Ο δημόσιος ξυλοδαρμός, τα οδυνηρά ξυπνήματα και τα μαντρόσκυλα του συστήματος

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Όποιος ακόμη θεωρεί πως επρόκειτο για ‘'ατυχή'' συμπεριφορά ψυχοπαθούς ναζιστή ή για ιδιότυπο μάρκετινγκ φασιστικής κοπής για εκλογικούς κυρίως λόγους, κοιμάται ακόμη ύπνο βαθύ και επικίνδυνο.

Με εξαιρετική ορμή και παραστατικότητα, έρχεται στην επιφάνεια  η πραγματικότητα μιας  αναμέτρησης, πρωτόγνωρης σε ένταση, διάρκεια και έκταση, ασυνήθιστης σε βιαιότητα, που δεν υπάρχει τρόπος να αποφευχθεί και να μπει κάτω από κανένα χαλί.

Οι τραμπουκικές επιθέσεις του ναζιστικού υποκειμένου στις γυναίκες εκπροσώπους του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ σε δημόσια τηλεοπτική θέα, δύο μόλις μέρες μετά την κήρυξη ως παράνομης της πολύμηνης απεργίας στην ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ, ήρθαν να αφυπνίσουν πολλαπλά και  πολλούς.

Αφενός, φρόντισαν  να μας θυμίσουν ξεχασμένα πράγματα  για την αστική δημοκρατία. Το γεγονός δηλαδή ότι δε μας κυβερνάει έτσι απλά μια κυβέρνηση, μια βουλή, κάποιοι ουδέτεροι θεσμοί, αλλά ότι υπάρχει κάτι πιο βαρύ που συνέχει όλα αυτά.

Η οικονομική ολιγαρχία, έχει την εξουσία στην παραγωγή και την οικονομία, αλλά είναι  και συγκροτημένη πολιτικά σε ένα κράτος. Αυτό έχει  τη δύναμη της  μετατροπής  του συμφέροντος της αστικής τάξης σε νόμο, μέτρο, αλλά και αξία της κοινωνίας. Αλλά έχει και το μονοπώλιο της βίας, τους ιδιαίτερους μηχανισμούς καταστολής, που για να μη ξεχνιόμαστε ψηφίζουν και κατά 60% Χρυσή Αυγή.

Αφετέρου, ήρθαν να μας υπενθυμίζουν ότι αυτά που ξέραμε αλλάζουν ταχύτατα, σε αντιδραστική κατεύθυνση. Το αστικό μπλοκ, δεν έχει πλέον θετικό ελκτικό πρόταγμα ελέω καπιταλιστικής κρίσης, ούτε δυνατότητα  για νέου τύπου κοινωνικές  συμμαχίες και πρακτικές ενσωμάτωσης. Έτσι,  μαζί με την ένταση της επίθεσής  του στα εργαζόμενα και λαϊκά στρώματα, αναπτύσσει στρατηγικές εμφυλίου πολέμου μέσα στο λαό. Και εδώ ο μεγάλος σύμμαχος από κάθε  άποψη είναι ο φασισμός. Όχι μόνο κυρίως  σαν δολοφονική παρακρατική ομάδα τρομοκράτησης. Αλλά περισσότερο,  σαν φιλοσοφικό πολιτικό ρεύμα και πρακτική που θα προτάσσει αντί της κατάργησης της κοινωνικής απόστασης ανάμεσα σε εργασία και κεφάλαιο, την σφαγή μεταξύ των εργαζομένων. Την κατάργηση του εργατικού κινήματος, τον ρατσισμό και τον εθνικισμό. Στο όνομα,  κατά περίσταση,  της μάχης κατά των ‘'συνδικαλιστών'', της πολιτικής ‘'φαυλοκρατίας'', των ‘'προνομιούχων'', των ‘'ξένων'', των μεταναστών. Όλοι στο κάδρο εκτός από τα μεγάλα αφεντικά…

