Η απίστευτη επιτυχία του Occupy Wall Street

Του Ιμάνουελ Βαλερστάιν* – [Mετάφραση: Γιώργος Σουβλής]

Ακόμη και εάν το κίνημα Occupy Wall Street αρχίζει να εξασθενεί λόγω της εξάντλησης των μελών του ή της καταστολής, έχει ήδη επιτύχει και θα αφήσει μια κληρονομιά με διάρκεια, όπως ακριβώς έκαναν οι εξεγέρσεις του 1968  

Το κίνημα Occupy Wall Street – διότι τώρα αποτελεί  κίνημα – είναι το πιο σημαντικό πολιτικό γεγονός στις Ηνωμένες Πολιτείες από τις εξεγέρσεις του 1968, των οποίων συνιστά άμεσο απόγονο ή συνέχιση.

Για ποιον λόγο ξεκίνησε από τις Ηνωμένες Πολιτείες τότε που ξεκίνησε –και όχι τρεις μέρες, τρεις μήνες, τρία χρόνια νωρίτερα ή αργότερα– δεν θα το μάθουμε ποτέ με σιγουριά. Οι προϋποθέσεις υπήρχαν: όσοι υπέφεραν οικονομικά αυξάνονταν ραγδαία, και δεν ήταν μονάχα εκείνοι που είχε πλήξει πραγματικά η φτώχεια αλλά και για το ολοένα μεγαλύτερο τμήμα των φτωχών εργαζόμενων (γνωστών και  ως η «μεσαία τάξη»)· πρωτοφανής υπερβολή (εκμετάλλευση, πλεονεξία) του πλουσιότερου 1% του πληθυσμού των Ηνωμένων Πολιτειών («Γουόλ Στριτ»)· το παράδειγμα των εκρήξεων αγανάκτησης σε όλο τον κόσμο (η «Αραβική Άνοιξη», οι ισπανοί αγανακτισμένοι, οι χιλιάνοι φοιτητές, τα συνδικάτα στο Γουισκόνσιν, και μια μακρά λίστα άλλων). Στην πραγματικότητα, δεν έχει μεγάλη σημασία ποια ήταν η σπίθα που προκάλεσε την φωτιά. Αλλά ότι ξεκίνησε.

Στο πρώτο στάδιο – τις πρώτες μέρες –  το κίνημα ήταν μια χούφτα τολμηρών, κυρίως νέων, ανθρώπων που προσπαθούσαν να διαδηλώσουν. Ο Τύπος τους αγνόησε παντελώς. Τότε ορισμένοι ανόητοι αστυνομικοί σκέφτηκαν πως λίγη βία θα έθετε τέρμα στις διαδηλώσεις. Καταγράφηκαν σε βίντεο, που  γρήγορα κυκλοφόρησε στο YouΤube.

Αυτό μας φέρνει στο δεύτερο στάδιο – τη δημοσιότητα. Ο Τύπος δεν μπορούσε πλέον να αγνοεί εντελώς τους διαδηλωτές, έτσι επιδίωξε να δείξει ένα είδος συγκαταβατικότητας: Τι γνώριζαν για την οικονομία αυτοί οι ανόητοι, αδαείς νέοι (και ορισμένες μεγαλύτερες γυναίκες); Διέθεταν οποιαδήποτε θετική πρόταση ή  πρόγραμμα; Ήταν «πειθαρχημένοι»; Οι διαδηλώσεις, όπως μας έλεγαν, σύντομα θα εξασθενούσαν. Αυτό το οποίο ο Τύπος και οι δυνάμεις της εξουσίας δεν στάθμισαν (δεν φαίνεται να μαθαίνουν ποτέ) έγκειται στο ότι το θέμα της διαμαρτυρίας διαδόθηκε ευρέως και μαθεύτηκε γρήγορα. Στη μια πόλη μετά την άλλη, άρχισαν παρόμοιες «καταλήψεις». Άρχισαν να μετέχουν άνεργοι πενηντάρηδες, όπως και γνωστές προσωπικότητες. Το ίδιο έκαναν και τα εργατικά συνδικάτα, συμπεριλαμβανομένου και του προέδρου του AFL-CIO. Ο διεθνής τύπος άρχισε να παρακολουθεί τα γεγονότα. Ερωτώμενοι τι επιδιώκουν οι διαδηλωτές, απάντησαν: «Δικαιοσύνη», κάτι που  άρχισε να φαίνεται σαν μια απάντηση μεστή περιεχομένου σε ολοένα και περισσότερους ανθρώπους.

Αυτό μας έφερε στο τρίτο στάδιο: τη νομιμοποίηση και την αποδοχή. Ακαδημαϊκοί με ιδιαίτερο κύρος άρχισαν να λένε πως η σύγκρουση με  τη «Γουόλ Στριτ» δικαιολογούνταν σε κάποιο βαθμό. Ξαφνικά, στις 8 του Οκτώβρη, το εντιτόριαλ των New York Times, του βασικού εκπροσώπου του ευυπόληπτου κεντρώου χώρου, υποστήριζε  πως οι διαδηλωτές διέθεταν πράγματι «ένα σαφές μήνυμα και συγκεκριμένες πολιτικές επιταγές» και πως το κίνημα ήταν «κάτι περισσότερο από μια εξέγερση της νεολαίας». Οι Times συνέχιζαν: «Η ακραία ανισότητα είναι το σήμα-κατατεθέν μιας δυσλειτουργικής οικονομίας, κυριαρχούμενης από ένα χρηματοοικονομικό τομέα που καθοδηγείται πολύ περισσότερο από την κερδοσκοπία, την παράλογη άνοδο των τιμών και την κυβερνητική υποστήριξη παρά από τις παραγωγικές επενδύσεις. Σκληρή γλώσσα για τους Times. Και τότε η Επιτροπή της Προεκλογικής Εκστρατείας του Δημοκρατικού Κόμματος για το Κογκρέσο άρχισε να κυκλοφορεί ένα κείμενο υπογραφών, ζητώντας από τους υποστηρικτές του κόμματος να δηλώσουν: «Συντάσσομαι με το Occupy Wall Street».

Το κίνημα είχε καταστεί αξιοσέβαστο. Και μαζί με την ευυποληψία προέκυψε ο φόβος: Τέταρτο στάδιο. Ένα σημαντικό κίνημα διαμαρτυρίας το οποίο εξαπλώνεται συνήθως αντιμετωπίζει δυο βασικές απειλές. Η μια είναι, στο δρόμο, η οργάνωση μιας σημαντικής αντιδιαδήλωσης  της Δεξιάς. Ο Eric Cantor, ο σκληροπυρηνικός (και αρκετά οξύνους) επικεφαλής των Ρεπουμπλικάνων στο κογκρέσο, έχει ήδη απευθύνει, στην πραγματικότητα, ένα κάλεσμα για κάτι τέτοιο. Τέτοιες αντιδιαδηλώσεις μπορεί να αποβούν αρκετά βίαιες. Το κίνημα Occupy Wall Street πρέπει να είναι προετοιμασμένο επ’ αυτού και να εξετάζει τους τρόπους με τους οποίους θα τις αντιμετωπίσει ή θα τις ανασχέσει. 

Αλλά η δεύτερη και μεγαλύτερη απειλή προέρχεται από την ίδια την επιτυχία του κινήματος. Καθώς αυτό συγκεντρώνει μεγαλύτερη υποστήριξη, διευρύνεται και το φάσμα των διαφορετικών απόψεων μεταξύ των ενεργών μελών του κινήματος. Το πρόβλημα έγκειται εδώ, όπως πάντα, στο πώς θα αποφύγουμε  αφενός τη Σκύλλα ενός άτεγκτου δογματισμού, οπότε θα συρρικνώνεται εξαιτίας της πολύ στενεμένης βάσης του, και αφετέρου τη Χάρυβδη της έλλειψης πολιτικής συνοχής λόγω της ευρύτητάς του. Δεν υπάρχει κάποια μαγική συνταγή για τον τρόπο με τον οποίο το κίνημα θα καταφέρει να αποφύγει το ένα ή το άλλο άκρο.

Αναφορικά με το μέλλον, το κίνημα ενδέχεται να ενισχύεται ολοένα και περισσότερο. Μπορεί να καταφέρει δυο πράγματα: βραχυπρόθεσμα, να επηρεάσει την κυβερνητική πολιτική, στην κατεύθυνση της λήψης μέτρων που θα ανακουφίσουν τον έντονο πόνο των ανθρώπων· και, μακροπρόθεσμα, να επιφέρει ένα μετασχηματισμό στον τρόπο με τον οποίο μεγάλα τμήματα του αμερικάνικου πληθυσμού σκέφτονται σχετικά με τις πραγματικότητες της δομικής κρίσης του καπιταλισμού και τους σημαίνοντες γεωπολιτικούς μετασχηματισμούς που λαμβάνουν χώρα εξαιτίας του ότι ζούμε σήμερα σε ένα πολυπολικό κόσμο.

Ακόμη και εάν το κίνημα Occupy Wall Street αρχίζει να εξασθενεί λόγω της εξάντλησης των μελών του ή της καταστολής, έχει ήδη επιτύχει και θα αφήσει μια κληρονομιά με διάρκεια, όπως ακριβώς έκαναν οι εξεγέρσεις του 1968. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έχουν αλλάξει, και μάλιστα σε μια θετική κατεύθυνση. Όπως αναφέρει το ρητό, «Η Ρώμη δεν χτίστηκε μέσα σε μια μέρα». Ένα νέο και καλύτερο κοσμοσύστημα, οι νέες και καλύτερες ΗΠΑ, αποτελούν ένα καθήκον το οποίο απαιτεί διαδοχικές προσπάθειες από διαδοχικές γενιές. Εξάλλου, ένας άλλος κόσμος είναι πράγματι εφικτός (μολονότι όχι σίγουρος). Μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά. Το Occupy Wall Street κάνει τη διαφορά, τη μεγάλη διαφορά.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του Ιμμάνουελ Βαλερστάιν και αναδημοσιεύεται σήμερα ταυτόχρονα σε Ενθέματα και το Red Notebook.

