Ωρομισθία, Καινοτομία, Εκνευρισμός

Του Στέργιου Ζυγούρα

Η χτεσινή παρέμβαση εκπαιδευτικών κατά τη διάρκεια εκδήλωσης βράβευσης που έκανε το Υπουργείο Παιδείας στο πλαίσιο της δράσης "Αριστεία και Καινοτομία στην Εκπαίδευση" έδωσε ένα διπλό μήνυμα: Α) Έγκαιρη πληρωμή – κατάργηση ωρομισθίας – αύξηση διορισμών Β) Εναντίωση στην ουσία της πολιτικής "Αριστεία και Καινοτομία στην Εκπαίδευση". Ήταν συμπληρωματικά τα μηνύματα, είχαν σχεδιαστεί, προέκυψαν;

Το δεύτερο μήνυμα αποδείχθηκε το πλέον ισχυρό, καθώς εκφράστηκε και στη γραπτή ανακοίνωση του συντονιστικού οργάνου. Εκεί μάλιστα μεγεθύνεται το ερώτημα, καθώς φαίνεται ότι η «ακύρωση της φιέστας» προϋπήρξε ως σκοπός, για να στηρίξει τα προαναφερθέντα αιτήματα. Κατήγγειλαν την υποκριτική συμπεριφορά της υπουργού οι διαμαρτυρόμενοι: να υλοποιεί τα δευτερεύοντα, ενώ δεν έχει τακτοποιήσει τα πρωτεύοντα. Δεν θα περίμενα βέβαια από τους ωρομίσθιους να μιλήσουν για τη χρόνια συνδικαλιστική υποκρισία σχετικά με την κατάργηση της ωρομισθίας, σχετικά με την προκλητική και επιλεκτική σύνδεση παιδείας-επιχειρηματικότητας. Όμως οι ίδιοι φαίνονται να μην κατανοούν ότι δεν ενημερώνεται και δεν πείθεται μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας για σκόπιμη κυβερνητική υστέρηση με τα επιχειρήματα «30άρια τμήματα, περικοπές μισθών…», όταν οι καταγγέλλοντες επιχαίρουν για την ακύρωση μιας εκδήλωσης, όταν δεν έχουν μιλήσει ούτε οι ίδιοι, πολύ περισσότερο, ούτε οι συνδικαλιστές, δηλαδή οι μόνιμοι συνάδελφοί τους για το συσχετισμό της «καινοτομίας» με συγκεκριμένα επιχειρηματικά κέντρα, για την καταχρηστική εισαγωγή / παθητική αντιγραφή του όρου «καινοτομία» (ήδη από την προηγούμενη κυβέρνηση).

Μπορεί να έχει αέναη ψυχραιμία ο χρόνια αδιόριστος, ο όμηρος, ο εξευτελισμένος ωρομίσθιος των 300 € θα ρωτήσει κάποιος; Κάποιος άλλος μπορεί να απαντήσει: δεν είναι καλύτερα για τον ωρομίσθιο να χρησιμοποιεί εκείνη την επιχειρηματολογία που αφαιρεί από την άλλη πλευρά την αιτίαση της ισοπέδωσης (είτε στην γενικότερη εναντίωση κατά της αριστείας, είτε στο επιχείρημα «όχι στο ΑΣΕΠ και στο Πιστοποιητικό Παιδαγωγικής Επάρκειας»); Δεν είναι πιο ωφέλιμο για τον ωρομίσθιο να βλέπει καθαρότερα συμμάχους και αντιπάλους; να στηλιτεύει τις αντιφάσεις όχι μόνον της πολιτικής ηγεσίας, αλλά και των διδασκόντων που αδιαφορούν αν τα σχολεία υπολειτουργούν εξαιτίας και της ύπαρξης δασκάλων δύο ταχυτήτων; Η επιλεκτική υποστήριξη της κας Διαμαντοπούλου στη σύνδεση εκπαίδευσης και επιχειρηματικότητας ήταν από χρόνια γνωστή. Όποιος μόνιμος εκπαιδευτικός εκφράζεται σήμερα κατά της συγκεκριμένης «πολιτικής καινοτομιών» θα μπορούσε να την έχει εντοπίσει και να την έχει επικρίνει προ πολλού.

Εκτιμώ ότι στο συγκεκριμένο επεισόδιο η Υπουργός ατύχησε, συγκρίνοντας και εκμαιεύοντας με αυτόν τον επίπλαστα διλημματικό τρόπο το πρότυπο του εκπαιδευτικού. Και ένας υπουργός δεν έχει τα ίδια ελαφρυντικά με έναν ωρομίσθιο σχετικά με εκφράσεις «εν βρασμώ ψυχής». Ωστόσο, καταγράφηκε και η καταστροφική εμμονή μιας συμμαχίας διαμαρτυρόμενων εκπαιδευτικών, μιας συμμαχίας που προξενεί εύλογα ερωτήματα ως προς τις κοινές -υπέρ της δημόσιας δωρεάν παιδείας- επιδιώξεις. Και πριν σπεύσει κάποιος να θιγεί ατομικά από τη φράση αυτή, ας ξανασκεφτεί ποιο στόχο επιδιώκει και με ποια μέσα.

Από ένα τέτοιο επεισόδιο η κάθε τηλεόραση θα χρησιμοποιήσει κατά βούληση ό,τι επιθυμεί, από την άλλη πλευρά καμιά δεν έχει τίποτα να χάσει, εστιάζοντας με οποιοδήποτε τρόπο στο ζήτημα της οπλοφορίας. Διευκολύνει το στόχο «δημόσια δωρεάν παιδεία» αυτή η εστίαση; Ή μήπως θα διευκόλυνε περισσότερο μια λεπτομερής επεξήγηση της «καινοτομίας στην παιδεία», μια διερεύνηση της συγκεκριμένης διασύνδεσής της και των αντιφάσεων που απ' αυτήν προκύπτουν;

Για περαιτέρω διερεύνηση:

Οι δυνατότητές σου – το πάθος μας   

Το όραμα  

Ο ρόλος της καινοτομίας στην εκπαίδευση  

Meet the visionaries

Τα εγκαίνια

Κύρωση συμφωνίας στρατηγικής συνεργασίας (σελ 3822)

Το σχολείο του μέλλοντος

«Η δημιουργικότητα είναι η απόλυτη πηγή καινοτομίας»

«Ο επόμενος σταθμός μας ήτανε η Φιλαδέλφεια»

«Εσείς τι κάνατε για τη γενιά μας;»

«…όχι μόνο να προβλέψουν αλλά και να διαμορφώσουν εν πολλοίς το κοινό μας μέλλον.»

«…γιατί τα Innovation Centers της εταιρείας ανά τον κόσμο νομίζω έχουν αποκτήσει πια πάρα πολύ καλή φήμη…»

«Χρειαζόμαστε δημιουργούς καινοτομίας»

«…αυτές οι δραστηριότητες δεν πρέπει να συνδέονται με εταιρείες…»

Καταλληλότερο σχολείο – Πρωθυπουργός του μέλλοντος

14.3.2010,  Στέργιος Ζυγούρας

«ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΕΙΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ»

Στο όνομα του νέου πατριωτισμού που χαλκεύει νέα δεσμά εξάρτησης

Του Γιώργο Κ. Καββαδία*

Το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης (ΠΣΑ) της κυβέρνησης και τα καθημερινά  «έκτακτα μέτρα» είναι συνταγές που υποδεικνύουν εδώ και δεκαετίες η Ευρωπαϊκή Ένωση, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ). Και βέβαια δεν πρόκειται για ένα «πακέτο» οικονομικών μέτρων που δήθεν θα μας βγάλουν από την «εθνική χρεοκοπία», αλλά περιλαμβάνουν ποικίλες «μεταρρυθμιστικές ενέργειες». Η «δημοσιονομική κρίση» αποτελεί μια ευκαιρία για να κατεδαφιστούν δικαιώματα και κατακτήσεις των εργαζομένων από τον προηγούμενο αιώνα.