Υπάρχει όμως  ακόμη ένα άλλο πολύ χρήσιμο στοιχείο που παρέχει ο φασισμός  στο σύστημα σε μια στιγμή κρίσης. Το  όλο και πιο υπερ-αντιδραστικό κράτος, σε εθνική και διεθνή κλίμακα,  είναι υποχρεωμένο να υπερβεί τον εαυτό του σε ότι αφορά τη βία που είναι πλέον όλο και πιο απαραίτητη. Όσο αυτή  η μετάλλαξη αναπτύσσεται με ρυθμούς που επιβραδύνονται από τις δημοκρατικές καταχτήσεις, περνούν κατασταλτικές αρμοδιότητες απευθείας σε ανεξέλεκτους (παρα)κρατικούς μηχανισμούς. Και εδώ ο φασισμός είναι πολύ πρόθυμος. Ειδικά αν είναι να χρησιμοποιηθεί ενάντια σε μια απεργία, ενάντια στο εργατικό κίνημα και φυσικά την αριστερά. Ο αστυφύλακας έχει στολή και διακριτικά και πρέπει να δώσει κάποιο λογαριασμό, ενώ το μαντρόσκυλο απαλλάσσεται εξ ορισμού…

Τα παραπάνω, ενισχύονται μέσα σε ένα περιβάλλον κοινωνικής απελπισίας, μαζικής ανεργίας και κινηματικής αδυναμίας. Παροξύνονται εξ αιτίας της στρατηγικής ανημπόριας της αριστεράς να συνδέσει τη μάχη για τα άμεσα συμφέροντα, με μια διαφορετική κοινωνική προοπτική, συλλογική οργάνωση της ζωής ενάντια και έξω από τον καπιταλισμό. Η αριστερά επιμένει να ασκείται αέναα και να ιδροκοπά στο κοινωνικό και πολιτικό σημειωτόν, όταν μια κοινωνία καταβυθίζεται. Προσδοκά στήριξη και εξουσιοδότηση διαχείρισης στη βάση της έκφρασης της ριζοσπαστικής δυσαρέσκειας λόγω της όξυνσης των άμεσων, ζωτικών προβλημάτων, χωρίς σύγκρουση με τον καπιταλισμό και την ΕΕ. Χωρίς σύνδεση με άλλες συλλογικές αξίες για την κοινωνία, την συνύπαρξη λαών και εθνών, τη συμβίωση των ανθρώπινων πολιτισμών με το περιβάλλον.  

Ακόμη χειρότερα, φαίνεται να συμβαίνει το απίστευτο: Ο φασισμός συγκροτείται όλο και περισσότερο μέσα στα εργατικά και λαϊκά στρώματα ως ένα επιθετικό αντεργατικό και αντικομουνιστικό μέτωπο, απέναντι σε ένα κομμουνιστικό πρόταγμα  που δεν υπάρχει!  Σε μια στιγμή  που η αριστερά απαξιώνει τόσο την έννοια του μετώπου εργατικής πολιτικής και γενικά την έννοια της πολιτικής ως διαπάλης ταξικών κοινωνικών συμφερόντων, όσο και την  ανάγκη ενός σύγχρονου κομμουνιστικού απελευθερωτικού προγράμματος,  που θα απαιτεί κοινοκτημοσύνη των αγαθών, δημοκρατία, ελευθερία, συλλογική ζωή, αλληλεγγύη και διεθνισμό.

 Μια ορισμένη αφύπνιση δεν μπορεί να μην υπάρξει. Ωστόσο, τα καλέσματα για ‘'αντιφασιστικά μέτωπα'', δεν φτάνουν για να απαντήσουν στην ουσία του θέματος. Το φασισμό, περισσότερο από ποτέ τον γεννά και τον χρειάζεται ο καπιταλισμός, η κρίση του, η αντιδραστική απάντηση σε αυτήν με το όπλο του κοινωνικού κανιβαλισμού και της αντιδημοκρατικής στροφής. Δεν αντιμετωπίζεται ούτε μόνο  ηθικά, ούτε κυρίως  με συμμαχία με τις αστικές δυνάμεις και στη βάση μιας αστικής δημοκρατίας που ξεφορτώνεται όλο και περισσότερο τα δημοκρατικά δικαιώματα που επέβαλλε το εργατικό κίνημα.

