Δεν είμαστε ιθαγενείς που γελιούνται με χάντρες και καθρεφτάκια

Του Νίκου Λάιου*

Χτες, Κυριακή, 12 του Φλεβάρη, η κατοχική «κυβέρνηση» χτύπησε ξανά τον ελληνικό λαό.

Ξεκάθαρο πια, πως εχθροί της είναι περισσότεροι από πεντακόσιες χιλιάδες άνθρωποι, που ξεχύθηκαν στους δρόμους της Αθήνας, και δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι σ' όλη την υπόλοιπη χώρα, αγωνιζόμενοι για μια φούχτα δικαιώματα – που, όμως, συμπυκνώνουν τα μέγιστα ανθρώπινα αγαθά, τον κόσμο ολόκληρο: ψωμί, παιδεία, ελευθερία, ανεξαρτησία, αλληλεγγύη, αξιοπρέπεια, ζωή χωρίς «δόσεις»…

Σεβάσμιοι φίλοι της δοτής «κυβέρνησης», μια φούχτα ξένοι και ντόπιοι τραπεζίτες και μεγαλοεπιχειρηματίες – που με λύσσα συγκεντρώνουν ένα-ένα τα πολύτιμα τυπωμένα χαρτάκια τους, σε βάρος δισεκατομμυρίων ανθρώπων του πλανήτη. Κάθε χαρτονόμισμά τους, μια πάλουσα σταγόνα ανθρώπινου αίματος. Κάθε ρίνισμα χρυσού στα θησαυροφυλάκιά τους, ένας αναστεναγμός κλεμμένος.

Αυτό που έγινε την Κυριακή, ειδικά στους δρόμους της Αθήνας, ήταν ξανά πόλεμος: Οι κρατικοί και παρακρατικοί κατασταλτικοί βραχίονες των «εκπροσώπων» του λαού, ενάντια στον ενωμένο, ακηδεμόνευτο, εξεγερμένο λαό. Οι πιστοί υπάλληλοι των τραπεζών και του μεγάλου κεφαλαίου εν γένει, ενάντια στους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους, τους ανέργους, την νεολαία της χώρας. Οι προδότες, ενάντια στους ασκλάβωτους.

Ο πόλεμος ανάμεσα στις δυνάμεις της καταστροφής και της διαστροφής, από τη μια, και της δημιουργίας και της ανάστασης, από την άλλη, άρχισε πριν δυο χρόνια. Δεν θα τελειώσει εύκολα. Η σκαιές «κυβερνήσεις» της περιόδου αυτής το 'χουν καταστήσει σαφές με εξαπόλυση πολυδιάστατης βίας και ψεύδους, απ' την πλευρά τους. Το ίδιο, όμως, κι ο γενναίος ελληνικός λαός, που δεν σκύβει το κεφάλι σε κανέναν τύραννο, σε καμιά χούντα – με ή χωρίς τανκς, με γαλόνια ή με γραβάτες.

Σε τούτα τα χώματα, που γέννησαν την ελευθερία ως βιωμένο τρόπο ζωής, δεν χωράει φασισμός. Κανένας αγώνας, καμιά θυσία δεν πήγε χαμένη, σε τούτη την ταλαίπωρη πατρίδα. Υπήρξαν ήττες, έγιναν λάθη. Μα, χαμένες δεν πήγαν οι θυσίες για την ελευθερία. Τις κουβαλάμε γερές, ατόφιες στις πολιτισμικές αποσκευές μας -νά ο πραγματικός πλούτος, φωτιά που καταλιώνει «κοινά» και «εθνικά» νομίσματα σωρό- γιατί γινήκαν περήφανα, με συνειδητή επιλογή και με γνώμονα το συλλογικό, κοινωνικό συμφέρον. Σε αντίθεση, δηλαδή, με τις επιβαλλόμενες δια μαστιγίου, ταπεινωτικές «θυσίες» του λαού, για χάρη της Ε.Ε., του Δ.Ν.Τ., της Διεθνούς Ένωσης Τραπεζών και των ντόπιων μεγαλοεπιχειρηματιών. Πόσο διαστρεβλώνουν την έννοια της θυσίας, οι άσπονδοι, οι άφιλοι, οι στραγγισμένοι από αίμα λογιστές…

Αυτοί, οι ίδιοι λογιστές, που επέτρεψαν την Κυριακή να χτυπηθεί ο Μανώλης Γλέζος, ο λαϊκός αγωνιστής, που έφηβος κατέβασε την ναζιστική σημαία απ' την Ακρόπολη, κάτω απ' τη μύτη των καταχτητών, και σήμερα, στα 90 χρόνια του, παλεύει ν' αναγνωριστούν τα εγκλήματα των ναζί εναντίον ενός λαού περήφανου και λεύτερου, που τους πολέμησε γενναία… Τι να μας πουν αυτοί, οι μεγαλόσχημοι ντόπιοι τοσολογιστούληδες, για θυσίες;

Κάτω απ' τις φλύαρες φανφάρες τους, προσπαθούν να κρύψουν τ' άκρυφτα: την δουλοποίησή μας ως λαός, που περνά απ' το νέο «Μνημόνιο» με το καθεστώς ξένης κηδεμονίας, οριστικής απώλειας της λαϊκής κυριαρχίας, υποθήκευσης και ξεπουλήματος δημόσιου και ιδιωτικού πλούτου, διάλυσης/ιδιωτικοποίησης κοινωνικών δομών, σχολείων, βασικών υπηρεσιών υγείας και ιδιωτικοποίησης κοινωνικών αγαθών πρώτης ανάγκης, όπως το ηλεκτρικό ρεύμα και το νερό.

Έχουν βαλθεί να βεβηλώσουν τις ζωές μας, να τις βάλουν να σέρνουνται κάθε μέρα στο χώμα, προσδεμένες στο άρμα της σωτηρίας των μεγάλων επιχειρήσεων και ενός σάπιου πολιτικού συστήματος.

Εμείς, ο λαός, οφείλουμε να απαγκιστρωθούμε, να προστατεύσουμε τις ζωές μας οι ίδιοι, όλοι μαζί, αποφασιστικά, ενωμένοι και αλληλέγγυοι στην πράξη. Δεν είναι «γραφικό» να διεκδικούμε το δίκιο, την λευτεριά, την αξιοπρέπεια. Η Δημοκρατία δεν είναι τηλεπαιχνίδι: «Μάντεψε ποιος είναι ο επόμενος που θα παραιτηθεί». Η ζωή δεν κερδίζεται απ' τον καναπέ. Η ελευθερία, για να πάρει βαθειά ανάσα, πρέπει πρώτα να πνιγεί σε δακρυγόνα και ασφυξιογόνα.

Όποιοι αισχροί πατριδοκάπηλοι και εθνοκάπηλοι «εκπρόσωποι» του ελληνικού λαού ψήφισαν τα μέτρα υποδούλωσης και «ανέχτηκαν» να χτυπηθεί ο ελληνικός λαός στους δρόμους της Αθήνας, είναι προδότες του λαού. Όσα κι αν πουν, ό,τι κι αν πουν, τα έργα τους τούς αποδεικνύουν τέτοιους. Ένοχοι όλοι τους, εντολοδόχοι και προδότες, οι εκτελεστές των παραγγελμάτων του μεγάλου κεφαλαίου, του στενοκέφαλου προτεσταντισμού, του αδηφάγου σαϊλοκισμού – σ' όλα τα επίπεδα της «διακυβέρνησης» (προσέξτε, όχι πια κυβέρνησης): οι υπουργοί, οι βουλευτές που «ψήφισαν για τελευταία φορά» τα «Μνημόνια», οι πολιτικά διορισμένοι απ' αυτούς πρόεδροι και διευθυντές Οργανισμών, οι προπαγανδιστές βαρόνοι των ΜΜΕ, οι κρατικοδίαιτοι ιδιώτες που κάνουν πάρτυ με λεφτά του ελληνικού λαού, αλλά και όσοι κατά γράμμα εφαρμόζουν το «Μνημόνιο της Αυτοδιοίκησης», τον περιώνυμο «Καλλικράτη», προσχεδίασμα κατατεμαχισμού της χώρας σε «Ελεύθερες Οικονομικές Ζώνες» δουλείας και εξαθλίωσης.

Μα και σε εκείνους, που όψιμα «εκφέρουν επιφυλάξεις», «διαφοροποιούνται», «παραιτούνται», «ανεξαρτητοποιούνται», αφού ψήφισαν το πρώτο, εντελώς παράνομο και κοινωνικά μη νομιμοποιημένο αρχικό «Μνημόνιο», δεν θα επιτρέψουμε να χορέψουν νωχελικά βαλσάκια πάνω στην μνήμη μας.

Δεν είμαστε ζελέ ιθαγενών, που τρεμοπαίζουν, γελασμένοι από χάντρες και καθρεφτάκια. Είμαστε πολίτες, έχουμε φωνή, συλλαβίζουμε μαζί τα όνειρά μας δυνατά στις κρίσιμες ώρες. Τέτοιους λαούς είναι που προσπαθούν να καθυποτάξουν. Δεν θα τους περάσει. Θα συνεχίσουμε να μιλάμε. Όχι για ν' ακούσουν οι κουφοί, κουρντισμένοι εντολοδόχοι του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου, αλλά για ν' ακούσουν όλοι οι περήφανοι καβαλαραίοι που ξεπέζεψαν στον Άδη κι όλοι όσοι θα καλπάσουν στους άσπαρτους, ακόμα, ουρανούς.

Και για να ζήσουμε, εμείς οι υπόλοιποι, περήφανα και λεύτερα – κι ας είν' και με λιγότερα λεφτά. Ή δεν νομίζετε ότι πρέπει περισσότερο να φοβόμαστε την απώλεια της ανθρώπινης υπόστασής μας, και πολύ-πολύ λιγότερο μια ακόμη χρεωκοπία;

* Ο Νίκος Λάιος είανι εργαζόμενος (όσο αγωνιζόμαστε), πολίτης (όσο δεν λιγοψυχάμε).

ΠΗΓΗ: Δευτέρα 13 Φλεβάρη,  http://www.iskra.gr/index.php?option=….=6595:laios-12feb-polites-foni&catid=80:koin-dikaiomata&Itemid=180

Η οικονομική δικτατορία των Βρυξελλών και η απείθαρχη Ουγγαρία*

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η αμφιλεγόμενη ανεξαρτησία των κεντρικών τραπεζών

Μία μάχη με πολύ ευρύτερες προεκτάσεις που αφορούν όλες τις χώρες της ΕΕ και ιδιαίτερα την Ελλάδα εξελίσσεται τις τελευταίες εβδομάδες στην Ουγγαρία. Αποκορύφωμα της καθόλου ασυνήθιστης αυτής αντιπαράθεσης αποτέλεσε η απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής την Τρίτη 18 Ιανουαρίου να οδηγήσει την Ουγγαρία στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και αφορμή στάθηκε συνταγματική τροποποίηση της ουγγρικής κυβέρνησης στην κατεύθυνση άσκησης πολιτικού ελέγχου στις αποφάσεις της κεντρικής τράπεζας. Μόνο που η κυβέρνηση του κεντροδεξιού Βίκτορ Όρμπαν λογάριαζε χωρίς τον ξενοδόχο …την Ευρωπαϊκή Επιτροπή!

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή επιχειρώντας να ξετυλίξουμε το κουβάρι που οδήγησε σε αυτή την άνευ προηγουμένου παρέμβαση των Βρυξελλών στα εσωτερικά μιας – κατά τ’ άλλα – ανεξάρτητης χώρας.

Η ένταση στις σχέσεις των Βρυξελλών με την Βουδαπέστη άρχισε να εμφανίζεται στο τέλος του προηγούμενου χρόνου. Ήταν για την ακρίβεια τις τελευταίες μέρες του Δεκέμβρη όταν η ουγγρική κυβέρνηση, εκμεταλλευόμενη την κοινοβουλευτική πλειοψηφία των δύο τρίτων, ψήφισε μια σειρά συνταγματικών τροποποιήσεων. Να αναφερθεί πως η ασυνήθιστα μεγάλη κοινοβουλευτική της ισχύ είναι άμεσο αποτέλεσμα της ολοκληρωτικής κατάρρευσης του σοσιαλιστικού κόμματος του Φέρεντς Γκιουρτσάνι στις εκλογές του 2010, που με αυτό τον τρόπο πλήρωσε την απόφαση του να οδηγήσει τη χώρα στην αγκαλιά του ΔΝΤ. Το εκλογικό σώμα γύρισε μαζικά την πλάτη του στο Σοσιαλιστικό Κόμμα και στράφηκε προς το κεντροδεξιό Φίντεζ, που αποδοκίμαζε έντονα την υπαγωγή της χώρας στο ΔΝΤ και την εφαρμογή πολιτικών λιτότητας.

Μεταξύ πολλών άλλων, στις τροποποιήσεις του συντάγματος περιλαμβανόταν και η άσκηση πολιτικού ελέγχου στην κεντρική τράπεζα, που έθετε σε αμφισβήτηση την περίφημη «ανεξαρτησία» της. Οι προθέσεις της κυβέρνησης σε συνδυασμό και με παράλληλες νομοθετικές παρεμβάσεις στόχευαν στην αύξηση του αριθμού των μελών της διοίκησης από 7 σε 9, την αύξηση του αριθμού των αντιπροέδρων από 2 σε 3 και τη συγχώνευση του κεντρικού πιστωτικού ιδρύματος με την αρχή εποπτείας της εύρυθμης λειτουργίας των αγορών. Η κυβέρνηση δεν έκρυψε πως στόχος της ήταν να επανακτήσει τον έλεγχο επί της νομισματικής πολιτικής, ακρογωνιαίος λίθος της οικονομικής πολιτικής μαζί με την δημοσιονομική και την εισοδηματική. Ειδικότερα, στόχος της ήταν να κρατηθούν χαμηλά τα επιτόκια του εθνικού τους νομίσματος, του φιορινού, έτσι ώστε να διευκολυνθεί η αύξηση των πιστώσεων κι έτσι να στηριχθεί η παραγωγή και η απασχόληση. Η κεντρική τράπεζα όμως έπραξε ακριβώς το αντίθετο: αύξησε το επιτόκιο από 6,5% στο 7%, επιτείνοντας τις συνθήκες ασφυξίας που αντιμετώπιζε η ήδη παγωμένη αγορά. Ως δικαιολογία η διοίκηση του κεντρικού πιστωτικού ιδρύματος επικαλέστηκε το γεγονός ότι ο πληθωρισμός «έτρεχε» με 4,25%, πάνω δηλαδή από τον επίσημο στόχο του 3%.

