Στην ερημιά του ερήμην…

Του Στάθη Σ(ταυρόπουλου)*

Όλη η πολιτική της κυβέρνησης – αν, για την οικονομία της συζήτησης, δεχθούμε ότι είχε καλές προθέσεις – συνοψίζεται σε μια φράση: τα μέτρα που πήρε για να μη χρεωκοπήσουμε, μας χρεωκόπησαν.

Είτε τα δικά της μέτρα είτε τα καθ' υπαγόρευσιν, μας χρεωκόπησαν το ίδιο… Μάλιστα, ως φαίνεται μετά τις τελευταίες εξελίξεις, το χρέος μάλλον τρέχει και θα συνεχίσει να τρέχει με ταχύτητα μεγαλύτερη του φωτός. Διότι θα φθάσουμε το 2020, κι αφού θα έχουμε πληρώσει τον άμπακο, θα χρωστάμε όσα χρωστούσαμε το 2009!

Παράλογο; όχι! κερδώο για τους τοκογλύφους. Το παράλογο αφορά εμάς και το μετέρχεται η προπαγάνδα για να μας πείσει ότι ο γάιδαρος πετάει… Όμως η εξοικείωσή μας με τον παραλογισμό, τον διαρκή παραλογισμό, είναι η δεύτερη θανατηφόρα υπηρεσία που έχει προσφέρει αυτή η κυβέρνηση στους Ελληνες, η πρώτη είναι η Κατοχή τους από τους Νεοταξίτες Τοκογλύφους…

Εγώ ο Νίκος,

Εγώ η Μαρία,

Εγώ ο Παύλος,  

δεν ψήφισα τον χερ ΡΑΪΧενμπαχ! Ούτε για πρωθυπουργό, ούτε για γκαουλάιτερ! ούτε για λόρδο προστάτη, ούτε για ύπατο αρμοστή.  

Επίσης, ουδείς ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ που ψήφισε τον Παπανδρέου για πρωθυπουργό, δεν ψήφισε την Τρόικα για Αγία Τριάδα. Ουδέποτε έδωσε ο ελληνικός λαός την εντολή στην κυρία Διαμαντοπούλου να αφήσει τους μαθητές χωρίς βιβλία, ούτε εξουσιοδότησαν οι πολίτες τον Μπενύτο να μάθει κούρεμα στου κασίδη το κεφάλι.

Η Ελλάδα σήμερα στέκει μπροστά στα μάτια του κόσμου με σκυμμένο το κουρεμένο της κεφάλι, μια «τεμπέλα», μια «κλέφτρα», μια «διεφθαρμένη», διότι ως τέτοια τη διέσυρε και τη διαπόμπευσε ανά τας οδούς και τας ρύμας της οικουμένης ο ίδιος της ο Πρωθυπουργός.

Όταν η Δυτική Γερμανία το 1953 κούρευε το δικό της χρέος κατά 50% (ανάμεσα στους πιστωτές της ήταν τότε και η Ελλάδα) ουδείς την πήρε απ' τα μούτρα, ούτε ο Γερμανός Καγκελάριος ταπείνωσε τη χώρα του, ούτε λοιδορήθηκε από κανέναν η Γερμανία.

Αντιθέτως, με τις πλάτες των νικητών Αμερικανών και τον οβολό των νικητών Ελλήνων (που δεν απαιτούσαν τις πολεμικές αποζημιώσεις) άρχισε να συντελείται το «γερμανικό θαύμα». Και τι οβολό! Δισεκατομμυρίων ευρώ σε σημερινές αξίες. Νόμιμες αποζημιώσεις, αναγνωρισμένες, σύννομες με το Διεθνές Δίκαιο και τις Διεθνείς Συνθήκες.

***

Σήμερα λοιπόν που η Ελλάδα στραγγαλίζεται από Γερμανούς κυρίως Τραπεζίτες (η Γερμανία κουμαντάρει τη χρηματοπιστωτική πολιτική της Ένωσης), αντιμέτωπη με ένα εν πολλοίς παράνομο όργιο δανείων και με μια άκρως ύποπτη πολιτική Παπανδρέου που την οδήγησε στην αιχμαλωσία του ΔΝΤ, της Τρόικας, αντί να ορθώσει το ανάστημά της και να απαιτήσει πρώτον τις πολεμικές αποζημιώσεις και δεύτερον τον διεθνή έλεγχο νομιμότητας των δανείων της – ιδίως των πρόσφατων, όπως το Μνημόνιο αφήνεται να ψυχορραγεί στα χέρια μιας κυβέρνησης ανδρεικέλων που έχουν κουρελιάσει το Σύνταγμα της χώρας και στη συνέχεια παραδίδουν τον πλούτο της εμπράγματο και ανθρώπινο στους νέους κατακτητές. Λες και η Ελλάδα έχασε πόλεμο.

Οι Έλληνες, οι παππούδες και οι πατεράδες μας, έχτισαν και ξανάχτισαν με τον ιδρώτα και το αίμα τους αυτή τη χώρα πολλές φορές στη νεώτερη ιστορία της, ύστερα από πολέμους, καταστροφές, διχασμούς και πραξικοπήματα. Κι εν τέλει κατάφεραν να φτιάξουν μια χώρα που, παρά τις αδυναμίες της, μετείχε στο διεθνές σύστημα με κάποια αξιοπρέπεια, όχι της άρχουσας τάξης, όχι όλης τουλάχιστον, αλλά πάντως του λαού.

Όμως ο καπιταλισμός τη λαϊκή αξιοπρέπεια, όταν δεν μπορεί να την υπερασπισθεί ο λαός, την εκλαμβάνει ως αδυναμία και την τρώει. Δεν πιάνεται κορόιδο το σύστημα. Όταν μυρίζεται κρέας για τα κανόνια, το στέλνει στα κανόνια. Όταν εκτιμά ότι μπορεί να εγκαταστήσει Κουίσλινγκ σε μια χώρα, τους εγκαθιστά.

Σήμερα, επέτειο της 28ης Οκτωβρίου του 1940 θα ακούσω να μιλούν για πατριωτισμό οι επίγονοι των δωσιλόγων – ακροδεξιοί κι εθνικιστές όσον επίσης θα ομιλεί για πατριωτισμό και το υποχείριο του ΡΑΪΧενμπαχ με τη θλιβερή του παρέα. «Βλάπτουν τη Συρία και οι δύο το ίδιο» (όπως άλλωστε μαζί Παπανδρέου – Καρατζαφέρης ψήφισαν και οι δύο το Μνημόνιο) – αυτό το «Σχέδιο Ανάν» για την Ελλάδα.

Αλλά, ο εθνικισμός έχει τόση σχέση με τον πατριωτισμό, όσον ο ρατσισμός με τον ανθρωπισμό. Το ίδιο και η εθνική κυριαρχία έχει τόση σχέση με την πολιτική Παπανδρέου, όση η Τρόικα με την Μπουμπουλίνα. Όμως σήμερα, συμπατριώτες, φίλοι, σύντροφοι, πολίτες ας γιορτάσουμε διότι οι γιορτές στη μνήμη του παρελθόντος προοιωνίζονται τα τρόπαια του μέλλοντος.

Την ιστορία της Ελλάδας την έχουν γράψει όλα εκείνα τα ανθρωπάκια που αρίστευσαν στο καθήκον τους, απ' τους πρόσφυγες της Μικρασίας ως τους γκασταρμπάιτερ στη Γερμανία, απ' τους «άγνωστους στρατιώτες» ως τους αντάρτες – δεν θα χαθούμε, καλύτεροι θα βγούμε απ' αυτόν τον αγώνα, πολλώ δε κάρρονες τα παιδιά μας…

* ΣΤΑΘΗΣ Σ. 28.Χ.2011 stathis@enet.gr

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2011, http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=321623

Οι φαυλεπίφαυλοι του «φαύλου κύκλου» συνέχεια…

[Εξ αντιγραφής]

Του Νικήτα Χιωτίνη*

Παρακαλώ τον κ. Ζουράρι να μου επιτρέψει να δανειστώ από αυτόν τον πλέον δόκιμο χαρακτηρισμό που έχει μέχρι σήμερα εισαχθεί, αν όχι για τους παράγοντες, τουλάχιστον για τον τρόπο που λειτουργεί η κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας μας (από αυτούς όμως τους παράγοντες…).

Ας δούμε το υπάρχον πολιτικό προσωπικό, την προέλευσή του και συνακολούθως τους κατ’ αρχήν στόχους του. Το πολιτικό λοιπόν αυτό προσωπικό προέρχεται – κατά κανόνα – από τρεις «δεξαμενές»: τις κομματικές φοιτητικές παρατάξεις, τον συνδικαλισμό και τις «καθαγιασμένες» οικογένειες. Είναι βέβαιο πως, αν εξαιρέσεις τους αναδειχθέντες από τις οικογένειές τους κληρονομικώ δικαίω, που όπως οφείλαμε να εμπιστευόμαστε τους γιους των βασιλέων έτσι πρέπει να εμπιστευτούμε τους γιους και τις κόρες των παλαιότερων πολιτικών, ασχέτως των γνώσεών τους και της ευφυΐας τους, οι υπόλοιποι έχουν κάποιου είδους ικανότητες. Τι είδους όμως ικανότητες; Να υπηρετούν το κόμμα τους «επιτυχώς» – π.χ. να στρατολογούν πολλούς φοιτητές τη στιγμή της εγγραφής τους στα Πανεπιστήμια, να είναι υπάκουοι στους αρχηγούς και να «μαζεύουν κόσμο», να είναι καλοί δημαγωγοί. Είναι βέβαιο πως υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά αυτός είναι ο κανόνας, φαίνεται και εκ του αποτελέσματος. Πολύ λίγοι πολιτικοί, βουλευτές και λοιποί παράγοντες των κομμάτων, αν πάψουν να βιοπορίζονται από την πολιτική – όπως ο Γκρούεζας στην ταινία του Αλέκου Σακελλάριου με τον Μαυρογιαλούρο –, μπορούν να βρουν άλλη δουλειά. Αυτοί δε που το μπορούν – δεν εννοώ αυτούς που μάζεψαν χρήματα και τα επένδυσαν σε εταιρείες ή έκαναν πλούσιους γάμους, με το αζημίωτο φυσικά – είναι και οι ικανότεροι, ίσως δε γι’ αυτό οι όχι και τόσο προβεβλημένοι. Είναι προφανές λοιπόν πως, στην πλειονότητά τους, οι «πολιτικοί» μεριμνούν πρωτίστως για τη συνέχιση του (πλούσιου) βιοπορισμού τους από την «πολιτική» και μετά για όλα τ’ άλλα.

Αυτό είναι το πολιτικό σκηνικό μας, αλλά… αυτό είναι το πολιτικό σκηνικό μας ελλείψει μάλιστα υγιέστερου παρασκηνίου. Μου έλεγε τις προάλλες φίλος μου, επιτυχημένος επιχειρηματίας, ότι ψάχνει να βρει κατάλληλους μάνατζερ για τη σημαντική για τα ελληνικά πράγματα επιχείρησή του και δεν μπορεί να βρει, παρά τις 1.500 αιτήσεις που έχει δεχτεί στη σχετική προκήρυξη. Προφανώς γιατί όλοι αυτοί δεν έχουν καμία εμπειρία, δεν είχαν ποτέ τις δυνατότητες να δοκιμαστούν κάπου χαμηλότερα, ούτε άλλωστε και η Ελλάδα προσφέρει δυνατότητες στους έχοντες τις σπουδές και τις γνώσεις να δοκιμαστούν. Το ίδιο ισχύει και στην κεντρική πολιτική σκηνή. Αυτούς έχουμε, με αυτούς, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση, μπορούμε να λειτουργήσουμε (με έχει σχετικώς πείσει ο παραπάνω επιχειρηματίας). Δεν αφήσαμε κανέναν άλλο να αναδειχθεί, να αποκτήσει εμπειρίες, να δοκιμαστεί.

Μπορούμε όμως να απαιτήσουμε κάποια βασικά:

1. Να πάψουν οι πολιτικοί, επί ποινή αποκλεισμού (στην αρχαία Ελλάδα, αυτοί που εισήγαγαν τη Δημοκρατία που σήμερα διαστρεβλώνουμε, θα έλεγαν επί ποινή εξορίας ή λιθοβολισμού για τους κακούς ηθοποιούς στα θέατρα), να σκέφτονται πρώτα απ’ όλα την πολιτική τους καριέρα.

