστορία.

Ολοκληρώνοντας, μόνο εάν παραλύσει ο μηχανισμός που συντηρεί αυτό το σύστημα, το σύστημα θα καταρρεύσει. Ο μηχανισμός όμως αυτός δεν παραλύει μόνο με συγκεντρώσεις και με πορείες. Εμείς οι ίδιοι τον συντηρούμε: με το να πληρώνουμε αυτά που μας επιβάλλει, με το να πηγαίνουμε υπάκουα στη δουλειά μας, με το να μη φέρνουμε αντιρρήσεις, με το να φοβόμαστε τον ίσκιο μας και με το να μην βλέπουμε τίποτα άλλο, πέρα απ' την μίζερη ζωούλα μας και τον μικρόκοσμό μας.

Για να το πω απλά, εάν παραλύσουμε τον μηχανισμό που παράγει χρήματα και διεφθαρμένα κόμματα ή πολιτικούς, τότε αυτό το σαθρό σύστημα θα καταρρεύσει – αφού αυτό εξαρτάται από εμάς και όχι εμείς από αυτό.

Σε αυτή τη θέση βέβαια ο κλασικός αντίλογος των υπερασπιστών της υποτέλειας είναι ότι, θα κυριαρχήσει το χάος και η αναρχία. Όμως, είναι αδιαμφισβήτητο πλέον ότι ζούμε «κατ' επίφαση εν τάξει» – εκτός εάν «τάξη» θεωρείται να μην ξέρεις τι φόρους θα σου επιβάλλουν την επόμενη εβδομάδα, αν θα έχεις δουλειά αύριο ή όχι, αν θα μπορείς να πληρώσεις φάρμακα, αν πρέπει να μεταναστεύσεις για να επιβιώσεις, αν τα νοσοκομεία θα έχουν γάζες, αν τα σχολεία θα συνεχίσουν να λειτουργούν και αν τα παιδιά σου θα έχουν το δικαίωμα να ονειρεύονται.

Ίσως πρέπει λοιπόν να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας – όχι όμως για να την παραδώσουμε ξανά σε κάποιον άλλον…….

   

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 28. Ιουλίου 2012, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος έχει εκδώσει σχετικά πρόσφατα τρία βιβλία της σειράς «Η κρίση των κρίσεων» και τα έσοδα τους ενισχύουν την ιστοσελίδα (διάθεση με παραγγελία στο kb@kbanalysis.com).

 

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2659.aspx#.UBgfyqBOpuR

ΕΚΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ

 

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

 

Η κυβέρνηση υπό την πίεση των εκπροσώπων των δανειστών μας και των εταίρων μας, που κόπτονται για τη βοήθεια που μας προσφέρουν, σύρεται στην εκποίηση και του τελευταίου τμήματος της κρατικής περιουσίας. Δεν συνιστά αυτό έκπληξη και η διαμαρτυρία για μη τήρηση προεκλογικών δεσμεύσεων μάλλον αφέλεια δηλώνει.

Από εικοσαετίας και πλέον ήταν ξεκάθαρο ότι οι κυβερνήσεις υπό την πίεση του κεφαλαίου θα ενέδιδαν στην εκποίηση και θα αδιαφορούσαν για τις όποιες αντιδράσεις εκδηλώνονταν εκ μέρους των οπαδών του κρατισμού. Άλλως τε η πλειοψηφία του λαού στηρίζει σταθερά πολιτικά σχήματα, που δεν κρύβουν ότι είναι υπέρμαχα της λεγόμενης οικονομίας της αγοράς.