Η συγκεκριμένη σύγκρουση είναι πράγματι εντυπωσιακή. Διορισμένοι τεχνοκράτες που δεν έχουν καμία νομιμοποίηση από την κοινωνία, όπως τα στελέχη της κεντρικής τράπεζας, έγραψαν στα παλιότερα των υποδημάτων τους, τις απόλυτα θεμιτές αποφάσεις της εκλεγμένης κυβέρνησης, προτάσσοντας την «ανεξαρτησία» της κεντρικής τράπεζας. Πρόκειται για κορυφαία πράξη υποτίμησης της λαϊκής εντολής και της βούλησης της κοινωνίας στον βαθμό που καθοριστικοί τομείς αποφάσεων, όπως το ύψος των επιτοκίων που μπορεί να σημάνει την δημιουργία χιλιάδων θέσεων εργασίας με καθοριστικές συνέπειες στο βιοτικό επίπεδο ενός λαού, αναγορεύονται σε απαγορευμένη ζώνη για την κυβέρνηση από την οποία αφαιρείται το δικαίωμα να έχει άποψη. Ορίστε πως η πολιτική αποστεώνεται και καταλήγει να γίνεται διαχείριση ανούσιων υποθέσεων ήσσονος σημασίας ή της καθημερινής και εντεινόμενης μιζέριας που επιβάλουν αυθαίρετα οικονομικά κέντρα εκτός δημοκρατικού ελέγχου.

Εξισορροπιστικός ρόλος;

Ιστορικά, η μόδα της «ανεξαρτησίας» των κεντρικών τραπεζών εμφανίζεται μετά την κατάρρευση της Συμφωνίας του Μπρέτον Γουντς το 1971. Η διάλυση του συστήματος των σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών (της μεταπολεμικής περιόδου) που συνδέονταν με το δολάριο, το οποίο με τη σειρά του συνδεόταν με τον χρυσό, ανέδειξε την ανάγκη να βρεθεί ένα νέο σημείο σταθερότητας που θα επανέφερε την ισορροπία στο σύστημα κι αυτό ήταν ο πληθωρισμός που έπρεπε να τιθασευτεί. Έργο που αναδείχθηκε σε ύψιστη αποστολή κάθε κυβέρνησης όπως κατ’ αναλογία συμβαίνει σήμερα με την μείωση του δημόσιου χρέους και των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και ανατέθηκε στις κεντρικές τράπεζες. Μάλιστα, στο πλαίσιο της ανόδου μιας βαθιά συντηρητικής οικονομικής ιδεολογίας που κέρδιζε συνεχώς έδαφος, οποιαδήποτε πολιτική παρέμβαση στην λειτουργία της κεντρικής τράπεζας θεωρήθηκε εξ ορισμού επιζήμια κι απευκταία.

Εύκολα ωστόσο διακρίνει κανείς τα «αδύναμα σημεία» αυτής της ιδεολογίας: Από τη στιγμή που οι κεντρικές τράπεζες λειτουργούν με κρατική εντολή, ακόμη κι όταν μετατρέπονται σε Ανώνυμες Εταιρείες όπως έχει συμβεί σήμερα στην ευρωζώνη, πως είναι δυνατό να αποφευχθεί η πολιτική παρέμβαση; Διορισμένοι από το κράτος και της κυβερνήσεις είναι όλοι οι κεντρικοί τραπεζίτες! Σε τελική ανάλυση αν οι πολέμιοι της κρατικής παρέμβασης δεν ήθελαν καμιά μορφή ανάμιξης του κράτους ας πρόκριναν την δημιουργία ιδιωτικού χρήματος από τις ιδιωτικές τράπεζες, τις διοικήσεις των οποίων να εξέλεγαν οι γενικές συνελεύσεις των μετόχων, όπως συνέβαινε στο παρελθόν… Από τη στιγμή που ακόμη και οι πιο διαπρύσιοι υπέρμαχοι της ελεύθερη αγοράς επιλέγουν το χρήμα να είναι κρατικό εκχωρώντας το σχετικό μονοπώλιο στην κεντρική τράπεζα, ή, μιλώντας για την ευρωζώνη να εκδίδεται από υπερεθνικά όργανα όπως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, οποιαδήποτε συζήτηση περί ανεξαρτησίας είναι υποκρισία ή κρύβει σκοπιμότητες. Όπως ακριβώς συμβαίνει με κορυφαίο τρόπο σήμερα στην Ουγγαρία όπου η ανεξαρτησία της κεντρικής τράπεζας επί της ουσίας σημαίνει την «καταστατική» δέσμευσή της σε μια περιοριστική πολιτική η οποία κρατάει κλειστές τις στρόφιγγες του χρήματος, αφήνοντας έτσι να ρέουν εν αφθονία μόνο η φτώχεια και η ανεργία. Αυτό είναι το διακύβευμα στην περίπτωση της Ουγγαρίας.

Το συμφέρον των πολιτών ασύμφορο για την ΕΕ

Ωστόσο, η επίθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δεν θα ήταν τόσο σφοδρή αν ο Βίκτορ Όρμπαν δεν είχε κι άλλες φορές με τις αποφάσεις του αμφισβητήσει τα ιερά και τα όσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των αγορών, όπως η ανεμπόδιστη εφαρμογή πολιτικών λιτότητας. Πολύ σύντομα σταχυολογούμε τα εξής μέτρα που αποδεδειγμένα έχουν προκαλέσει την οργή των Βρυξελλών και του ΔΝΤ την τελευταία διετία: Εν …αρχή ήταν η απόφασή του να επιβάλει έναν επιπλέον φόρο στις τράπεζες της τάξης κάποιων δεκαδικών ψηφίων. Οι τράπεζες που δρουν στην Ουγγαρία, και ως επί το πλείστον είναι αυστριακές, πλήρωσαν ξανά τη …νύφη πριν λίγους μήνες όταν ο Όρμπαν προστάτευσε του Ούγγρους δανειολήπτες που είχαν δανειστεί σε ξένο και δη ελβετικό νόμισμα την εποχή της ευωχίας. Η απόφασή του περιόρισε την άνοδο του κόστους που πλήρωναν οι Ούγγροι, προκάλεσε όμως ζημιά στους τραπεζίτες. Εξέλιξη που στη συνέχεια πυροδότησε σειρά αμφισβητήσεων και επιθέσεων κατά του Ούγγρου πρωθυπουργού οι οποίες κορυφώθηκαν με την είσοδο του νέου έτους. Αφορμή γι’ αυτές ήταν νέες νομοθετικές παρεμβάσεις του που αφορούσαν: Πρώτο, την μετάθεση για μετά το 2016 της εφαρμογής συνταγματικού νόμου, τον οποίο είχε ψηφίσει μάλιστα η δική του κυβέρνηση πέρυσι, και πρόβλεπε σταθερές περικοπές στις δημόσιες δαπάνες μέχρι το χρέος να φτάσει το 50% του ΑΕΠ. Να σημειωθεί πως το δημόσιο χρέος της Ουγγαρίας βρίσκεται κάτω από το 80% του ΑΕΠ, είναι δηλαδή χαμηλότερο από το δημόσιο χρέος της Γερμανίας, που ζητά απ’ όλες τις χώρες της ΕΕ να ενσωματώσουν στο σύνταγμά τους το λεγόμενο «φρένο χρέους». Δηλαδή, άρθρο που να απαγορεύει την δημιουργία ελλειμμάτων και το ενδεχόμενο το δημόσιο χρέος να υπερβεί ένα αυστηρό όριο. Μπορούμε να φανταστούμε επομένως την οργή του Βερολίνου όταν μια από τις πρώτες χώρες που επέβαλαν αυτό το μέτρο, το ανακάλεσε στην πορεία, αντιλαμβανόμενη προφανώς τον αντιπαραγωγικό και αντικοινωνικό του χαρακτήρα.

Ποια είναι όμως η κυβέρνηση της Ουγγαρίας που αποφασίζει μόνη της, πιθανά να σκέφτηκε η κυβέρνηση της Άνγκελα Μέρκελ… Το δεύτερο μέτρο που ανακοίνωσε η Βουδαπέστη πριν λίγες εβδομάδες, προκαλώντας δυσφορία στην ΕΕ αφορούσε την εθνικοποίηση του ενεργητικού ύψους 13 δισ. ευρώ των ιδιωτικών συνταξιοδοτικών ταμείων. Επρόκειτο για μια απόφαση που επιβλήθηκε από την ανάγκη εύρεσης δημόσιων πόρων ώστε η Ουγγαρία να μην αναγκαστεί να προσφύγει στη βοήθεια του ΔΝΤ και της ΕΕ, αναλαμβάνοντας δεσμεύσεις που θα αποδειχθούν εξευτελιστικές για την εθνική της κυριαρχία και εξοντωτικές για την κοινωνική της συνοχή η οποία ήδη δοκιμάζεται λόγω του κύματος κατασχέσεων σπιτιών από τις τράπεζες. Ακόμη κι έτσι όμως σε μια εποχή που οι ιδιωτικοποιήσεις σαρώνουν όλα τα κράτη – μέλη της ΕΕ, τέτοιες παραφωνίες  και μάλιστα σε τομείς όπως η κοινωνική ασφάλιση δεν γίνονται ανεκτές. Το τρίτο πρόσφατο μέτρο το οποίο σήμανε μια σημαντική διαφοροποίηση της Ουγγαρίας από τον γενικό κανόνα που θέλει τους φόρους που πληρώνουν οι επιχειρήσεις (και όχι οι ιδιώτες) να μειώνονται, με καταστρεπτικά αποτελέσματα για τα δημόσια έσοδα και την δημοσιονομική ισορροπία, αφορούσε την επιβολή ενός νέου φόρου στην βιομηχανία!

Το μεγάλο τίμημα

Οι πρώτοι που ανέλαβαν να τιμωρήσουν την Ουγγαρία ήταν οι οίκοι αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας, η ορατή αιχμή του δόρατος των αγορών. Η Moody’s συγκεκριμένα το Νοέμβριο υποβάθμισε την Ουγγαρία επικαλούμενη το υψηλό της χρέος και την ανυπαρξία προοπτικών οικονομικής μεγέθυνσης. Ένα μήνα μετά (κι αφού μεσολάβησε η δηλωμένη πρόθεση της κυβέρνησης να στηρίξει την οικονομική ανάπτυξη, μειώνοντας τα επιτόκια δανεισμού) άλλος οίκος αξιολόγησης, η Standard & Poor’s προχωράει σε νέα υποβάθμιση με την επίκληση του εξής αιτιολογικού: ότι «το πλαίσιο άσκησης πολιτικής γίνεται λιγότερο προβλέψιμο πλήττοντας τις μεσοπρόθεσμες προοπτικές μεγέθυνσης»! Όταν, με άλλα λόγια, η οικονομία καταρρέει τότε τιμωρείται επειδή καταρρέει. Κι όταν η κυβέρνηση παίρνει συγκεκριμένα μέτρα για να αποφύγει την κατάρρευση, αξιοποιώντας μέσα που ανέκαθεν υπήρχαν στην εργαλειοθήκη των κυρίαρχων κρατών, τότε τιμωρείται ξανά επειδή παραβιάζει τους κανόνες του παιχνιδιού κι οι οποίοι μπορεί να έχουν βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα, μετά βεβαιότητας όμως, μεσοπρόθεσμα, θα έχουν αρνητικές συνέπειες. Ισχυρισμός ο οποίος φυσικά δεν συνοδεύεται από καμιά απόδειξη, υπογραμμίζοντας ότι οι αξιολογήσεις των τριών αυτών οίκων είναι ένα πολιτικό όπλο που χρησιμοποιείται κατά το δοκούν, τιμωρώντας τις απείθαρχες κυβερνήσεις. Ειρήσθω εν παρόδω, η συμπληρωματική σχέση που υπάρχει μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και οίκων αξιολόγησης φάνηκε πεντακάθαρα στις 15 Νοεμβρίου όταν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε ειδική συνεδρίασή της καταψήφισε μέτρα που θα έθεταν ένα όριο στην δράση των τριών αυτών επιχειρήσεων, τουλάχιστον στην ευρωπαϊκή αγορά.

Ο διασυρμός της Ουγγαρίας συνεχίσθηκε με δημοσιεύματα του διεθνούς Τύπου (με πρωτοσέλιδο δημοσίευμα των New York Times για παράδειγμα στις 17 Ιανουαρίου) που εμφανίζεται σαν παράδειγμα προς αποφυγή. Την ίδια ώρα ούτε λέξη για την μαζική αποτυχία των συνταγών λιτότητας που συνόδευσαν τα πακέτα βοήθειας στην Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία.

Με την πλάτη στον τοίχο

Ακριβώς μια μέρα μετά, την Τετάρτη 18 Ιανουαρίου (τυχαία;) ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας πέρασε μια από τις δυσκολότερες μέρες του πολιτικού του βίου αναγκαζόμενος να υποστηρίξει τις πολιτικές του αποφάσεις ενώπιον του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου. Κι εκεί συνέβη πραγματικά το αδιανόητο: Ευρωβουλευτές και υπεύθυνοι πολιτικών ομάδων που δεν άρθρωσαν ούτε μια φωνή διαμαρτυρίας για την απόφαση των «Μερκοζύ» να πάψουν εκλεγμένους πρωθυπουργούς, όπως τον Γιώργο Παπανδρέου και τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι, έστησαν τον Ούγγρο πρωθυπουργό στα έξι μέτρα! Ο ηγέτης των Πράσινων, Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, για παράδειγμα τον παρομοίασε με τον Φιντέλ Κάστρο και τον Ούγκο Τσάβες, κατηγορώντας τον για ολοκληρωτισμό. Ενώ, ο Γκι Φέρχοβσταντ, πρώην πρωθυπουργός του Βελγίου και επικεφαλής της ομάδας των Φιλελεύθερων ζήτησε να ψηφιστεί από το Ευρωκοινοβούλιο η αναστολή του δικαιώματος ψήφου της Ουγγαρίας στο συμβούλιο των υπουργών. Ο Ούγγρος πρωθυπουργός αναγκάστηκε εν μέσω σφοδρών και διασταυρούμενων πυρών να υποσχεθεί πως η κυβέρνησή του θα επανεξετάσει τους τελευταίους νόμους, δηλώνοντας ωστόσο ανυποχώρητος στην προεκλογική του εξαγγελία ότι τα μέλη της διοίκησης της κεντρικής τράπεζας πριν απ’ οπουδήποτε αλλού θα ορκίζονται πίστη στα συμφέροντα της χώρας τους! Η υποχώρηση που αναγκάστηκε να κάνει πολύ πιθανά εξηγείται λόγω του ωμού εκβιασμού τον οποίο άσκησαν ΕΕ και ΔΝΤ δηλώνοντας στη Βουδαπέστη πως για να λάβει δάνειο ύψους 15-20 δις. ευρώ που έχει ζητήσει προϋπόθεση είναι η ακύρωση των επίμαχων νόμων.

