«Συγχωρήσωμεν πάντα τη αναστάσει»!…

Του παπα Ηλία Υφαντή*

Ένας κοινός θνητός, είχε μπει στο αεροπλάνο τελευταίος στον κατάλογο των επιβατών. Και λίγο πριν αναχωρήσει το αεροπλάνο, τον υποχρέωσαν να κατεβεί, για να ταξιδέψει στη θέση του κάποιος επίσημος, που είχε επείγουσα αποστολή.

Η έκρηξη της αγανακτήσεως του ανθρώπου αυτού, εξαιτίας του περιστατικού, ήταν ευνόητη. Αλλά και η ανακούφισή του και η ευγνωμοσύνη του απέραντη απέναντι σ’ αυτούς,  που βίαια τον κατέβασαν από το αεροπλάνο, όταν  αργότερα πληροφορήθηκε  ότι το αεροπλάνο εκείνο κατέπεσε και δεν  διασώθηκε κανείς απ’ τους επιβαίνοντες.

Γεγονός που σημαίνει ότι τα εμπόδια πολλές φορές, ακόμη κι αν φαίνονται παράλογα, αποδεικνύονται  σωτήρια. Πραγματικότητα απ’ την οποία προέκυψε και η πασίγνωστη παροιμία, σύμφωνα με την οποία «κάθε εμπόδιο για καλό». Πράγμα που ισχύει ακόμη και, όταν αυτοί, που μας παρεμβάλλουν τα εμπόδια  κινούνται συχνά από εμπάθεια.

Συνέχεια →

 Ανάσταση στον Αϊ-Λια

Του Λευτέρη Κουσούλη

Στον Προφήτη Ηλία η σκέψη ήταν πάντα δίγνωμη. Μπροστά στον ερειπωμένο ναό, πάνω στη γραμμή της κορυφής του Πάρνωνα, προτού σβήσει στον Κάβο Μαλιά, σε καλούσε το Μυρτώο, σε μάγευε ο Λακωνικός. Εκεί χρόνια τώρα στεκόταν με τους τοίχους γυμνούς και τη στέγη πεσμένη ο Αϊ-Λιας. Αγνωστο από πότε ο ερειπωμένος ναός ξετρύπωνε μέσα από το θαμνώδες βουνό, αμετάβλητος στον χρόνο, ακατάβλητος στα μάτια μας.

Μέρος της ζωής μας, ο Προφήτης Ηλίας όριζε δύο κόσμους: τον Βορρά και τον Νότο. Σύνορο και ορίζοντας μαζί, μας κέρδιζε τη φαντασία κάθε που περνούσαμε δίπλα του χωρίς ποτέ, παρά μόνο νοερά, να προσκυνάμε το αόρατο ιερό του.

Εκείνο το Πάσχα, καθώς τον βλέπαμε από τη μικρή πλατεία του χωριού, ο Αϊ-Λιας ήρθε στην κουβέντα μας.

Συνέχεια →

Λαϊκή διεύρυνση ή εθνομηδενιστική περιχαράκωση;

Σαμπιχά Σουλεϊμάν versus Δημήτρης Χριστόπουλος

Του Γιώργου Καραμπελιά

Η σύγκρουση γύρω από τον προσανατολισμό του ΣΥΡΙΖΑ προσλαμβάνει έναν εξαιρετικά συμβολικό χαρακτήρα, αντιπαραθέτοντας δύο «πρωταγωνιστές», που εκφράζουν απόλυτα ανταγωνιστικές μεταξύ τους κατευθύνσεις: Τη Σαμπιχά Σουλεϊμάν, Ρομά ακτιβίστρια, μουσουλμάνα, γυναίκα, που προσπαθεί να εκφράσει την ιδιαίτερη ταυτότητά της τόσο απέναντι στον γενικό περιρρέοντα ρατσισμό όσο και στον κατ’ εξοχήν τουρκικό ρατσισμό, που επιθυμεί να εξαφανίσει την ιδιαίτερη ταυτότητά της, εντάσσοντάς την βίαια στην τουρκική ταυτότητα και στους σχεδιασμούς της Τουρκίας για τη Θράκη.

Από την άλλη, ο Δημήτρης Χριστόπουλος, υπεύθυνος του ΚΕΜΟ (Κέντρο Ερεύνης Μειονοτικών Ομάδων), χρηματοδοτούμενος από το υπουργείο Εξωτερικών, σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου, συνδεδεμένος με τις ΜΚΟ που συμμετείχαν στην κατεδάφιση της Γιουγκοσλαβίας, σημιτικός, μνημονιακός και, εσχάτως… αντιμνημονιακός.

