Το τέλος της Μεταπολίτευσης (;)

 

Tου Τάκη Καμπύλη

«Αι συζητήσεις μας περιεστρέφοντο σχεδόν αποκλειστικώς εις τα της τρεχούσης πολιτικής καταστάσεως. Ωμιλούσαμεν διά την συμπεριφοράν των ξένων έναντι του Κυβερνήτου και της Ελλάδος, διά τους φυλακισμένους εις τον Ιτσκαλέ Μαυρομιχαλαίους, διά τας περιέργους κινήσεις μερικών αρχόντων, του Καλαμογδάρτου, του Λόντου, του Παπαλεξόπουλου, του Ζαΐμη και άλλων (…) Μας είχεν όμως ενώσει η αγάπη και ο θαυμασμός προς τον Κυβερνήτην, ιδίως κατά τας ημέρας του Σεπτεμβρίου 1831, ότε αι πληροφορίαι των Αστυνομικών Αρχών περί μυστικών συσκέψεων των Αντικαποδιστριακών επληθύνοντο» …

Το απόσπασμα προέρχεται από κείμενο που εντόπισε στα Γαλλικά Αρχεία ο καθηγητής Ιστορίας Βασίλης Κρεμμυδάς. Γραμμένο το 1834 στο Παρίσι, φέρει τον τίτλο «Μικραί σημειώσεις διά μεγάλο συμβάν». Υπογράφεται από τον Μάρκο Φιλαλήθη, διευθυντή του Γυμνασίου Ναυπλίου – για την ταυτότητα του συγγραφέα ο Βασίλης Κρεμμυδάς διατηρεί κάποιες επιφυλάξεις. Ωστόσο, τα ιστορικά πρόσωπα είναι πραγματικά. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει η δράση του Πολιτάρχη Ναυπλίου, Παναγιώτη Χρυσανθόπουλου ή Κακλαμάνου. Ο Πολιτάρχης ήταν, υπό τον Αστυνόμο, επιφορτισμένος για τη δημόσια τάξη (και υπεύθυνος για την κράτηση του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και των γιων του). Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη μαρτυρία, ο Πολιτάρχης είχε μυηθεί στη συνωμοσία κατά του Καποδίστρια έναντι «5.000 ταλλήρων».

Τα «τάλληρα», όπως προκύπτει από τη μαρτυρία του Γυμνασιάρχη, είχαν και συμβολική αξία.

 

Από τον Καποδίστρια ετέθη (για πρώτη φορά) η έννοια του εκσυγχρονισμού η οποία έμελλε να μεταλλαχθεί – από τότε μέχρι σήμερα – αποκλειστικά σε διαχωριστικό παράγοντα των δύο μεγάλων αντιπάλων ρευμάτων στην ελληνική κοινωνία –  και Ιστορία. Δυστυχώς όχι τόσο ως προς το πολιτικό του περιεχόμενο, αλλά μάλλον ως μικροπολιτική αντιπαράθεση.

Η εκάστοτε συγκυρία διαμόρφωνε κάθε φορά το περιεχόμενό του ανάλογα με τους κερδισμένους ή τους χαμένους της εξουσίας. Η «αντικαποδιστριακή παράταξη» μετεξελίχθηκε στην παράταξη του «βασιλιά – πατέρα» Οθωνα ή στη «μικρή αλλά έντιμο Ελλάδα» μετά το φιάσκο της «Εθνικής Εταιρείας» και του ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897 ή στον «λαό των αντιβενιζελικών» του μεσοπολέμου. Από την άλλη πλευρά, η δημιουργική καταιγίδα του Τρικούπη συνεχίστηκε στα χρόνια του Βενιζέλου (της Μεγάλης Ιδέας και του αστικού εκσυγχρονισμού).

Στη δίνη των διχασμών, ο εκσυγχρονισμός του Καποδίστρια έχασε το πολιτικό του περιεχόμενο, αφού ταυτιζόταν όλο και περισσότερο όχι με τις παραδοσιακές διαιρέσεις και τις νέες ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας, αλλά σχεδόν αποκλειστικά με τη νομή της εξουσίας.

Μετατρεπόταν σε κενό γράμμα, σε σύνθημα.

Ο Εμφύλιος επέτεινε την πόλωση της ελληνικής κοινωνίας με τον χειρότερο τρόπο, αφού νομιμοποίησε σε πρωτοφανή κλίμακα τη φυσική εξόντωση του (πολιτικού) αντιπάλου. Η έννοια του εκσυγχρονισμού έχασε οριστικά το αυτονόητο περιεχόμενό της.

Υποτίθεται πως η μεγάλη ευκαιρία της Ελλάδας ήρθε με τη Μεταπολίτευση. Αλλά η πολιτική κουλτούρα που κληροδότησε ο Εμφύλιος επέβαλε ένα λαϊκίστικο ρεβανσισμό και διέψευσε τις προσδοκίες για την αυγή του νέου πολιτικού πολιτισμού.

Ετσι, το αίτημα του εκσυγχρονισμού (μέχρι την οκταετία Σημίτη) εξακολούθησε να διαιρεί πρόσωπα και μηχανισμούς, αλλά όχι και να τροφοδοτεί πραγματικές πολιτικές προτάσεις (ή συγκρούσεις).

Δεν αφορούσε, στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, όλους τους Ελληνες, αλλά ανήκε περίπου δογματικά σε όσους τα προηγούμενα χρόνια είχαν βρεθεί εκτός νομής εξουσίας. Με λίγα λόγια, ο εκσυγχρονισμός ως αίτημα δεν παρήγε πολιτική, αλλά, για μία ακόμη φορά, κομματική δικαίωση. Οι δυνάμεις της «Αλλαγής» μετεξελίχθηκαν πρωτίστως σε δυνάμεις λαϊκισμού, θολώνοντας το αύριο με το χθες.

Από τα μέσα της δεκαετίας του '90, το ελληνικό παράδοξο έκανε το «θαύμα» του. Οι δύο βασικοί παίκτες του πολιτικού μας συστήματος φάνηκε πως διέγνωσαν την ανάγκη του εκσυγχρονισμού, αλλά τον χρησιμοποίησαν και πάλι ακυρώνοντάς τον. Η ευθύνη βαραίνει περισσότερο τη Νέα Δημοκρατία.

 

Χρησιμοποιήθηκε από το συγκεκριμένο κόμμα πρωτίστως ως μέθοδος μιας «διόρθωσης» παλαιοκομματικού χαρακτήρα. Το επιχείρημα ήταν μάλλον απλό: η (όποια) αναδιανομή εθνικού εισοδήματος από το ΠΑΣΟΚ χαρακτηρίσθηκε «κομματική εξυπηρέτηση πασόκων» και «αποκλεισμός νεοδημοκρατών από την κρατική πίτα». Ετσι, η Νέα Δημοκρατία νομιμοποίησε – λέει χαρακτηριστικά ο Παναγής Παναγιωτόπουλος (διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Αθήνας) – την επί των ημερών της γιγάντωση της διαφθοράς.

Στην πρόσφατη καραμανλική πενταετία αποδείχθηκε ότι ο «νεοδημοκρατικός εκσυγχρονισμός» ήταν περισσότερο ένα πρόσχημα για να «διορθωθούν» οι αδικίες της πασοκικής διακυβέρνησης. Το ρητό «το νόμιμο είναι και ηθικό» αποτελεί την πεμπτουσία της αλλοίωσης κάθε έννοιας πολιτικής αλλαγής. Ενας κοτζαμπασισμός απλοϊκός, αλλά και επικερδής (για αρκετούς).

Στις πρόσφατες δηλώσεις του μετά τη μεγάλη του νίκη, ο Γιώργος Παπανδρέου δείχνει πως επαναθέτει την πολιτική στο τραπέζι της διακυβέρνησης. Και πως το κόμμα του (ή έστω ο ίδιος και η στενή ηγετική ομάδα) έχει πλέον συνειδητοποιήσει ότι ο εκσυγχρονισμός δεν μπορεί να έχει αποκλειστικά κομματικό περιεχόμενο.

Η διαφαινόμενη ενεργοποίηση δυνάμεων έξω από κομματικούς χώρους και η αναπροσαρμογή ύφους και ήθους εξουσίας αποτελούν θετικά σημάδια για τη χαμένη τιμή του (ελληνικού) εκσυγχρονισμού. Αν επιμείνει, θα δικαιολογήσει τη λευκή επιταγή της 4ης Οκτωβρίου. Θα είναι ο πολιτικός που θα κλείσει -επιτέλους- την εποχή της Μεταπολίτευσης.

Ας ακούσει προσεκτικά τα λόγια του Φιλαλήθη: «Ητο η Κυριακή 27η Σεπτεμβρίου 1831. Παρήλθον σχεδόν τρία έτη έκτοτε, και εάν αποφάσισα να αφηγηθώ μερικά από τα συμβάντα του τελευταίου προ της δολοφονίας 24ώρου, τα οποία εγνώριζον ήδη από την εποχήν εκείνην, δεν το πράττω ίνα αποκαλύψω αγνώστους πτυχάς των γεγονότων, αλλά κυρίως διά να είπω πόσον ο Κακλαμάνος είχεν, από την πλευράν του, δίκαιον να υπακούη περισσότερον εις τους κοινωνικώς ισχυρούς και ολιγώτερον εις τας κατά νόμον υποχρεώσεις του, αφού τελικώς ο νόμος δεν ηδυνήθη να φθάση έως της τιμωρίας των πραγματικών ενόχων, των οργανωσάντων δηλαδή την συνωμοσίαν, μηδέ και αυτού του Κακλαμάνου, εκτελεστικού όντος εις την ουσίαν οργάνου».

 

Ιnfo

 

– Βασίλη Κρεμμυδά, «Ψηλαφήσεις ενός ιστορικού», Αθήνα 2009, εκδ. Βιβλιοθήκη Μουσείου Μπενάκη

– Γιάννη Βούλγαρη, «Η Ελλάδα από τη Μεταπολίτευση στην Παγκοσμιοποίηση», Αθήνα 2008, εκδ. Πόλις

– Στάθη Γουργουρή, «Εθνος όνειρο», Αθήνα 2007, εκδ. Κριτική

– Γιάννη Γιαννουλόπουλου, «Η ευγενής μας τύφλωσις», Αθήνα 2001, εκδ. Βιβλιόραμα

– Δημήτρη Α. Σταματόπουλου, «Το Βυζάντιο μετά το Εθνος», Αθήνα 2009, εκδ. Αλεξάνδρεια

– Δέσποινας Παπαδημητρίου, «Από τον λαό των νομιμοφρόνων στο έθνος των εθνικοφρόνων», Αθήνα 2006, εκδ. Σαββάλας

 

ΠΗΓΗ1: Δευτέρα, Οκτώβριος 12, 2009,

http://enstaseis.blogspot.com/2009/10/blog-post.html

 

ΠΗΓΗ2: Hμερομηνία δημοσίευσης: 11-10-09

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_11/10/2009_332950

Τρίτη αναβολή της δίκης Τάκη Πολίτη

 

Του Βένιου Αγγελόπουλου

Αναβλήθηκε, για τη Δευτέρα 26/10 και για τρίτη φορά, η δίκη του πανεπιστημιακού Τάκη Πολίτη στο Βόλο.

Επισήμως, ο Τ.Π. κατηγορείται ότι υπεξαίρεσε 380 ευρώ από το Δημόσιο επειδή έκανε απεργία και δεν υπέγραψε σχετική δήλωση (ενώ αντίθετα, ως πρόεδρος τότε του Συλλόγου διδασκόντων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, το είχε ποικιλοτρόπως δηλώσει δημόσια, καλώντας και τους συναδέλφους να κάνουν το ίδιο, σε πανελλαδικής εμβέλειας απεργία). Παράλληλα με τη δικαστική δίωξη, καλλιεργείται και ένα εχθρικό κλίμα από σημαντική μερίδα των τοπικών Μέσων Μαζικής Χειραγώγησης: επανειλημμένα η είδηση κυκλοφόρησε σε τοπικά φύλλα με τίτλο: Πανεπιστημιακός διώκεται για απάτη.

Πρόκειται προφανώς για προσχηματική κάλυψη αντισυνδικαλιστικής δίωξης: στο εξωτερικό (στην καπιταλιστική Γαλλία ειδικότερα, εξ ιδίας εικοσαετούς πείρας), ατομικές δηλώσεις ζητούνται μόνον για την μη συμμετοχή σε απεργία, για προφανείς λόγους προφύλαξης των ατόμων από την πίεση του γραφειοκρατικού μηχανισμού, κάτι που επανειλημμένα έχει τεθεί από την ΠΟΣΔΕΠ.

 Στη συγκεκριμένη δίκη, στοχοποιείται στο πρόσωπο του Τ.Π. η σύσσωμη αντίδραση του πανεπιστημιακού κόσμου στο νομοσχέδιο Γιαννάκου, το 2006, που πέτυχε μάλιστα την δεκάμηνη αναβολή της κατάθεσής του (αλήθεια, σκοπεύει να αναθεωρήσει τα άθλια και αντιεκπαιδευτικά – αποδεδειγμένα πλέον – μέτρα της προηγούμενης κυβέρνησης η νέα υπουργός, και προς ποια κατεύθυνση;).

