Ακύρωση Μνημονίων-άρνηση χρέους-έξοδος από ΟΝΕ

Σχολιάστε
Ακύρωση των Μνημονίων – άρνηση του χρέους – έξοδος από το ευρώ

Του Νίκου Φωτόπουλου

 
 

Ακύρωση των μνημονίων – άρνηση του χρέους – έξοδος απο το ευρώ: Aρρηκτη ενότητα, ελάχιστο σημείο  αφετηρίας, αλλά όχι επαρκές πλαίσιο στρατηγικό πλαίσιο πάλης.

Υποστηρίζεται η άποψη, ότι το αίτημα της στάσης πληρωμών είναι δυνατόν να αποσυνδεθεί από το αίτημα της εξόδου από το ευρώ καθώς και από τον αγώνα για την ανατροπή του ειδικού καθεστώτος το οποίο έχει επιβληθεί στη χώρα.
 
Σύμφωνα με τη θέση αυτή, η οποία με διάφορες παραλλαγές διατυπώνεται από μερίδες της ρεφορμιστικής και της ριζοσπαστικής αριστεράς, ο αγώνας για την έξοδο από το ευρώ δεν πρέπει να είναι στην πρώτη γραμμή των διεκδικήσεων, αλλά αντίθετα, θα πρέπει να έχει ένα χαρακτήρα ''ζύμωσης'' και ότι πρώτιστα οφείλουμε να παλεύουμε για αυτά καθ' αυτά τα ζητήματα της απαλλαγής από το ειδικό καθεστώς των Μνημονίων, της Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης, της νέας Δανειακής Σύμβασης που ετοιμάζεται κλπ.
 
Οι απόψεις αυτές είναι εντελώς αποπροσανατολιστικές, καλλιεργούν κλίμα αναμονής-παραμονής στο ευρώ και σπέρνουν την αυταπάτη ότι είναι δυνατόν στις σημερινές συνθήκες, με τη συγκεκριμένη μορφή που έχει τελεσίδικα πάρει η ευρωαπολυταρχία, αλλά και με την πραγματικότητα της μεταφοράς του ελληνικού ''χρέους'' από τους ιδιώτες στα κράτη, να πετύχει το λαϊκό κίνημα την επιβολή μονομερών ενεργειών αντιμετώπισης του ''χρέους'' (και ιδίως την στάση πληρωμών με μη αναγνώρισή του), δίχως ταυτόχρονα και αυτόματα να έρθει σε ρήξη με την ΟΝΕ.
 
Και ακόμα χειρότερα,επιχειρούν να εμφανίσουν το ζήτημα της παραμονής ή μη στην ΟΝΕ ως καθαρά και μόνο οικονομίστικο αίτημα, με τον ισοπεδωτικό (και στην ουσία του συμψηφιστικό) ισχυρισμό ότι είτε με εθνικό νόμισμα είτε με ευρώ το πρόβλημα είναι ''με ποιές πολιτικές'', ξεχνώντας τόσο ότι η ίδια η παραμονή στην ΟΝΕ ακυρώνει εξ' αρχής, καταστατικά, κάθε δυνατότητα άσκησης εναλλακτικής πολιτικής υπέρ του λαού, όσο και ότι κάθε αλλαγή του πλαισίου λειτουργίας της ΟΝΕ στερεί και θα στερεί ακόμη περισσότερο όχι μόνο τα περιθώρια αυτοδύναμης υπέρ του λαού ανάπτυξης αλλά και τα παραδοσιακά εργαλεία άσκησης δημοσιονομικής κυριαρχίας ακόμα και αυτού του αστικοδημοκρατικού κράτους.

                                                                                            Όμως αυτή η αυταπάτη στις σημερινές συνθήκες είναι το λιγότερο επικίνδυνη.

Η παραμονή ή όχι στο ευρώ δεν είναι οικονομίστικο αίτημα, είναι καθαρά πολιτικό, και από την απάντησή σε αυτό το ερώτημα καθορίζεται κατ' αρχάς αν η χώρα θα ελέγχει τη νομισματική της κυκλοφορία, αν θα μπορεί να ασκεί αυτοδύναμα δημοσιονομική πολιτική που αποτελεί ένα εκ των βασικών στοιχείων του πυρήνα της εθνικής κυριαρχίας, αν θα διαθέτει τα εργαλεία άσκησης πιστωτικής πολιτικής, αν θα μπορεί να υποστηρίζει τις πολιτικές και τους τομείς που η ίδια κυρίαρχα κρίνει ότι εξυπηρετούν τις κοινωνικές ανάγκες, αν θα μπορεί να εφαρμόζει δική της αγροτική πολιτική προγραμματίζοντας και σχεδιάζοντας ποιά και πόσα προϊόντα θα παράγει αλλά και πώς και πού θα τα διαθέτει, αν θα υπάρχουν μικρομεσαίες επιχειρήσεις στη χώρα και πώς θα ενισχύονται, και κυρίως αν θα μπορεί να ελέγχει την Τράπεζα της Ελλάδας ώστε να ασκεί με κεντρικό έλεγχο, συνολικότερα, σχεδιασμένα την οικονομική και κοινωνική της πολιτική.
 
Για πολλά από αυτά τα επίδικα, και πριν απ' όλα για το ζήτημα του ελέγχου της κεντρικής τράπεζας, είναι σαφές ότι δεν αρκεί καν η έξοδος απ' την ΟΝΕ. Επί παραδείγματι, η κεντρική τράπεζα της χώρας βρισκόταν σε ιδιωτικά χέρια και πριν από την είσοδο στο ευρώ. Συνεπώς εδώ δεν γίνεται λόγος για μια απλή επιστροφή στην προ της ΟΝΕ περίοδο, μολονότι ακόμα και τότε τα περιθώρια άσκησης κρατικής πολιτικής ήταν αρκετά μεγαλύτερα εν συγκρίσει με τη δεκαετία της νομισματικής, πιστωτικής, δημοσιονομικής, γενικότερα οικονομικής, και πολιτικής φυλακής των λαών.
 
Η προσπάθεια απόσπασης της στάσης πληρωμών από την έξοδο από το ευρώ είναι έωλη και για έναν ακόμη απλούστατο λόγο, ο οποίος αναφέρεται στον αντίπαλο. Διότι ο αντίπαλος δεν πρόκειται να κρατήσει τη χώρα στο ευρώ αν εκείνη προχωρήσει σε μονομερείς ενέργειες, ιδιαίτερα δε αν μιλάμε για στάση πληρωμών με μη αναγνώριση του χρέους, σπάσιμο της σχέσης οφειλέτη-δανειστή και μονομερή διαγραφή χωρίς καμία διαπραγμάτευση. Στην πραγματικότητα, ούτως ή άλλως είναι εξαιρετικά πιθανό να την εκδιώξει από το ευρώ και να την οδηγήσει σε υγειονομική ζώνη ασφαλείας με ένα ελεγχόμενο από αυτόν νόμισμα ''ευρωδραχμής'', ακόμα και δίχως να του βάλουμε το μπουρλότο της άρνησης του χρέους, διότι οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις στην ευρωζώνη και στην ΕΕ, οι αυξημένες δανειακές ανάγκες Ιταλίας, Ισπανίας και Γαλλίας, η υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας των κρατών αυτών αλλά και του ίδιου του EFSF καθώς και η επικείμενη της Γερμανίας(!) θα καταστήσουν ασύμφορη έως και επικίνδυνη την παραμονή με τους σημερινούς όρους της Ελλάδας, εάν φυσικά δεν την έχουν καταστήσει ήδη και απλώς μετράμε βδομάδες μέχρι τις τελικές ανακοινώσεις… Η μόνη περίπτωση για να μη συμβεί αυτό είναι η υλοποίηση του εναλλακτικού τους πλάνου, της λεγόμενης ''πτώχευσης μέσα στο ευρώ'' που θα αποτελέσει έναν πραγματικό Αρμαγεδώνα για το λαό.
 
Παρά τις ψευδαισθήσεις ορισμένων μερίδων της αριστεράς, η απόλυτα ελεγχόμενη από τον αντίπαλο ''πτώχευση μέσα στο ευρώ'' αποτελεί τη μόνη πιθανότητα απόσπασης της στάσης πληρωμών από το ζήτημα της παραμονής στο ευρώ.Μόνο που εν προκειμένω δεν θα μιλάμε ούτε για στάση πληρωμών ούτε και για ''θετική'' μεταβολή των όρων συμμετοχής στο κοινό νόμισμα κατά τις επιθυμίες ή τις ψευδαισθήσεις αριστερών μερίδων. Αντίθετα, εν προκειμένω μιλάμε για ατιμωτική χρεωκοπία που θέτει τη χώρα, τα περιουσιακά της στοιχεία, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της, στη διάθεση των ''δανειστών'' (χρεωκοπία που θα βαφτιστεί ως…  εθνοσωτήρια ''αναμόρφωση του προφίλ του χρέους''), και παράλληλα μιλάμε για (''προσωρινή'', όπως θα πλασαριστεί στο λαό) μεταβολή των όρων συμμετοχής μας στο ευρώ από τους ''δανειστές''.
 
Σίγουρα δεν είναι αυτό που επιθυμούν όσοι στην αριστερά προβάλλουν τις ανωτέρω επικίνδυνες και αποπροσανατολιστικές θέσεις… Το κύριο σήμερα είναι να μην καλλιεργούμε κλίμα αναμονής και να προετοιμαζόμαστε για την επόμενη μέρα, η οποία κατά πάσα πιθανότητα, είτε με δική μας πρωτοβουλία είτε με πρωτοβουλία των τοκογλύφων που παριστάνουν τους δανειστές, θα είναι για την Ελλάδα επόμενη μέρα χωρίς ευρώ, τουλάχιστον στη σημερινή μορφή του.
 
Ο αντίπαλος (ντόπιοι και ξένοι τοκογλύφοι, μονοπώλια, τράπεζες, βιομηχανίες, ερευνητικά κέντρα, ινστιτούτα και επιτροπές, κυβερνήσεις, ευρωπαϊκά όργανα) προετοιμάζεται από καιρό για αυτήν την εξέλιξη. Την έχει μεθοδικά δρομολογήσει,τουλάχιστον από την περίοδο του αρχικού Μνημονίου του Μαΐου του 2010, και στην ουσία ήδη από το 2008 με τα πρώτα πακέτα δισ. στο δήθεν ''πανίσχυρο και απρόσβλητο από την κρίση'' (όπως τότε μας έλεγε το καθεστώς) τραπεζικό σύστημα. Επιχειρεί να ενσωματώσει στην στρατηγική του ακόμα και το ενδεχόμενο του λαϊκού ξεσπάσματος, έχοντας μάλιστα προεξοφλήσει ότι θα εκδηλωθεί σύντομα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο η λαϊκή οργή.

                                                                                         Ο τρόπος με τον οποίο ο αντίπαλος προγραμματίζει τη δράση του είναι διπλός.

Αφενός επιχειρεί να περιορίσει με κάθε μέσο τις συνέπειες της σημερινής ''συντεταγμένης'' και αυριανής ''ασύντακτης'' χρεωκοπίας για το καθεστώς της ευρωζώνης και της ΕΕ. Αφετέρου παρεμβαίνει στο ελληνικό κράτος, διορίζοντας απευθείας πρωθυπουργό και κυβέρνηση και ωθώντας προς μια ταχεία περαιτέρω αντιδραστικοποίηση του καθεστώτος στην Ελλάδα, όχι τόσο διότι θεωρεί ότι με τον τρόπο αυτό θα κατορθώσει να αποτρέψει τον λαϊκό ξεσηκωμό που έρχεται, αλλά κυρίως διότι επιδιώκει να εκτρέψει το βέβαιο λαϊκό ξέσπασμα προς μια τυφλή κατεύθυνση εκτόνωσης ώστε να έλθει ύστερα ως ''εγγυητής της ομαλότητας, της ασφάλειας και της κοινωνικής ειρήνης'' και να εμπεδώσει, με την πρόθυμη συνδρομή των μπιστολιών του καθεστώτος σε ΜΜΕ και ''διανόηση'', ένα κατ' ουσίαν καθεστώς έκτακτης ανάγκης.
 
Άλλωστε, δίχως ένα κατ'ουσίαν καθεστώς έκτακτης ανάγκης, συρρικνωμένων ελευθεριών και επιβολής σιωπής του νεκροταφείου, δεν είναι δυνατή η εγκατάσταση και απρόσκοπτη λειτουργία Ειδικών Οικονομικών Ζωνών στη χώρα, κάτι το οποίο δείχνει ξεκάθαρα η εμπειρία της λειτουργίας τέτοιων Ζωνών ανά την υφήλιο.
 
Ο πρώτος και άμεσος στόχος του αντιπάλου είναι οι επικείμενες, σχεδιαζόμενες και εν πολλοίς προεξοφλημένες αυτές εξελίξεις να μην οδηγήσουν σε γενικευμένη λαϊκή αμφισβήτηση του ''χρέους'', δηλαδή του βασικού εργαλείου της εξουσίας των μονοπωλίων και των τοκογλύφων, εκείνου δηλαδή του εργαλείου με το οποίο σήμερα ''νομιμοποιείται'' η επιχείρηση ληστείας του πλούτου της χώρας και ισοπέδωσης της ζωντανής εργασίας της.
 
Ακριβώς επειδή η επιχείρηση αυτή (ληστείας του πλούτου και ισοπέδωσης της εργασίας), για την υλοποίηση της οποίας επιβάλλεται σήμερα το ειδικό καθεστώς και καταργούνται ακόμα και τα αυτονόητα για μια ομαλή αστικοδημοκρατική τάξη, βασίζεται στο δήθεν ''χρέος'', είναι θεμελιώδεις σκοποί για τον αντίπαλο το να αναγνωρίζεται το ''χρέος'' ως τέτοιο και να συνεχίζεται απρόσκοπτα η αποπληρωμή του. Κι όταν η συνέχιση αποπληρωμής καταστεί για ένα διάστημα αδύνατη, επιχειρεί με κάθε μέσο να διαφυλάξει ότι το ''χρέος'' θα συνεχίσει να αναγνωρίζεται, καθώς η αναγνώριση του χρέους, η σχέση οφειλέτη-δανειστή, είναι η λυδία λίθος της ληστείας της χώρας.
 
Ακριβώς για το λόγο αυτό, στήνει το πολιτικό σκηνικό με τέτοιο τρόπο, ώστε από τη μια πλευρά οι συγκυβερνήσεις του μαύρου μετώπου (η σημερινή κι αυτές που σχεδιάζει να τη διαδεχθούν) να συνεχίζουν την αποπληρωμή και φυσικά να αναγνωρίζουν το χρέος (κάτι που σημαίνει αυτόματα παράδοση των πλουτοπαραγωγικών πηγών και τη δέσμευση των μελλοντικών εσόδων και πόρων της χώρας), και από την άλλη οι αντιπολιτευόμενες δυνάμεις, αριστερές ή μη, που αναπότρεπτα θα ισχυροποιούνται, να μη διανοούνται ή να μην τολμούν να θέσουν ζήτημα μη αναγνώρισης αλλά να περιορίζονται σε διαχειριστικές λύσεις ''επαναδιαπραγμάτευσης'' ή ακόμα και προσωρινού παγώματος, υπό την βασική προϋπόθεση να αποδέχονται και να αναγνωρίζουν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, την ύπαρξη του χρέους και τη σχέση οφειλέτη-δανειστή.
 
Επιμέρους παραχωρήσεις για λόγους κατευνασμού ή υπό την πίεση του λαϊκού παράγοντα είναι διατεθειμένοι να κάνουν (λόγου χάριν, θα μπορούσαν να αποδεχτούν ένα κατευθυνόμενο από τους ίδιους ''πάγωμα'' που δε θα απειλήσει,αντίθετα ίσως και να ωφελούσε μεσοπρόθεσμα, την επιχείρηση ληστείας της χώρας), αλλά η κόκκινη γραμμή τους, η αναγνώριση του χρέους, δεν πρόκειται να σπάσει παρά μόνο με σκληρό, οργανωμένο και στοχευμένο απελευθερωτικό αγώνα. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο δεν μπορεί κάποιος σήμερα να εμφανίζεται στα σοβαρά ως ''αντιμνημονιακός'' δίχως ταυτόχρονα να χτυπάει στη ρίζα το εργαλείο επιβολής των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων και του ειδικού καθεστώτος, δηλαδή το δήθεν ''χρέος''. Όσο υπάρχει και αναγνωρίζεται το δήθεν ''χρέος'', τόσο θα εφαρμόζονται τα μνημόνια.
 
Επομένως, με βάση όλα τα παραπάνω, όχι μόνο η αντιμνημονιακή ρητορεία δεν μπορεί να διαχωρίζεται από το ζήτημα του ''χρέους'' αν δεν θέλει φυσικά να ξεπέφτει σε καρικατούρα, όχι μόνο το ζήτημα του ''χρέους'' δεν μπορεί να διαχωριστεί από το αίτημα για έξοδο από την ευρωζώνη, αλλά, απεναντίας, μπορεί να υποστηρίξει κάποιος ότι ακόμα και η ανάδειξη της ενότητας των ζητημάτων-στόχων αυτών δεν είναι αρκετή.
 
H άρνηση του χρέους και η έξοδος από το ευρώ αποτελούν αναγκαίες (sine qua non) αλλά όχι από μόνες τους ικανές προϋποθέσεις για την επιτυχία της λαϊκής αντεπίθεσης. Είναι μεν άμεσοι στόχοι πάλης και συσπείρωσης γιατί οδηγούν στο σπάσιμο των κρίσιμων, αδύνατων κρίκων της κυριαρχίας του καθεστώτος, κρίκων που είναι αναγκαίο αλλά ταυτόχρονα και ρεαλιστικά πιθανό με σκληρό αγώνα να σπάσουμε σήμερα (γι' αυτό άλλωστε απαιτείται η μέγιστη συγκέντρωση δυνάμεων σήμερα σε αυτούς τους δυο στόχους).
 