 Πολλά μοιάζουν με τα κολασμένα χρόνια 1929-1933. Και τότε και τώρα, το κλειδί της απάντησης  ήταν και είναι αλλού: Στην αντικαπιταλιστική εργατική απάντηση στην κρίση, στην ιδεολογική, πολιτική και κινηματική οργάνωση των εργαζομένων, των ανέργων, των φτωχών, στον ξεσηκωμό και την επαναστατική δημοκρατική επιβολή ενός άλλου δρόμου αξιοπρεπούς συλλογικής ζωής  έξω από τη ζούγκλα της καπιταλιστικής αγοράς και τη μπότα των εθνικών και υπερεθνικών μηχανισμών της. Με άλλα λόγια απαιτείται μια άλλη αριστερά, αντικαπιταλιστικού και επαναστατικού προσανατολισμού, αλλά και η κοινή δράση όλων των ρευμάτων της στο πεδίο του εργατικού και ευρύτερου λαϊκού κινήματος.

ΠΗΓΗ: Thu, 2012-06-07, http://aristeroblog.gr/node/823

Μονοπώλια και Φασισμός: Δεσμοί Aίματος που Δεν Παραγράφονται

Του Αναστάση Γκίκα*

Εισαγωγή

Στις εκλογές του Μάη 1928 το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα της Γερμανίας άγγιξε το ναδίρ της εκλογικής του επιρροής, συγκεντρώνοντας μόλις το 2,6% των ψήφων και έχοντας χάσει πάνω από το μισό της δύναμής του από το 1924. Δύο χρόνια αργότερα και μεσούσης της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης οι Ναζί είδαν τα ποσοστά τους να εκτοξεύονται στο 18,3%. Το 1930 όμως δεν ήταν απλά η χρονιά της εκλογικής ανάκαμψης του φασισμού στη Γερμανία. Ήταν επίσης η χρονιά όπου το γερμανικό βιομηχανικό και τραπεζικό κεφάλαιο, «γοητευμένο» από τις «λύσεις» που προσέφερε ο φασισμός στα αδιέξοδά του, άρχισε πλέον να στηρίζει ανοιχτά και αποφασιστικά το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Α. Χίτλερ.

Βεβαίως, ο φασισμός δεν υπήρξε αποκλειστικά «γερμανικό» ή «ιταλικό» φαινόμενο. Πολλά από τα κατασταλτικά μέτρα που εφαρμόστηκαν ενάντια στο εργατικό κίνημα (και την πρωτοπορία του, τους κομμουνιστές) στη Γερμανία και την Ιταλία εφαρμόστηκαν και σε μια σειρά άλλες χώρες υπό καθεστώς αστικής δημοκρατίας. Είναι άλλωστε γνωστές οι απόψεις πολλών αστών πολιτικών της εποχής, όπως π.χ. ο Τσόρτσιλ, για τον Μουσολίνι. Οι αστικές δημοκρατίες της Ευρώπης και της Αμερικής στήριξαν τότε ενεργά (και δεν «ανέχθηκαν» απλώς, όπως συχνά αναφέρεται στην αστική και οπορτουνιστική ιστοριογραφία) την άνοδο του φασισμού. Συνέδραμαν καταλυτικά στην υλικοστρατιωτική ανάκαμψη και θωράκιση της ναζιστικής Γερμανίας, είτε με πιστώσεις, είτε με επενδύσεις, είτε κάνοντας τα «στραβά μάτια» στην κατάφωρη παραβίαση της Συνθήκης των Βερσαλλιών περί εξοπλισμών κ.α.

Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν ήταν έργο μιας πλευράς αλλά προϊόν των καπιταλιστικών αντιθέσεων, δηλαδή και των δυο πλευρών. Απλώς, το «ριγμένο» από την έκβαση του Α΄ ιμπεριαλιστικού Παγκοσμίου Πολέμου γερμανικό κεφάλαιο, άρχισε να αποζητούσε εκ νέου διανομή των διεθνών αγορών, γεγονός που οδήγησε σε μεγαλύτερη όξυνση των ενδοϊμπεριστικών αντιθέσεων, άρα σε έναν νέο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η αλληλεξάρτηση και αλληλοϋποστήριξη, οι στενότατοι δεσμοί που ανέπτυξαν μεταξύ τους κεφάλαιο και φασισμός, καταγράφηκαν και στοιχειοθετήθηκαν λεπτομερώς στις Δίκες της Νυρεμβέργης. Η διαβόητη «δίκη των βιομηχάνων» – άγνωστη σήμερα – θεωρήθηκε τότε ίσης σημασίας με τις δίκες των στελεχών των Ναζί, των SS, της Βέρμαχτ, κλπ. Εκτοτε καταδικάστηκε στη λήθη: οι εγκληματικές ευθύνες των μονοπωλίων για την άνοδο του ναζισμού παραγράφηκαν, τα αίτια του φασισμού και του πολέμου «επαναπροσδιορίστηκαν», τα βιβλία ιστορίας ξαναγράφτηκαν και σύντομα οι κατηγορούμενοι έγιναν κατήγοροι…

Χορηγοί του φασισμού

«Μετά από πρόσκληση του Γκέρινγκ, περίπου 25 από τους μεγαλύτερους βιομηχάνους της Γερμανίας, μαζί με τον Σαχτ (σ.σ. Προέδρου της Τράπεζας Διεθνών Διευθετήσεων από το 1930, Διευθυντή της Τράπεζας του Ράιχ και από το 1934 Υπουργού Οικονομικών των Ναζί), συναντήθηκαν στο Βερολίνο στις 20 Φεβρουαρίου 1933», δηλαδή, «λίγο πριν τις γερμανικές εκλογές της 5ης Μαρτίου 1933. Στη συνάντηση αυτή ο Χίτλερ ανακοίνωσε την πρόθεση των συνωμοτών (σ.σ. των Ναζί) να αποκτήσουν τον ολοκληρωτικό έλεγχο της Γερμανίας, να διαλύσουν το κοινοβουλευτικό σύστημα, να κτυπήσουν κάθε αντιπολίτευση με βία και να αποκαταστήσουν τη δύναμη της Βέρμαχτ. Μεταξύ των παρευρισκομένων ήταν ο Γουστάβος Κρουπ, επικεφαλής της πολεμικής βιομηχανίας Alfried Krupp A.G., τέσσερα ηγετικά στελέχη της I. G. Farben, ενός εκ των μεγαλυτέρων κονσέρν (σ.σ. μονοπωλίων) χημικών στο κόσμο, ο Αλβέρτος Βόγκλερ, επικεφαλής της United Steel Works της Γερμανίας και άλλοι επιφανείς βιομήχανοι».[1]

Ένας εξ αυτών, ο George von Schnitzler, διευθυντικό στέλεχος της I. G. Farben, κατέθεσε στις Δίκες της Νυρεμβέργης: «Ενώ περίμενα τον Γκέρινγκ να εμφανιστεί, μπήκε στο δωμάτιο ο Χίτλερ, ο οποίος έσφιξε το χέρι όλων και κάθισε στη κεφαλή του τραπεζιού. Σε ένα μακρύ λόγο μίλησε κυρίως για τον κίνδυνο του κομμουνισμού, επί του οποίου έκανε σα να είχε μόλις κερδίσει μια αποφασιστική μάχη». Τα επιχειρήματα του Χίτλερ έπιασαν τόπο. Η συνάντηση έληξε με τη σύσταση ειδικού ταμείου υποστήριξης των Ναζί στις επερχόμενες εκλογές ύψους 3.000.000 μάρκων (Ντοκουμέντο EC-439, ΠΔΝ). Στις εκλογές αυτές το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα έλαβε το 43,9% των ψήφων.