Στον διωκόμενο συνάδελφο έχουν εκφράσει τη συμπαράστασή τους (και παρά τις δυσμενείς συνθήκες από τη γειτνίαση με τις εκλογές και τα μετεκλογικά, που καλύπτουν την επικαιρότητα) πάρα πολλοί. Το δικαστήριο της Δευτέρας ήταν γεμάτο από φοιτητόκοσμο (όπως και τις προηγούμενες φορές), πάνω από είκοσι πανεπιστημιακοί δήλωσαν μάρτυρες υπεράσπισης (όχι μόνον συνδικαλιστές αλλά και πρόεδροι τμημάτων, μέλη πρυτανικών σχημάτων, απλοί συνάδελφοι καθώς και ένας βουλευτής),  260 συνάδελφοι  έχουν υπογράψει (από το Μάη) κείμενο με τίτλο «Είμαστε το ίδιο ένοχοι» (κείμενο και υπογραφές στο http://net.glotta.ntua.gr/politis/index.html), πλήθος φορέων και οργάνων έχουν εκδώσει ψηφίσματα. Για παράδειγμα, με τη φράση

 

H Εκτελεστική Γραμματεία της ΠΟΣΔΕΠ:

– Καταγγέλλει την αντισυνδικαλιστική  δίωξη εναντίον του συναδέλφου.

– Θεωρεί απολύτως απαράδεκτη την διοικητική και ποινική εξατομίκευση των συλλογικών κινητοποιήσεων.

– Εκφράζει την αμέριστη συμπαράστασή της στο διωκόμενο συνάδελφο Τάκη Πολίτη,

 

καταλήγει η τελευταία απόφαση  (7/10/2009) της ΠΟΣΔΕΠ, ομόφωνη παρά την πρόσφατη αλλαγή ηγεσίας: 

 

Ελπίζουμε, στις 26 Οχτώβρη, η Δικαιοσύνη να αποδώσει δικαιοσύνη.

 

Ευγένιος Αγγελόπουλος (ang@math.ntua.gr), Εκπρόσωπος της Συσπείρωσης Πανεπιστημιακών στην ΕΓ της ΠΟΣΔΕΠ

Εσπερινές ιχνηλασίες …

 

Του Γιάννη Ποταμιάνου

 

Ποιος νοιάζεται την ημέρα

για τα αστέρια;

Το βράδυ ψάχνουμε

τα μυστικά των αστεριών

Τα βράδια υφαίνουμε

των ουρανών τους μύθους

Ποιος νοιάζεται την ημέρα

για την απεραντοσύνη;

Για την γεωμετρία του ουρανού;

Για πλανήτες μακρινούς ;

Για μυστικά και θρύλους;

 

Την νύχτα ανοίγουν  

στην καρδιά μας οι πληγές

παίρνουν φωτιά αισθήματα και πάθη

Την νύχτα νοιώθουμε απλά

Πως είμαστε νοήμων φως,

Του σύμπαντος η αυτογνωσία

 

Τη νύχτα γινόμαστε παιδιά

της φαντασίας και των αστεριών

Σκιές στο φως ασήμαντων φεγγαριών,

Χιλιοτραγουδισμένων

Από μονότονα τραγούδια τζιτζικιών

Δεσμώτες στο καβούκι

Του χωροχρόνου

 

Ποιος νοιάζεται την ημέρα,

για  τους περιορισμένους ορίζοντες,

των αισθήσεων και του μυαλού μας;

Για την ανάγκη να καλύψουμε  

την ανεπάρκειά μας,

με ηλεκτρονικά μάτια και μυαλά;

Υποκλινόμενοι στις άλγεβρες της λογικής

Και στους ψηφιακούς αλγόριθμους

 

Ποιος νοιάζεται την ημέρα,

για συναισθήματα και ψευδαισθήσεις;

Για τις προσπάθειες υπέρβασης

του τετριμμένου;

Για τις διεξόδους στις αντιφάσεις

των αιτιοτήτων;

 

Την νύχτα ζούμε τις ψευδαισθήσεις,

Του σύμπαντος,

σε αστεροσκοπεία και δορυφόρους.

Κομπλεξικοί θεοί

Που αισθανόμαστε την ανεπάρκειά μας

Βαδίζουμε στους  Σισύφειους δρόμους

Της επιστήμης

Και λυτρωνόμαστε με ελπίδες ανέλπιδες 

Γι' απαντήσεις ανυπόστατες

 

Την νύχτα απολαμβάνουμε

Το  δέος της τραγικότητάς μας

Ψάχνουμε την αθανασία μας

Στην τέχνη και στα ποιήματα

Οργανώνοντας την άμυνά μας

Απέναντι στην τρέλα

 

Ποιος νοιάζεται την ημέρα

για τα αστέρια;

Ποιος νοιάζεται την ημέρα

Για τέτοιες σκέψεις;

Την ημέρα διεκπεραιώνετε η ζωή

Και την νύχτα πλουτίζεται

Με ερωτήματα και όνειρα

Που ανοίγουν τις πόρτες

Της συνείδησης και του ασυνείδητου

Και μας φωτίζουν

 

                                                                 25 Ιουλίου 2009, Γιάννης Ποταμιάνος

Μαμωνολατρεία…

 

του παπα Ηλία Υφαντή

Ύστερ' από τη συντριβή
Και λαϊκή κατακραυγή
«Ταυτότη» ιδεολογική
Ψάχνουν σε ουρανό και γη
Του Μαμωνά οι παστρικοί…

Και νέο ηγέτη ψάχνουνε
Και ρίχνουνε ξενύχτια
Και μοιάζουν σα να σπαρταρούν
Στης Μπίλντεμπεργκ τα δίχτυα…

 

Και συνεχίζουν το μπλα- μπλα
Και με χαμένα λόγια
Υποστηρίζουν σοβαρά
Ότι για τη διαφθορά
Φταίνε κάποια λαμόγια…

 

Και δε νογούν καμιά φορά
Του μαμωνά οι δούλοι
Ότι ο καπιταλισμός
Η ίδια είναι η διαφθορά,
Μέχρι και το μεδούλι…

 

Και πως η φιλελεύθερη
Η μαμωνολατρεία
Είναι η δολιότερη
Λαμογιοκρατία!…

 

Παπα-Ηλίας, 12-10-09

 

http:://papailiasyfantis.blogspot.com
http://papailiasyfantis.wordpress.com
E-mail: papailiasyfantis@gmail.com

H  Ακαδημία Επιστημών της Αλβανίας  και το αλβανικό εγκυκλοπαιδικό λεξικό

 

Του Φάνης Μαλκίδη*

 

1. Ο εθνικιστικός ρόλος της Αλβανικής Ακαδημίας Επιστημών 

 

Σχετικά νεοσύστατη- ιδρύθηκε  το 1972- η Αλβανική Ακαδημία Επιστημών, είναι το πιο σημαντικό επιστημονικό ίδρυμα της χώρας. Περιλαμβάνει επιστημονικά ιδρύματα, κέντρα και οργανισμούς, και παρότι η   νομοθεσία μετά το 1991  καθορίζει το καθεστώς της  ως ανεξάρτητο ίδρυμα, εντούτοις  συνεχίζει να χρηματοδοτείται από την κυβέρνηση.

Οι κύριοι στόχοι της  Ακαδημίας είναι η ανάληψη και η δημοσιοποίηση μελετών και ερευνών  σε διάφορους τομείς της επιστήμης, η συνεργασία με το δίκτυο των ιδρυμάτων της και άλλα  επιστημονικά ιδρύματα και πανεπιστήμια στην Αλβανία, η  συμμετοχή του επιστημονικού της δυναμικού σε ποικίλες δραστηριότητές τους, η συγκρότηση των διαδικασιών για την απόκτηση    επιστημονικών  βαθμών  και  τίτλων, η οργάνωση   εθνικών  και διεθνών  δραστηριοτήτων, η δημιουργία και η σύσφιγξη    σχέσεων καθώς και η συνεργασία με τις ξένες Ακαδημίες.

Η Ακαδημία Επιστημών ήδη επί καθεστώτος Χότζα και Κόματος Εργασίας της Αλβανίας, είχε δείξει κάποιες τάσεις προς την κατεύθυνση τεκμηρίωσης και ανάληψης της πρωτοπορίας στο εθνικό ζήτημα, όταν σε έκδοσή της με τον τίτλο «Οι Αλβανοί και οι περιοχές τους» (1982) είχε συμπεριλάβει κείμενα πανεπιστημιακών από το Κοσσυφοπέδιο. Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, η ίδια Ακαδημία θα έλθει πολλές φορές σε αντιπαράθεση με την ομόλογή της του Βελιγραδίου, πάνω στο  ερώτημα, κατά πόσον οι σημερινοί Αλβανοί είναι απόγονοι των αρχαίων Ιλλυριών, συνεπώς  οι αλβανικοί πληθυσμοί του Κοσσυφοπεδίου είναι αυτόχθονες πριν από την κάθοδο των σλαβικών φύλων.  Η αποφασιστική όμως τομή στη δράση  της Ακαδημίας ήρθε   με τη δημοσίευση της «Πλατφόρμας για την επίλυση του Αλβανικού Ζητήματος». (στα ελληνικά βλ. Μαλκίδης Θ. Ιωάννινα 2006).

 Το βιβλίο αυτό- αντίτυπα του οποίου θα πουληθούν σε μαζική κλίμακα  στην Αλβανία, στο Κοσσυφοπέδιο, τις αλβανικές επαρχίες της πΓΔΜ, και στην αλβανική Διασπορά- χαρακτηρίζεται από  αλυτρωτισμό,  αφού υποστηρίζεται η «ένωση όλων των Αλβανών σε ένα εθνικό κράτος» και  γίνεται λόγος για «το σύνολο του Κοσσυφοπεδίου, με την πρωτεύουσά του τα Σκόπια», ενώ τα όρια του «ιστορικά εθνικού αλβανικού χώρου» απλώνονται πολύ πέρα από τις κατοικούμενες από Αλβανούς περιοχές της πρώην Γιουγκοσλαβίας, για να περιλάβουν την «μείζονα Τσαμουριά» (μέχρι την Πρέβεζα), την Καστοριά και τη Φλώρινα.

 

2. Ο εθνικισμός και ανθελληνισμός συνεχίζεται

 

Πρόσφατα, η Ακαδημία Επιστημών της Αλβανίας κυκλοφόρησε τον πρώτο και δεύτερο τόμο του Αλβανικού Εγκυκλοπαιδικού Λεξικού. Στη εισαγωγή του Λεξικού η Αλβανική Ακαδημίας, υπογραμμίζεται ότι το συγκεκριμένο λεξικό είναι «εθνικού χαρακτήρα». Το περιεχόμενό του «αφορά το αλβανικό έθνος και την πατρίδα του».

Στους δύο πρώτους τόμους το Αλβανικό Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό δεν παραιτείται από τους γνωστούς  εθνικιστικούς ισχυρισμούς «επιβεβαίωσης» της  αλβανικής καταγωγής και εθνικότητας της Ηπείρου, της Άρτας, των Ιωαννίνων, Πρέβεζας και Ηγουμενίτσας, περιοχές οι οποίες, σύμφωνα με το Λεξικό, παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα με τη χάραξη των Ελληνο-αλβανικών συνόρων.

 

Επίσης, έντονη είναι η παραχάραξη και η οικειοποίηση της ελληνικής ιστορίας κυρίως σε σχέση με την Ήπειρο, ενώ  δυσφημιστική είναι η στάση του Λεξικού προς την εθνική ελληνική μειονότητα, την καταγωγή και τον πολιτισμό της. Το λεξικό δεν έχει διαφορετικό λήμμα για τον εθνικό, δημογραφικό και γεωγραφικό προσδιορισμό της εθνικής ελληνικής μειονότητας και ούτε για το ρόλο της στο αλβανικό κράτος.

Στο λήμμα «Δρόπολη» μια από τις περιοχές με συμπαγή ελληνικό μειονοτικό πληθυσμό, περιοχή στην οποία στο  καθεστώς Χότζα, αναγνωρίστηκε ως μειονοτική περιοχή και προπαγανδιστικά  δόθηκε ρόλος συμβόλου εκπροσώπησης του συνόλου της εθνικής ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία, οι Έλληνες κάτοικοί της δεν θεωρούνται αυτόχθονες, αλλά ερχόμενοι, χωρίς να προσδιορίζει χρονικά το πότε εγκαταστάθηκαν εδώ οι Έλληνες.

Ειδικότερα στη σελίδα 537, (Α΄τόμος) επισημαίνονται τα εξής: « Σε σχέση με το πότε και τις συνθήκες κατά τις οποίες εγκαταστάθηκε ελληνικός πληθυσμός στη Δρόπολη, καθώς και με το μέρος καταγωγής τους, έχουν εκδηλωθεί διάφορες απόψεις». Επίσης το Λεξικό αναφέρει ότι  δύο χωριά της Δρόπολης είναι αλβανικής εθνικότητας και ειδικότερα η  Φράστανη και η Λιούγκαρη.

Για άλλες περιοχές με αμιγή ελληνικό πληθυσμό, όπως η Φοινίκι, το Αλίκο, η Δίβρη, το Μεσοπόταμο κλπ, δεν αναφέρεται η καθαρότητα του ελληνικού στοιχείου. Για τη δημογραφική σύσταση αυτών των περιοχών  αναφέρεται  ότι  «στην πλειοψηφία ο πληθυσμός ανήκει στην ελληνική μειονότητα».

Για τον πληθυσμό της περιοχής της Λιβαδιάς  με αμιγή ελληνικό πληθυσμό, δεν αναφέρεται καν η ελληνική του εθνικότητα, ενώ το αποκορύφωμα αυτής της ιστορικής διαστρέβλωσης αποτελεί η περιοχή της Χιμάρας, η οποία αποτελεί διαχρονικό στόχο της αλβανικής εθνικιστικής και ανθελληνικής πολιτικής.

Εντούτοις παρατεταμένη είναι η προσπάθεια που καταβάλλεται στο Λεξικό να κατασκευαστεί τεχνητά η εικόνα ότι στις σημερινές περιοχές με αμιγή ελληνικό πληθυσμό, ιστορικά ήταν έντονο το αλβανικό στοιχείο.