Αξίζει τέλος, να παραθέσουμε μια αποστροφή της ομιλίας του που αναφέρεται στην Ελλάδα, αποκαλύπτοντας τον οίκτο και την αποστροφή που προκαλεί στο εξωτερικό το καθεστώς οικονομικής κατοχής που έχει επιβάλλει το Βερολίνο στη χώρα μας. Αφού λοιπόν μίλησε για τις χριστιανικές αξίες που συμμερίζεται, απαντώντας με αυτό τον τρόπο στις επιθέσεις που δέχθηκε, κι αφού είπε πως θα συζητήσει με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή την επαναδιατύπωση ορισμένων συνταγματικών άρθρων έβαλε ένα όριο στις υποχωρήσεις του, λέγοντας:

«Δεν θέλω όμως να δώσω την εικόνα ότι θα καταλήξω σαν την Ελλάδα, στην οποία οι Γερμανοί λένε πως δεν θα δώσουμε δάνεια εκτός κι αν οι Έλληνες κάνουν ότι ζητήσουμε». Τα σχόλια είναι περιττά για το σημείο στο οποίο έχουμε οδηγηθεί με ευθύνη φυσικά του Λ. Παπαδήμου, των πιστωτών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που αποδεικνύεται σε πολιορκητικό κριό απέναντι στα κυριαρχικά δικαιώματα ανεξάρτητων κρατών και την βούληση δημοκρατικά εκλεγμένων κυβερνήσεων. Υπ’ αυτή την έννοια οι απειλές που δέχεται η Ελλάδα δεν διαφέρουν και τόσο πολύ απ’ αυτές που δέχεται η Ουγγαρία. Διαφέρει η αντίδραση σε αυτές τις απειλές…

* Δημοσιεύτηκε στο Nexus, 2.2012.

ΠΗΓΗ: Αναρτήθηκε από τον/την leonidasvatikiotis στο 10/02/2012, http://leonidasvatikiotis.wordpress.com/2012/02/10/…..8E/

ΕΚΒΙΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΕΚΒΙΑΣΤΕΣ:

 Τα διλήμματα με τα οποία βομβαρδιζόμαστε καθημερινά, μάλλον εξυπηρετούν τα συμφέροντα των διεθνών τοκογλύφων – οι οποίοι έχουν επιλέξει τη χώρα μας, για να επιβάλλουν τη δικτατορία των αγορών

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

“Η κατοχή δεν μπορεί να είναι ανθρώπινη. Υπάρχουν επομένως δύο επιλογές: ή αποδέχεσαι την κατοχή και όλες τις μεθόδους που είναι αναγκαίες για την επιβολή της ή, διαφορετικά, την απορρίπτεις εξ ολοκλήρου και όχι μόνο κάποια συγκεκριμένα μέρη της” (Simone de Beauvoir). 

Κατ’ αναλογία, με το ΔΝΤ και με τη Γερμανία δεν διαπραγματεύεσαι – είτε τους αποδέχεσαι όπως είναι, είτε τους απορρίπτεις εξ ολοκλήρου. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλά για «τα μάτια» – για τις ψήφους, για τα προνόμια και για τις (απολύτως θεμιτές, εάν δεν είναι εις βάρος της πατρίδας σου) φιλοδοξίες.

Άρθρο

Σε μία σημερινή, «επαίσχυντη» συνέντευξη του εναντίον της Ελλάδας, σε γερμανικό περιοδικό, ο διευθυντής της Bosch λέει τα εξής: “Εάν οι Έλληνες δεν εγκαταλείψουν με τη θέληση τους την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη, θα πρέπει η Κομισιόν να αλλάξει τους ευρωπαϊκούς νόμους και να εκδιώξει την Ελλάδα – αφού μέχρι στιγμής, τα ευρωπαϊκά συμβόλαια δεν επιτρέπουν τον αποκλεισμό καμίας χώρας της Ευρωζώνης”.

Ελπίζουμε να απαντάει σε όλους τους Έλληνες, οι οποίοι ήταν δυστυχώς υπέρ της αποικιοκρατικής σύμβασης υποτέλειας της 12^ης Φεβρουαρίου – περιμένοντας ότι, οι «εταίροι» μας θα επιβράβευαν τη δειλία μας και θα σταματούσαν τους συνεχείς «εκβιασμούς», μέσω κάποιων κυβερνώντων μας.

Ελπίζουμε επίσης ότι, κάποια στιγμή θα σταματήσει η σιωπή των αμνών, σύμφωνα με την οποία το κάποτε «τελεσίγραφο» των Γερμανών εισβολέων (1940) στην πατρίδα μας, θα έπρεπε να προβληματίσει τους βουλευτές μας – έτσι ώστε να ψηφίσουν, «νηφάλια, συνειδητά και υπεύθυνα», υπέρ της «αμαχητί συνθηκολόγησης», αντιλαμβανόμενοι σωστά την καταστροφή που τότε θα επακολουθούσε.

Αν μη τι άλλο, η συλλογική απόφαση αντίστασης εναντίον των Γερμανών εισβολέων το 1940, ήταν πολύ πιο επώδυνη, με εξαιρετικά υψηλότερο κόστος, σε σχέση με το σημερινό – πόσο μάλλον αφού είχαμε και έχουμε εναλλακτική δυνατότητα στη διάθεση μας (διαπραγμάτευση με τους πιστωτές για την αναστολή πληρωμών, με στόχο την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του χρέους μας, έτσι ώστε να εξοφληθεί ολόκληρο σταδιακά, με τα μη τοκογλυφικά επιτόκια της ΕΚΤ – 1%).

Άλλωστε, ο Ισολογισμός της Ελλάδας, όπου στη μία πλευρά του (Παθητικό) είναι το δημόσιο χρέος, ενώ στην άλλη (Ενεργητικό) η τεράστια ακίνητη περιουσία του δημοσίου, οι κρατικές επιχειρήσεις, ο υπόγειος πλούτος και οι γερμανικές επανορθώσεις (άρθρο μας), είναι πολύ περισσότερο «πλεονασματικός», από όλες τις άλλες χώρες – αρκεί φυσικά να υπάρξει μία υπερήφανη πολιτική ηγεσία, η οποία να έχει την ικανότητα/επάρκεια να τον απεικονίσει σωστά, διαπραγματευόμενη ορθολογικά με τους δανειστές μας.

Από την άλλη πλευρά, έχοντας ένα από τα μικρότερα συνολικά χρέη (δημόσιο και ιδιωτικό) στην Ευρωζώνη, όπως έχουμε τονίσει πάρα πολλές φορές στο παρελθόν (μεταξύ άλλων στο άρθρο μας από τον Ιανουάριο του 2011: Η επιλογή της χρεοκοπίας), είμαστε σε θέση να ανταπεξέλθουμε με όλες τις υποχρεώσεις μας – αφού το δημόσιο χρέος, αντίθετα με το ιδιωτικό, είναι πολύ εύκολα διαχειρίσιμο, όπως έχουμε συχνά τεκμηριώσει. Ο Πίνακας Ι που ακολουθεί, το αποδεικνύει ακόμη μία φορά:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Συνολικά χρέη 2011, δημόσια και ιδιωτικά, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ

Πηγή: MM (IMF), Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Σημείωση: Τα γερμανικά νοικοκυριά είναι χρεωμένα κατά μέσον όρο με 13.800 €, τα ελληνικά με 10.200 € και τα ιρλανδικά με 30.200 € (πηγή: Creditreform Γερμανίας).  Πρόκειται λοιπόν για ένα τεράστιο πλεονέκτημα της Ελλάδας, το οποίο δεν μπορεί δυστυχώς να χειριστεί σωστά η κυβέρνηση. Το γεγονός αυτό τεκμηριώνει πόσο ικανοί είναι οι Έλληνες, μοναδικό πρόβλημα των οποίων είναι η διεφθαρμένη, ανίκανη και ανεπαρκής Πολιτική τους.  

Το πλεονέκτημα εδώ των χωρών με χαμηλό ιδιωτικό χρέος, όπως η Ελλάδα και η Γερμανία, είναι η δυνατότητα του ιδιωτικού τομέα να χρεωθεί – μεταξύ άλλων για να δανείσει (τράπεζες), για να επενδύσει (επιχειρήσεις) και για να καταναλώσει (νοικοκυριά). Στα πλαίσια αυτά, εάν για παράδειγμα χρεωνόταν (δανειζόταν) ο ιδιωτικός τομέας της Ελλάδας (167% του ΑΕΠ χρέος), κατά 100%, φτάνοντας στο ύψος του ιταλικού ιδιωτικού χρέους (257%), τότε θα μειωνόταν μακροπρόθεσμα, με τις κατάλληλες κινήσεις (επενδύοντας στις επιχειρήσεις και τα ακίνητα του δημοσίου, για παράδειγμα), το δημόσιο χρέος στα 66% – με το συνολικό να παραμένει ως έχει.

Είναι λοιπόν ένα μεγάλο πλεονέκτημα της χώρας μας, το οποίο δεν πρέπει να χαθεί από την εγκληματική πολιτική του ΔΝΤ και της Γερμανίας – στόχος των οποίων είναι η λεηλασία τόσο του δημόσιου, όσο και του ιδιωτικού τομέα.

ΟΙ ΕΚΒΙΑΣΜΟΙ

Όσον αφορά την «τρομοκρατία», σε σχέση με τους κινδύνους της επιλογής της αναβολής πληρωμών (εντός ευρώ πάντοτε, αφού κανείς δεν μπορεί να μας υποχρεώσει να εγκαταλείψουμε το κοινό νόμισμα, ενώ η χρεοκοπία με εθνικό νόμισμα είναι κάτι εντελώς διαφορετικό – άρθρο μας), τα εξής:

(α)  Τα περισσότερα κράτη συνήθως χρεοκοπούν (αναγκάζονται να κηρύξουν στάση πληρωμών καλύτερα, αφού ένα κράτος δεν μπορεί να χρεοκοπήσει, όπως συμβαίνει σε μία επιχείρηση), επειδή δεν έχουν στη διάθεση τους συνάλλαγμα – με το οποίο να μπορούν να πληρώνουν τις εξωτερικές υποχρεώσεις τους, να εισάγουν εμπορεύματα, πρώτες ύλες, ενέργεια κλπ. Η Ελλάδα όμως έχει συνάλλαγμα στη διάθεση της – αφού το Ευρώ είναι συνάλλαγμα.

(β)  Η Ελλάδα δεν είναι κομμουνιστική χώρα, οπότε οι εισαγωγές φαρμάκων, πετρελαίου κλπ. δεν γίνονται από το δημόσιο τομέα, αλλά από τον ιδιωτικό – επομένως, δεν εμποδίζονται από τυχόν έλλειψη χρημάτων του δημοσίου.       

(γ)  Το πρωτογενές έλλειμμα του προϋπολογισμού μας είναι «μόλις» 5 δις €. Επομένως, η μείωση του κατά το ποσόν αυτό (κάτι που μας υποχρεώνει επίσης η δανειακή σύμβαση), δεν θα προκαλούσε «σεισμό» στην Ελλάδα.

(δ)  Τα έσοδα του δημοσίου ξεπερνούν τα 50 δις €, οπότε καλύπτονται πλήρως οι μισθοί και οι συντάξεις – ενώ περισσεύουν αρκετά χρήματα. Η εσωτερική χρεοκοπία, η οποία επιχειρείται, έχει ήδη αναφερθεί εκ μέρους μας (άρθρο).

(ε) Πρόβλημα στις τράπεζες και επομένως στις καταθέσεις, θα μπορούσε θεωρητικά να συμβεί ανά πάσα στιγμή – εάν τυχόν τρομοκρατούταν οι καταθέτες, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει επίθεση (Bank run) στις τράπεζες. Εάν δεν κάνουμε λάθος δε, ο πρωθυπουργός τρομοκράτησε επαρκώς τους Πολίτες, καθώς επίσης τους βουλευτές την Κυριακή – αν και μάλλον δεν τα κατάφερε, με όλους όσους τοποθετούν τη χώρα υπεράνω των «προνομίων» τους. 

(στ) Οι κοινωνικές αναταραχές (ένα «δείγμα» τους μας δόθηκε παραδόξως την Κυριακή, με την οργανωμένη επίθεση εναντίον της Αθήνας, καθώς επίσης πολλών άλλων πόλεων της πατρίδας μας), όπως επίσης οι επιθέσεις (bank run) εναντίον των τραπεζών ή των supermarkets, θα μπορούσαν σε κάθε περίπτωση να αποφευχθούν, εάν υπήρχε σωστή προστασία και ενημέρωση των Πολιτών.

(ζ)  Στην Αργεντινή (άρθρο μας), αν και κήρυξε στάση πληρωμών μετά από πολλά χρόνια στο ζυγό του ΔΝΤ (λόγω κάποιων προδοτών πολιτικών «ανδρών» της), δεν χρεοκόπησαν όλες οι τράπεζες, παρά το ότι έκλεισαν για λίγες ημέρες – ενώ οι καταθέτες δεν έχασαν τα χρήματα τους (μόνο από τον πληθωρισμό που ακολούθησε, επειδή η χώρα είχε εθνικό νόμισμα).     

Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε πολλά άλλα «έντεχνα» διλήμματα και ατυχείς εκβιασμούς, οι οποίοι είναι ουσιαστικά άνευ αντικειμένου – ενώ εξυπηρετούν αποκλειστικά και μόνο τα συμφέροντα των διεθνών τοκογλύφων, οι οποίοι έχουν επιλέξει τη χώρα μας για να επιβάλλουν τις απαιτήσεις τους. Θεωρούμε όμως ότι, οι Έλληνες είναι σε θέση να τα κατανοήσουν μόνοι τους – οπότε δεν χρειάζεται να επεκταθεί κανείς σε περαιτέρω λεπτομέρειες.     

Ολοκληρώνοντας, όπως φαίνεται, με μέτρα που μάλλον δεν εφαρμόζονται, όχι τουλάχιστον μέσα σε τόσο στενά χρονικά περιθώρια και εν μέσω ύφεσης, δεν πείθουμε κανέναν – φυσικά ούτε τις αγορές, οι οποίες απαιτούν καθαρές, βιώσιμες λύσεις. Επομένως οδηγούμαστε όλο και πιο κοντά σε μία πραγματικά ανεξέλεγκτη, σε μία «άτακτη» καλύτερα χρεοκοπία (αθέτηση πληρωμών ομολόγων χωρίς καμία προειδοποίηση, κατάρρευση του κράτους κλπ.), με όλο και λιγότερα διαπραγματευτικά πλεονεκτήματα – με αποτελέσματα που είναι εξαιρετικά δύσκολο πλέον να προβλεφθούν. 