Δοκιμασμένες συνταγές πασπαλισμένες με μπόλικο «νέο πατριωτισμό» επιστρατεύονται για να δημιουργηθούν ευνοϊκότερες συνθήκες κερδοφορίας του κεφαλαίου. Από τη δεκαετία του ΄80 ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) προωθούσε τη σαρωτική «μεταρρύθμιση» των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης. Άλλωστε από το 1992 η Ευρωπαϊκή Ένωση με τη συνθήκη του Μάαστριχτ είχε στόχο τους μισθούς, το οκτάωρο, τις συντάξεις και εν γένει τα δικαιώματα στη μόνιμη εργασία.

Αυτό σημαίνει ότι το ΠΣΑ δεν έχει  προσωρινό χαρακτήρα. Πρόκειται για αλυσίδα μέτρων που θα επαναλαμβάνεται  τα επόμενα χρόνια κάτω από την κηδεμονία της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. Γι' αυτό το πρόβλημα της εξάρτησης και της εθνικής κυριαρχίας που  «θυμήθηκε» μόλις τώρα η κυβέρνηση δεν είναι απόρροια της οικονομικής κρίσης, αλλά βασικό αίτιό της και αποτέλεσμα της ένταξης σε ΝΑΤΟ και  Ε.Ε.

Η φιλολογία περί χρεοκοπίας  με την τρομοκρατία των αριθμών δεν μπορεί να αντικρούσει ότι ακόμα και οι πιο ανεπτυγμένες χώρες βρίσκονται σε πολύ χειρότερη κατάσταση. Είναι χαρακτηριστικό ότι το συνολικό χρέος της Ελλάδας που ανέρχεται σε 179% του ΑΕΠ είναι περίπου ίσο με τον μέσο όρο της Ε.Ε. που είναι 175%. Το δημοσιονομικό έλλειμμα είναι υπαρκτό και σοβαρό πρόβλημα, αλλά αποτέλεσμα της κυρίαρχης πολιτικής και χρησιμοποιείται ως μέσο βίαιης αναδιανομής του εισοδήματος υπέρ των ισχυρών.

Αυτοί που ευθύνονται για την κρίση όχι μόνο δε θα πληρώσουν, αλλά βγαίνουν και κερδισμένοι. Καθημερινά οι εργαζόμενοι παράγουν πλούτο. Από το 1990 μέχρι το 2007 το ΑΕΠ της χώρας από 38 δις ευρώ ανήλθε στα 208 δις ευρώ. Αυξήθηκε δηλαδή κατά 5,5 φορές. Στο ίδιο διάστημα τα κέρδη των επιχειρήσεων από 575 εκατομμύρια  ευρώ εκτοξεύτηκαν στα 16δις. Αυξήθηκαν κατά 28 φορές. (ICAP). Σύμφωνα με την Ένωση Τραπεζών την τετραετία 20004 – 2008 οι τέσσερις μεγαλύτερες ελληνικές τράπεζες πέτυχαν αθροιστικά αύξηση κερδών κατά 138.69%, ενώ οι φόροι τους μειώθηκαν κατά 37,05 %. Είναι χαρακτηριστικό ότι η φορολογική επιβάρυνση για τους εργαζόμενους ανέρχεται στο 35,5%, ενώ για τις επιχειρήσεις στο 15,9%, όταν στην Ε.Ε. – 25, είναι 33%!      

Ουκ ολίγα στοιχεία αποδεικνύουν την αλήθεια της ρήσης του  πρωθυπουργού που προεκλογικά τόνιζε: « Λεφτά υπάρχουν, μόνο που η κυβέρνηση τα πηγαίνει κάπου αλλού».

Την ίδια ώρα που οι εργαζόμενοι καλούνται να πληρώσουν την κρίση έχουν από τις χαμηλότερες αποδοχές στην Ε.Ε. εργαζόμενος στην Ελλάδα έχει μεικτές ετήσιες αποδοχές 19.702 ευρώ έναντι 36.387 που λαμβάνουν οι Ιρλανδοί ή 24.188 οι Ιταλοί . Στην Ελλάδα το 1/3 των Ελλήνων ζουν με λιγότερα από 470 ευρώ μηνιαίως, ενώ το 20% των παιδιών ζουν επίσης κάτω από τα όρια της φτώχειας. Πέρα από τους αριθμούς και την έκρηξη των κοινωνικών ανισοτήτων η κρίση εγκυμονεί κινδύνους, αλλά αποτελεί και μια ευκαιρία αντίστασης και ανατροπής της κυρίαρχης πολιτικής που θέτει τα κέρδη πάνω από τους ανθρώπους.

* Ο Γιώργος Κ. Καββαδίας είναι εκπαιδευτικός – ερευνητής.

Συνέβη στα Προπύλαια

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Μέσα απ' τα μάρμαρα φάνηκε

το γκρίζο σύννεφο

Ο αγέρας γέμισε μαχαίρια

Σπασμένα κρύσταλλα έσκισαν

τον οισοφάγο

Μαύρο σύννεφο στα μάτια

Κι' η καρδιά πουλί, σπαρταράει

Αγέρωχοι οι πρόγονοι,

ανέκφραστοι

Αγναντεύουν απ' τις στήλες τους

την κτηνωδία

Των επιγόνων τους

Έρπουν στην άσφαλτο

σιδερόφρακτα κτήνη

Μ' ασπίδα και κοντάρι

Ιππότες της μαύρης ανατολής

Γρυλίζουν οι μορφές

των γουρουνιών

Και κλαίει η Ελένη, με ανοιχτά χέρια

Αγκαλιάζει τον αέρα

Ορμητικός ανεβαίνει ο χείμαρρος

στα σωθικά

Αδειάζουν τα όνειρα

στο γρασίδι

Τα δάκρυα δροσοσταλίδες

ιριδίζουν  

Πεθαμένες ψευδαισθήσεις

δημοκρατίας

Γέμισαν τα προπύλαια σήμερα

πτώματα ονείρων

                   13 Μαρτίου 2010, Γιάννης Ποταμιάνος

Σκέψεις για την αναπτυσσόμενη οριζόντια συμμαχία πρωτοβάθμιων σωματείων στην Αχαΐα*

Του Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα**

Το γεγονός ότι η Ε.Ε. και η κυβέρνηση χτυπάνε μόνο τους εργαζόμενους, τα γηρατειά, τη νεολαία, τους ανήμπορους και τα δημόσια αγαθά (σύνταξη, παιδεία, υγεία, ελεύθερο χρόνο…) και σχεδιάζουν μαζί με την αυτοκρατορία μια «ηρεμία προτεκτοράτων» στην περιοχή του Αιγαίου – Κύπρου, αφού διέλυσαν την πάλι ποτέ Γιουγκοσλαβία η ανάγκη για παλλαϊκό αγώνα είναι πια αδιαμφισβήτητο γεγονός.