Οι συντάκτες του λεξικού σε καμιά περίπτωση δεν λησμονούν να αναφέρουν τα ονόματα που οι Αλβανοί  είχαν δώσει στα ελληνικά χωριά, παραχωρημένα σ΄ αυτούς από την οθωμανική αυτοκρατορία. Ή τα αναφέρουν με τα αλβανικά ονόματα που έδωσε στα  το καθεστώς του Κόμματος εργασίας της Αλβανίας, το οποίο παραχάραξε την ιστορία της περιοχής.

Στο λεξικό δεν αναφέρονται  οι προσωπικότητες της εθνικής ελληνικής μειονότητας , ενώ στις ελάχιστες αναφορές προς τέτοιες προσωπικότητες, ή αναφέρεται απλώς ότι «κατάγεται από οικογένεια με γονείς ελληνικής εθνικότητας» , ή παρουσιάζονται ως Αλβανοί.

Ο εθνικισμός και ο ανθελληνισμός  όπως αναλύεται στα κείμενα της Ακαδημίας Επιστημών των Τιράνων  συμπίπτει με τα οράματα των Αλβανών λίγο πριν τη δημιουργία του αλβανικού κράτους για ένωση των αλβανικών πληθυσμών της  Βαλκανικής και την παραχάραξη της ιστορίας. Η Ακαδημία εκφράζει στο ιδεολογικό επίπεδο, το όραμα   και τους εθνικούς πόθους, καθώς και το διαχρονικό ανθελληνισμό έναντι της ελληνικής μειονότητας. Ζήτημα σοβαρό το οποίο απειλεί την ειρήνη και τη συνεργασία μεταξύ των λαών και συνεχίζει την πολιτική καταπίεσης και  εξαφάνισης μίας από τις καταπιεσμένης εθνικής ομάδας στην περιοχή. Της ελληνικής εθνικής μειονότητας.

 

* Ο Φάνης Μαλκίδης είναι διδάκτωρ κοινωνικών επιστημών και διδάσκει στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Έχει γράψει τα βιβλία «Η εθνική ελληνική μειονότητα στην Αλβανία» (στην ελληνική, αγγλική, και αλβανική γλώσσα), «Οι ελληνοαλβανικές σχέσεις» και «Το αλβανικό εθνικό ζήτημα».

"Δια βίου εκπαίδευση" ή στενή ειδίκευση και κατάρτιση;

 

Του Γιώργου Κ. Καββαδία*

           

Ένα μήλο λαχταριστό απ' έξω μα σάπιο στην καρδιά:

                          Ω πόσο όμορφη στην όψη φαντάζει η απάτη!

                                           Σαίξπηρ, Ο έμπορος της Βενετίας.

«Υψηλής ποιότητας γνώση που εξασφαλίζει την ανταπόκριση στον διεθνή ανταγωνισμό και δημιουργεί ευνοϊκές προοπτικές.» ανέφερε η νέα υπουργός Παιδείας Α. Διαμαντοπούλου σε προεκλογική της συνέντευξη, ενώ πιο καθαρά η νέα υφυπουργός Ε. Χριστοφιλοπούλου δήλωνε: «Θέλουμε παιδιά τα οποία θα μπορέσουν να στελεχώσουν ή να κάνουν τα ίδια επιχειρηματικές δραστηριότητες του μέλλοντος».

Αυτές οι τοποθετήσεις εναρμονίζονται πλήρως με νεοφιλελεύθερες πολιτικές όπως αποτυπώνονται στα κείμενα των διεθνών οργανισμών, εκφράζοντας και εξειδικεύοντας τη στρατηγική των αναδιαρθρώσεων της εκπαίδευσης: Tα συστήματα εκπαίδευσης χάνουν τη σχετική αυτονομία τους και συνδέονται όλο και περισσότερο με αυτό που η αγορά επιβάλλει. H ανταγωνιστικότητα, η ευελιξία και η απασχολησιμότητα, λέξεις-κλειδιά για τους γλωσσικούς κώδικες της αγοράς, μεταφέρονται στο επίπεδο των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών και των σχολικών μονάδων.

Eίναι φανερό ότι επιλέγεται μια νέα μορφή  εκπαίδευσης που να συνδέεται όλο και πιο στενά με τις άμεσες ανάγκες της αγοράς. Έτσι η περιβόητη «δια βίου εκπαίδευση» ξεπέφτει σε μια εργαλειακή ειδίκευση και κατάρτιση. Το σχολείο και οι σχολές  προορίζονται να τροφοδοτούν την αγορά με εξειδικευμένο προσωπικό το οποίο, κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του ζωής, θα μπορεί να επανακαταρίζεται διαδοχικά σε δεξιότητες που, κατά περίπτωση, θα επιζητούν οι επιχειρήσεις. Οι δεξιότητες που προσφέρει μια κατάρτιση δίχως ενιαία και ολόπλευρη μόρφωση, απαξιώνονται γρήγορα, από την εξέλιξη και μόνο της τεχνολογίας. Η εύηχη προοπτική της «δια βίου εκπαίδευσης» είναι συμπληρωματική της απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων και της κυρίαρχης τάσης να καταργηθεί κάθε έννοια εργασιακού δικαιώματος.

Oι αναδιαρθρώσεις στην εκπαίδευση σκοπεύουν στη δημιουργία ενός  σχολείου ελάχιστου κόστους και υψηλού κέρδους. Tο φτηνό σχολείο είναι αποτέλεσμα της υποχρηματοδότησης της εκπαίδευσης και συνδέεται με την αγοραία λογική της συρρίκνωσης του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Πρόσφατο δήγμα (δάγκωμα) και όχι δείγμα γραφής, η απόφαση της νέας ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας με την οποία «αναστέλλεται προσωρινά, γιατί μέχρι σήμερα δεν έχουν εξασφαλιστεί οι αναγκαίοι οικονομικοί πόροι»  το Πρόγραμμα Διδακτικής Στήριξης (ΠΔΣ).
Οι παρενέργειες είναι σοβαρές, αφού οι μαθητές οδηγούνται στα φροντιστήρια, ενώ οι οικονομικές και εκπαιδευτικές ανισότητες οξύνονται. Κι όμως, τα ποσά που απαιτούνται για τη λειτουργία των προγραμμάτων της ΠΔΣ είναι 45 εκατομμύρια ευρώ περίπου ανά έτος και αποτελούν μόλις το 4,5% του 1 δις. ευρώ που έχει υποσχεθεί η νέα κυβέρνηση ότι θα επιχορηγήσει την εκπαίδευση την πρώτη χρονιά.

Σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε είναι αναγκαία η ορθολογική οργάνωση της εκπαίδευσης με βάση τις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες, μα και τις ανάγκες των νέων. Γι' αυτό και το σχολείο οφείλει να γνωρίσει σε όλους τους μαθητές τα βασικά στοιχεία όλων των εφαρμοσμένων και ανθρωπιστικών επιστημών, αλλά και τα βασικά στοιχεία της βιομηχανικής, αγροτικής παραγωγής και της αναπτυσσόμενης τεχνολογίας. Μόνο αυτή η ενιαία και ολόπλευρη μόρφωση μπορεί να ικανοποιήσει τις ανάγκες μιας ανάπτυξης σε όφελος των ανθρώπων και όχι των κερδών.

 

*  Ο Γιώργος Κ. Καββαδίας είναι εκπαιδευτικός – ερευνητής.

Παναγιώτατε, ποια πανορθόδοξη απόφαση;

 

Του π. Α. Κ. Γ.

 

Δημοσιεύθηκε επιστολή του Οικουμενικού Πατριάρχου απευθυνομένη προς τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών με τη οποία ο Πατριάρχης διαμαρτύρεται εντόνως για την σύνταξη και κυκλοφορία της «Ομολογίας πίστεως κατά τού Οικουμενισμού», η οποία έχει υπογραφεί από πλήθος λαϊκών και κληρικών και από ορισμένους Αρχιερείς.

Ο Παναγιώτατος δεν απαντά[i] επί της ουσίας της Ομολογίας, αλλά μέμφεται τους συντάκτες και υπογράψαντες, επειδή: 

 

1.  στην Ομολογία αναγράφεται, κατά τον Οικουμενικό Πατριάρχη, ότι «πάντες οι επικοινωνούντες προς τους ετεροδόξους … θέτουν εαυτούς αυτομάτως εκτός Εκκλησίας».

2.  όσοι αρνούνται το διαχριστιανικό διάλογο, αντιτίθενται εις «συνοδικάς αποφάσεις πασών ανεξαιρέτως των Ορθοδόξων Εκκλησιών, περιλαμβανομένης και της καθ' Υμάς Αγιωτάτης Εκκλησίας της Ελλάδος, ως είναι η ομόφωνος απόφασις της Γ΄ Προσυνοδικής Πανορθοδόξου Διασκέψεως (1986)».

Α.   Όμως:

1.  Το κείμενο της ομολογίας πουθενά δε λέει ότι είναι αξιοκατάκριτοι «πάντες οι επικοινωνούντες προς τους ετεροδόξους», αλλά όσοι αποδέχονται και κηρύσσουν πράξει και λόγω την «παναίρεση»  – κατά τον π. Ι. Πόποβιτς – του Οικουμενισμού ! Επίσης, η Ομολογία πουθενά δε λέει ότι και αυτοί ακόμα οι οικουμενιστές «θέτουν εαυτούς αυτομάτως εκτός Εκκλησίας», όπως αναφέρει ο Πατριάρχης στην επιστολή Του !  Άλλωστε οι συντάκτες της «Ομολογίας», ως εντρυφείς  θεολόγοι γνωρίζουν πολύ καλά  ότι δε νοείται έξοδος από την Εκκλησία «αυτομάτως» ! Η «Ομολογία» επί λέξει αναφέρει : «θέτοντας ουσιαστικώς εαυτούς εκτός Εκκλησίας» (παράγραφος 8). Παρέλκει η ανάλυση της τεράστιας διαφοράς μεταξύ του «αυτομάτως» και του «ουσιαστικώς»!

2.  Αναφέρει ο Οικουμενικός Πατριάρχης ότι «τας μετά των ετεροδόξων επαφάς εγκρίνουν δια συνοδικών αποφάσεων πάσαι αι Ορθόδοξοι Εκκλησίαι» και κατά συνέπεια όσοι ασκούν κριτική στα συμβαίνοντα στο διάλογο αντιτίθενται σε Πανορθόδοξες αποφάσεις !

Ας μας επιτραπεί – με όλο το σεβασμό μας στον Πατριάρχη του Γένους – να ρωτήσουμε και δημοσίως, διότι σε κατ' ιδίαν επιστολές δε δίδονται απαντήσεις από τους αρμοδίους του Θρόνου:

a.      Ποια «Πανορθόδοξη απόφαση» κατήργησε την εγκύκλιο της περί τον Πατριάρχη Αθηναγόρα Συνόδου του Οικουμ. Πατριαρχείου με την οποία καταδικάζονταν απερίφραστα οι συμπροσευχές ως «αντικείμεναι προς τους ιερούς κανόνας και αμβλύνουσαι την ομολογιακήν ευθιξίαν των Ορθοδόξων»; Είναι σύμφωνη με αυτή την εγκύκλιο της Ι. Συνόδου του Πατριαρχείου  η σημερινή συμπεριφορά τινών στο θέμα των συμπροσευχών;

b.      Ποια «Πανορθόδοξη απόφαση» επέτρεψε στον Πάπα όχι απλώς να παρίσταται, αλλά ενδεδυμένος με τα άμφιά του να λαμβάνει σχεδόν ενεργό μέρος σε Πατριαρχική Θ. Λειτουργία;

c.       Ποια «Πανορθόδοξη απόφαση» υποχρέωσε τον Οικουμενικό Πατριάρχη να δώσει και να λάβει λειτουργικό  ασπασμό με τον Πάπα κατά τη Θ. Ευχαριστία της Θρονικής Εορτής το 2006;

d.      Ποια «Πανορθόδοξη απόφαση» έδωσε άδεια στον Πάπα να προσευχηθεί εκ μέρους του Ορθοδόξου πληρώματος με το «Πάτερ ημών» στην επισημότερη (ας επιτραπεί) Θ. Λειτουργία στον Πατριαρχικό Ναό;

e.       Ποια «Πανορθόδοξη απόφαση» παραχώρησε στον Πάπα το βήμα του Πατριαρχικού Ναού για να κηρύξει «γυμνή τη κεφαλή» το παπικό πρωτείο ; Από το βήμα των Αγίων Αλεξάνδρου, Γρηγορίου, Χρυσοστόμου, Φωτίου, Φιλοθέου να διακηρύσσεται η πλάνη!  Δεν είναι βεβήλωση αυτό;

f.        Ποια «Πανορθόδοξη απόφαση» αποφάσισε να υμνηθεί ο εμμένων εν τη αιρέσει Πάπας ως «σεπτός Ποιμένας και Πρόεδρος» και μάλιστα εντός του Πατριαρχικού Ναού και παρουσία του Πατριάρχου;

g.      Ποια «Πανορθόδοξη απόφαση» επέτρεψε να υμνηθεί από την Πρωτόθρονη Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως η αίρεση του Παπισμού ως «Εκκλησία σεπτή, Καθέδρα του Πέτρου» και μάλιστα εντός του Πατριαρχικού Ναού και παρουσία του Πατριάρχου;

h.      Ποια «Πανορθόδοξη απόφαση» κατήργησε τους 16 Ιερούς Κανόνες (Αγ. Πατέρων, Τοπικών και Οικουμενικών Συνόδων), απεφάνθη ότι επιτρέπονται στο εξής οι συμπροσευχές με αιρετικούς και δεν συνιστούν πλέον κανονικό παράπτωμα;