2. Να αποκλείσουμε αυτούς που αποδεδειγμένα έκλεψαν, θα έλεγα και αυτούς για τους οποίους έχουμε ισχυρές ενδείξεις ότι έκλεψαν. Ας λειτουργήσει επί τέλους αυτό το «πόθεν έσχες» και μάλιστα αναδρομικά. Πώς γίνεται, π.χ., πολιτικός με ένα διαμέρισμα, ύστερα από κάνα-δυο θητείες στη Βουλή να έχει δέκα; Πώς γίνεται οικογένεια πολιτικών με τους συγκεκριμένους μισθούς των βουλευτών και των υπουργών (και των πρωθυπουργών και των προέδρων) έπειτα από μερικές δεκαετίες να είναι βαθύπλουτη; Εντυπωσιαζόμαστε με τις πρόσφατες αποκαλύψεις του ΣΔΟΕ για επαγγελματίες που με μικρό εισόδημα έχουν τεράστιους λογαριασμούς στις τράπεζες, όμως θα εκπλαγούμε περισσότερο αν δημοσιοποιηθούν οι περιουσίες των πολιτικών, πριν και μετά την ενασχόλησή τους με τα (τυπικώς) κοινά. Υπάρχουν βεβαίως εξαιρέσεις, αλλά ο κανόνας είναι πως ο βουλευτής (συχνά στο όνομα των γυναικών του και των παιδιών του) πλουτίζει. Είναι απολύτως βέβαιο, π.χ., πως η προεκλογική και μόνο εκστρατεία των υποψηφίων βουλευτών δεν μπορεί επ’ ουδενί να καλυφθεί από τους μισθούς τους – τουλάχιστον στις μεγάλες εκλογικές περιφέρειες – και δεν πιστεύω πως βρίσκει κανείς τόσους άδολους φίλους που προσφέρουν εκατομμύρια. Τα κίνητρα των περισσότερων εξ αυτών των χορηγών τους προσομοιάζουν με τα κίνητρα των πρώην, νυν (και αεί;) προέδρων ποδοσφαιρικών ομάδων που αγοράζουν τις μετοχές των αθλητικών Α.Ε., όχι γιατί «είναι» παναθηναϊκοί, ολυμπιακοί ή αεκτζήδες, αλλά γιατί πρόκειται περί χρυσοφόρων επιχειρήσεων, ίσως όχι αμέσως, αλλά εμμέσως, με πολιτική επιρροή κ.λπ. (τινές εκ των προέδρων αυτών μάλιστα τυχαίνει να είναι υπόδικοι ή να έχουν πάει και φυλακή).

3. Να αποκλείσουμε αυτούς που αποδεδειγμένα έχουν κάνει βασικά πολιτικά σφάλματα (το λέω όσο πιο ευγενικά μπορώ). Δεν είναι δυνατόν πρώην υποστηρικτές του άθλιου «σχεδίου Ανάν» – που και οι σοβαρότεροι διεθνείς και ανεξάρτητοι αναλυτές το έχουν χαρακτηρίσει ως καταστροφικό για την Κύπρο, εάν ψηφιζόταν – να επιβραβεύονται με την παραχώρηση σε αυτούς του υπουργείου Εξωτερικών (καταδήλως με έξωθεν παρέμβαση που οι ντόπιοι πολιτικοί δεν είχαν το σθένος ή δεν έκριναν «στρατηγικά» σκόπιμο να αρνηθούν), χωρίς μάλιστα να έχουν ζητήσει δημοσίως συγγνώμη – και να επιδιώκουν μάλιστα τώρα να εξακολουθούν να ασκούν πρωτεύοντα πολιτικό ρόλο.

4. Τα σημερινά διακυβεύματα είναι γεωπολιτικά και έχουν να κάνουν με το μέλλον τόσο της Ελλάδος όσο και της ίδιας της Ευρώπης. Δεν είναι μικροπολιτικά και μόνο οικονομικά ζητήματα, με τον τρόπο που μας τα παρουσιάζουν τα ΜΜΕ και οι άσχετοι ή οι κατά Σαββόπουλο «πονηροί πολιτευτές». Απαιτείται ως εκ τούτου εθνική πανστρατιά, δηλαδή εθνική ομοψυχία και συνεργασία. Είναι ακατανόητο ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, εν μέσω της οικονομικής κρίσης που βιώνουμε και τη στιγμή που η ευρωπαϊκή πολιτική παίζεται ανά εβδομάδες ου μην ημερησίως, να διακηρύσσει πως χρειάζονται εκλογές και ότι αν δεν αποκτήσει αυτοδυναμία θα την αποκτήσει στις επόμενες εκλογές ή όποτε (και αν) την αποκτήσει. Οι εκλογές κοστίζουν εκατομμύρια, στη δε χώρα μας δύο μήνες πριν και έναν μήνα μετά, τα πάντα παραλύουν. Είναι επιτακτική ανάγκη να σχηματιστεί «κυβέρνηση Εθνικής Ελλάδος», που θα θέσει στο τραπέζι φανερά όλα τα ζητήματα και θα προχωρήσει με βάση αυτά. Με γνώση και με σύνεση, «με λογισμό και μ’ όνειρο» θα ’λεγε ο Σολωμός. Υπάρχει το πολιτικό προσωπικό που έστω κουτσά – στραβά μπορεί να βοηθήσει, αποκλειομένων βεβαίως αυτών που προανέφερα, συνεπικουρούμενο όμως με προσωπικότητες που υπάρχουν στη χώρα μας, αλλά που είναι αποκλεισμένοι από την πολιτική πρακτική, γιατί δεν υπήρξαν μήτε φοιτητοπατέρες, μήτε συνδικαλιστές, μήτε γόνοι «καθαγιασμένων» οικογενειών. Υπάρχουν στη χώρα μας προσωπικότητες, με μικρότερη ή καθόλου εμπειρία μεν από το υπάρχον πολιτικό προσωπικό, αλλά με κατά τεκμήριο περισσότερες γνώσεις και που μπορούν να δουν, να αναλύσουν και να προσανατολίσουν τα πράγματα καλύτερα από τα μέλη των πολιτικών κομμάτων που μας οδήγησαν εκεί που σήμερα βρισκόμαστε. Σε τελική ανάλυση, αν δεν γίνει αυτό τώρα, είναι απολύτως βέβαιο πως θα γίνει μετά τις ενδεχόμενες εκλογές, οι δημοσκοπήσεις είναι γι’ αυτό αποκαλυπτικές. Ας μη φύγουν οι πολιτικοί με τον τρόπο που έφυγε η χούντα της επταετίας…

5. …εκτός και αν τα πράγματα συνεχίσουν να ακολουθούν τον «φαύλο κύκλο των φαυλεπίφαυλων», οπότε άλλοι θα αποφασίσουν για μας (μήπως τελικώς θα είναι καλύτερα έτσι, με τη συνακόλουθη απαξίωση όλου του σημερινού πολιτικού προσωπικού της χώρας μας και την κατόπιν αυτού ανάδειξη νέων προσώπων και νέων διαδικασιών επιλογής των;).

* O Δρ. Νικήτας Χιωτίνης είναι Αρχιτέκτων, Καθηγητής ΤΕΙ, Τμήματος Εσωτερικής Αρχιτεκτονικής και Σχεδιασμού Αντικειμένων.

ΠΗΓΗ: ΠΕΜΠΤΗ, 27 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011, http://topontiki.gr/article/24146

Υλικό προς χειραγώγηση ή νικηφόρο μέτωπο;

Του Δημήτρη Πατέλη *

Τα γεγονότα της Πέμπτης 20.10.2011, έδιναν την αίσθηση ότι κάποιοι από επάνω, σαν μακιαβελικού τύπου μαριονετοπαίκτες, κινούσαν τα νήματα μιας μεθοδευμένης αλληλοεξόντωσης των από κάτω. Με αριστοτεχνικό χειρισμό των αμοιβαίων αγκυλώσεων και των εξαρτημένων αντανακλαστικών (του παρελθόντος) διαφόρων συνιστωσών του ετερόκλητου πλήθους (την πρώτη φορά που έστω άγαρμπα βρέθηκαν όλες μαζί), ώστε αυτό, όχι μόνο να μη μπορεί να βρει το βηματισμό του σε μια μετωπική συγκρότηση, αλλά να επιδίδεται σε ανέξοδη για το σύστημα (χωρίς ουσιαστική και άμεση ανάμειξη των δυνάμεων καταστολής του) αυτοδιάλυση με αλληλοκανιβαλισμό, ευάλωτο σε κάθε προβοκάτσια δολοφονικού χαρακτήρα.

Το διαίρει και βασίλευε σε όλο το μεγαλείο του! Ο εν εξελίξει κοινωνικός πόλεμος έχει πλέον τον πρώτο νεκρό αγωνιστή-διαδηλωτή, που σημάδεψε τις μεγαλειώδεις και ίσως τις πλέον πολιτικοποιημένες κινητοποιήσεις των τελευταίων δεκαετιών.

Ας μη γελιόμαστε: δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με τους μεταλλαγμένους πολιτικούς υπαλλήλους της χώρας (της πιο αποτελεσματικής για αυτό τον κοινωνικό πόλεμο κυβέρνησης), αλλά με επιτελεία του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού άξονα, με τεράστια εμπειρία και επιστημονική τεχνογνωσία στη χειραγώγηση κατακτημένων και ανυπότακτων λαών, που βλέπουν σήμερα το λαό μας σαν πειραματόζωο και τη χώρα μας σαν πεδίο δοκιμών για αυτά που σκοπεύουν να επιβάλλουν γενικευμένα στον πλανήτη. Το ζητούμενο λοιπόν, δεν είναι η τοποθέτηση υπέρ ή κατά, ούτε και η τήρηση ίσων αποστάσεων ανάμεσα στους συγκρουσθέντες στο Σύνταγμα την Πέμπτη, αλλά το προηγούμενο που δημιουργείται και ο κίνδυνος γενίκευσής του στο εξής.

Οι ευθύνες όσων με τις πρακτικές και τις παραλείψεις τους στρώνουν το έδαφος για συνέχεια αυτών των ολέθριων για το ανερχόμενο κίνημα χειρισμών είναι ανυπολόγιστες, ανεξαρτήτως προθέσεων. Τα διδάγματα και τα καθήκοντα για το κίνημα είναι τεράστια, και αφορούν την ανάγκη να δοθεί πνοή και πραγματική-πειστική προοπτική με θετικά προτάγματα το λαό, όχι διχαστικά αλλά συνθετικά, όχι προτάσσοντας το τι δεν κάνει ή το τι κάνει λάθος η κάθε συνιστώσα (αυτό γίνεται όλο και πιο εύκολο και καταφανές σήμερα), αλλά το τι επιτάσσει η συγκυρία ως ασθενή κρίκο παρέμβασης, ώστε να αλλάξουν άρδην οι συσχετισμοί δυνάμεων.

Οι επιτακτικές αναδιατάξεις της συγκυρίας, δεν αφορούν αποκλειστικά τον περιχαρακωμένο κόσμο των λίγο-πολύ παγιωμένων και καταγεγραμμένων μέχρι σήμερα δυνάμεων της αριστεράς, αλλά το σύνολο της κοινωνίας. Οι αναδιατάξεις αυτές συνδέονται με την εφικτή και αναγκαία ραγδαία απεμπλοκή συνειδήσεων και ανθρώπων από τη "σιωπηλά πλειοψηφία", από την κυρίαρχη ιδεολογία και τα καθεστωτικά κόμματα, από την υπακοή, την ηττοπάθεια, τη μοιρολατρία και την υποταγή. Απαιτούν επίσης απεμπλοκή από την πεπατημένη και τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό όλων των σε ποικίλους βαθμούς νομοτελώς αλλοιωμένων, κουρασμένων και ενσωματωμένων μορφωμάτων της αριστεράς (που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο φέρουν το στίγμα ιστορικών αγώνων του παρελθόντος). Η κρίση εκπροσώπησης της κοινωνίας, που χαρακτηρίζει τη συγκυρία, αφορά πρωτίστως την αριστερά, όσο κι αν οι ηγεσίες της ευελπιστούν καιροσκοπικά σε υπέρ τους εκλογική εκταμίευση μέρους της δυσαρέσκειας, χωρίς να αλλάξουν το παραμικρό. Μιαν αριστερά, που εκ των πραγμάτων, λόγω της προηγούμενης συγκυρίας, επί δεκαετίες ειρηνικής λειτουργίας του συστήματος, ανέπτυξε νομοτελώς μονομερείς δεξιότητες και στερεότυπα αναγκαστικής περιχαράκωσης, με όρους εσωτερίκευσης της ήττας και διατήρησης μελών-οπαδών γύρω από παγιωμένα σύμβολα, ιδιολέκτους και ρητορικές, με μικρές ή μεγάλες γραφειοκρατίες, με έντονα στοιχεία αμοιβαίων ετεροπροσδιορισμών (βάσει υπαρκτών ή/και φανταστικών διαφορών), αναλισκόμενη σε έριδες για τη διανομή θέσεων και ρόλων σε αυτό που της παρείχε ως αποκλειστική και ελεγχόμενη λειτουργία το σύστημα: στη διαχείριση της δυσαρέσκειας του κόσμου με στερεοτυπικές (αν όχι τελετουργικές) και εντελώς προβλέψιμες πρακτικές και συμπεριφορές. Μιας αριστεράς που – παρά τη μοναδική κρισιακή συγκυρία – με την αυτοαναφορικότητα των συνιστωσών της ("εμείς οι μόνοι συνεπείς") δυσκολεύεται ή αδυνατεί να να συντονιστεί, να συνδιαλεχθεί, να ωσμωθεί με "τους άλλους”, με το λαό και να λειτουργήσει καταλυτικά στη ριζοσπαστικοποίησή του. Θα αντιληφθούν άραγε οι δυνάμεις (κυρίως της βάσης) της αριστεράς τα ριζικά νέα καθήκοντα της συγκυρίας, θα πρωτοστατήσουν στη μετωπική συγκρότηση του λαού (όπως έγινε το 1941 με το Ε.Α.Μ.), ή θα αφήσουν να τις προσπεράσει το κίνημα, με ότι κι αν σημαίνει αυτό;

Είναι γνωστή η προβληματική του "ασθενούς κρίκου” με δύο έννοιες: αναφορικά με το παγκόσμιο σύστημα και με τη διάγνωση της πολιτικής συγκυρίας. Με την πρώτη έννοια αναδεικνύεται η ανισομερής ανάπτυξη του παγκόσμιου κεφαλαιοκρατικού συστήματος και των πλέον ευάλωτων σε ανεξέλεγκτες-δυσλειτουργικές για το σύστημα τροπές χωρών και ομάδων χωρών. Την έννοια αυτή, σπεύδουν σήμερα να την υπενθυμίζουν ακόμα και σ' όσους την ξέχασαν οι ιθύνοντες του παγκόσμιου κεφαλαίου. Εδώ χρησιμοποιώ την έννοια του ασθενούς κρίκου κυρίως με τη δεύτερη (συνδεδεμένη με την πρώτη) έννοιά της, επιτακτικότατης σε συνθήκες γενικευμένης κοινωνικοοικονομικής και πολιτικής κρίσης: αυτό που αφορά την έγκαιρη διάγνωση, ανάδειξη και επικέντρωση των δυνάμεων και της προσοχής σε εκείνο το πρόβλημα, σε εκείνες τις επιτακτικές ζωτικές ανάγκες του λαού (αιτήματα, διεκδικήσεις) που θα επιτρέψουν να ξετυλίξει το κουβάρι του πλέγματος των εσωτερικών και εξωτερικών συστημικών αντιφάσεων, αλλάζοντας άρδην το συσχετισμό υπέρ της διεξόδου με προοπτική προς όφελος του λαού. Ο κρίκος αυτός επιτρέπει στις δυνάμεις που θα τον αδράξουν, να κατακτήσουν ακλόνητα την χειραφετική για το λαό πρωτοβουλία των κινήσεων, να κατευθύνουν δημιουργικά και συσπειρωτικά την αγανάκτηση και την ανυπακοή, να προσδώσουν συντεταγμένο, αποτελεσματικό και τελικά νικηφόρο προσανατολισμό στη λαϊκή αυτενέργεια.