Τα σωματεία δημιουργούν μέτωπο με ένα πλαίσιο ταξικό, με αιτήματα ριζοσπαστικά,  απέναντι στην αλυσίδα βαθιά καπιταλιστικών μέτρων ενάντια στην εργασία, τα δημόσια αγαθά και τον ελεύθερο χρόνο του λαού, αλλά και ενάντια στη χώρα που την μετατρέπουν σε προτεκτοράτο αν περάσουν

Στην περιοχής της Αχαΐας και με κέντρο την Πάτρα αναπτύσσεται μια δυναμική οριζόντιας μετωπικής διασύνδεσης α/βάθμιων σωματείων ιδιωτικού και δημόσιου τομέα. Σήμερα Σάββατο, όπου έγινε μια ευρεία και αρκετά πλήρης συζήτηση, τα 18 σωματεία έγιναν 21 και υπάρχει δυναμική συμμετοχής και άλλων σωματείων. Βεβαίως  Είναι ανάγκη να σημειωθούν οι σημερινές κατακτήσεις φαίνεται ότι επιβεβαιώθηκαν:

α) Η διασύνδεση δεν είναι ούτε αντι-ΠΑΜΕ, ούτε αντιΓΣΕΕ ή αντι-ΑΔΕΔΥ και δεν διασπά το ενιαίο του συνδικαλιστικού κινήματος. Αντίθετα οργανώνει από τα κάτω με θεσμικό τρόπο, καλύπτει κενά, αδυναμίες, αγκυλώσεις, αρνητικούς συσχετισμούς ή σκοπιμότητες και σπρώχνει έτσι ομοσπονδίες και συνομοσπονδίες.

β) Θεωρείται η ενότητα των σωματείων, η ανεξαρτησία από κομματικές ή άλλες σκοπιμότητες και η αυτονομία του κάθε σωματείου ως βασικοί πυλώνες των αποφάσεων και της  δράσης τους.

γ) Θεωρείται ότι η σημερινή πολιτική συγκυρία αναγκάζει ιδιωτικό και δημόσιο χώρο εργαζομένων σε σταθερή συμμαχία με προοπτική διεύρυνσή τους στη νεολαία, τους ανέργους, ελαστικά απασχολούμενους, γηρατειά και ανήμπορους ή όσους δεν μπορούν να βρουν έκφραση στο θεσμικό συνδ. κίνημα.

δ) Βλέπει η συμμαχία θετικά τον οριζόντιο συντονισμό αντίστοιχων πρωτοβουλιών ανά νομούς και όχι μόνο, χωρίς να διασπά την κάθετη σχέση.

ε) Επιμένει στην δουλειά στο βάθος των ίδιων των σωματείων και όχι μόνο στο επίπεδο ηγεσίας με όπλο την πειθώ και τη δημοκρατική λειτουργία σε προτεραιότητα.

στ) Θεωρεί ότι πέρα από τις γενικές απεργίες, οφείλει το Σ. Κ. να δράσει συμμαχικά με απογευματινά συλλαλητήρια ή άλλες μαζικές ακτιβιστικές δράσεις που θα συσπειρώνουν το λαό. Έτσι π.χ. αποφασίστηκε το νέο Παναχαϊκό απογευματινό  συλλαλητήριο την Τρίτη 16-03-2010 και ώρα 7.00 μμ με συγκέντρωση στο εργατικό Κέντρο Πάτρας (πλ. Εθνικής Αντίστασης – πρ. Όλγας), όπως και άλλες δράσεις με πρώτες στον ιδιωτικό τομέα της περιοχής

*

Το ΔΣ της Α΄ ΕΛΜΕ Αχαΐας έχει εκτιμήσει ότι τα μέτρα της Κυβέρνησης ουσιαστικά επιβάλλονται τόσο από την ίδια, όσο και από την Ε.Ε. και όχι μόνο. Γι' αυτό απαιτεί, ανάμεσα σε άλλα:  «…Καμιά προσαρμογή, καμιά υποταγή στις επιταγές της Ε.Ε. και των διεθνών κερδοσκόπων. Την κρίση να πληρώσουν αυτοί που τη δημιούργησαν και η ολιγαρχία του χρήματος… ».  Θεωρεί ακόμη ότι «…Χτυπούν τα πάντα. Υπάρχουν έτοιμα νομοσχέδια…».

Επομένως θεωρούμε ότι το σύνολο των μέτρων που πειραματίζονται στη χώρα μας, πάνε πίσω στο 19^ο αιώνα όλο τον κόσμο της εργασίας και τη νεολαία και όχι μόνο τους μισθωτούς του δημοσίου. Παράλληλα θεωρούμε ότι «…ακολουθούν όλοι οι περιφερειακοί λαοί της Ε.Ε. και ιδιαίτερα της Μεσογείου που βρίσκονται στο στόχαστρο…».

Επομένως οι αγώνες οφείλουν να είναι παλλαϊκοί και το κλαδικό να εντάσσεται αρμονικά και συμβατά. Εμείς εκτιμήσαμε ότι για να ξεπεράσουμε αναβλητικότητα, πολιτικές αγκυλώσεις, σκοπιμότητες και γραφειοκρατικοποίηση των ΓΣΣΕ – ΑΔΕΔΥ από τη μια και τον πολιτικό απομονωτισμό του ΠΑΜΕ από την άλλη, να πάμε σε: «προχωράμε με διακλαδική συμμαχία σωματείων – ομοσπονδιών, συμμαχία με νεολαία, ανέργους και απασχολούμενους…» χωρίς ταυτόχρονα να διασπάμε το συνδικαλιστικό κίνημα. Έτσι δημιουργήθηκε το αρχικό μέτωπο των 18 σωματείων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.

Εν τέλει θεωρώ ότι οφείλουμε να αναπτύξουμε μόνιμες αγωνιστικές κινητοποιήσεις που δεν θα στηρίζονται μόνο στις απεργίες:  εβδομαδιαία απογευματινά συλλαλητήρια, να πάμε και σε  μορφές πάλης που θα γίνονται αποδεκτές από ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις και θα έχουν και πολιτικά μηνύματα. Το στοίχημα αυτό θα παιχτεί τις επόμενες μέρες στη περιοχή μας.

Το ευχάριστο είναι ότι τα 18 α/βάθμια σωματεία αγκαλιάζονται και από νεολαία, ανέργους, φοιτητές και μαθητές. Ήδη και άλλα σωματεία ετοιμάζονται να μπουν στην μετωπική ενωτική και ανεξάρτητη οριζόντια μορφή συνεννόησης. Θαυμαστό βεβαίως είναι ότι όλοι ο λαοί του ευρωπαϊκού νότου συντονίζονται και χρονικά.

Είμαστε μπροστά σε μια ιστορική περίοδο που αλλάζουν όλα. Η κατεύθυνση όμως είναι αυτή που παίζεται… Εμείς οφείλουμε να σπρώξουμε ώστε να ηττηθούν οι ελίτ και να μη εξοντωθούν οι λαοί… Έτσι θα ανοίξει ο ορίζοντας για την ήττα του ίδιου του καπιταλισμού, αρκεί εμείς να διαβάσουμε το παρόν και το μέλλον και να μην επαναλάβουμε τα λάθη του 20^ου αιώνα.