i.        Ποια «Πανορθόδοξη απόφαση» ενέκρινε τη σύνταξη κανονισμού για την «ομολογιακή» ή «διομολογιακή» κοινή προσευχή στις συναντήσεις του ΠΣΕ ;

j.        Ποια «Πανορθόδοξη απόφαση» επικρότησε το προκλητικό κείμενο της Θ΄ ΓΣ του ΠΣΕ στο Porto Alegre (2006), σύμφωνα με το οποίο «κάθε εκκλησία (από τις 340 προτεσταντικές ομάδες του ΠΣΕ) είναι Εκκλησία καθολική, αλλά όχι στην ολότητά της. Κάθε εκκλησία εκπληρώνει την καθολικότητά της, όταν είναι σε κοινωνία με τις άλλες εκκλησίες» !  Επίσης στο ίδιο κείμενο αναγνωρίστηκε εκκλησιαστική υπόσταση σε όλες τις προτεσταντικές αιρετικές «εκκλησίες» του Π.Σ.Ε. και έγινε αποδεκτό ότι η πληθώρα των κακοδοξιών και των πλανών τους, είναι «διαφορετικοί τρόποι διατύπωσης της ίδιας Πίστης» και «ποικιλία Χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος»!  Είναι δυνατόν να υπάρχει Πανορθόδοξη έγκριση για τις βλασφημίες αυτές; …

k.   Ποια «Πανορθόδοξη απόφαση» εξουσιοδότησε τον Οικουμενικό Πατριάρχη να προσφέρει Άγιο Ποτήριο στον Ουνίτη Αρχιεπίσκοπο Αθηνών ; Δεν έχει καταδικαστεί η Ουνία απερίφραστα σε «συνοδικάς αποφάσεις πασών ανεξαιρέτως των Ορθοδόξων Εκκλησιών, … ως είναι η ομόφωνος απόφασις της Γ΄ Προσυνοδικής Πανορθοδόξου Διασκέψεως (1986)» ; Γιατί περιφρονούνται έτσι ωμά οι ομόφωνες Πανορθόδοξες Αποφάσεις που ρητά καταδικάζουν την Ουνία; Γιατί αυτή η επιλεκτική χρήση των «Πανορθοδόξων αποφάσεων»;

  Επιπλέον :

I.      Δε σκέφτηκε ο Πατριάρχης μας ότι αυτό το Άγ. Ποτήριο που προσέφερε ως δώρο στον Ουνίτη Αρχιεπίσκοπο είναι πικρό ποτήρι για την Εκκλησία της Ελλάδος, αλλά και για τις λοιπές Ορθόδοξες Εκκλησίες που ακόμα και σήμερα στενάζουν από τις μεθοδεύσεις των Ουνιτών; Πώς θα ακούσουν οι δεινοπαθήσαντες και δεινοπαθούντες από την Ουνία αδελφοί μας στην Αν. Ευρώπη αλλά και τη Μ.  Ανατολή την ενέργεια αυτή του Πατριάρχου μας; Δεν αποτελεί πρόκληση στην Πανορθόδοξη ενότητα;

II.      Πως θα αισθανόταν ο Πατριάρχης μας  αν ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών προσέφερε Αγ. Ποτήριο στον παπα-Ευθύμ ;![ii] (συγγνώμη για τη σκληρότητα του λόγου!) 

 

Και τα ερωτήματα  αυτά δεν έχουν τέλος …  αλλά ούτε και απαντήσεις …

Αυτά τα λίγα για να πάψει η δικαιολογία περί των δήθεν «πανορθοδόξων αποφάσεων» ! Μακάρι οι πρωτοστατούντες σήμερα στο διάλογο να σέβονταν και να τηρούσαν όλες τις πανορθόδοξες αποφάσεις! Όλες όμως, όχι κατ' επιλογήν ! Διότι ποτέ και καμία Πανορθόδοξη Σύνοδος δεν αλλοίωσε την Ορθόδοξη εκκλησιολογία, δεν κατήργησε Ι. Κανόνες επικυρωμένους από τρεις Οικουμενικές Συνόδους και δεν έδωσε σε κανένα το δικαίωμα αθετήσεως της εκκλησιαστικής παραδόσεως και τάξεως, όπως πολλάκις συμβαίνει σήμερα στον οικουμενικό χώρο. Αν ποτέ συνέβαινε αυτό, τότε, η οποιαδήποτε – ακόμα και «Πανορθόδοξη» – Σύνοδος θα αυτοαναιρείτο και θα μετατρεπόταν σε «συνέδριο ανόμων» και «συναγωγή πονηρευομένων». Άλλωστε η «οικουμενικότης» ή η «ληστρικότης» μιας συνόδου δεν προσδιορίζεται από τον αριθμό και την εκπροσώπηση των συμμετεχόντων, αλλά πρωτίστως από τις αποφάσεις της !

 

Β.  Κατά συνέπεια, όσοι κατηγορούν τους ασκούντες κριτική στα των διαλόγων ότι τάχα είναι εναντίον του διαλόγου, αν δεν συκοφαντούν διαστρέφοντας συνειδητά την πραγματικότητα, κάνουν πολύ μεγάλο λάθος!

Διότι, ΟΧΙ ! ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ! Δε νοείται Ορθόδοξος που να αρνείται το διάλογο. Διότι πρώτος ο ίδιος ο Χριστός μας διαλέγεται με τους αμαρτωλούς. Αλλά, ας προσέξουμε, είναι ο ίδιος ο Χριστός μας που ταυτόχρονα αρνήθηκε το διάλογο. Αρνήθηκε να διαλεχθεί  παρ' ότι προκλήθηκε.  Αρνήθηκε να κάνει διάλογο με τον Πιλάτο, τους Αρχιερείς του Μ. Συνεδρίου και τον βασιλέα Ηρώδη!

 

Συμφωνούμε λοιπόν με το διάλογο, όπως ο Κύριός μας !

 

Αντιτιθέμεθα όμως στο διάλογο, όπως ο ίδιος ο Κύριός μας. Όταν δεν πληρούνται κάποιες σαφώς καθορισμένες από την εκκλησιαστική Παράδοση προϋποθέσεις. Αντιτιθέμεθα λοιπόν στο διάλογο, στο «ανούσιο παίγνιο», κατά την καταγγελία του επί 20ετία συμπροέδρου, Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας Στυλιανού,  όπως αυτός διεξάγεται σήμερα. Αναφέρω τρία μόνο σημεία:

1.  Συστηματική περιφρόνηση της εκκλησιαστικής παραδόσεως με τις ολοένα αυξανόμενες και εντεινόμενες  συμπροσευχές ! Ξεπεράσαμε τις απλές συμπροσευχές και πηγαίνουμε ολοταχώς σε συλλείτουργα – για την ώρα  ατελή …  Και το χειρότερο: προσπαθούμε να επιβάλουμε την ανομία μας ως νόμο του Θεού (βλ. γνωμοδότηση Φειδά για τις συμπροσευχές)!

2.  Κάποιοι «επαγγελματίες» (σύμφωνα με τον καθηγητή Βέλτση) του διαλόγου αποφασίζουν ερήμην του λαού του Θεού (λαϊκών και  κληρικών), ακόμα ερήμην και αυτών των Συνόδων των Αυτοκεφάλων Εκκλησιών.

Παράδειγμα: έξι Αυτοκέφαλες Εκκλησίες, δηλ περίπου η μισή Ορθοδοξία! (Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, Εκκλησία Σερβίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας, Ελλάδος, Τσεχίας και Σλοβακίας) δεν συμμετείχαν και εν Συνόδω καταδίκασαν το κείμενο της συμφωνίας του Balamand (Ζ΄ συνάντηση Μικτής Επιτροπής-1993) ως απαράδεκτο εξ απόψεως Ορθοδόξου, ξένο προς την Ορθόδοξη Παράδοση και αντίθετο με τις αποφάσεις των Πανορθοδόξων Διασκέψεων (βλ. την από 8.12.1994 επιστολή της Ι. Συνόδου Εκκλησίας της Ελλάδος προς τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο) ! Και όμως, δεν συγκινήθηκε ουδείς των «επαγγελματιών» και ο διάλογος συνεχίζεται, με τους  Ορθοδόξους αντιπροσώπους να  θεωρούν το κείμενο αυτό έγκυρο και ως βάση συζητήσεως στην πορεία του διαλόγου! Δείχνει αυτή η συμπεριφορά σεβασμό στις Συνόδους των έξι Αυτοκεφάλων Εκκλησιών;  Μήπως δείχνει αυτή η συμπεριφορά σεβασμό στην Πανορθόδοξη ενότητα;

3.  Σε Πανορθόδοξες αποφάσεις καταδικάζεται επανειλημμένως η Ουνία. Και όμως στο διάλογο συμμετέχουν και … Ουνίτες!  Πού υπάρχει λοιπόν σεβασμός στις  Πανορθόδοξες αποφάσεις στο διάλογο, όπως διεξάγεται σήμερα; 

Ποιος, επομένως, περιφρονεί τις Πανορθόδοξες αποφάσεις; Οι ασκούντες κριτική με θεολογικό λόγο, ή  οι συμπράττοντες σε «ανούσιο παίγνιο» ;

 

Γ.  Κάποιοι διαμαρτυρήθηκαν διότι, όπως είπαν, η Ομολογία Πίστεως τους …  «εξωεκκλησιάζει»!

Όμως ας προσέξουμε όλοι καλά :

1. Κανένας ας μην ανησυχεί, ας μη θορυβείται,  διότι ουδείς «εξωεκκλησιάζεται» με υπογραφές!  Όσες υπογραφές και αν μαζέψουμε και λαϊκών και κληρικών και Αρχιερέων!

2. Κανένας όμως ας μην εφησυχάζει ότι τάχα με τις υπογραφές του μπορεί να «εξωεκκλησιάσει» κάποιους και έτσι να ξεμπερδέψει με τις διαμαρτυρίες τους ! Η οποιαδήποτε φίμωση της άλλης άποψης δεν μπορεί να γίνει σήμερα αποδεκτή ούτε στην Εκκλησία ούτε στην κοινωνία μας !

3. Ο καθένας μας όμως ας γρηγορεί, διότι υπάρχει κίνδυνος να  «εξωεκκλησιασθεί» μόνος του, όχι «αυτομάτως» (!) αλλά «ουσιαστικώς» εξ αιτίας των λόγων και της συμπεριφοράς του. Η επισημοποίησή του «εξωεκκλησιασμού» μπορεί να καθυστερήσει ή και να μην εκφραστεί σε αυτή τη ζωή! Στην άλλη ζωή όμως τι γίνεται;

 

Ας μη ξεχνάμε την περίπτωση του Αγ. Μαξίμου του Ομολογητού: απλός μοναχός πολέμησε για την πίστη και την παράδοση της Εκκλησίας μας με ολόκληρη σχεδόν την Πενταρχία (Πατριάρχες Ρώμης, Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας και Αντιοχείας), την «επίσημη» «Εκκλησία», που είχε υποταχθεί στην αίρεση ! Κανένα δεν «εξωεκκλησίασε» ^. τον «εξωεκκλησίασαν», αντίθετα, οι ισχυροί κατά κόσμον Πατριάρχες κλπ και πέθανε εξόριστος! Αλλά έρχεται μετά θάνατον η Στ΄ Οικουμενική Σύνοδος και στηρίζεται στη θεολογία του απλού μοναχού Μαξίμου και δικαιώνει τον απλό μοναχό Μάξιμο και καθαιρεί, καταδικάζει και αναθεματίζει ως αιρετικούς ΕΠΤΑ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΣ και άλλους Επισκόπους!

 

Για την ιστορία καταδικάστηκαν:

– ο Πάπας Ρώμης Ονώριος !

– οι 4 Οικουμενικοί Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως : Σέργιος, Πύρρος, Παύλος Β΄ και Πέτρος !

–  ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Κύρος !

– ο Πατριάρχης Αντιοχείας Μακάριος ! και 

– οι επίσκοποι Στέφανος, Πολυχρόνιος και Κωνσταντίνος!

 

Δ.   Στο τέλος της επιστολής Του ο Οικουμενικός Πατριάρχης ζητά από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και την περί αυτόν «τιμίαν Ιεραρχίαν όπως το ταχύτερον δυνατόν λάβη επισήμως θέσιν έναντι της φερομένης «Ομολογίας Πίστεως» και των υπογραψάντων αυτήν κληρικών αυτής»! 

Είναι άξιον απορίας γιατί ο Οικουμενικός Πατριάρχης και η περί Αυτόν Σύνοδος ζητούν από την Εκκλησία της Ελλάδος να πάρει θέση και δεν επελήφθησαν οι ίδιοι  «των υπογραψάντων κληρικών», όπως είχε γίνει παλαιότερα με τον αείμνηστο Χριστόδουλο; Θα αποφεύγονταν έτσι πιθανά προβλήματα ενότητος στην Ιεραρχία μας!

– Αναμφίβολα είναι ιδιαίτερα λυπηρό να  αντιμετωπίζει ο Πατέρας την αγωνία των παιδιών του ως εχθρική ενέργεια και να στέκεται «έναντι …των κληρικών», δηλ. των παιδιών του!

– Ιδιαίτερα λυπηρό ο Πατέρας να πρωτοστατεί στο διάλογο εκτός του σπιτιού, με όλη τη γειτονιά, τους εγγύς και τους μακράν, και να αρνείται συστηματικά να συζητήσει με τα παιδιά του τις δικαιολογημένες ή και αδικαιολόγητες έστω επιφυλάξεις τους!