Έχουμε γράψει σε παλαιότερα άρθρα ότι το κράτος δέχθηκε κατά μέτωπο επίθεση από τους διεθνείς κερδοσκόπους του κεφαλαίου αμέσως μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού. Τότε οι οπαδοί του καπιταλισμού πανηγύρισαν τον θρίαμβο της αστικής οικονομίας και διακήρυξαν ότι το κράτος είναι κάκιστος επιχειρηματίας. Ως εκ τούτου πρέπει να μειωθούν δραστικά οι οικονομικές του δραστηριότητες και να περιοριστεί αυτό σε ρόλο ελεγκτού των δραστηριοτήτων των ιδιωτών. Ελάχιστα προβλήθηκε η εκποίηση της κρατικής περιουσίας στις κομμουνιστικές χώρες από πρώην κομμουνιστές, οι οποίοι ξύπνησαν μια ωραία πρωία ως υπέρμαχοι της ως τότε μισητής του αντίπαλης ιδεολογίας. Στις χώρες με καπιταλιστικό σύστημα δεν ήταν δυνατόν να συμβεί ανατροπή. Επέλεξαν άλλη μέθοδο, προκειμένου να ελαχιστοποιηθεί ο κρατικός παρεμβατισμός στην οικονομία. Η κατηγορία κατά του κράτους ως κακού επιχειρηματία έπρεπε να συνοδευτεί από απτές αποδείξεις. Ας εξετάσουμε τη μέθοδο που εφαρμόστηκε στην πατρίδα μας. Οι δημόσιες επιχειρήσεις μετατράπηκαν σε κομματικά φέουδα, τα οποία ανέλαβαν το ρόλο ναυαγοσωστικών, καθώς η ιδιωτική οικονομία κατέρρεε αδυνατούσα να σταθεί στον άγριο ανταγωνισμό της παγκοσμιοποιημένης αγοράς μετά την ένταξη της χώρας μας στην ΕΟΚ. 

Στη δημόσια επιχείρηση καλλιεργήθηκε στο έπακρο η αντίληψη ότι ο εργαζόμενος δεν έχει χρέος να συμβάλει στην αύξηση της παραγωγής και της παραγωγικότητας ιδιαίτερα, αν έχει την προστασία του κόμματος εξουσίας. Οι συνδικαλιστές θεώρησαν πρώτιστο χρέος να δικαιώνουν τους ρέποντες προς την οκνηρία, καθώς με την πάροδο του χρόνου απέκτησαν δικαιώματα συνδιοίκησης στις ΔΕΚΟ. Οι κυβερνήσεις που ήδη από τη δεκαετία του 1990 είχαν θέσει σε εφαρμογή το σχέδιο της συρρίκνωσης των δημοσίων επιχειρήσεων, ενέτειναν την κακοδιοίκηση, την αλόγιστη αύξηση του προσωπικού, την κατασπατάληση των πόρων και τη δυσφήμηση των επιχειρήσεων, προκειμένου εν καιρώ να έχουν σύμμαχο την κοινή γνώμη. Ενθυμούμαι, ως εργαζόμενος στη ΔΕΗ, τις διαμαρτυρίες πελατών, εν πολλοίς άδικες, και το ξέσπασμά της αγανάκτησής τους στον λόγο: «Πότε να σας πουλήσουν, να έχουμε φθηνό ρεύμα»! Κατά βάση πάντως ο εχέφρων πολίτης εμπιστευόταν το Κράτος περισσότερο από τον ιδιώτη. Τρανή απόδειξη η προτίμηση προς την Cosmote παρά την καθήλωση του κρατικού φορέα τηλεπικοινωνιών στην αφετηρία με απόφαση της τότε κυβέρνησης. Επειδή όμως η συνταγή του Γκαίμπελς «συκοφαντείτε, συκοφαντείτε, στο τέλος κάτι μένει», έχει διαχρονική αξία, οι κυβερνήσεις επέτυχαν χωρίς οδυνηρές γι' αυτές συνέπειες την τμηματική μετοχοποίηση των ΔΕΚΟ. Οι συνδικαλιστές, οι ταγμένοι στην υπηρεσία των κομμάτων εξουσίας, δεν έπεισαν ότι έδωσαν μάχες για τη διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα αυτών. Απεναντίας σε πολλές περιπτώσεις προκάλεσαν το κοινό περί δικαίου αίσθημα.