ΠΗΓΗ: 23 Οκτωβρίου 2011, http://www.rnbnet.gr/details.php?id=3506

* Ο Ιμμάνουελ Βάλλερσταϊν γεννήθηκε το 1930 στη Νέα Υόρκη. Σπούδασε κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης, απ` όπου και έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα (1959). Στο ίδιο πανεπιστήμιο δίδαξε έως το 1971, ενώ από το 1976 έως το 1999 διετέλεσε επίτιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Binghamton και, παράλληλα, διευθυντής του "Fernand Braudel", του διάσημου ερευνητικού κέντρου "για τη Μελέτη των Οικονομιών, των Ιστορικών Συστημάτων και των Πολιτισμών". Από το 2000 είναι επίτιμος καθηγητής στο Τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Yale. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ο Βάλλερσταϊν εστιάζει την έρευνά του στα αφρικανικά κράτη, πριν και μετά την εποχή της αποικιοκρατίας.

Σύντομα, κρίνει ανεπαρκή την εξέταση ενός ή λίγων κρατών σε μία δεδομένη χρονική στιγμή και, έτσι, στρέφει τη μεθοδολογική του προσέγγιση στη μακρά διάρκεια και στην ευρύτητα του συνόλου. Το 1974 εκδίδει τον πρώτο τόμο του -προς το παρόν τρίτομου και υπό ολοκλήρωση- έργου του "The modern world system", το οποίο και θα τον καταστήσει κύριο ανανεωτή της νεομαρξιστικής σκέψης. Στην ίδια δεκαετία, και αφού έχει προηγουμένως συμμετάσχει ενεργά στο μεταρρυθμιστικό κίνημα της αμερικανικής πανεπιστημιακής κοινότητας του 1968, θα στρέψει, επιπλέον, το ενδιαφέρον του στη μελέτη των "αντισυστημικών" κινημάτων, όρος του οποίου η πατρότητα του ανήκει.

ΠΗΓΗ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟΥ: http://www.perizitito.gr/persons.php?personid=29816

Για την Χρεωκοπία*

+ Του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Τις ημύνθη περί πάτρης; Και τι πταίει η γλαυξ, η θρηνούσα επί ερειπίων; Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια. Και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος.

Αυτοί οι πολιτικοί, αυτοί οι βουλευταί, εκατάστρεψαν το έθνος, ανάθεμά τους. Κάψιμο θέλουν όλοι τους! Τότε σ’ εξεθέωναν οι προεστοί κ’ οι «γυφτοχαρατζήδες», τώρα σε «αθεώνουν» οι βουλευταί κ’ οι δήμαρχοι.

Αυτοί που είχαν το λύειν και το δεσμείν εις τα δύο κόμματα, τους έταζαν «φούρνους με καρβέλια», δώσαντες αυτοίς ουχί πλείονας των είκοσι δραχμών μετρητά, απέναντι, καθώς τους είπαν, και παρακινήσαντες αυτούς να εξοδεύσουν κι απ’ τη σακκούλα τους όσα θέλουν άφοβα, διότι θα πληρωθούν μέχρι λεπτού, σύμφωνα με τον λογαριασμόν, ον ήθελαν παρουσιάσουν.

Το τέρας το καλούμενον επιφανής τρέφει την φυγοπονίαν, την θεσιθηρίαν, τον τραμπουκισμόν, τον κουτσαβακισμόν, την εις τους νόμους απείθειαν. Πλάττει αυλήν εξ αχρήστων ανθρώπων, στοιχείων φθοροποιών τα οποία τον περιστοιχίζουσι, παρασίτων τα οποία αποζώσιν εξ αυτού…

 Μεταξύ δύο αντιπάλων μετερχομένων την αυτήν διαφθοράν, θα επιτύχει εκείνος όστις ευπρεπέστερον φορεί το προσωπείον κ’ επιδεξιώτερον τον κόθορνον.

Άμυνα περί πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις, η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και πιθηκισμού, του διαφθείροντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος, και η πρόληψις της χρεοκοπίας.

* Από την εφημερίδα Ακρόπολη το 1896

ΠΗΓΗ:  Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011,  http://skopelos-news.blogspot.com/2011/10/blog-post_2009.html

Όχι στο Ναι των υποταγμένων – Ναι στο Όχι των γενναίων

Του Μίκη Θεοδωράκη

Το Όχι του 1940 είναι μία από τις ιερότερες παρακαταθήκες του ελληνικού έθνους. Ένα ιδεώδες που θα πρέπει να το σεβόμαστε, όχι μόνο με γιορτές και παράτες, αλλά με την καθημερινή μας στάση και συμπεριφορά και που κυρίως θα πρέπει να το σέβεται και να το τιμά με τη στάση της και κάθε της πράξη η εξουσία. Το Όχι είναι κανόνας ζωής για τους κοινούς θνητούς και μέτρο αξίας και εντιμότητας για τους αξιωματούχους. Κυρίως όταν πρόκειται για θέματα και περιπτώσεις που αφορούν την τιμή και τα συμφέροντα του λαού.

Όχι στην εξαπάτηση του λαού.

Όχι στο ψέμα και στη διαφθορά.

Όχι στην ατιμωρησία υπουργών και άλλων ισχυρών.

Όχι στην παραβίαση του Συντάγματος.

Όχι στην εθελοντική παράδοση μέρους της εθνικής μας ακεραιότητας σε ξένους.

Όχι στην εξόντωση των εργαζομένων.

Όχι στην ερήμωση της χώρας.

Όχι στο πρόσφατο «Ναι σε όλα», που καθιστά τη χώρα υποτελή, αναγκασμένη να ξεπουλήσει τον εθνικό μας πλούτο.

Και τέλος,

Όχι στην προσβολή ενός ολόκληρου λαού. Γιατί προσβολή είναι το να τολμούν να του λένε «σε πήραμε από το 120% του ΑΕΠ και αφού σου αλλάξαμε τα φώτα, σε ρεζιλέψαμε στους ξένους, σε φτωχύναμε, σε διαλύσαμε και σε εξοντώσαμε ολοκληρωτικά, μετά είπαμε το Ναι στη Μέρκελ, γιατί υποτίθεται ότι θα μας βοηθήσει να σε οδηγήσουμε στο σημείο απ' όπου σε παραλάβαμε, δηλ. στο 120% του ΑΕΠ».

Δηλαδή σε βασανίζουμε δώδεκα ολόκληρα χρόνια (κι αν τελικά θα είναι δώδεκα), χωρίς κανένα λόγο. Εκτός φυσικά κι αν μέσα σ' αυτό το διάστημα καταφέρουν να μας ξεπουλήσουν και πάλι ολοκληρωτικά και να μας μεταβάλουν στο υπ' αριθμόν 1 προτεκτοράτο του Δ' Ράιχ. Μας τύλιξαν μέσα σε ένα «Μηδενικό», για ποιο λόγο; Ασφαλώς αυτοί και τα αφεντικά τους θα γνωρίζουν το λόγο, όμως δεν μας τον λένε, με την ελπίδα ότι έως τότε θα μας έχουν μεταβάλει σε φυτά…

Όχι, κύριε Πρόεδρε, να ανέχεστε να μας κυβερνά και να δεσμεύει το μέλλον της χώρας μια ομολογουμένως κυβερνητική μειοψηφία. Και εάν ακόμα το Σύνταγμα, μετά την αναθεώρησή του από τον Ανδρέα Παπανδρέου δεν σας δίνει το δικαίωμα να διαλύσετε τη Βουλή και να προκηρύξετε εκλογές, εν τούτοις έχετε το ηθικό – προσωπικό σας ανάστημα και λόγω του ανωτάτου αξιώματος που κατέχετε και λόγω της προσωπικής σας ιστορίας, να παρέμβετε για να σταματήσει η ουσιαστικά πραξικοπηματική δράση της παρούσας κυβέρνησης. Και στο κάτω κάτω, ως έσχατη λύση, υπάρχει πάντα ο έντιμος δρόμος της παραίτησης, που θα ήταν ένα ηχηρότατο ράπισμα στο πρόσωπο όλων αυτών που καταστρατηγούν το Σύνταγμα οδηγώντας τη χώρα στην καταστροφή της.

Πώς είναι δυνατόν να ζητούν οι σημερινοί κυβερνώντες να τους σεβαστεί ένας λαός που περιμένει το παράδειγμά τους, όταν όλοι ανεξαιρέτως οι υπεύθυνοι για την εύρυθμη λειτουργία του πολιτεύματος και του κράτους αρνούνται να εφαρμόσουν και να επιβάλουν το ζωτικό Όχι σε θέματα που έχουν να κάνουν με τη ζωή και την τιμή του λαού και του έθνους; Όταν τον εμπαίζουν έχοντας καταντήσει αυτό το μεγάλο Όχι μια τυπική φιέστα, όταν η καθημερινή τους συμπεριφορά βρίσκεται σε μια συνεχή διάσταση μαζί του;

Σέβομαι τους θεσμούς, όταν και εκείνοι σέβονται τα ιερά και τα όσια του λαού αναγνωρίζοντάς τον – με πράξεις και όχι μόνο με λόγια – ως υπέρτατη αξία ανώτερη κι από τον ανώτατο αξιωματούχο. Και ο λαός θέλει ειδικά οι κυβερνήτες του να είναι πιστοί θεματοφύλακες της εθνικής τιμής και ακεραιότητας και όχι φορείς τού Ναι και της υποταγής που μας επιβάλλεται εδώ και δύο χρόνια. Όσοι δεν κατάλαβαν ακόμα ότι αυτοί είναι οι λόγοι που μας κατεβάζουν στους δρόμους, θα είναι άξιοι της τύχης τους.