– Ιδιαίτερα λυπηρό να  διεξάγει «Θεολογικό Διάλογο» με τους ετεροδόξους και να αρνείται να διαλεχθεί με θεολογικό λόγο με τους ομοδόξους συν-διακόνους Του στο Σώμα του Χριστού!

– Ιδιαίτερα λυπηρό να ζητά τη λήψη μέτρων «έναντι» των παιδιών του – άραγε, ποίων μέτρων ;  μήπως προληπτικής λογοκρισίας και φίμωσης της άλλης άποψης ;  πού βρισκόμαστε !

 

Όμως, αλίμονο στον πατέρα που περιφρονεί την κραυγή αγωνίας των παιδιών του. Ο ίδιος κλονίζει στη συνείδησή τους το πατρικό κύρος. Και μη μας διαφεύγει ότι η πατρική αυθεντία δεν επιβάλλεται με τη φίμωση της κριτικής, αλλά εμπνέεται ακόμα και στα "άτακτα" παιδιά. Αν αυτό ισχύει στη βιολογική πατρότητα, πολλώ μάλλον έχει εφαρμογή στην πνευματική !

 

Πάντως, ας γίνει σε όλους απολύτως σαφές, ότι οι Αρχιερείς, οι Αγιορείτες και λοιποί Καθηγούμενοι με τις Αδελφότητές τους και άλλοι κληρικοί και μοναχοί και λαϊκοί από πολλές Ορθόδοξες Εκκλησίες  που ενώπιον του Θεού και της συνειδήσεώς μας υπογράφοντας την «Ομολογία Πίστεως κατά του Οικουμενισμού» εκφράζουμε τη θλίψη και διαφωνία μας στη συστηματική περιφρόνηση της εκκλησιαστικής μας παραδόσεως που συντελείται στον οικουμενικό χώρο, είμαστε και θα παραμείνουμε μέλη της Εκκλησίας μας  ό,τι  και αν συμβεί ! Ακόμα και αν οι Πατέρες μας  μας πικράνουν και μας αρνηθούν την πατρότητα με τη συμπεριφορά τους, θα παραμείνουμε μέλη της Ορθοδόξου Εκκλησίας  μας !

 

Πάτρα 6.10.09

 

ΠΗΓΗ:  Δημιουργία αρχείου: 8-10-2009. Τελευταία ενημέρωση: 10-10-2009.

http://www.oodegr.com/oode/papismos/eksagelies/poia_panorthodoksi_1.htm

 

---

[i] Το πλήρες κείμενο της επιστολής του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου προς τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο έχει ως εξής:

«Μακαριώτατε Αρχιεπίσκοπε Αθηνών και πάσης Ελλάδος, εν Χριστώ τω Θεώ λίαν αγαπητέ και περιπόθητε αδελφέ και συλλειτουργέ της ημών Μετριότητος κύριε Ιερώνυμε, Πρόεδρε της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, την Υμετέραν σεβασμίαν Μακαριότητα αδελφικώς εν Κυρίω κατασπαζόμενοι, υπερήδιστα προσαγορεύομεν.

Εις γνώσιν του Οικουμενικού Πατριαρχείου περιήλθε κατ' αυτάς κείμενον υπό τον τίτλον «Ομολογία Πίστεως», υπογεγραμμένον υπό κληρικών και μοναχών, ως και τινων λαϊκών, εν οις και τινες Μητροπολίται της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος, δια του οποίου επιχειρείται ο διαχωρισμός των Ορθοδόξων πιστών εις «ομολογητάς της Ορθοδόξου πίστεως» και εις οιονεί μειοδότας αυτής, εφ' όσον δεν αποδέχονται τας θέσεις των συντακτών του εν λόγω κειμένου.

Επί του ζητήματος τούτου, συνοδική διαγνώμη, προαγόμεθα ίνα εκφράσωμεν Υμίν τον έντονον προβληματισμόν του Οικουμενικού Πατριαρχείου και τούτο διά τους ακόλουθους λόγους:

Είναι γνωστόν ότι από μακρού υφίστανται και καλλιεργούνται, ιδιαιτέρως εν τω χώρω της Εκκλησίας της Ελλάδος, ζηλωτικαί τάσεις, αίτινες εκδηλούνται δια πολεμικής ενίοτε οξείας και ανοικείου, εναντίον των διεξαγομένων θεολογικών διαλόγων και επαφών της Ορθοδόξου Εκκλησίας μετά των ετεροδόξων. Η Ορθόδοξος Εκκλησία ουδέποτε βεβαίως ημπόδισεν ή επέκρινε την έκφρασιν κριτικής προς πράξεις και αποφάσεις της διοικούσης Εκκλησίας διο και ουδέποτε διεμαρτυρήθημεν και ημείς δια τας ως άνω τάσεις, καίτοι, ως είπομεν, πολλάκις εκδηλούνται αύται κατά τρόπον ανοίκειον, φανατικόν και τουταυτό ασεβή. Δεν ηθέλομεν απευθυνθή, συνεπώς, προς Υμάς εάν επρόκειτο απλώς περί μιας τοιαύτης κριτικής, έστω και απρεπούς και ανοικείου.

Αλλ' η περίπτωσις της εν λόγω «Ομολογίας» παρουσιάζει ιδιομορφίας τινάς αι οποίαι εμβάλλουν ημάς εις ανησυχίαν, δοθέντος ότι:

α) Το κείμενον τούτο αυτοχαρακτηρίζεται ως «Ομολογία Πίστεως» εφάμιλλος, τρόπον τινά, ή εν πάση περιπτώσει παράλληλος προς υφισταμένας επισήμους «Ομολογίας Πίστεως», ως εκείναι των Αγίων και Οικουμενικών Συνόδων ή άλλαι «Ομολογίαι» φέρουσαι ονόματα ατόμων ως των Πέτρου Μογίλα, Δοσιθέου Ιεροσολύμων κ.α. Αλλ' ενώ αι τελευταίαι αύται φέρουσι και αυταί συνοδικήν επικύρωσιν, η περί ής ο λόγος «Ομολογία» ουδεμίαν τοιαύτην επικύρωσιν φέρει, και δια του τίτλου τούτου παραπλανά μέρος του πιστού λαού εμφανιζομένη ως μια παρόμοια «Ομολογία».

β) Η «Ομολογία» αύτη διαλαμβάνει εν παραγράφω την διακήρυξιν ότι πάντες οι επικοινωνούντες προς τους ετεροδόξους και συμπροσευχόμενοι μετ' αυτών θέτουν εαυτούς αυτομάτως εκτός Εκκλησίας. Τούτο σημαίνει ότι πάντες οι Πατριάρχαι και λοιποί Προκαθήμενοι των Ορθοδόξων Εκκλησιών μετά των Ιερών αυτών Συνόδων ως μετέχοντες εις τοιαύτας επαφάς και διαλόγους έχουν αυτομάτως θέσει εαυτούς εκτός Εκκλησίας!!! Οι υπογράφοντες την «Ομολογίαν» δια του τρόπου τούτου κηρύσσουν πάντας ημάς εκτός της Εκκλησίας, ήτοι σχισματικούς, είναι δε απορίας άξιον διατί δεν έχουν εισέτι διακόψει την μεθ' ημών μυστηριακήν κοινωνίαν, εφ' όσον ευρισκόμεθα κατ' αυτούς «εκτός Εκκλησίας». Το σπέρμα πάντως του σχίσματος ενυπάρχει εις τα ως άνω εκφράσεις της «Ομολογίας», τούτο δε δέον να εμβάλη πάντας τους ποιμαίνοντας την Εκκλησίαν εις ανησυχίαν.

γ) Η ανησυχία αύτη επιτείνεται εκ του ότι την εν λόγω «Ομολογίαν» υπογράφουν συν τοις άλλοις και τινες Αρχιερείς της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος, ως εάν μη ήρκει εις αυτούς η κατά την επισκοπικήν χειροτονίαν των δοθείσα Ομολογία. Θέλομεν να πιστεύωμεν ότι οι υπογράψαντες Ιεράρχαι έπραξαν τούτο άνευ πλήρους επιγνώσεως του ότι διά του τρόπου τούτου οδηγούν εις σχίσμα εντός της Ορθοδόξου Ιεραρχίας, δοθέντος ότι τας μετά των ετεροδόξων επαφάς εγκρίνουν δια συνοδικών αποφάσεων πάσαι αι Ορθόδοξοι Εκκλησίαι. Διότι είναι αδιανόητον οι επίσκοποι ούτοι, δια μεν της υπογραφής της εν λόγω «Ομολογίας» να διακηρύσσουν ότι πάντες οι μετέχοντες εις τας μετά των ετεροδόξων επαφάς «θέτουν εαυτούς αυτομάτως εκτός της Εκκλησίας», εν δε τη λειτουργική και λοιπή αυτών ζωή να θεωρούν εαυτούς εν κοινωνία μετ' αυτών, μνημονεύοντες μάλιστα και του ονόματος αυτών εν τη Θεία Λειτουργία.

Μακαριώτατε,

Αι μετά των ετεροδόξων επαφαί, περιλαμβανομένων των μετ' αυτών θεολογικών διαλόγων, δεν αποτελούσιν ενεργείας ωρισμένων Εκκλησιών ή προσώπων, αλλά, ως είπομεν, συνοδικάς αποφάσεις πασών ανεξαιρέτως των Ορθοδόξων Εκκλησιών, περιλαμβανομένης και της καθ' Υμάς Αγιωτάτης Εκκλησίας της Ελλάδος, ως είναι η ομόφωνως απόφασις της Γ' Προσυνοδικής Πανορθοδόξου Διασκέψεως (1986) και αι υπογραφείσαι και συνημμένως εν αντιγράφω αποστελλόμεναι συμφωνίαι επί του περιεχομένου του μετά της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας θεολογικού ημών διαλόγου.

Προκαλεί βαθίαν θλίψιν η διαπίστωσις ότι τούτο λησμονείται υπό των υπογραψάντων την «Ομολογίαν» ταύτην. Η Εκκλησία της Ελλάδος μη καταδικάζουσα αλλά δεχόμενη σιωπηρώς την κυκλοφορίαν κειμένων «Ομολογίας Πίστεως», ως το περί ου ο λόγος, δια του οποίου τίθενται εκτός Εκκλησίας πάντες οι μετέχοντες εις τας μετά των ετεροδόξων σχέσεις, υπογεγραμμένον μάλιστα και υπό επισκόπων αυτής, δημιουργεί προβληματισμόν ουχί μόνον εις το ποίμνιον αυτής, αλλά και εις την μετά των λοιπών Ορθοδόξων Εκκλησιών κοινωνίαν αυτής.

Παρακαλούμεν, όθεν, την Υμετέραν Μακαριότηταν και την περί Αυτήν τιμίαν Ιεραρχίαν όπως το ταχύτερον δυνατόν λάβη επισήμως θέσιν έναντι της φερομένης «Ομολογίας Πίστεως» και των υπογραψάντων αυτήν κληρικών αυτής, αναλογιζομένην τον κίνδυνον, τον οποίο εγκυμονεί δια την ενότητα της Εκκλησίας η επιδεικνυμένη ανοχή η, ως αποδείκνυται, και υπό τινων εκ των επισκόπων αυτής ενθάρρυνσις, τοιούτων διχαστικών ενεργειών.

Ταύτα ανακοινούμενοι τη Υμετέρα Μακαριότητι, περιπτυσσόμεθα και αύθις Αυτήν φιλήματι αδελφικώ και διατελούμεν μετ' αγάπης εν Κυρίω πολλής και τιμής εξιδιασμένης».

[ii] παπα-Ευθύμ": Οι Τουρκικές αρχές υποστήριξαν με κάθε τρόπο την ίδρυση τον Σεπτεμβριο του 1923, της λεγόμενης ‘Τουρκικής Ορθοδόξου Εκκλησίας',  η οποία είχε ιδρυθεί από τον π. Ευθύμιο Καραχισαρίδη Erenerol, ιερέα από το Keskin, της Ανατολίας, τυφλό όργανο του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, αρχηγό των Νεότουρκων. Ο παπα-Ευθύμ είναι ο Ηγέτης αυτής της Τουρκικής, σχισματικής, Εθνικιστικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, με σκοπό να καπηλευθεί την εξουσία τού Πατριαρχείου στην Τουρκική επικράτεια, και να υποτάξει τους Ορθοδόξους τής Τουρκίας στους εθνικούς σχεδιασμούς τού κράτους. Κάτι αντίστοιχο δηλαδή με την καπηλεία τής Ορθοδοξίας από τους Παπικούς Ουνίτες.

 

Εκτενή σχόλια για το 14ο συνέδριο της ΟΛΜΕ*

 

Του Αντώνη Ναξάκη**

 

Στις 28 Ιουνίου 2009 ολοκλήρωσε τις εργασίες του το 14^ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ με την εκλογή νέου Δ.Σ., ενώ οι συσχετισμοί δεν άλλαξαν (4 ΔΑΚΕ, 3 ΠΑΣΚ, 2 ΣΥΝ, 2 ΔΕΕ, 1 ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ).

Το συνέδριο πραγματοποιήθηκε υπό το βάρος προαναγγελιών σειράς αντιδραστικών μέτρων για την νεολαία και τους εργαζομένους ιδιαίτερα του δημοσίου τομέα. Μέτρα που απορρέουν από την γενική κατεύθυνση της Ε.Ε. για διάλυση των εργασιακών σχέσεων και των ασφαλιστικών δικαιωμάτων στο στενό δημόσιο τομέα (κατά τα πρότυπα του ΟΤΕ), αφού για τους υπόλοιπους εργαζομένους έχει γίνει.