Ο κρίκος αυτός συμπυκνώνεται σήμερα στη δέσμη προταγμάτων με αφετηρία την άρνηση πληρωμής του επαχθούς και απεχθούς δημόσιου χρέους.

Απαιτείται λοιπόν ένας μετωπικός πόλος έλξης, που θα συνεισφέρει στην αυτοοργάνωση και στην περιφρούρηση όλου του κινήματος που θα γιγαντώνεται αν ξεπεράσει τα σύνδρομα της ήττας και της αναποτελεσματικότητας. Μέχρι την νίκη σ' αυτόν τον δίκαιο για τους από κάτω κοινωνικό πόλεμο.

*Επίκουρος Καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πολυτεχνείο Κρήτης, μέλος της Πολιτικής Επιτροπής του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου (ΕΠΑΜ).

ΠΗΓΗ: http://www.alfavita.gr/index.php. Το είδα: Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2011, http://seisaxthia.blogspot.com/2011/10/blog-post_8983.html

Οικονομική κρίση ή πολιτισμικές διαφορές;

Του Νίκου Π. Κυριαζή

Ένας κόσμος, χίλια χρέη, ο ένας χρωστάει στο άλλον και όλοι παντού και η κρίση του συστήματος καλά κρατεί. Ατέλειωτες ώρες διαβουλεύσεων κρατικών υπαλλήλων, οικονομολόγων και διαχειριστών του συστήματος της οικονομικής Βαβέλ που άκρη δεν έχει. 

Τελικά όμως είναι οικονομική η κρίση ή απόρροια πολιτισμικών διαφορών; Ας πάμε λίγα χρόνια πιό πίσω και ας θυμηθούμε το Μάαστριχτ (1992). Ιστορικά, ήταν η συνθήκη με γεμάτο οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό και πολιτισμικό περιεχόμενο με την διατήρηση ταυτόχρονα και το "ισότιμον" των Μελών Χωρών, επιστέγασμα διεργασιών…. αιώνων

Τι απαιτούσε ουσιαστικά όμως η συνθήκη; Απαιτούσε την εξομοίωση των κρατών-μελών στο κεντροευρωπαϊκό μοντέλο και όχι σύγκληση των οικονομιών μέσα από ένα "διευθυντήριο" (βλ. φεουδαρχία) αποφάσεων που σκοπό είχε τον εξορθολογισμό της παραγωγής μέσα από την παρακολούθηση της πολιτικής και κατ' επέκταση του ιδιωτικού βίου.

Αυτό που "ξέχασε" το κεντροευρωπαϊκό διευθυντήριο, ήταν να λάβει υπόψη του την διαφορετικότητα του ευρωπαϊκού νότου, την ιδιοσυγκρασία ακόμα ακόμα και τις κλιματολογικές του διαφορές αλλά κυρίως την διαφορετική αντίληψη πραγμάτων….

Τι επέβαλε; Την καταναλωτική ευζωία, την τεχνολογική αποτελεσματικότητα και την ιδεολογική βεβαιότητα. Έτσι οι αποφάσεις που είχαν πολλαπλό "ισότιμο" περιεχόμενο – οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό και πολιτισμικό – έγινε δυο ταχυτήτων με τους κεντροευρωπαίους να επιβάλλουν τον τρόπο δράσης και σκέψης στους υπολοίπους, απόρροια της πολιτισμική τους νοοτροπίας και έπαρσης.

Για να γίνουμε πιο ακριβείς σε κάθε ευρωπαϊκή απόφαση – όχι μόνο στο Μάαστριχτ – υπάρχει η φιλοσοφική διαφοροποίηση, η "αιώνια" κόντρα αντίληψης πραγμάτων και θέσεων: η εμπειρική γνώση της ζωής που απαιτεί την άμεση μετοχή στους μεν και η προσέγγιση της ζωής μέσα από την διανόηση και τον ορθολογισμό στους δε.

Στο Μάαστριχτ  αποφάσισαν για παράδειγμα ότι το οικολογικό πρόβλημα λύνεται με την ανάπτυξη και τον εκσυχρονισμό και όχι με την συνειδητή αγάπη για το περιβάλλον. Έθεσαν ως μήτρα της προόδου το φαίνεσθαι και όχι το γίγνεσθαι και που φανερώνει την φιλοσοφική διαφοροποίηση…

Μια αέναη μάχη μεταξύ του "ωραίου", του "αγαθού" και της ¨αλήθειας" με την νομοθεσία το "οργανωμένο κράτος" και το συστηματοποιημένο δίκαιο.

Έτσι σιγά σιγά η Ευρώπη βρέθηκε αντιμέτωπη με κάτι που είχε προβλέψει ο Samuel Huntigton (Αμερικανός πολιτικός επιστήμονας 1927-2008) στην διατριβή του "μετα-Ψυχρού Πολέμου νέα παγκόσμια τάξη "οτι" μετά το πέρας των ψυχροπολεμικών αντιθέσεων οι πολιτιστικές διαφορές θα είναι η αφορμή αναπότρεπτων ενδοευρωπαϊκών διχασμών και συγκρούσεων".

Και ποιό είναι το διακύβευμα της πάλης; Ειρήνη ή Ελευθερία; Ναι η σύγκρουση της συμβιβαστικής Ειρήνης προϊόν διπλωματικής υπαναχώρησης σε κάθε είδους εντολές του κεντροευρωπαϊκύ διευθυντήριου και της Ελευθερίας τον δημιουργικό δηλαδή παραλογισμό, αυτόν που δημιούργησε κοινωνίες, επαναστάσεις, προτάσεις και ιδέες.

Νίκος Π. Κυριαζής 25/10/2011

ΠΗΓΗ: Τρίτη, Οκτώβριος 25, 2011, http://www.kalavrytanews.com/2011/10/blog-post_8481.html

Πνευματική αντιμετώπιση της κρίσης που περνά η χώρα μας

Tου Β. Κωστακιώτη

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Μου είπαν να μιλήσω για την πνευματική αντιμετώπιση της κρίσης που περνά η χώρα μας. Για να φτάσουμε, όμως, να μιλήσουμε γι’ αυτό πρέπει πρώτα να διαγνώσουμε για ποια κρίση μιλάμε. Έχω διαπιστώσει επιχειρώντας να επικοινωνήσω όλα αυτά τα χρόνια με τους άλλους, ότι το πρόβλημα επικοινωνίας που παρατηρείται ανάμεσα σε ζευγάρια, σε φίλους, σε συναδέλφους, ξεκινάει από το ότι οι άνθρωποι λέγοντας τις ίδιες λέξεις εννοούμε διαφορετικά πράγματα. Έτσι, αν δεν δώσουμε ορισμούς, είναι δύσκολο να φτάσουμε τελικά στο συμπέρασμα αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε.

Διαπίστωση πρώτη:

Ο δυτικός κόσμος την τελευταία διετία και οι Έλληνες τον τελευταίο χρόνο ανακαλύψαμε ότι υπάρχει μεγάλη οικονομική κρίση. Το κυρίαρχο συναίσθημα είναι η αγωνία μας, με πρώτον εμένα, για το πώς θα αντιμετωπίσουμε την κατάσταση. Μπα τι μου λέτε; Όταν όλα αυτά τα χρόνια της δικής μας ευμάρειας πέθαιναν κυριολεκτικά εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο κάθε χρόνο από πείνα και δίψα, που ήμασταν; Απλά τότε δεν μας αφορούσε, γιατί δεν ήταν σπίτι μας. Το θυμόμασταν κάθε χρόνο εκεί γύρω στα Χριστούγεννα, με τα αφιερώματα των τηλεοράσεων και την συνηθισμένη εκστρατεία τάχα μου της unicef. Τότε δεν μίλαγε κανένας μας για κρίση, γιατί η Ελλάδα ήταν μέσα στις 25 πλουσιότερες χώρες του κόσμου. Και κει, στις χώρες του αποκαλούμενου τρίτου κόσμου (ονομασία και αυτή) μιλάμε για θάνατο όχι για το αν θα έχουμε λιγότερα κινητά ή αυτοκίνητα. Αλήθεια έχετε αναρωτηθεί τι θα σκεφτόταν κάποιος υπήκοος χώρας που δεν έχει νερό να πιει και φαγητό να φάει αν επισκεπτόταν ακόμη και σήμερα την Ελλάδα, τον πηγαίναμε σπίτι μας, του δείχναμε τα υπάρχοντά μας, και του λέγαμε ότι περνάμε μεγάλη οικονομική κρίση; Θα ‘λεγε ότι έχουμε σαλέψει το δίχως άλλο. Έχω λοιπόν την αίσθηση ότι αν κάτι μας αποκαλύπτεται από αυτή τη συγκυρία, είναι η βαθιά πνευματική φτώχεια τόσο της κοινωνίας μας όσο και του καθένα μας προσωπικά. Όσο περνάμε καλά εμείς άντε και η οικογένειά μας δεν υπάρχει πρόβλημα. Οι άλλοι δεν μας αφορούν. Μόνο η πάρτη μας. Ατομισμός σ’ όλο του το μεγαλείο. Πρώτο χαρακτηριστικό του πολιτισμού μας. Και άρα πρωτίστως πνευματική κρίση.

Αλλά και αυτή που αποκαλούμε καθ’ εαυτή οικονομική κρίση τι είναι; Απότοκος του ατομισμού, αφού και το πολιτισμικό και οικονομικό σύστημα είναι απόλυτα ατομικιστικό. Βασικό πολιτισμικό – οικονομικό σχήμα. Ο καθένας ατομικά πρέπει να φροντίσει να αποκτήσει εφόδια, ώστε γινόμενος άξιος, να βρει μια δουλειά με καλά χρήματα και να μπορέσει να γίνει ιδιοκτήτης. Γης – αυτ/των, κινητών και ακινήτων. Πάντως ιδιοκτήτης. Μην ξεχνάμε ότι η ιδιοκτησία θεωρείται από τις σημαντικότερες αξίες του πολιτισμού μας, γι’ αυτό άλλωστε έχει κατοχυρωθεί και προστατεύεται και συνταγματικά. Άρα ο άνθρωπος, κινείται στην ελάχιστη ζωή του με μια αγωνία: Να γίνει ιδιοκτήτης. Ιδιοκτήτης γνώσεων (εφόδια το λέμε) για να μπορέσει να γίνει ιδιοκτήτης χρημάτων ώστε να πετύχει να γίνει ιδιοκτήτης κινητών και ακινήτων. Με ολίγον από ιδιοκτήτης δόξας και φήμης.

Όλο αυτό το σχήμα στηρίζεται στις παρακάτω κυρίαρχες έννοιες: Ατομισμός – ανταμοιβή-ιδιοκτησία.