* Το  2^ο μέρος του κειμένου δόθηκε για δημοσίευση υπό μορφή συνέντευξης στη Κ. Π. για την εφημερίδα «Ο δρόμος», Σάββατο 13-03-2010, αλλά δεν δημοσιεύτηκε σ΄αυτό το φύλλο λόγω χώρου.

** Ο Παν. Α. Μπούρδαλας είναι αντιπρόεδρος αυτή την περίοδο στην Α΄ ΕΛΜΕ Αχαΐας. Δεν αποτελεί όμως σε καμιά περίπτωση εκπρόσωπο των 21 σωματείων, αφού το συντονιστικό τους είναι συλλογικό με εκπροσώπους και από όλα (τα 21 μέχρι στιγμής) σωματεία.

Οι γεωπολιτικές διαστάσεις της ελληνικής οικονομικής κρίσης

Μόνο μια ανεξέλεγκτη κοινωνική έκρηξη μπορεί να ανατρέψει τις ισορροπίες και τη θέση της Ελλάδας στους υπάρχοντες συσχετισμούς της Δύσης.

Του Βαγγέλη Χωραφά

Η διάσταση, όμως, των γενικότερων διεθνών ισορροπιών και ο επηρεασμός τους από την κρίση χρέους αρκετών χωρών της ευρωζώνης παρουσιάζει ειδικότερο ενδιαφέρον. Σε κάθε περίπτωση, τα ταξίδια του Έλληνα πρωθυπουργού στη Μόσχα, στο Βερολίνο, το Παρίσι και στην Ουάσινγκτον εντάσσονται σε μια γενικότερη αντίληψη περί αντιμετώπισης της κρίσης ως θέματος διεθνών σχέσεων και, δευτερευόντως, ως εσωτερικού ελληνικού προβλήματος. Με δεδομένο ότι η κυβέρνηση δεν αμφισβητεί το εν γένει γεωπολιτικό πλέγμα, στο οποίο εντάσσεται η Ελλάδα, η κινητικότητα αυτή είναι ελάχιστα οργανωμένη, οριακά αποδοτική και χωρίς στρατηγικούς στόχους. Πολύ πιο αποδοτική ήταν η επίσκεψη της Λ. Κατσέλη στο Αμπού Ντάμπι, αφού κατόρθωσε να εξασφαλίσει μια σημαντική ροή πόρων στο υπό δημιουργία αναπτυξιακό fund, αλλά κι αυτή προήλθε από μια προσωπική πρωτοβουλία.

Οι απλουστευτικοί διχασμοί του τύπου «με τις ΗΠΑ και το ΔΝΤ» (που, κατά περίπτωση, διανθίζεται και με υποδούλωση της Ελλάδας στο νεοοθωμανικό πλέγμα, που διαμορφώνουν οι ΗΠΑ και η Τουρκία) ή με το «αναγκαίο κακό της Ε.Ε.» δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα και τις στρατηγικές των ΗΠΑ και της Ε.Ε. στην περιοχή των Βαλκανίων και της Μεσογείου.

Κρίσιμο τεστ στη Μεσόγειο

Στη Μεσόγειο διακυβεύονται πολλά αμερικανικά συμφέροντα, από την τρομοκρατία στη Βόρεια Αφρική μέχρι τη σταθερότητα στο Αιγαίο και από την ενεργειακή ασφάλεια μέχρι τη διαδικασία ειρήνευσης στη Μέση Ανατολή. Η πολιτική απέναντι στην Τουρκία αποτελεί μέρος του όλου σκηνικού, παράλληλα με τη «νότια διάσταση» της στρατηγικής του ΝΑΤΟ.

Οι πρόσφατες αλλαγές στο θέμα της πυραυλικής άμυνας στην Ευρώπη έχουν μετατρέψει τη Μεσόγειο στο κέντρο βαρύτητας αυτής της βασικής συνιστώσας -με τρεις χώρες να παίζουν πρωταρχικό ρόλο στους σχεδιασμούς: Ισραήλ, Τουρκία, Ελλάδα- της διατλαντικής αμυντικής πολιτικής. Καθώς η Ευρώπη θεωρεί τη Μεσόγειο περιοχή στρατηγικού ενδιαφέροντος, λόγω της μετανάστευσης, της αστάθειας και των θεμάτων ενεργειακής ασφάλειας, οι ΗΠΑ στο πλαίσιο του «διατλαντικού δεσμού», αισθάνονται ότι πρέπει να εμπλακούν περισσότερο στα τεκταινόμενα της περιοχής. Και στους δύο πόλους της Δύσης υπάρχει έντονο ενδιαφέρον να επενδύσουν στην «ώθηση Ομπάμα» και να αναζωογονήσουν τη διατλαντική συνεργασία, παρά τους ανταγωνισμούς που γεννά η παγκόσμια οικονομική κρίση. Η συνεργασία στη Μεσόγειο φαίνεται να αποτελεί, προς το παρόν, το κρίσιμο τεστ για την ποιότητα της ευρωατλαντικής συνεργασίας τα επόμενα χρόνια.

Παρά τους δύο αιώνες αμερικανικής παρουσίας στην περιοχή, οι ΗΠΑ δεν αισθάνθηκαν ποτέ την ανάγκη να διαμορφώσουν μια ειδικότερη μεσογειακή στρατηγική μέχρι σήμερα, η αμερικανική προσέγγιση καθοριζόταν από δύο διακριτές πολιτικές: μια ευρωπαϊκή και μια μεσανατολική. Τώρα, οι ΗΠΑ επικεντρώνονται στην περιοχή ως μέρος του προβλήματος της ευρωπαϊκής ασφάλειας, ως κρίσιμο χώρο για τη διακίνηση ενεργειακών πόρων και ως επίκεντρο κρίσεων και δυνητικών αποσταθεροποιήσεων. Η αμερικανική και ευρωπαϊκή στρατηγική στη Μεσόγειο βασίζεται, εν πολλοίς, σε συγκεκριμένες χώρες: στη Γαλλία, την Ισπανία, την Ιταλία και την Ελλάδα -δηλαδή την πλειοψηφία των PIIGS- καθώς και στην Τουρκία -που είναι εσωτερικά αποσταθεροποιημένη και με έντονα οικονομικά προβλήματα- και στο Ισραήλ. Οι οικονομικά αποδυναμωμένες χώρες των PIIGS αποτελούν ένα πρόβλημα για το οποίο η Ουάσινγκτον αισθάνεται ότι πρέπει να παρέμβει. Όχι για να αποσπάσει τις χώρες αυτές από την επιρροή του ευρώ -όπως αφελώς πιστεύουν αρκετοί-, αλλά για να διατηρήσει ανοικτή την προοπτική της ευρύτερης αμερικανοευρωπαϊκής συνεργασίας.