Έτσι βρίσκονται προ των πυλών:

Είναι φανερό πως στην κοινωνία μας που βρίθει μορφωτικών, οικονομικών (ταξικών), γλωσσικών, χωροταξικών, κ.α. διαφορών, ενιαία θέματα σε κάθε τάξη ανά περιφέρεια, θα οδηγήσουν στο κλείσιμο τις μισές σχολικές μονάδες της χώρας.

Ο νέος τρόπος εξέτασης αφανίζει την αναλυτική και συνθετική σκέψη, άρα την κριτική ικανότητα που μπορεί να προσεγγίζει το «όλον», υπέρ της ανάπτυξης δεξιοτήτων για γρήγορη συλλογή και αποβολή πληροφοριών και μάλιστα όσων μπορούν να μετατραπούν σε εμπορεύματα. Με άλλα λόγια μέσω της δομής του περιεχομένου της και της διδακτικής, της επερχόμενης εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, επιχειρείται η πιο ακραία μορφή αποδόμησης της συλλογικής υπόστασης του ανθρώπου.

– Η απόφαση του Ευρωδικαστηρίου που χαρακτήρισε τα ασφαλιστικά ταμεία του Δημοσίου (κύρια και επικουρικά) σε επαγγελματικά, συνιστά την μεγαλύτερη και τελική αντεργατική επίθεση, ουσιαστικό της πλήρης κατάργησης του ασφαλιστικού συστήματος στην χώρα μας.

Γιατί επαγγελματικά ταμεία δεν σημαίνει μόνο εξίσωση ορίων συνταξιοδότησης ανδρών – γυναικών (άρα 10 χρόνια παραπάνω δουλειά στις γυναίκες), ούτε ότι σε αυτά απαγορεύεται η κρατική (κοινωνική) χρηματοδότηση. Σημαίνει κυρίως την μεταφορά των ευθυνών της ασφάλισης – περίθαλψης αποκλειστικά στις πλάτες των εργαζομένων. Σημαίνει με άλλα λόγια στρατηγικού χαρακτήρα αλλαγές.

Πολλοί τρόποι για κάτι τέτοιο υπάρχουν π.χ. η μετατροπή των επιστημονικών ενώσεων σε επαγγελματικές (Ε.Μ.Ε., Εν.Φυσ., Ε.Π.Ι, …) οι οποίες θα λειτουργήσουν κατά τα πρότυπα του ΤΕΕ – ΤΣΜΕΔΕ, με άλλα λόγια ο απόφοιτος οποιασδήποτε γ/βάθμιας σχολής, δημόσιας ή ιδιωτικής θα πληρώνει ασφάλιστρα με την αποφοίτησή του,  ανεξάρτητα από το αν εργάζεται.   

Η υπόθεση των επαγγελματικών ταμείων μαζί με τις περικοπές στις συντάξεις, την αύξηση του χρόνου εργασίας, την κατάργηση του ενός από τα δυο επικουρικά ταμεία των δημοσίων υπαλλήλων, τις περικοπές στα βαρέα και ανθυγιεινά και στις συντάξεις αναπηρίας, συνιστούν το πλαίσιο επίθεσης στα ασφαλιστικά – συνταξιοδοτικά δικαιώματα της επόμενης περιόδου.

– Η κυβέρνηση καιρό τώρα και σε όλους τους τόνους προαναγγέλλει διπλό μισθολόγιο για το δημόσιο. Το υπάρχον για τους παλιούς και το άλλο για τους νεοδιόριστους από το οποίο θα παραληφθούν σοβαρά τμήματα του σημερινού μισθού. Π.χ. εάν στον νεοδιόριστο της εκπαίδευσης δεν δοθεί το εξωδιδακτικό επίδομα, τότε όσοι διοριστούν το 2010 θα έχουν κατά 400+ € μικρότερο μισθό απ' αυτούς που διορίστηκαν το 2009. Κάτι τέτοιο δεν θα φέρει μόνο σε πλήρη απόγνωση τους νέους εργαζόμενους, αλλά θα δημιουργήσει μια διάσπαση βάθους εντός των εργαζομένων, θα βάλει τις προϋποθέσεις άρσης της μονιμότητας, αφού πρώτα διαλύσει τις προσφερόμενες υπηρεσίες των δημοσίων υπαλλήλων, ιδιαίτερα της εκπαίδευσης.

– Η διάλυση κάθε έννοιας μόνιμης και σταθερής εργασίας αποτελεί τα τελευταία 20 χρόνια διαρκή προσπάθεια όλων των κυβερνήσεων. Βρισκόμαστε σήμερα μπροστά σε νέα αποφασιστική κυβερνητική προσπάθεια.

Η κατάργηση των κλειστών επαγγελμάτων, η γενίκευση των συμβάσεων έργου, η ανεξέλεγκτη χωρίς στοιχειώδης προϋποθέσεις προσφορά εκπαιδευτικών τίτλων από ιδιώτες (πρόσφατες κυβερνητικές εξαγγελίες), η γενίκευση και υπερμεγέθυνση του ωρομίσθιου σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες είναι μερικές από τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες.

  

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες το συνέδριο της ΟΛΜΕ κατάφερε να οδηγηθεί σε ένα πλαίσιο απόφασης που περιέχει σοβαρά στοιχεία συγκρότησης, τουλάχιστον ενός αμυντικού μετώπου δράσης.

Καταφέραμε να τραβήξουμε ορισμένες σαφής διαχωριστικές γραμμές, παρά την σφοδρή αντίδραση και αποχώρηση της ΔΑΚΕ και την αντίδραση της ΔΕΕ (ΠΑΜΕ) που δεν ήθελε καμία συλλογική απόφαση.    

Με πρωτοβουλία των παρεμβάσεων που πρότειναν τα βασικά σημεία της τελικής συμφωνίας σε όλες τις παρατάξεις πλην την ΔΑΚΕ (συμφώνησαν ΣΥΝ, ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ, ΠΑΣΚ), η απόφαση επικαιροποίησε της αποφάσεις του προηγούμενου συνεδρίου και όρισε τους παρακάτω επιπλέων άξονες πάλης. 

– Πλήρη αντίθεση στην επικείμενη μεταρρύθμιση Μπαμπινιώτη – Δασκαλόπουλου – Διαμαντοπούλου – Καρατζαφέρη και ιδιαίτερα στις περιφερειακές εξετάσεις που θα οδηγήσουν σε κλείσιμο τα μισά σχολεία της χώρας κυρίως αυτά των υποβαθμισμένων περιοχών των πόλεων και της επαρχίας.

– Την πλήρη αντίθεση στο νέο τρόπο εξέτασης των περιφερειακών και πανελλαδικών εξετάσεων που οδηγεί σε αποσάθρωση και όχι ανάπτυξη της κριτικής ικανότητας της νεολαίας υπέρ μιας αγοραίας γνώσης μιας χρήσης από εργάτες μιας χρήσης.

– Βασικός άξονας αναδείχτηκε η πάλη ενάντια στην μετατροπή των ασφαλιστικών ταμείων του δημοσίου σε επαγγελματικά, που σημαίνει ελαστικές σχέσεις εργασίας. Δηλαδή διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος στο δημόσιο υπέρ ενός συστήματος πλήρους εξατομίκευσης της ασφάλισης με ταυτόχρονη εμπορευματοποίηση – ιδιωτικοποίηση της.

– Σταθερός άξονας πάλης αναδείχθηκε η αντίθεση μας στα επικείμενα διπλά μισθολόγια στο δημόσιο (άλλο για τους νεοδιόριστους και άλλο για τους παλιούς) και η διεκδίκηση κλαδικών συλλογικών συμβάσεων εφ' όλης της ύλης.

– Στα ζητήματα των εργασιακών σχέσεων το συνέδριο αναγνώρισε ένα στρατηγικό μέτωπο πάλης. Έτσι με γνώμονα την μόνιμη και σταθερή εργασία απαιτούμε:

– Κατάργηση του ωρομισθίου. Διορισμούς σε όλα τα κενά. Κανείς καθηγητής χωρίς οργανική θέση, (να καταργηθεί το σύστημα της διάθεσης συναδέλφων στα ΠΥΣΔΕ). Όχι στην κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων για την πραγματοποίηση κοινωνικής πολιτικής. Η κοινωνική πολιτική σε κατηγορίες, που την έχουν ανάγκη, να πραγματοποιηθεί με άλλους τρόπους (κυρίως οικονομικούς).

– Πλήρη εργασιακά, ασφαλιστικά (να καταργηθεί η απαίτηση των 100 ενσήμων για περίθαλψη) και συνδικαλιστικά δικαιώματα σε όλους τους ωρομίσθιους μέχρι την κατάργηση του θεσμού.

Τα παραπάνω αποτελούν ένα αρκετά σαφές αμυντικό πλαίσιο.

 

Το συνέδριο όμως δεν μπόρεσε να διαμορφώσει άξονες αντεπίθεσης και ανατροπής, με στρατηγικότερα χαρακτηριστικά, της επερχόμενης κυβερνητικής επίθεσης.

Σε τρία ζητήματα εκφράστηκε η αδυναμία απάντησης.

1.      Στο αντιδραστικό σχολείο που κάθε μέρα κατασκευάζετε ποιο είναι το σχολείο των σημερινών κοινωνικών αναγκών και απαιτήσεων.

2.      Ποια είναι η σχέση της κλαδικής συλλογικής σύμβασης με την γενική συλλογική σύμβαση της ΑΔΕΔΥ.

3.      Η ανάγκη για ένα εκπαιδευτικό συνδικάτο όλων των βαθμίδων εκπαίδευση.

 

Σε όλα αυτά θα επανέλθουμε.

 

* Σημείωση admin: Το άρθρο γράφτηκε πριν αλλάξει η κυβέρνηση της Ν.Δ.

 

**Χανιά,  Σεπτέμβρης  2009, Ναξάκης Αντώνης, σύνεδρος στο 14^ο συνέδριο της ΟΛΜΕ  αντιπρόσωπος της ΕΛΜΕ Χανίων, εκ μέρους της Παρέμβασης -Πρωτοβουλίας.

Ο Χριστιανικός φεμινισμός, και οι συνήθεις κοσμικοί “φεμινιστές”.

 

                               Του φιλαλήθη/philalethe00

Είναι η ριζικά υπέρ της γυναίκας διδασκαλία των Προφητών, των Αποστόλων, των Πατέρων, της Ορθοδοξίας, και, ευρύτερα, Χριστιανικών Ομολογιών που έχουν αποκοπή από το εκκλησιαστικό κληρικολαϊκό σώμα(Παπισμός, προτεσταντισμοί).

(-για να το πω στην συνήθη ……κοινή νεοκαθαρευουσιάνικη ιδιόλεκτο, που βέβαια απευθύνεται στον λαό). Αλλά είναι και πολλά άλλα: τα γνωστά περί “φόβου του ανδρός (εκ της γυναικός)”, υποταγή της γυναίκας κτλ. Βέβαια, ο λιγότερο αιρετικός, δηλαδή επιλεκτικός αναγνώστης θα δη, ότι έχουμε και άλλες προτροπές προς τις γυναικές, που είναι προτροπές (του αγ. απ. Παύλου) διδαχής της γυναίκας προς τον άνδρα.

Για αυτό το θέμα, έχουν κυκλοφορήση μία σειρά βιβλίων, εκ των οποίων οι δυτικότροποι φεμινιστές δεν έχουν διαβάση τίποτε, κατά συντριπτικό ποσοστό. Δεν πτοούνται, βέβαια, όπως καταλαβαίνετε και εσείς. Σαφέστατα, δεν θέλω, όπως και στην περίπτωσι του φιλμακίου του Νέου Μουσείου Ακρόπολης, να παραστήσω τον… λογιώτατο συμβουλάτορα (άπαγε της υπερηφανείας) ούτε θεωρώ, ότι η άγνοια, αυτής της γνωσιολογικής μεθόδου τουλάχιστον, είναι κάτι το απαραίτητα κακό, αλλά δεν είναι δέουσα η τέτοια παραπληροφόρηση σε ζητήματα που είναι τόσο σημαίνοντα και πολλοί μωρολόγοι τα …αντιπαρέρχονται για τις “του βίου πραγματείες”. Τι να πούμε; Ο μωρός μωρά λαλήσει. Στα παρακάτω, θα δούμε με μερικές αναφορές κάποια θεμελιώδη στοιχεία για το θέμα, όπως τα έχω προσλάβη από την μελέτη μου του θέματος και ένα πλαίσιο όπου αυτά θα ενταχθούν. Ας δούμε πρώτα το δεύτερο…

Οι δυτικότροποι φεμινιστές

 

 

Η νοησιαρχία, όμως, είχε το εξής τεράστιο πρόβλημα: ήταν μία φιλοσοφία που  εβγαινε μέσα από τα σπλάχνα του Μεσαίωνα, που, όπως έλεγε και ο Καστοριάδης μεταξύ πάρα πολλών άλλων, παρά την έλλειψη εμβάθυνσης σε αρκετά από αυτά τα θέματα, ήταν φαινόμενο αποκλειστικά Δυτικό. Ο Μεσαίωνας αποδόθηκε από πολλούς “επιστήμονες” στον “αριστοτελικό δογματισμό”. Ο Καστοριάδης εξεγειρόταν εναντίον αυτής της υπόθεσης, που θεωρούσε οξύμωρη και προσβλητική. Γεγονός είναι, όμως, ότι ο δυτικός Μεσαίωνας δεν γνώριζε αυτό που ο ελληνισμός (ελληνική φιλοσοφία και κοσμοθεωρία) ανέκαθεν γνώριζε (εξ ου και ότι έγινε εκ των μέγιστων απόστολων της Ορθοδοξίας ανά τους αιώνες), μέσω του Πλάτωνα, ας πούμε, και των αρχαίων μυστηρίων, δηλαδή τα όρια του Λόγου.  Τα πάντα σχετικά με τον Θεό, και άρα καθολικώς, μπορούσαν να ρηματοποιηθούν, να γίνουν λόγος, ο Θεός δεν ήταν απερινόητος και ακατάληπτος ούτε αποφατικά προσεγγιζόμενος, σχετικός δε με μία “υπερνοητή και υπεραισθητή γνώση” με τίποτε το αντίστοιχο στον κτιστό κόσμο, αλλά υπαγόταν σε κάποιες αναγκαιότητες, σε ένα φιλοσοφικό σύστημα με αριστοτελικές κατηγορίες. Χωρίς αμφιβολία, η προσκόλληση σε αυτές τις φιλοσοφικές κατηγορίες και το καταρρέον, πλέον, παρωχημένο αρχαιοελληνικό κοσμοείδωλο, μαζί με την ξέφρενη άνθιση των σκοτεινών τεχνών (παντοειδής μαγεία και κάθε τι συναφές)επέφερε τα μεσαιωνικά παπικά προβλήματα που όλοι ξέρουμε, που εκπροσώπησαν στο όνομα του …Χριστού τον “Διάβολο”, τον εκπεπτωκότα αρχάγγελο, όπως έλεγαν οι Ντοστογιέφσκι και Κόντογλου.