Οφείλουν όμως, για να αποκτήσουν γερά πόδια και προοπτική, να τεθούν στο πλαίσιο μιας συνολικής στρατηγικής ρήξης με την ΕΕ και τα μονοπώλια και της κατάκτησης της εξουσίας από τον ίδιο το λαό ξεπερνώντας τη λογική της ανάθεσης στον κοινοβουλευτικό κρετινισμό και δημιουργώντας τώρα, από τα κάτω, μορφές και θεσμούς που θα αποτελούν έμβρυα της λαϊκής εξουσίας. Διαφορετικά, οι επιμέρους κατακτήσεις της ακύρωσης των μνημονίων, της άρνησης του χρέους και της εξόδου από το ευρώ, καθόλου αμελητέες φυσικά και πολύ δύσκολες, είναι εξαιρετικά πιθανό να χαθούν στην πρώτη στροφή ανασύνταξης του καταρρέοντος σήμερα πολιτικού συστήματος.
 
Οι ίδιες άλλωστε οι εφιαλτικές για τους λαούς της ΕΕ αποφάσεις της 9ης Δεκεμβρίου, η κατάργηση της δημοσιονομικής κυριαρχίας, η (και τυπική) ακύρωση της ισοτιμίας των κρατών μελών με την κατάργηση του βέτο, η εισαγωγή της απίστευτα προκλητικής πρόβλεψης για προληπτικό οικονομικό έλεγχο και της εξ ίσου απίστευτης διαδικασίας υπερβολικών ανισορροπιών, σηματοδοτούν το οριστικό τέλος της αυταπάτης ότι είναι ποτέ δυνατόν να προκύψει κάποιου είδους Ευρώπη των λαών δίχως πρώτα να γκρεμιστούν τα θεμέλια της ευρωαπολυταρχίας, του Μάαστριχτ και της ΟΝΕ, δίχως πρώτα να υπάρξει ένα κύμα αποδέσμευσης λαών και κρατών από αυτό το αντιδραστικό μόρφωμα.
 
Σε αυτήν τη διαδικασία ρήξης και αποδέσμευσης, μπορούμε και οφείλουμε να κάνουμε το πρώτο βήμα. Να ξετυλίξουμε εμείς το κουβάρι της απελευθέρωσης των λαών από τη νέα Ιερά Συμμαχία. Είναι πατριωτικό αλλά συνάμα και διεθνιστικό καθήκον μας να αμφισβητήσουμε τώρα, ανοιχτά, χωρίς αναμονές και αυταπάτες, την ευρωαπολυταρχία στη χώρα μας. Πολλοί λαοί κοιτάζουν προς εμάς. Δεν πρόκειται να τους απογοητεύσουμε.
 
 
ΠΗΓΗ: 30-01-2012, http://www.tometopo.gr/home/ideas/309-2012-01-20-09-59-53.html

ΑΪΣΕ ΧΙΟΥΡ – Τουρκία – Μειονότητες: ΕΚΘΕΣΗ ΝΤΡΟΠΗΣ

Σχολιάστε
Η ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΪΣΕ ΧΙΟΥΡ
«Η αλήθεια για τις Μειονότητες στην Τουρκία»

Λιάνα Μυστακίδου

 

Με πόνο ψυχής ο πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, ο δικός μας ΓΑΠ, αναγκάστηκε πιθανότατα να καταδικάσει την αυταρχική, καταπιεστική, αντιδημοκρατική  πολιτική του «καρντάση» Ερντογάν.
Όσοι γνωρίζουν την Ιστορία της Τουρκίας δεν εκπλήσσονται με την πολιτική που ασκεί η κυβέρνηση της Άγκυρας, γιατί αυτό είναι το αληθινό πρόσωπο της εξουσίας στη γειτονική μας χώρα από τη σύστασή του ως κράτους μέχρι σήμερα. Για αυτό και δεν εξαπατήθηκαν με το δημοκρατικό, φιλικό προφίλ που πρόβαλε ο κ. Ερντογάν τα πρώτα χρόνια της παντοδυναμίας του.

Σε μια χώρα όπου κρατούνται στις Φυλακές εκατό δημοσιογράφοι μια γυναίκα, η Αϊσέ Χιουρ συνέταξε την  Έκθεση για της Μειονότητες την περίοδο της Δημοκρατίας. 

 Η κ. Χιουρ κατέγραψε επιγραμματικά όλα όσα έγιναν σε βάρος των Μειονοτήτων από την ίδρυση της τουρκικής Δημοκρατίας μέχρι σήμερα.  Αξίζουν συγχαρητήρια στη δημοσιογράφο για το θάρρος και το σθένος της προσπάθειάς της. 

Εμείς απλά θα αναδημοσιεύσουμε το άρθρο της από την εφημερίδα Ταράφ της  22ας  Ιανουαρίου.

«Δεν με εξέπληξε η απόφαση που εκδόθηκε στη δίκη του Χραντ Ντινκ. Γιατί γνωρίζω πόσο βαθιές είναι οι ρίζες της εχθρότητας εναντίον των μη Μουσουλμάνων και πόσο πλατιά είναι τα κλαδιά της σε αυτά τα χώματα. Υποθέτω και το πώς θα ολοκληρωθεί η διαδικασία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, την οποία χρησιμοποίησε το κυβερνών κόμμα για να κατευνάσει τις αντιδράσεις. Γιατί βλέπω το πώς  ενοποιείται σταδιακά το ΑΚΡ (Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) με το κράτος της Εργκενεκόν.
Γνωρίζω, επίσης τις αποφάσεις που εξέδωσε  το Ανώτατο Δικαστήριο σε άλλες υποθέσεις όπως αυτές των Pinar Selek, Ugur Kaymaz και  Baskin Oran.  Αυτή την εβδομάδα θα δημοσιεύσω μια σύντομη περίληψη των εγκλημάτων που διέπραξε η τουρκική Δημοκρατία εναντίον των μη Μουσουλμάνων. Για να διαπιστώσουμε πόσο δύσκολη είναι η θέση μας και να ευπρεπιστούμε. 


16 Μαρτίου 1923. Ο Ατατούρκ μιλώντας σε μικροεπαγγελματίες είπε: «Τελικά η χώρα παρέμεινε στα χέρια των πραγματικών δικαιούχων της.  Οι Αρμένιοι και οι υπόλοιποι δεν έχουν κανένα δικαίωμα εδώ. Τα εύφορα αυτά εδάφη  ανήκουν στη χώρα των γνήσιων και φανατικών Τούρκων». Με αυτά τα λόγια του καθόρισε το πλαίσιο της μειονοτικής πολιτική της Δημοκρατίας.
Ιούνιος 1923. Απομακρύνθηκαν από τα καθήκοντά τους οι Αρμένιοι, οι Έλληνες και οι Εβραίοι υπάλληλοι, οι οποίοι αντικαταστάθηκαν από Μουσουλμάνους. Περιορίστηκε η ελεύθερη διακίνηση των μη Μουσουλμάνων στην Μικρά Ασία. Η απόφαση εκδόθηκε τόσο αιφνιδιαστικά που πολλοί δεν μπόρεσαν να επιστρέψουν στον τόπο τους. Σαν να μην έφθανε αυτό έβαλαν εμπόδια για τη μετανάστευση των Εβραίων στην Παλαιστίνη.
Σεπτέμβρης 1923. Εκδόθηκε διάταγμα με το οποίο απαγορεύτηκε στους Αρμενίους που είχαν φύγει από την Κιλικία και την Ανατολική Μικρά Ασία, λόγω του πολέμου ,να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.
Δεκέμβρης 1923. Διατάχθηκε η απομάκρυνση της εβραϊκής κοινότητας που αριθμούσε μερικές εκατοντάδες άτομα , από την πόλη Τσόρλου εντός 48 ωρών.  Μετά από έκκληση του αρχιραββίνου αναβλήθηκε η εκτέλεση της απόφασης.  Παρόμοια, όμως, απόφαση που εκδόθηκε για την πόλη Τσατάλτζα εφαρμόστηκε αμέσως.
24 Ιανουαρίου 1924. Στο νόμο που εκδόθηκε για τη λειτουργία των Φαρμακείων, οι μειονοτικοί θα μπορούσαν να ανοίξουν κατάστημα υπό την προϋπόθεση της «παρουσίας Τούρκου».
3 Μαρτίου 1924. Με τον ιστορικό νόμο Tevhid-i Tedrisat έκλεισαν 40 γαλλικά και ιταλικά σχολεία.  Τέθηκαν περιορισμοί στις επισκευές, επεκτάσεις των κτιρίων των Μειονοτικών Σχολείων, καθώς και στην κατασκευή νέων. Το υπουργείο εθνικής παιδείας άρχισε να ελέγχει τα προγράμματα διδασκαλίας και τη διεξαγωγή εξετάσεων στα μειονοτικά σχολεία.
3 Απριλίου 1924.  Βάσει του νόμου που εκδόθηκε για την άσκηση του δικηγορικού επαγγέλματος υποβλήθηκαν σε εξετάσεις  960 μειονοτικοί δικηγόροι για να διαπιστωθεί αν είναι ηθικοί ή όχι. Μετά από αυτό αφαιρέθηκε η άδεια άσκησης επαγγέλματος από 460 δικηγόρους. Από αυτούς το 57% ήταν Εβραίοι. Ένας στους τρεις Έλληνες δικηγόρους έμειναν άνεργοι. Δεν υπάρχουν στοιχεία για τους Αρμένιους δικηγόρους.
29 Ιανουαρίου 1925. Ο νεοεκλεγμένος Πατριάρχης Κωνσταντίνος Αράμπογλου επιβιβάζεται σε τρένο και στέλνεται στη Θεσσαλονίκη.  Ποιο ήταν το έγκλημά του; Δεν τον συμπαθούσε η κυβέρνηση. Η ελληνική κυβέρνηση μετέφερε το θέμα στο Δικαστήριο της Χάγης και στην Κοινωνία των Εθνών, αλλά με την απειλή της Τουρκίας  «να διώξει το  Πατριαρχείο έξω από τα σύνορά της», η Ελλάδα απέσυρε τις καταγγελίες της και το θέμα έκλεισε  με την «αυτόβουλη παραίτηση του Πατριάρχη».
22 Απριλίου 1926. Με νόμο ορίστηκε η υποχρεωτική χρήση της τουρκικής γλώσσας στις εμπορικές συναλλαγές. Οι μη Μουσουλμάνοι που εργάζονταν σε επιχειρήσεις και δεν γνώριζαν καλά την τουρκική γλώσσα άρχισαν να απολύονται. Ο αριθμός των Ελλήνων που έχασαν τη δουλειά τους αγγίζει τις πέντε χιλιάδες.
17 Φεβρουαρίου 1926. Μετά την ψήφιση του Αστικού κώδικα εξαναγκάστηκαν οι Αρμένιοι, οι Έλληνες και οι Εβραίοι να δηλώσουν παραίτηση από τα μειονοτικά δικαιώματά τους, τα οποία ορίζονται στη Συνθήκη της Λοζάνης.
1 Αυγούστου 1926. Το κράτος ανακοίνωσε ότι έχει το δικαίωμα να δημεύσει όλα τα περιουσιακά στοιχεία που απέκτησαν τα μέλη των μη Μουσουλμανικών Μειονοτήτων πριν την 23η Αυγούστου 1924, πριν την εφαρμογή δηλαδή της Συνθήκης της Λοζάνης.
17 Αυγούστου 1927. Ο Οσμάν Ρατιπ μπέη, έγγαμος με εγγόνια δολοφόνησε την 22χρονη εβραιοπούλα  Ελίζα  Νιγέγκο, την οποία  είχε ερωτευτεί και βίαζε για πολύ καιρό. Η εβραϊκή κοινότητα που είδε την πρόθεση του κράτους να κουκουλώσει την υπόθεση, ύψωσε για πρώτη φορά τη φωνή της. Τότε ξεκίνησε μια έντονη εχθρική καμπάνια στον Τύπο εναντίον των Εβραίων.  Ορισμένοι Εβραίοι οδηγήθηκαν στα Δικαστήρια με την κατηγορία ότι «εξύβρισαν τον τουρκισμό».
13 Ιανουαρίου 1928. Με πρωτοβουλία των φοιτητών της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Πόλης, οι οποίοι ήθελαν να γίνουν αρεστοί στο καθεστώς τοιχοκόλλησαν στα πλοία και τα λεωφορεία αφίσες που έγραφαν «συμπολίτη μίλα τουρκικά». Πολλά μέλη των Μειονοτήτων οδηγήθηκαν στα Δικαστήρια γιατί δεν υπάκουσαν σε αυτή την εντολή, με την κατηγορία της προσβολής του Τουρκισμού.
11 Απριλίου 1928. Με τον Νόμο “Tababet ve suabati Sanatlarinin Tarz-i Icrasi” τέθηκε ο όρος  να  πρέπει να είναι κανείς Τούρκος για να ασκήσει το επάγγελμα του γιατρού.   Έτσι, οι μη Μουσουλμάνοι δεν μπορούσαν να γίνουν γιατροί.
Σεπτέμβρης 1929. Η Εφορία αποφάσισε να φορολογήσει τις δωρεές και τις μεταβιβάσεις  που γίνονταν στα εβραϊκά Σχολεία, το νοσοκομείο Or Ahayim, το Ορφανοτροφείο του Ορτάκιοϊ και τις Συναγωγές, επειδή τα θεωρούσε εμπορικές επιχειρήσεις. Η φορολογία είχε αναδρομική ισχύ  και ξεκίνησε από το 1925. Επιβλήθηκε κατάσχεση στον Αρχιραββίνο επειδή δεν μπορούσε να πληρώσει τόσο υψηλό φόρο.
1929-1930 Σε διάστημα 18 μηνών εξαναγκάστηκαν 6.373 Αρμένιοι να μεταναστεύσουν στη Συρία.
18 Σεπτεμβρίου 1930. Ο υπουργός δικαιοσύνης Μαχμούτ Εσάτ Μποζκούρτ, σε ομιλία του στην κοιλάδα του Οντεμις είπε το περίφημο απόφθεγμα του: «Νομίζω ότι η χώρα αυτή ανήκει στους γνήσιους Τούρκους. Όσοι δεν είναι γνήσιοι Τούρκοι έχουν μόνο ένα δικαίωμα σε αυτή τη χώρα, να είναι υπηρέτες και σκλάβοι».
Οκτώβρης 1930. Το Ρεπουμπλικανικό κόμμα ξεκίνησε μια εκστρατεία εναντίον των Μειονοτήτων επειδή στις δημοτικές εκλογές το νεοσύστατο Κόμμα Serbest Cunhuriyet συμπεριέλαβε στον κατάλογο των υποψηφίων του έξι  Έλληνες, τέσσερις Αρμένιους και τρεις Εβραίους. Το Κόμμα αναγκάστηκε να κλείσει 99 μέρες μετά την ίδρυση του, αλλά η οργή εναντίον των μη Μουσουλμάνων δεν καταλάγιασε.
11 Ιουνίου 1932. Απαγορεύτηκε η άσκηση ορισμένων επαγγελμάτων σε ξένους υπηκόους. Η απαγόρευση αφορούσε κυρίως τους Έλληνες υπηκόους που ήταν ελεύθεροι επαγγελματίες, επιτηδευματίες και πλανόδιοι  πωλητές.
Νοέμβριος 1932. Υποχρέωσαν τους Εβραίους της Σμύρνης να υπογράψουν ένα υποσχετικό με το οποίο υπόσχονταν να υιοθετήσουν τον τουρκικό πολιτισμό και να μιλούν την τουρκική γλώσσα. Μετά τους Εβραίους της Σμύρνης υπέγραψαν το ίδιο υποσχετικό και οι Εβραίοι της Προύσας, του Κιρκλάρελι, της Αδριανούπολης, των Αδάνων, του Ντιγιάρμπακιρ και της Άγκυρας.
1933. Ο Πατριάρχης των Ασσυρίων μη μπορώντας να αντέξει τις κρυφές και φανερές  πιέσεις έφυγε «προσωρινά» από το Μάρντιν και εγκαταστάθηκε στην πόλη Humus της Συρίας.  Έκτοτε ,όμως, δεν κατέστη δυνατή η επιστροφή του.
14 Ιουνίου 1934. Με τον νόμο για την εγκατάσταση που χώριζε τους πολίτες σε τρεις κατηγορίες σε γνήσιους Τούρκους, σε Τούρκους  (Κούρδους) που δεν μιλούν τουρκικά και σε μη Μουσουλμάνους, εκτόπισαν Έλληνες και Αρμένιους από πολλά μέρη της Μικράς Ασίας σε καταλληλότερες περιοχές.
21 Ιουνίου-4 Ιουλίου 1934. Ομάδες πολιτών που ξεσηκώθηκαν από τα δημοσιεύματα ρατσιστών συγγραφέων όπως ο Cevat Rifat Atilhan και ο Nihat Atsiz εναντίων των Εβραίων, επιτέθηκαν σε αθώους κατοίκους των περιοχών  των Δαρδανελίων, της Καλλίπολης , της Αδριανούπολης, του Κιρκλάρελι, του Λουλέμπουργκαζ και του Μπαμπάεσκι. Λεηλάτησαν σπίτια και καταστήματα Εβραίων , βίασαν γυναίκες και σκότωσαν ένα ραβίνο.  
Εξαναγκάστηκαν δεκαπέντε χιλιάδες Εβραίοι να εγκαταλείψουν τις περιουσίες τους και να μεταναστεύσουν σε άλλες πόλεις και χώρες για να σώσουν τη ζωή τους. Τα γεγονότα, όπως, αποκαλύφθηκε τα οργάνωσε το τμήμα Θράκης του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Σύμφωνα με έκθεση του κόμματος  έφυγαν από τη Θράκη και τα Δαρδανέλια 3.000 από τους 13.000 Εβραίους που ζούσαν στην περιοχή, εκποιώντας σε εξευτελιστικές τιμές την περιουσία τους.
24 Ιουλίου 1937. Σε προκήρυξη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Τζουμχουριέτ απαραίτητη προϋπόθεση για την εισαγωγή μαθητών στη Στρατιωτική Σχολή στην Άγκυρα ήταν η τουρκική φυλή.
Αύγουστος 1938. Εκδόθηκε το υπ’ αριθμ 2/9498 διάταγμα με το οποίο απαγορεύτηκε η είσοδος και η διαμονή  των Εβραίων που υπέστησαν πιέσεις και περιορισμούς στις μετακινήσεις τους στις χώρες που ζούσαν αδιακρίτως ποιο ήταν σήμερα το θρήσκευμα τους. Απομακρύνθηκαν από το Πρακτορείο Ανατολής 26 Εβραίοι εργαζόμενοι και όλος ο Τύπος κατακλύστηκε από δημοσιεύματα και γελοιογραφίες εναντίον των Εβραίων.
1938-1939 Με πρόφαση την απειλή της εθνικής ασφάλειας λόγω του επικείμενου πολέμου οι μη Μουσουλμάνοι που ζούσαν σε αγροτικές περιοχές μεταφέρθηκαν αστικά κέντρα. Όσοι δεν μπόρεσαν να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες έφυγαν από τη χώρα.
Ιούλιος 1939. Οι Αρμένιοι που ζούσαν στην περιοχή της Αλεξανδρέττας , από τις αφόρητες πιέσεις που ασκήθηκαν την περίοδο της προσάρτησης της πόλης στην Τουρκία μετανάστευσαν στη Συρία.
8 Αυγούστου 1939. Το πλοίο Parita που μετέφερε 860 Εβραίους πρόσφυγες από διάφορα μέρη της Ευρώπης, αναγκάστηκε να καταφύγει στο Λιμάνι της Σμύρνης για κάποια προβλήματα που αντιμετώπιζε. Παρά τις κραυγές των επιβατών  «σκοτώστε μας αλλά μη μας στέλνετε πίσω» το πλοίο αναχώρησε από το λιμάνι συνοδευόμενο από δυο σκάφη του Λιμενικού στις  14 Αυγούστου.  Η  εφημερίδα Ουλούς που υποστήριζε το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα είχε τίτλο «Έφυγαν οι αλήτες οι Εβραίοι από τη Σμύρνη».
28 Δεκεμβρίου 1939. Οι Εβραίοι του Τελ-Αβίβ, της Χάιφα, της Νέας Υόρκης, της Γενεύης, του Καϊρου συγκέντρωσαν χρήματα και ρούχα για τους σεισμόπληκτους του Έρζιντζαν και τα έστειλαν στην Τουρκία. Ο Τύπος όμως γελοιοποίησε και χλεύασε την ενέργειά τους.
12 Δεκεμβρίου 1940. Το πλοίο Salvador που ήταν γνωστό ως «πλωτό φέρετρο» ξεκίνησε από το λιμάνι Κοστάντσα της Ρουμανίας με 342 Εβραίους, ενώ η χωρητικότητά του ήταν μόνο για σαράντα άτομα και έφθασε στην Κωνσταντινούπολη.  Οι τουρκικές αρχές πίεσαν το πλοίο να αναχωρήσει παρ’ όλο ότι δεν ήταν σε θέση να ταξιδέψει ούτε ένα μίλι. Το αποτέλεσμα ήταν τραγικό. Στις 13 Δεκεμβρίου το πλοίο βυθίστηκε στα ανοιχτά της Σιλιβριάς εξαιτίας μιας τρομερής θύελλας. Περισυνέλεξαν 219 πτώματα.
22 Απριλίου 1941. Οι στρατοχωροφύλακες συγκέντρωσαν 12.000 άνδρες μέλη των Μειονοτήτων και τους οδήγησαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Οι στρατιώτες των 20 ηλικιών οδηγήθηκαν στο Ζόγκουλντακ για να σκάβουν τούνελ, στην Άγκυρα για την κατασκευή του Πάρκου της Νεολαίας, στο Αφιόν, στο Καραμπούκ, στο Ικόνιο, στην Κιουτάχια για να σπάνε πέτρες και να φτιάχνουν δρόμος. Απολύθηκαν στις 27 Ιουλίου του 1942.
15 Δεκεμβρίου 1941. Το πλοίο Struma που μετέφερε 769 Εβραίους πρόσφυγες από το λιμάνι της Κοστάντσα για να τους πάει στην Παλαιστίνη παρέμεινε 2,5 μήνες στα ανοιχτά του Σαράιμπουρνου, γιατί οι τουρκικές αρχές δεν επέτρεπαν σε κανέναν να αποβιβαστεί από το πλοίο.  Το οδήγησαν δια της βίας στη Μαύρη Θάλασσα την ώρα που οι επιβάτες πέθαιναν από αρρώστια, πείνα και δίψα. Το πλοίο χτυπήθηκε από άγνωστο υποβρύχιο τη νύχτα της 24ης Φεβρουαρίου. Από την τραγωδία αυτή σώθηκε μόνον ένας.
11 Νοεμβρίου 1942. Ο πρωθυπουργός Σουκρού Σαράτσογλου με πρόφαση να αντιμετωπίσει τα έξοδα του Πολέμου επέβαλε τον φόρο περιουσίας, το γνωστό βαρλίκι.  Το 87% των φορολογουμένων  που κλήθηκαν να πληρώσουν το φόρο ήταν μη Μουσουλμάνοι. Οι Αρμένιοι επιβαρύνθηκαν με το 232% των κεφαλαίων τους, οι Εβραίοι με το 179%, οι Έλληνες με το 156% και οι Μουσουλμάνοι Τούρκοι με 4,94%. Όσοι δεν μπορούσαν να καταβάλουν τους φόρους τους οδηγήθηκαν στα Τάγματα εργασίας στο Άσκαλε. Ο νόμος εφαρμόστηκε μέχρι τον Μάρτιο του 1944. Σε αυτό το διάστημα άλλοι έχασαν την περιουσία τους, άλλοι τη ζωή τους και οι περισσότεροι την εμπιστοσύνη τους στην Τουρκία.
1946. Επετράπη για πρώτη φορά στους μη Μουσουλμάνους, απόφοιτους Πανεπιστημίων, να υπηρετήσουν στο Στρατό ως έφεδροι αξιωματικοί. Από τότε μέχρι σήμερα κανένας μη μουσουλμάνος δεν έγινε διοικητής.
1946. Σε έκθεση για τις Μειονότητες που συνέταξε το 9ο Γραφείο του  Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος αναφερόταν ότι έπρεπε να ληφθούν σοβαρά μέτρα εναντίον των Ελλήνων στην Κωνσταντινούπολη.  Αυτά συνοψίζονταν σε μια φράση «Δεν πρέπει να μείνει ούτε ένα Έλληνας στην Πόλη μέχρι την επέτειο των 500 χρόνων της Αλώσεως».
1948. Όταν οι Εβραίοι ήθελαν να πάνε στο νεοσύστατο Ισραήλ και οι Αρμένιοι στην Σοβιετική Δημοκρατία της Αρμενίας, εκείνοι που έκαναν τα πάντα για να τους απομακρύνουν από τη χώρα, τώρα αποκαλούσαν «προδότες» αυτούς που έφευγαν.
6-7 Σεπτεμβρίου 1955 Για να ενισχύσουν τη διαπραγματευτική θέση της Τουρκίας στην τριμερή διάσκεψη για το Κυπριακό οργάνωσαν μια μεγάλη λεηλασία σε βάρος των Ελλήνων στην Κωνσταντινούπολη. Σύμφωνα με κάποιες πηγές σκοτώθηκαν τρεις και σύμφωνα με άλλες 11 άνθρωποι. Τραυματίστηκαν 300 άτομα.  Βιάστηκαν πολλές γυναίκες και καταστράφηκαν 5.300 και κατά ανεπίσημες πηγές 7000 κτίρια.  Το ύψος των ζημιών υπολογίζεται σε 150 εκ λίρες ή κοντά σε ένα δις λίρες.
1964. Η Τουρκία κατάργησε μονομερώς το Σύμφωνο Φιλίας που υπέγραψαν ο Ατατούρκ και ο Βενιζέλος το 1930. Η κυβέρνηση απέλασε δεκάδες χιλιάδες Έλληνες υπηκόους που είχαν γεννηθεί και μεγαλώσει στην Τουρκία. Τους επέτρεψαν να πάρουν μαζί τους μια βαλίτσα και 200 λίρες.  Οι Έλληνες με τουρκική υπηκοότητα που ήταν παντρεμένοι με απελαθέντες, αναγκάστηκαν να φύγουν μαζί τους, έτσι η ελληνική μειονότητα έφτασε στο σημείο εξαφάνισης της.
1974. Σε μια δίκη μεταξύ του Θησαυροφυλακίου και της διοίκησης του Ελληνικού Νοσοκομείου Βαλουκλή οι μη Μουσουλμάνοι πολίτες αναφέρθηκαν για πρώτη φορά ως «εκείνοι που δεν είναι Τούρκοι». Τέλος, η δημοσιογράφος αναφέρει το κλείσιμο της Θεολογικής, τις δολοφονίες του ιερέα Σαντόριο, και  του Χράντ Ντίνκ, τις επιθέσεις στις Συναγωγές στην Κωνσταντινούπολη  και την πυρπόληση βιβλιοπωλείου που πουλούσε χριστιανικά βιβλία».