Η οργή του λαού οφείλεται στο γεγονός ότι η στάση τους απέναντι στα συμφέροντα του λαού και του έθνους βρίσκεται σε ριζική αντίθεση με το νόημα τού Όχι.

Εκείνοι τότε είπαν Όχι αψηφώντας τις θυσίες και το θάνατο. Αυτοί σήμερα υποτάσσονται με δειλία και ανικανότητα στο Ναι. Επομένως δεν έχουν σχέση με το Όχι του λαού των γενναίων αλλά εκφράζουν το Ναι των δειλών και των συμβιβασμένων.

Εκείνοι αρνήθηκαν να δώσουν έστω και ένα τετραγωνικό εκατοστό ελληνικής γης. Αυτοί τους προσφέρουν το σύνολο της εθνικής επικράτειας. Ανήκουν στο Ναι και όχι στο Όχι. Το Όχι ανήκει στους ελεύθερους και ανεξάρτητους Έλληνες.

Αθήνα, 29.10.2011, ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ"

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 31 Οκτωβρίου 2011,  http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=322141

«Συνωστισμός» στις παρελάσεις

Του Στάθη Σ(ταυρόπουλου)*

Εκπομπές επαναλήψεις παλαιών είχαν για την Εθνική Επέτειο ως επί το πλείστον τα κανάλια – πού φράγκα, αλλά και πού ψυχή για να γυριστούν καινούργιες… Άλλωστε τα τουρκικά σήριαλ τίμησαν απ' τα εν λόγω κανάλια δεόντως την εθνική μας γιορτή με ολίγην από γερμανικές διαταγές στις ειδήσεις. Μια χαρά αχταρμάς το μενού!

Με κορυφαίο το ντόμπερμαν που την έχει δει στρατοδίκης να ζητά απ' τον κ. Δημαρά να «καταδικάσει», να «αποκηρύξει», να «δηλώσει» και στο τέλος να τον καταδικάζει ότι δεν «αποκήρυξε», δεν «δήλωσε», δεν δούλωσε…

Ντόμπερμαν χωρίς κατοχικές κουκούλες, έτσι φόρα παρτίδα απ' τις οθόνες μας, με το θράσος χιλίων πιθήκων… Δηλητηριώδης από καιρό τυγχάνει η πιπίλα που αναχαράζουν τα παπαγαλάκια και τα ντόμπερμαν της ενημέρωσης, ότι «δυσφημείται η χώρα» κάθε φορά που ξετυλίγονται κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις στην επικράτεια (αν ακόμα αυτή η επικράτεια υπάρχει).

Δηλαδή, όταν γίνονται διαδηλώσεις στη Γερμανία, όπως η πρόσφατη στη Φρανκφούρτη εναντίον των Τραπεζών, δυσφημείται η Γερμανία; Οταν κατεβαίνουν εκατομμύρια Γάλλοι στους δρόμους για να υπερασπισθούν το ασφαλιστικό τους σύστημα, δυσφημείται η Γαλλία; «Αμαυρώνεται η εικόνα της… Γαλλίας στο εξωτερικό»;

Εχει αρχίσει να τρώει τα ψωμιά της η προπαγάνδα τους, κι όταν η προπαγάνδα τρώει το ψωμί της τζάμπα, χωρίς απτό αποτέλεσμα για τα αφεντικά, αλλοίμονο στους δούλους τους…

*****

Αυτά που συνέβησαν κατά την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου σε πολλές πόλεις της Ελλάδας συνιστούν μια λαμπρή στιγμή έκφρασης ενός λαού που καταπονείται, αλλά και ταυτοχρόνως αφυπνίζεται – μάλιστα ενός ολόκληρου λαού, για αυτό και οι εκφάνσεις της διαμαρτυρίας του καλύπτουν όλη την γκάμα, από τους δεξιούς ώς τους αριστερούς.

Αν τώρα αυτό δίνει την ευκαιρία σε ορισμένους από την ελίτ (βάφεν ή έφεδρη) να χαρακτηρίζει τις διαμαρτυρίες ως «δεξιές» ή «αριστερές», τόσο της κόβει. Ή τόσο θέλει να δείχνει ότι της κόβει, προσπαθώντας να διεκπεραιώσει μια προπαγάνδα που απευθύνεται πλέον μόνο σε ηλίθιους.

Οι εθνικές επέτειοι είναι γιορτές μνήμης – και μέσα στις ψυχές μας κανονικά μνημόσυνα. Με τη χαρμολύπη τους και τα μηνύματά τους.

Για την εξουσία οι εθνικές επέτειοι καταλήγουν αφυδατωμένες να 'ναι μια τελετή  χρήσιμη για την υποστήριξη του οικοδομήματος που έχει στήσει, αλλά ταυτοχρόνως ρηχή· που περιορίζεται σε δυο πόζες και τρεις δεκάρικους απ' αυτούς που σνομπάραμε ή κοροϊδεύαμε πιτσιρικάδες, όπως άλλωστε όλοι οι πιτσιρικάδες όλων των εποχών (όταν βρίσκουν τρόπους να μετατρέψουν την αγγαρεία σε χαβαλέ).

Για τον λαό όμως οι εθνικές επέτειοι είναι γιορτές. Για τους πατεράδες και τις μανάδες μας, για τα όσα κατόρθωσαν, για εκείνα στα οποία απέτυχαν -είναι γιορτές συλλογικής μνήμης και κατά τούτο συνθέτουν ταυτότητα. Μάλιστα ταυτότητα που όσον ενηλικιώνεται υπερβαίνει μύθους (γόνιμους ή χαλκευμένους) και τείνει προς μιαν αυτογνωσία όπλο.

Ακόμα και οι παρελάσεις -που ορισμένοι θέλουν να καταργηθούν – μπορεί για την εξουσία είναι μια τελετή καθ-ιέρωσης (σημαντικής μάλιστα, λόγω του μιλιταριστικού στίγματος που φέρουν), όμως για τον λαό είναι ένα ξεφάντωμα του συνανήκειν, της κοινότητας που καμαρώνει τα παιδιά της, που θυμάται τη δική της παιδική ηλικία – έτσι είναι η ζωή! χρειάζεται γιορτές για να μην είναι «μακρά οδός απανδόκευτος»…  Αλλωστε οι γιορτές έχουν το νόημα που τους δίνουν οι εορτάζοντες. Επί παραδείγματι η σημαία ως γιορτή: άλλο νόημα έχει στα χέρια του αντάρτη κι άλλο στα χέρια του δωσίλογου.

Αλλά, το κυριώτερο: οι επέτειοι κάθε φορά αποκτούν ένα νέο νόημα συνέχεια του παλιού και κατά τούτο ωραία απέδωσε ο Μανώλης Γλέζος όσα συνέβησαν προχθές στις παρελάσεις λέγοντας ότι ο λαός τιμά τον αγώνα τού ΟΧΙ με νέους αγώνες στο ίδιο πνεύμα!

Διότι όντως, αν τότε ο λαός αγωνίσθηκε εναντίον του φασισμού, σήμερα μπαίνει σε έναν νέον αγώνα εναντίον μιας οικονομικής χούντας εκείνου του χρήματος που θέλει να (ανα)γεννάται απ' τις στάχτες των ανθρώπων! σε όλον τον κόσμο, την Ευρώπη, την Ελλάδα…

Εκείνο που πρέπει να προσέξει η άφρων εξουσία (η οποία το έχει προσέξει και τρέμει) είναι πως: όταν φτάνει ο λαός να διαταράξει και να αποδομήσει την τελετή, έχει φθάσει ο κόμπος στο χτένι. Είναι στιγμή σπουδαία και οριακή. Ως εκ τούτου οι αποδοκιμασίες προς τον κύριο Πρόεδρο της Δημοκρατίας (με τις ύβρεις απολύτως καταδικαστέες) εξέφραζαν την απογοήτευση εκείνων που άλλα περίμεναν απ' τον παλιό αντάρτη. Και πάντως όχι να συγκαλύπτει τα καμώματα μιας κυβέρνησης ανδρεικέλων.

Τα «δύσκολα εύγε» γίνονται δύσκολα, αλλά γίνονται, «δύσκολες» επίσης «αποδοκιμασίες». Ο λαός φέρθηκε εικονοκλαστικά, έσπασε τις τελετές, αυτό δεν είναι μια εύκολη συμπεριφορά. Φανερώνει οδύνη. Κι εν συνεχεία οργή που αρχίζει να οργανώνει τον εαυτό της.

Ή μήπως είναι βία οι διαμαρτυρίες και δεν είναι βία το πετσόκομμα των μισθών, οι φοροεπιδρομές (τουλάχιστον με Στούκας), ο εξευτελισμός των πολιτών διά της συκοφαντίας και η αιχμαλωσία της χώρας;

* ΣΤΑΘΗΣ Σ. 31.Χ.2011 stathis@enet.gr 

ΠΗΓΗ:   Έντυπη Έκδοση, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 31 Οκτωβρίου 2011, 

Είναι κάτι στιγμές…

Του Γιάννη Λαθήρα

Είναι κάτι στιγμές…. που σε κάνουνε να νοιώθεις άνθρωπος, δημιουργός των γεγονότων. Να γράφεις τα στιγμιότυπα των μεγάλων αφηγήσεων. Να λες πως δεν ξόδεψες έτσι στα χαμένα τη ζωή σου. Να λοιδορείς το φόβο. Να μετριέσαι με όλους αυτούς που θαύμασες, που τους έκανες πρότυπα στη ζωή σου. Να ζεις στις σκηνές από τα ντοκιμαντέρ του μέλλοντος…

Να γίνεσαι για μια μόνο φορά στη ζωή σου, εσύ ο βαμμένος Παοκτσής, ναι να γίνεσαι Ηρακλής! "τη ζωή μας κάνατε σαν τον Ηρακλή, θα μας στείλουν όλους στη Δ΄ εθνική".