 

Ετσι, λοιπόν, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς(1296-1359/60) – οι αντιδραστικοί αντικομμουνιστές οργανωσιακοί ήσαν και αυτοί ημι-εκδυτικισμένοι, για αυτό δεν τον ανέφεραν -, ο θεολόγος του Ακτίστου Φωτός, του Οποίου ο ίδιος είχε εμπειρία και πάθηση/αίσθηση, “θεωρία”, είχε ιστορική διένεξη με τον αντιησυχαστή Βαρλαάμ τον Καλαβρό(1290-1348), τον λατινόφρονα και εκδυτικισμένο λόγω σπουδών και έλλειψης κριτικής σκέψης σε αυτές. Ο Βαρλαάμ υπήγαγε την γνώση του Θεού στον Λόγο, όπως και οι – μεσαιωνικοί – σχολαστικιστές τύπου Ακινάτη. Τα πάντα μπορούσαν να κατανοηθούν. Και το όργανο της γνώσεως, για το Κτιστό και το Άκτιστο, δεν ήταν κάποιο άλλο, αλλά ήταν η διάνοια. Σας θυμίζει, μήπως, πάρα πολύ την φιλοσοφία των “φώτων”; Γιατί, νομίζετε, ότι ο φιλόσοφος, συγγραφέας, φραγκφουρτιανός μαρξιστής Ernst Bloch έλεγε -και επί πλέον, ειδικά επί της νοησιαρχίας, “ορθολογισμού”-, ότι για να γίνης καλός αθεϊστής πρέπει να είσαι πρώτα καλός Χριστιανός; Τα φιλοσοφικά αυτά ρεύματα αναπτύχθηκαν πρώτα σε αιρέσεις χριστιανικές, έστω αγνώριστες και τερατογενέσεις. Άρα; Άρα έχουμε κάθε δικαίωμα να χαρακτηρίσουμε εκτός από γνωσιολογικά υπανάπτυκτο, και φορέα της μεσαιωνικής φιλοσοφίας, καθένα από τους φωταδιστές(κατ’άλλους “διασκοτιστές”) αυτούς, που καμώνονται τους …χειραφετημένους από την δεισιδαιμονία… Η Αρχαία εποχή ήταν πολύ πιο προοδευμένη από αυτούς. Ο Πλάτωνας, οιονεί ο κορυφαίος φιλόσοφος όλων των εποχών, ήδη ήξερε, ότι “Θεόν χαλεπόν μεν νοήσαι, αδύνατον δε φράσαι“. Δηλαδή ήξερε τα όρια του Λόγου. Οι φωταδιστές του 21ου αιώνα ούτε αυτά, συχνότατα, δεν γνωρίζουν.  (συνεχίζεται…)

Τι δεν λένε οι αναλυτές για τις εκλογές στις  4 Οκτώβρη 2009

 

Τέσσερις κεντρικές αποκρύψεις.

 

Του Παναγ. Α. Μπούρδαλα*

 

Τέσσερις μεγάλες αποκρύψεις κάνουν οι περισσότεροι αναλυτές των εκλογικών αποτελεσμάτων στις εθνικές εκλογές στις 4 Οκτώβρη 2009. Οι λόγοι βεβαίως είναι κατανοητοί. Προσπαθούν «με νύχια και με δόντια» να μη συμβεί μεγάλη αποσταθεροποίηση στο πολιτικό σύστημα, αφού είναι ήδη κλονισμένο ηθικά και πολιτικά μαζί με το οικονομικό, λόγω της κρίσης. Θα προσπαθήσουμε λοιπόν να αναδείξουμε, ό,τι τα ΜΜΕ αποκρύβουν.

Ι) Ήταν φέτος μεγαλειώδης η νίκη του Γ.  Α. Παπανδρέου-ΠΑΣΟΚ;

 

Η πρώτη δηλαδή απόκρυψη αφορά την φερόμενη ως μεγαλειώδη νίκη του νέου ΠΑΣΟΚ υπό την ηγεσία του Γιώργου Παπανδρέου, τρίτου στη σειρά στην «κληρονομική δημοκρατία» της χώρας μας. Ανεξάρτητα από τις εγχώριες δυνάμεις που έβαλαν πλάτη γ' αυτή τη νίκη, ανεξάρτητα από τα διεθνή του στηρίγματα, αναμφίβολα ρόλο έπαιξε κυρίως ο ηθικός και πολιτικός καταποντισμός της Ν.Δ. υπό την στιβαρή (;) ηγεσία του Κώστα Καραμανλή.

Τα πράγματα όμως δεν είναι έτσι, δηλαδή η νίκη φαντάζει, αλλά δεν είναι μεγαλειώδης. Και εξηγούμαι:

Α) Τα κόμματα εναλλάσσονται στις κυβερνήσεις στην Ελλάδα και ουδείς πρωθυπουργός πήρε συνεχόμενες πάνω από δύο εκλογικές νίκες μετά τον εμφύλιο πόλεμο, πλην του Κ. Καραμανλή του πρεσβύτερου, αλλά σε διάστημα μόνο 7 ετών[1]. Υπάρχει βεβαίως φαινομενική παραφωνία με το ΠΑΣΟΚ του Κ. Σημίτη. Όμως τις εκλογές του 2003 είχε κερδίσει το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου με την κατάρρευση της ΝΔ του Κ. Μητσοτάκη, ενώ οι εκλογές του 2000 κερδίθηκαν οριακά με υπερπόντιες πτήσεις παλινοστούντων και φυσικά με την καταλήστευση των ταμείων και των λαϊκών αποταμιεύσεων προς το τέλος του 1999.

Β) Το ποσοστό του νικητή υπολείπεται των μεγάλων ποσοστών όταν ανατρέπονται οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Θυμίζω: ΠΑΣΟΚ (18-10-1981)[2]  48,07%, ΝΔ  (08-04-1990)[3] [4] ΠΑΣΟΚ (10-10-1993) 46,88% και ΝΔ (07-03-2004)[5] 45,36%. Το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου στις 04-10-2009[6] δεν έπιασε ούτε το 44% (43.92 %). 

Γ) Σε ποσοτικό επίπεδο τα πράγματα είναι πλήρως διαυγή. Στις εκλογές του 2004, όπου το ΠΑΣΟΚ ηττήθηκε καθαρά (διαφορά 4.81%) από τη ΝΔ του κ. Καραμανλή έλαβε 40,55% και  3.003.275 ψ. Στις φετινές εκλογές και παρά την ποσοστιαία άνοδο κατά 3,37%, μόλις που υπερβαίνει εκείνους κατά  9.098 ψ. (3.012.373- 3.003.275)!!!   

Δ) Ένα ακόμα στοιχείο που στηρίζει το συλλογισμό μας προκύπτει  από τις ενδιάμεσες εκλογές του 2007. Τότε, ενώ  η ΝΔ ξανακέρδισε, αλλά χάνοντας 365.527 ψ. και 3,52%),  το ΠΑΣΟΚ (16-09-2007)[7] έχασε μαζί της και έπεσε στο 38.10 % με 2.727.279, δηλαδή έχασε 285.094 ψ. σε σχέση με το 2004.  έχασε τότε περίπου 40.000 ψ. λιγότερους απ' ότι ήταν η ποσοτική αύξηση της ενεργητικής αποχής (325.015  –  285.094 =39.921). Με άλλα λόγια η αύξηση της αποχής είχε μεγαλύτερη δυναμική από την αύξηση του ΠΑΣΟΚ και φυσικά δεν εκμεταλλεύτηκε την πτώση της ΝΔ. Με άλλα λόγια στις τρεις τελευταίες αναμετρήσεις (2004, 2007, 2009) απλά το ΠΑΣΟΚ ως αντιπολίτευση έκανε σχετική συντήρηση δυνάμεων.

 

ΙΙ) Είναι βαθύς ο καταποντισμός της Ν.Δ.;

 

Η δεύτερη απόκρυψη είναι φυσικό να αφορά το επίπεδο κατάρρευσης της ΝΔ του Κώστα Καραμανλή. Βεβαίως και όλοι αναλυτές τονίζουν το χαμηλότερο ποσοστό που πήρε η Ν.Δ. κατά τη μεταπολίτευση σε εθνικές εκλογές, αλλά τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα γ' αυτήν.

Α) Στις 18-10-1987 η 2^η ΝΔ του Γ. Ράλλη είχε μεγαλύτερη ποσοστιαία διαφορά από το ΠΑΣΟΚ  12,19%  (48,07 – 35,88), ενώ φέτος υπολειπόταν,  ισχυρίζονται, μόνο κατά 10,44% (43.92 % – 33.48 % ). Το 1981 πήρε  μεν 2.034.496 ψήφους έναντι 2,295,967 τώρα, δηλαδή 261.471 λιγότερους, αλλά τα έγκυρα τότε ήσαν κατά 1.187.285 περισσότερα (6,858,342 – 5.671.057).

Να θυμίσουμε δηλαδή ότι τότε το ΠΑΣΟΚ ήταν πραγματικό κίνημα και ηγείτο ο άφθαρτος Ανδρ. Παπανδρέου, ενώ η παλινόρθωση της χούντας είχε πλήρως αποτραπεί. Τώρα έχασε από το ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου, που μέχρι πρότινος έχανε και από τον «Κανένα». Εκείνη την εποχή το μεν ΚΚΕ (10,93 με 620.302 ψήφους)  στήριζε κριτικά την αλλαγή, το δε αντίστοιχο του ΣΥΡΙΖΑ (ΚΚΕ εσ.) πήρε μόλις 1,37% με μόλις 76.404 ψ.! Αναλογικά δηλαδή τότε η Ν.Δ. στάθηκε στον κυκλώνα όρθια και ανέκαμψε σε λιγότερο από 10 χρόνια. Τώρα όμως;

Β) Στις φετινές εκλογές, όταν τα δυο κόμματα της αριστεράς χάνουν εκλογικά, η ΝΔ καταποντίζεται. Συγκεκριμένα τόσο το ΚΚΕ έμεινε στο 7.54 % με 517,154 με μείωση (σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές του 2007) κατά 0,61% (8.15 % – 7.54 %) και 66.596 ψ. (583,750 – 517,154). Αντίστοιχα και ο ΣΥΡΙΖΑ μειώνεται κατά  0,44% (5.04 %- 4.60 %) και 45.474 ψ. (361,101- 315,627). Να υποσημειώσω ότι πολιτικά η μείωση του ΣΥΡΙΖΑ είναι μεγαλύτερη αναλογικά.[8] απ' ότι του ΚΚΕ (12,59% έναντι 11,41%).

 

ΙΙΙ) Η δυναμική αύξηση της αποχής και η σταθερότητα των άκυρων-λευκών.

 

Η τρίτη απόκρυψη έχει να κάνει με την «αδιαφορία» στις αναλύσεις για τα μη έγκυρα ψηφοδέλτια και την πραγματική άνοδο της ενεργητικής αποχής σ' αυτές τις εκλογές, που βεβαίως ήταν μικρότερη από τις ευρωεκλογές.

Α) Η ενεργητική αποχή είναι πολιτικά σημαντική στις τελευταίες εκλογές, όχι σε σύγκριση μόνο με αυτές του 2004, αλλά ειδικά με του 2007. Παρότι η βάση των εγγεγραμμένων στις εκλογές 2004-2007-2009 είναι  περίπου σταθερή (κυμαίνεται μεταξύ 9.920.000 – 9.990.00, με μια ελάχιστη αύξηση το 2009 σε σχέση με το 2007), έχουμε εκτίναξη της ενεργητικής αποχής. Ακραία της μορφή βεβαίως είχαμε στις ευρωεκλογές του 2009.

Έτσι καταγράφεται ποσοτικά και ποσοστιαία αντίστοιχα μια μεγάλη και σαφής ενεργητική αποχή με τάσεις ανόδου. Δείτε  αριθμητικά τους απέχοντες και  ποσοστιαία την αποχή αντίστοιχα: 2.326.104 / 23.50 % (07-03-2004), 2.563.891 / 25.85 % (16-09-2007) και 2.888.906 / 29,08% (04-10-2009). 325.015 πολίτες περισσότεροι αρνήθηκαν το 2009 σε σχέση με το 2007 να προσέλθουν στις κάλπες, με αύξηση ποσοστιαία κατά 3,23%! Πρόκειται για αποχή με χαρακτηριστικά γεωμετρικής προόδου, αφού η αύξηση  της αποχής το 2007 σε σχέση με το 2004 ήταν 237.787 και ποσοστιαία 2,35%. Επομένως ανάμεσα στο 2004 και 2009 είχαμε αύξηση της ενεργητικής αποχής  κατά 562.802, δηλαδή πάνω από 5,6% του εκλογικού σώματος!