Αποκτώ εφόδια σημαίνει: Αποκτώ όσο περισσότερες γνώσεις γίνεται. Ατομικές γνώσεις. Δεν πα να μην γνωρίζω αν πεινάει ο διπλανός μου, αν έχει ανάγκη παρέας ένας γείτονας. Αρκεί να ξέρω την πρωτεύουσα της Ζιμπάμπουε, αν αυτό με ωφελήσει στην απόκτηση χρημάτων. Η γνώση ταυτίζεται εν πολλοίς με τη χρησιμότητα που σου αποφέρει, κατά πόσο σε ωφελεί. Χρησιμοθηρία – ωφελιμισμός. Αφού έγινα ιδιοκτήτης εφοδίων γίνομαι άξιος και απαιτώ ανταμοιβή. (Άλλη κουβέντα και αυτή. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιος που πιστεύει στα σοβαρά ότι αν λειτουργούσε η αξιοκρατία, ως ατομικό ταλέντο και θέληση, θα ήταν ποτέ πρωθυπουργοί αυτοί που μας κυβερνούν). Ακόμη όμως και στην υποθετική περίπτωση που λειτουργούσε η αξιοκρατία. Τι σημαίνει αξιοκρατία; Ότι ο άξιος ανταμείβεται και ο ανάξιος όχι. Ωραία για τον άξιο. Και αυτός που δεν είναι άξιος; Στον καιάδα. Και τι μας νοιάζει εμάς; Εμείς είμαστε στους άξιους. Πάλι ατομισμός δηλαδή. Ατομισμός, που όμως, δεν μας πειράζει, όσο είμαστε μέσα στο σύστημα. Οι ανάξιοι ας πάνε να πεινάσουν. Κοινωνία αδιάφορη και σκληρή για τον ανάξιο. Αφού λοιπόν αποκτήσουμε τα εφόδια και γίνουμε άξιοι, ανταμειβόμαστε με μια καλή δουλειά, που σημαίνει στον πολιτισμό μας, μια δουλειά να βγάζουμε καλά χρήματα. Ιδιοκτήτες χρημάτων. Άλλη αγωνία και αυτή. Απόκτηση χρημάτων. Εδώ και αν πρέπει να υπερνικήσουμε, ενίοτε με κάθε τρόπο, τον αντίπαλο (εννοώ τον συνάνθρωπο), ώστε εμείς να αποκτήσουμε χρήματα. (γράφει για το χρήμα ο Ελύτης: πρώτο σύμπτωμα της λέπρας το χρήμα. Μαζεύει ανυπαρξία ο λεπρός και χαίρεται).

Και όταν βγάλουμε χρήματα, πάλι αγωνία να αυγατίσουν, για να γίνουμε ιδιοκτήτες κινητών και ακινήτων υλικών. Πάντως κυρίαρχη έγνοια μας το ΊΔΙΟ- ΚΤΗΤΗΣ. Όπως λέει και η λέξη. Δικά μας να ναι. Όχι των άλλων. Όλα ατομισμός, όλα χρησιμοθηρία, όλα ωφελιμισμός και όλα αυτά για την ευδαιμονία. Και που καταλήγουμε; Μια ατέλειωτη αγωνία, από τη μέρα που πηγαίνουμε στην πρώτη τάξη, μέχρι τη μέρα που συνταξιοδοτούμαστε τουλάχιστον (μετά δεν μπορείς εύκολα να τα αυξήσεις τα χρήματα και το ρίχνεις και στη Θρησκεία ενίοτε) ή ακόμη και μέχρι να πεθάνουμε. Και άγχος ατελείωτο, για να πετύχουμε όλα αυτά, στη συνέχεια, δε, φόβος και τρόμος μην και τα χάσουμε. Αγωνία, άγχος και φόβος. Αυτά γεννά το μοντέλο αυτό ζωής. Οπότε και το ζητούμενο, η ευδαιμονία, πάει περίπατο.

Ένα υπέροχο σύστημα. Ένα σύστημα μέσα στο οποίο η φτώχεια και η ανέχεια ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού, ο ατομισμός και η αγωνία για την κατάκτηση υλικών πραγμάτων, η αδιαφορία για τον άλλον, δεν είναι παθολογία αλλά φυσιολογία του πολιτισμικού μοντέλου. Ακούω να λένε ότι για τη δεινή οικονομική κατάσταση ευθύνονται οι πολιτικοί, γιατί έκλεβαν και γενικά δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους. Όχι λέω εγώ. Πολύ καλά έκαναν τη δουλειά τους. Ήταν απόλυτα συνεπείς στις αξίες που το πολιτισμικό μοντέλο που υπηρετούν θεοποιεί. Αφού ο σκοπός του ανθρώπου είναι να γίνει ιδιοκτήτης γιατί να μην κλέψουν; Γιατί να μην αδικήσουν αφού αυτό θα τους απέφερε κτήση; Και όλα αυτά δεν αφορούν μόνο τους άλλους, δυστυχώς αλλά και πολλούς από μας. Μου πε αδελφοί κάποτε κάποιος: Πέρασα μια ζωή, 50 χρόνια, φίλος αδελφικός με κάποιους, όλοι άνθρωποι της εκκλησίας. Με άνεση μεγάλη οικονομική οι περισσότεροι. Καλοί άνθρωποι. Μα δεν με ρώτησαν μια φορά, αν και ξέραν ότι έχω οικονομικές δυσκολίες: πώς τα φέρνεις βόλτα οικονομικά βρε φίλε; Όχι να μου δώσουν χρήματα. Ποτέ. Αλλά μια ερώτηση, παιδάκι μου. Και δω μέσα είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, που ποτέ δεν ρωτήθηκαν από μένα, πώς τα φέρνουν βόλτα, όχι μόνο οικονομικά αλλά και γενικά με τις δυσκολίες που έχουν στη ζωή τους.

Παιδιά του συστήματος είμαστε, κύριοι, οι περισσότεροι. Και υποστηρικτές του. Περνάμε τη ζωή μας με αγωνία κτήσης και αφού τα αποκτήσουμε φόβο μην τα χάσουμε. Και ο φόβος αυτός καθ-ορίζει τη στάση ζωής μας. Εδώ, κύριοι, ολόκληρος Πέτρος και αρνήθηκε το Χριστό, γιατί φοβήθηκε μη χάσει τα κεκτημένα. Ενώ ο ληστής που δεν είχε τίποτα να χάσει παραιτήθηκε και είπε «Μνήσθητι Κύριε εν τη βασιλεία σου». Και πρέπει τώρα να μιλήσω για την πνευματική αντιμετώπιση αυτού του μοντέλου. Που όπως είπα όμως δεν αφορά μόνο τους άλλους αλλά και μένα. Μέρος του προβλήματος είμαι. Ατομιστής, ωφελιμιστής, κυνηγός της ευδαιμονίας. Αλήθεια τι να πω; Και το κυριότερο, λέγοντας τα, γιατί όλοι εδώ μέσα τις απαντήσεις αφού τις μάθαμε από μικροί και άρα λίγο πολύ τις ξέρουμε, είμαι υπόλογος απέναντι στο Θεό μου, απέναντι σ’ αυτούς που με μεγάλωσαν και απέναντι στον εαυτό μου.

Η απάντηση στο πρόβλημα νομίζω ότι είναι μια. Εγώ δεν ξέρω άλλη. Αλλαγή νοηματοδότησης της ύπαρξης μας. Που πάει να πει: Το πρώτον Μνήμη θανάτου. Και ξαφνικά ανατρέπεται το σύμπαν. Ολόκληρη η μέχρι τώρα κοσμοθεωρία καταρρέει. Και όλα παίρνουν τις σωστές τους διαστάσεις. Υπάρχει ένα δεδομένο: το βιολογικό τέλος. Όλα όσα πρεσβεύει το παραπάνω μοντέλο, όλα αυτά για τα οποία αγωνιζόμαστε και αγωνιούμε, χάνουν τη λάμψη τους. Μάταια και εφήμερα. Καταλαβαίνεις ότι αυτή η ζωή της αγωνίας, του άγχους, είναι μια τρέλα άσκοπη. Θα έρθει το βιολογικό τέλος. Για ποιο λόγο περνάμε την ελάχιστη ζωή μας μέσα σ’ αυτή την τρέλα; Έχω ακούσει πολλούς να αυτοκτονούν, αδελφοί μου, γιατί έπαθαν οικονομική καταστροφή και έχασαν όλα τα σπίτια και τα υλικά αγαθά που είχαν. Και θεωρείται απόλυτα φυσιολογικό από τους πολλούς ακόμη και από μας. Η τρέλλα θεωρείται φυσιολογικό. Να αυτοκτονούμε επειδή χάσαμε τα χρήματα! Μα δεν έχω ακούσει ούτε έναν που να καταρρέει επειδή μίσησε το συνάνθρωπο, ούτε επειδή πέθανε ο διπλανός του από τη δική του αδιαφορία. Πολύ, δε, περισσότερο επειδή έχασε το Χριστό, δηλαδή το Αιώνιο και Αληθινό. Η απόλυτη τρέλλα.

Αλλά, για να επανέλθω, όταν μιλάμε για μνήμη θανάτου δεν μιλάμε για παθητική μνήμη που φέρνει αδράνεια, απελπισία και απόγνωση. Ούτε μιλάμε για νιρβάνα. Μιλάμε για ενεργητική κατάσταση που κινητοποιεί κάθε σημείο του μυαλού, της καρδιάς και του κορμιού μας. Έρχεται η επίγνωση και πάλλεται η ύπαρξη σου. Αλλά το πάθος για ζωή τρέπεται στην όντως ζωή. Θέλω να πω προς αυτόν που είναι ο ίδιος η Ζωή. Και ποιος είναι αυτός; Αυτός που δεν είναι εφήμερος αλλά αιώνιος. Αυτός που δεν γεννά αγωνία, αλλά χαρά.

Να σας πω κάτι προσωπικό. Όταν ήμουνα αποτυχημένος οικογενειακά, επαγγελματικά και οικονομικά, τότε που δεν είχα τίποτα και ήμουν το απόλυτο τίποτα για τα κριτήρια αυτής της κοινωνίας, απέκτησα μόνο ένα. Μνήμη θανάτου. Και ήμουν πιο γεμάτος από ποτέ. Γιατί είχα Αυτόν που πληρώνει τα πάντα. Και έφευγα από τη γκαρσονιέρα που έμενα χωρίς να κλειδώνω και χωρίς να έχω κανένα άγχος, γιατί δεν είχα τίποτα. Αυτόν που είχα δεν μπορούσε κανείς να μου τον κλέψει κανείς. Και κυκλοφορούσα στο δρόμο, συναντούσα γνωστούς που πολλοί από αυτούς έκαναν ότι δεν με έβλεπαν. Εμένα όμως δεν με ένοιαζε. Γιατί με γνώριζε ο Γνώστης των πάντων. Και μετά έγινα δικαστής και απέκτησα αναγνωρισιμότητα, δόξα, τίτλους, χρήματα, υλικά αγαθά. Και έχασα τη μνήμη θανάτου. Και έχασα τα πάντα. Γιατί έχασα τον Κύριο των πάντων. Πότε είχα χαρά; Τότε ή τώρα; Πότε περνούσα κρίση; Τότε που δεν είχα τίποτα ή τώρα που έχω;

Ας επανέλθω λοιπόν. Ποιος είναι η Ζωή; Ποιος δίνει νόημα στην ελάχιστη ζωή μου; Για να απαντήσουμε αρκεί μια μόνο ερώτηση: Ποιος ο νικητής του θανάτου; Αυτός που νίκησε το θάνατο είναι ο μόνος που μπορεί να μας δείξει και το δρόμο της αληθινής ζωής. Κανείς άλλος. Και αρνούμαι πια τα υποκατάστατα. Χριστός Ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας… Έρχεται λοιπόν ο Χριστός και νικά το θάνατο. Και τι μας λέει; Εγώ ειμί η Αλήθεια και η Ζωή. Και τι μας λέει η Ζωή; Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν απαρνησάσθω εαυτόν…. και ακολουθήτω μοι.

Άρα πρώτη προϋπόθεση: Απαρνησάσθω εαυτόν. Το απόλυτο εγώ του πολιτισμικού μας συστήματος, γίνεται η πλήρης απάρνηση του εαυτού μας, στο δρόμο του Χριστού. Και Ακολουθήτω μοι. Χωρίς εξηγήσεις. Μας ζητά πλήρη παράδοση. Μας ζητά να τον εμπιστευτούμε. Ή εμπιστεύεσαι και ακολουθείς ή τράβα το δρόμο σου, το δρόμο της ατομικής αγωνίας στον οποίο προσκαλεί ο πολιτισμός μας. Και αναρωτιέμαι αδελφοί μου: Προς τι τόση αγωνία; Εδώ τάισε τα πετεινά του ουρανού και θα αφήσει εμάς; Μήπως τελικά η αγωνία αυτή υποδηλώνει εγωισμό και έλλειψη εμπιστοσύνης; Μα τότε θα μου πείτε γιατί να πεθαίνουν από την πείνα οι άνθρωποι; Εκείνοι δεν τον εμπιστεύονταν;

Κύριοι, απαντήσεις για όλα δεν έχουμε. Αλλά εμπιστοσύνη ή έχουμε ή δεν έχουμε. Πάει και τελείωσε. Όταν ήμασταν μικρά παιδιά και ο πατέρας μας μάς έλεγε ότι κάτι πρέπει να γίνει έτσι, δεν ξέραμε γιατί μας το έλεγε, αλλά αυτός ήξερε. Και τον εμπιστευόμασταν, γιατί ξέραμε ότι μας αγαπά. Η έχουμε λοιπόν τη βαθιά πεποίθηση ότι ο Χριστός μάς αγαπά και δεν θα μας αφήσει και πως οτιδήποτε και να μάς συμβεί Αυτός που είναι η Αγάπη το επιτρέπει, οπότε καλοδεχούμενο, ή τραβάμε το δρόμο της δικής μας αυτάρκειας. Και η εμπιστοσύνη σημαίνει ότι παραδίδουμε τον εαυτό μας σ’ Αυτόν. Είπε κάποιος άγιος «Κύριε εγώ θέλω να ‘μαι μαζί σου ακόμη και στη κόλαση». Αυτό τα λέει όλα. Εναποθέτω την ύπαρξη μου σ’ αυτόν που είναι η Ζωή και ας κάνει αυτός ότι θέλει. Και έρχεται μια απίστευτη ηρεμία. Η αγωνία που κυριαρχεί στον πολιτισμό μας γίνεται χαρά συνάντησης, διότι συναντήθηκα και σχετίστηκα μ’ Αυτόν που είναι η Ζωή.