ΟΙ ΕΚΒΙΑΣΤΕΣ

Σε κείμενο μας τον Απρίλιο του 2009, στο οποίο «κατηγορούσαμε» τη Γερμανία, γράφοντας ότι θέλει να χρησιμοποιήσει την Ελλάδα, θεωρώντας την ως την ιδανική υποψήφια χώρα για τον παραδειγματισμό των υπολοίπων «εταίρων» της Ευρωζώνης (Link), αναφέραμε μεταξύ άλλων τα παρακάτω:

“Μπορούμε όμως, αδιαφορώντας εντελώς για όλα αυτά, να αντιπαρατεθούμε με επιτυχία στην άδικη επίθεση που δεχόμαστε, αντιστρέφοντας το «παιχνίδι» και εξερχόμενοι με σοβαρά κέρδη από την οικονομική κρίση; Σε τελική ανάλυση, μπορούμε μήπως να τεκμηριώσουμε ότι, τουλάχιστον στην περίπτωση της χώρας μας, η Γερμανία κάνει κατάχρηση της δεσπόζουσας θέσης της στην Ευρώπη, εάν υποθέσουμε ότι δεν μας συκοφαντεί, δυσφημίζοντας μας;

Μία τέτοιας έκτασης δυσφήμιση, ακόμη και αν δεχθούμε ότι δεν είναι κακοπροαίρετη, μπορεί να μας κοστίσει πάνω από 10 δις € σε ετήσιους τόκους (δυσανάλογη αύξηση του επιτοκίου δανεισμού μας), καθώς επίσης να καταστρέψει πολλούς τομείς της οικονομίας μας, μέσα σε μία νύχτα. Μπορούμε να το επιτρέψουμε, χωρίς να αντισταθούμε συλλογικά; Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να προστατεύσουμε το Δίκαιο και την Ελλάδα;”

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Είμαστε απολύτως πεπεισμένοι ότι, όλοι σχεδόν οι Ευρωπαίοι Πολίτες, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, αντιμετωπίζουν ανάλογα προβλήματα με εμάς – αφού όλοι υποφέρουμε από την κατάλυση της Δημοκρατίας, από τη δικτατορία των αγορών, από τις επεκτατικές βλέψεις της πρωσικής Γερμανίας, από την ανεπάρκεια των πολιτικών, από τη διαφθορά, από τη διαπλοκή κοκ.

Αν και θεωρούμε λοιπόν ότι, δεν είμαστε οι μοναδικοί, οι οποίοι αντιμετωπίζουν προβλήματα, ενώ πιστεύαμε ανέκαθεν στην Ευρωπαϊκή Ιδέα, είμαστε παράλληλα υποχρεωμένοι να λάβουμε τα μέτρα μας – να μην επιτρέψουμε δηλαδή τον περαιτέρω εξευτελισμό ή/και το διασυρμό μας, την άσκοπη κατάλυση της εθνικής μας κυριαρχίας, τη λεηλασία της δημόσιας και ιδιωτικής μας περιουσίας, καθώς επίσης την καταδίκη της πατρίδας μας σε μία «κυλιόμενη χρεοκοπία». Στα πλαίσια αυτά, η έγκαιρη αναζήτηση πραγματικών, πρακτικών και εφαρμόσιμων λύσεων, ακόμη και ανατρεπτικών, είναι ίσως η μεγαλύτερη υποχρέωση μας.

Οι λύσεις αυτές οφείλουν να είναι αρχικά μέσα στα πλαίσια της Ενωμένης Ευρώπης και του κοινού νομίσματος – σημαντικότατα επιτεύγματα, τα οποία δεν πρέπει σε καμία απολύτως περίπτωση να θυσιάσουμε, επειδή μία και μόνο χώρα δημιουργεί προβλήματα. Εν τούτοις, οφείλουμε να ερευνήσουμε και άλλες δυνατότητες, οι οποίες θα εξαρτώνται αποκλειστικά και μόνο από εμάς – αφού δεν μπορούμε να επιβάλλουμε τις απόψεις μας, όσο και αν το επιθυμούμε.

Σε κάθε περίπτωση φυσικά, θα ήταν προτιμότερο όλων το να αποβληθεί η Γερμανία, εάν συνεχίσει να παραμένει αδιάλλακτη και μη συνεργάσιμη – αφού, εάν καθυστερήσει η πολιτική, καθώς επίσης η δημοσιονομική ένωση, με την παράλληλη «ενεργοποίηση» της ΕΚΤ (Ευρωομόλογα κλπ.), η ήδη «παραπαίουσα» Ευρωζώνη θα καταδικαστεί αμετάκλητα.

Αθήνα, 14. Φεβρουαρίου 2012

* Βασίλης Βιλιάρδος (copyright), Αθήνα, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος και συγγραφέας, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2530.aspx

Σε ποιον ανήκουν οι έδρες;

Του Λευτέρη Κουσούλη

 Μετά τις διαγραφές και παραιτήσεις βουλευτών που ακολούθησαν την ψήφιση του μνημονίου, επανέρχεται μέσα σε μια πολιτικά δραματική συγκυρία το ερώτημα: σε ποιον ανήκουν οι έδρες;

Μέχρι σήμερα κεντρικό στοιχείο που καθόριζε τη λειτουργία του κομματικού συστήματος – δεν πρόκειται στην ουσία για σύστημα, πρόκειται για μόρφωμα εξουσίας φεουδαρχικού τύπου – ήταν το κομματικό συμφέρον. Έτσι ονομαζόταν το προσωπικό σχέδιο εξουσίας του αρχηγού, εκάστου αρχηγού, που στην πράξη δεν ήταν και δεν είναι παρά μια μονοπρόσωπη εξουσία.

 Η διαγραφή των βουλευτών αποτελεί την έκφραση του αδιεξόδου λειτουργίας αυτού του μορφώματος εξουσίας. Γι’ αυτό και το ζήτημα που εγείρεται από κάποιους εκφραστές αυτής της εξουσίας, εγκαλώντας τους βουλευτές να παραδώσουν τις έδρες τους, μία έχει απάντηση: οι έδρες ανήκουν στους βουλευτές.

Το Σύνταγμα ορίζει με απόλυτη σαφήνεια ότι οι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και ότι η παραίτηση από το βουλευτικό αξίωμα είναι δικαίωμα του βουλευτή. Μπορεί, συνεπώς, να παραιτηθεί εάν ο ίδιος το κρίνει, μπορεί και όχι.

Οι βουλευτές ούτε παραδίδουν, ούτε παραδίδονται. Είναι πολιτική υποχρέωσή τους να υπερασπίζονται το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό τους.

Η πολιτική τους στάση κρίνεται από το λαό και αυτός θα κρίνει στην επόμενη δοκιμασία την απόφασή τους. Η σταυροδοσία εμπεριέχει το αυτονόητο. Η ψήφος αποτυπώνεται υπέρ ενός πολιτικού υποκειμένου. Επιλέγοντας ένα κόμμα, ο πολίτης-ψηφοφόρος δεν κάνει ποτέ μια απρόσωπη επιλογή. Το άτομο-πρόσωπο του βουλευτή συγκεκριμενοποιεί την έκφραση της λαϊκής βούλησης. Ο βουλευτής καλείται να δώσει ψήφο εμπιστοσύνης. Και αυτός μόνο μπορεί να την άρει. Η συζήτηση για τα αν οφείλει ο βουλευτής να παραδώσει την έδρα του αποτυπώνει μια πολιτικά καθυστερημένη συνείδηση, η οποία άρρητα διακηρύσσει ότι η εξουσία στο κόμμα είναι πάντοτε μονοπρόσωπη και ότι οποιαδήποτε αμφισβήτησή της πρέπει να εξορκίζεται. Κάθε δημοκρατική συνείδηση έχει χρέος να αντιταχθεί σε αυτή τη στάση.

Έτσι, δεν μπορώ παρά να σημειώσω την πικρία που προκαλεί η εικόνα του βουλευτή της Ν.Δ. Κωνσταντίνου Μαρκόπουλου, ο οποίος δικαίως υπερασπιζόταν σε τηλεοπτική εκπομπή την έδρα του, ενώ την ίδια στιγμή ανέπεμπε ύμνους στον αρχηγό του!

Όλα τα κλειστά συστήματα εξουσίας κυοφορούν την κρίση και τροφοδοτούν την παρακμή. Μόνο οι δρόμοι της αυθεντικής πολιτικής λειτουργίας, όπου ο αυτοπροσδιορισμός αποτελεί βασικό στοιχείο, μπορούν να οδηγήσουν σε κάποιο ξέφωτο.

ΠΗΓΗ: Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου 2012, http://www.aixmi.gr/index.php/anhkoun-edres/ ΚΑΙ  από: ΛΕΓΕΙΝ & ΠΡΑΤΤΕΙΝ  προς: manitari.tou.bounou@gmail.com ημερομηνία: 15 Φεβρουαρίου 2012 10:47 π.μ. θέμα: Από Λ. Κουσούλη

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τΜτΒ αντί σχολίου.

199 Ευχαριστώ

Του Παύλου Χαϊκάλη*

Και ναι, χθες ξαφνικά, είδα φως μέσα μου. Κατάλαβα τα πάντα. Όχι, δεν ήταν το φως από τις εκρήξεις και τις φωτιές που έβαλαν τα «άκρα», μόνο όπως είπε και ο υπουργός που με προστατεύει εμένα, τον απλό πολίτη, και γι αυτό τον ευχαριστώ πολύ.

Ήταν το φως της συνειδητοποίησης για όλα τα τεκταινόμενα. Και τους ευχαριστώ όλους, και τους 199. Μ’ έσωσαν. Με γλύτωσαν από την καταστροφή. Όχι μόνο εμένα. Όλους τους Έλληνες. Όλη τη χώρα. Σας ευχαριστώ πολύ.

Σ’ ευχαριστώ πολύ Γιώργο Παπανδρέου, γιατί τώρα που ολοκλήρωσες το μεγάλο έργο που έκανες αφιλοκερδώς 2 χρόνια, κατάλαβα πόσο μπροστά θέλεις να μας πας. Και τα κατάφερες. Ήδη κοιτάζω με ψηλά το κεφάλι την Ευρώπη και αισθάνομαι υπερήφανος για την ηγεσία μου, που ακολουθεί πιστά τις ευρωπαϊκές επιταγές.

Σ’ ευχαριστώ πολύ Ευάγγελε Βενιζέλε. Υποκλίνομαι μπροστά στη διαπραγματευτική σου δεινότητα. Ναι, έχεις δίκιο. Κανείς δεν ζει με 400 ευρώ, ούτε με 800. Όταν, όμως, σε λίγα χρόνια θα κατανοήσουν όλοι σε τι ευτυχία θα ‘ναι η χώρα, θα δικαιωθείς. Μπορεί να μη ζουν πολλοί. Μπορεί να ‘χουν φύγει σε άλλες χώρες για να ζήσουν. Κρίμα, γιατί δεν θα μπορέσουν να σε δικαιώσουν όπως εγώ τώρα.

Πόση χαρά νοιώθω που, επιτέλους, θα καθορίζω εγώ τη σύμβαση εργασίας μόνος μου. Χωρίς άλλους πάνω απ’ το κεφάλι μου. Θέλω τόσα;  Αυτά που μου δίνουν θα παίρνω. Και θα ‘χω ψηλά το κεφάλι ότι τα κατάφερα μόνος μου.

Πόσο σας ευχαριστώ που με απαλλάξατε από άχρηστους Οργανισμούς, όπως αυτούς της Εργατικής κατοικίας και Εστίας. Αμάν πια μ’ αυτή την εργατική τάξη. Όλο ζητούσε συνεχώς. Και από δουλειά τίποτα. Είχε δίκιο ο ΓΑΠ που έλεγε ότι είμαστε χώρα διαφθοράς και τεμπελιάς.

Σ’ ευχαριστώ και σένα Λουκά Παπαδήμο. Τι λόγος. Τι ανάστημα. Πόσο πειστικός ήσουν. Και όλοι σε υπάκουσαν. Πρέπει ν’ αγαπάς πολύ αυτή τη χώρα. Σ’ ευχαριστώ πολύ και κρίμα που θα ξαναφύγεις πάλι. Έπρεπε να κάτσεις εδώ μαζί μας. Ν’ απολαύσεις το οικοδόμημά σου. Δεν πειράζει. Σώσε κι άλλες χώρες. Το αξίζεις

Σ’ ευχαριστώ και σένα Αντώνη Σαμαρά. Γιατί πριν χρόνια, που ήμουν κοντά σου στην Πολιτική Άνοιξη, μ’ έμαθες τι σημαίνει συνέπεια και συνέχεια στο έργο σου. Πόσο σε χάρηκα γι’ αυτή σου τη συνέπεια. Αταλάντευτος. Δεν ξέφυγες γραμμή. Ό,τι υποστήριζες το έκανες πράξη. Πάντα πίστευα ότι είσαι άνθρωπος της ρήξης. Και πόσο σε χάρηκα σ’ αυτή τη ρήξη με τον ΓΑΠ. Μα, τα ανέτρεψες όλα. Σ’ ευχαριστώ γιατί τώρα που θα γίνεις πρωθυπουργός (αν βέβαια σε ψηφίσει ο κόσμος) θα αισθανθεί ότι ξέρει πού πηγαίνει αυτός ο λαός. Ότι δεν θα ‘χει κάποιον που θα αλλάζει στάση και πράξη ζωής.

Σ’ ευχαριστώ Αντώνη μου, γιατί έσωσες τον 13ο και 14ο μισθό. Μπορεί να χάσαμε τους άλλους 12, αλλά ο 13ος και 14ος ήταν θέμα τιμής για μας. Και ευτυχώς που δεν έκανες τίποτα στη Ρωσία που πήγες. Φοβήθηκα μήπως αν παθαίναμε κάτι, έπαιρνες βοήθεια από το χριστιανικό τόξο που κάποτε θαύμαζες και στήριζες ως σημείο λύσης. Μόνο οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί είναι φίλοι μας και μας πονάνε. Έχεις σπουδάσει εκεί και ξέρεις. Πόσο υπερήφανο μ’ έχεις κάνει που μ’ έχεις δικαιώσει όταν μιλούσα για σένα και έλεγα ότι είσαι ελπίδα γι αυτό τον τόπο. Ότι δεν κάνεις κολωτούμπες. Ότι έχεις όραμα για τον τόπο. Ότι είσαι ηγέτης. Σ’ ευχαριστώ που με δικαίωσες.

Να μην ξεχάσω να ευχαριστήσω τη κυρία  Ντόρα Μπακογιάννη. Με τι πόνο ψυχής μας στήριξε όλους. Πόσο μας αγαπάει. Και πόσο την έχουμε αδικήσει. Έβαλε κι αυτή μια βοήθεια ώστε να γίνει η χώρα καλύτερη. Σ’ ευχαριστούμε δακτυλιδόστομη και αγγελοκαμωμένη. Ο Θεός να δίνει χρόνια στην οικογένειά σου.