Β) Σε σχέση με τις εθνικές εκλογές του 2007 είχαμε μια σχετική σταθερότητα των λευκών και ποσοτικά και ποσοστιαία στις τρεις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις: 43.036 / 0,57% (07-03-2004), 47,170 / 0,64% (16-09-2007) και 42,479 / 0.60 % (04-10-2009).

Γ) Αντίθετα στα άκυρα είχαμε μια τάση ανόδου το 2007 η οποία ναι μεν ανακόπηκε ποσοτικά και σταθεροποιήθηκε ποσοστιαία το 2009, αλλά με τεράστια μείωση των ψηφισάντων: 123.713 / 1,63% (07-03-2004), 148,850 / 2.04 % (16-09-2007) και 143,658 / 2.04 % (04-10-2009).

Δ) Κατά τη γνώμη μου, και παρά την άνοδο του ΛΑΟΣ στην κεντροδεξιά και των Ο-Π στην κεντροαριστερά (ευρω-κοινοβουλευτικά κόμματα) και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (μόνου ενωτικού σχηματισμού της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς στο μικρόκοσμο του κάτω του 1%), την εμφάνιση των κεντροδεξιών σχηματισμών «Δημοκρατικοί» και «Κοινωνία» και ακροδεξιάς Χ.Α.,  τη μείωση κατά 45% του Σ. Παπαθεμελή -Δημ. Αν., τη συρρίκνωση του κεντρώου Β. Λεβέντη – Εν. Κ. και του μλ-χώρου, τέσσερις λόγοι οδήγησαν στην αύξηση της ενεργητικής αποχής:

1) Η σχεδόν ιδεολογικοπολιτική κατάρρευση της ΝΔ σε περίοδο εγχώριας και διεθνούς κρίσης και η έλλειψη εμπιστοσύνης στο ΠΑΣΟΚ.

2) Η πλήρης αδυναμία των κλασσικών κομμάτων της αριστεράς (ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ) να αποτελέσουν εναλλακτική ελπίδα.

3) Η αδυναμία των μικρών σχηματισμών να έχουν ολιστική πολιτική (ενδοσυστημική, εξωσυστημική ή αντισυστημική) και φυσικά

4) η εξέγερση-ξέσπασμα του Δεκέμβρη 2008.

 

ΙV) Η αφωνία στη μεγάλη κλοπή των εγκύρων ψηφοδελτίων  και εμπέδωση της λογικής της «χαμένης» ψήφου

 

Η τέταρτη απόκρυψη αφορά την νομιμοποιημένη κλοπή των εγκύρων ψηφοδελτίων από το τρίτο κόμμα σε δύναμη και κάτω και κυρίως αυτών που αποκλείστηκαν από την είσοδο στη Βουλή μετά από το παιχνίδι πολιτικής συμπαιγνίας ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Όλοι οι αναλυτές σχεδόν – παπαγαλάκια της νόθας αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας –  επιχειρηματολογούν υπέρ των αυτοδύναμων κυβερνήσεων. Ανεξάρτητα από την άποψη που έχει κάθε ενεργός ή μη πολίτης σ' αυτό, ουδείς θα διαφωνούσε εάν παραδείγματος χάριν η κλοπή με νόμο θα γινόταν μόνο μεταξύ των δύο πολιτικών κατεργαρέων για χάριν της αυτοδυναμίας, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Θα μπορούσαν με κοινή πολιτική συμφωνία π. χ. το πρώτο κόμμα να «κλέβει» νόμιμα αριθμό βουλευτών από το δεύτερο στην 3^η κατανομή- όταν δεν περνά το 50% των ψήφων και δεν έχει αυτοδυναμία με ανόθευτη απλή αναλογική-, ίσως πάνω από ένα ποσοστό των εγκύρων (π.χ. το 40%),  που να μη περνά η «κλοπή» τα 2/3 των βουλευτών του 2^ου μέχρι να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση με 151 βουλευτές.

Σ' εκλογές αυτές το ΠΑΣΟΚ με απλή αναλογική θα έπαιρνε 300χ43.92 %=131 (υπόλοιπο 0,25%) και θα ήθελε άλλους 151-131=20 στην 3^η κατανομή, ενώ η ΝΔ με απλή αναλογική θα έπαιρνε 300χ33.48 %=100 (υπόλοιπο 0,15%), θα έδινε τους 19 ή 20 και θα έμενε  με  τους υπόλοιπους. Εάν λάβουμε υπόψη τη 2^η κατανομή το  ΠΑΣΟΚ θα είχε 131+1=132 και θα έπαιρνε άλλους 19 από τη Ν.Δ. Η Ν. Δ. θα έμενε με 100+1=101, 101-19=82 βουλευτές (αντί των 91 που έχει τώρα)[9].

Είναι ολοφάνερη λοιπόν η εσκεμμένη επομένως συναυτουργία των δύο πολιτικών κομμάτων του δικκοματισμού και των υποστηρικτών τους

 

V) Πρώτα συμπεράσματα

 

1)  Τα αποτελέσματα των εκλογών αποτελούν συνέχεια των ευρωεκλογών του Ιουνίου 2009  και της αύξησης της ενεργητικής αποχής που ξεκίνησε στις εθνικές εκλογές του 2007. Σταθεροποίησαν την τάση κριτικής στο πολιτικό σύστημα, τόσο με την αύξηση ποσοτικά και ποσοστιαία των δύο νέων συστημικών σχηματισμών ΛΑΟΣ και Ο-Π, όσο και της αντισυστημικής τάσης άρνησης συμμετοχής στις εκλογές.  Το τέλος της μεταπολίτευσης και του δικομματισμού, αλλά και της ελλάσονος αντιπολίτευσης μόνο από την καθεστωτική αριστερα (ΚΚΕ και ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ) γίνεται πλέον ορατό

2) Η ΝΔ κατέρρευσε, αλλά το ΠΑΣΟΚ ουσιαστικά δεν θριάμβευσε απ' αυτή την κατάρρευση. Απλά παίζει το τελευταίο του χαρτί, με προσδοκίες που είναι σχεδόν αδύνατο να πραγματοποιήσει. Αναμένεται σύντομα η αντίστροφη μέτρηση. Ο Γ. Παπανδρέου το γνωρίζει, γι' αυτό δεν στήνει το κλασσικό κομματικό κράτος, αλλά ένα νέο που ουσιαστικά ελεγόμενο από μια δική του προσωπική πυραμίδα σε μεγάλο βαθμό. Γι' αυτό εξάλλου το πολιτικό σύστημα αναμένεται σχετικά σύντομα να πάει γι' άλλα, πράγματα, που θα βλέπουμε όλο και πιο καθαρά από δω και πέρα.

3) Τα κόμματα της κοινοβουλευτικής αριστεράς, κυρίως για ιδεολογικούς λόγους, είναι σχεδόν αδύνατο να ακολουθήσουν τις εξελίξεις και αγκομαχούν. Το μεν ΚΚΕ από τη μια μεριά έχει ένα στρατιωτικής υφής κόμμα, δεν ανοίγεται σε νέες ιδέες, επέστρεψε στην σχετική ιεροποίηση του σταλινισμού και με αυτά τα εχέγγυα είναι αδύνατο να φτάσει σε επαναστατική προοπτική.

Αντίθετα ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ επανέρχεται στη κεντρική πολιτική σκηνή, με πιο στρογγυλοποιημένη γλώσσα και νέα πιο συστημική στρατηγική. Ο αναμενόμενος άλλωστε εκλογικός θρίαμβος του ΣΥΝ εντός του ΣΥΡΙΖΑ και η νίκη των ανανεωτικών-συστημικών εντός του ΣΥΝ δεν προμηνύει ενότητα, αλλά φυγόκεντρες τάσεις.

4) Προσωρινά ΛΑΟΣ και Ο-Π θα μπουν στο παιχνίδι και θα εδραιωθούν, εκτός και αν οι ενδοσυστημικές ανακατατάξεις είναι ραγδαίες. Ούτως ή άλλως όμως θα είναι μέσα σ' αυτές με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

5) Το πολιτικό κενό που δημιουργείται είναι δυνατό να δημιουργήσει νέες ιδεολογικές ανακατατάξεις στον εξωκοινοβουλευτικό χώρο, νέες συνθέσεις και νέα δεδομένα στις τοπικές κοινωνίες και τα συνδικάτα. Η υπογραφή της συνθήκης της Λισσαβόνας της Ε. Ε. χθες μετά την πλήρη υποχώρηση των Ιρλανδών και οι γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή της καθ' ημάς Ανατολής και Βαλκανίων, σε συνδυασμό με την πανταχούσα ενδογενή και εξωγενή κρίση, θα δημιουργήσουν νέο πολιτικό τοπίο.

Εάν και εφόσον ο αντιϊμπεριαλιστικός – πατριωτικός χώρος συναντηθεί με τον αντικαπιταλιστικό με μορφές κυρίως άμεσης δημοκρατίας και δικτύων, ανοίξουν τα ιδεολογικά φτερά στη ριζοσπαστική οικολογία, αποδεχτούν τις μορφές πολιτισμού πού έρχονται τόσο από το παρελθόν, όσο και από το μέλλον, που έχουν κέντρο τόσο τον προσωπικό άνθρωπο, όσο και τον συλλογικό, είναι δυνατόν η δημιουργία μιας πλατιάς συμμαχίας εξωσυστημικών και αντισυστημικών δυνάμεων.

Τότε το πολιτικό κενό μπορεί να πάρει μια ζωντανή, ελπιδοφόρα  συλλογική μορφή, ικανή να δημιουργήσει ένα νέο ουράνιο τόξο πολλαπλών αντιστάσεων και νέων θετικών οραματισμών, πέρα από τις αγκυλώσεις και τις στρεβλώσεις του παρελθόντος.

Εάν αντιθέτως ο κάθε συλλογικός μικρόκοσμος δεν βλέπει ουσιαστικά «πέρα από τη μύτη του» ή είναι δέσμιος μόνο των ιδεολογικών ή κοσμοθεωρητικών αγκυλώσεων τελικά η ελεγχόμενη από τις οικονομικές και ιδεολογικές ελίτ μεταδημοκρατία (και κληρονομική σε μεγάλο βαθμό) στη χώρα μας θα είναι το βασίλειο των πολιτών χωρίς «Πόλεις» με πλήθος παρασίτων.

 

Οβρυά 11-10-2009

 

* Ο Παναγ. Α. Μπούρδαλας είναι πρώην πρόεδρος της Α΄ ΕΛΜΕ Αχαΐας

---

[1] «Ο μέγιστος αριθμός διαδοχικών εκλογικών νικών είναι 3 και αυτό έχει συμβεί από το ίδιο και το αυτό πρόσωπο μόνο μία φορά, μεταξύ 1956 και 1963. Ο νικητής 3 διαδοχικών εκλογικών αναμετρήσεων ήταν ο Κ. Καραμανλής.»,

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=343

[2]  http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82_%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82_%CE%B5%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CF%82_1981  

[3] http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82_%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82_%CE%B5%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CF%82_1990

[4] http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82_%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82_%CE%B5%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CF%82_1993

[5] http://ekloges-prev.singularlogic.eu/voul2004/el/index.htm

[6] http://ekloges.ypes.gr/pages/index.html

[7]   http://ekloges-prev.singularlogic.eu/v2007/pages/index.html

[8] Δείτε την πολύ καλή ανάλυση του Βένιου Αγγελόπουλου με επίκεντρο το ΣΥΡΙΖΑ (11-10-2009), http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=373

[9] Τα άλλα κόμματα θα είχαν τότε με ανόθευτη αναλογική στην 1^η κατανομή (μέτρο 0,33%) σε όλη την επικράτεια: Κ.Κ.Ε.: 300χ7.54 %=22 (όσους και τώρα, αλλά με υπόλοιπο 0,24%), Λ.Α.Ο.Σ.: 300χ5.63 %=16 (αντί για 15, αλλά με υπόλοιπο 0,30% ), ΣΥ.ΡΙΖ.Α.: 300χ4.60 % 13 (όσους και τώρα, αλλά με υπόλοιπο 0,27%), ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ: 300χ2.53 %=7 (αντί για 0 και με υπόλοιπο 0,20%), ΔΗΜΟΚΡ. ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ: 300χ0.45 %=1 (αντί για 0 και με υπόλοιπο 0,12%), ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.: 300χ0.36 %=1 (αντί για 0 και με υπόλοιπο 0,03%). 

Έτσι από την 1^η κατανομή θα δίνονταν οι 131+100+22+16+13+7+1+1=291. Θα έμεναν και 9 έδρες που με βάση τα υπόλοιπα θα πήγαιναν στη 2^η κατανομή  θα πήγαιναν σε Λ.Α.Ο.Σ. (1), Βεργής (1), Χρυσή Αυγή (1), Ένωση Κεντρώων (1), ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (1), ΠΑ.ΣΟ.Κ. (1), Κ.Κ.Ε. (1), Κοινωνία (1) και Ν. Δ.(1). Φυσικά μπορούν στις έδρες της 2^ης κατανομής να υπάρξει παραλλαγή είτε κατεβάζοντας το μέτρο με διαίρεση των εγκύρων διά ν+1, ν+2,  κλπ (301, 302, κλπ)  ή σε τελευταία ανάλυση του νόμου που ισχύει στα συνδικάτα με την επικουρική ισχύ του ν+κ..