Εκτός από την εμπιστοσύνη, τι άλλο μας λέει; Ακτημοσύνη. Τίποτα να μην αποκτούμε. Γιατί η θέληση για ατομική ιδιοκτησία μας διαφοροποιεί οντολογικά από Αυτόν που τίποτα δεν κρατά για τον εαυτό του. Και τι άλλο μας λέει; Αυτός που έχει δυο χιτώνες να δώσει τον ένα. Ο πολιτισμός μας, μάς λέει αυτός που έχει δυο καράβια να αποκτήσει 1000. Ποιος έχει αγωνία και ποιος χαίρεται πραγματικά; Έχετε δει τους πολύ πλουσίους, που αποτελούν το κοινωνικό πρότυπο, να είναι γαλήνιοι και ήρεμοι; Ή μήπως τους βλέπετε μονίμως σκυθρωπούς πάνω από αριθμούς; Και στον αντίποδα. Σκέφτεστε ποτέ τον Παΐσιο ή τον Πορφύριο και τους άλλους καλόγερους αυτού του διαμετρήματος να έχουν αγωνία γιατί είχαν μόνο ένα φαγωμένο ράσο; Εμείς που έχουμε όλα αυτά, πόση αγωνία να αποκτήσουμε και άλλα… Και χάνουμε και την χαρά της προσφοράς.

Και τι άλλο μας λέει ο νικητής του θανάτου; Τον άρτο ημών τον επιούσιο δως ημίν σήμερον… Ποιος από μας αδελφοί δεν έχει τον άρτο; Για αυτό αγωνιούμε; Ας είμαστε ειλικρινείς… Δεν μας νοιάζει ο άρτος κι ας βροντοφωνάζουμε κάθε Κυριακή το Πάτερ ημών… Μας νοιάζει οτιδήποτε υλικό μας σερβίρει το κοινωνικό μοντέλο. Όμως τελικά αν ακολουθούσαμε το Χριστό, θα χαμε κάποια αγωνία; Αυτός που νίκησε το θάνατο μας λέει και άλλα πολλά, που φυσικά δεν μπορούν να χωρέσουν σε μια σύντομη εισήγηση. Όλα όσα μας λέει, όμως, συνοψίζονται κατά τη γνώμη μου σ’ ένα και μοναδικό: Αγάπα τον πλησίον σου και το συνταρακτικότερο της ιστορίας: αγάπα τον εχθρό σου. Αδελφοί, γράφουν οι ιστορίες που διδασκόμαστε στο σχολείο ένα σωρό επαναστάσεις. Και δεν αναφέρουν ούτε μια λέξη για την συγκλονιστικότερη επανάσταση. Αγάπα τον εχθρό σου. Αλήθεια, σκέφτεστε έναν κόσμο που απλά θα άκουγε αυτό που μας είπε αυτός που είναι η Χαρά και η Ζωή; Σκέφτεστε έναν κόσμο που ο καθένας θα αγαπούσε τον άλλον; Όλα αυτά που περιγράψαμε σαν κρίση παραπάνω θα υπήρχαν; Ή θα μιλάγαμε για έναν άλλον κόσμο;

Αδελφοί, το πολιτισμικό μας μοντέλο δεν επιδέχεται διορθώσεις. Το πρόβλημά του είναι οντολογικό. Όπως προείπα, όλα τα προβλήματα που γεννά το σύστημα που ζούμε δεν οφείλονται σε παθολογία, αλλά είναι η φυσιολογία του. Απαιτείται άλλος τρόπος συνύπαρξης. Και τον δρόμο αυτό μας τον έχει δείξει ο νικητής του θανάτου. Και είναι ο τρόπος που υπάρχει Αυτός. Ο Τριαδικός αγαπητικός τρόπος ύπαρξης. Που σημαίνει ότι ο άνθρωπος, που πλάστηκε κατ’ εικόνα Θεού και μπορεί να γίνει κατά χάρη Θεός, για να νικήσει το θάνατο (όχι το βιολογικό τέλος αλλά τον όντως θάνατο) και όλες αυτές τις αγωνίες, πρέπει να αποπειραθεί να βιώσει στο μέτρο του ανθρωπίνου εφικτού την αγαπητική τριαδική κοινωνία. Να επιχειρήσει, δηλαδή, ως μυριοϋπόστατος με τους άλλους συνανθρώπους του να υπάρξει αγαπητικά με όλους, φίλους και εχθρούς. Η απόλυτη πληρότητα.

Και σ’ αυτόν τον άλλο τρόπο ύπαρξης είμαστε όλοι καλεσμένοι, άξιοι και ανάξιοι. Γιατί ο Θεός αγάπη εστί. Ο Θεός δεν διαλέγει. Ο άνθρωπος επιλέγει εν ελευθερία: ή αποπειράται το ίδιο και όντως ζει ή επιλέγει να είναι νεκρός και ας επιβιώνει βιολογικά. Φυσικά επειδή ο άνθρωπος, επέλεξε να είναι πεπτωκώς, τόσο ως πρόσωπο όσο και ως μέλος μιας θεσμοθετημένης συλλογικής ομάδας, αδυνατεί να φτάσει τέλεια στον τρόπο αυτό ύπαρξης. Αν όμως αυτό δεν είναι απόλυτα εφικτό, σίγουρα είναι εφικτός ο τρόπος ζωής των Αγίων, όταν αναφερόμαστε σε προσωπικό επίπεδο και της Εκκλησίας όταν αναφερόμαστε σε συλλογικό επίπεδο. Εδώ δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Ίδιοι με μας ήταν και οι Άγιοι. Αφού, επομένως, αυτοί μπόρεσαν να ζήσουν μια άλλη ζωή, μπορούμε και μεις. Ας ακολουθήσουμε λοιπόν το παράδειγμά τους και το παράδειγμα της Εκκλησίας.

Και στο τέλος τέλος, ας επιστρατεύσουμε τη μεγαλύτερη δυνατότητα που μας χάρισε για να σχετιστούμε μαζί του και με τους συνανθρώπους μας. Την προσευχή. Ακούμε στην ιερότερη στιγμή της Θείας Λειτουργίας και της ζωής του ανθρώπου: «Τα Σα εκ των Σων Σοι προσφέρομεν κατά πάντα και δια πάντα». Αυτό είναι όλο το νόημα. Κύριε όλα είναι δικά Σου. Τίποτα δικό μας. Και Εσύ μας τα χάρισες όλα. Όπως χάρισες και τον Εαυτό Σου. Χωρίς αντάλλαγμα και χωρίς διακρίσεις. Και στον φτωχό και στον πλούσιο, στον όμορφο και στον άσχημο, στο νέο και στο γέρο. Και μεις σου προσφέρουμε τώρα τα δικά σου. Δηλαδή την ύπαρξη μας. Κάνε την ότι Εσύ θες γιατί Δική σου είναι. Γιατί Εσύ είσαι η Αγάπη, η Ζωή και η Χαρά και μεις θέλουμε να μετέχουμε στην Αγάπη, στη Ζωή και στη Χαρά. 

ΠΗΓΗ: Αναδημοσίευση από: http://asian-aroma.com/?p=1966. Το είδα: 24-10-2011, http://www.oodegr.com/oode/koinwnia/problimata/pnevm_antimet_1.htm

Κούρεμα 50% των 360 δισ. ίσον… 25 δισ.!

Του Γιώργου Δελαστίκ

Δυσάρεστες εκπλήξεις περιμένουν οποιονδήποτε απλό πολίτη επιχειρήσει να εφαρμόσει τα στοιχειώδη μαθηματικά που έμαθε στο σχολείο για να κάνει υπολογισμούς σχετικά με το δημόσιο χρέος της χώρας μας. Απορεί μάλιστα γιατί δεν χαιρόμαστε ως Έλληνες όταν γίνεται συζήτηση για "κούρεμα", δηλαδή μείωση του δημόσιου χρέους κατά 50% ή 60% ή ακόμη και 80% που προτείνουν κάποιοι στη συζήτηση που γίνεται σε διεθνές επίπεδο.

Η σκέψη του κόσμου είναι απλή: "Χρωστάει η Ελλάδα περίπου 360 δισεκατομμύρια ευρώ. Αν το χρέος αυτό "κουρευτεί" κατά 50%, τότε θα χρωστάμε τα μισά, άρα 180 δισεκατομμύρια".

Αυτό λέει η λογική. Στην πράξη όμως ισχύουν πολύ, απίστευτα πολύ διαφορετικά πράγματα – τουλάχιστον βάσει της "ιστορικής" όπως την αποκαλούσε η κυβέρνηση, συμφωνίας των ηγετών της Ευρωζώνης την 21η Ιουλίου. Ας δούμε τα πράγματα αναλυτικά:

Εν πρώτοις εξαιρούνται από το "κούρεμα" ελληνικά κρατικά ομόλογα αξίας περίπου 60 δισ. ευρώ, τα οποία βρίσκονται στην κατοχή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) – άρα κατά 50% υποτίθεται ότι θα μειωθούν τα υπόλοιπα χρέη του ελληνικού κράτους, αξίας 300 και όχι 360 δισ. ευρώ. Μη βιάζεστε! Εξαιρούνται από το "κούρεμα" άλλα 65 δισ. ευρώ που είναι τα δάνεια που έχει πάρει πρόσφατα η Ελλάδα από την τρόικα ΕΕ – ΔΝΤ – ΕΚΤ στη βάση του Μνημονίου – άρα πέσαμε στα 235 δισ. ευρώ που θα "κουρευτούν" κατά 50%.

Υπομονή, δεν τελειώσαμε ακόμη! Η "ιστορική" συμφωνία της 21ης Ιουλίου αφορά μόνο τα ελληνικά κρατικά ομόλογα που λήγουν μέχρι το 2020, όχι τα πιο μακροπρόθεσμου δανεισμού ομόλογα, τα οποία λήγουν μετά το 2020. Αυτά όμως δεν είναι και λίγα, ανέρχονται σε ομόλογα αξίας περίπου 40-45 δισ. ευρώ – άρα προς "κούρεμα" έχουν απομείνει πλέον μόνο 190-195 δισ. ευρώ από τα 360 του συνολικού μας χρέους!

Έχουμε κάτι λεπτομέρειες να ρυθμίσουμε ακόμη: "κούρεμα" δεν θα υποστούν και τα έντοκα γραμμάτια του δημοσίου τα οποία είναι εξ ορισμού βραχύβια (ετήσια, εξάμηνα, ακόμη και τρίμηνα) η αξία των οποίων ανέρχεται σε 15 δισ. ευρώ – άρα μας έχουν απομείνει προς "κούρεμα" γύρω στα 175 – 180 δισ. ευρώ. Από αυτά πρέπει να αφαιρεθούν ακόμη περίπου 20 δισεκατομμύρια, τα οποία αντιστοιχούν σε άλλα δάνεια που έχει συνάψει το ελληνικό δημόσιο. Εδώ τελειώσαμε!

Κάνοντας τη σούμα βλέπουμε ότι από τα 360 δισ. του συνολικού δημόσιου χρέους έχουν ήδη αφαιρεθεί τουλάχιστον τα 200 δισ. και απέμειναν προς "κούρεμα" κατά 50% μόνο τα 160 δισ.!

Πριν πείτε όμως "έστω με "κούρεμα" 50% των 160 δισ. γλιτώνουμε τουλάχιστον 80 δισ. ευρώ που δεν είναι και λίγα" πρέπει να σας πούμε μερικά ακόμη επώδυνα μυστικά.

Από αυτά τα 160 δισ. ευρώ που απέμειναν πάνω από 100 δισ. βρίσκονται στα χέρια ελληνικών τραπεζών, ελληνικών ασφαλιστικών ταμείων και ελληνικών ασφαλιστικών εταιρειών. Θα εξετάσουμε χωριστά τι σημαίνει αυτό και τι προκύπτει ως αποτέλεσμα του "κουρέματος" αυτών των 100 και πλέον δισ. ευρώ που βρίσκονται σε ελληνικά χέρια. Εδώ απλώς θέλουμε να επισημάνουμε ότι τελικά είναι – δεν είναι καμιά εξηνταριά δισ. ευρώ αυτά που βρίσκονται στα χέρια ξένων ιδιωτικών τραπεζών και άλλων ιδιωτών.

Αν προσθέσουμε το γεγονός ότι δεν έδειξαν καμιά προθυμία να σπεύσουν όλοι να συμμετάσχουν στο εθελοντικό πρόγραμμα "κουρέματος" το προσδοκώμενο κέρδος από αυτούς κυμαίνεται γύρω στα 20-25 δισ. ευρώ αν υποθέσουμε δηλαδή ότι από αυτούς που κατέχουν τα 60 δισ. προσέρχονται στο "κουρείο" κατά 50% οι κάτοχοι ομολόγων αξίας 40-50 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Βάσει των διευθετήσεων της 21ης Ιουλίου δηλαδή και με τους υπολογισμούς που κάναμε το κέρδος της Ελλάδας μέχρι στιγμής από το "κούρεμα" κατά 50% των 360 δισ. ευρώ του δημόσιου χρέους ανέρχεται σε… 20-25 δισεκατομμύρια!!! Φυσικά τίποτα δεν απαγορεύει όλες αυτές οι ρυθμίσεις να αλλάξουν αύριο.