Ο κατάλογος είναι μακρύς και έχει αρκετές  ελλείψεις. Είναι, όμως σημαντικός για να μάθουν οι γείτονες μας τι έκαναν και ενδεχομένως τι θα συνεχίσουν να κάνουν αν δεν αλλάξουν νοοτροπία. Επειδή, οι παροικούντες στην Πλατεία Συντάγματος δεν συνηθίζουν να διαβάζουν ούτε καν τα Μνημόνια  που θα δεσμεύσουν για πολλές γενιές τους Έλληνες, ας κρατήσουν αυτό τον  σύντομο κατάλογο σαν εγχειρίδιο για τις διαπραγματεύσεις τους με τους γείτονες…

 
ΠΗΓΗ: 30/01/2012, http://www.elzoni.gr/html/ent/105/ent.18105.asp

ΥΠΕΡΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ & ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

Σχολιάστε
ΝΟΣΤΑΛΓΟΙ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ
ΥΠΕΡΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

Του Αντώνη Κακαρά*

 
 
Μία είδηση που εντυπωσίασε τις τελευταίες  ημέρες του Νοέμβρη, παράλληλα με τα της κρίσης, είναι η συμπεριφορά του Αρχηγού και μερίδας των Ευέλπιδων κατά τον εορτασμό της σχολής τους στην επέτειο του Πολυτεχνείου. Ο νέος αυτός παρότρυνε (κατά τις εφημερίδες) και τραγουδήθηκε ο ύμνος της χούντας μετά το τέλος της εκδήλωσης αφού αναχώρησαν αξιωματικοί, αλλοδαποί και Κύπριοι ευέλπιδες. Νωρίτερα είχε δώσει εντολή «να κατεβεί αυτή η μπούρδα» δηλαδή η εικόνα του Πολυτεχνείου, ενώ σημείωσε πως «η επανάσταση της 21ης Απριλίου έχει διαστρεβλωθεί».

Η εστίαση των δημοσιευμάτων «σε χουντοσταγονίδια» στο στράτευμα ήταν, νομίζουμε, ανεπαρκής. Με τον τρόπο αυτόν περιορίζεται το πρόβλημα στην ύπαρξη κάποιων νοσταλγών της χούντας που εν προκειμένω ήταν και αγέννητοι επί δικτατορίας. Δεν αναρωτιούνται πώς οι φοιτούντες στην σχολή γνωρίζουν το συγκεκριμένο τραγούδι-ύμνο της χούντας. Γεγονός που σημαίνει πως έχει κατ’ επανάληψιν τραγουδηθεί.
Δεν ξένισε επίσης τους γνωρίζοντες τα των Ενόπλων Δυνάμεων η αθώωση προ ημερών του εύελπι στο αρμόδιο συλλογικό όργανο όπου παραπέμφθηκε με ερώτημα για τιμωρία του. Αντίθετα αναρωτιέται κανείς πώς εξηγείται το φαινόμενο να επιδιώκεται η ικανοποίηση για την ατασθαλία  με τον εξοβελισμό σπουδαστή στρατιωτικής σχολής και μάλιστα τέσσερα χρόνια από την έναρξη της εκπαίδευσής του και λίγο πριν ορκιστεί ως αξιωματικός. Παραμένοντας στο απυρόβλητο οι ηθικοί αυτουργοί για την παραβίαση κανονισμών αν όχι νόμων, πίσω απ την οποία κρύβεται το θέμα πώς και με τι στόχους εκπαιδεύονται τα στελέχη του στρατεύματος. Το σωστό θα ήταν να ερευνηθεί αυτό το ζήτημα και να παραπεμφθούν σε αντίστοιχα όργανα οι πραγματικοί ένοχοι ήτοι οι διοικητές του, οι υπουργοί της εθνικής άμυνας, οι μεταπολιτευτικοί κυβερνήτες της χώρας..
Εάν ανατρέξουμε πιο πίσω στη ματαιωθείσα παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη, θα δούμε το άγημα της ίδια σχολής με επικεφαλής τον ίδιο εύελπι να εμφανίζεται σε βήμα σημειωτόν να τραγουδά άψογα το γνωστό «Μακεδονία ξακουστή». Η έμφαση στο «γνωστό» παραπέμπει  στον υπερεθνικιστικό χαρακτήρα που έχει προσλάβει το συγκεκριμένο άσμα με τα χρόνια, και κυρίως στις διαφορές μας με τα Σκόπια.
Την ίδια μέρα κάτι παρόμοιο είχε συμβεί και με τη Σχολή Αξιωματικών Σωμάτων ενώ είχε προκληθεί και σχετική δημοσιότητα. Τέλος μνημονεύουμε τις παρελάσεις με παρόμοια άσματα ή και το ίδιο περί Μακεδονίας που κάθε τόσο τραγουδιέται σε παρελάσεις από τμήματα Ειδικών Δυνάμεων καθώς και συντεταγμένους ένστολους εφέδρους των ίδιων Μονάδων.
Εάν αυτά συνδεθούν με τα περί Χρυσής Αυγής και της προτίμησης που χαίρει κατά τις εκλογές από μέλη των Σωμάτων Ασφαλείας αλλά και ιδιαιτέρως μεταξύ σπουδαστών της παραπάνω παραγωγικής σχολής, τότε έχουμε μια εικόνα που αιτιολογεί  τον προβληματισμό για το τί συμβαίνει στις Ένοπλες Δυνάμεις αλλά και σε μερίδα της κοινωνίας μας γενικότερα.
Η έξαρση του φαινομένου του υπερεθνικισμού με τις τελευταίες αυτές εκδηλώσεις οφείλεται και στην κρίση που μαστίζει τη χώρα μας, τα μνημόνια της ντροπής και της υποτέλειας, με συνέπεια τέλος τη συγκυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ- Νέας Δημοκρατίας και ΛΑΟΣ.  
Δεν ήταν επομένως δόκιμο που περιορίστηκε ο  προβληματισμός σε αστυνομικού χαρακτήρα προσεγγίσεις όπως, τι είναι ο πατέρας και τι ο παππούς του αρχηγού της Σχολής Ευελπίδων, και τι έκανε ο καθένας τους ώστε να τους εμφανίζουν με εντυπωσιακές αναφορές σε διάφορες φάσεις της στρατιωτικής τους καριέρας. Ή ακόμα γιατί σημαντική μερίδα του πληθυσμού εξανίσταται με την αδυναμία (ηθελημένη ή μη) των κυβερνόντων να αντιμετωπίσουν σωστά και δίκαια το θέμα των οικονομικών μεταναστών.
Εν προκειμένω και με αφορμή το συγκεκριμένο θέμα του εύελπι, τα ουσιαστικά ερωτήματα που προκύπτουν άπτονται της εκπαίδευσης στο στράτευμα, πώς και με τι τρόπους γαλουχούνται οι αυριανοί μόνιμοι αξιωματικοί και υπαξιωματικοί, πώς και γιατί τόσα χρόνια υποτιθέμενου «εκδημοκρατισμού» έχουν αφήσει σημαντικά τμήματα να αλώνονται από ιδέες περί την «επανάσταση της 21ης Απριλίου»,  γιατί και με τι τρόπους διοχετεύεται ο υπερεθνικισμός στις παραγωγικές σχολές, τις Ειδικές Δυνάμεις και στα μόνιμα στελέχη.
Τέλος γιατί έχει τόσο πολύ διαβρωθεί και παρεξηγηθεί η έννοια του πατριωτισμού, με αποτέλεσμα να ταυτίζεται αποκλειστικά με τον υπερεθνικισμό. Δεν μπορεί να γίνει δεκτό πως διαπνέονται από φασιστικές αντιλήψεις όλοι οι άδοντες τα συγκεκριμένα τραγούδια, ούτε είναι, ελπίζουμε, εθνικοσοσιαλιστές οι νέοι των είκοσι χρόνων.  Πιστεύουν πως είναι πατριωτικό να θέλουν και την υπόλοιπη γεωγραφική Μακεδονία, πιστεύουν πως το Πολυτεχνείο και η γενιά του οδήγησαν τη χώρα και τους ίδιους στη σημερινή κρίση, πιστεύουν ίσως πως  η Βόρεια Ήπειρος πρέπει να γίνει ελληνική, μερικοί πως θα πάρουμε την Πόλη ακόμα, πως η Κύπρος πρέπει εδώ και τώρα να ενωθεί με την Ελλάδα!
Ο πατριωτισμός δεν μπορεί να ταυτίζεται αποκλειστικά με τον υπερεθνικισμό. Οι νεαροί ευέλπιδες πιθανότατα αγνοούν πως η δικτατορία επιβλήθηκε το 1967 (εκτός από τα περί «κομμουνιστικού κινδύνου») και από έναν περίεργο «πατριωτισμό» που απέβλεπε, εκτός των άλλων, στη λύση του Κυπριακού με τη διπλή ένωση. Άλλη εξήγηση έχουν δώσει για το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, που παρείχε την ευκαιρία στους Τούρκους να εισβάλλουν. Τις όποιες ευθύνες για τις εξελίξεις και τη συμφορά τις αποδίδουν μόνον στους «άλλους», τους πολιτικούς που κυβέρνησαν και εδώ και στην Κύπρο. Δικαστήρια δε λειτούργησαν ποτέ γι’ αυτά, δυστυχώς. Είναι απορίας άξιο πώς και γιατί δεν διδάσκονται αυτήν την ιστορία οι σπουδαστές των στρατιωτικών σχολών! Να πούμε λοιπόν στους νεαρούς αυτούς αλλά να θυμίσουμε και στους λοιπούς νοσταλγούς της δικτατορίας,  πως πεποίθηση κάποιων τότε, που την εκφράσανε και δημόσια, ήταν ότι, «από τους Τούρκους μπορεί κάποτε να απαλλαγεί η Κύπρος ενώ από τους Ρώσους και τον Κομμουνισμό που θα φέρει ο Μακάριος, ποτέ», επομένως προτιμούσαν την κατοχή και ιδού τα αποτελέσματα!
Αυτά έγιναν, είναι πολύ πιο ωφέλιμο να το μάθουν και εμπεδώσουν οι εν λόγω σπουδαστές, πως έγιναν ακριβώς έτσι. Ένα εξίσου βέβαιο είναι πως για την άγνοια δεν φταίνε αυτοί οι νέοι, ακόμα ούτε μόνον οι οικογένειές τους, αλλά όλες οι μεταχουντικές κυβερνήσεις, όλες οι πολιτικές και στρατιωτικές ηγεσίες των ενόπλων δυνάμεων..
Όσον αφορά τα Σκόπια με τις βλέψεις τους και στο τμήμα της αρχαίας Μακεδονίας που ανήκει σήμερα στην Ελλάδα, καθώς και την έωλη και ανιστόρητη πίστη τους πως αποτελούν τους διάδοχους των αρχαίων Μακεδόνων, κάμποσοι δεν κρύβουν την επιθυμία για τη μοιρασιά του κρατιδίου αυτού στις όμορες χώρες, ως λύση σ’ αυτές τις προκλήσεις. Κανείς δεν έχει αντίρρηση για το ποια είναι και σε ποιον ανήκει η μακεδονική ιστορία, τα σύμβολα, η γλώσσα. Άλλο όμως εννοούν οι άδοντες, αλλού αποβλέπουν και εκεί εντοπίζεται ο υπερεθνικισμός…!
Και ιδού τα απλά ερωτήματα: Δεν βλέπουν τη ζημιά που προκύπτει από τις εξαλλοσύνες…; Δεν προτιμούν να εξασφαλιστούν τα σημερινά μας σύνορα, να μην προσβάλλει κανείς την ιστορία του τόπου μας; Αγνοούν την απόφαση των τελευταίων ημερών της Χάγης που θα οδηγήσει τα Σκόπια στο όνειρό τους, δηλαδή στο «προκομμένο» ΝΑΤΟ και αμέσως μετά την επίσης «προκομμένη» Ευρωπαϊκή Ένωση; Γνωρίζουν, άραγε, τι σημαίνει αυτό για εμάς τους καταχωνιασμένους από παλιά στους ίδιους «λατρεμένους» Οργανισμούς; Δε βλέπουν πως με την τακτική τους ρίχνουν νερό στο αυλάκι των Σκοπιανών υπερεθνικιστών και των πατρόνων τους (που είναι και «σύμμαχοι» τρομάρα μας), ενώ δίνουν επιχειρήματα για την επέμβαση των Τούρκων στην Κύπρο, αυτά δεν τα καταλαβαίνουν; Δεν τους έγινε μάθημα η διχοτόμηση του νησιού; Δεν βλέπουν τον ορατό κίνδυνο στη Θράκη;
Για το συγκεκριμένο πρόβλημα του υπερεθνικισμού με τα ανάλογα φαινόμενα και προκλήσεις, χρειάζεται πολύχρονη προσπάθεια και σωστή εκπαίδευση. Όχι μόνον και ειδικά στις παραγωγικές σχολές των ενόπλων δυνάμεων, αλλά και ευρύτερα, κάτι για το οποίο αμφιβάλλουμε σφόδρα, όσο κυβερνούν αυτόν τον τόπο Κόμματα που τον έφεραν και σ’ αυτήν την κατάσταση. Ούτε η εκπαραθύρωση από τη σχολή τού νεαρού αρχηγού των ευέλπιδων θα έλυνε κανένα πρόβλημα, αντίθετα θα αναζωπύρωνε τον υπερεθνικισμό και τη νοσταλγία της δικτατορίας. Ήδη έχει τιμωρηθεί πολύ με τον κουρνιαχτό που ξεσηκώθηκε, να αποκαλυφθούν και τιμωρηθούν όμως οι παραπάνω και οι ακόμα πιο πάνω, οι ουσιαστικοί υπεύθυνοι.
Σωτήριο θα ‘ταν να εκπαραθυρωθούν οι κυβερνώντες, και μαζί τους όλες οι ντόπιες και ξένες εξαρτίσεις που τροφοδοτούν με το δικό μας ιδρώτα και αίμα και συντηρούν την κρίση στον τόπο μας. Σωτήριο θα ήταν να πεταχτούν στα αζήτητα αυτοί ακριβώς που προωθούν με την πολιτική τους ανέκαθεν την έξαρση του υπερεθνικισμού, που ανοίγουν με τη αδιαφορία, και γιατί όχι συγγνωστά κάποιοι, το δρόμο στους νοσταλγούς της δικτατορίας. Μόνο με τον τόπο τούτο κυβερνώμενο από δυνάμεις πατριωτικές, από δυνάμεις που θέλουν και υπηρετούν το συμφέρον τού λαού και προέρχονται/ ελέγχονται απ’ αυτόν, μόνον έτσι υπάρχουν ελπίδες να εξαφανιστούν φαινόμενα υπερεθνικισμού και εκδηλώσεις που ταράζουν μνήμες και προκαλούν ανησυχίες.
Πάνε παράλληλα και χέρι χέρι όλα αυτά, όλα τελικά εξυπηρετούν τους ίδιους κύκλους, την ίδια μερίδα που καρπώνεται όχι μόνον τον ιδρώτα των εργαζομένων αλλά και το μέλλον των παιδιών μας, ακόμα και το μέλλον αυτών των νέων που εξοκέλλουν με τις φιλοχουντικές κορώνες και τα άσματα, αφού κι αυτοί δεν ανήκουν στους έχοντες και τους εκμεταλλευτές του τόπου, αλλά απλά δεν το βλέπουν…..
01-02-2012