Τέτοιες ήταν οι σημερινές απίστευτες στιγμές! Η Θεσσαλονίκη στα καλά της, ένας λαμπερός ήλιος, η ομορφιά στους δρόμους και το πλήθος να τραγουδά το: "πότε θα κάνει ξαστεριά" …σχεδόν είχε γίνει.!  "όχι στη νέα κατοχή, όλοι στους δρόμος για την ανατροπή"

Πραγματική γιορτή! ούτε θλιβερές παράτες, ούτε χιλιοπαιγμένο θέαμα, ούτε άγονη νοσταλγία μιας πάλαι ποτέ  ηρωικής εποχής

Να βλέπεις τους "επισήμους" ενός κόσμου που χάνεται, τους ακριβοπληρωμένους προέδρους της "δημοκρατίας" ποιάς δημοκρατίας; τους υπουργούς άμυνας, ποιάς άμυνας; να βάζουν την ουρά στα σκέλια και να αποχωρούν εκνευρισμένοι! "Παπούλια παραιτήσου και μη χαμογελάς, σε ξεπέρασε κι αυτός ο … Μεταξάς!"

Στημένη κάτω ακριβώς από την Γερμανική Πρεσβεία, εικόνα που έδινε παραστατικά το στίγμα της νέας εποχής,   η εξέδρα άδειασε σε λίγα λεπτά! Χαμός! Πανικός! ο φόβος πέρασε απέναντι…

Τη θέση τους στην εξέδρα να την παίρνει ένας λαός που παραληρούσε, ζητωκραύγαζε, αγκαλιάζονταν, φιλιά, χειραψίες, χαμόγελα, αναμνηστικές φωτογραφίες:  "ήμουν και εγώ  εκεί". Ο λαός έδινε παράσταση στις περίφημες καρέκλες των καρεκλοκένταυρων, χλεύαζε την εξουσία.

Ένας ανεπανάληπτος παππούς παρίστανε τον …  Παπούλια, μοίραζε ρουσφέτια στους περαστικούς….! άλλοι κάνανε τους βουλευτές, τους υπουργούς, τις κυρίες τους… Οι αστυνομικοί σε αμηχανία δεν ήξεραν τι γίνεται. Οι αρχηγοί τους μας φώναζαν με τα μικρά μας ονόματα και εκλιπαρούσαν να …. φύγουμε! τώρα που ήρθαμε; "Σκασμός. Σκασμός τώρα μιλάει ο λαός!" απαντούσαμε …

Κάτω από την πίεση των χιλιάδων λαού, οι κλούβες των λαομίσητων ΜΑΤ μετακινήθηκαν δεξιά -αριστερά ,σαν να άνοιγε η αυλαία να ξεπροβάλλει ο αληθινός πρωταγωνιστής: ο ΛΑΟΣ! "Σκασμός. Σκασμός παρέλαση θα κάνει τώρα ο λαός!

Αφήσαμε να περάσει μπροστά μια μπάντα και  ξεχυθήκαμε πίσω….! Με τον ήχο της μουσικής, τον Ηλία χαρούμενο όσο ποτέ να δίνει όλη του την ψυχή στο σύνθημα " "ή τώρα η ποτέ εξέγερση λαέ" κι ο τόνος να μπαίνει στο ΤΩΡΑ!

Ο κόσμος, μας επευφημούσε … αλλάξαμε σελίδα, ΜΠΟΡΟΥΜΕ είπαμε και εκείνο το γλυκό κορίτσι με τα μαλλιά σηκωμένα ψηλά με φίλησε και μου ψιθύρισε συγκινημένη! έρχεται η δική μας εποχή!

Λαθήρας Γιάννης, Θεσσαλονίκη  28 Οκτώβρη 20011

ΠΗΓΗ: 31-10-2011, http://www.alfavita.gr/artrog.php?id=49240

Το ΟΧΙ και η τιμή προς νεκρούς και ζώντες

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Η εφετινή επέτειος του ΟΧΙ σημαδεύτηκε από εκδηλώσεις αποδοκιμασίας της κυβέρνησης και του προέδρου της χώρας, αποδοκιμασίες που σχολιάστηκαν κατά ποικίλους τρόπους. Ως συνήθως η κριτική των αποδοκιμασιών είχε έντονο το χρώμα της κομματικής ή της πολιτικής προτίμησης των σχολιαστών με συνέπεια να χαθεί για μία ακόμη φορά η ουσία από την όποια ανάλυση. Θα επιχειρήσουμε προσέγγιση προς τα συμβάντα από διαφορετική από τη συνήθη οπτική γωνία.

Ξεκινούμε από τις αποδοκιμασίες κατά του προέδρου της δημοκρατίας. Μερίδα σχολιαστών θεώρησε αυτές ως προσβολή κατά θεσμού και μάλιστα του υψίστου, αυτού δηλαδή της δημοκρατίας. Βέβαια θεωρείται από πολλούς η «δημοκρατία» μας ως ο ύψιστος θεσμός, επειδή λησμονήσαμε τον Θεό και από θεσμούς δεν κατέχουμε. Εν πρώτοις είναι απαράδεκτο να ταυτίζεται ένα πρόσωπο που ασκεί εξουσία με τον θεσμό που στην ουσία μέσω αυτού καλείται να υπηρετήσει τον λαό. Ασκώ υπούργημα, πρωθυπούργημα, προεδρία σημαίνει υπηρετώ τον λαό. Ουδένα πρόσωπο είναι υπεράνω κριτικής. Η Εκκλησία έχει καθιερώσει το δικαίωμα του λαού να φωνάζει «άξιος» ή «ανάξιος» κατά τη χειροτονία επισκόπου. Βέβαια δεν είναι ασυνήθης η έκκληση προς τον Καίσαρα εκ μέρους της Ιεραρχίας, προκειμένου, με την παρουσία ισχυρής αστυνομικής δύναμης, να φιμωθούν οι φωνές διαμαρτυρίας, τις οποίες αυτή αναμένει σε περίπτωση σκανδαλώδους και προκλητικής εκλογής. Η αποδοκιμασία είναι δομικό στοιχείο της δημοκρατίας.

Υποστηρίχτηκε ακόμη ότι η αποδοκιμασία κατά την ευφρόσυνη ημέρα εορτασμού του τελευταίου για την Ελλάδα έπους συνιστά αμαύρωση της μνήμης των ηρώων που τιμούνται. Η άποψη ξεχειλίζει από υποκρισία. Τους νεκρούς έχουμε πάψει να τιμούμε από καιρό! Οι μαθητές μας σέρνονται στις παρελάσεις. Τα αγόρια αντιδρούν στην αγγαρεία με επίδειξη μαγκιάς και τα κορίτσια με επίδειξη προκλητικής μόδας έχοντας τις «ευλογίες» γονέων και εκπαιδευτικών. Κάποιοι, ίσως μεταξύ αυτών που προέβησαν στις αποδοκιμασίες, έχουν στοχοποιήσει από καιρό τις παρελάσεις ως κατάλοιπο δικτατορικών εξουσιών. Τέλος οι πολιτικοί με την «ξύλινη» γλώσσα τους ευτελίζουν τους ήρωες όταν με αρκετή δόση φλυαρίας τονίζουν τη λαμπρότητα της παρέλασης των φερέλπιδων εφήβων μας, το αξιόμαχο των ενόπλων μας δυνάμεων και την εθνική μας ομοψυχία. Δεν υπάρχει χειρότερος πολιτικός λόγος από αυτόν κατά τις επετείους.

Τονίστηκε από μερίδα δημοσιογράφων ότι την αναταραχή προκάλεσαν, μεταξύ άλλων, οπαδοί ολοκληρωτικών ιδεολογιών, οι οποίοι σε περιόδους κοινωνικών κρίσεων ιδιαιτέρως επωφελούνται. Η ανάλυση είναι ορθή, απουσιάζει η αναζήτηση των αιτίων της κρίσης. Τόνισαν αυτοί ακόμη, ευτυχώς σε χαμηλότερο από κάθε άλλη φορά τόνο, ότι στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Στη δημοκρατία ίσως όχι, στη «δημοκρατία» μας όμως της εθνικής υποτέλειας, της εκποίησης του εθνικού πλούτου (οι όροι έθνος, εθνικός, πατρίδα, πατριώτης αρχίζουν δειλά δειλά να επαναχρησιμοποιούνται) και της ανατίναξης της εθνικής συνοχής με την κραυγαλέα κοινωνική αδικία μόνο αδιέξοδα υπάρχουν!                  