Στην παρούσα φάση, το θέμα του Αιγαίου και της Κύπρου είναι δευτερεύουσας σημασίας για την αμερικανική εξωτερική πολιτική, αν και το Κυπριακό θεωρείται εμπόδιο για την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας. Το κύριο ενδιαφέρον των ΗΠΑ δεν επικεντρώνεται τόσο στην τουρκική συμμετοχή στην Ε.Ε. -αν και μια τέτοια προοπτική θα ήταν καλοδεχούμενη, στο βαθμό που θα συμφωνούσε ο γαλλογερμανικός άξονας- όσο στη συνεχή τουρκική σύγκλιση με τους ευρωπαϊκούς κανόνες και πολιτικές. Στο βαθμό που η τουρκική υποψηφιότητα δημιουργεί προβλήματα στη σύγκλιση μεταξύ ΝΑΤΟ-Ε.Ε. για την αμυντική συνεργασία (που αποτελεί προτεραιότητα για την Ουάσινγκτον), τότε η αμερικανική στάση θα επανεξετασθεί. Προς το παρόν, οι ΗΠΑ θα επιθυμούσαν μια γρήγορη διευθέτηση του προβλήματος της FYROM, για το οποίο θεωρούν ότι οι συνθήκες έχουν ωριμάσει για την εξεύρεση λύσης.

Ο παράγοντας Κίνα

Σε ό,τι αφορά στην Κίνα, της οποίας η εμπλοκή σε σενάρια διάσωσης της Ελλάδας αποδείχθηκε εικονική, έγιναν σαφείς δύο όροι εμπλοκής στα ελληνικά δρώμενα. Πρώτον, ότι η Κίνα θα δράσει στο μέλλον ως ορθολογικός επενδυτής (πράγμα που απαιτεί μείωση των ελληνικών ελλειμμάτων σε μονοψήφια ποσοστά του ΑΕΠ, ελκυστικά επιτόκια και άνοιγμα νέων επενδυτικών ευκαιριών στην Ελλάδα) και, δεύτερον, ότι η δυνατότητα παρέμβασής της καθορίζεται από τις σχέσεις που διαμορφώνει με τις ΗΠΑ στο πλαίσιο του, προς το παρόν, ανύπαρκτου αλλά συμβολικού G2.

Γενικότερα, η Κίνα μπορεί να κινήσει πολλά νήματα. Μπορεί να επηρεάσει το ευρασιατικό σύστημα, από το οποίο οι ΗΠΑ έχουν de facto αποκλεισθεί μετά τον πόλεμο της Γεωργίας, το 2008, μπορεί να ενισχύσει την παρουσία της στις ιρανικές πετρελαιοπηγές, μπορεί να παρέμβει διαμεσολαβητικά στη Μέση Ανατολή μεταξύ ΗΠΑ, Ε.Ε., Ισραήλ και των σουνιτικών αραβικών χωρών του ΟΠΕΚ, αλλά και να διαχειριστεί τους δρόμους του σουδανικού και νιγηριανού πετρελαίου.

Οι δυνατότητες αυτές ανοίγουν για την Κίνα μια σειρά γεωπολιτικών επιλογών, που δεν είναι αλληλοσυγκρουόμενες. Η Κίνα έχει ήδη διαμορφώσει ισχυρές οικονομικές σχέσεις με την Αφρική και με αρκετές χώρες του Μαγκρέμπ, οι οποίες θα ενδυναμωθούν όσο αποδυναμώνεται οικονομικά η ευρωζώνη και τα μεσογειακά PIIGS, ενδιαφέρεται για το πετρέλαιο του Σουδάν και της Νιγηρίας, αναζητά ευκαιρίες αγροτικού αποικισμού στην Αφρική (πρόσβαση σε καλλιεργήσιμη γη εκτός Κίνας, με παράλληλη αποδέσμευση από το διεθνές εμπόριο αγροτικών προϊόντων, αποτιμώμενων σε δολάρια, όπως γίνεται σήμερα στη Ζιμπάμπουε και σε άλλες περιοχές της Κεντρικής Αφρικής) και έχει δημιουργήσει πύλες εισόδου των προϊόντων της σε ιταλικά λιμάνια, όπως και στον Πειραιά.

Υπό όρους ειρηνική διείσδυση

Σε ό,τι αφορά στη Ρωσία, όταν και αν ενισχυθεί στρατιωτικά και σταθεροποιήσει το οικονομικό της σύστημα στην Κεντρική Ασία μαζί με τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης, τότε μπορεί να επεκταθεί στη Μεσόγειο, σε μια ειρηνική διείσδυση που δεν θα ανατρέπει το status quo της Δύσης. Η δε προσοχή της είναι στραμμένη προς το Ισραήλ και την Τουρκία και όχι προς την Ελλάδα, για λόγους μεταφυσικούς ή ενεργειακούς ή στρατιωτικών προμηθειών. Αυτό έγινε, εξάλλου, σαφές και κατά το πρόσφατο ταξίδι του Γ. Παπανδρέου στη Μόσχα.

Η θέση της Ελλάδας στους υπάρχοντες συσχετισμούς της Δύσης είναι δεδομένη. Το μόνο που μπορεί να ανατρέψει τις ισορροπίες είναι μια ανεξέλεγκτη κοινωνική έκρηξη, η οποία θα δημιουργήσει νέες προοπτικές. Και ενώ αυτό δεν είναι κάτι που πρέπει να αποκλεισθεί, η πολιτική ανεπάρκεια της Αριστεράς είναι αυτή που πρέπει να μας απασχολήσει άμεσα.

* Ο Βαγγέλης Χωραφάς είναι εκδότης του περιοδικού Monthly Review.

ΠΗΓΗ: Written on Τρίτη, 09 Μάρτιος 2010 00:15 by Σύνταξη,

http://e-dromos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=180:2010-03-08-22-16-42&catid=22:2010-02-11-18-17-32

Ο Καλλικράτης απειλεί με κατεδάφιση και την παιδεία

Η χειραγώγηση των εκπαιδευτικών και η κοινωνική κατηγοριοποίηση των σχολείων

Του Γρηγόρη Καλομοίρη

 

Με την πρόταση της κυβέρνησης για τη διοικητική μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης «Καλλικράτης», ανοίγει ο δρόμος για τη μεταφορά των αρμοδιοτήτων της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην περιφέρεια και τους δήμους.

Αν αυτό το συνδέσουμε με τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης και με το κυβερνητικό πρόγραμμα, η μεταφορά της ευθύνης για την εκπαίδευση στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΟΤΑ) αποτελεί κεντρική επιδίωξη της νέας ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας. Όπως τόνισε η υπουργός Παιδείας, Άννα Διαμαντοπούλου, στο 14ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ (30/6/09), η περιφερειακότητα θα αφορά στα αναλυτικά προγράμματα, όπου θα προβλέπεται εθνικό ενιαίο πρόγραμμα 85% σε κεντρικό επίπεδο και 15% σε περιφερειακό επίπεδο, ώστε να εντάσσονται οι περιφερειακές ιδιαιτερότητες. Θα αφορά, επίσης, και στους διορισμούς που θα γίνονται μεν με ευθύνη του υπουργείου Παιδείας, αλλά η διαχείριση του προσωπικού θα μεταφερθεί σε περιφερειακό επίπεδο.

Με αυτή την πολιτική διασπάται το ενιαίο της δημόσιας εκπαίδευσης, δημιουργούνται σχολεία πολλών ταχυτήτων, αφού τα σχολεία της χώρας δεν θα ακολουθούν το ίδιο ενιαίο πρόγραμμα σπουδών. Μέσα, δε, από την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου και των αναλυτικών προγραμμάτων που έχει εξαγγείλει η κυβέρνηση, τα οποία θα είναι διαφορετικά από περιφέρεια σε περιφέρεια, θα προχωρήσει αργά αλλά σταθερά η κατηγοριοποίηση των σχολείων.