Μακάρι να μπορούσα να ευχαριστήσω προσωπικά και τους 199. Σώσατε τη χώρα. ΜΑΣ ΣΩΣΑΤΕ. Από αύριο τα ράφια θα ‘ναι πάλι γεμάτα. Και θα παραμείνουν γεμάτα, γιατί κανείς δεν θα μπορεί να αγοράσει, αλλά δεν θα ‘χουμε χρεοκοπήσει όπως ήθελαν οι άλλοι 101. Τα βδελύγματα. Οι ανόητοι. Οι ανθέλληνες.

Να ευχαριστήσω προσωπικά το φίλο Γιάννη Βούρο, που αντιστάθηκε όταν οι άλλοι παραιτούνταν ή έλεγαν όχι και που έδωσε άλλη μια ευκαιρία στην κυβέρνηση να πετύχει το στόχο της. Μας έσωσες Γιάννη. Σ’ ευχαριστώ. Στα 2 χρόνια που μοιραζόμασταν το ίδιο καμαρίνι ό,τι μου είπες το έκανες. Τίμησες την ψήφο που σου έδωσα και σε πίστεψα. Κι αν αύριο περνάμε δύσκολα, χάρις σε σένα η ΑΕΚαρα μας θα χει γήπεδο. Είναι λίγο αυτό; ΟΧΙ. Είναι έργο ζωής. Σ’ ευχαριστώ.

Και καλά κάνατε οι αρχηγοί και διαγράψατε τους αντιρρησίες. Αυτό έλλειπε. Είχαν καμιά ιστορία κάποιοι απ’ αυτούς πίσω τους;  Όχι, βέβαια. Εσείς είστε η Ιστορία μας. Το Μέλλον μας. Οι Ηγέτες μας. Κρατείστε όλοι μέσα σας αυτά τα πρόσωπα που μας πήγαν τόσο ψηλά. Που κράτησαν ψηλά το Ευρώ μας και όλα τα Χρηματιστήρια του κόσμου. Μπράβο σας. Και να στε σίγουροι ότι στις επόμενες εκλογές θα σας θυμηθούμε και θα σας το δείξουμε…

* Ο Παύλος Χαϊκάλης είναι ηθοποιός. Γεννήθηκε στο Κατάκολο της Ηλείας και μεγάλωσε στη Πάτρα. Αποφοίτησε από την Δραματική σχόλη του Γ. Θεοδισιάδη στην οποία υπήρξε καθηγητής από το 2001-2006. Έχει υπηρετήσει σχεδόν όλα τα είδη του θεάτρου και έχει συμπρωταγωνιστήσει με κορυφαίους έλληνες ηθοποιούς. Το 1987 βραβεύεται με το βραβείο "Κάρολος Κουν" για την ερμηνεία του στο έργο "Ξενοδοχείον ο παράδεισος" του Ζωρζ Φευντώ σε σκην.Ρότζερ Ουίλιαμς. Το 1993 κατεβαίνει υποψήφιος βουλευτής με το κόμμα της Πολιτικής Άνοιξης στο νομό Αχαΐας. Σπουδαιότερες παραστάσεις που έχει συμμετασχει: "Τέλος του ταξιδιού", "Φιλούμενα Μαρτουράνο", "Έγκλημα και τιμωρία", "Οι Άθλιοι", "Θεσμοφοριαζουσες", "Ιππείς", "Του Κουτρούλη ο γαμος", "Ταρτουφος", "Η τύχη της Μαρουλας", "Ψεμα στο ψεμα", "Δυο τρελοί παραγωγοί" κ.α.. Έχει συμμέτοχες στην τηλεοραση: "Δέκα μικροί μήτσοι", "Κάτω από την Ακρόπολη", "Βέρα στο δεξί", "Πολυκατοικία", "Τι ψύχη θα παραδωσεις", "50-50" κ.α.. Επίσης έχει συμμετάσχει και στον κινηματογράφο: "Απουσίες", "Safe sex", "Λουκουμάδες με μέλι".

ΠΗΓΗ:  Τρίτη 14 Φεβρουαρίου 2012, http://www.aixmi.gr/index.php/199-efxaristo

Αν αυτή είναι η Ευρώπη…

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Ο Πρίμο Λέβι διεκτραγώδησε την κτηνωδία των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης στο συγκλονιστικό βιβλίο του «Αν αυτό είναι ο άνθρωπος…». Ο σκληρός χειμώνας του 2011- 2012 περιμένει ακόμη τον συγγραφέα που θα γράψει την ελεγεία της εποχής μας με τίτλο «Αν αυτή είναι η Ευρώπη…». Τελευταία Μεγάλη Ιδέα του ελληνικού αστισμού, αστεία φαντασίωση μιας κατ’ όνομα ανανεωτικής και στην πραγματικότητα κατοικίδιας Αριστεράς, η Ενωμένη Ευρώπη γίνεται στάχτη στο βωμό του κοινωνικού ολοκαυτώματος που προκαλούν τα οικονομικά πάντσερ της Άνγκελα Μέρκελ.

Κάποτε μια εικόνα αξίζει όντως όσο χίλιες λέξεις, κατά πως λένε οι Κινέζοι. Μια τέτοια εικόνα είδαν οι τηλεθεατές όλης της Ευρώπης το βράδυ της περασμένης Κυριακής, καθώς κάμερες και μικρόφωνα στην αίθουσα των Βρυξελλών έπιασαν στον ύπνο τους δύο πρωταγωνιστές: Ένας πελδινός υπουργός Οικονομικών της Πορτογαλίας να υποκλίνεται μπροστά στην αναπηρική πολυθρόνα – αυτοκρατορικό θρόνο του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ικετεύοντας κάποια δανειακά ψίχουλα.

Λίγο αργότερα, οι Γερμανοί και οι ελάσσονες βαστάζοι τους, που επέβαλαν πραξικοπηματικά την κυβέρνηση Παπαδήμου στον ελληνικό λαό, ήταν οι ίδιοι που έσπευδαν να κατεξευτελίσουν τον εκπρόσωπό της, Ευάγγελο Βενιζέλο. Παρότι ο άνθρωπος τους έφερνε στο πιάτο τη συμφωνία των τριών πολιτικών αρχηγίσκων σε ό,τι τους ζητήθηκε από το Βερολίνο, Σόιμπλε, Γιούνκερ και ΣΙΑ έθεταν νέες αξιώσεις και τελεσίγραφα, συζητώντας πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο να ζητήσουν έγγραφες δηλώσεις υποταγής ακόμη κι από την… Παπαρήγα και τον Τσίπρα!

Αντί για την ονειρεμένη «Ευρώπη των λαών», η Αγία Γερμανική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία 2.0 αφήνει στην κυβέρνηση των Αθηνών λιγότερες εξουσίες απ’ ό,τι στο ναύαρχο της Ουγγαρίας. Δεν πρόκειται, βέβαια, για σαδιστική συμπεριφορά επιγόνων ενός Κάιζερ ή ενός Φύρερ, αλλά για πολύ ψυχρό, στρατηγικό υπολογισμό. Μεθυσμένοι από την εκτίναξη των εξαγωγών και των πλεονασμάτων τους – αποτελέσματα μιας βιομηχανικής ανάπτυξης που στηρίχθηκε στη συντριβή του εργατικού κόστους – οι Γερμανοί, έχοντας καθυποτάξει τους Γάλλους, νοιώθουν παντοδύναμοι στην ηπειρωτική Ευρώπη, έτοιμοι να ανοίξουν πανιά στην παγκόσμια αρένα. Παρά τον κίνδυνο να εξωθήσουν όλους σχεδόν τους εταίρους τους σε μια οδυνηρή ύφεση, αρνούνται πεισματικά να χαλαρώσουν τη Δρακόντεια δημοσιονομική πολιτική τους (τυπώνοντας ευρώ, καθιερώνοντας ευρωομόλογα κ.α.) κατά το πρότυπο των Αμερικανών. Η Γερμανία εκτιμά ότι ΗΠΑ και Κίνα διογκώνουν διαρκώς φούσκες που δεν θα αργήσουν να εκραγούν και πιστεύει ότι, αν διατηρήσει με νύχια και με δόντια ένα σκληρό ευρώ, θα χορέψει στο ταψί τα δύο κράτη – γίγαντες όταν έρθει η στιγμή της αλήθειας.

Σε μια παρόμοια στρατηγική, δεν χωράει κανένα έλεος για τη μικρή Ελλάδα. Πρέπει να χρησιμοποιηθεί ως πυγμαχικός σάκος για να φρονηματιστούν όχι τόσο οι εξίσου αδύναμοι Πορτογάλοι, όσο η Ισπανία και η Ιταλία, που θα μπορούσαν πράγματι να κλονίσουν επικίνδυνα το κοινό νόμισμα. Γι’ αυτό το Βερολίνο θέτει με ωμό τρόπο το δίλημμα στην ελληνική ολιγαρχία: Είτε θα δεχθείτε να υποβιβαστείτε στην κατηγορία της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας-ισότιμα μέλη της Ε.Ε., όσο είναι ισότιμο μέλος της NAFTA το Μεξικό – είτε θα εξοστρακιστείτε κλωτσηδόν από την ευρωζώνη.

Αυτό το εναγώνιο δίλημμα που αντιμετωπίζει η ελληνική ολιγαρχία, επιχειρεί να το μεταφέρει στον ελληνικό λαό με τον γνωστό εκβιασμό: Είτε επιβιώνουμε όπως- όπως μέσα στο ευρώ, είτε επιστρέφουμε στην εποχή των σπηλαίων με τη χρεωκοπία και την έξοδο από το ευρώ. Μόνο που το παραμύθι δεν πιάνει πια. Όχι μόνο γιατί τόχουν πει εκατό φορές και κάθε φορά που μας «διασώζουν» πλησιάζουμε πιο πολύ στη χρεωκοπία• ούτε μόνο γιατί εδώ που έχουμε φτάσει, ο ελληνικός λαός νοιώθει ότι δεν έχει τίποτα να χάσει από μια στάση πληρωμών, όπως ο βρεγμένος δεν έχει τίποτα να χάσει από τη βροχή• αλλά και γιατί οι πάντες ή σχεδόν οι πάντες (ακόμη και πολιτικοί σαν τη Βάσω Παπανδρέου και τη Λούκα Κατσέλη) ομολογούν πλέον ότι είναι ίσα- ίσα το εξοντωτικό Μνημόνιο ΙΙ και η ακόμη βαθύτερη ύφεση που θα ακολουθήσει είναι που θα φέρουν την αναπόφευκτη, πλέον, χρεωκοπία πιο κοντά και θα καταστήσουν την έξοδο από το ευρώ αναπότρεπτη.

Το στίγμα της σημερινής Ελλάδας καθορίζεται από τις Καρτεσιανές συντεταγμένες: Διεθνής ταπείνωση και υποβάθμιση-Κοινωνική καταστροφή και ανάφλεξη-Πολιτικό κραχ, με διάλυση του ΠΑΣΟΚ κατάρρευση του δικομματικού συστήματος. Στο συνδυασμό τους, αυτές οι τρεις εξελίξεις οδηγούν σε μια εθνική κρίση ιστορικών διαστάσεων, συγκρίσιμη μόνο με τη Μικρασιατική Καταστροφή και τη Ναζιστική κατοχή.

Σ’ αυτό το φόντο, απέναντι στο μαύρο μέτωπο ΝΔ- ΠΑΣΟΚ- ΛΑΟΣ, η μαχόμενη, αντικαπιταλιστική Αριστερά, το θέλει δεν το θέλει, το φοβάται δεν το φοβάται, είναι υποχρεωμένη όχι απλά να «αντισταθεί», αλλά να σηκώσει στους ώμους της την υπόθεση της λαϊκής, δημοκρατικής αναγέννησης της Ελλάδας. Να συμπεριφερθεί όχι απλώς σαν δύναμη διαμαρτυρίας, αλλά σαν δύναμη μιας νέας, εργατικής-λαϊκής εξουσίας, στηριγμένης σε ένα ευρύ, ενιαίο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο, που θα υπερβεί την παραλυτική πολυδιάσπαση. Αν δεν το πράξει, κινδυνεύει όχι μόνο να χάσει μια ιστορική ευκαιρία, αλλά κυριολεκτικά να σαρωθεί από το αντιδραστικό τσουνάμι που έρχεται, έστω και μετά από κάποια πρόσκαιρη εκλογική επιτυχία, που θα επιβεβαιώσει απλώς ότι τα μυρμήγκια, προτού πεθάνουν, βγάζουν φτερά…

ΠΗΓΗ: http://thepressproject.gr/theme.php?id=12430

ΠΡΟΣ  ΤΗΝ  ΔΙΕΘΝΗ  ΚΟΙΝΗ  ΓΝΩΜΗ – Η  ΑΛΗΘΕΙΑ  ΓΙΑ ΤΗΝ  ΕΛΛΑΔΑ

Του Μίκη Θεοδωράκη

Υπάρχει μια διεθνής συνωμοσία με στόχο την ολοκλήρωση της καταστροφής της χώρας μου. Ξεκίνησαν από το 1975 με στόχο τον νεοελληνικό πολιτισμό, συνέχισαν με την διαστροφή της νεότερης ιστορίας μας και της εθνικής μας ταυτότητας και τώρα προσπαθούν να μας εξαφανίσουν και βιολογικά με την ανεργία, την πείνα και την εξαθλίωση. Εάν ο ελληνικός λαός δεν ξεσηκωθεί σύσσωμος για να τους εμποδίσει, ο κίνδυνος για την εξαφάνιση της Ελλάδας είναι υπαρκτός. Εγώ την τοποθετώ μέσα στα δέκα επόμενα χρόνια. Από μας θα μείνει μόνο η μνήμη του πολιτισμού μας και των αγώνων μας για την ελευθερία.

Ως το 2009 δεν υπήρχε σοβαρό οικονομικό πρόβλημα. Οι μεγάλες πληγές της οικονομίας μας ήταν οι υπερβολικές δαπάνες για την αγορά πολεμικού υλικού και η διαφθορά μιας μερίδας του πολιτικού και του οικονομικο-δημοσιογραφικού χώρου. Όμως και για τις δύο πληγές ήταν συνυπεύθυνοι και οι ξένοι. Όπως λ.χ. οι Γερμανοί, Γάλλοι, Άγγλοι και Αμερικανοί, που κέρδιζαν δισεκατομμύρια ευρώ σε βάρος του εθνικού μας πλούτου από την ετήσια πώληση πολεμικού υλικού. Αυτή η συνεχής αιμορραγία, μάς γονάτιζε και δεν μας επέτρεπε να προχωρήσουμε προς τα εμπρός, ενώ προσέφερε πλούτο στα ξένα έθνη. Το ίδιο συνέβαινε και με το πρόβλημα της διαφθοράς. Λ.χ. η Γερμανική Siemens είχε ειδικό κλάδο για την εξαγορά Ελλήνων παραγόντων, προκειμένου να τοποθετήσει τα προϊόντα της στην ελληνική αγορά. Επομένως ο ελληνικός λαός υπήρξε θύμα αυτού του ληστρικού ντουέτου, Ελλήνων και Γερμανών, που πλούτιζαν σε βάρος του. 