Κάποιοι έσπευσαν να παρατηρήσουν ότι η επίθεση κατά του προέδρου της δημοκρατίας της χώρας ήταν παντελώς άδικη, καθώς, όπως και ο ίδιος διαμαρτυρόμενος είπε, πολέμησε έφηβος ακόμη τον κατακτητή. Τιμούμε βέβαια τον πρόεδρο για τη στάση του κατά την κατοχή, πλην όμως δεν λησμονούμε το των προγόνων μας «συμφώνως προς το τελευταίον εκβάν έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται».  Ο πρόεδρος της χώρας γενόμενος δεκτός από την τότε πρόεδρο της Βουλής μετά την πρώτη του εκλογή άκουσε τα ακόλουθα άκρως θλιβερά λόγια: «Τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιοριστούν χάριν της ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας στη διευρυμένη Ευρώπη. Τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές, καθώς θα μπορούν να προστατεύονται, αλλά ίσως και να παραβιάζονται από αρχές και εξουσίες πέραν των καθιερωμένων και, πάντως, η δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμαστεί από ενδεχόμενες νέες μορφές διακυβέρνησης». Τότε ουδόλως αντέδρασαν τόσο αυτός όσο και σύσσωμος ο πολιτικός, συνδικαλιστικός και διανόησης κόσμος! Αν η πρόεδρος της Βουλής τόνιζε ευθέως ότι πρέπει να αποδεχθούμε μείωση μισθών και συντάξεων θα γινόταν «χαμός» κυρίως από αυτούς που σήμερα διαμαρτύρονται. Γιατί, πρέπει να τονίσουμε, ότι σερνόμενοι από ιδεολογίες που θεοποιούν τον οικονομικό παράγοντα έχουμε ξεπουλήσει λίγο ή πολύ όλοι μας την πατρίδα και την εθνική αξιοπρέπεια και έχουμε μετατραπεί σε καταναλωτικά όντα, τα οποία ενοχλούνται μόνο όταν οι κρατούντες λαμβάνουν μέτρα που μειώνουν την αγοραστική μας δύναμη.

Η πλατειά κάλυψη των επεισοδίων δεν επέτρεψε να στρέψουμε την προσοχή μας στην εκδήλωση διαμαρτυρίας των μαθητών Γυμνασίων και Λυκείων. Αυτοί στο σύνολό τους σε όλη τη χώρα αποδοκίμασαν τους επισήμους, τους πολιτικούς κατά βάση, αρνούμενοι να στρέψουν το κεφάλι τους τιμητικά προς το μέρος τους ή, ακόμη πιο σκληρό, στρέφοντάς το προς την άλλη κατεύθυνση. Ίσως από κάποιους να ήταν εκδήλωση μαγκιάς με διαφορετικό τρόπο. Ίσως κάποιοι να «δασκαλεύτηκαν» από γονείς ή εκπαιδευτικούς. Χωρίς αμφιβολία κάποιοι αντέδρασαν ζώντας καθημερινά το δράμα της οικογενειακής τους ανέχειας. Δεν ισχυριζόμαστε ότι οι νέοι μας με τον τρόπο αυτόν τίμησαν τους νεκρούς, τους οποίους από δεκαετίες, εξ αιτίας της συμφοριασμένης εκπαίδευσης αγνοούν! Τονίζουμε ιδιαίτερα ότι κάποιοι μαθητές παρέλασαν για να διαμαρτυρηθούν επειδή το αρμόδιο υπουργείο με εγκύκλιό του ζήτησε να μην χαθούν ώρες για την ετοιμασία προς παρέλαση λόγω των απωλειών διδακτικών ωρών με τις καταλήψεις που κατέστησαν πλέον θεσμός.  Όποιο και αν ήταν το κίνητρο της διαμαρτυρίας, η διαμαρτυρία αυτή καθ’ εαυτή αποτελεί την πλέον αναμφισβήτητη δημοσκόπηση των αισθημάτων από τα οποία διακατέχεται η νέα γενιά εξ αιτίας των αδιεξόδων και μόνο αδιεξόδων που έχουμε ορθώσει γύρω της. Είναι αναμφισβήτητο ότι ενήργησαν, ώστε να αποδοκιμάσουν τους κυρίως υπευθύνους για το κατάντημα της Παιδείας μας και της Πατρίδας μας! Ασφαλώς το μήνυμα δεν φάνηκε να έχει αποδέκτη. Τουλάχιστον όμως απαλλαγήκαμε εφέτος από την «ξύλινη» γλώσσα των δηλώσεων με στόχο δήθεν την εθνική ανάταση. Το ότι καταρρέουμε, άραγε θα το αντιληφθούμε;

Οργή και μούτζα που σας έλαχε!

Του Γιώργου Μάλφα*

Ολοφύρεται και αλυχτά ο δωσιλογικός εσμός του Μνημονίου για το φετινό «βέβηλο» εορτασμό της 28^ης Οκτωβρίου! Για την «προσβολή» του Προέδρου της Δημοκρατίας, των συμβόλων του έθνους, της μνήμης των αγωνιστών, της εθνικής ομοψυχίας. Για τις παρελάσεις που «ματαιώθηκαν», για τους «επισήμους» που εκδιώχθηκαν, για τους κυρίους ανδρείκελα και τις ερίτιμες κυρίες  που τους διαλύσαμε τη φιέστα, μέρα τέτοια, ιερή και ηλιόλουστη!

Ανέμεναν αντιδράσεις, αλλά όχι τέτοιας πρωτόγνωρης έκτασης και έντασης. Κατανοητή η έκπληξή τους, αλλιώς μας είχαν μάθει… Η κρίση «θα μας αλλάξει» μας έλεγαν καιρό τώρα, υπαινικτικά, σχεδόν απειλητικά. Όντως, ξεχάστε ό,τι ξέρατε!

Φοβήθηκαν, έχασαν τον έλεγχο, τρομοκρατήθηκαν. Στα μάτια, τα λόγια και τις χειρονομίες τους διέκρινες τον πανικό, τον αληθινό εαυτό τους. Δίχως προσχήματα, ρητορικούς ελιγμούς και ευγένεια που θα επέβαλε η θεσμική τους ιδιότητα, η αγωγή από «καλό» σπίτι. Έτσι εξηγείται η έκρηξη θυμού που ακολούθησε, οι οργίλες αντιδράσεις, η αργυρώνητη κατασυκοφάντηση των δημοσιολογούντων, η κομματική ομοβροντία καταγγελτικών ανακοινώσεων για την πάνδημη ανταρσία, το αυθόρμητο ξέσπασμα του λαού μας σε όλη τη χώρα!

Αίφνης, μετά το πρώτο σοκ, τις αμήχανες αντιδράσεις και τα επιπόλαια σχόλια, ο κυρίαρχος αστισμός συνήλθε. Παρέκαμψε προσώρας τις επιμέρους διαφορές που τον διατρέχουν. Ξεχείλισε η ευαισθησία του  για τους θεσμούς, το έθνος, τη μέρα… Σε ελάχιστο χρόνο, όλο το φάσμα των εγχώριων ελίτ συνασπίστηκε, ανασυγκροτήθηκε σε ενιαίο μέτωπο. Επέβαλε την αναγκαία «εθνική ομοφωνία»,  τον «εθνικό κανόνα» που θα μετρούσε στο εξής τη φιλοπατρία και τη δημοκρατικότητά μας…

Πρώτος τη τάξει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας· στην αναιδή και προκλητική εξύβριση μιας δράκας πολιτών επέδειξε ασυγχώρητη για το κύρος του θεσμού και την προσωπικότητά του παρόρμηση.

Σεβαστέ μας Πρόεδρε, ο ελληνικός λαός τιμά το αντιστασιακό σας παρελθόν, αυτό της ηλικίας των… «δεκαπέντε» σας χρόνων. Δεν αποτελεί όμως αυτό τεκμήριο και άλλοθι τελεσίδικης ιστορικής καταξίωσης. Τα στερνά τιμούν τα πρώτα! Και σε κάθε περίπτωση, ο λαός μας ξέρετε, δυσκολεύεται να ξεχάσει την πλούσια πολυετή κομματική σας προϋπηρεσία. Ούτε βεβαίως προτίθεται να αμνηστεύσει τη σιωπή και τις υπογραφές σας των τελευταίων δύο χρόνων. Το «δάκρυ» σας, για το οποίο τόσα υπερφίαλα και τηλεδραματικά ειπώθηκαν (αλλά ποτέ δεν είδαμε), θα μας συγκλόνιζε σπαρακτικά, αν έτρεχε για την εξαθλίωση του λαού, για το ξεπούλημα της πατρίδας. Όχι μόνο για την προσβολή της προσώπου σας…

Ο κατ’ ευφημισμόν πρωθυπουργός της χώρας – προτεκτοράτου εξέφρασε τη λύπη του για τα γεγονότα. Δεν μας συγκίνησε καθόλου. Επεσήμανε τον «κίνδυνο υπονόμευσης των δημοκρατικών θεσμών». Δεν μας έπεισε, αλλά δε φαίνεται να τον ενδιαφέρει. Το κουρελιασμένο Σύνταγμα, η κραυγαλέα αναντιστοιχία κοινοβουλευτικής αντιπροσώπευσης και λαϊκού αισθήματος, το αβυσσαλέο έλλειμμα πολιτικής νομιμοποίησης, … ασήμαντες λεπτομέρειες γι’ αυτόν που, αν δεν ολοκληρώσει το σχέδιο «σωτηρίας» της πατρίδας, δεν πρόκειται να την εγκαταλείψει. Δεν θα προλάβει!

 Σε πλήρη στοίχιση και ο εν αναμονή πρωθυπουργός, η εναλλακτική εφεδρεία του ίδιου φαύλου συστήματος, η ασυμβίβαστη «πατριωτική» εκδοχή  εναλλαγής και διαιώνισης του κατεστημένου της εξουσίας. Θορυβήθηκε από τις «ολέθριες αντιδράσεις» του κόσμου παραγνωρίζοντας το αυτονόητο: οι «ολέθριες πολιτικές» ολέθρια ανατρέπονται! Η αντιμνημονιακή ρητορεία εξαντλήθηκε άδοξα και μαζί της και οι ψευδαισθήσεις. Ποιος τον πιστεύει;

 Ελεεινότερη από κάθε άποψη η μοίρα και η τακτική των υπολοίπων «μικρών», των παραπληρωμάτων της εξουσίας  και της συναλλαγής. Δεξιά και αριστερά υποζύγια, δεξαμενές κοινωνικής απογοήτευσης που  αρδεύουν μικρομεγαλισμούς φιλόδοξων ατόμων. Εκλιπαρούν οι αξιοθρήνητοι για συνδιαχείριση. Χαμαιλεοντισμός,  διγλωσσία και μισόλογα. Οικτρά καταγέλαστοι! 