Η εμπειρία των χωρών της Ευρώπης έχει δείξει ότι πολιτικές αποκέντρωσης ή αποσυγκέντρωσης, στο βαθμό που ωθούν τα σχολεία να εφαρμόσουν προγράμματα διαφορετικού επιπέδου, ανάλογα με το θεωρούμενο επίπεδο των μαθητών – μαθητριών κάθε σχολείου, εύκολα οδηγούν σε σχολεία «διαφορετικών ταχυτήτων», σε βάρος των παιδιών των πιο υποβαθμισμένων περιοχών, στις πόλεις και  την ύπαιθρο. Είναι γεγονός ότι οι προσπάθειες στη Βρετανία, στις ΗΠΑ και σε άλλες χώρες να εφαρμοστούν μοντέλα κατηγοριοποίησης των σχολείων με βάση την αποτελεσματικότητά τους, κατέληξαν σε διεύρυνση των μορφωτικών ανισοτήτων από σχολείο σε σχολείο, ακόμη και σε «σχολεία γκέτο».

Στόχος το εργασιακό καθεστώς

Συχνά, σε διάφορες χώρες, προβάλλεται με ιδιαίτερη έμφαση ως λύση η αξιολόγηση, εξωτερική και εσωτερική, καθώς και η λογοδοσία και επιστρατεύονται συστήματα αξιολόγησης και κατάταξης των δημόσιων σχολείων με βάση τα αποτελέσματα εξωτερικών αξιολογήσεων – εθνικής ή διεθνούς εμβέλειας. Συνήθως τέτοια συστήματα οδηγούν σε απόδοση των ευθυνών για τα όποια αρνητικά αποτελέσματα στους εκπαιδευτικούς.

Εμείς δεν αποδεχόμαστε την αξιολόγηση – χειραγώγηση των εκπαιδευτικών και την κοινωνική κατηγοριοποίηση των σχολείων μέσω της αξιολόγησης των σχολικών μονάδων. Πιστεύουμε, επίσης, ότι δεν μπορεί να πραγματοποιείται αξιολόγηση ενός σχολείου ή μιας τάξης ανεξάρτητα από το κοινωνικοοικονομικό και το εκπαιδευτικό προφίλ των μαθητών.

Η διαχείριση του εκπαιδευτικού προσωπικού ανά περιφέρεια ή δήμο, σημαίνει ότι θα υπάρξει ουσιαστικά ένα διαφορετικό εργασιακό καθεστώς για κάθε εκπαιδευτικό, με τελικό στόχο τις ατομικές συμβάσεις με τα σχολεία. Οι πρόσφατες δηλώσεις του υφυπουργού Παιδείας, Γ. Πανάρετου, για διορισμό των εκπαιδευτικών απευθείας στη σχολική μονάδα, επιβεβαιώνουν αυτούς τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς.

Ο τελικός στόχος των εμπνευστών της περιφερειακής αποκέντρωσης είναι το πέρασμα στο καθεστώς της υπογραφής ατομικής σύμβασης του εκπαιδευτικού με τον εργοδότη του, όπως γίνεται στη Μεγάλη Βρετανία και τις ΗΠΑ. Εκεί, ο κάθε εκπαιδευτικός διαπραγματεύεται μόνος του με τον εργοδότη του το εργασιακό καθεστώς και την αμοιβή του, με ό,τι αυτό βεβαίως συνεπάγεται.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα πληθαίνουν οι πρωτοβουλίες της νέας πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας, που έρχονται ακριβώς να εξυπηρετήσουν αυτόν το στόχο. Έτσι, στις 5/11/2009, μετά τη συνάντηση με την Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ), η Άννα Διαμαντοπούλου δήλωσε ότι υπάρχουν «μείζονα ζητήματα που αφορούν στο ρόλο των δημάρχων στη χωροθέτηση των σχολείων, στη σχολική στέγη, στη λειτουργία του σχολείου. Αυτά αφορούν στη μεγάλη διοικητική μεταρρύθμιση της χώρας, στην οποία η αυτοδιοίκηση, και στο χώρο της εκπαίδευσης, θα πρέπει να παίξει ένα πολύ σημαντικό ρόλο».

Αδιαπραγμάτευτο κοινωνικό αγαθό

Από το κείμενο του προγράμματος «Καλλικράτης» γίνεται σαφές ότι η εκπαίδευση δεν είναι από εκείνους τους τομείς που εξαιρούνται, όσον αφορά, στη μεταφορά αρμοδιοτήτων του κεντρικού κράτους προς τις περιφερειακές αυτοδιοικήσεις.

Μάλιστα, τονίζεται, ότι δημιουργούνται λιγότεροι και ισχυρότεροι δήμοι, έτοιμοι να υποδεχθούν διευρυμένες αρμοδιότητες, ιδίως από τις νομαρχιακές αυτοδιοικήσεις στους τομείς λ.χ. της παιδείας, της υγείας, της απασχόλησης, του περιβάλλοντος, των μεταφορών». Για το εκπαιδευτικό κίνημα της χώρας μας που έχει δώσει δυναμικούς αγώνες, η παιδεία αποτελεί ένα μη διαπραγματεύσιμο κοινωνικό αγαθό. Σήμερα, που όλα μετατρέπονται σε εμπόρευμα και παντού επικρατούν οι όροι της αγοράς, εμείς επιμένουμε ότι απαραίτητη προϋπόθεση για μια παιδεία που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες της κοινωνίας του αύριο αλλά και του σήμερα, είναι όχι μόνο η διαφύλαξη αλλά και η περαιτέρω ενίσχυση του δημόσιου, δωρεάν και κοινωνικού χαρακτήρα της εκπαίδευσης, σε όλες τις βαθμίδες.

Απαραίτητη προϋπόθεση για μια τέτοια εκπαίδευση είναι το αυτονόητο: Η άμεση αύξηση της χρηματοδότησης από τον κρατικό προϋπολογισμό. Η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση στην Ευρώπη των «27» στις δαπάνες για την παιδεία, ενώ η ελληνική οικογένεια δαπανά σημαντικά ποσά για φροντιστήρια, ιδιαίτερα μαθήματα, ξένες γλώσσες κ.λπ. Η συνολική μας πρόταση για στήριξη και βελτίωση του δημόσιου σχολείου μπορεί να συμβάλει αποφασιστικά στην οικονομική ανακούφιση των οικογενειών, που αιμορραγούν από τις δαπάνες για τη φροντιστηριακή και λοιπή εκπαιδευτική ενίσχυση των παιδιών τους. Στοχεύει στο μηδενισμό των δαπανών τού οικογενειακού προϋπολογισμού για εξωσχολικές εκπαιδευτικές δραστηριότητες -μέσα από την παράλληλη αναβάθμιση της διδασκαλίας των ξένων γλωσσών, των καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων κ.λπ. στο δημόσιο σχολείο- αλλά και στην ποιοτική αναβάθμιση των συνθηκών ζωής των μαθητών, οι οποίοι αγνοούν την έννοια «ελεύθερος χρόνος».