Καθώς η αποβιομηχάνιση της χώρας εντεινόταν και αύξανε διαρκώς ο αριθμός των «σωσμένων» στις δημόσιες επιχειρήσεις, στις οποίες ο έλεγχος κατέρρεε, υπό τις επιδοκιμασίες των εργαζομένων ανεξαρτήτως ιδεολογίας, και η σπατάλη εντεινόταν, οι συντελέσαντες στο κακό προέβαλλαν στον ελληνικό λαό τα επιχειρήματα των διεθνών κερδοσκόπων, οι οποίοι επιβουλεύονται τα κράτη. Είναι τραγικό αλλά και εξοργιστικό συνάμα: Εμφανίζονται ως οπαδοί της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, συντελούν στην κατάρρευση των ΔΕΚΟ ασκούντες την εξουσία και καταγγέλλουν το απρόσωπο Κράτος ως κακό επιχειρηματία. Στήνουν κρατικά ΚΤΕΟ σε κάθε νομό και ευθύς αμέσως επιτρέπουν σε ιδιώτες να πράξουν το ίδιο, για να αγοραστούν και άλλα μηχανήματα από τους δημίους μας. Εξαναγκάζουν τη ΔΕΗ να αγοράζει την ενέργεια από τους μικρούς παραγωγούς, που φύτεψαν στο χωράφι τους φωτοβολταϊκά, σε τιμή εξοργιστικά υψηλή. Όρισαν τη ΡΑΕ να την επιτηρεί και αποδείχθηκε αυτή αυτοάνοσο νόσημα, καθώς εστράφη με πάθος κατά της Δημόσιας επιχείρησης ηλεκτρισμού. Φυσικά η ευθύνη για τις αθλιότητες της ΡΑΕ βαρύνουν αποκλειστικά τις κυβερνήσεις, την πολιτική των οποίων αυτή εφαρμόζει. Στη συνέχεια κομμάτιασαν κυριολεκτικά τη ΔΕΗ, προσέδωσαν στις θυγατρικές πληθώρα γελοίων και δυσνόητων τίτλων, φυγάδευσαν την τεχνογνωσία, που αποκτήθηκε σε διάστημα δύο γενεών μη ανανεώνοντας το προσωπικό, καταβαράθρωσαν τη μετοχή της στο χρηματιστήριο (παληά μου τέχνη…) και τώρα είναι έτοιμοι να αποδεχθούν προσφορές από εντόπιους και ξένους κερδοσκόπους. Στις εκποιήσεις οι τιμές είναι άκρως συμφέρουσες για τους αγοραστές. Πλησιάζει η ώρα που προσδοκούσαν εκείνοι που δεν ήσαν ικανοποιημένοι από την τιμολογιακή πολιτική της ΔΕΗ. Πλησιάζει και για τους άλλους, που πίστεψαν στο εύκολο κέρδος και επένδυσαν, δανειζόμενοι μάλιστα από τις «οραματιζόμενες» την ανάπτυξη της χώρας τράπεζες, στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, προκειμένου η καταματωμένη οικονομικά χώρα μας να αντισταθμίσει τις μειώσεις πωλήσεων οχημάτων και άλλων βιομηχανικών ειδών των ακορέστων για κέρδη «εταίρων» μας.

Η ύφεση εντείνεται, η αποβιομηχάνιση καλπάζει, η ανεργία το ίδιο και οι κυβερνήσεις εντείνουν τις «φιλότιμες» προσπάθειες να ανακουφίσουν και άλλο από το βάρος εκείνους που κάτι κατέχουν ακόμη. Όταν πλέον απογυμνωθούμε, Κράτος και πολίτες, ίσως θα είναι ευκολότερο να κατανοήσουμε ότι: Κράτος, το οποίο δεν ελέγχει τους τομείς παιδείας, υγείας, τραπεζικό, ενέργειας, επικοινωνιών και μεταφορών δεν είναι κράτος, καθώς έχει εκχωρήσει την εξουσία στο παρακράτος των αδιστάκτων του χρήματος.

                                                           

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ», 16-7-2012

Το μεγάλο φαγοπότι

 

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

 

Την πρώτη, σοβαρή τρικυμία στην εσωτερική τρόικα Σαμαρά – Βενιζέλου –  Κουβέλη προκάλεσαν οι επιδόσεις του Γ. Στουρνάρα στο πρόσφατο Eurogroup. Δεν φτάνει που μας έφερε από τις Βρυξέλλες νέα αντιλαϊκά μέτρα ύψους 3 δισ. ευρώ, ο υπερκομματικός υπουργός Οικονομικών αφαίρεσε και το τελευταίο φύλλο συκής των τριών εταίρων, παραιτούμενος και από αυτήν την τόσο ποθητή επιμήκυνση (της περιόδου δημοσιονομικής προσαρμογής).