*Α. Κακαράς, αρχιπλοίαρχος (ε.α.)

Ονοματολάτρες, βατοπεδινά δικαιώματα, Ισλ. βόλτες

Σχολιάστε
Μια φαινομενικά «άσχετη ιστορία»:
Ονοματολάτρες, βατοπεδινά δικαιώματα, Ισλανδικές βόλτες

Του «Πετεφρή»

 
 
 
Ονοματολάτρες, βατοπεδινά δικαιώματα,Η Ελλάδα, ελευθερώνοντας το Αγιον Ορος το 1912, βρίσκουν τους πολυάριθμους Ρώσους μοναχούς σε αναστάτωση.Είναι χωρισμένοι σε «Ονοματολάτρες» (Imiaslavtsy) και “Ονοματοδιώκτες” (Imiabortsy). H ελληνική επiκράτηση στο Αιγαίο τους ενοχλεί. Μισού αιώνος αγώνες, διπλωματικές και στρατηγικές κινήσεις πάνε στράφι. Αγωνίστηκαν να γεμίσουν τον Άθωνα πεπαιδευμένους, αφοσιωμένους καλογερους, ξόδεψαν τεράστια ποσά σε χρήματα, υπηρεσίες και εξοπλισμό (ακόμη και ειδική ταχυδρομική υπηρεσία διέθεταν στον Άθω από το 1910) και τώρα, ένα βιβλίο με τίτλο Na Gorakh Kavkaza (“εκ του Όρους Καυκάσου») που έγραψε ένας μεγαλόσχημος μοναχός που έζησε ως στάρετς στα βουνά, δημιούργησε μέγα σχίσμα στην Ρώσικη Εκκλησία.

Ονοματολάτρες;


Ο συγγραφέας του βιβλίου Ιλαρίων υποστήριζε απλά, αυτό που περιείχε τόσο ο πλατωνισμός, όσο και η Καμπάλα, ακόμη και επιστημολογικές θεωρίες συνδεδεμένες με τα μαθηματικά

Ο Θεός είναι το όνομά του.


Η θεωρία δεν ήταν πρωτοφανής, αλλά αγρίεψε, και άρχισαν συζητήσει και εντάσεις στην Ρώσικη Ιερά σύνοδο. Ο επιφανέστερος ονοματολάτρης ήταν ένας ευγενής, Ουσάρος, ο Αλέξανδρος Μπουλάτοβιτς, αργότερα μοναχός Αντώνιος, που έζησε ένα διάστημα στην Αιθιοπία, βοηθώντας τους εντόπιους εναντίον των Ιταλών και νωρίς έγινε καλογερος και ήρθε στο Ρωσικό.

Η διαμάχη


Οι Ρώσοι δεν άλλαξαν το αίτημά τους στις δαιδαλώδεις διαπραγματεύσεις του Λονδίνου, το 1913.  Ήθελαν να διοικηθεί τον άγιον Όρος από τις έξι ορθόδοξες εκπροσωπήσεις ως διεθνώς κατοχυρωμένο ανεξάρτητο κρατίδιο, με προεδρεύουσα την Ρωσική πλευρά. Έχοντας το 60% του αριθμού των μοναχών, ήλπιζαν να κερδίσουν ως μονές τις πελώριες ρώσικες σκήτες που δεν μπορούσαν να μετατραπούν σε κάτι καλύτερο με την υπάρχουσα ρύθμιση. Αλλά αντιτάχτηκαν λυσσαλέα οι ρωμέικες μονές που έστειλαν αντιπροσωπείες στο Λονδίνο. Η ίδια η Ελλάδα, το συζητούσε χωρίς πάθος, αφού εκείνους τους μήνες είχε τον μπελά της Βουλγαρίας. Οι μεγάλες δυνάμεις απέρριψαν αυτήν την πρόδηλη επιθυμία αδάπανης επιρροής στην Μεσόγειο, της ρωσικής πλευράς. Οι Ρώσοι μάλλον το περίμεναν. Αλλά η βασική συνέπεια, ήταν καταστροφική γι’ αυτούς. Οι σκήτες δεν μπορούσαν να είναι αδέσποτες ή ομοδέσποτες. Η μεγάλη σκήτη του Αγίου Ανδρέα, το λεγόμενο Σαράι, υπαγόταν πλεον στην μονή Βατοπεδίου.

Σε λίγα χρόνια δεν υπήρχε «ρωσικός κίνδυνος» στο Όρος. Όλα τα ξεκίνησε το ρωσικό πολεμικό «Ντόνετς» που μαζί με άλλα τρία μεταφορικά πλοία, κατέφθασε στο Όρος με τον αρχιεπίσκοπο Χερσώνος Νίκωνα. Ο στολίσκος στάθμευσε στην Πόλη και σε ελάχιστο διάστημα, φτάνοντας στο Ρωσικό, επιτέθηκε στους Ονοματολάτρες με γυμνές ξιφολόγχες. Ήξεραν ποιοι ήταν, διότι είχε προηγηθεί μια εσωτερική ψηφοφορία. Τέσσερις νεκροί και σαράντα οκτώ τραυματίες που έμειναν στο νοσοκομείο και  εκατοντάδες ονοματολάτρες που οδηγήθηκαν στην Ρωσία, αποσχηματίστηκαν και έμειναν εκεί. Ας σημειωθεί ότι οι εχθροί των Ονοματολατρών απαξιώθηκαν, η σύνοδος που είχε συγκληθεί για να επιλυθεί το θέμα τους, δεν έγινε ποτέ λόγω Οκτωβριανής Επανάστασης και ότι το βιβλίο του Ιλαρίωνα κυκλοφόρησε πάλι το 1999, πρώτη φορά από το 1907 και οι Ονοματολάτρες δεν διώκονται μήτε θεωρούνται επισήμως αιρετικοί στην Ρωσία.

Τι σχέση έχουν οι ονοματολάτρες με το σήμερα;


Έχουν σχέση με την προσέγγιση των σημερινών Ρώσων στον Εφραίμ, ηγούμενο της Βατοπεδίου. Όπως γράφει ένας απουδαστής που έκανε μάστερ για το ζήτημα: (http://www.samizdat.com/imiaslavtsy.html)  «Η σκήτη του αγίου Ανδρέα υπήχθη στο ελληνικό μοναστήρι του Βατοπεδίου, κι έτσι, κάθε σημαντική ενέργεια, όπως η αντικατάσταση ηγουμένου της  σκήτης, απαιτούσε την επίσημη έγκρισή του ηγουμένου της Βατοπεδίου».
Με την θερμή φιλία και υποστήριξη προς τον Εφραίμ, ιδίως του Ιδρύματος «Άγιος Ανδρέας ο Πρωτόκλητος» που έχει αναλάβει μεταξύ άλλων και τον ορθόδοξο διάλογο με τις άλλες θρησκείες ακόμη και το Σαράι μπορεί να «εποικισθεί» πάλι με Ρώσους μοναχούς (αφού στον Άγιο Παντελεήμονα οι μοναχοί δεν είναι Ρώσοι, αλλά Ουκρανοί). Δεκάδες σκήτες ορθοδόξων από τα Ρώσικα κράτη μπορούν να διαμορφωθούν, υπαγόμενα στο Βατοπέδι, χωρίς να μπορεί να παραβιαστεί από την Ιερά Σύναξη το αυτοδιοίκητο της Βατοπεδίου. Αυτό το Ίδρυμα είναι γνωστό παγκοσμίως και μάλιστα, στη ιστοσελίδα του, έχει προαναγγείλει θεολογικό συνέδριο στον Βόλο (24-27 Μαίου 2012: Εκκλησιολογία και Εθνικισμός στην μεταμοντέρνα Εποχή).

Τι γυρεύεις στο Ρέικιαβικ, εσύ, ένας Κύπριος;


Εξάλλου σε φιλικό προς το Ίδρυμα site (Voices from Russia) όπως και σε πολλά ακόμη ρώσικα, η ειδησεογραφία υπέρ του Εφραίμ και εναντίον των Αμερικανών καλα κρατεί. Ένα μέλος των «Λύκων της Νύχτας» ονόματι Βλαδισλάβ, που γνωρίζει προσωπικά τον πατέρα Εφραίμ, μίλησε για την ασκητική ζωή του και εξήγησε ότι ο πραγματικός λόγος για τον κατατρεγμό τουείναι «η απόπειρα της Ε.Ε να απογυμνώσει τον Άθω από το θείον, να τον καταστρέψει ως Αγιον Τόπο, να τον μετατρέψει σε τουριστικό κέντρο αναψυχής και να τιμωρήσει τον Ηγούμενο Εφραίμ για την Ρωσοφιλία του και για την πίστη του στην Ορθόδοξη Ανασυγκρότηση της Ρωσίας.» Δεν λείπουν και «πληροφορίες» όπως «η υπόθεση  μοιάζει με την περίπτωση των αμερικάνικων ραδιουργιών εναντίον του Πατριάρχη Μάξιμου Βαπορτζή το 1948. Οι Αμερικανοί έστειλαν τον «δικό τους» υποψήφιο στο Φανάρι με το προσωπικό αεροπλάνο του προέδρου Τρούμαν». Ο Βαπορτζής ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης για δυό χρόνια. Οι συντάκτες εννοούν τον διάδοχό του Αθηναγόρα και ο «αμερικανικος» ρόλος του Οικουμενικοί Πατριαρχείου είναι πρόδηλος. Δεν ανατυπώνω το κλίμα και την εξαγριωμένη προπαγάνδα ενάντια στην «πουλημένη» ελληνική ηγεσία, αλλα ανάμεσα σε διαφορα τραγικά και δύσκολα, βγαίνει και μια ενδιαφέρουσα ειδησούλα: τον περασμένον Αύγουστο, ήταν στο Ρέικιαβικ της Ισλανδίας ο Εφραίμ αυτοπροσώπως! Προσευχήθηκε υπέρ της ανέγερσης ορθόδοξου ναού στο Ρέικιαβικ στο παρεκκλήσιο του Αγίου Νικολαου, του Πατριαρχείου της Μόσχας εκεί. Όταν λέμε Ρωσόφιλος, το εννοούμε εμπράκτως. Έως τα Φράατα και τους Υπερβορείους. Τελικά, ποιος αποφάσισε για την Ρωσία; Ο «ρωσόφιλος» ή ένα βαθέως κοιμώμενον «κλίμα Κωνσταντινουπόλεως» που νομίζει πως γιορτάζουμε την πρωτοχρονιά του «Χατι –Χουμαγιούν»;

Σύνοψη

Ο Εφραίμ που  έγινε ηγούμενος το 1990 (χρονολογία επίσης της ίδρυσης του Ιδρύματος «Άγιος Ανδρέας ο Πρωτόκλητος») κατέχει κάτι πολυτιμο για τους Ρώσους, λόγω της ηγουμενείας του: την διαδικασία αποκατάστασης των ρωσικών σκητών που ανήκουν στο Βατοπέδι, χωρίς παρέμβαση της ελληνικής πολιτείας ή άλλων μονών. Σε συνδυασμό με την εκ νέου εκλογή του Πούτιν, την καταγγελία ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο ακολουθεί τα βήματα των Αμερικανών, και με την δόμηση μιάς πολιτικής κίνησης τύπου Ναπαίων, από αποσπάσματα του ΛΑΟΣ και ομάδων εναντίον του Οικουμενισμού, προδήλως αντιτουρκικών, σε συνδυασμό και με μη θρησκευτικές κινήσεις από Ρώσους πολίτες ελληνικής καταγωγής.
Η Ελλάδα πληρώνει πανάκριβα την ανοησία της  στρατιωτικής της επέμβασης, ως απολειφάδι της Αντάντ, στην Ουκρανία.  Από πτωχαλαζονεία και βλακώδη αίσθηση πως είναι καλύτερα να είσαι ακόλουθος μιάς αποικιακής δύναμης, παρά αντίπαλός της. Αυτά που σημειώνω δεν έχουν καμία μορφή καταγγελίας. Απλώς ζητώ ως πολίτης από τον ελληνικό δημόσιο και την Ιερή κοινότητα του Αγίου Ορους να εγκύψει στο ζήτημα, αφήνοντας στην άκρη την αιδήμονα σιωπή και τα λανθασμένα μετρήματα σε σχοινία και μοδίους. Ο ελληνικός πολιτικός λόγος, ειδικά στη εξωτερική πολιτική, πρέπει να καταστεί επειγόντως δημόσιος, διότι από την πολλή μυστικοπάθεια, γνωρίζουν τις προθέσεις μας οι αγρότες της Βανδέας και κτηνοτρόφοι Γκαγκαούζοι, αλλά όχι, φοβούμαι, οι καλόγεροι που τιμούν τον Άθωνα και τα νέα παιδιά του Υπουργείου του εξωτερικού Φλοιού.