Πρωτοπόρος ο δεξιοτέχνης του πολιτικού αριβισμού και τα πνευματικά έκγονα του δωσιλογισμού και της συνθηκολόγησης (που ψήφισαν αναφανδόν το Μνημόνιο) έσπευσαν αμέσως να δηλώσουν την αγανάκτησή τους για τα «έκτροπα», την υπακοή και τη νομιμοφροσύνη τους. Αδικαιολογήτως απόντες(!) από τις φετινές παρελάσεις οι ατζέντηδες του «ελλαδεμπορίου», κινδυνολογούν και απειλούν. Στις χιλιάδες χιλιάδων Έλληνες που σήκωσαν ανάστημα, βλέπουν «αριστεριστές», «αντιεξουσιαστές», και «πρόβες τζενεράλε για τα χειρότερα». Τα φοβούνται πολύ και όχι άδικα…

Η άλλη, η επίσημη αγαπημένη των εκδοτικών συγκροτημάτων και αδημονούσα ιέρεια της Συμμαχίας των «προθύμων», διάλεξε τη … μέρα να μας διδάξει αξιοπρέπεια παραφράζοντας τον ποιητή. Ευτελίζοντας την τιμή της χώρας και των κατοίκων της. Αποτιμώντας την αξία τους σε συνθήκες επιβαλλόμενου ξεπουλήματος, σκανδαλώδους εκποίησης των πάντων σε τιμή ευκαιρίας. Δεν γνωρίζει άλλον τρόπο…

Αποκαλυπτική μέσα στην υποκρισία της, τέλος, η δημοκρατική Αριστερά της κομψότητας και των καλών τρόπων. Εγγράμματη και διαφωτισμένη, μετριοπαθής και καλλιεργημένη, χρόνια τώρα καλλιεργούσε τον πιο ύπουλο εθνομηδενισμό. Λοιδορούσε εργολαβικά καθετί που θύμιζε πατρίδα, λαϊκή ταυτότητα, παράδοση, ιδιοπροσωπία ελληνική. Ευρωπαΐζουσα αδιακρίτως, πολυπολιτισμικά χαρούμενη και αντιμιλιταριστική από άποψη, φέτος… ενοχλήθηκε από την παρεμπόδιση των παρελάσεων (sic) οι οποίες μέχρι χθες της προκαλούσαν αφόρητη απέχθεια. Από τότε που τους θυμάμαι απαιτούσαν μανιωδώς την κατάργησή τους. Όσο για το έπος του ’40, είναι χαρακτηριστικό ότι τους έθελγε κυρίως το «αντιπολεμικό»(!) μήνυμα της θυσίας των αγωνιστών μας, στις παγωμένες ακρώρειες της Πίνδου. Αν, πάντως, με τόση άνεση παρακάμπτεις τις αρχές σου για μερικά πειστήρια θεσμικής επιβεβαίωσης, τότε καλύτερα να περάσεις απευθείας απέναντι, με τους άλλους…

Το ανάλογο ισχύει και για τους περιώνυμους δημάρχους της «μεγάλης ανατροπής»: αυτόν της Αθήνας, που επισείει την απειλή απόλυσης στα μέλη της μπάντας του Δήμου επειδή φόρεσαν μαύρα περιβραχιόνια. Και τον άλλον, της Θεσσαλονίκης, του οποίου ο αδάπανος αντικομορφισμός εκφυλίζεται παταγωδώς. «Η δικτατορία της μειοψηφίας αμαύρωσε την ημέρα» αποφάνθηκε συγκλονισμένος!

Απέναντι σ’ όλους αυτούς, ο λαός μας τόλμησε! Αψήφησε τυπολατρικά πρωτόκολλα, εθιμοτυπικούς καθωσπρεπισμούς και ηλίθιες ενστάσεις. Νίκησε κατά κράτος τη μοιρολατρία και το φόβο που σκορπάτε σε τόνους κάθε βράδυ αχρεία παπαγαλάκια! Οι «φασίζουσες μειοψηφίες» που στιγματίζατε όλη τη μέρα με το αζημίωτο, ήταν οι χιλιάδες των χιλιάδων Έλληνες και Ελληνίδες που ξεχύθηκαν αυθόρμητα σε δρόμους και πλατείες της υπόδουλης πατρίδας για να γιορτάσουν την επέτειο του «ΟΧΙ» με τον τρόπο που του άξιζε. «Αποκαταστάθηκε το πραγματικό νόημα της γιορτής», σας βροντοφώναζε από νωρίς το αειθαλές σύμβολο Αντίστασης, ο Μανώλης Γλέζος. Εθνική αξιοπρέπεια και κοινωνική χειραφέτηση αδιαχώριστα συναρθρωμένες, στο ύψος των περιστάσεων. Εσείς όμως κλαυθμυρίζατε υποκριτικά, μεμψιμοιρούσατε για την «κηλίδωση» του θεσμού των παρελάσεων που μόνο ηδονοβλεπτικά σας απασχολούσαν μέχρι πρότινος… Έτσι, οι εκφυλισμένες  παρελάσεις ξαναγεννήθηκαν από τον ίδιο το λαό, κατά τρόπο υποδειγματικό, με συμμετοχή μαζική, πάθος και παλμό. Ενθουσιασμό πρωτόφαντο. Παραλήρημα χαράς και ανακούφισης δίχως προηγούμενο.  Αυτό που ποτέ δεν περιμένατε να γίνει, έγινε! Νιώθετε την ανάσα μας;

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία οριακές. Στιγμές απολύτως τραγικές. Σαν αυτές που ζούμε, κρίσιμες. Τότε, τα υποκείμενα της ιστορίας, οι λαοί, καλούνται να επιλέξουν ανάμεσα στον εξανδραποδισμό και την ελευθερία τους. Η διακινδύνευση ακραία, τα διλήμματα αμείλικτα. Η διαιρετική τομή αναπόδραστα διχαστική. Δίχως αστερίσκους, υστερόγραφα, και επιφυλάξεις. Πολύ μεταγενέστερα η ιστορία και οι επιγενόμενοι θα αποφανθούν για την αλήθεια των επιλογών, για την αξία των έργων. Έτσι γινόταν πάντοτε.

Ένας μαθητής  στη Λάρισα  αποφάσισε ήδη, χωρίς ενδοιασμούς. Στο φως της μέρας, δίχως κουκούλα, μπροστά στους «επισήμους». Με μια μούτζα τολμηρή και μεγαλειώδη, στη διάρκεια της παρέλασης, μας έδειξε κάτι αλλά δεν μας εξήγησε το γιατί… Μας άφησε μάλλον, να το καταλάβουμε, κατά το μέτρο των δυνατοτήτων και των αντοχών μας. Αγόρι μου σε ζηλεύω! Κάθε φορά που μιλώ στην τάξη για χούντα, κατοχή κι αντίσταση φοβάμαι την απόλυση…

Την ίδια ώρα, η Υπουργός Παιδείας, αθεράπευτα εγκλωβισμένη σε μια αψεγάδιαστη και φίλαυτη κομψότητα, με γυρισμένα τα νώτα της στο καντήλι του Άγνωστου Στρατιώτη, τραγικά μόνη πάνω σε μια εξέδρα και περιστοιχισμένη από διμοιρίες των ΜΑΤ, «τιμούσε» με τον τρόπο της την Αντίσταση. Αρνούνταν πεισματικά την πραγματικότητα που ξεδιπλώνονταν μπροστά της. Τα δεκαπεντάχρονα παιδιά μας που της γύριζαν την πλάτη… Αντιλαμβάνονταν τα πάντα… Έκανε την επιλογή της!

Και ’μείς τη δική μας.

Πάτρα, 29 Οκτωβρίου 2011

Υ. γ.  Διαμαντάκι ανυπότακτου φρονήματος, αυτό που φοβούνται… http://www.youtube.com/watch?v=yIa4PQvfmaU

* O Γιώργος Μάλφας είναι  θεολόγος καθηγητής – (malfasg@gmail.com)

ΟΧΙ   ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΤΟΥ 1940 – ΟΧΙ  ΣΤΗ   ΚΑΤΟΧΗ ΤΟΥ 2011

Από το ΕΑΜ*

Το ΟΧΙ στο φασισμό τον Οκτώβρη του 1940 φυσικά και δεν χωράει στην εικόνα ενός στιγμιαίου εθνικιστικού παροξυσμού που σκόπιμα εξέπεμψε το φασιστικό καθεστώς Μεταξά από αδυναμία και ιδιοτέλεια.

Όπως απέδειξε και η συνέχεια από τότε μέχρι σήμερα, με το ΟΧΙ τον Οκτώβρη του 1940, ο λαός άνοιγε μια νέα σελίδα στην ιστορία του. Αυτή της εθνικής χειραφέτησης του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού από την ΞΕΝΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ και ΚΗΔΕΜΟΝΙΑ που τον δυνάστευε και τον στιγμάτιζε από την συγκρότηση του το 1828.

                                          ‘‘ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ-ΕΙΡΗΝΗ-ΠΡΟΟΔΟΣ-ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ’’

Σε αυτό το ΟΧΙ οι γενιές του’40 ενώθηκαν με τις γενιές του 2011 με την πάνδημη και σε πανεθνική κλίμακα αυθόρμητη κινητοποίηση του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας.