«Το τανγκό θέλει δύο», δήλωσε αφοπλιστικά ο πρώην υπάλληλος του ΣΕΒ. Αφού λοιπόν η κ. Μέρκελ δεν εννοεί να μας χαρίσει το τανγκό της επιμηκυμένης αναδιαπραγμάτευσης, μοιραία θα περιοριστούμε σε μοναχικές ηδονές, σέρνοντας το μακρύ ζεϊμπέκικο των ιδιωτικοποιήσεων: Πάρε ό,τι θέλεις παλιατζή από μια χώρα που δεν ζεί…

Προβάλλοντας το εκβιαστικό δίλημμα "είτε θα πουλήσουμε τα ασημικά της οικογένειας είτε θα κόψουμε κι άλλο μισθούς και συντάξεις", η κυβέρνηση Σαμαρά εννοεί να επαναφέρει την Ελλάδα στα χρόνια του "αθλιέστατου προτεκτοράτου", όταν οι κάτοικοι της Αθήνας έπαιρναν ρεύμα από την ΠΑΟΥΕΡ και νερό από την ΟΥΛΕΝ. Πρέπει να ανατρέξει κανείς στη Ρωσία του Γέλτσιν για να βρει συγκρίσιμη λεηλασία του εθνικού πλούτου από τα αρπακτικά του ξένου και εγχώριου κεφαλαίου. Ο ΟΤΕ, με καθαρά κέρδη 119,7 εκ. πέρυσι, θα παραδοθεί στην Deutsche Telekom. Η ΔΕΗ, με κέρδη 558 εκ. το 2010 και 693 εκ. το 2009 προορίζεται για τις γαλλικές GFF και EdF, αλλά και για τη γερμανική Siemens, γνωστή για τις τόσο αποδοτικές επενδύσεις της στο ανθρώπινο κεφάλαιο της χώρας μας. Ο ΟΠΑΠ, ίσως η πιο κερδοφόρα εταιρεία του Δημοσίου, παίρνει σειρά να εκποιηθεί αντί τιμήματος που είναι ζήτημα αν καλύψει τα κέρδη τριών μηνών. Από την "αξιοποίηση" του Καταριανού (πρώην Ελληνικού), ολόκληρη η παράκτια ζώνη από το Φάληρο μέχρι το Σούνιο προορίζεται να γίνει μια τεράστια, αραβικών συμφερόντων τσιμεντούπολη – κατ' ευφημισμόν Αττική Ριβιέρα – κάνοντας να ωχριά ακόμη και τον Μητσοτάκη της δεκαετίας του '90, που είχε βαλθεί να δώσει το Λαγονήσι και τον Πάτροκλο στον γιο του Ισραηλινού πρωθυπουργού Αριέλ Σαρόν για να ανοίξει καζίνο.

Η μεγαλύτερη συντεχνία

Με δεδομένη την κατάρρευση των χρηματιστηριακών αξιών λόγω κρίσης (μέσα σε ένα μόνο χρόνο η μετοχή της ΔΕΗ έχασε το 75% της αξίας της), είναι φως φανάρι ότι θα πρόκειται για ιδιωτικοποιήσεις μπιρ παρά, όπως εύστοχα τόνισε από την πρώτη στιγμή ο "Ριζοσπάστης". Προς τιμήν του, ο Αλέξης Τσίπρας προειδοποίησε από το βήμα της Βουλής τους αετονύχηδες που θα βάλουν χέρι στη δημόσια περιουσία ότι "θα χάσουν τα λεφτά τους", δηλαδή ότι θα δημευτούν χωρίς αποζημίωση οι επιχειρήσεις που θα έχουν σφετεριστεί και τους πολιτικούς που θα συμπράξουν ότι "θα λογοδοτήσουν για τη λεηλασία", δηλαδή ότι θα πάνε φυλακή.

Τα μεγάλα συγκροτήματα της ενημέρωσης κατηγόρησαν την Αριστερά ότι με αυτές τις τοποθετήσεις της απομακρύνει τους "επενδυτές", στερώντας τη χώρα μας από ζωτικά αναγκαίες θέσεις εργασίας, μόνο και μόνο για να υπερασπιστεί τις συνδικαλιστικές συντεχνίες, που υποτίθεται ότι λυμαίνονται τις ΔΕΚΟ, σε βάρος των φορολογουμένων. Στην πραγματικότητα, η μεγαλύτερη συντεχνία που υπάρχει σ'αυτή τη χώρα – καναλάρχες, εφοπλιστές, τραπεζίτες και κατασκευαστικές εταιρείες που λυμαίνονται την ενημέρωση – δεν έχει κανένα πρόβλημα με τις υπαρκτές ή ανύπαρκτες συνδικαλιστικές συντεχνίες που καταγγέλλει. Το πρόβλημά της είναι ο ίδιος ο συνδικαλισμός. Αφού οι κυβερνήσεις Παπανδρέου και Παπαδήμου κατάργησαν τις συλλογικές συμβάσεις και υπονόμευσαν τα συνδικάτα στον ιδιωτικό τομέα, μέσω των μνημονίων, έρχεται τώρα η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη να εκθεμελιώσει, μέσω των ιδιωτικοποιήσεων, τον εργατικό συνδικαλισμό στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, όπου συγκεντρώνονται τα πιο ισχυρά, εναπομείναντα οχυρά του. Στόχος της είναι η μετατροπή της ελληνικής εργατικής τάξης σε ασπόνδυλη, πολτοποιημένη "μάζα" χωρίς καμιά διαπραγματευτική δύναμη απέναντι στους εργοδότες και το κράτος, ριγμένη σε ένα δυστοπικό σύμπαν "βιομηχανικού φεουδαρχισμού" του 21ου αιώνα.