Είναι φανερό ότι αυτές οι δύο μεγάλες πληγές θα μπορούσαν να αποφευχθούν εάν οι ηγεσίες των δύο φιλοαμερικανικών κομμάτων εξουσίας δεν είχαν διαβρωθεί από στοιχεία διεφθαρμένα, τα οποία για να καλύψουν τη διαρροή του πλούτου (που ήταν προϊόν της εργασίας του ελληνικού λαού) προς τα ταμεία των ξένων χωρών, κατέφευγαν στον υπέρμετρο δανεισμό, με αποτέλεσμα το δημόσιο χρέος να φτάσει στα 300 δισ. ευρώ, δηλαδή το 130% του ΑΕΠ (Ακαθάριστου Εθνικού Εισοδήματος).  Με την κομπίνα αυτή οι ξένοι που προανέφερα κέρδιζαν διπλά. Πρώτον από την πώληση των όπλων και των προϊόντων τους. Και δεύτερον από τους τόκους των χρημάτων που δάνειζαν στις κυβερνήσεις και όχι στον λαό. Γιατί όπως είδαμε, ο λαός ήταν το κύριο θύμα και στις δύο περιπτώσεις. Ένα παράδειγμα και μόνο θα σας πείσει. Οι τόκοι του δανείου του ενός δισ. δολλαρίων που έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου στα 1986 από μια μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα, έφτασαν στα 54 δισ. ευρώ και ξεπληρώθηκαν τελικά το … 2010!   

Ο  κ. Γιούνγκερ εδήλωσε προ ενός έτους ότι είχε διαπιστώσει τη μεγάλη αιμορραγία των Ελλήνων από τις υπερβολικές (και αναγκαστικές) δαπάνες για την αγορά πολεμικού υλικού από Γερμανία και Γαλλία συγκεκριμένα. Και συμπέρανε ότι έτσι οι πωλητές μας οδηγούν σε βέβαιη καταστροφή. Όμως ομολογεί ότι δεν προέβη σε καμμιά ενέργεια, για να μη βλάψει τα συμφέροντα των φιλικών του χωρών!    

Στα 2008 υπήρξε η μεγάλη οικονομική κρίση στην Ευρώπη. Ήταν λοιπόν επόμενο να επηρεαστεί και η ελληνική οικονομία. Εν τούτοις το επίπεδο ζωής, αρκετά υψηλό, ώστε να έχουμε καταταγεί μεταξύ των 30 πλουσιότερων χωρών του κόσμου, έμεινε βασικά το ίδιο. Υπήρξε όμως άνοδος του δημοσίου χρέους. Όμως το δημόσιο χρέος δεν οδηγεί αναγκαστικά σε οικονομική κρίση. Τα χρέη μεγάλων χωρών όπως λ.χ. οι ΗΠΑ και η Γερμανία υπολογίζονται σε τρισεκατομμύρια ευρώ. Το πρόβλημα είναι εάν υπάρχει οικονομική ανάπτυξη και παραγωγή. Τότε μπορεί κανείς να δανείζεται από τις μεγάλες Τράπεζες με επιτόκιο έως 5%, έως ότου περάσει η κρίση.     

Σ’ αυτή τη θέση ακριβώς βρισκόμασταν στα 2009, όταν έγινε η κυβερνητική αλλαγή τον Νοέμβριο και ανέλαβε πρωθυπουργός ο Γ. Παπανδρέου. Για να κατανοηθεί τι σκέπτεται σήμερα ο ελληνικός λαός για την καταστροφική πολιτική του, παραθέτω δύο νούμερα: Στις εκλογές του 2009 το ΠΑΣΟΚ κέρδισε το 44% των ψήφων. Σήμερα τα γκάλοπ του δίνουν 6%. Ο κ. Παπανδρέου θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση (που όπως είπα αντανακλούσε την ευρωπαϊκή) με δάνεια από τις ξένες Τράπεζες και με το σύνηθες επιτόκιο δηλαδή κάτω από 5%. Εάν το έκανε αυτό, δεν θα υπήρχε για τη χώρα μας το παραμικρό πρόβλημα. Το αντίθετο μάλιστα θα συνέβαινε, γιατί βρισκόμασταν σε φάση οικονομικής ανάπτυξης κι έτσι ασφαλώς θα ανέβαινε το βιοτικό μας επίπεδο.    

Όμως ο κ. Παπανδρέου είχε ήδη ξεκινήσει τη συνωμοσία του εναντίον του ελληνικού λαού από το καλοκαίρι του 2009, όταν συναντήθηκε κρυφά με τον Στρως Καν, με στόχο να οδηγηθεί η Ελλάδα κάτω από την ηγεμονία του ΔΝΤ. Η πληροφορία για τη συνάντηση αυτή δόθηκε στην δημοσιότητα από τον ίδιο τον πρώην Πρόεδρο του ΔΝΤ.. Για να φτάσουμε όμως έως εκεί, θα έπρεπε να παραμορφωθεί η πραγματική οικονομική κατάσταση στη χώρα μας, ώστε να φοβηθούν οι ξένες Τράπεζες και να ανεβάσουν τα επιτόκια δανεισμού σε απαγορευτικούς αριθμούς. Αυτή η επαχθής επιχείρηση ξεκίνησε με την ψεύτική εκτίναξη του Δημοσίου Ελλείμματος από το 9,2% στο 15%. Για την κακουργηματική αυτή πράξη ο Εισαγγελέας κ. Πεπόνης παρέπεμψε προ 20 ημερών στην Δικαιοσύνη τους κυρίους Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου (υπουργό των Οικονομικών). Ακολούθησε η συστηματική εκστρατεία του κ. Παπανδρέου και του Υπουργού Οικονομικών στην Ευρώπη που διήρκεσε 5 μήνες, κατά την οποία προσπαθούσαν να πείσουν τους ξένους ότι η Ελλάδα είναι ένας Τιτανικός έτοιμος να βυθιστεί, ότι οι Έλληνες είναι διεφθαρμένοι, τεμπέληδες και επομένως ανίκανοι να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες της χώρας. Σε κάθε τους δήλωση ανέβαιναν τα επιτόκια, ώστε να μην μπορούμε πια να δανειστούμε, οπότε η υπαγωγή μας στο ΔΝΤ και στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα να πάρει τον χαρακτήρα της σωτηρίας μας, ενώ στην πραγματικότητα υπήρξε η αρχή του θανάτου μας.     

Τον Μάιο του 2010 υπεγράφη από έναν και μόνο Υπουργό το περίφημο Μνημόνιο, δηλαδή η πλήρης υποταγή μας στους δανειστές μας. Το ελληνικό δίκαιο σ’ αυτές τις περιπτώσεις απαιτεί την ψήφιση μιας τόσο σημαντικής συμφωνίας από τα τρία πέμπτα της Βουλής. Άρα στην ουσία το Μνημόνιο και η Τρόικα που σήμερα ουσιαστικά μας κυβερνούν. λειτουργούν παράνομα όχι μόνο για το ελληνικό αλλά και για το ευρωπαϊκό δίκαιο.      

Από τότε έως τώρα, εάν τα σκαλιά που οδηγούν στο θάνατό μας είναι είκοσι, έχουμε ήδη διανύσει πάνω από τα μισά. Φανταστείτε ότι με το Μνημόνιο αυτό παραχωρούμε στους ξένους την Εθνική μας Αυτοτέλεια και την Δημόσια περιουσία μας. Δηλαδή Λιμάνια, Αεροδρόμια, Οδικά δίκτυα, Ηλεκτρισμό, Ύδρευση, Υπόγειο και υποθαλάσσιο πλούτο κλπ. κλπ. Κι ακόμα τα ιστορικά μας μνημεία όπως η Ακρόπολη, οι Δελφοί, η Ολυμπία, η Επίδαυρος κλπ. αφού έχουμε παραιτηθεί από όλες τις σχετικές ενστάσεις.      

Σταμάτησε η παραγωγή, ανέβηκε στο 18% η ανεργία, κλείσανε 80.000 καταστήματα, χιλιάδες βιοτεχνίες και εκατοντάδες βιομηχανίες. Συνολικά βάλανε λουκέτο 432.000 επιχειρήσεις. Δεκάδες χιλιάδες νέοι επιστήμονες εγκαταλείπουν τη χώρα, που βυθίζεται κάθε μέρα και πιο πολύ σε μεσαιωνικό σκότος. Χιλιάδες πρώην ευκατάστατοι πολίτες ψάχνουν στα σκουπίδια και κοιμούνται στο πεζοδρόμιο. Στο μεταξύ υποτίθεται ότι ζούμε χάρη στη μεγαλοψυχία των δανειστών μας, της Ευρώπης των Τραπεζών και του ΔΝΤ. Στην πραγματικότητα κάθε πακέτο με τα δεκάδες δισ. ευρώ με τα οποία χρεώνεται η Ελλάδα επιστρέφεται ολόκληρο από κει που έρχεται, ενώ εμείς φορτωνόμαστε νέους αβάσταχτους τόκους. Και επειδή υπάρχει η ανάγκη να διατηρηθεί το Κράτος, τα Νοσοκομεία και τα Σχολεία, η Τρόικα φορτώνει τα μεσαία και τα κατώτερα οικονομικά στρώματα της κοινωνίας με υπέρμετρους φόρους, που οδηγούν κατ’ ευθείαν στην πείνα. Γενικευμένη κατάσταση πείνας είχαμε στην αρχή της γερμανικής κατοχής το 1941 με 300.000 νεκρούς σε διάστημα έξι μηνών. Από τότε το φάσμα της πείνας ξανάρχεται στη συκοφαντημένη και δύστυχη χώρα μας.   

Αν σκεφθεί κανείς ότι η γερμανική κατοχή μας στοίχισε ένα εκατομμύριο νεκρούς και την ολοσχερή καταστροφή της χώρας μας, πώς είναι δυνατόν να δεχτούμε εμείς οι Έλληνες τις απειλές της κ. Μέρκελ και την πρόθεση των Γερμανών να μας επιβάλουν ένα νέο γκαουλάιτερ… Τη φορά αυτή με γραβάτα…  

Και για να αποδείξω πόσο πλούσια χώρα είναι η Ελλάδα και πόσο εργατικός και συνειδητοποιημένος Λαός είναι ο Έλληνας (συνείδηση του Χρέους προς την Ελευθερία και της αγάπης προς την πατρίδα) είναι η εποχή της Γερμανικής Κατοχής από το 1941 έως τον Οκτώβριο του 1944. Όταν τα SS και η πείνα σκότωσαν ένα εκατομμύριο πολίτες και η Βέρμαχτ κατέστρεφε συστηματικά την χώρα, έκλεβε την αγροτική παραγωγή και τον χρυσό από τις Τράπεζες, οι Έλληνες έσωσαν από την πείνα τον Λαό με τη δημιουργία του Κινήματος της Εθνικής Αλληλεγγύης και δημιούργησαν έναν παρτιζάνικο στρατό 100.000, που καθήλωσε στην χώρα μας 20 γερμανικές μεραρχίες.     

Συγχρόνως όχι μόνο κατόρθωσαν οι Έλληνες χάρη στην εργατικότητά τους, να επιζήσουν αλλά υπήρξε και μεγάλη ανάπτυξη της νεοελληνικής τέχνης μέσα στις συνθήκες κατοχής, ιδιαίτερα στους τομείς της λογοτεχνίας και της μουσικής. Η Ελλάδα επέλεξε την οδό της αυτοθυσίας για την ελευθερία και συγχρόνως της επιβίωσης.     

Και τότε μας χτύπησαν αναίτια κι εμείς απαντήσαμε με Αλληλεγγύη και Αντίσταση και επιζήσαμε. Το ίδιο ακριβώς κάνουμε και τώρα με τη βεβαιότητα ότι τελικός νικητής θα είναι ο ελληνικός λαός. Αυτό το μήνυμα στέλνω στην κ. Μέρκελ και στον κ. Σόϊμπλε δηλώνοντας ότι παραμένω πάντοτε φίλος του Γερμανικού Λαού και θαυμαστής της μεγάλης του συνεισφοράς στην Επιστήμη, τη Φιλοσοφία και την Τέχνη και ιδιαίτερα στη Μουσική! Και η καλλίτερη ίσως απόδειξη γι’ αυτό είναι ότι εμπιστεύθηκα το σύνολο του μουσικού μου έργου σε δύο Γερμανούς Εκδότες, τον Schott και το ν Breitkopf, που είναι από τους μεγαλύτερους εκδότες του κόσμου και η συνεργασία μου μαζί τους είναι άκρως φιλική.   

Μας απειλούν ότι θα μας εκδιώξουν από την Ευρώπη. Εάν η Ευρώπη δεν μας θέλει μια φορά, εμείς αυτή την Ευρώπη των Μέρκελ – Σαρκοζί δεν την θέλουμε δέκα φορές.      

Σήμερα Κυριακή 12 Φεβρουαρίου, ετοιμάζομαι να πάρω μέρος κι εγώ μαζί με τον Μανώλη Γλέζο, τον ήρωα που κατέβασε τη Σβάστικα από την Ακρόπολη δίνοντας έτσι το σινιάλο για το ξεκίνημα όχι μόνο της ελληνικής αλλά και της ευρωπαϊκής αντίστασης ενάντια στον Χίτλερ. Οι δρόμοι και οι πλατείες μας θα πλημμυρίσουν από εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που θα διαδηλώνουν την οργή τους κατά της κυβέρνησης και της Τρόικα.   

Άκουσα χθες τον τραπεζίτη-Πρωθυπουργό στο διάγγελμά του προς τον Ελληνικό Λαό να λέει ότι «έχουμε φτάσει σχεδόν στο μηδέν». Ποιοι όμως μας έφτασαν μέσα σε δυο χρόνια στο ΜΗΔΕΝ; Οι ίδιοι, που αντί να βρίσκονται στη φυλακή, εκβιάζουν τους βουλευτές να υπογράψουν Νέο Μνημόνιο χειρότερο από το πρώτο, που θα εφαρμοστεί από τους ίδιους ανθρώπους και τις ίδιες μεθόδους που μας οδήγησαν στο ΜΗΔΕΝ. Γιατί; Γιατί αυτό επιτάσσει το ΔΝΤ και το Γιούρο Γκρουπ εκβιάζοντάς μας ότι εάν δεν υπακούσουμε, θα οδηγηθούμε στην χρεοκοπία… Εδώ παίζεται το θέατρο του παραλόγου. Όλοι αυτοί οι κύκλοι που ουσιαστικά μας μισούν (ξένοι και Έλληνες) και που είναι οι μόνοι υπεύθυνοι για την δραματική κατάσταση στην οποία οδήγησαν τη χώρα, απειλούν, εκβιάζουν, με σκοπό να συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο, δηλαδή να μας πάνε κάτω από το ΜΗΔΕΝ, έως την οριστική μας εξαφάνιση.  