Συνέχεια →

«Αδωνιάδα», II*

Του Γιάννη Στρούμπα

Συνέχεια από την… «Αδωνιάδα», I

Τι είναι ο φιλελευθερισμός; Τι ο νεοφιλελευθερισμός; Τι ο ολοκληρωτισμός; Τα εγχειρίδια πολιτικής θεωρίας ωχριούν μπροστά στις «βαθυστόχαστες» αναλύσεις του υπουργού Υγείας κ. Αδώνιδος [sic] Γεωργιάδη. Η «διαφωτιστική» θεώρηση συντελείται, πάντοτε, στην εκπομπή «Ελεύθερος σκοπευτής» του δημοσιογράφου κ. Γιώργου Τράγκα στις 20/3/2014, στον τηλεοπτικό σταθμό «Ε»: «Ο νεοφιλελευθερισμός, γι’ αυτό και λέγεται νεοφιλελευθερισμός, είναι η απόλυτη ελευθερία. Το αν η απόλυτη ελευθερία είναι κάτι καλό ή αν οδηγεί σε μεγάλες κοινωνικές ανισότητες, είναι άλλη συζήτηση, αλλά η βασική ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού είναι να μην εμπλέκεται το κράτος στα πόδια σου και να μη το βλέπεις μπροστά σου – όσο γίνεται λιγότερο, ενώ η βασική ιδεολογία του ολοκληρωτισμού είναι όλα τα ρυθμίζει το κράτος.» Η κακοήθης διαστρέβλωση των εννοιών από τον κ. Γεωργιάδη συμβαίνει απροκάλυπτα και με όρους σοφιστικούς. Έτσι, στον νεοφιλελευθερισμό, που ερμηνεύεται από τον πολιτικό άντρα ως η «απόλυτη ελευθερία» και η απόσυρση του κράτους από οποιαδήποτε εμπλοκή στις οικονομικές δραστηριότητες των ατόμων, αντιπαραβάλλεται ο ολοκληρωτισμός, στον οποίο «όλα τα ρυθμίζει το κράτος». Η νηπιώδης πονηριά του κ. Γεωργιάδη δημιουργεί ένα πλασματικό δίπολο, το «νεοφιλελευθερισμός-ολοκληρωτισμός», στο οποίο ο εγκλωβισμένος ακροατής μεταξύ των σκελών του διπόλου υποχρεώνεται να απορρίψει τον ολοκληρωτισμό, εφόσον ο μέσος νους τον συνδέει με την ανελευθερία, και να προκρίνει, φυσικά, την «απόλυτη ελευθερία». Το σόφισμα του κ. υπουργού στηρίζεται στην αλλαγή του πεδίου όπου εφαρμόζεται η ελευθερία: η «απόλυτη ελευθερία» του νεοφιλελευθερισμού αφορά την οικονομική δραστηριοποίηση. Η έλλειψη ελευθερίας του ολοκληρωτισμού αφορά πολιτικές ελευθερίες.

Συνέχεια →

Η Σαμπιχά, ο ΣΥΡΙΖΑ και η τουρκική πολιτική στη Θράκη

Του Αναστάσιου Λαυρέντζου

Όσοι παρακολουθούν τα ζητήματα της Θράκης, γνωρίζουν ότι η μουσουλμανική μειονότητα η οποία ζει στην περιοχή, αποτελείται από τρεις διαφορετικές συνιστώσες: Τουρκόφωνοι, Πομάκοι και Ρομά (Αθίγγανοι). Από την πρώτη στιγμή που η Θράκη ενσωματώθηκε στην ελληνική επικράτεια, βασική επιδίωξη της τουρκικής πλευράς ήταν η ομογενοποίηση των μουσουλμανικών πληθυσμών της περιοχής και η μετατροπή τους σε τουρκική εθνική μειονότητα, ώστε αυτή αργότερα να καταστεί εργαλείο της τουρκικής πολιτικής. Το ελληνικό κράτος μην έχοντας για τη Θράκη μια σαφή και μακρόπνοη στόχευση, όχι μόνο ανέχτηκε αυτή την πολιτική, αλλά με τις παραλείψεις του έμμεσα την υπέθαλψε ή και την προώθησε. Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί η μειονοτική εκπαίδευση που παρέχει το ελληνικό κράτος, η οποία πρέπει να διεξάγεται στην επίσημη γλώσσα του ελληνικού κράτους (ελληνικά) και στην (όποια) μητρική γλώσσα των μειονοτικών συμπολιτών μας, αλλά στην πράξη πουθενά δεν διακρίνει τις γλωσσικές διαφορές των μουσουλμάνων και βλέπει μόνο μια μειονοτική γλώσσα, τα τουρκικά. Με τον τρόπο αυτό η ελληνική πολιτεία έχει συνδράμει αποφασιστικά στον εκτουρκισμό των μη τουρκόφωνων μουσουλμανικών πληθυσμών της Θράκης (Πομάκοι και Ρομά) και μάλιστα συνεχίζει να το κάνει, χωρίς κανείς από τους προοδευτικούς πολίτες της χώρας να αντιδρά σε αυτή την ιδιότυπη πολιτιστική «εθνοκάθαρση».