Άσπρος σκύλος, μαύρος σκύλος;

Ωστόσο, η Αριστερά δεν θάπρεπε να υποτιμήσει τη συστημική προπαγάνδα γύρω από τις ιδιωτικοποιήσεις, οι οποίες αναδεικνύονται σε στρατηγικό πεδίο οικοδόμησης κοινωνικών συμμαχιών, ιδιαίτερα από το κατ' εξοχήν κόμμα του κεφαλαίου, τη Νέα Δημοκρατία. Αφού οι προηγούμενες κυβερνήσεις εξόντωσαν τα μεσαία στρώματα με την απίστευτα ληστρική φορολογία, τώρα η κυβέρνηση Σαμαρά ευελπιστεί ότι, χάρη και στα έσοδα των ιδιωτικοποιήσεων, θα καταφέρει να λασκάρει λιγουλάκι το φορολογικό ζουρλομανδύα, ώστε να προσεταιριστεί τους κατά τι ανακουφισμένους μικρομεσαίους, κατά το γνωστό μύθο του Χότζα. Παράλληλα, απευθύνεται προς τους ανέργους, τα περιθωριοποιημένα και πολιτικά καθυστερημένα εργατικά στρώματα (στα θολά νερά των οποίων αλιεύει και η Χρυσή Αυγή), καλλιεργώντας τα πιο ταπεινά αντανακλαστικά τους, στο στιλ "γιατί να υποφέρω εγώ και όχι οι δημόσιοι υπάλληλοι που κάθονται". Δυστυχώς, τη συστημική προπαγάνδα αυτού του είδους διευκολύνουν, φυσικά άθελά τους, "υπερεπαναστατικές" τοποθετήσεις τμημάτων της Αριστεράς, που "δεν τρελαίνονται" κι αν οι επιχειρήσεις περάσουν από το συλλογικό καπιταλιστή, το κράτος, στον ατομικό καπιταλιστή μέσω ιδιωτικοποιήσεων – κατά το "άσπρος σκύλος, μαύρος σκύλος, όλοι οι σκύλοι μια γενιά".

Στην πραγματικότητα, οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα και οι μικρομεσαίοι επαγγελματίες όχι μόνο δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα από τις ιδιωτικοποιήσεις, αλλά θα πληρώσουν και αυτοί, έστω και έμμεσα, το τίμημα από τις εκατοντάδες χιλιάδες απολύσεις στον ευρύτερο δημόσιο τομέα που θα επακολουθήσουν. Τα παιδιά τους θα έχουν λιγότερες θέσεις εργασίας να διεκδικήσουν, τα μαγαζιά τους λιγότερους πελάτες να εξυπηρετήσουν κι οι ίδιοι θα κληθούν να πληρώσουν ακριβότερα αύριο το ρεύμα, το νερό, τα εισιτήρια και πάει λέγοντας.