 
ΠΗΓΗ: Τρίτη, Ιανουάριος 03, 2012, http://petefris.blogspot.com/2012/01/blog-post.html….30

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΥΕΛΛΑ ΕΝ ΟΨΕΙ!

Σχολιάστε
Μήπως χρεοκοπούμε την «Δευτέρα», αλλά μας πτωχεύουν κάθε μέρα;
NON PAPER!!! ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΥΕΛΛΑ ΕΝ ΟΨΕΙ!!!

Του Λάζαρου Ελευθεριάδη*

 
 
 

Με τον όρο "Φραγκοκρατία" χαρακτηρίζεται η χρονική περίοδος κατά την οποία κυριάρχησαν στο Βυζάντιο οι δυτικοευρωπαίοι, καθώς οι Βυζαντινοί τότε ονόμαζαν Φράγκους και Λατίνους σχεδόν αδιακρίτως όλους τους μη σλάβους Ευρωπαίους που ζούσαν δυτικά και βόρεια των Βαλκανίων.
Έναρξη της "Φραγκοκρατίας ή Λατινοκρατίας", όπως ιδιαίτερα λέγονταν από τους Βυζαντινούς, ή Ενετοκρατίας, όπως αναφέρεται αργότερα, θεωρείται το 1204 (μ.Χ.), τότε που οι Ενετοί και οι Σταυροφόροι σύμμαχοί τους, με την Δ! Σταυροφορία, κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη.

Τι ήταν αυτό το οποίο υπαγόρευσε τέτοια πρακτική; ποια συμφέροντα, υπαγόρευσαν την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης; ήταν άραγε μόνον τα γεωστρατηγικά ή και κάτι άλλο; Αυτά τα ερωτήματα αλλά και άλλα, αναφύονται ως σύγχρονα ερωτήματα, σήμερα, πολύ δε περισσότερο επίκαιρα παρά ποτέ, μόνον που τώρα η “πόλη” είναι η Ελλάδα. Εκτός από τα γεωστρατηγικά πλεονεκτήματα τα οποία είναι προφανή και στον πιο αδαή μελετητή-ερευνητή της Ιστορίας, ότι η Ελλάδα απο τον 18 αιώνα, ήταν γνωστό στους ειδικούς όπως και σε όλες τίς κυβερνήσεις της “Δύσης” και της Ανατολής, ότι είναι προικισμένη με πλούσιο υπέδαφος, κυρίως όμως η ύπαρξη μεγάλων ποσοτήτων υδρογονανθράκων και όχι μόνον, πράγμα το οποίον έκρυβαν από τον Ελληνικό λαό επιμελώς έως πρόσφατα. Η γειτνίασή της με τα πλουσιότερα κοιτάσματα της Μέσης Ανατολής, και το "πλουσιότερο τόξο" σε πετρέλαια και φυσικό αέριο, της Βόρειας Αφρικής, δημιουργούσε την πεποίθηση της ύπαρξης υδρογονανθράκων στην λεκάνη της Ν.Α Μεσογείου, και η επιβεβαίωσή τους από το 1968 και εντεύθεν, εσφράγισε (κλείδωσε) την ακολουθούμενη πολιτική των “συμμάχων” μας απέναντι στην χώρα μας.
Από την πρώτη επίσημη και καταγεγραμμένη μοιρασιά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, το φθινόπωρο του 1204 μ.Χ. προέκυψαν 2 μεγάλες "σφαίρες επιρροής", των Ενετών, που αποδείχτηκε η μακροβιότερη και διέθετε την αόρατη συνοχή του εμπορίου, και των Φράγκων, που όμως ήταν κατακερματισμένοι και δίχως ουσιαστικά πολιτική στήριξη στις πατρίδες τους. Ο όρος "σφαίρα επιρροής", ή ζώνη επιρροής, (sphere ή zone of influence) αποτελεί σήμερα ένα συνήθη όρο κυρίως των Διεθνών Σχέσεων που άρχισε να χρησιμοποιείται κυρίως από τα τέλη του 17ου αιώνα, με ιδιαίτερη αναφορά για περιοχές (εδάφη), που δεν υπήρχε πολιτική εξουσία ή υπήρξε χαλαρή έως υποτελής εξουσία, με συνέπεια είτε να διεκδικούνται αυτές εξ ολοκλήρου, είτε ν’ αναγνωρίζονται επ’ αυτών κάποια δικαιώματα από κάποια άλλη χώρα. Στις Διεθνείς Σχέσεις ο όρος “σφαίρα επιρροής” αποτελεί αναφορά περίπου ως “ιδιοκτησιακού καθεστώτος” σε μία περιοχή η οποία τις περισσότερες φορές, καταλαμβάνει περιοχές του πλανήτη με πάρα πολλές χώρες.
Η χώρα μας εντάχθηκε ως πλήρες μέλος της ΕΕ το 1979, η δε αίτηση για πλήρη ένταξη, υποβλήθηκε στις 12 Ιουνίου 1975, με επιστολή που ο K. Καραμανλής απηύθηνε στον τότε πρόεδρο του Συμβουλίου Υπουργών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, Υπουργό Εξωτερικών της Ιρλανδίας G. Fitzgerald. Ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της Ελλάδας όμως προϋπήρχε της διασύνδεσης της πορείας της χώρας, με τις προσπάθειες ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έλαβε, ωστόσο, συγκεκριμένη διάσταση με την υποβολή της αίτησης για σύνδεση με τη νεοπαγή Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ), τον Ιούνιο του 1959, αίτηση που οδήγησε στην υπογραφή της Συμφωνίας Σύνδεσης Ελλάδας – ΕΟΚ, τον Ιούνιο του 1961. Η Συμφωνία αυτή που ουσιαστικά αποτελούσε το πρώτο βήμα στην πορεία της Ελλάδας για την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα, «πάγωσε» με την εγκαθίδρυση της στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα (Απρίλιος 1967) και επανενεργοποιήθηκε μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας (Ιούλιος 1974). Τον Ιούλιο 1976 άρχισαν οι διαπραγματεύσεις για την ένταξη, οι οποίες ολοκληρώθηκαν το Μάιο 1979 με την υπογραφή της Πράξης Προσχώρησης στην Αθήνα (στο Ζάππειο Μέγαρο). Το Ελληνικό Κοινοβούλιο κύρωσε την Πράξη Προσχώρησης της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα στις 28 Ιουνίου 1979. Οι πολιτικοί λόγοι για τους οποίους η Ελλάδα επέλεξε την πλήρη ένταξη στην Κοινότητα όπως ανακοινώθηκαν τουλάχιστον εκείνη την χρονική περίοδο απο το πολιτικό σύστημα της εποχής, μπορούν να συνοψισθούν στους εξής:
1) Θεώρησε την Κοινότητα ως το θεσμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο θα μπορούσε να σταθεροποιήσει το δημοκρατικό πολιτικό της σύστημα και θεσμούς.
2) Επεδίωκε την ενίσχυση της ανεξαρτησίας και της θέσης της στο περιφερειακό και διεθνές σύστημα καθώς και της «διαπραγματευτικής της δύναμης», ιδιαίτερα σε σχέση με την Τουρκία η οποία εμφανιζόταν ως η μείζων απειλή για την Ελλάδα μετά την εισβολή και κατάληψη μέρους της Κύπρου (Ιούλιος 1974).
3) Στα πλαίσια αυτά, η Ελλάδα επεδίωκε επίσης τη χαλάρωση της έντονης εξάρτησης που είχε αναπτύξει μεταπολεμικά από τις Ηνωμένες Πολιτείες (ΗΠΑ).
4) Θεώρησε την ένταξη στην Κοινότητα ως ισχυρό παράγοντα που θα συνέβαλε στην ανάπτυξη και εκσυγχρονισμό της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.
5) Επιθυμούσε ως ευρωπαϊκή χώρα, να είναι «παρούσα» και να επηρεάζει τις διεργασίες για την ευρωπαϊκή ενοποίηση και το πρότυπο της Ευρώπης, στο οποίο η διαδικασία αυτή θα μπορούσε να οδηγήσει.
Στα γενικότερα θέματα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, και ειδικότερα στις προσπάθειες και τα σχέδια για την “εμβάθυνση” της ενοποίησης στο “θεσμικό, πολιτικό και αμυντικό τομέα”, η Ελλάδα όπως και άλλες χώρες της περιφέρειας της Ευρώπης, ήταν και θα έπρεπε να είναι, ιδιαίτερα επιφυλακτική. Το γιατί θα το δούμε παρακάτω. Το πώς αντιλαμβάνονται ωρισμένες χώρες της Ευρώπης την “ενοποίηση” και την “θεσμική εμβάθυνση” είναι πλέον οφθαλμοφανές. Αναζητούν την ισχυροποίηση της επιρροής τους και την επέκτασή της σε μεγαλύτερη περιοχή, ανάλογα με το τι εξυπηρετεί καλύτερα τα Εθνικά τους συμφέροντα. Σε αυτήν την λογική κινήθηκε το πολιτικό σύστημα το οποίο εγκαθιδρύθηκε στην μεταπολιτευτική Ελλάδα με όλα τα συνεπακόλουθα έως και σήμερα. Το να είναι ο κυβερνήτης της χώρας “άνθρωπος” των Γερμανών ή των Γάλλων ή των Άγγλων ή των Αμερικάνων, αποτελούσε για κάποιους αφελής “πλεονέκτημα” για την χώρα, προσχωρώντας στην λογική του “μικρού” υποτελή και αδύναμου Έθνους το οποίο χρειάζεται “προστάτη” για να επιβιώσει. Αυτή την λογική την οποίαν εντέχνως οι “σύμμαχοί” μας φρόντιζαν να μας υπενθυμίζουν συχνά πυκνά, από ιδρύσεως του Ελληνικού κράτους, όταν κατά την γνώμη τους υπερβαίναμε τα όρια της “υποτελούς” και “ραγιάδικης” συμπεριφοράς, επιβάλλοντας κυβερνήσεις της αρεσκείας τους, καταργώντας στην πράξη αυτά τα οποία διεκήρυτταν περί δημοκρατίας, αυτοδιάθεσης των λαών, θεσμών και άλλων στην πράξη.
Η δυστυχία της Ελλάδος είναι το ότι ή αστική της τάξη δεν κατόρθωσε ποτέ να πάρει χαρακτηριστικά Εθνικής Αστικής τάξης, με αυτόνομη πορεία και εξέλιξη, με ενίσχυση των Εθνικών παραγωγικών μέσων τα οποία κατείχε, αλλά επέλεξε να αποτελεί τον δίαυλο μεταφοράς της εξουσίας των “συμμάχων”, ως φθηνός μεταπράτης, συνδέοντας τα συμφέροντά της με αυτά των “ξένων”, παραμένοντας έως και σήμερα “υποτελής” και ουσιαστικά “υπάλληλος” των “ξένων” συμφερόντων. Εξ ού και η αδυναμία της να ασκήσει Εθνική αντίσταση στην λεηλάτιση του Εθνικού πλούτου της χώρας. Συμπεριφέρεται ως εντολοδόχος “ξένων” συμφερόντων. Μόνο μια επανάσταση που θα ανατρέψει τη νυν κυβέρνηση ήσσονος εθνικού φρονήματος, η οποία δείχνει να μην μπορεί να εμποδίσει μια νέα εποχή «φραγκοκρατίας», στην οποία οδηγείται η Ελλάδα.
Με ΜΜΕ να προβαίνουν σε «εγκεφαλικές πλύσεις», ανάλογες με αυτές που κάνουν τα ΜΜΕ ολοκληρωτικών καθεστώτων, έχουν ευνουχιστεί όλα τα χαρακτηριστικά της υπερήφανης ελληνικής φυλής. Μας διαλύουν, μας κατακτούν, μάς προσβάλλουν, μας φτωχοποιούν και δεν υπάρχει ένας να αντιδράσει σε αυτό το ξεπούλημα. Οι της τρόϊκας, ζητούν εφεξής η χώρα να παραχωρήσει απόλυτη προτεραιότητα στην ικανοποίηση του χρέους της και να δεσμευτεί νομικά για αυτό. Αυτή η δέσμευση θα πρέπει να επικυρωθεί από το Ελληνικό Κοινοβούλιο. Τα κρατικά έσοδα θα πρέπει να διοχετεύονται πρωτίστως και κυρίως για την εξυπηρέτηση του χρέους και μόνο το εναπομένον υπόλοιπο των εσόδων θα μπορεί να χρησιμοποιείται για να χρηματοδοτήσει βασικές κρατικές ανάγκες, την επιβίωση του Έλληνα. Το πώς ουδόλως τούς ενδιαφέρει. Αυτό έχει σκοπό να εξασφαλίσει όλους τους πιστωτές μας, ότι η Ελλάδα θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της μετά το PSI, και βέβαια όλα αυτά με βάσει το αγγλικό δίκαιο, που εφεξής θα διέπει τους όρους τής δανειακής σύμβασης.
Εάν υπογραφεί αυτή η σύμβαση υπό το νομικό καθεστώς του Αγγλικού δικαίου θα σημάνει πλήρη κατοχή. Το αγγλικό δίκαιο είναι αυτό το οποίο, θεωρητικά, ανοίγει το δρόμο στην επέμβαση ακόμα και ξένων ένοπλων δυνάμεων στο εσωτερικό της χώρας. Δηλαδή μπορεί να υπάρξει επανάληψη των εποχών του 1800, που τα αγγλικά ή τα γαλλικά πολεμικά απέκλειαν τον Πειραιά, εμποδίζοντας τα σιτοκάραβα να ταϊσουν τον πεινασμένο ελληνικό λαό. Η Υπόθεση “Πατσίφικο” ήταν μια διπλωματική και πολιτική κρίση μεταξύ Ελλάδας και Βρετανίας το 1847-1850 που ανέκυψε με αφορμή την επίθεση το 1849 του αθηναϊκού λαού κατά της περιουσίας τού, βρετανικής υπηκοότητας, “Δον Πατσίφικο”, προξένου της Πορτογαλίας. Η κυβέρνηση είχε απαγορεύσει κατ’ εντολήν των “αφεντικών” της, Βρετανών, τη χρονιά εκείνη για πρώτη φορά το «κάψιμο του Εβραίου» ή του «Ιούδα», πασχαλινό έθιμο κατά το οποίο έκαιγαν αχυρένιο ομοίωμα Εβραίου. Με αφορμή την απαγόρευση αυτήν, ο Αθηναϊκός λαός, επιτέθηκε στον “Δον Πατσίφικο”, εισέβαλε στο σπίτι του και προξένησε καταστροφές. Ο Πατσίφικο ζήτησε υπέρογκο ποσό ως αποζημίωση από το ελληνικό κράτος αλλά δεν ικανοποιήθηκε και τότε στράφηκε στη βρετανική κυβέρνηση.
Η υπέρμετρη αντίδραση της Βρετανίας, που κορυφώθηκε με τον ναυτικό αποκλεισμό της χώρας από το Βρετανικό Ναυτικό το 1850 και την κατάσχεση ελληνικών πλοίων στο Αιγαίο, ώστε να αναγκαστεί η Ελλάδα να καταβάλει αποζημίωση, αποτελεί πρωτοφανή στην ιστορία των διεθνών σχέσεων αναίτια επίδειξη ισχύος και αμφισβήτηση της κυριαρχίας, κυρίαρχου κράτους, και έχει παραμείνει κλασικό παράδειγμα στρατηγικής καταναγκασμού μέσω της "διπλωματίας της κανονιοφόρου". Πως θα γίνει αυτό; Μα όταν η Ελλάδα έρθει για μία ακόμα φορά σε πλήρη αδυναμία να πληρώσει τα δάνειά της, ακόμα και τα «κουρεμένα», κάτι που είναι βέβαιο αφού τα ελλείμματα θα εξακολουθήσουν να υφίστανται, με αυτούς τούς πολιτικούς, και μάλιστα να διευρύνονται ως αποτέλεσμα της ακολουθούμενης εξοντωτικής οικονομικής πολιτικής, θα έρθουν οι εντολές κατάσχεσης από τα βρετανικά δικαστήρια.
Στο εξωτερικό θα κατασχεθεί η οποιαδήποτε ελληνική περιουσία (ακίνητα προξενείων, πρεσβειών, δωρεές ομογενών κλπ). Παρκερικά ή Πατσιφικά ή Υπόθεση Πατσίφικο (όρος που δόθηκε από την γαλλική διπλωματία, κατά το “υπόθεση Ντρέιφους”), ονομάσθηκαν, από τους Έλληνες, τα υπέρογκα ενάντια της Ελλάδας “πιεστικά”, εκ μέρους της Αγγλίας, μέτρα. Κάτω από αυτό το δίκαιο προσπαθούν οι ντόπιοι και ξένοι “πιστωτές” μας να συμβληθούμε με δανειακή σύμβαση, και μας επιβάλλουν, με τούς ντόπιους “υπαλλήλους τους, όμως, δεν ισχύει το ίδιο για χώρες όπως οι ΗΠΑ, Γαλλία, Γερμανία κτλ, που η νομοθεσία τους δεν επιτρέπει τέτοιες ενέργειες σε βάρος κρατών.
Ανοίγει λοιπόν ο δρόμος για την επέμβαση ξένων στρατιωτικών δυνάμεων στο εσωτερικό της χώρας, για να επιβάλουν τις αποφάσεις των βρετανικών δικαστηρίων. Θα έχουν απόλυτο δικαίωμα, η ίδια η σημερινή ελληνική κυβέρνηση θα τους το έχει δώσει. Το αγγλικό δίκαιο προβλέπει ακριβώς αυτό, “την ικανοποίηση του δανειστή-τοκογλύφου με οποιονδήποτε τρόπο και με χρήση όλων των δυνάμεων που μπορεί να κινητοποιήσει ο δανειστής”. Και το όνομα του επιτρόπου παρακολούθησης και ελέγχου της χώρας, "Χόρστ Ράιχενμπαχ". Εάν και τώρα δεν αντιδράσουμε θα είναι ιστορική ντροπή μας ως Έθνος, ως λαός. Ο εκβιασμός της χώρας συνεχίζεται με τις άθλιες “στημένες” δημοσιεύσεις σε όλον τον Ευρωπαϊκό τύπο και όχι μόνον. Το σενάριο τρόμου της βίας που προκαλείται από τη φτώχεια και την εξαθλίωση ανησυχεί σοβαρά την Ευρώπη, καθώς το άλλο τρομακτικό σενάριο, αυτό της χρεοκοπίας της χώρας μας, παραμένει ανοιχτό, όπως μεταδίδει το πρακτορείο Reuters.
Η τύχη των Ελλήνων και των επιχειρήσεων, εκτιμά το πρακτορείο Reuters, εάν δεν επιτευχθεί συμφωνία με τους ιδιώτες πιστωτές, εξαρτάται από το εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα σταθούν δίπλα στη χώρα. Με απίστευτο θράσος και περισσή αλαζονεία που διαγραφόταν στο ύφος τους, προσήλθαν στο υπουργείο Εργασίας οι εκπρόσωποι των δανειστών και απαίτησαν από τον Γ. Κουτρουμάνη τη λήψη νέων μέτρων. Η απαράδεκτη ανακοίνωση του (IIF) τα λέει όλα, “Συνεχίσαμε τις συνομιλίες σήμερα με τον έλληνα πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο και τον αντιπρόεδρο και υπουργό των οικονομικών, Ευάγγελο Βενιζέλο για τα στοιχεία της εθελοντικής ανταλλαγής του χρέους. Σημειώθηκε περαιτέρω πρόοδος συγκριτικά με χθες, στα σημεία κατανόησης πάνω σε κομβικά νομικά και τεχνικά ζητήματα.
Είμαστε κοντά στην ολοκλήρωση του εθελοντικού PSI εντός του πλαισίου, που εκφράστηκε νωρίτερα αυτή την εβδομάδα από τον πρόεδρο του Eurogroup, Jean Claude Juncker. Αναμένουμε να καταλήξουμε την επόμενη εβδομάδα, καθώς οι συνομιλίες στα άλλα θέματα προχωρούν…. Για να υπάρξει συμφωνία στο PSI βασική προϋπόθεση είναι, πως θα τηρηθούν  στο ακέραιο οι απαιτήσεις που θέτει η Τρόικα για να εγκρίνει και τη δεύτερη δανειακή σύμβαση προς τη χώρα σας". Απαράδεκτη ανακοίνωση, για ανεξάρτητα κράτη, όχι για κράτη-παρίες ή προτεκτοράτα, όπως θέλουν να μετατρέψουν οι πολιτικοί που μάς κυβερνούν, και οι ντόπιοι Τραπεζίτες, μαζύ με το Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Ινστιτούτο (IIF) την χώρα μας. Οι "πονηροί" τραπεζίτες του IIF όμως δεν λένε πόσα μέλη τους θα συμμετάσχουν στο κούρεμα και τι θα γίνει με τους υπόλοιπους, αν δηλαδή οι υπόλοιποι που μείνουν εκτός κουρέματος, θέσουν την χώρα σε καθεστώς ολικής χρεοκοπίας, εν ολίγοις προσπαθούν ότι “αρπάξουν” περισσότερο.
Έγγραφο που αποκαλύπτουν οι "Financial Times" αποδεικνύει ότι η Γερμανία θέλει "η Ελλάδα να εκχωρήσει την κυριαρχία της στη δημοσιονομική της πολιτική, σε έναν Ευρωπαίο επίτροπο πριν επωφεληθεί από ένα δεύτερο πρόγραμμα διάσωσης". Ένας επίτροπος που θα οριστεί από τους υπουργούς Οικονομικών της ευρωζώνης, θα μπορεί να ασκεί "βέτο" σε αποφάσεις επί των δημοσιονομικών που λαμβάνει η ελληνική κυβέρνηση. Όπως σχολιάζει το δημοσίευμα, σε μια «πρωτοφανή επέκταση του ελέγχου της ΕΕ επί ενός κράτους μέλους», ο δημοσιονομικός επίτροπος (λέγε με Χόρστ Ράιχενμπαχ) θα είχε την εξουσία άσκησης βέτο επί αποφάσεων της ελληνικής κυβέρνησης, εφόσον αυτές δεν συνάδουν με τους στόχους που θέτουν οι διεθνείς πιστωτές. "Η ενίσχυση του προϋπολογισμού πρέπει να συνοδεύεται από μια αυστηρή διοίκηση και ένα σύστημα ελέγχου", αναφέρει το κείμενο που επικαλείται η εφημερίδα και το οποίο εστάλη από το Βερολίνο στις πρωτεύουσες των άλλων χωρών της ευρωζώνης. «"Ενώπιον της απογοητευτικής μέχρι σήμερα προσαρμογής της, η Ελλάδα πρέπει να δεχτεί μια εκχώρηση της δημοσιονομικής της κυριαρχίας σε ένα ευρωπαϊκό κλιμάκιο για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα", εκτιμά η γερμανική κυβέρνηση.»
Μήπως "χρεοκοπούμε" την Δευτέρα, αλλά μάς "πτωχεύουνε" κάθε μέρα;;;