* Ο Γρηγόρης Καλομοίρης είναι μέλος του Δ.Σ. του Κοινωνικού Πολύκεντρου της ΑΔΕΔΥ

Πρώτος στο χωριό ή δεύτερος στην πόλη;

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου*

Η χειρότερη οικονομική κρίση που έχει γνωρίσει ο ζων πληθυσμός της ανθρωπότητας αντιπροσωπεύει, για την Αριστερά, μια ιστορική πρόκληση, όπου οι πιο εφιαλτικές απειλές ζυγιάζονται με τις πιο τολμηρές ελπίδες. Αν επιβληθεί η υπερεπιθετική γραμμή αντιμετώπισης της κρίσης που ακολουθούν η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, αποτέλεσμα δεν θα είναι μόνο ο «ακρωτηριασμός» των μισθών και των συντάξεων, αλλά και μία γενικευμένη αντιδραστική στροφή με τη μετατροπή της εργατικής τάξης σε εξατομικευμένη, πληβειακή «μάζα», ριγμένη σε έναν διαρκή εμφύλιο πόλεμο όλων εναντίον όλων, κάτω από τη Σιδερένια Φτέρνα ενός νεοαπολυταρχικού κράτους.

Μια ζοφερή προοπτική κρίσης του ίδιου του πολιτισμού του κοινωνικού ανθρώπου, που θα εξοστρακίσει την προοπτική της κοινωνικής επανάστασης – τουλάχιστον για μία γενιά. Από την άλλη, η απότομη επιδείνωση των συνθηκών ζωής της εργατικής τάξης και των μικροαστικών στρωμάτων, η οποία μόλις τώρα αρχίζει πραγματικά στην Ελλάδα, δημιουργεί προϋποθέσεις κοινωνικής έκρηξης διαστάσεων «Αργεντινάσο».

Στο μεταξύ, η οικονομική «κατοχή» της Ελλάδας επιταχύνει την ορατή κρίση ηγεμονίας του κυρίαρχου, ευρώδουλου, εκσυγχρονιστικού μπλοκ εξουσίας. Ενός μπλοκ που στηρίζεται στα πιο πειρατικά τμήματα του ελληνικού κεφαλαίου (τράπεζες, ασφάλειες) και σε εκείνα που συνδέονται, στενότερα, με το σύστημα της «παγκοσμιοποίησης» (ναυτιλία, τουρισμός, μεταφορές) και το οποίο κυριάρχησε μετά την ένταξη στην ΕΟΚ, με αντίτιμο τη συρρίκνωση του βιομηχανικού και αγροτικού, παραγωγικού ιστού. Διαμορφώνονται, έτσι, συνθήκες γενικής κρίσης του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού, όπου το νέο «εθνικό πρόβλημα» και το νέο «δημοκρατικό πρόβλημα» (ανοιχτή κατάργηση κάθε έννοιας εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας από τους «γκαουλάιτερ» των Βρυξελλών), συνδέονται, άρρηκτα, με το πρόβλημα των προβλημάτων της εποχής μας, το κοινωνικό πρόβλημα.

Οι κυρίαρχες τάξεις της Ευρώπης και του κόσμου όλου παρακολουθούν με έκδηλο ενδιαφέρον τις αντιδράσεις των εργαζόμενων τάξεων της χώρας μας, αναγνωρίζοντας το τεράστιο εκρηκτικό δυναμικό της κρίσης. Άλλωστε, και η εντυπωσιακή ενότητα ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ.-ΛΑΟΣ στη γραμμή της «υπευθυνότητας» επιβλήθηκε στο υπηρετικό, πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου ως προληπτικό πλήγμα εναντίον των εμβρυακών, ακόμη, τάσεων αντίστασης στη βάση των εργαζομένων.

Δυστυχώς, τίποτα δεν δείχνει ότι οι ηγεσίες της Αριστεράς έχουν συναίσθηση του μεγέθους, τόσο των κινδύνων όσο και των δυνατοτήτων που εγκυμονεί η εποχή μας. Τη στιγμή που οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου συγκροτούν ενιαίο μέτωπο, ενόψει του κοινωνικού πολέμου που έρχεται, τα κόμματα που έχουν αναφορά στη μισθωτή εργασία αναλώνονται σε εμφύλιες διαμάχες. Συνεχίζει να κυριαρχεί -και όχι μόνο σε ένα κόμμα- η νοοτροπία ότι ο χειρότερος εχθρός είναι αυτός που βρίσκεται όχι απέναντί μας, αλλά δίπλα μας. Ας ελπίσουμε ότι η πίεση της ίδιας της ταξικής πάλης και των αγωνιστών της αριστερής βάσης θα φέρουν την αναγκαία «πολιτιστική επανάσταση» στην Αριστερά, ώστε να εξοστρακίσουμε όλοι μαζί τον πιο επικίνδυνο εχθρό που βρίσκεται, τελικά, όχι δίπλα μας, αλλά μέσα μας: την ψυχολογία και πρακτική του μικροϊδιοκτήτη με το υπερτροφικό «ΕΓΩ», που προτιμά να είναι πρώτος στο χωριό παρά δεύτερος στην πόλη.

(*) Σύντομο βιογραφικό και το συγγραφικό έργο του Π. Παπακωσταντίνου με κλικ εδώ

ΠΗΓΗ: Δρόμος του Σαββάτου 6/03/2010,  http://e-romos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=184:2010-03-08-22-20-45&catid=24:2010-02-11-18-26-16&Itemid=45

Οι Εταίροι μας

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Ήρθαν απ' το βοριά

σύννεφα βαριά και καταιγίδες

φοβερίζοντας άλλη μια φορά

τον Παρθενώνα

Οι τιμητές κρατούν μολύβι

και χαρτί

Ρόπαλο και ασπίδα

Και αφού έστησαν τα όνειρα

στης Καισαριανής τους τοίχους

Αγάλματα σμιλεύουν σε

νέους δοσίλογους, επαίνους

Φόρο τιμής σε προπάτορες

συνεργάτες

———————————————–

Με καυτή ειρωνεία

Μας δίνουν οδηγίες εκποίησης

μνημείων και ψυχών

Τα αιμάτινα ποτάμια

φουσκώνουν

Διαμαρτύρονται οι μνήμες

στην ύβρη των βαρβαρισμών

Φωνάζουν απ' τις κορφές

οι αντάρτες με τα δίκοχα

Βαθιά ριζωμένοι στα βουνά μας,

και στη συνείδησή μας

Δεν πουλάμε τα Μακρονήσια μας

Θέλουμε τους βράχους μας

Να σμιλέψουμε νέους προμηθείς

Στις σπηλιές του Αιγαίου

αντηχούν ακόμα  κραυγές

ηρώων

 ————————————-

Σηκωθείτε επιτέλους

Δεν βλέπετε που βουλιάζει

η ιστορία

Να φύγουν οι χαμαιλέοντες

που ελλοχεύουν  αθέατοι

τα πρόσωπά μας

 ———————————

Εμείς που στη νιότη μας

ορίσαμε

Άγρια πάθη και βαθειά αγάπη

για παιδεία και λευτεριά

Εμείς είμαστε δυνάμεις ανίκητες

οδηγοί του χρέους

Στον λαιμό ο κόμπος της ντροπής

Πνίγει την συνείδησή μας

 —————————————-

Με παράπονο στα μάτια

Έρχονται οι παλιοί μας

σύντροφοι

Μας κουνούν το δάχτυλο

τα οράματα που καταθέσαμε,

τα παλιά συνθήματα,

οι  παλιές ιδέες

Για να μην κρυβόμαστε από τα μάτια

των παιδιών

Τέλος στη μοναξιά

Με το χρέος παραμάσχαλα

Προχωράμε

 6 Μαρτίου 2010, Γιάννης Ποταμιάνος

Η Ευρώπη κάνει δικαστή τον… Αττίλα!