Επιδείνωση: Χρέη προς ξένους τα χρέη προς Ελληνες

ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΕΣ εξελίξεις προκαλεί το "κούρεμα" κατά 50% της αξίας των κρατικών ομολόγων ύψους άνω των 100 δισ. ευρώ που κατέχουν οι ελληνικές τράπεζες, τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία και οι ελληνικές ασφαλιστικές εταιρείες. Τυπικά, το δημόσιο χρέος θα μειωθεί κατά 50 δισ. Με τη μείωση όμως ούτε οι τράπεζες θα έχουν λεφτά για να πληρώσουν στους καταθέτες τους ούτε τα ταμεία θα μπορούν να δίνουν συντάξεις! Για να μη γίνει αυτό, το κράτος θα τους δανείσει αμέσως σχεδόν όσα λεφτά τους πήρε. Οι τράπεζες και τα ταμεία θα χρωστούν τα λεφτά στο Δημόσιο πλέον. Επειδή όμως η κυβέρνηση δεν έχει λεφτά να τους δανείσει, πρέπει να δανειστεί τα λεφτά αυτά από το εξωτερικό! Έτσι το δημόσιο χρέος θα ξαναγίνει όσο ήταν και επιπλέον αυτά που χρώσταγε σε ελληνικά ιδρύματα, το κράτος θα τα χρωστάει τώρα σε ξένους!

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ, «E» 25/10/2011, http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22792&subid=2&pubid=63493169

Ε.Ε.: ΚΟΙΝΗ ΓΕΩΡΓΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Του Χρήστου Τσουκαλά

«30 Ιουλίου 1962: Εγκαινιάζεται η «κοινή γεωργική πολιτική» (ΚΓΠ) της ΕΕ, χάρη στην οποία τα κράτη μέλη ελέγχουν από κοινού την παραγωγή των τροφίμων. Οι τιμές των γεωργικών προϊόντων που πληρώνονται στους παραγωγούς είναι ενιαίες σε όλες τις χώρες. Η ΕΕ παράγει αρκετά τρόφιμα για τις ανάγκες της και οι γεωργοί κερδίζουν καλά τη ζωή τους. Η ανεπιθύμητη παράπλευρη συνέπεια αυτής της πολιτικής είναι η υπερβολική παραγωγή, που καταλήγει σε βουνά πλεονασμάτων. Από τη δεκαετία του 1990, οι προτεραιότητες είναι να εξαλειφθούν αυτά τα πλεονάσματα και να βελτιωθεί η ποιότητα των τροφίμων» ιστοσελίδα ΕΕ.

Η ΕΕ, αφού πέτυχε την αυτάρκεια στην παραγωγή τροφίμων τη δεκαετία του ’80, έκρινε  στη δεκαετία του  ’90  ότι υπάρχουν πλεονάσματα τροφίμων. Όπως έκρινε ότι στην  περίπτωση της Ελλάδας, τουλάχιστον, υπάρχει πλεόνασμα αγροτικού πληθυσμού. Έτσι αποφάσισε και σχεδίασε την εξάλειψη αυτών των πλεονασμάτων στο σύνολο της ΕΕ. Και τη μείωση του αγροτικού πληθυσμού στην Ελλάδα (και όχι μόνο). Για την υλοποίηση των σχεδιασμών της πήρε μια σειρά μέτρων και θέσπισε σωρεία κανόνων. Θεσμοθετήθηκαν λοιπόν «ποσοστώσεις», δόθηκαν κίνητρα και επιδοτήσεις, μπήκαν απαγορεύσεις και πρόστιμα για την επίτευξη των στόχων. Και το σχέδιο πέτυχε, τα πλεονάσματα εξαλείφθηκαν. Προέκυψαν όμως μια σειρά  ‘‘παράπλευρων απωλειών’’ οι οποίες  βέβαια, για αυτούς που γνώριζαν τα σχέδια, ήταν προβλέψιμες. Μάλιστα όχι μόνο μπορούσαν να προβλεφτούν αλλά ήταν και αποδεκτές και για πολλούς από αυτούς επιθυμητές!!

Στην Ελλάδα συγκεκριμένα ο  αγροτικός πληθυσμός το 1980 – μια χρονιά πριν την ένταξη στην ΕΟΚ – αποτελούσε το 34% του ενεργού πληθυσμού της χώρας, ενώ το 2009 έπεσε στο 10,8%.  Η μείωση αυτή  οδήγησε και συνδυάστηκε με το ρεύμα αστικοποίησης του πληθυσμού και αυτό συνέβη σε συνθήκες αποβιομηχανοποίησης (μείωσης των θέσεων εργασίας στο δευτερογενή τομέα της οικονομίας). Η ύπαιθρος σε πολλές ορεινές περιοχές παρουσιάζει εικόνες ερήμωσης. Μια σειρά καλλιεργειών  και δραστηριοτήτων απαγορεύτηκαν ή μειώθηκαν στο ελάχιστο όπως σταφίδα, σταφύλια, ζαχαρότευτλα, καπνός, μπαμπάκι κλπ. Η Ελλάδα, χώρα με παραδοσιακή γεωργία, ενώ είχε πλεόνασμα στο Αγροτικό Εμπορικό Ισοζύγιο 85 εκατομμυρίων $ το 1980,   έφτασε το 2009  να έχει έλλειμμα  3,6 δισεκατομμύρια ευρώ. (Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης, τεύχος 98).

Το γενικό πλαίσιο των συνθηκών που οδήγησαν σε αυτή την καταστροφική ανατροπή είναι η μετατροπή της παραδοσιακής γεωργίας σε βιομηχανοποιημένη και μάλιστα σε εποχή  κυριαρχίας των πολυεθνικών, του καζινοκαπιταλισμού και της ΕΕ. Συγκεκριμένα η ΕΕ έθετε τους στρατηγικούς στόχους και διευκόλυνε την επικράτηση του νέου τύπου γεωργίας. Σύμφωνα με τους ευρωπαϊκούς κανόνες η γεωργική παραγωγή  υπόκειται σε ποσοτικούς περιορισμούς (ποσοστώσεις), σε ποιοτικούς ελέγχους (για την ασφάλεια και την υγεία του πληθυσμού!) και αυτά σε συνθήκες οικονομικού ανταγωνισμού. Για να διακινηθεί πλέον ένα αγροτικό προϊόν πρέπει να είναι τυποποιημένο, πιστοποιημένο και σε ανταγωνιστική τιμή.  Η τυποποίηση απαιτεί βιοτεχνική ή βιομηχανική επεξεργασία. Η πιστοποίηση απαιτεί ελέγχους από ειδικούς επιστήμονες και τεχνίτες σε κατάλληλα εξοπλισμένα εργαστήρια. Κάτι που κοστίζει. Είναι ευνόητο ότι ο παραδοσιακός αγρότης με το μικρό κλήρο δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτές τις προδιαγραφές. Έτσι η ελληνική γεωργία κηρύχτηκε παράνομη και αποκλείστηκε από τις αγορές!

Παράδειγμα: στη Ζάκυνθο δεν υπάρχει σφαγείο έτσι είτε ο κτηνοτρόφος θα σφάξει μόνος του το ζώο στο χωράφι, παράνομα είτε, αν θέλει να είναι νόμιμος, πρέπει να το στείλει στην Πελοπόννησο να σφαχτεί νόμιμα και μετά να το ξαναφέρει στο νησί. Διαδικασία βέβαια με απαγορευτικό κόστος. Υπέροχοι νόμοι σε συνδυασμό με ανύπαρκτη υποδομή  είναι σύλληψη νοσηρών εγκεφάλων.

Όμως εκτός από τους μικρούς αγρότες κλείσανε και θα κλείσουν ακόμα και άλλες παλιές μεγάλες βιομηχανίες τροφίμων. Επίσης οι βιομηχανίες ζωοτροφών, φυτοφαρμάκων, λιπασμάτων κλπ. Έτσι η χώρα εξαρτάται σε μεγάλο ποσοστό  από τις εισαγωγές κρέατος, αλεύρων, ζωοτροφών, φυτοφαρμάκων, σπόρων, λιπασμάτων. Αν για κάποιο λόγο…. καθυστερήσουν οι εισαγωγές αυτών των ειδών ο κόσμος θα πεινάσει.

Πολλοί απέδωσαν ευθύνες στους αγρότες για αυτή την εξέλιξη.  Τους είπαν τεμπέληδες που τους αρέσει να αράζουν στο καφενείο, απατεώνες που δηλώνουν ψεύτικα στοιχεία για τη σοδειά τους και τα χωράφια τους για να πάρουν μεγαλύτερη επιδότηση, αμόρφωτους. Και ασφαλώς οι χαρακτηρισμοί αυτοί τους ταιριάζουν.  Οι αγρότες άλλωστε δεν φημίζονται για το μορφωτικό τους επίπεδο!  Υπάρχει μόνο μια μικρή λεπτομέρεια. Για να μπορεί κάποιος στην εποχή μας να είναι σωστός  …αγρότης και ανταγωνιστικός, θα έπρεπε να έχει μεγάλο κλήρο, να είναι βιομήχανος, χημικός, τεχνολόγος τροφίμων, να διαθέτει οργανωμένα εργαστήρια, να κάνει έρευνα αγοράς στο… εσωτερικό όλης της  ΕΕ.  Αλήτες  υπάρχουν και δεν είναι οι αγρότες αλλά αυτοί που απαιτούν! τόσα από αυτούς.

Έτσι οι ‘‘κουτόφραγκοι’’  με τις επιδοτήσεις τους, τους ωραίους τους νόμους  και με τη συνδρομή των ελληνικών κυβερνήσεων, των αγροτικών συνεταιρισμών, των ελεγκτών, των  επιτροπών, των καλοθελητών κατέστρεψαν την ελληνική γεωργία. Στη χώρα αλωνίζουν πια οι πολυεθνικές των ισχυρών της ΕΕ και όχι μόνο. Ακόμα η κατ’ εξαίρεση ύπαρξη μιας ή δυο ελληνικών πολυεθνικών δεν αλλάζει σε τίποτα το γενικό συμπέρασμα. Ιδιαίτερα όταν η άρχουσα τάξη της χώρας έχει αποβάλλει τον όποιο εθνικό χαρακτήρα διέθετε ίσως κάποτε.

24-10-2011

Καταστροφικό το σχέδιο … σωτηρίας

Του Wolfgang Münchau

Ήρθε η ώρα να προετοιμαστούμε για το αδιανόητο: Υπάρχουν πλέον αρκετές πιθανότητες να μην επιβιώσει το ευρώ στην τρέχουσα μορφή του. Κι αυτό όχι επειδή προβλέπω ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα αποτύχουν να πετύχουν μια συμφωνία. Αντίθετα, πιστεύω ότι θα το καταφέρουν.

Αυτό που με ανησυχεί δεν είναι η αποτυχία να συμφωνήσουν, αλλά οι επιπτώσεις μιας συμφωνίας. Γράφω αυτό το άρθρο πριν γνωστοποιηθούν τα αποτελέσματα της συνόδου κορυφής. Ούτως ή άλλως, ή τελική συμφωνία μάλλον δεν θα έχει επιτευχθεί πριν από την Τετάρτη. Το σχέδιο που μελετάται είναι η μόχλευση του European Financial Stability Facility, ίσως με τη συνοδεία νέων εργαλείων από το International Monetary Fund.

Η μόχλευση του EFSF είναι ελκυστική για τους πολιτικούς, για τους ίδιους λόγους για τους οποίους στο παρελθόν τα subprime στεγαστικά δάνεια ήταν ελκυστικά για τους δανειολήπτες. Η μόχλευση μπορεί να έχει διαφορετικές οικονομικές λειτουργίες, αλλά σε αυτές τις περιπτώσεις απλώς αλλάζει μορφή στην έλλειψη χρημάτων. Η ιδέα είναι το EFSF να μετατραπεί σε monoline ασφαλιστή κρατικών ομολόγων. Αξίζει να θυμόμαστε ότι ο ρόλος που έπαιξαν αυτά τα monolines στη «φούσκα» ήταν να ασφαλίζουν τοξικά πιστωτικά προϊόντα. Τελικά, κατέληξαν να πολλαπλασιάσουν την κρίση.

Τεχνικώς, ως ασφαλιστής ομολόγων, ο μηχανισμός EFSF θα παράσχει ασφάλιση ενός τμήματος για κρατικά ομόλογα μέχρι ένα συμφωνημένο ποσοστό. Ακούγεται καλή ιδέα, μέχρι οι παραλήπτες της ασφάλισης να συνειδητοποιήσουν ότι τα κρατικά ομόλογά τους έχουν μετατραπεί σε δομημένα προϊόντα, που δύσκολα αποτιμώνται. Ένας από τους παράγοντες που θα καθιστούν τόσο δύσκολη την αποτίμησή τους είναι η υπολογίσιμη πιθανότητα να χάσει η Γαλλία την αξιολόγηση ΑΑΑ.