* Βιογραφικό του συγγραφέα: http://www.aegeantimes.gr/reporter.asp?id=25

ΠΗΓΗ: αρχική καταχώρηση στις 30/1/2012, 16:12, τελ. ενημέρωση 30/1/2012, http://www.aegeantimes.gr/article.asp?id=42019&type=1&kata=0

Πολιτική-Κρίση:διαυγής καθορισμός εχθρού φίλου ΙΙ

Σχολιάστε
Το άλφα στην πολιτική είναι ο διαυγής καθορισμός του εχθρού και του φίλου – Μέρος ΙI
Tου Φώτη Τερζάκη*  [Συνέντευξη στον Σταμάτη Μαυροειδή]
 
Συνέχεια από το Μέρος Ι: http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=2638


Ας έρθουμε στο «πειραματόζωο» Ελλάδα. Πώς έγινε, μια χώρα του σκληρού πυρήνα των κρατών της Ευρώπης να μετατρέπεται ξαφνικά σε παράδειγμα προς αποφυγήν; Πως είναι δυνατόν το σύνολο των δυνάμεων του πολιτικού συστήματος να πιάνονται στον ύπνο;
Το ελληνικό πρόβλημα έχει πολλές σκοτεινές πλευρές, εννοώ μεθοδεύσεις για τις οποίες είναι συνένοχοι το ευρωπαϊκό διευθυντήριο και όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις από την εποχή του Σημίτη τουλάχιστον, τις οποίες ίσως δεν μάθουμε ποτέ.

Συνέχεια →

Απόψε φυσάει – ποίημα του Γιάννη Ποτ.

Σχολιάστε
Απόψε φυσάει

Του Γιάννη Ποταμιάνου

 
 
 


Βοερός, χειμέριος, λυσσώδης
σφυρίζει απόψε ο βοριάς
                  με τα χαλασμένα δόντια
Κι ο ουρανός κοφτερό λεπίδι
αστράφτει στο σβέρκο
                                    του φτωχού

Χορεύουν απόψε τη φθορά τους
                  τα κιτρινισμένα φύλλα
Στροβιλίζονται γύρω μου
οι νιφάδες του χιονιού
                        παρέα με τ’ αστέρια
Κι εγώ ψάχνω τους φίλους μου
                     στα χαμένα πρόσωπα
ψάχνω το πρόσωπό μου
                  στους χαμένους φίλους

Έρχεται απόψε ο βοριάς
                       άξεστος και βουνίσιος
μπαίνει απ’ γρίλιες στα παλιά
                   στ’ αραχνιασμένα σπίτια
Ψάχνω για δρόμους διαφυγής
                  μα χάνομαι στα ποτάμια

Κι’ οι άσπρες γυναίκες του χιονιού
                    σαν άσπρα κυπαρίσσια
απλόχερα μου προσφέρουνε
                            το παγωμένο μήλο
κερνούν το χάδι του χιονιού
                   μέγγενη στην ψυχή μου

Γι’ αυτό κι εγώ ολομόναχος
                  γυρνώ μέσα στη νύχτα
Ψάχνω με το μάτι στην αυγή
                  την θαλπωρή του ήλιου
Μα ξέρω πως
       πέρασαν οι όμορφες μέρες
                                            οι παλιές
της αμεριμνησίας
Αυτές είναι που μας ετοίμαζαν
                      τις παγωμένες νύχτες
Τότε που οι στρατηγοί
με τις φανταχτερές στολές τους
παρέδιδαν αμαχητί τα κάστρα μας

Έτσι τώρα πια
ψάχνω στην ποίηση
                       το ανοξείδωτο όνειρο
                                        
Όμως πως με κοιτάνε έτσι
εκείνα τα νηστικά παιδιά
         που ψάχνουν στα σκουπίδια;
Αχ πως ντρέπομαι
να τους μοιράζω μόνο
                       ένα κομμάτι ουρανό

    29 Ιανουαρίου 2012, Γιάννης Ποταμιάνος

 

Πολιτική-Κρίση: διαυγής καθορισμός εχθρού & φίλου Ι

Σχολιάστε
Το άλφα στην πολιτική είναι ο διαυγής καθορισμός του εχθρού και του φίλου – Μέρος Ι

Tου Φώτη Τερζάκη*  [Συνέντευξη στον Σταμάτη Μαυροειδή]

 
 
 

Κακά τα ψέματα: ο κόσμος που ζούσαμε ή νομίζαμε ότι ζούσαμε τελειώνει με πάταγο. Ουδείς γνωρίζει τη συνέχεια της οδοιπορίας, ούτε το βάθος του νέου καπιταλιστικού «υποδείγματος» που – δίκην πειραματόζωου – δοκιμάζεται και δοκιμάζει τις αντοχές ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας.
Το φαινόμενο βέβαια δεν είναι εγχώριο, η κρίση δεν είναι (αποκλειστικά) οικονομική. Είναι κρίση ολόκληρου του κεφαλαιοκρατικού πολιτισμού της Δύσης, που αντιδρώντας στον περιορισμό των κερδών του απαντά με την κήρυξη πολέμου ενάντια στους φτωχούς. Ενός πολέμου λυσσαλέου, προετοιμασμένου από καιρό, πρωτόγνωρου στην σύγχρονη ιστορία, καθώς δεν συντρίβονται μόνο κατακτήσεις και δικαιώματα ενός αιώνα.

Αμφισβητείται, αναιρείται για να ακριβολογούμε, η υπόσταση και η συνείδηση του ανθρώπου που γνωρίζαμε. Η κοινωνική δικαιοσύνη, οι ελευθερίες, η αξιοπρέπεια, οι συνήθειές του, ό, τι μέχρι πρότινος συγκροτούσε το πολιτικό περιβάλλον της αστικής δημοκρατίας στέλνονται στα αζήτητα. Η έκταση της αδικίας και της ξεδιαντροπιάς απέναντι στους πολλούς είναι τεράστια. Η αντίδραση της κοινωνίας δυσανάλογη και δυσεξήγητη ακόμη. Δεν ξέρουμε την τελική έκβαση της μάχης, Πριν όμως δοθεί, όπως εύστοχα σημειώνει και ο Φώτης Τερζάκης στη συνέντευξη που ακολουθεί, «το ελάχιστο απαραίτητο, χωρίς το οποίο τίποτα δεν μπορεί να γίνει, είναι να προσδιορίσουμε με ακρίβεια ποιος είναι ο εχθρός – σύμφωνα με την παλαιά πολιτική σοφία που λέει ότι το άλφα στην πολιτική είναι ο διαυγής καθορισμός του εχθρού και του φίλου».

Γινόμαστε ήδη μάρτυρες ιστορικών στιγμών παγκοσμίως, όπου το σύστημα κλονίζεται συνθλίβοντας την πλειονότητα των πολιτών, αλλά και μέρος του… εαυτού του. Αυτή η επί θύραις τρομακτική κρίση, είναι κρίση μόνο οικονομικών μεγεθών ή κάτι περισσότερο κ. Τερζάκη;

Η κρίση αναπαρίσταται με οικονομικούς όρους επειδή η οικονομία έχει γίνει το κύριο σύστημα αναπαράστασης των πολύπλοκων κοινωνικών σχέσεων στις δικές μας κοινωνίες. Να πούμε όμως ότι η κρίση είναι οικονομική σημαίνει ότι υιοθετούμε την παραπλανητική γλώσσα εκείνων οι οποίοι την προκάλεσαν… Ουσία τής παρούσας κρίσης είναι, υποστηρίζω, η κρίση ενός συστήματος παραγωγής τεσσάρων αιώνων, του κεφαλαιοκρατικού συστήματος παραγωγής, του καπιταλισμού. Αλλά ένα σύστημα παραγωγής δεν είναι απλώς «οικονομία»: είναι οι θεμελιώδεις όροι εξασφάλισης και αναπαραγωγής τής υλικής ύπαρξης των ανθρώπων, είναι επίσης οι σχέσεις εξουσίας που πλέκονται ανάμεσά τους, πάνω στα οποία εποικοδομούνται αξίες, σημασίες, κοσμοαντιλήψεις, ψυχολογικές διαμορφώσεις και ηθικές συμπεριφορές – όλ’ αυτά δηλαδή που λέμε πολιτισμό. Η κρίση που ζούμε σήμερα είναι ούτε λίγο ούτε πολύ η κρίση ενός ολόκληρου πολιτισμού: η κρίση του κεφαλαιοκρατικού πολιτισμού της Δύσης, ο οποίος εν τω μεταξύ έγινε παγκόσμιος, και με τον τρόπο αυτό θέτει σε θανάσιμο κίνδυνο όλες τις μορφές ζωής πάνω στον πλανήτη.

Σε αυτές τις συνθήκες η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου, το 99% του πληθυσμού τής γης, δεν έχει ανακαλύψει ακόμη ένα σταθερό βηματισμό που να οδηγεί σ’ ένα ξέφωτο, σε μια πειστική εναλλακτική πρόταση… Ξέρουμε τι «δεν θέλουμε», όμως κάτι λείπει στο τι θέλουμε, αλλά τι; Χρειάζεται μια νέα γλώσσα ίσως, νέες ιδέες, άλλες θεωρήσεις και θεωρίες;


Όλος ο πληθυσμός της γης βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε αναβρασμό, ακόμα κι ένας τυφλός το βλέπει… Το τι όλος αυτός ο κόσμος θέλει μπορεί να μη λέγεται απερίφραστα πάντα, ωστόσο λέγεται αρκετά, και με πολλούς τρόπους επίσης υποβάλλεται: θέλει όρους ζωής που να του εξασφαλίζουν ειρήνη και βιοτική ασφάλεια, θέλει δικαιότερη κατανομή του παγκόσμιου πλούτου κι έναν βαθμό ελέγχου πάνω στην ίδια τη ζωή του, δηλαδή αυτονομία, αυτοδιαχείριση… Ούτε οι θεωρίες που αρθρώνουν αυτά τα αιτήματα μας λείπουν: όλη η ριζοσπαστική σκέψη από τη εποχή του Διαφωτισμού, ο μαρξισμός και ο αναρχισμός, οι «αριστερές» εκδοχές τής ψυχανάλυσης που συνδέθηκαν με τα κινήματα σεξουαλικής απελευθέρωσης και με τα κινήματα μειονοτικών δικαιωμάτων, είναι ένα τεράστιο θεωρητικό οπλοστάσιο που εξακολουθούμε να έχουμε στα χέρια μας και που η δύναμή του δεν έχει εξαντληθεί. Έχουμε λοιπόν από τη μία πλευρά επιθυμίες, από την άλλη πλευρά τα θεωρητικά όπλα που τους αντιστοιχούν, υπάρχει όμως κάτι που εμποδίζει την αποφασισμένη ανάληψή τους και τη μετουσίωσή τους σε μορφές δράσης… Τι είναι αυτό; Πιστεύω, είναι η φοβερή αποκαρδίωση των ανθρώπων, η αδυναμία τους να πιστέψουν ότι μία απελευθέρωση είναι εφικτή. Οι τρομακτικές ήττες των επαναστατικών κινημάτων – εργατικών, αντιαποικιακών, σπουδαστικών, κλπ. – στη διάρκεια του αιώνα που πέρασε, και προπαντός η καπιταλιστική αφομοίωση όλων των εθνοκρατικών μορφωμάτων που ευαγγελίστηκαν μια μορφή κομμουνισμού (ή «κομμουνισμού») έχουν τραυματίσει την καρδιά τής ελπίδας στους ανθρώπους βαθύτερα απ’ ό,τι μπορούμε να φανταστούμε, και το τραύμα αυτό δεν θα επουλωθεί γρήγορα.