Του Γιώργου Δελαστίκ

Το χειρότερο όμως είναι ότι το ΕΔΑΔ υπέδειξε στους Ελληνοκύπριους πρόσφυγες να προσφύγουν στην… Επιτροπή Αποζημιώσεων των τουρκικών δυνάμεων κατοχής για να αποφασίσει ο «Αττίλας», όχι φυσικά αν θα τους επιστρέψει ποτέ τις περιουσίες τους, αλλά πόσα λεφτά θέλει να τους δώσει ως αποζημίωση! Το δικαστήριο αυτό δηλαδή αποφάσισε ουσιαστικά να δώσει τις περιουσίες των Ελληνοκυπρίων στους Τούρκους κατακτητές και σφετεριστές είτε αυτοί είναι αιμοσταγείς έποικοι «κατσαπλιάδες» είτε Τουρκοκύπριοι!

Η απόφαση αυτή συνιστά πολιτική συντριβή της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δικαίως πανηγυρίστηκε από την τουρκική πλευρά ως ο μεγαλύτερος πολιτικός θρίαμβος της Άγκυρας στο Κυπριακό από το 1974 μέχρι σήμερα, τον οποίον έσπευσαν να πανηγυρίσουν με δηλώσεις και ανακοινώσεις τους τόσο ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου προσωπικά όσο και το υπουργείο Εξωτερικών του «Αττίλα».

Η πολιτική πανωλεθρία της Λευκωσίας έγκειται στο ότι με την απόφαση του ΕΔΑΔ προκαθορίζεται κατ' ουσίαν ότι σε οποιαδήποτε λύση του Κυπριακού δεν πρόκειται να επιστραφούν στους πρόσφυγες οι περιουσίες τους – αυτές «παν' και τούρκεψαν» κατά τους Ευρωπαίους δικαστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Απίστευτα υποκριτική είναι η αιτιολογία της απόφασης.

Το εξαιρετικά «ευαίσθητο» – αλλά μονομερώς, αποκλειστικά προς τους Τούρκους κατακτητές – Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δεν επιθυμεί «να επιβάλει μια άνευ όρων υποχρέωση σε μια κυβέρνηση να ξεκινήσει τη βίαιη εκδίωξη και τη μετεγκατάσταση ενός μεγάλου αριθμού ανδρών, γυναικών και παιδιών, έστω κι αν ο σκοπός είναι να αποκαταστήσει τα δικαιώματα θυμάτων παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων», όπως αναφέρει στην απόφασή του. «Η κατοχή του περιουσιακού τίτλου, έπειτα από τόσα χρόνια, έχει απολέσει την ισχύ της από άποψη πρακτικού αποτελέσματος» προσθέτει.

Ωραία λογική, πραγματικό… απαύγασμα του ευρωπαϊκού πολιτικού πολιτισμού: παράνομη μεν η τουρκική εισβολή, νόμιμο όμως το… πλιάτσικο της τουρκικής κατοχής! Εκτακτα! Να το εφαρμόζουν, λοιπόν, όλες οι χώρες αυτό το υπέροχο νομικό πλαίσιο του ΕΔΑΔ: να εισβάλλουν παράνομα στα γειτονικά τους κράτη και να αρπάζουν… νόμιμα τα εδάφη των γειτόνων τους! Σαν δεν ντρέπονται οι ευρωδικαστές που έβγαλαν αυτή την απόφαση…

Όσο καταστροφική και αν είναι όμως αυτή η απόφαση, ας μην υποκρινόμαστε και εμείς ότι δεν αντιλαμβανόμαστε τις αιτίες της. Δικαστήρια όπως το ΕΔΑΔ αποφασίζουν πάντα με πολιτικά, όχι με νομικά κριτήρια. Χρησιμοποιούν απλώς τους νόμους για να προσδώσουν επίφαση νομιμότητας στους εκάστοτε πολιτικούς στόχους.

Είδαν, λοιπόν, οι ευρωδικαστές ότι η σύνοδος κορυφής της ΕΕ τον Δεκέμβριο δεν επέβαλε καμιά κύρωση στην Τουρκία, που αρνήθηκε για τρίτη φορά να εφαρμόσει το περιβόητο Πρωτόκολλο της Αγκυρας προκειμένου να μην εμφανιστεί ότι αναγνωρίζει έστω και έμμεσα την ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Είδαν ότι η Αθήνα και η Λευκωσία δεν πρόβαλαν βέτο έστω και για μπλοκάρισμα ορισμένων διαπραγματευτικών κεφαλαίων με την ΕΕ. Έμαθαν και τι συζητούν ο Χριστόφιας με τον Ταλάτ, οπότε έβγαλαν το πολιτικό συμπέρασμα: η ΕΕ αντιμετωπίζει την Κυπριακή Δημοκρατία ως κράτος μειωμένων δικαιωμάτων, οι Ελληνες και οι Ελληνοκύπριοι δεν αντιδρούν, άρα μπορεί και το δικαστήριο να βγάλει απόφαση εναρμονισμένη με αυτό το πολιτικό κλίμα. Επομένως, ας δώσουμε όλες τις περιουσίες των κατεχόμενων εδαφών στους Τούρκους στη βάση της… χρησικτησίας!

Λες και η τουρκική στρατιωτική κατοχή είναι κάτι σαν… καταπάτηση εγκαταλειμμένου χωραφιού από παμπόνηρο γιδοβοσκό! Λες και οι Ελληνοκύπριοι, τριάντα πέντε και πλέον χρόνια τώρα, απλώς… αμέλησαν να πάνε στα σπίτια και στα χωράφια τους στα Κατεχόμενα!

Ασήμαντη λεπτομέρεια θεωρούν, λοιπόν, οι ευρωδικαστές την παρουσία των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής στην Κύπρο, δείχνοντάς μας έτσι πόσο… «ευέλικτα» είναι στην Ευρώπη τα ανθρώπινα δικαιώματα…

ΨΕΥΔΟΚΡΑΤΟΣ  «Ντε φάκτο» αναγνώριση

Πρωτοφανής είναι η ενέργεια του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων να προτρέψει τους Ελληνοκύπριους πρόσφυγες να απευθυνθούν στην Επιτροπή Αποζημιώσεων του παράνομου τουρκικού κατοχικού καθεστώτος. Είναι όντως η πρώτη φορά που κάποιος ευρωπαϊκός θεσμός αναγνωρίζει το δικαίωμα σε κάποιο κρατικό όργανο του παράνομου ψευδοκράτους να παίρνει αποφάσεις.

Όσο και αν σε άλλο σημείο της απόφασής του το ΕΔΑΔ τονίζει ρητά ότι δεν αναγνωρίζει την κατοχική «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου», αυτή η προτροπή του προς τους Ελληνοκύπριους πρόσφυγες συνιστά έμμεση αναγνώριση κρατικής υπόστασης στο κατοχικό καθεστώς. Δικαιολογημένα από την πλευρά του ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου χαρακτήρισε την προτροπή ως «γεγονός που έχει ιστορική σημασία».

ΠΗΓΗ: «E» 10/3/2010,

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&pubid=10603005

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τον admin.