Σε αυτήν την περίπτωση, το EFSF θα χάσει αυτόματα την αξιολόγηση ΑΑΑ, η οποία προέρχεται από τους εγγυητές του. Τα yields του τότε θα αυξηθούν και η αξία της ασφάλισης θα μειωθεί πολύ. Το κατασκεύασμα εν τέλει θα καταρρεύσει.
Η μόχλευση, επίσης, αυξάνει δραματικά τις πιθανότητες να χάσει την αξιολόγηση ΑΑΑ μια χώρα από αυτές που παράσχουν την ασφάλιση. Αν ο παραλήπτης της εγγύησης επρόκειτο να επιβάλει ένα σχετικά μικρό κούρεμα -ας πούμε 20%-, τότε το EFSF και οι εγγυητές του θα υφίσταντο όλο το πλήγμα. Με τις τρέχουσες συμφωνιες, θα χάσουν μόνο το μερίδιό τους στο κούρεμα.

Ο απλός λόγος για τον οποίο δεν μπορεί να υπάρξει μια γρήγορα τεχνική λύση είναι ότι αυτή η κρίση, στην καρδιά της, είναι πολιτική. Οι χώρες με τριπλό Α δεν έχουν αφήσει καμία αμφιβολία ότι είναι πρόθυμες να στηρίξουν το σύστημα, αλλά μέχρις ενός σημείου. Και το έχουν περάσει όλες αυτό το σημείο. Αν η Γερμανία συνέχιζε να απορρίπτει μια αύξηση στις δικές της υποχρεώσεις, στη νομισματοποίηση του χρέους μέσω της ΕΚΤ και των ευρωομολόγων, η κρίση λογικά θα κατέληγε σε διάσπαση. Δεν υπάρχει τρόπος τα κράτη-μέλη της περιφέρειας να εξυπηρετήσουν βιώσιμα το δημόσιο και το ιδιωτικό χρέος και παράλληλα να προσαρμόσουν τις οικονομίες τους. 

Κάθε κόκκινη γραμμή που βάζει η Γερμανία κάπως δικαιολογείται. Όμως, όλες μαζί είναι τοξικές για την ευρωζώνη. Η πολιτική δεν γίνεται ευκολότερη. Η συμπεριφορά της Bundestag καταδεικνύει την πολιτική φύση της κρίσης. Η απόφαση του γερμανικού συνταγματικού δικαστηρίου τον περασμένο μήνα ενίσχυσε τον ρόλο του κοινοβουλίου, αλλά παράλληλα μείωσε την αυτονομία της καγκελαρίου, η οποία τώρα πρέπει να παίρνει την απόφαση της επιτροπής προϋπολογισμού της βουλής για να μπορεί να συζητά στις Βρυξέλλες. Και αυτό οπωσδήποτε δυσκολεύει τον συντονισμό της πολιτικής στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο σε συνεχόμενη βάση.

Ο τρόπος με τον οποίο εν τέλει οι ηγέτες της ευρωζώνης έχουν χειριστεί την κρίση δικαιώνει τον συντηρητισμό του γερμανικού δικαστηρίου για το τι συνιστά μια λειτουργική δημοκρατία. Ο συντονισμός της πολιτικής μεταξύ των επικεφαλής κρατών είναι και αντιδημοκρατικός και αναποτελεσματικός. Η νομισματική ένωση ίσως απαιτεί παραπάνω από ένα eurobond και μικρή δημοσιονομική ενοποίηση. Ίσως απαιτεί μια επίσημη, έστω μερική, μεταβίβαση εθνικής κυριαρχίας προς το κέντρο, η οποία θα περιλαμβάνει δικαιώματα επιβολής φόρων, ρύθμισης στις αγορές παραγωγής, εργασίας και χρηματοοικονομικών προϊόντων και σύστασης δημοσιονομικών κανόνων για τα κράτη-μέλη.

Υπό κανονικές συνθήκες, οι Ευρωπαίοι ψηφοφόροι δεν θα δέχονταν τέτοια μαζική μεταβίβαση εθνικής κυριαρχίας. Δεν μπορεί να αποκλειστεί όμως η πιθανότητα να το δέχονταν, αν η εναλλακτική ήταν η διάλυση του ευρώ. Ακόμη κι έτσι, δεν θα το θεωρούσα καθόλου σίγουρο. Η τρέχουσα στρατηγική μάς οδηγεί κατευθείαν προς αυτό το σημείο διακλάδωσης, που μπορεί να απέχει μόλις λίγες εβδομάδες ή μήνες.

Οι ισχυρότεροι κίνδυνοι τώρα είναι ο μεγάλος αριθμός πολιτικών που σχεδιάζουν κόκκινες γραμμές στην άμμο και η έλλειψη μιας έστω ευρωπαϊκής αρχής που είναι είναι πρόθυμη και ικανή να τις κόψει. Με δεδομένες τις πολλές αβεβαιότητες, δεν υπάρχει μέθοδος να μιλήσουμε για ακριβείς πιθανότητες σε οποιοδήποτε σενάριο. Όμως, είναι σαφές ότι η πιθανότητα για καταστροφικό ατύχημα δεν είναι καθόλου απίθανη. Η βασική επίπτωση της μόχλευσης θα είναι ότι θα αυξηθεί αυτή η πιθανότητα.

ΠΗΓΗ: FT.com, Copyright The Financial Times Ltd. All rights reserved. Το είδα: 07:53 – 24/10/11, http://www.euro2day.gr/ftcom_gr/194/articles/663232/ArticleFTgr.aspx

Πετούν ο ένας στον άλλο τη βόμβα της χρεοκοπίας

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Τσίτα τα γκάζια για τη «λύση» του δράματος της Ελλάδας; Αν πιστέψουμε τις πληροφορίες που διοχετεύονταν χθες από τις Βρυξέλλες και τις δηλώσεις (π.χ. Κομισιόν) ότι η συμφωνία με τις τράπεζες για το ελληνικό «κούρεμα» είναι πολύ κοντά, τότε από αύριο τη νύχτα θα μπούμε σε μια νέα σκοτεινή και περίπλοκη εποχή. Ήδη εν τω μεταξύ ξανανοίγει (ορθότερα: συντηρείται) και το δίλημμα «συναίνεση της Ν.Δ. ή εκλογές», με τον Βενιζέλο να ξαναζητάει έγκριση της ελεγχόμενης χρεοκοπίας από 180 βουλευτές.

Ενώ λοιπόν η διαπραγμάτευση μεταξύ των ενδιαφερομένων συνεχίζεται, με την ελληνική κυβέρνηση πλήρως ενήμερη μεν, αλλά διαπραγματευτικά παραδομένη, διέρρευσε χθες ότι τα πράγματα πάνε προς απομείωση κατά 50% της αξίας όλων των ομολόγων που βρίσκονται σε χέρια ιδιωτών και λήγουν έως το 2035 – και όχι μόνο έως το 2020.

Ο υπολογισμός μάλιστα που κυκλοφορούσε έκανε λόγο για μια ονομαστική μείωση της αξίας των ομολόγων γύρω στα 100 δισ. ευρώ, τα οποία θα μπορούσαν να είναι και περισσότερα αν υποθέσουμε ότι θα αυξανόταν το ποσοστό του «κουρέματος» (π.χ. στο 60%). Όχι πως έχει νόημα να λαμβάνουμε σοβαρά υπ’ όψιν τα όποια σενάρια αρέσουν π.χ. στον… Βενιζέλο, αλλά δεν είναι κακή ιδέα να βλέπουμε και τι σημαίνουν.

Πόση μείωση;

Φυσικά αυτό δεν είναι το τελικό «όφελος», αν υπολογίσουμε ότι θα απαιτηθούν πολύ σημαντικά κεφάλαια για την επαναχρηματοδότηση των ελληνικών τραπεζών, τα οποία θα προέλθουν από νέο δανεισμό. Επειδή όμως τέτοια σενάρια έχουν προϋπολογιστεί και εξεταστεί την τελευταία περίοδο, ας δούμε τι γίνεται σε περίπτωση μιας κατ’ αρχήν μείωσης της αξίας των ομολόγων κατά 100 δισ. ευρώ, όπως έχει καταγραφεί συνοπτικά σε ανάλυση της έγκυρης ιστοσελίδας Euro2day πριν από τρεις εβδομάδες:

«Κούρεμα της τάξεως του 50% θα μείωνε κατ' αρχάς το ελληνικό χρέος κατά 102,5 δισ. ευρώ, ή κατά 75 δισ. ευρώ αν εφαρμοζόταν μόνο στα ομόλογα που λήγουν έως τον Ιούλιο του 2020.

Η πραγματική εξοικονόμηση θα ήταν, όμως, μικρότερη γιατί η Ελλάδα θα χρειαζόταν 25 – 30 δισ. ευρώ για την επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, περίπου 14 δισ. ευρώ για τα ταμεία και άλλα 2 δισ. για τις ασφαλιστικές. Σύνολο 46 δισ. ευρώ, χωρίς να υπολογίζονται τα 6,7 δισ. ευρώ κρατικά ομόλογα που κατέχει η Τράπεζα της Ελλάδος, μια και εξαιρείται, όπως και οι υπόλοιπες κεντρικές τράπεζες, από το PSI.

Με δεδομένο ότι τα συνολικά ίδια κεφάλαια των τραπεζών ανέρχονται σήμερα στα 30 δισ. ευρώ, κρίνεται απίθανο να βρεθούν ιδιώτες για να καλύψουν την αναγκαία επανακεφαλαιοποίηση. Επομένως το Δημόσιο θα πρέπει να δανειστεί για να επανακεφαλαιοποιήσει τις τράπεζες και αυτό θα προσμετρηθεί αυτόματα στο χρέος.

Το ίδιο θα πρέπει να κάνει για ταμεία, που με τους υφιστάμενους όρους του PSI απλώς μετακυλίουν στο άρτιο τα ομόλογά τους, χωρίς να υφίστανται κούρεμα, όπως και για τις ασφαλιστικές».

Όμως ο λογαριασμός δεν κλείνει εδώ, αφού πολλοί είχαν σπεύσει να προϋπολογίσουν τις συνέπειες ενός μεγάλου «κουρέματος» των ιδιωτών ομολογιούχων. Συνεχίζει λοιπόν η ίδια ανάλυση:

«Ο λογαριασμός όμως για το Δημόσιο δεν σταματά εκεί. Και αυτό γιατί υπάρχει και ο έλεγχος των χαρτοφυλακίων δανείων από την BlackRock και τις πρόσθετες προβλέψεις, εφόσον κρατικοποιηθούν οι τράπεζες, θα πρέπει να τις καλύψει επίσης το Δημόσιο.

Η Moody's, για παράδειγμα, υπολογίζει τις πρόσθετες προβλέψεις για δάνεια στα 17 δισ. ευρώ ανεβάζοντας το σύνολο των κεφαλαίων που θα απαιτηθούν για να επανακεφαλαιοποιηθούν οι ελληνικές τράπεζες στα 44 δισ. ευρώ (27 δισ. ευρώ λόγω haircut του χρέους κατά 60% και 17 δισ. πρόσθετες προβλέψεις).

Η Goldman Sachs, με τη σειρά της, ανεβάζει το κόστος για τις ελληνικές τράπεζες, σε περίπτωση κουρέματος του χρέους κατά 60%, στα 54 δισ. ευρώ, συνυπολογίζοντας και τις πρόσθετες προβλέψεις που θα απαιτηθούν για τα χαρτοφυλάκια χορηγήσεων. Και μάλιστα αναφέρει ότι πιθανόν τα 54 δισ. ευρώ να μην… αποδειχθούν αρκετά.

Με βάση το ηπιότερο σενάριο της Moody's, η Ελλάδα σε περίπτωση κουρέματος του χρέους κατά 60% θα χρειαστεί 44 δισ. ευρώ για τις τράπεζες, 16,8 δισ. ευρώ για τα ταμεία και 2,4 δισ. ευρώ για τις ασφαλιστικές. Συνολικά θα απαιτηθούν 63,2 δισ. ευρώ για να διασωθεί το εγχώριο σύστημα, όταν το χρέος θα έχει κουρευτεί κατά 123 δισ. ευρώ.

Η καθαρή μείωση του χρέους δηλαδή θα ανέλθει στα 60 δισ. ευρώ, όταν το PSI με τους υφιστάμενους όρους προβλέπει άμεση περικοπή χρέους 27 δισ. ευρώ και μεσομακροπρόθεσμη τουλάχιστον 48 δισ. ευρώ (σ.σ.: αυτά βεβαίως με τα τωρινά επιτόκια και τις υφιστάμενες συνθήκες ανάπτυξης και πληθωρισμού)».

Ποιο είναι το συμπέρασμα; Ότι η πραγματική μείωση θα είναι σημαντικά μικρότερη από αυτό που η κυβέρνηση θα θελήσει να ανακοινώσει περιχαρής στους εν Ελλάδι ιθαγενείς.

Εν τω μεταξύ (για να μην τα ξαναλέμε), εφόσον προχωρήσει η συμφωνία, θα επισυμβούν, σε νομικό και εθνικό επίπεδο, όλα όσα σημειώναμε χθες…

Θα ζητηθούν εξηγήσεις

Όλα τα παραπάνω όμως για τους επιμελείς αναγνώστες του (έντυπου και ηλεκτρονικού) «Π» είναι, από λίγο έως πολύ, γνωστά. Και ποτέ μην ξεχνάτε ότι και αυτοί ακόμη οι υπολογισμοί είναι μόνο μια «φωτογραφία» μιας μόνο στιγμής, υπό… «ιδανικές» προϋποθέσεις.