Πολλά μπορεί να καταλογίσει κανείς στις ΔΕΚΟ που φορτώθηκαν τα ρουσφέτια και τη διαφθορά του πελατειακού κράτους ΠΑΣΟΚ και ΝΔ (γιατί βέβαια δεν κυβερνούσαν την Ελλάδα από το 1974 ο Τσίπρας και η Παπαρήγα). Γεγονός παραμένει όμως ότι αυτές οι ΔΕΚΟ, χάρη στην επινοητικότητα των τεχνικών του ΟΤΕ και τον μόχθο των εναεριτών της ΔΕΗ, έφτιαξαν τις υποδομές που υπάρχουν σήμερα σ' αυτή τη χώρα και τις οποίες λυμαίνονται τα λαμόγια των ιδιωτικών εταιρειών κινητής τηλεφωνίας, που δεν πόντισαν ούτε μια καινούργια οπτική ίνα, απλά παρασιτούν πάνω στο δίκτυο του ΟΤΕ. Κάτι ανάλογο συμβαίνει με τους λομπίστες των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ) που αρμέγουν τη ΔΕΗ και φορτώνουν στους φορολογόμενους χρέη χάρη στη μονοπωλιακή σχέση επιδοτούμενης χρηματοδότησης που τους χάρισαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις: Παράγουν ενέργεια όσο φυσάει αέρας και στη συνέχεια την πουλάνε στη ΔΕΗ… 2,5 φορές πιο ακριβά από όσο κοστίζει στη ΔΕΗ η παραγωγή ενέργειας στις θερμοηλεκτρικές της μονάδες! Κι ύστερα έρχεται ο λογαριασμός της ΔΕΗ που περιέχει το μυστηριώδες "τέλος ΑΠΕ", κι ο καταναλωτής πληρώνει πανάκριβα την κιλοβατώρα όχι εξ αιτίας του Φωτόπουλου, αλλά γιατί επιδοτεί εν αγνοία του τα ιδιωτικά λαμόγια – αλλά καταριέται τη ΔΕΗ και γενικώς τους δημοσίους υπαλλήλους για την κακή του τύχη!

Ιδιωτικά βίτσια, δημόσιες αρετές

Το κυριότερο που οφείλει να εξηγήσει στον κόσμο η Αριστερά εν όψει της μάχης που έρχεται είναι ότι αυτό που θα κριθεί δεν είναι αν μας αρέσει η σημερινή κατάσταση των ΔΕΚΟ (και ασφαλώς έχουμε πάμπολλους λόγους να μην μας αρέσει), αλλά αν θα υπάρχει σ' αυτή τη χώρα η έννοια και η ουσία του δημόσιου αγαθού. Πρέπει να είναι το νερό, ο ηλεκτρισμός, το τηλέφωνο, το Ίντερνετ, οι συγκοινωνίες κ.α. δημόσια αγαθά, εγγυημένα από το κράτος για όλους τους πολίτες, ή μπορούμε να τα αφήσουμε στο έλεος των ιδιωτικών εταιρειών – όπως έκανε η Θάτσερ με τους σιδηρόδρομους, που ξεχαρβαλώθηκαν μέσα σε λίγα χρόνια και επανακρατικοποιήθηκαν στη συνέχεια, ή όπως έκανε ο Ρίγκαν με την ηλεκτρική ενέργεια, για να βυθιστούν σε αλλεπάλληλα μπλακ άουτ το Λος Άντζελες και η Νέα Υόρκη; Πρέπει να είμαστε όλοι ίσοι όταν πρόκειται για τη μόρφωση των παιδιών μας ή όταν βρισκόμαστε απέναντι στο θάνατο – κάτι που σημαίνει κατάργηση κάθε μορφής ιδιωτικής εκπαίδευσης και υγείας – ή πρέπει να μορφώνονται και να ζουν μόνο όσοι έχουν χρήματα;

Επομένως, η μάχη κατά των ιδιωτικοποιήσεων, η πρώτη μεγάλη μετεκλογική δοκιμασία της Αριστεράς, πέρα από την προφανή οικονομική και κοινωνική σημασία της, φορτίζεται από έντονο ιδεολογικό-αξιακό περιεχόμενο με πυρήνα το δημόσιο αγαθό (res publica), που αποτελεί την ουσία της Δημοκρατίας (Republic), σε αντιδιαστολή με την ολιγαρχική επιβολή των ιδιωτικών συμφερόντων. Αν ο μοναχικός ιδιώτης-καταναλωτής είναι το πρότυπο του καπιταλισμού, ο συλλογικός παραγωγός-πολίτης είναι ο ήρωας της σοσιαλιστικής δημοκρατίας του αύριο. Η ανάγκη ενός ισχυρού, ενιαίου μετώπου της Αριστεράς και του κόσμου της εργασίας για να κερδηθεί η μάχη κατά των ιδιωτικοποιήσεων είναι αυτονόητη και η δυνατότητα για ένα τέτοιο μέτωπο προφανής. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!

 

Υ.Γ. Προς οίον αφορά: "Επτά φορές κλείνεις τα μάτια. Την όγδοη, καταδικάζεις μονομιάς" (Μπ. Μπρεχτ).