Έχουμε επιζήσει σε πολύ δύσκολες συνθήκες μέσα από τους αιώνες και είναι βέβαιο ότι αν μας οδηγήσουν με τη βία στο προτελευταίο σκαλοπάτι πριν από τον θάνατο, οι Έλληνες όχι μόνο θα επιζήσουν αλλά και θα αναγεννηθούν. Αυτή τη στιγμή έχω αφιερώσει όλες μου τις δυνάμεις στην προσπάθεια να ενωθεί δυναμικά ο ελληνικός λαός. Προσπαθώ να τον πείσω ότι η Τρόικα και το ΔΝΤ δεν είναι μονόδρομος. Ότι υπάρχει άλλη λύση. Κι αυτή είναι να αλλάξουμε ριζικά την πορεία του έθνους μας και να στραφούμε προς την Ρωσία για οικονομική συνεργασία και για τη δημιουργία κοινοπραξιών που θα μας βοηθήσουν στην ανάδειξη του φυσικού πλούτου της χώρας με όρους που θα εξασφαλίζουν το εθνικό μας συμφέρον. Όσο για την Ευρώπη προτείνω να πάψουμε να αγοράζουμε πολεμικό υλικό από την Γερμανία και την Γαλλία. Όπως θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν, ώστε η Γερμανία να εξοφλήσει τις πολεμικές αποζημιώσεις που μας οφείλει και που σήμερα μαζί με τους τόκους μπορεί να ανέρχονται στα 500 δισ. ευρώ.     

Η μοναδική δύναμη που μπορεί να πραγματοποιήσει αυτές τις επαναστατικές αλλαγές είναι ο ελληνικός λαός ενωμένος σε ένα τεράστιο Μέτωπο Αντίστασης και Αλληλεγγύης, ώστε να εκδιωχθεί η Τρόικα (ΔΝΤ και Ευρωπαϊκές Τράπεζες) από την χώρα. Ενώ παράλληλα θα πρέπει να θεωρηθούν ως μη γενόμενες όλες οι παράνομες ενέργειές τους (δάνεια, χρέη, τόκοι, φόροι, αγορές του Δημόσιου πλούτου). Φυσικά οι Έλληνες συνεργάτες τους που έχουν ήδη καταδικαστεί στη συνείδηση του λαού μας ως προδότες, θα πρέπει να τιμωρηθούν.    

Στον σκοπό αυτό (της ενότητας του Λαού σε ένα Μέτωπο) είμαι ολοκληρωτικά δοσμένος και πιστεύω ότι τελικά θα δικαιωθώ. Πολέμησα με το όπλο στο χέρι ενάντια στην Χιτλερική κατοχή. Γνώρισα τα μπουντρούμια της Γκεστάπο. Καταδικάστηκα από τους Γερμανούς σε θάνατο και έζησα ως εκ θαύματος. Στα 1967 ίδρυσα το ΠΑΜ, την πρώτη αντιστασιακή οργάνωση κατά της στρατιωτικής χούντας. Πάλεψα στην παρανομία. Πιάστηκα και φυλακίστηκα στο «σφαγείο» της χουντικής Ασφάλειας. Τελικά και πάλι επέζησα. Σήμερα είμαι 87 ετών και είναι πολύ πιθανόν να μη ζήσω τη σωτηρία της αγαπημένης μου πατρίδας. Όμως θα πεθάνω με τη συνείδησή μου ήσυχη, γιατί εξακολουθώ να κάνω το Χρέος μου απέναντι στα ιδανικά της Ελευθερίας και του Δικαίου ως το τέλος. 

Αθήνα, 12.2.2012,  Μίκης Θεοδωράκης  

ΠΗΓΗ: http://www.spitha-kap.gr/el/articles/?nid=2102

Τρομοκρατήστε τους εκβιαστές, σαρώστε τους τρομοκράτες!

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Δεν θα υπάρχουν μισθοί και συντάξεις. Δεν θα υπάρχουν τρόφιμα. Τα ράφια θα είναι άδεια. Θα μπει δελτίο στο ψωμί. Δεν θα υπάρχουν φάρμακα. Δεν θα υπάρχει πετρέλαιο.

Ίσως να μην ξαναβγεί και ο Ηλιος…

*

Ζούμε τον πιο χυδαίο εκβιασμό στη νεότερη Ιστορία της Ελλάδας. Βιώνουμε την πιο αδίστακτη τρομοκρατία από την εποχή του «σφάξε με αγά μου ν' αγιάσω».

Οι Παπαδήμος, Σαμαράς, Παπανδρέου, Βενιζέλος, οι Καρατζαφυρερ-αρουραίοι, όλοι όσοι μας είπαν πριν από δυο χρόνια «Μνημόνιο ή χρεοκοπία» και μας έφεραν την πτώχευση, τη χρεοκοπία και τη λαϊκή συμφορά, όλοι όσοι μας είπαν εκείνο το «Μεσοπρόθεσμο ή τανκς» και μας έφεραν τον δοτό τραπεζίτη – πρωθυπουργό, τώρα δίνουν τα ρέστα τους:

«`Η θα αποδεχτείτε το "Μνημόνιο 2" ή θα πεθάνετε από την πείνα»!

*

Ας το σκεφτούμε:

*

1) Θέλουν, λένε, να μας εξασφαλίσουν μισθούς και συντάξεις αυτοί που έκοψαν και τους μισθούς και τις συντάξεις!

Αυτοί που με το πρώτο μνημόνιο πήραν δάνειο 65 δισ. ευρώ και το ίδιο διάστημα λεηλάτησαν τους μισθούς για να καταβάλουν στους «δανειστές» τοκογλυφικά ύψους 73 δισ. ευρώ!

Αυτοί που τώρα μιλούν για δάνειο 130 δισ. ευρώ, από το οποίο τα 100 δισ. θα πάνε πάλι στους δανειστές και που ό,τι «περισσέψει» θα παραμείνει στον ειδικό λογαριασμό, περιμένοντας εκεί για να προστεθούν και τα νέα ληστρικά από τους μισθούς και από τις συντάξεις, ώστε να συμπληρωθούν – από το αίμα του λαού – τα ακόμα 90 δισ. ευρώ που (μόνο μέσα στο 2012) θα πάνε και πάλι στους τοκογλύφους!

*

2) Θέλουν να μας εξασφαλίσουν πετρέλαιο. Ποιοι;

Αυτοί που έχουν χαρίσει τους υδρογονάνθρακες και την ενέργεια αυτής της χώρας στα μονοπώλια, αυτοί που διπλασίασαν την τιμή του πετρελαίου και το έχουν στερήσει μέσα στο χιονιά από τον ελληνικό λαό, αυτοί που από το Μάαστριχτ και μετά έχουν αυξήσει την τιμή της βενζίνης κατά 1.500%!

*

3) Θέλουν να μας εξασφαλίσουν φάρμακα. Ποιοι;

Αυτοί που διέλυσαν ακόμα και την έννοια «κρατική φαρμακοβιομηχανία» και έκοψαν – ήδη με το πρώτο μνημόνιο – τα φάρμακα από συνταξιούχους και ασθενείς!

*

4) Θέλουν να έχουμε «γεμάτα ράφια». Ποιοι;

Αυτοί που οδήγησαν εκατομμύρια ανθρώπους στην ανεργία και στον κοινωνικό αποκλεισμό ανάγοντας σε δόγμα της πολιτικής τους το «φάτε μάτια ψάρια»!

*

5) Θέλουν να μας εξασφαλίσουν τρόφιμα. Ποιοι;

Αυτοί που από τον πρώτο κιόλας χρόνο της ένταξης της Ελλάδας στην ΕΟΚ μετέτρεψαν από θετικό σε αρνητικό το αγροτικό εμπορικό ισοζύγιο και στα τριάντα χρόνια που πέρασαν ξεκλήρισαν την αγροτιά και κατάντησαν την Ελλάδα να εισάγει μαϊντανό από τη χρεοκοπημένη Αργεντινή!

Αυτοί, αυτοί που έφτασαν τα παιδιά να λιποθυμούν από υποσιτισμό στα σχολεία!

Αυτοί που έφεραν στην Ελλάδα του 21ου αιώνα τις ουρές πίσω από τα καζάνια των συσσιτίων!

*

Θέλουν, λοιπόν, να μας εξασφαλίσουν το φαΐ. Ποιοι;

«Αυτοί που κλέβουν το ψωμί από το τραπέζι»!

*

Ναι, η Ελλάδα απειλείται με πείνα, με καταστροφή, με αφανισμό. Κι ένας τρόπος μόνο υπάρχει για να σωθεί ο λαός από αυτή την απειλή:

Να σαρωθούν οι ιταμοί εκβιαστές του!

Να κατεδαφιστεί η κανιβαλική πολιτική τους!

Να ανατραπεί η εξουσία τους!

Που σημαίνει: Ό,τι εξασφαλίζει το φαγητό, τα τρόφιμα, τα φάρμακα, το πετρέλαιο, την ενέργεια, ό,τι συνθέτει το φυσικό και παραγωγικό πλούτο αυτής της χώρας, να πάψει να αποτελεί «ιδιοκτησία» των μονοπωλίων και να μετατραπεί σε περιουσία του λαού της!

ΠΗΓΗ: Δευτέρα 13 Φλεβάρη 2012, http://www1.rizospastis.gr/storyTextOnly.do?id=6691339&publDate=13%2F2%2F2012&textOnly=true

Η Κίρκη [Μέρκελ]

Του παπα Ηλία Υφαντή

Η προηγούμενη Κυριακή (12-2-12) ήταν η Κυριακή του Ασώτου. Και το γεγονός ότι ο πολιτικός υπόκοσμος επέλεξε την ημέρα αυτή, προκειμένου να διαπράξει την πλέον βδελυρή προδοσία σε βάρος της πατρίδας δεν είναι καθόλου συμπτωματικό…

Ο άσωτος της ευαγγελικής παραβολής πούλησε το μεράδι του απ’ την πατρική περιουσία.

Οι ξεπουλημένοι απατεώνες της πολιτικής συμμορίας αποφάσισαν το ξεπούλημα της πατρίδας, προκειμένου να φάνε και να σπαταλήσουν τα αργύρια της προδοσίας αγκαλιά με τους συνεταίρους τους τοκογλύφους.

Ο άσωτος προκειμένου να κάμει τη μεγάλη ζωή με τους απατεώνες και άσωτους φίλους του, επέλεξε μια μακρινή χώρα: Μακριά απ’ τον πατέρα του, το Θεό και τον εαυτό του.

Κι έτσι, στην προσπάθειά του να απελευθερωθεί απ’ την πατρική κηδεμονία, υποδουλώθηκε στο όργιο της ασωτίας. Και κατάντησε στην πλέον εξευτελιστική και απελπιστική αλλοτρίωση.

Οι «δικοί μας» εφιάλτες έφυγαν μακριά απ’ την ιστορία μας και τον πολιτισμό μας. Που θέλει στο επίκεντρό του το Θεό και τον άνθρωπο. Που ο λαός υπηρετεί – κατά το μάλλον ή ήττον – με σεβασμό και αγάπη. Και πήγαν και σταβλίστηκαν στα καταγώγια της απανθρωπιάς και της αδιαντροπιάς. Έχοντας επίκεντρό τους το σατανά, το μαμωνά και το έγκλημα.

Ο άσωτος, όταν έφτασε στο ναδίρ του κατρακυλίσματός του, στο βάραθρο της ασωτίας, έγινε χοιροβοσκός.

Η Κίρκη της Ευρώπης Μέρκελ και η λοιπή ληστοσυμμορία έχουν βαφτίσει τους λαούς της Νότιας Ευρώπης «γουρούνια». Όταν πολύ πιο ακάθαρτοι ακόμη κι από τα γουρούνια στην πραγματικότητα είναι – και με αστρονομική μάλιστα διαφορά – οι Γερμανοί, οι Αμερικάνοι και οι σιωνιστές τοκογλύφοι. Οι ενορχηστρωτές της εναντίον μας καταδρομής:

Οι φονιάδες και δολοφόνοι των λαών. Που αλλεπάλληλες φορές αιματοκύλησα ν και συνεχίζουν να αιματοκυλούν την ανθρωπότητα. Και θέλουν να επιβάλουν στους λαούς της Ευρώπης καθεστώς γουρουνοκρατίας. Επιλέγοντας, μεταξύ αυτών, που αποδέχτηκαν τη γουρουνοποίησή τους, τους άσωτους χοιροβοσκούς τους.

Πράγμα, που ισχύει, στην περίπτωση της Ελλάδας, αυτή τη στιγμή, με τον αλητήριο πολιτικό υπόκοσμο, που υπερψήφισε την κατοχική δανειακή σύμβαση.

Πέραν του οποίου υπάρχει και μια μειοψηφία πολιτών, η οποία, όπως φαίνεται έχει κάμει κυρίαρχη ιδεολογία της την προδοσία και το ξεπούλημα της πατρίδας.

Όπως επίσης και κάποιοι, δυστυχώς ένστολοι, όπως οι αστυνομικοί.

Οι οποίοι διατείνονται ότι διαχωρίζουν την ευθύνη τους απ’ την πολιτική τους ηγεσία. Και οι οποίοι, εντούτοις, για μια ακόμη, πολλοστή φορά, έπραξαν και μάλιστα με υπερβάλλοντα ζήλο, χωρίς ντροπή και συνείδηση, το, κακώς εννοούμενο, «καθήκον» τους, σε βάρος των αδελφών τους, που αγωνίζονται για το δίκιο τους. Και, μάλιστα, σε συνεργασία, όπως ειπώθηκε, με το κακοποιό παρακράτος.

Για να αποδείξουν, έτσι, ότι είναι προστάτες, όχι του πολίτη, αλλά του καθενός πολιτικού αλήτη. Και να δικαιώσουν, και πάλι, δυστυχώς, στην περίπτωση αυτή, εκείνους, που συχνά τους χαρακτηρίζουν «γουρούνια»…

Απέναντι όμως σ’ αυτή τη συντριπτική μειοψηφία, η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων δεν αποδέχονται τη γουρουνοποίησή τους. Και αντιστέκονται και θ’ αντισταθούν, μέχρις εσχάτων, με όλους τους δυνατούς τρόπους.

Ο άσωτος της παραβολής συνήλθε, επιτέλους, απ’ την αλλοτρίωσή του και επέστρεψε στην πατρική στέγη. Για να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής του «ιματισμένος και σωφρονών».

Σε αντίθεση με τους άσωτους του πολιτικού υπόκοσμου. Οι οποίοι φρόντισαν να εξασφαλίσουν στους εαυτούς τους τη δυνατότητα να ξεπουλάνε εσαεί την πατρίδα και να εισπράττουν τα αργύρια της προδοσίας απ’ τ’ αφεντικά της τοκογλυφίας.