 Αυτό το ΟΧΙ τίμησαν και αναστύλωσαν στη θέση του, οι μυριάδες λαού και νεολαίας και στη πιο μικρή κωμόπολη και χωριό της χώρας.

Αποκατάστησαν στις εξέδρες των επισήμων τους πραγματικούς εκπροσώπους του ΟΧΙ, τους μαχητές του αλβανικού μετώπου, της αντίστασης της κατοχής και των μετέπειτα αντιιμπεριαλιστικών αγώνων, την Ηλέκτρα, το Σουκατζίδη, το Μπελογιάννη, το Λαμπράκη, τον Πέτρουλα, τους νεκρούς του Πολυτεχνείου…..!

Οι γενιές του ΟΧΙ τον Οκτώβρη του 2011 αποκατάστησαν έτσι και την ιστορική υποχρέωση τους στις γενιές του ΟΧΙ του 1940, αποδεικνύοντας  και έμπρακτα γιατί το ΟΧΙ του 1940 δεν ήταν του Μεταξικού φασισμού αλλά του δημοκρατικού λαού.

κ. Παπαρήγα δεν ήταν οι προβοκάτορες και οι χαφιέδες που έβαλαν την σφραγίδα τους στο ΟΧΙ του 2011. Ξεχωρίστε επιτέλους, έστω και τυπικά από τα κυβερνητικά ανδρείκελα, τους θλιβερούς Σαμαράδες, τους Καψήδες και τους Πρετεντέρηδες εκπροσώπους των συμφερόντων και της εξουσίας τους.

Οι κίνδυνοι για τη δημοκρατία, το λαϊκό κίνημα, την εργατική τάξη και την χώρα βρίσκονται στους φασιστικούς θύλακες που με την ανοχή, την συναίνεση και την κάλυψη του θλιβερού εξουσιαστικού συστήματος προωθούν δυναμικά την κοινωνικοπολιτική τους νομιμοποίηση και την θεσμική τους υπόσταση.

Είναι οι οργανώσεις με τους ουλαμούς στρατιωτικής δομής και οργάνωσης, που «κατάλαβαν» το πεντάγωνο και το σύνταγμα, που παρελαύνουν μπροστά σε δημάρχους πολιτικούς και πολιτειακούς επισήμους σε στρατιωτικούς σχηματισμούς με οπλισμό και παραφρασμένα απριλιανά συνθήματα.

 Απέναντι και σε αυτούς στάθηκαν οι εκατοντάδες χιλιάδες του δημοκρατικού λαού στο ΟΧΙ του Οκτώβρη του 2011. Με αυτό το λαό όφειλε να συμπορεύεται και κάθε προοδευτική δημοκρατική πολιτική δύναμη.   

30-Οκτώβρη 2011

* ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ – ΕΑΜ, eamgr.wordpress.com        

Διαστάσεις του ανθρώπου του εμπεριεχομένου και του περιέχοντος…

Του Κ. Μ.

Αν προσεγγίζει κάποιος τον άνθρωπο μονοδιάστατα με επιστημονικό τρόπο, τάχα μόνο βέβαιο και σίγουρο και ασφαλές στα συμπεράσματά του, πάνω στα οποία μπορεί να βασιστεί, αυτό που καταφέρνει είναι να ψηλαφεί, ,να μελετά ακόμη και να κατανοεί, μόνο την μία όψη του, ως εμπεριεχόμενο μέσα στον κόσμο αυτό. Ένα απάρτιο του διττού ανθρώπου, το βιολογικά περιορισμένο τμήμα, που νομοτελειακά, γεννιέται και πεθαίνει. Φαίνεται και ξαφανίζεται.

Μερικές φορές, αυτό που δεν φαίνεται και αυτό που δεν εξαφανίζεται, προσδίδει άλλη διάσταση στον μελετούμενο άνθρωπο, ώστε όταν πλησιάσουμε και γνωρίσουμε και αυτήν την όψη, να αλλάξουν οι τιμές που προσμετράται, οι αξίες και τα μεγέθη, τα πριν υπερτιμημένα ή υποτιμημένα, λαμβάνουν την ορθή τιμή τους.

Αναφέρει ο άγιος Μάξιμος Ομολογητής, πως ο άνθρωπος είναι πιο μεγάλος από το σύμπαν, γιατί κλήθηκε να το κυβερνά. (άρα περιέχει τον κόσμο, ενώ φαίνεται εμπεριεχόμενος και μικρός, ως απειροελάχιστη κουκίδα)  Αλλού, ο άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός, συγκρίνοντας τον ήλιο με τη γη, λέει πως για τους μεν επιστήμονες ο ήλιος είναι μεγαλύτερος από τη γη, για δε τους αγίους Πατέρες, ο ήλιος είναι ίσος με τη γη. Τέτοιες προτάσεις, ‘’φυσικά’’ ξεσηκώνουν μειδίαμα για το μεσαιωνικό πνεύμα των ‘’αγίων’’, όπου η γη ήταν επίπεδη….

Και σε μια στιγμή, μια ομάδα δογματίζει πως 1+1 μας κάνουν 2, κι άλλη ομάδα ότι 1+1 μας κάνει 0 (με 1 το κρατούμενο). Αν μείνουν στο διαφορετικό αποτέλεσμα και δεν διακρίνουν το διαφορετικό ‘’σύστημα αναφοράς’’ πάνω στο οποίο λειτούργησαν οι μελετητές, και μέσα από το οποίο εξήγαγαν τα διαφορετικά αλλά συγχρόνως αληθή (ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ), συμπεράσματά τους, χάνουν το βάθος, όπως και ο άνθρωπος που βλέπει μονοδιάστατα, μη κατανοώντας πως μόνο με τη διασκοπία ο άνθρωπος αποκτά την γνώση του βάθους. Κι είναι άλλης διαστάσεως αλήθεια, ‘’παράλληλη’’ και ισχύουσα, ακόμη και συμφέρουσα, γιατί εφόσον για κάθε άνθρωπο που βρίσκεται στη γη, ο καλός Θεός έχει ετοιμάσει μία θέση στον ουρανό και στο Φως Του, η χωρητικότητα γης και ηλίου είναι ίδιες. Άρα, σε αυτό το υπερφυσικό σύστημα αναφοράς, (το ομόρροπο της κατά φύσιν και χάριτος θεωρίας που αντιλαμβάνονται και μας προτείνουν οι άγιοι)  ο ήλιος είναι ίσος με τη γη…. 

Επειδή όμως, αυτή η μονοδιάστατη οπτική είναι και η συνηθισμένη μέσα στον κόσμο αυτό, θυμίζει τον αγώνα του ‘’μικρού’’ Οδυσσέα ενάντια στον υπερμεγέθη  κύκλωπα, και τον μικρόσωμο Δαβίδ ενάντια στον Γολιάθ.

Κι ενώ είναι γνωστή η ιστορική έκβαση των αγώνων, η βιωματική που καλούμαστε να μετέχουμε, ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΠΟΧΗ, απέχει από το ποθητό αποτέλεσμα.

Όσο τα φαινόμενα επιβάλλουν μια ιδιαίτερη ‘’εγκυρότητα’’ στα αισθητήριά μας, τα προσμετρούμενα μεγέθη, που αφορούν τον άνθρωπο, αλλοιώνουν σαν διαθλαστήρες την πραγματική τιμή, άλλοτε υπερτιμώντας τα και άλλες φορές, υποτιμώντας τα, οπότε και λογικά χάνουμε τα ακριβή νοήματα, που θα μπορούσαν να μας αποκαταστήσουν την ισορροπία.

Ζητώντας πνεύμα ευθές, από τον Φωτοδότη Κύριο ημών Ιησού Χριστό, τολμάμε να προσπαθήσουμε να φέρουμε λίγο στα ίσα τους, τα πραγματικά μεγέθη του ανθρώπου και της γης.

Επειδή λοιπόν, βλέπομεν γαρ άρτι δι εσόπτρου εν αινίγματι (Α’ Κορ.ιγ’12) ίσως θα έπρεπε (με την έννοια καλό θα ήταν) η αποκατάσταση αντίληψης των σχετικών μεγεθών, ώστε να ισχύσει η επόμενη πρόταση του πρωτοκορυφαίου Αποστόλου: τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον άρτι γινώσκω εκ μέρους τότε δε επιγνώσομαι καθώς και επεγνώσθην.

Αυτός που είναι μέσα στη σπηλιά, βλέπει αυτόν που είναι έξω στο φως. Αυτός όμως που είναι στο φως, δεν βλέπει αυτόν που είναι μέσα στην σκιά. Για να ιδωθούμε πρόσωπον προς πρόσωπον πρέπει να εξαχθούμε από την σκιά του σπηλαίου. Κι εδώ, μας αναλογεί το βίωμα της εξόδου, του πάσχα. Το νομικό πάσχα, η έξοδος από τη δουλεία της Αιγύπτου, ήταν σκιά που προαπεικόνιζε την ερχόμενη καινή ανάσταση και έξοδο.

Η έξοδος από τον κόσμο και το νοητό φαραώ, με την παράλληλη είσοδο στο Αναστημένο Σώμα Χριστού, την Ορθόδοξη Εκκλησία, είναι το καθ’ ύλην βίωμα της καινής διαθήκης, με οδηγό την Χάρι/Χριστό, όπως το σώμα των ισραηλιτών ακολουθούσε την κεφαλή του, τον Μωυσή/Νόμο μετά την έξοδο από την Αίγυπτο. Δια σταυρού τώρα, δια του τύπου του σταυρού (θαυματουργή ράβδος του Μωϋσέως), τότε, με στόχο την άνω Ιερουσαλήμ και Βασιλεία.