Ωστόσο, εφόσον πράγματι πάμε σε μια συνολική «ρύθμιση» του χρέους, η οποία τίποτε δεν εγγυάται ότι θα είναι και τελική, προφανώς ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο: Ποιος και πώς θα διαχειριστεί αυτό το πακέτο; Η κοινωνία και η πολιτική δεν λειτουργούν σε συνθήκες εργαστηρίου. Επομένως η κυβέρνηση θα πρέπει:

● Να διαχειριστεί ένα γεγονός που είναι πολύ πιθανόν να εξελιχθεί σε ανεξέλεγκτη χρεοκοπία.

● Να εξηγήσει πώς και γιατί μια ελεγχόμενη χρεοκοπία θα διατηρήσει το χρέος σε μη βιώσιμο επίπεδο.

● Να δικαιολογήσει πώς για μια τόσο μικρή μείωση χρέους θα δεσμεύσει για δεκαετίες τη χώρα σε μια θανατηφόρο λιτότητα δίχως τέλος.

● Να εξηγήσει γιατί άξιζε τον κόπο, για ομόλογα που πωλούνται στην αγορά στο 50% της αξίας τους, να παραδοθεί η χώρα για μια μείωση πολύ μικρότερη.

● Να εξηγήσει πώς θα διασφαλιστούν οι καταθέσεις.

● Να μας πει πώς οι σίγουρες ζημίες των ασφαλιστικών ταμείων (των οποίων η κάλυψη δεν είναι εξασφαλισμένη και, αν γίνει, θα γίνει με νέα δανεικά) δεν θα θέσουν σε άμεσο κίνδυνο τις συντάξεις.

● Να δικαιολογήσει γιατί έναντι ενός τόσο μικρού ανταλλάγματος θα παραχωρήσει το σύνολο της εθνικής περιουσίας.

● Να δικαιολογήσει τα συνεχή εισπρακτικά μέτρα, τις αλλεπάλληλες μειώσεις μισθών, την έκρηξη της ανεργίας και όλα όσα θα ακολουθήσουν.

● Να εξηγήσει γιατί η συμφωνία της θα είναι επωφελής για μια χώρα η οποία θα απολέσει κάθε έννοια κυριαρχίας, ανεξαρτησίας και αυτοδιοίκησης και θα μετατραπεί σε προτεκτοράτο του οποίου η κυβέρνηση δεν θα έχει καμιά αρμοδιότητα. Να διαχειριστεί δηλαδή την ντε φάκτο κατάργηση κυβέρνησης και Βουλής. Πράγματα που από καμιά χώρα δεν νοείται να παραχωρηθούν χωρίς πόλεμο.

Εκρηκτικό πινγκ πονγκ

Το ερώτημα λοιπόν που θα προκύψει μετά τον απαραίτητο πανηγυρισμό, ο οποίος θα εκπνεύσει πάρα πολύ σύντομα, είναι ποιος θα διαχειριστεί τις δραματικές συνέπειες της επερχόμενης συμφωνίας. Ήδη το διδυμάκι Καρατζαφέρης και Βενιζέλος ανέλαβε από χθες να ζητήσει την ψήφιση της νέας συμφωνίας για το κούρεμα και της νέας δανειακής σύμβασης που θα το συνοδεύει από 180 βουλευτές. Ζητούν δηλαδή τη σύμπραξη της Ν.Δ., ο καθένας με μια κρυφή ελπίδα:

● Ο Καρατζαφέρης ότι ο Σαμαράς θα αναγκαστεί να συμπράξει στο ζοφερό σενάριο και θα χρεωθεί το κόστος

● Ο Βενιζέλος ότι ο Σαμαράς θα αρνηθεί και θα πάμε σε εκλογές που θα αποτελέσουν το κύκνειο άσμα του Παπανδρέου για να γίνει λεωφόρος ο πολιτικός δρόμος του αντιπροέδρου.

Οι επιδιώξεις τους (και της Ντόρας, για να μην την ξεχνάμε) είναι άγνωστο αν θα ευοδωθούν, αφού δεν είναι στο χέρι τους να επιβάλουν το παραμικρό. Άλλωστε Σαμαράς και Παπανδρέου, υπό φυσιολογικές συνθήκες, δεν πρόκειται να λειτουργήσουν έξω από το πλαίσιο της προσωπικής τους πολιτικής επιβίωσης. Και η επιβίωση του καθενός εξασφαλίζεται πλέον μόνο αν το πακέτο σκάσει στα χέρια του αντιπάλου του…

Έτσι ή αλλιώς η επικείμενη συμφωνία θα είναι μια ωρολογιακή  βόμβα που θα τινάξει τη χώρα στον αέρα, όσο επικοινωνιακή παπαρολογία και αν επιστρατευθεί. Υπό αυτές τις συνθήκες Παπανδρέου και Σαμαράς δύσκολα θα υπολογίσουν συνέπειες μπροστά στη σωτηρία του εαυτού τους. Ακόμη και ο νυν πρωθυπουργός, παρότι το αντάρτικο ήδη κορυφώνεται και καλείται να παίξει την Ιφιγένεια, θα το παλέψει μέχρι τέλους.

Όμως, σε κάθε περίπτωση, κανενός εξ αυτών η τύχη δεν ενδιαφέρει πια σοβαρά τον ελληνικό λαό. Ο οποίος έχει πολύ σοβαρότερα πράγματα να διεκδικήσει. Και πριν απ’ όλα τη συλλογική επιβίωσή του.

Όσο περισσότερο αυτή η επιβίωση τίθεται εν αμφιβόλω, καλά θα κάνουν πολλά από τα πολιτικά καμάρια μας να ανησυχούν σφόδρα. Αν και ήδη δεν χρειάζεται να τους το υπενθυμίσουμε. Έχουν αρχίσει να καταλαβαίνουν. Πολλά πρέπει να τους καταλογίσουμε, αλλά ηλίθιοι δεν είναι. Ήδη το έχουν δει το όνειρο…

ΠΗΓΗ: ΤΡΙΤΗ, 25 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011, http://www.topontiki.gr/article/24023

Το ελληνικό χρέος στις συμπληγάδες Γαλλίας-Γερμανίας

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Την σύγχρονη εκδοχή της ιστορικής ρήσης του Τζον Μέιναρντ Κέινς, «μακροπρόθεσμα είμαστε όλοι νεκροί» παρουσίασε πριν λίγες μέρες με ένα γράφημα του το αμερικανικό ινστιτούτο Στράτφορ, γνωστό κι από τις στενές σχέσεις που διατηρεί με τη CIA. Το ερώτημα ήταν τι θα γίνει με την Ελλάδα. Κάθε όμως δυνατή απάντηση (η ευρωζώνη προχωρεί σε μερική παραγραφή του χρέους της Ελλάδας ή, εναλλακτικά, η ευρωζώνη δεν επιτρέπει στην Ελλάδα να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του χρέους της) κατέληγε στο ίδιο αποτέλεσμα: Τραπεζική κρίση στην Ευρώπη!

Στην πρώτη περίπτωση, της αναδιάρθρωσης, η τραπεζική κρίση ερχόταν λόγω του ότι το παράδειγμα της Ελλάδας ακολουθούταν κι από άλλες κλυδωνιζόμενες χώρες της Ευρώπης με αποτέλεσμα να καταρρεύσει ο μηχανισμός διάσωσης, ενώ στη δεύτερη περίπτωση, που η ευρωζώνη δεν αποφασίζει κούρεμα του ελληνικού χρέους, η τραπεζική κρίση έρχεται ως αποτέλεσμα της χρεοκοπίας στην περίπτωση που η Ελλάδα αναγκαστεί να δαπανά λιγότερα ή της εκτεταμένης απώλειας αξιοπιστίας, στην περίπτωση που η Ελλάδα συνεχίζει να λειτουργεί όπως τώρα, πάντα κατά το αμερικανικό ίδρυμα. Η αποτυχία επομένως είναι εξασφαλισμένη ανεξαρτήτως της βραχυπρόθεσμης λύσης.

Στην από δω μεριά του Ατλαντικού όμως τα άμεσα διακυβεύματα είναι πολύ σοβαρά για να ασχολούνται μόνο με το τι θα συμβεί μακροπρόθεσμα. Αυτά ακριβώς τα ζητήματα υποτίθεται ότι θα έλυνε η σύνοδος κορυφής της ΕΕ που ορίστηκε για σήμερα Κυριακή, αφού πρώτα αναβλήθηκε η αρχικά προγραμματισμένη για τις 17 και 18 Οκτώβρη. Ειδικότερα, τα θέματα που βρίσκονται στην ατζέντα των ευρωπαίων ηγετών είναι η έκταση του κουρέματος του ελληνικού δημόσιου χρέους και ο τρόπος με τον οποίο θα αντιμετωπιστούν οι συνέπειες στο τραπεζικό σύστημα. Τελικά όμως ούτε και σήμερα πρόκειται να ληφθεί οριστική απόφαση, καθώς μέχρι και την Παρασκευή το βράδυ που γράφονταν αυτές οι γραμμές οι διαφωνίες μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας δεν είχαν γεφυρωθεί, με αποτέλεσμα να οριστεί νέα σύνοδος για την Τετάρτη 26 Οκτώβρη, έτσι ώστε η απόφαση της ΕΕ να παρουσιαστεί στη σύνοδο των 20 πλουσιότερων κρατών του κόσμου που θα γίνει στη Νίκαια της Γαλλίας στις αρχές Νοέμβρη, όπου και να λάβει την τελική της μορφή.

Για να γίνει κατανοητή η επίμονη άρνηση του Νικολά Σαρκοζύ σε οποιοδήποτε σχέδιο εκτεταμένου κουρέματος του ελληνικού δημόσιου χρέους, στο ύψος του 50-60% όπως συζητιέται, αρκεί να αναφερθεί ένα ποσοστό: 300%. Αυτή ακριβώς είναι η αξία του τραπεζικού συστήματος της Γαλλίας ως προς την ίδια την γαλλική οικονομία. Τρεις φορές μεγαλύτερος είναι ο τραπεζικός της τομέας! Τέτοια υπετροφική ανάπτυξη δεν παρατηρείται πουθενά αλλού. Ούτε στη Γερμανία όπου οι τράπεζες αντιστοιχούν στο 150% ούτε και στις ΗΠΑ, όπου αντιστοιχούν στο 50%! Με άλλα λόγια ο κίνδυνος που αντιμετωπίζει η Γαλλία να βυθιστεί όλη της η οικονομία από ένα ενδεχόμενο ναυάγιο των τραπεζών της είναι πιο σοβαρός από οποιαδήποτε άλλη χώρα και πιο μεγάλος από ποτέ. Μάρτυρας η καταβαράθρωση της τιμής των μετοχών κορυφαίων τραπεζών, όπως για παράδειγμα της Σοσιετέ Ζενεράλ που από τις αρχές του χρόνου έχει χάσει τη μισή της τιμή.

Ένα ενδεχόμενο κούρεμα του ελληνικού δημόσιου χρέους στο ύψος του 50% ή του 60% θα είχε ως αποτέλεσμα οι γαλλικές τράπεζες να χρειαστούν κατεπειγόντως ενίσχυση των κεφαλαίων τους. Πού θα βρεθούν όμως αυτά τα χρήματα, σε μια συγκυρία όπως η σημερινή που οι αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου είναι καταδικασμένες σε αποτυχία, λόγω έλλειψης ρευστού και κυρίως ελπίδων ανάκαμψης; Η προφανής για την αστική τάξη και τις κυβερνήσεις απάντηση – ο κρατικός προϋπολογισμός, δηλαδή οι φορολογούμενοι – δεν ισχύει γιατί λόγω της οριακής κατάστασης στην οποία βρίσκονται τα δημόσια οικονομικά της Γαλλίας, μια εκταμίευση τέτοιας αξίας θα οδηγούσε τους οίκους αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας να της αφαιρέσουν το άριστα (ΑΑΑ) μια ώρα αρχύτερα. Έτσι θα πυροδοτούταν ένας νέος γύρος υποβαθμίσεων, αύξησης των επιτοκίων και του κόστους δανεισμού και κερδοσκοπικών επιθέσεων (όπως συνέβη με την Ιταλία και την Ισπανία τον Ιούλη και τον Αύγουστο) που θα καθιστούσε μονόδρομο τις πυροσβεστικές και κυρίως δαπανηρές επεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.
Κι εδώ ακριβώς έρχεται η γαλλική πρόταση που κάνει έξω φρενών το Βερολίνο: Τα κεφάλαια των γαλλικών τραπεζών να βρεθούν από ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις δια του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF). Η Μέρκελ απορρίπτει το ενδεχόμενο μετακίλησης του λογαριασμού στους γερμανούς φορολογούμενους, όπως ισχυρίζεται ότι θα συμβεί, επικαλούμενη τις ευρωπαϊκές συνθήκες και πιο προφανή επιχειρήματα, όπως ότι αυτοί που τόσα χρόνια κέρδιζαν από τις παχυλές αποδόσεις των ελληνικών ομολόγων, να επωμιστούν τώρα και το κόστος…
Υπάρχουν όμως κι άλλα θέματα που σχετίζονται με το κούρεμα του ελληνικού δημόσιου χρέους, όπως για παράδειγμα το καθεστώς οικονομικής κατοχής της Ελλάδας και εξανδραποδισμού των εργαζομένων, στα οποία συμφωνούν πλήρως όχι μόνο Γάλοι και Γερμανοί αλλά ακόμη και οι μαριονέτες τους στην Αθήνα. Θέματα που παραμένουν εκτός συζήτησης, γιατί όλοι τους συμφωνούν…

ΠΗΓΗ: Από το "Πριν" 23/10/2011, Το είδα: http://aristerovima.gr/blog.php?id=2824