Εν μέρει βέβαια αυτή η απελπισία έχει πραγματικές αιτίες: ο εχθρός της ανθρωπότητας, οι παγκόσμιες κεφαλαιοκρατικές τάξεις που διοικούν τον πλανήτη, έχουν συγκεντρώσει στα χέρια τους θηριώδη ισχύ την οποία είναι δυσκολότερο από κάθε άλλη φορά στην ιστορία να διαβρώσεις. Βλέπετε τι γίνεται: παντού σε ολόκληρο τον κόσμο έχουμε κινητοποιήσεις, απίστευτα μαζικές, συγκινητικές, μεγαλειώδεις, και παντού ηττώνται… εν ξέρω ειλικρινά τι μπορούμε αυτή τη στιγμή να κάνουμε που να μην οδηγεί στη συντριβή. Πάντως το ελάχιστο απαραίτητο, χωρίς το οποίο τίποτα δεν μπορεί να γίνει, είναι να προσδιορίσουμε με ακρίβεια ποιος είναι ο εχθρός – σύμφωνα με την παλαιά πολιτική σοφία που λέει ότι το άλφα στην πολιτική είναι ο διαυγής καθορισμός του εχθρού και του φίλου.

Όλοι διαπιστώνουν την υποχώρηση της πολιτικής έναντι της οικονομίας. Ληστρικοί χρηματοπιστωτικοί οίκοι χειραγωγούν ασύδοτα το πολιτικό και κοινωνικό «περιβάλλον». Θεωρείτε ότι ήρθε ο καιρός να νοηματοδοτήσουμε εκ νέου την πολιτική;


Πρώτα πρώτα πρέπει να καταλάβουμε ότι «οικονομία» ως κάτι διαφορετικό από την πολιτική δεν υπάρχει. Η «οικονομία» είναι δημιούργημα του κεφαλαιοκρατικού κόσμου και αντικατοπτρίζει τη δική του ιδεολογική αναπαράσταση του κόσμου. Ο Αριστοτέλης χειρίζεται το οικονομικό ζήτημα σαν μία υποσημείωση στους πολιτικούς στοχασμούς του. Μέχρι τον δέκατο όγδοο αιώνα δεν μιλούσαμε για «οικονομία» αλλά για «πλούτο» των εθνών ή της ανθρωπότητας, και η έννοια του πλούτου ανταποκρινόταν ακόμα εν μέρει σε πραγματικές αξίες χρήσης. Η απορρόφηση της αξίας από το γενικό ισοδύναμο, το χρήμα, ήταν η κεντρική στρατηγική τού αναπτυσσόμενου καπιταλισμού από την εποχή τής βιομηχανικής επανάστασης και μετά για την υποδούλωση της εργασίας – κι εν συνεχεία την υποδούλωση όλων τα άλλων μορφών ανθρώπινης δραστηριότητας, ακόμη και του λεγόμενου «ελεύθερου χρόνου»… Αυτό σημαίνει, εκτός των άλλων, ότι η έννοια «αριστερός οικονομολόγος» είναι αντίφαση εν τοις όροις: ένας οικονομολόγος είναι εξ ορισμού ιδεολογικός φορέας των κεφαλαιοκρατικών αξιών• ένας αριστερός είναι – δηλαδή, θα έπρεπε να είναι – εξ ορισμού αντίπαλος της χρηματικής οικονομίας και ως εκ τούτου αφιερωμένος στο ξεσκέπασμα των πραγματικών σχέσεων ανισότητας, εκμετάλλευσης, κυριαρχίας που κρύβονται πίσω από τ’ αφηρημένα και ποσοτικοποιημένα, δήθεν «αντικειμενικά» οικονομικά μεγέθη. Ο ίδιος ο Μαρξ ήταν κριτικός της πολιτικής οικονομίας, όχι οικονομολόγος…

Αυτό που έχουμε λοιπόν δεν είναι μια «υποχώρηση της πολιτικής έναντι της οικονομίας» αλλά μια πολιτική δια της οικονομίας: ο χρηματοπιστωτισμός είναι μία κατάφωρη τέτοια χρήση «οικονομικών» μέσων για τη συντριβή ολόκληρων ομάδων του πληθυσμού της γης, συντριβή εθνών και, σε τελευταία ανάλυση, συντριβή των εργαζόμενων τάξεων εκ μέρους τού πιο επιθετικού τμήματος τής παγκόσμιας κεφαλαιοκρατικής ελίτ. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ ότι το όπλο χρησιμοποιήθηκε κατεξοχήν στις πρώην αποικίες για να εξουδετερωθεί η πολιτική ανεξαρτησία που κέρδισαν με απίστευτα αιματηρούς αγώνες και να ξαναδεθούν στο άρμα των πρώην δυναστών τους, όπου τα οικονομικά όπλα έχουν αντικαταστήσει πλέον τα στρατιωτικά. Τώρα, η χρήση του όπλου αυτού γενικεύεται και στο εσωτερικό των ίδιων των «ανεπτυγμένων» ζωνών τής καπιταλιστικής μητρόπολης. Και ρωτώ: αν οι μεγαλύτερες σύγχρονες εθνικές οικονομίες φαίνονται να πλήττονται αυτή τη στιγμή από τις ανεξέλεγκτες κεφαλαιαγορές, ποιος τις εμποδίζει να τις ελέγξουν; Γιατί ένας συνασπισμός των ισχυρότερων εθνικών κρατών δεν μπορεί να νομοθετήσει με πολιτικά μέσα εναντίον του χρηματοπιστωτικού καρτέλ, να το συντρίψει ή να το εξαφανίσει ολοσχερώς; Θεωρητικά είναι απολύτως δυνατό, απλώς δεν θέλει… Και δεν θέλει διότι η χρηματοοικονομική αξιοποίηση είναι η απονενοημένη διέξοδος των κεφαλαίων που λιμνάζουν, χωρίς την οποία θα αποκαλυπτόταν γυμνή η δομική κρίση του καπιταλισμού που μεταφράζεται σε δραματική πτώση της κερδοφορίας τού κεφαλαίου. Η αντίθετη πολιτική θα ήταν να εξαναγκάσουμε τις κεφαλαιοκρατικές τάξεις να παραιτηθούν από τα κέρδη τους, πράγμα που θα μεταφραζόταν σε πρωτοφανή πλούτο και ελεύθερο χρόνο για τις εργαζόμενες τάξεις• αυτήν την πολιτική όμως είναι που δεν θέλουν να ασκήσουν οι σημερινές πολιτικές ηγεσίες οι οποίες είναι σάρκα εκ της σαρκός των κεφαλαιοκρατικών τάξεων και πειθήνιοι δούλοι τους – εξ ου και οι ακατανόητοι δισταγμοί κι οι παλινωδίες τους. Το δίλημμα δεν είναι λοιπόν «οικονομία ή πολιτική» αλλά «ποια πολιτική: του κεφαλαίου ή της ζωής».

Μέσα στο κλίμα που περιγράφετε, ο «γάμος» της δημοκρατίας με τον καπιταλισμό – αν ποτέ υπήρξε μια τέτοια σχέση –  σήμερα αποσυντίθεται με πάταγο. Νομίζετε ότι πρέπει να ανανοηματοδοτηθούν η έννοια και το περιεχόμενο της δημοκρατίας;


Δημοκρατία και καπιταλισμός είναι ευθέως αντιτιθέμενες έννοιες, και θα σας εξηγήσω αμέσως γιατί. Το νόημα της δημοκρατίας είναι η συμμετοχή όλου του κοινωνικού σώματος τουλάχιστον στη νομοθετική εξουσία, είτε με άμεση διαβούλευση (το αρχαίο παράδειγμα), είτε μέσω εκλεγμένων εκπροσώπων (το νεωτερικό παράδειγμα). Αν ένα μέρος τού πληθυσμού αποκλείεται καταστατικά από τη διαβούλευση, δεν μιλάμε για δημοκρατία αλλά για ολιγαρχία. Στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία, για να μη συμβαίνει αυτό (πράγμα εξ αρχής δύσκολο) οι εκπρόσωποι θα πρέπει να προτείνονται από την ίδια την εκλογική βάση, οργανωμένη σε κατά τόπους συμβούλια, και να είναι άμεσα ανακλητοί – κάτι το οποίο δεν γίνεται σε καμία μοντέρνα κοινοβουλευτική δημοκρατία. Επιπλέον, η διαβούλευση δεν είναι απλώς διαδικαστικό ζήτημα• έχει και μία περιεχομενική, απολύτως δεσμευτική μάλιστα προϋπόθεση, που είναι η σχετική ισότητα ισχύος των διαβουλευομένων. Καταλαβαίνετε ότι μια «διαβούλευση» ανάμεσά μας τη στιγμή που εγώ είμαι σε θέση να σε τσακίσω αν δεν συμφωνείς μαζί μου, τη στιγμή που μπορώ ν’ αγοράσω τη γνώμη σου και την ψήφο σου κι εσένα τον ίδιον, είναι τραγική φάρσα. Μιλώντας με ρεαλιστικούς όρους, και για να θέσω ένα πρόχειρο μέτρο, θα έλεγα ότι σε συνθήκες εισοδηματικής ανισότητας άνω του 1:10, δημοκρατία με οιαδήποτε έννοια δεν είναι – όχι απλώς εφικτή, εφικτή μπορεί να μην είναι και υπό μικρότερη, αλλά – καν διανοητή! Αν όμως η ισότητα είναι το καθ’ ύλην περιεχόμενο της δημοκρατίας, είναι αυτό που καταστατικά – δηλαδή κατ’ αρχήν και εξ ορισμού – αποκλείει ο καπιταλισμός. Αυτός όχι μόνο προϋποθέτει ως όρο δυνατότητάς του μια θεμελιώδη ανισότητα (μεταξύ εκείνων που κατέχουν κεφάλαιο κι εκείνων που δεν έχουν προς πώλησιν παρά μόνο την εργασία τους) αλλά και λειτουργεί βάσει της διαρκούς μεγιστοποίησης του κέρδους, άρα της συγκεντροποίησης και της συσσώρευσης. Η «φυσική» απόληξη του καπιταλισμού είναι το μονοπώλιο, και η πολιτική μορφή που αντιστοιχεί στο μονοπώλιο είναι ο ολοκληρωτισμός. Σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε σήμερα – με ή χωρίς κοινοβουλευτικό πρόσχημα, αδιάφορο. Συνεπώς, το αίτημα της δημοκρατίας δεν είναι άλλο από την απαίτηση για ανάσχεση του καπιταλισμού και για κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής της κοινωνίας. Όλα τα άλλα είναι φληναφήματα για ανοϊκούς και παραπλανημένους.

ΠΗΓΗ: Δευτέρα, 23 Ιανουάριος 2012, http://www.edromos.gr/index.php?option=com….=51

* http://fotisterzakis.gr/  

Σημείωση τΜτΒ: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τΜτΒ.

Συνέχεια στο Μέρος ΙΙ: http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=2640

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ Ι

Σχολιάστε
ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΣΠΟΥΔΕΣ:
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ  ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ  (ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ – ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ)

Της Αμαλίας Κ. Ηλιάδη*

«Η δύναμη της μνήμης»

Όσο ξεμάκραινα απ’ τη θλίψη,
γινόμουν σαν την πέτρα.
Όσο ξεμάκραινα απ’ τη θύμηση
η λήθη μ’ εξαφάνιζε.

Όσο πολύ κι αν προσπαθούσα
θλιμμένες θύμησες
μακριά που με τραβούσαν αλυσοδεμένη…
Δεν ήθελα να είμαι σαν την πέτρα.

Ούτ’ ήθελα στη λήθη να βουλιάζω.
Θέλησα να θυμάμαι.
Μάτωσα να κρατήσω ζωντανή τη μνήμη,
μην ξεμακρύνω κι εξαφανιστώ κι εγώ.

Τρίκαλα,  3/8/1997

Το αρχαιοελληνικό ρήμα μέμνημαι συνδέεται νοηματικά με το επίσταμαι, το οποίο σημαίνει   πάθος για γνώση και ζωή. Ξεχωριστές γυναίκες στην Αρχαία Ελλάδα με πάθος για ζωή ήταν  οι:  Αίθρα, Θεμιστόκλεια, Θεανώ, Διοτίμα, Σαπφώ, Υπατία, Σίβυλλες και Πυθίες.
 
Η ιστορία της επιστήμης είναι γεμάτη από γυναίκες που έκαναν σπουδαίες ανακαλύψεις.Η πιο παλιά που γνωρίζουμε είναι η Ταπούτι-Μπελατεκαλίμ από τη Βαβυλώνα, χημικός και αρωματοποιός του 1200 π.Χ. Κατά πάσα πιθανότητα, όμως, δεν ήταν η πρώτη που γνώριζε τις ιδιότητες των φυτών. Στις πρωτόγονες κοινωνίες των κυνηγών, οι γυναίκες ήταν αυτές που παρατηρούσαν τα βότανα και πειραματίζονταν με αυτά. Έτσι συνέβαλαν στην ανάπτυξη της γεωργίας και οδήγησαν στην επανάσταση της Νεολιθικής εποχής.

Η ετυμολογική ρίζα της λέξης επιστήμη, προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό ρήμα επίσταμαι, που σημαίνει γνωρίζω επακριβώς, έχω βεβαία γνώση. Αυτός ο γενικός ορισμός της επιστήμης μας ανοίγει ένα μεγάλο παράθυρο στη μελέτη για τις αρχαίες επιστημόνισες, καθώς και τα επιστημονικά πεδία στα οποία δραστηριοποιήθηκαν. Οι αναφορές στις γυναίκες επιστήμονες της Αρχαίας Ελλάδας, αν και αρκετές, δεν τις αναφέρουν ακριβώς ως επιστήμονες, αλλά περισσότερο ως μορφωμένες γυναίκες του καιρού τους, με αξιώσεις στη γνώση κι ενδιαφέροντα, που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως επιστημονικά.
 
Αναρωτιέται κανείς,ποια ήταν άραγε τα κοινά τους γνωρίσματα, αν είχαν, από ποιες τάξεις της αρχαίας ελληνικής κοινωνίας  προέρχονταν, σε ποιο μέρος του ελληνικού κοσμοπολιτισμού εμφανίστηκαν περισσότερο και άλλα παρόμοια ερωτήματα είναι αυτά που γεννιούνται στο μυαλό μας. Οι απαντήσεις, όσες μπορούν να βρεθούν και να θεωρηθούν ως αξιόπιστες, είναι ενδιαφέρουσες. Καταρχήν φαίνεται να προέρχονται από όλες τις γωνιές του ελληνικού κόσμου. Οι περισσότερες, είχαν σπουδές πέρα από τη βασική εκπαίδευση. Εκείνες που ανήκαν στην Πυθαγόρειο Σχολή δεν αντιμετώπιζαν προβλήματα, διότι ο Πυθαγόρας έκανε δεκτές γυναίκες στη σχολή του. Ενδιαφέρον επίσης είναι πως ελάχιστες ήταν παντρεμένες και είχαν παιδιά.

Βυζαντινές λόγιες της Ανατολής, μάγισσες και τροβαδούρες του Δυτικού Μεσαίωνα και διανοούμενες Αφροδίτες της Αναγέννησης….  Οι Γυναίκες στον «Αιώνα Των Φώτων» και ο ρόλος τους στην «Επιστημονική Επανάσταση» του 17ου-19ου αιώνα…. Ο 20ός αιώνας. Σύγχρονες επιστημόνισες–αρχαϊκές προκαταλήψεις και ανδρικές δεισιδαιμονίες…Τα βραβεία Νόμπελ δεν εξασφαλίζουν την ισότητα στην επιστήμη, οι ισχυρές προσωπικότητες και ο αλληλοσεβασμός το κατορθώνουν…  «Η Υπατία ήταν ένα πρόσωπο που χώριζε την κοινωνία σε δύο μέρη: αυτούς που την θεωρούσαν θαύμα του φωτός και αυτούς που την έβλεπαν σαν απόστολο του σκότους» (Elbert Hunnard.

Γιατί άραγε οι επιστημόνισες της αρχαιότητας έμειναν στην αφάνεια; Η απάντηση είναι ότι κατά ένα μεγάλο ποσοστό, η έλλειψη στοιχείων οφείλεται στη στάση των αρχαίων κοινωνιών προς «τας πεπαιδευμένας γυναίκας», όπου η γυναίκα αντιμετωπιζόταν πάντα ως η διαφορετική, η διεφθαρμένη ή η περίεργη, που ξέφευγε από την κλασική εικόνα της νοικοκυράς, συζύγου και μητέρας. Όπως λέει ο Ισχόμαχος στο Σωκράτη, στο έργο του Ξενοφώντα «Οικονομικός», σωστή γυναίκα είναι εκείνη που μπορεί να διευθύνει σωστά κάθε τι μέσα στο σπίτι της σαν συνεργάτης του άντρα της. «Ο πλούτος έρχεται στο σπίτι με τον κόπο του άντρα, οικονομείται δε σωστά με τη φροντίδα της γυναίκας», συμπεραίνει.

Κατά ένα μικρότερο μέρος, η άγνοιά μας για τις γυναίκες αυτές οφείλεται και στην καταστροφή διαφόρων ιστορικών μαρτυριών. Άλλωστε, στην εποχή μας η έρευνα σχετικά με το θέμα είναι περιορισμένη και η σημαντικότερη ίσως συμβολή σε αυτήν, είναι η μακρόχρονη κι επίπονη έρευνα του βραβευμένου μαθηματικού Ευ. Σπανδάγου, η οποία χρησιμεύει ως σημείο αναφοράς σε κάθε αντίστοιχη έρευνα. Κατά γενική ομολογία, η πιο γνωστή μαθηματικός της αρχαιότητας και η πρώτη γυναίκα επιστήμονας της οποίας η ζωή έχει καταγραφεί με λεπτομέρειες φαίνεται να είναι η Υπατία η Αλεξανδρινή ή «Γεωμετρική» (4ος αι. μ.Χ.), με την οποία ξεκινά και η μικρή ιστορική αναδρομή μας.