Κι αν ο κόσμος είναι μια σκιά θανάτου (υπό τον κοσμοκράτορα), μια δουλεία σαν άλλη αίγυπτο, όλη αυτή η φαινομενική φωταγωγία και ‘’ομορφιά’’ του κόσμου, σκιάστηκε και συγκρινόμενη με την ομορφιά του υπέρκοσμου, χάνει την γοητεία του.

Οι άγιοι Πατέρες, παρομοιάζουν την Εκκλησία μια γόνιμη μήτρα, μέσα στην οποία κυοφορούμαστε. Κι ενώ η Εκκλησία (σαν φυσικό κτίσμα) εμπεριέχεται μέσα στον κόσμο, σαν πνευματική ολότητα, περιέχει τον κόσμο για να τον αναγεννήσει/αναβαθμίσει.

Από την βαθμίδα, πάνω στην οποία στεκόμαστε, κοιτάζοντας προς τα κάτω, (τον μικρο-μικρόκοσμο) παρατηρούμε την μεγαλοσύνη του ανθρώπου, αλλά ατενίζοντας προς τα επάνω, (μακρόκοσμο) αισθανόμαστε την μικρότητά μας.         

Αν επαναπαυόμαστε στο σημείο στάσης μας, σαν Σάββατο, πριν ολοκληρωθεί ο κύκλος (από Κυριακή σε Κυριακή/επιστροφή στον Κύριο) κοιτάζουμε τη μεγάλη σκιά μας…. Αν όμως  επιθυμούμε να ανεβούμε διάσταση, να επανέλθουμε στην αφετηρία για να κλείσει ο κύκλος της ολοκλήρωσης, εκ του σώος, επιθυμούντες την σωτηρία μας, μας συμφέρει να αλλάξουμε οπτική και από τα αιτιατά να κινούμαστε στις αιτίες. Από τη σκιά στο Φως, από τη δουλεία στην ελευθερία, από την εμβρυακή κατάσταση (ανάποδα σαν το δεξί ωτίον 6, και δεσμευμένοι με τον λώρο) στην γέννηση, δλδ στην αναγέννηση.

Έτσι, μια προσέγγιση στον ‘’φυσικό’’ τρόπο γέννησης, ενδεικνύει ‘’αναλογικά’’ και την πνευματική μας αναγέννηση, όπως ισχύουν οι αναλογίες μικρόκοσμου/μακρόκοσμου. 

Η αρχή της δημιουργίας του ατόμου, θέλει το σπερματοζωάριο να συλλαμβάνεται ευστόχως μέσα στο ωάριο, να δημιουργείται το πρώτο ζυγωτό, να κινούνται ομού στην μήτρα και εκεί, αρχίζοντας ο πολλαπλασιασμός, με το πλήρωμα του χρόνου, κατά ετοιμότητα, να γεννιέται το παιδί. Τότε πατέρας και παιδί, έρχονται πρόσωπο προς πρόσωπο, αφού εξήλθε αυτό από την σκιά, από το σπήλαιο μέσα στο οποίο εκυοφορείτο.

Η ψυχή του ανθρώπου υπέχει τη θέση του σπερματοζωαρίου, το δε φυσικό σώμα, είναι το ωόν, μέσα στο οποίο πρέπει να επανέλθει. Κι όπως με τη σύλληψη κόβεται το οφιοειδές μαστίγιο που προηγουμένως το βοηθούσε να κινηθεί για να βρει τον στόχο του, έτσι και η ψυχή ακινητεί μέσα στο σώμα, ο νους πάνω στην καρδιά, ώστε ΑΝ κινηθούν μαζί στην γόνιμη μήτρα, να αρχίσει ο υπέρλογος πολλαπλασιασμός, που προαναγγέλλει την αναγέννηση, λαμβάνοντας άλλη εξήγηση το φαινομενικά διφορούμενο, ότι όποιος θέλει να σώσει την ψυχήν αυτού, πρέπει να την απωλέσει. Κι όποιος την απωλέσει ένεκεν εμού και του Ευαγγελίου, ούτος ευρήσει αυτήν….

Πριν περάσουμε στον διττό εαυτό, που εκεί είναι ο πραγματικός στόχος, μπορούμε να τα δούμε σε σκιά τα ανάλογα ‘’σημεία’’, προσαρμοσμένα στον ‘’μεγάλο’’ κόσμο μας, και στην ιστορία.

Ξεκινάμε από τον Καύκασο και τον Προμηθέα δεσμώτη. Τα κινέζικα, γράφονται από επάνω προς τα κάτω, ενδεικνύοντας με τη ροή γραφής, την μετακίνηση της ‘’φωτιάς’’. Το δε σινικό τείχος, αυτό το ‘’μεγάλο’’ κατασκεύασμα δεν είναι άλλο, από το ‘’μικρό’’ σπερματοζωάριο που κινείται για να βρει τον στόχο του. Τα αραβικά και εβραϊκά, γράφονται από δεξιά προς τα αριστερά, πάλι ενδεικνύοντας τη ροή της ‘’φωτιάς’’. Οι νομάδες ισραηλίτες, με το ‘’Ισραήλ/ νους ορώμενος τω Θεώ’’ υποδουλώνονται στην Αίγυπτο, στο ‘’μεγάλο’’ κατασκεύασμα της πυραμίδας, που σαν ταμείο γνώσεων, αρχίζουν και πληθαίνουν, στενούμενοι. Με το πλήρωμα του χρόνου, εξέρχονται ως σώμα (όπως προεφάνη στο προηγούμενο σκαρίφημα).

Τελικά, όλη αυτή η μεγάλη γη που μας ‘’εμπεριέχει’’, δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένας μικρότατος χώρος που φιλοξενεί ένα σπερματοζωάριο και ένα ωάριο, τα οποία ‘’περιέχουμε’’ ως ψυχή (πνοή εν ημίν Θεού, σπόρος) και σώμα (ωόν), καλούμενοι να προλάβουμε να τα ενώσουμε, να τα οδηγήσουμε στην γόνιμη μήτρα, (Ορθόδοξη Εκκλησία) και αναγεννόμενοι χάριτι Κυρίου, να ανέλθουμε έως τρίτου ουρανού, μετά τον πρώτο του μικρο-μικρόκοσμου και τον δεύτερο αυτόν που ζούμε του μικροκόσμου, στην επουράνια Βασιλεία, που είναι εντός ημών.

Υπερτιμήθηκε το μέγεθος της γης, ενώ είναι τόσο μικρό. Υπερτιμήθηκε η απόσταση μεταξύ Αιγύπτου και κάτω Ιεροσολύμων, όπως και ο χρόνος διέλευσης που ‘’ιστορικά’’ διήρκεσε 40 χρόνια. Κι όμως. Την ίδια απόσταση καλούμαστε να περάσουμε με το νου μας, από το σπήλαιο του κεφαλιού, στην καρδιά, το πνευματικό κέντρο του ανθρώπου. Υποτιμήθηκε αυτή η απόσταση ως μικρή, μια σπιθαμή θάλεγε κάποιος, ενώ στην πραγματικότητα, είναι τόσο μεγάλη. Μικρή όμως ή μεγάλη, εξαρτάται από την οπτική του ανθρώπου στα πλαίσια της ελάχιστης αυτογνωσίας που πρέπει να τον προβληματίσει για να αποκτήσει, επαναπροσανατολίζοντας τη θέλησή του, ως εμπεριεχόμενου ή ως περιέχοντος.

Κάπου άκουσα πως ένας άνθρωπος, είδε τον κόσμο, να είναι ένα παληό πλυσταριό διαστάσεων 2Χ2, που όταν εξήλθε από εκεί, τον πρώτο που αντίκρυσε ήταν ο προφητάναξ Δαυίδ, και με τον οποίο συμπορεύτηκαν στον διάδρομο που οδηγούσε στα ανάκτορα του Βασιλέως, ψάλλοντες μαζί τον ν’ ψαλμό, το… ελέησόν με.  

Ελεώντας μας Ο Κύριος για να ευστοχήσουμε στον πνευματικό μας προσανατολισμό, ανευρίσκοντας δλδ την Ανατολή και την Δύση, τον Άρκτο και την Μεσημβρία, δεν αντικρύζουμε τον ΑΔΑΜ (αρχικά) σαν κάποια εξωτερική θεωρία, αλλά πρακτικά αναδιπλώνονται, σε μας τους ίδιους, ως άλλον ΑΔΑΜ, (πλάσμα των χειρών Του Κυρίου) οι ανάλογες επιλογές, στάσης ή ανάστασης. Καθόδου ή ανόδου, ακολουθούντες τον έρποντα ή τον όρθιο κρεμασθέντα ΟΦΙ, ανευρίσκοντας το ανάλογο ΦΩΣ, λαμπρυνόμενη ή σκοτιζόμενη η ΟΨΙΣ μας.   

Στο κέντρο του παραδείσου ήταν ο καρπός του Ξύλου της Ζωής που απαγορευόταν η βρώσις για τη μη μετοχή στη φθορά και στο θάνατο, και στο κέντρο της μεγάλης και αγίας τεσσαρακοστής στήθηκε το Ξύλο της Ζωής, που κοινωνώντας κατά τάξη και ετοιμότητα τους καρπούς, αποκομίζουμε Ζωή.  

Τον Σταυρόν σου προσκυνούμεν Δέσποτα, και την αγίαν σου Ανάστασιν δοξάζομεν. Εσημειώθη εφ' ημάς το φως του προσώπου σου, Κύριε….

ΠΗΓΗ: Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2011, http://hellasorthodoxy-kmyst.blogspot.com/2011/10/blog-post_8785.html