Συνέχεια →

Η εξέγερση των μελισσών

Του Γιάννη Ποταμιάνου*

Όχι δεν καταθέτουμε τα όπλα

πάντα σε νέο ταμπούρι

με παλιό καρυοφύλλι

Ξωμάχοι

μ’ ένα χρέος στο δισάκι μας

δεμένο σε τετράγωνη πετσέτα

μαζί με τυρί, ψωμί κι άγιες ελιές

Συνέχεια →

Χριστός γαρ εγήγερται ευφροσύνη αιώνιος

Του Δημητρίου Π. Λυκούδη*

Η Ανάσταση του σώματος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού αποτελεί την πλέον αξιόπιστη, έγκυρη, αυθύπαρκτη, ζωηφόρα και θεοφόρα απόδειξη και πιστοποίηση, άμα δε και πραγματοποίηση του απολυτρωτικού Του έργου. Επί του Σταυρού ο θάνατος καταλύεται και αφανίζεται και επί του Άδου η φθορά αλλοτριώνεται, μάλλον δε εξαλείφεται και αποδυναμώνεται. Ασφαλώς, ο Κύριος Ιησούς Χριστός προσέλαβε όμοια με εμάς ανθρώπινη φύση και σώμα, ουχί κατά δόκηση ή μετ’ αιθερίου και πλάνου σχήματος. Τουναντίον, σώμα όμοιο με το δικό μας, πλην βεβαίως της αμαρτίας. Παρά δε ταύτα, αν και η φθορά αποτελεί απόλυτη και καθολική απόρροια και φαινόμενο της έκπτωτης φύσεως, το σώμα του Κυρίου Ιησού Χριστού, αν και στην πραγματικότητα είναι νεκρωμένο, ταυτόχρονα, δεν μπορεί να παραδοθεί στη διαφθορά.

Συνέχεια →

Σχολικές αργίες και διακοπές στα εκπαιδευτικά συστήματα της ΕΕ

 Της Μαργαρίτας Ζαγουριανού

Στο δίκτυο Ευρυδίκη καταγράφονται τα εκπαιδευτικά συστήματα της ευρωπαϊκής ένωσης και ο τρόπος λειτουργίας των σχολείων σε όλες τις βαθμίδες. Μεταξύ αυτών και η οργάνωση του σχολικού χρόνου, διακοπές, αργίες έναρξη σχολείων, λήξη κ.ά.

Η καταγραφή αυτή τείνει να είναι επίκαιρη και χρήσιμη για τα ελληνικά δεδομένα λόγω της λευκής βδομάδας.

Συνέχεια →

ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΠΑΣΧΑ

Του Αλέξανδρου Σταθακιού*

Μέρες που είναι, Πασχαλινές, αρκετοί Έλληνες, πιστεύουμε δεν πιστεύουμε, στρέφουμε  – έστω φευγαλέα – την ματιά μας στην θρησκευτική μας παράδοση και συχνά γεννιούνται μέσα μας σκέψεις και συναισθήματα γύρω από αυτή.

Είτε το αναγνωρίζουμε, είτε όχι, οι περισσότεροι σε ένα μεγάλο τμήμα του εσωτερικού μας πυρήνα παραμένουμε πολιτιστικά Ελληνορθόδοξοι, αφού οι βαθύτερες αξίες μας, «η γωνία θέασης του κόσμου», έχουν επηρεαστεί από ότι η Ορθοδοξία κουβαλάει.

Συνέχεια →