Πριν από την Υπατία όμως, καταγράφονται και άλλες γυναίκες επιστήμονες, κύρια μαθηματικοί της αρχαιότητας, αυτές που προετοίμασαν το έδαφος για την εμφάνιση της Υπατίας. Σύμφωνα με τις ιστορικές μαρτυρίες, η Αλεξάνδρεια του 4ου αιώνα μ.Χ. ήταν ο χώρος μιας  μικρής επιστημονικής αναγέννησης στην οποία έλαμψε η Υπατία, η πιο διάσημη ανάμεσα στις γυναίκες επιστήμονες και φιλοσόφους. Για δεκαπέντε αιώνες η Υπατία θεωρείται ότι ήταν η μόνη γυναίκα επιστήμονας στην ιστορία. Ακόμα και σήμερα συχνά είναι η μόνη γυναίκα που αναφέρεται στην ιστορία των μαθηματικών και της αστρονομίας. Το ότι η Υπατία ανακατεύτηκε στα πολιτικά θέματα της Αλεξάνδρειας είναι αδιαμφισβήτητο. Ο μαθητής της Ησύχιος ο Εβραίος έγραφε: «Κρατώντας το μανδύα του φιλοσόφου και περπατώντας μέσα στην πόλη, εξηγούσε δημόσια τα γραπτά του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη και άλλων φιλοσόφων σε όλους όσους ήθελαν να ακούσουν… Όλοι ήθελαν να συμβουλευθούν αυτήν πρώτα για τα θέματα διοίκησης της πόλης.»

Στο «Συμπόσιον» του Πλάτωνος, ο Σωκράτης αναφέρεται στη Δασκάλα του Διοτίμα (6ος-5ος αιώνας π.Χ.), ιέρεια στην Μαντίνεια, που υπήρξε Πυθαγόρεια και γνώστρια της πυθαγόρειας αριθμοσοφίας. Κατά μαρτυρία του Ξενοφώντα, η Διοτίμα δεν ήταν άπειρη των πλέον δυσκολονόητων γεωμετρικών θεωρημάτων.

Και ο Πλάτων είχε τη δική του Πυθαγόρεια δασκάλα, την Περικτιόνη, που ήταν φιλόσοφος, συγγραφέας και μαθηματικός, ενώ διάφορες πηγές την ταυτίζουν με την Περικτιόνη, την μητέρα του και κόρη του Κριτία. Ο Πλάτων, οφείλει την πρώτη γνωριμία του με τα μαθηματικά και την φιλοσοφία στην Περικτιόνη. Ο Στοβαίος στο «Ανθολόγιο» του, γράφει για την Περικτιόνη ότι κατείχε τα της γεωμετρίας και της αριθμητικής.

Η επιστήμη για τους αρχαίους Έλληνες είχε μια γενικότερη έννοια, την έννοια του να γνωρίζουν, όχι μόνο τα φυσικά φαινόμενα ή τα μαθηματικά πράγματα και τις έννοιες, αλλά ότι μπορούσε να γνωρίζει ο ανθρώπινος νους. Ο Πλάτων, επηρεασμένος από την Πυθαγόρεια παιδεία του, θεωρεί την έννοια της μιμήσεως ως βάση μιας επιστημονικής θεωρίας για την τέχνη, ακολουθώντας την πρόταση των Πυθαγορείων «οίτινες μιμήσει τα όντα φασίν είναι των αριθμών», όπως χαρακτηριστικά προσδιορίζεται από τον Ι. Συκουτρή στην εισαγωγή του έργου του Αριστοτέλη «Περί Ποιητικής».

Στη Δυτική Ευρώπη οι γυναίκες περνούσαν δύσκολη ζωή, ειδικά εκείνες που εκδήλωναν ανοιχτά τη δίψα τους για γνώση και πνευματική δημιουργία, όπως χαρακτηριστικά περιγράφει ο Le Goff τη θέση των γυναικών «η πλευρά του ξίφους και η πλευρά της ρόκας». Το κυνήγι των μαγισσών κατά το Μεσαίωνα και στη συνέχεια από τον 15ο έως τον 17ο αιώνα, συγκλόνισε μεγάλο τμήμα της Ευρώπης, αλλά έχει και μια πτυχή που συνήθως ξεχνιέται, ίσως γιατί δεν αναφέρεται όσο θα έπρεπε στην επίσημη ιστορία. Οι μάγισσες οδηγήθηκαν πολύ συχνά στην πυρά με την κατηγορία ότι οι εμπειρικές ιατρικές γνώσεις τους οφειλόταν σε κάποια δήθεν συμφωνία τους με το διάβολο. Σε μια εποχή που τα όρια μεταξύ ιατρικής και μαγείας ήταν ασαφή, οι παραδοσιακές γνώσεις των γυναικών για τις θεραπευτικές ιδιότητες κάποιων φυτών, καθώς και η προσφυγή τους σε παγανιστικές τελετουργίες για την ίαση των αρρώστων, θεωρήθηκαν από τους ιεροεξεταστές ως προϊόν ενός διαβολικού συμβολαίου που έθετε σε αμφισβήτηση όχι τη θεϊκή παντοδυναμία, όπως ισχυριζόντουσαν, αλλά κυρίως τη δική τους, ως θεϊκών εκπροσώπων επί της γης. Έτσι, στον ατέλειωτο κατάλογο των μαγισσών, το όνομα της καταδικασμένης συνοδεύτηκε πολλές φορές από τον χαρακτηρισμό «γιάτρισσα» (medica).

Κατά τον Μεσαίωνα εμφανίστηκαν σπουδαίες γιατροί και φαρμακοποιοί, όπως η Χίλντεγκαρντ φον Μπίνγκεν, η οποία έγραψε εννέα τόμους φυσικής ιστορίας, καθώς και η Ιταλίδα Τροτούλα (1030-1097), από την Ιατρική Σχολή του Σαλέρνο. Ο ρομαντισμός του 19ου αιώνα έμελλε να αποκαταστήσει τις μάγισσες ως γιάτρισσες της μεσαιωνικής αγροτικής κοινωνίας. Το εγχείρημα οφείλεται στον Γάλλο ιστορικό Ζιλ Μισελέ και το έργο του «Η μάγισσα» που εκδόθηκε το 1862.

Σπάνια θεωρείται το γαμήλιο ζευγάρι ως ζευγάρι δύο προσώπων, το ένα αρσενικό και το άλλο θηλυκό, άνδρας και γυναίκα. Συνήθως μιλάμε για άνδρα και γυναίκα, όπου όμως στη σκέψη και την πρακτική κυριαρχεί το χαρακτηριστικό του φύλου και όχι το ανθρώπινο υποκείμενο – πρόσωπο. Μια εκκλησιολογική προσέγγιση με πατερικό φρόνημα, θα μπορούσε να στηριχθεί στις ακολουθίες του Αρραβώνα και του Γάμου, που είναι καρπός της εκκλησιαστικής και πατερικής εμπειρίας και θεολογίας.

Η ακολουθία του εκκλησιαστικού αρραβώνα αποτελεί κατ’ αρχήν μια σχετικά αυτόνομη ακολουθία. Θα μπορούσε μάλιστα να γίνει μια ειδική και εκτενής μελέτη για την ακολουθία αυτή στην ιστορική της εξέλιξη, τη θεολογική και εκκλησιολογική της σημασία για την πορεία του ζευγαριού και τους περίεργους λόγους που την έφεραν να χάνει αυτή την αυτονομία.

«Έμμεσα ο Παύλος, ως διακριτικός,  διεισδύει στη ρίζα του προσωπικού κακού, ίδια με την πτώση στον γήινο παράδεισο που ήταν η ψευδαίσθηση ελπίδας θέωσης μέσω της αποκλειστικής χρήσης του καρπού της κτιστής φύσης, μέσω της εγωιστικής – διανοητικής αποδοχής του ιδίου θελήματος της Εύας. Κατά το κείμενο ούτε  καν ο Αδάμ ερωτήθηκε γι’ αυτή την απόφαση…, μετά την απόρριψη εντός της του δημιουργικού συμβολαίου θέωσης. Δηλαδή η μη  θόλωση του νου της γυναίκας ως τάση, έχει ως απαραίτητο όρο, εντός του εκκλησιαστικού γάμου, την αποδοχή τουλάχιστον του νου του άνδρα της «ως τω Κυρίω», ως σταθερού  δεύτερου πόλου. Γι’ αυτό προβάλλεται στη γυναίκα  πάντα στην ορθόδοξη παράδοση  το πρότυπο της Παναγίας, ως της γυναίκας της απεριόριστης υπακοής και της πονεμένης μητέρας».

Τα λόγια του Παύλου προς τον άνδρα είναι πολύ περισσότερα απ’ ότι στη γυναίκα για πολλούς λόγους. Το γεγονός της ανδροκρατικής και πατριαρχικής συνήθως ανατροφής δημιουργεί το σύνδρομο της εξουσίας του άνδρα πάνω στη γυναίκα. Γι’ αυτό η θυσιαστικού προσανατολισμού αγάπη είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση, που δεν επιτυγχάνεται σε γρήγορο χρονικό διάστημα. Απαιτείται μακροχρόνια ασκητική διαδικασία, υπομονή και φάσεις μετάνοιας από τις συχνές αστοχίες. Γι’ αυτό το πρότυπο, ο σταυρωθείς και αναστάς Ιησούς Χριστός, προβάλλεται μπροστά στον άνδρα ως ένα ορατό συνεχές. Είναι τυχαίο το ό,τι προβάλλεται στο τέμπλο των ορθοδόξων ναών μπροστά στα μάτια των ανδρών; Το μυστήριο της διαδικασίας οντολογικής ένωσης του Χριστού με τους ανθρώπους σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο: Το πρώτο έχει ως υπόδειγμα της ένωσής Του με τον ορθόδοξο ασκητή μοναχό/μοναχή και το δεύτερο με το ορθόδοξο ασκητικό  έγγαμο ζευγάρι.

Το γεγονός βέβαια ότι η μαγεία είχε συνδεθεί σε μεγαλύτερο βαθμό με το γυναικείο φύλο από ότι με το ανδρικό, είναι μάλλον αποτέλεσμα της διαφορετικής ψυχοσύνθεσης μεταξύ ανδρών και γυναικών. Η διαφοροποίηση αυτή οφείλεται στο γεγονός ότι οι γυναίκες είναι πιο κοντά και σε επαφή με το συναισθηματικό – διαισθητικό κομμάτι του εαυτού τους, χρησιμοποιώντας το μαζί με τη λογική για την αντίληψη και αξιολόγηση των διαφόρων καταστάσεων. Οι άνδρες αντίθετα βασίζονται κυρίως στη λογική επεξεργασία των πραγμάτων.

Τρίκαλα, 28-01-2012


* Η Αμαλία Κ. Ηλιάδη είναι ιστορικός-φιλόλογος, Δ/ντρια 3ου Γυμνασίου Τρικάλων, ailiadi@sch.gr

Κυβερνούν τον κόσμο 147 εταιρείες!

Σχολιάστε
Κυβερνούν τον κόσμο 147 εταιρείες!

Του  Γιώργου Δελαστίκ

 
 
 
 

Ποιος κυβερνά τον κόσμο; Το κλασικό και σχεδόν γραφικό αυτό ερώτημα, που σε κάθε εποχή δέχεται διαφορετικές απαντήσεις, έχει την απάντησή του και στις μέρες μας: μόλις 147 επιχειρήσεις! Μπορείτε να απαντήσετε και 737 επιχειρήσεις, καθώς οι 147 πρώτες ελέγχουν το 40% της παγκόσμιας οικονομίας, ενώ οι 737 (στις οποίες συμπεριλαμβάνονται και οι 147) ελέγχουν το 80% της οικονομίας του πλανήτη! Είναι απίστευτη πραγματικά η συγκέντρωση του κεφαλαίου και η αλληλοδιασύνδεση των κολοσσιαίων επιχειρήσεων που κυριαρχούν στην υδρόγειο.

Οι πάντες υπέθεταν ισχυρότατη συγκέντρωση ελέγχου, αλλά τέτοιο πράγμα, μερικές εκατοντάδες επιχειρήσεις αλληλοδιαπλεκόμενες να έχουν συμμετοχή σε εταιρείες που εκπροσωπούν το 80% της παγκόσμιας οικονομίας από πλευράς κύκλου εργασιών, κανένας δεν το φανταζόταν. Γι' αυτό και έχει προκαλέσει παγκόσμιο σάλο, αίσθηση και συζητήσεις η πρωτοποριακή μελέτη τριών Ελβετών ερευνητών του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης, που αποκάλυψε τα στοιχεία αυτά.

Ο Τζέιμς Γκλάτφελντερ, ο Στέφανο Μπατιστόν και η Στεφανία Βιτάλι, ειδικοί στα σύνθετα δίκτυα, ανέλαβαν ένα εξαιρετικής σημασίας και τεράστιου όγκου δουλειάς έργο. Άντλησαν τα στοιχεία της βάσης δεδομένων του ΟΟΣΑ για τις επιχειρήσεις (Οτβίς) για το έτος 2007, το οποίο τότε περιλάμβανε στοιχεία για 37 εκατομμύρια επιχειρήσεις σε όλον τον κόσμο (σήμερα περιλαμβάνει 44 εκατομμύρια εταιρείες).

Από αυτά τα 37.000.000 ξεχώρισαν 43.060 επιχειρήσεις, οι οποίες ανταποκρίνονται στα κριτήρια που θέτει ο ΟΟΣΑ για να οριστούν ως πολυεθνικές. Από εκεί και πέρα άρχισε η κοπιαστική και πρωτότυπη δουλειά των ερευνητών: ερεύνησαν τι ποσοστό συμμετοχής έχει η καθεμιά από τις μεγάλες αυτές επιχειρήσεις παγκόσμιας κλίμακας σε άλλες επιχειρήσεις, μικρές ή μεγάλες.
 
Έκπληκτοι διαπίστωσαν ότι κάθε μία από αυτές τις 43.000 επιχειρήσεις είχε κατά μέσο όρο πακέτα μετοχών (όχι πλειοψηφικά, εννοείται) σε άλλες 20 επιχειρήσεις αυτής της κατηγορίας! Η αλληλοδιαπλοκή μεταξύ τους δηλαδή ήταν τεράστιας έκτασης, πέρα φυσικά από τις μετοχές εταιρειών μικρότερου μεγέθους που κατείχαν και οι οποίες αποκάλυψαν ένα δίκτυο 600.000 αλληλεξαρτώμενων εταιρειών.

Η περαιτέρω επεξεργασία των στοιχείων αυτών έφερε στο φως τις 147 προαναφερθείσες επιχειρήσεις (τα τρία τέταρτα των οποίων ανήκουν στον χρηματοπιστωτικό τομέα, με πρώτη στον κόσμο τη βρετανική τράπεζα Μπάρκλεϊς) που εκπροσωπούν το 40% της παγκόσμιας οικονομίας. Διαπιστώνεται έτσι η ύπαρξη «μιας οικονομικής υπερ-οντότητας στο παγκόσμιο δίκτυο των μεγάλων εταιρειών», όπως επισημαίνουν οι Ελβετοί ερευνητές.

Η αλληλοδιασύνδεση αυτών των πανίσχυρων επιχειρήσεων ενισχύεται ακόμη περισσότερο από δάνεια που χορηγούν η μία στην άλλη, από ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) και από άλλα υψηλού κινδύνου χρηματοοικονομικά προϊόντα εντελώς αδιαφανή.

Το πολύ σημαντικό όμως στοιχείο επίσης είναι ότι αυτή η στενότατη αλληλοδιασύνδεση αυξάνει τρομερά τους κινδύνους μετάδοσης σε περιόδους οικονομικών κρίσεων, γιατί «σε άσχημες εποχές οι επιχειρήσεις εμφανίζουν ταυτόχρονα προβλήματα» και έτσι δρουν άκρως αποσταθεροποιητικά για το σύστημα.

Αυτό αποδείχτηκε περίτρανα το φθινόπωρο του 2008 με την κατάρρευση της επενδυτικής τράπεζας Λίμαν Μπράδερς. Ετσι εξηγείται γιατί η χρεοκοπία μίας και μόνης τράπεζας (34ης στη λίστα των Ελβετών ερευνητών το 2007) πυροδότησε μια παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση – ακριβώς λόγω της ισχυρότατης αλληλοδιασύνδεσης αυτών των γιγαντιαίων επιχειρήσεων.

Η μελέτη των ερευνητών του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης δεν μετράει φυσικά την τρομερή πολιτική ισχύ που δίνει σε αυτές τις 147 εταιρείες η κολοσσιαία οικονομική τους δύναμη. «Στις ΗΠΑ κατόρθωσαν πάνω απ' όλα οι πρώην συνεργάτες της τράπεζας Γκόλντμαν Σαξ που βρίσκονται στην αμερικανική κυβέρνηση και στο Κογκρέσο καθώς και οι λομπίστες της Γουόλ Στριτ να εμποδίσουν κάθε πραγματικό έλεγχο του χρηματοπιστωτικού τομέα… Επίσης στην Αγγλία, στην Ελβετία ή στη Γερμανία πολύ λίγα έχουν γίνει στο θέμα αυτό», έγραφε η συντηρητική γερμανική εφημερίδα «Ντι Βελτ».

Σκάνδαλο: Αντί για φόρους επιδοτήσεις


Ισχύς χωρίς οικονομικά ανταλλάγματα δεν σημαίνει τίποτα στην εποχή μας. Γι' αυτό και οι κολοσσιαίες επιχειρήσεις που προαναφέραμε δεν πληρώνουν ουσιαστικά φόρους. Όπως γράφουν οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης», η Τζένεραλ Ελέκτρικ για παράδειγμα, με κέρδη μέσα στις ΗΠΑ το 2010 ύψους 5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, όχι μόνο δεν πλήρωσε ούτε ένα δολάριο φόρο, αλλά πήρε κι από πάνω προνομιακές επιδοτήσεις τριών δισεκατομμυρίων δολαρίων! Σκανδαλώδες, αλλά συνηθισμένο πλέον. Αρκεί να φανταστεί κανείς ότι στις ΗΠΑ της δεκαετίας του 1950, το κράτος εισέπραττε από τις επιχειρήσεις το 30% των εσόδων του, ενώ το 2009 εισέπραξε μόλις το… 6,6%! Τώρα τα κράτη «γδέρνουν» φορολογικά τους πολίτες τους. Οι εταιρείες κάνουν πάρτι.

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ «E» 27/1/2012, http://origin2.ethnos.gr/article.asp?catid=22792