Και δεν πρέπει να μας παραπλανά η, δήθεν, μεταμέλεια κάποιων, οι οποίοι, αφού έστρωσαν με χαλιά και ροδοπέταλα το δρόμο της προδοσίας, κάνουν, αλλάζοντας ρότα, τζάμπα επίδειξη αξιοπρέπειας.

Προκειμένου να σταματήσουν το ξέφρενο κατρακύλισμά τους στη συνείδηση του λαού και τις δημοσκοπήσεις. Και να συνεχίσουν έτσι και μετεκλογικώς τον ολέθριο για την πατρίδα και το λαό της προδοτικό τους ρόλο.

Όπως όμως αυτοί είναι ανυποχώρητοι στο προδοτικό τους έργο, το ίδιο κι εμείς ας είμαστε ανυποχώρητοι στην αντίστασή μας για τη σωτηρία της πατρίδας. Σύμφωνα με όσα προστάζει και το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος.

Που σημαίνει ν’ αγωνιστούμε, με όλα τα μέσα να παραμείνουμε άνθρωποι. Όπως μας έπλασε ο Θεός. Και να μην επιτρέψουμε σ’ αυτούς να μας μεταβάλουν, με τις απάνθρωπές τους μεθοδεύσεις, σε γουρούνια.

Όπως ονειρεύεται η Κίρκη Μέρκελ, με το αμερικανοσιωνιστικό παρασκήνιο και το βρώμικο χοιροστάσιο του ντόπιου πολιτικού υπόκοσμου.

παπα-Ηλίας, Φεβρουαρίου 13, 2012, http://papailiasyfantis.wordpress.com/2012/02/13/….B7/

Ή εμείς ή αυτοί!

του Σπύρου Πλακιά

ΤΕΡΜΑ ΤΑ ΨΕΜΜΑΤΑ!  Ο,τι ήταν, μέχρι χθες, δεν υπάρχει σήμερα. Ό,τι όλοι γνωρίζαμε έστω και ως παραπαίον απομεινάρι του πολιτικού σκηνικού που εγκαινίασε η μεταπολίτευση κατέρρευσε ηχηρά, χθες, εντός κοινοβουλίου. Ανεξαρτήτως αποτελέσματος, το τέλος της χθεσινής ψηφοφορίας βρίσκει συντρίμμια – κομμάτια τα παραδοσιακά αστικά κόμματα, που είδαν, μέσα σε λίγες ώρες, τις κοινοβουλευτικές τους ομάδες να φυλορροούν. (Πόσο μάλλον αν λάβει κανείς υπ’ όψιν του την συρρικνούμενη, πλέον, εκλογική τους επιρροή).

Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν ότι το συγκεκριμένο πολιτικό προσωπικό, τουλάχιστον στην υπάρχουσα διάταξη, δεν μπορεί να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της αστικής τάξης της χώρας και κατ’ επέκταση εκείνων που την κρατούν στη θέση αυτή με δάνεια, σχέδια Μάρσαλ και πάλι δάνεια. Το σύστημα, με κατακλυσμιαίους πλέον ρυθμούς, κλυδωνίζεται σύγκορμο. Η χθεσινή ψηφοφορία έθεσε τις βάσεις για ριζικές ανακατατάξεις στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, που θα οδηγήσουν σε συρρίκνωση και ίσως εξαφάνιση ορισμένα κόμματα και παράλληλα θα θέσουν τις βάσεις για την προσπάθεια δημιουργίας, νέων πολιτικών δυνάμεων που θα επιδιώξουν να καλύψουν το κενό.

Και μέχρι τότε; Μέχρι τότε, θα γίνουν τα πάντα προκειμένου το κενό αυτό να μην καλυφθεί από την οποιαδήποτε δύναμη ή συμμαχία δυνάμεων θα καταφέρει να αρθρώσει συνεκτικό λόγο και σχέδιο εξουσίας με επίκεντρο την πραγματική Ελλάδα, δηλαδή τους εργαζόμενούς της, τον απλό κόσμο της, το λαό της. Θα γίνουν τα πάντα προκειμένου ο λαός να μην σηκώσει κεφάλι. Να μην τολμήσει να θεωρήσει ότι υπάρχει άλλη λύση. Να μην τολμήσει να συνειδητοποιήσει πόσο δύναμη έχει στα χέρια του.  Το πόσο αποφασισμένη είναι η ιθύνουσα τάξη ν α κάνει τα πάντα προκειμένου να τολμήσει κανείς να μιλήσει φάνηκε γλαφυρά τις τελευταίες μέρες και ας μην εκπλαγούμε με το ο,τιδήποτε δούμε από και στο εξής. Όσο πιο παράλογα, αντιλαϊκά, εξαθλιωτικά, εξευτελιστικά είναι τα μέτρα που εισηγούνται, τόσο πιο αυταρχική, τόσο πιο απροκάλυπτα ολοκληρωτική, κατασταλτική και χυδαία θα είναι η αντίδραση της ελίτ.

Τέτοιο μπαράζ τρομοκρατίας είχαμε να δούμε χρόνια. Ίσως δεκαετίες. Τέτοια συντονισμένη εκστρατεία εκφοβισμού μόνο με ανάλογες στιγμές απέναντι στον «κομμουνιστικό κίνδυνο» που έλεγε και η εθνοσωτήριος μπορεί να συγκριθεί. «Δεν θα υπάρχουν τρόφιμα, δεν θα υπάρχουν φάρμακα, δεν θα υπάρχει πετρέλαιο», άδεια ράφια, κατεστραμμένα ΑΤΜ, μόνο η ίδια η δευτέρα Παρουσία δεν επιστρατεύθηκε για να γονατίσει ο ελληνικός λαός και να σιωπήσει. Να σιωπήσει για να αποδεχτεί την ισοπέδωσή του, να αποδεχτεί την ίδια την άρνηση της ύπαρξής του ως ανθρώπου, την επιβίωσή του, την ελπίδα, την αξιοπρέπειά του, και βέβαια τον εκμαυλισμό της (δικής του) δημόσιας περιουσίας ως  «λιγότερο κακό».

Μ’ ένα στόμα… σαν να είχαν βάλλει κασέτα. Σαν να είχαν αποστηθίσει το ίδιο κείμενο. (Μήπως άραγε αυτό έκαναν σε εκείνη την ολονυχτία στα μέσα της εβδομάδας στο Μαξίμου). Βενιζέλος, Παπαδήμος, Παπανδρέου, Σαμαράς κατέβασαν την κόλαση στο σήμερα. Χωρίς καμία αιδώ.  Εκτοξεύοντας ύβρεις προς οποιαδήποτε κατεύθυνση δεν συμμεριζόταν το μονότονο επιχείρημα τους. Ακόμη και η, κάθε άλλο παρά επαναστατική, Δημοκρατική Αριστερά έβγαλε εκτός εαυτού τον κ. Βενιζέλο. Δεν υπάρχει πια περιθώρια ούτε για ανάσες. Φαντάσου τι θα γινόταν, αν όντως οι δυνάμεις της αριστεράς, εκτός από αμυντική στάση, υπεράσπιση κεκτημένων και κορώνες είτε συγκεχυμένα αντιμνημονιακές είτε περί μιας «αποκαλυπτικής προσέγγισης» λαϊκής εξουσίας, είχαν προνοήσει να γνωστοποιήσουν και συγκεκριμένα βήματα για την επόμενη ημέρα μιας «απόρριψης της μοναδικής λύσης του μνημονίου». ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ..για το χρέος και το ευρώ αλλά ακόμη και για τα φάρμακα, το πετρέλαιο και τα άδεια ράφια… Γιατί σε αυτά επάνω γεννιέται ο φόβος. Γιατί σε αυτά επάνω χτίζεται η εξουσία. Στην πραγματικότητα μας.

Με ένα στόμα και τα τηλεοπτικά κανάλια αλλά και πολλά άλλα ΜΜΕ. Οι τρεις τελευταίες μέρες αποκάλυψαν με αδιάσειστο τρόπο το ρόλο και τα συμφέροντα που εξυπηρετούν και δικαίωσαν όσους τα έχουν λοιδορήσει και περιφρονήσει εδώ και καιρό:  μόνο καταστροφολογία.  Τα ρεπορτάζ με τη «γνώμη των ειδικών για το ενδεχόμενο χρεωκοπίας» εντελώς τυχαία φιλοξένησαν μόνο όσους συμφωνούν (δύο φαίνεται ότι έχουν μείνει όλοι και όλοι) εκείνους τους «ειδικούς» που συμμερίζονται την άποψη Βενιζέλου.  Μετά… σκασμός.

Μη τολμήσει και μιλήσει κανείς. Μην τολμήσει και πει τίποτε διαφορετικό. Το ίδιο και χθες το απόγευμα. Να βουλιάζει η Αθήνα από τον κόσμο, αλλά να μην θεωρείται, ως συνήθως, είδηση. Σε αντίθεση με άλλες φορές δεν θεωρήθηκε καν είδηση, η κολοσσιαίου μεγέθους αστυνομική επιχείρηση κατά των εντελώς ειρηνικών διαδηλωτών. Με τη ρίψη χημικών κατά του κόσμου. Έτσι απλά. Χωρίς τίποτε άλλο. Η εντολή ήταν προφανής: να αδειάσουν οι δρόμοι. Να φύγουν οι ενοχλητικοί από τους δρόμους. Να μάθουν να μην μιλάνε. Με οποιοδήποτε κόστος. Και όσο δεν έφευγαν τόσο περισσότερα χημικά έπεφταν.  Γιατί πώς αλλιώς ν΄ αντιμετωπίσει κανείς, ας πούμε, τους «μαινόμενους» Μ. Γλέζο και Μ. Θεοδωράκη; Κι όμως… ούτε αυτό στάθηκε ικανό να υπάρξει ροή ειδήσεων από το κέντρο της Αθήνας.

Όχι… Η ροή ήρθε όταν στο παιχνίδι μπήκαν τα γνωστά «όπλα»: το χάος, τα επεισόδια, η καταστροφή. Και μάλιστα σε υπερθετικό βαθμό για να διωχθεί επιτέλους ο ενοχλητικός κόσμος από τους δρόμους. Τυφλή καταστροφή, λεηλασία. Χαρακτηριστικά που αντικειμενικά δεν έχουν καμία σχέση με το λαϊκό κίνημα αλλά το υπονομεύουν. Και μάλιστα, για άλλη μια φορά, τόσο καλά οργανωμένα. Και μέσα στους καπνούς και τα αποκαϊδια να ασελγήσουν οι τρομολάγνοι για να πουν: να, αυτή είναι μια εικόνα χρεωκοπίας, αυτή θα είναι η καθημερινότητά σας. Λες και η καθημερινή βία της ανέχειας, της ανεργίας, της φτώχειας και του φόβου που μας έχουν επιβάλλει, της λογικής να κοιτάμε ο ένας τον άλλον σαν εχθρό, της νοοτροπίας να πατήσουμε επί πτωμάτων για να την βγάλουμε, δεν είναι ίδια ή και χειρότερη από τη φλεγόμενη Αθήνα.

ΤΕΛΟΣ ΤΑ ΨΕΜΜΑΤΑ! Ξημέρωσε άλλη μέρα. Κοινωνικά, πολιτικά έχει ξημερώσει άλλη μέρα σε τούτο τον τόπο. Τώρα, πλέον κρίνονται, ΟΛΟΙ στην πράξη. Κανένα περιθώριο λεκτικών ακροβατισμών και μαξιμαλιστικών γενικόλογων θεωρητικών αλμάτων. ΤΕΛΟΣ. Ας μην μας εκπλήξουν τα ακόμη μεγαλύτερα ψέμματα, η ακόμη περισσότερη κινδυνολογία, τα πολύ πιο πολύπλοκα μέσα για να μας επιβάλλουν να σκάσουμε, να λουφάξουμε, να φοβηθούμε. Να πεθαίνουμε καθημερινά εμείς, για να επιβιώσουν τα δικά τους κέρδη. Δεν τίθεται θέμα επιλογής. Είναι, όντως, θέμα μονοδρόμου. Είναι θέμα ζωής και όχι απλώς επιβίωσης. Είναι θέμα αξιοπρέπειας. Είναι ή εμείς που παράγουμε με τον ιδρώτα μας τον πλούτο ή αυτοί που τον εκμεταλλεύονται, τον σωρρεύουν και όταν ζορίζονται, κόβουν από τη δική μας ζωή με ανεργία, φτώχεια, διχασμό, χειραγώγηση, εξαγορά, πόλεμο. Είναι ή εμείς ή αυτοί.

«Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή

κόψ’ τη φωνή σου

σώπασε επιτέλους

κι αν ο λόγος είναι αργυρός

η σιωπή ειναι χρυσός.

Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί
έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου λέγανε:
«σώπα».

Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε: «εσένα τι σε νοιάζει ; Σώπα!»

Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
«κοίτα μην πείς τίποτα, σσσσ… σώπα!»

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάσταξε μέχρι τα εικοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου
η σιωπή του μικρού.

Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
«Τι σε νοιάζει εσένα;», μου λέγανε,
«θα βρείς το μπελά σου, σώπα».

Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
«Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα»

Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά,
η γυναίκά μου ήταν τίμια κι εργατική και
ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε «Σώπα».

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε :
«Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα»
Μπορεί να μην είχαμε με δ’αύτους γνωριμίες ζηλευτές,
με τους γειτονες, μας ένωνε, όμως, το Σώπα.

Σώπα ο ενας,σώπα ο άλλος σώπα οι επάνω, σώπα η κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσά μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του «Σώπα».
και μαζευτηκαμε πολλοι
μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά,φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ.
Ευκολα, μόνο με το Σώπα.
Μεγάλη τέχνη αυτό το «Σώπα».

Μάθε το στη γυναίκα σου,στο παιδί σου, στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσά σου
και κάν’την να σωπάσει.
Κόψ’την σύρριζα.
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις απο το βραχνά να μιλάς ,
χωρίς να μιλάς να λές «έχετε δίκιο,είμαι σαν κι εσάς»
Αχ! Πόσο θα ‘θελα να μιλήσω ο κερατάς.

και δεν θα μιλάς,
θα γίνεις φαφλατάς,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς.

Κόψε τη γλώσσά σου, κόψ’την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός.

Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμησεις Κόψε τη γλώσσά σου.

Για να είμαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσά μου,
γιατί νομίζω πως θα’ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο,
με έναν ψιθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λεει:
ΜΙΛΑ!….»

                                                                                                                                                     ΑΖΙΖ ΝΕΣΙΝ, «Σώπα, Μη Μιλάς!»

ΠΗΓΗ: 13 Φεβρουαρίου 2012, http://www.inprecor.gr/index.php/archives/164675