Τον Απρίλη του 1933 και αφού οι Ναζί βρίσκονταν πλέον στην εξουσία, ο Γ. Κρουπ με την ιδιότητά του ως Πρόεδρος του Συνδέσμου της Γερμανικής Βιομηχανίας του Ράιχ (της μεγαλύτερης ένωσης βιομηχάνων στη Γερμανία) κατέθεσε στον Χίτλερ τα σχέδια του Συνδέσμου για την αναδιοργάνωση της γερμανικής βιομηχανίας. Από τη μεριά του, ο Κρουπ ανέλαβε να ευθυγραμμίσει το Σύνδεσμο με τους σκοπούς των Ναζί, μετατρέποντάς τον σε αποτελεσματικό όργανο για την υλοποίηση της πολιτικής τους. Σε επιστολή του στον Χίτλερ (25 Απριλίου 1933) ο Κρουπ έγραψε πως το σχέδιο αναδιοργάνωσης που κατέθεσε εκ μέρους του Συνδέσμου Βιομηχάνων χαρακτηρίζονταν από την επιθυμία «να συνδυαστούν τα οικονομικά μέτρα με την πολιτική αναγκαιότητα, υιοθετώντας την έννοια του Φίρερ για το νέο Γερμανικό Κράτος». Στο ίδιο το σχέδιο τόνιζε: «Η τροπή των πολιτικών γεγονότων [είναι] στη γραμμή των όσων εγώ ο ίδιος και το Διοικητικό Συμβούλιο ευχόμασταν για πολύ καιρό» (Ντοκουμέντο D-157, ΠΔΝ).

Ο βιομηχανικός κολοσσός της Κρουπ, όπως και η συντριπτική πλειοψηφία του γερμανικού κεφαλαίου, υπήρξαν βασικοί οικονομικοί αρωγοί – χορηγοί, όχι μόνο της πολεμικής μηχανής της φασιστικής Γερμανίας, αλλά και των διαφόρων πολιτικών (κόμμα, οργανώσεις νεολαίας) ή παραστρατιωτικών οργανώσεων των Ναζί (όπως τα Τάγματα Εφόδου SA, τα SS, κλπ.). Έτσι ξεκίνησε το «Ταμείο του Χίτλερ», με κεφάλαια που προέρχονταν «ακόμα και από τους πιο απομακρυσμένους κύκλους της γερμανικής βιομηχανίας, συμπεριλαμβανομένου του κόσμου της αγροτικής οικονομίας και των τραπεζών» (Ντοκουμέντο D-151, ΠΔΝ). Με το άνοιγμα των αρχείων της Κρουπ, προέκυψε ότι μόνο π.χ. το εργοστάσιο της εταιρείας στο Essen είχε «προσφέρει» ως το 1945 το ιλιγγιώδες ποσό των 4.738.446 μάρκων στο εν λόγω Ταμείο (Ντοκουμέντο D-325, ΠΔΝ).

Τα οφέλη όμως ήταν αμοιβαία: «Ο Εθνικοσοσιαλισμός απελευθέρωσε τον Γερμανό εργάτη από τη μέγγενη ενός δόγματος (σ.σ. του κομμουνισμού) που ήταν βασικά εχθρικό τόσο για τον εργοδότη όσο και για τον εργαζόμενο. Ο Αδόλφος Χίτλερ επέστρεψε τον εργάτη στο έθνος του. Τον μετέτρεψε σε πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας και συνεπώς σύντροφό μας (σ.σ. των βιομηχάνων!)».[2] Με άλλα λόγια, ο φασισμός εξασφάλισε την πολυπόθητη για το κεφάλαιο «εργασιακή ειρήνη», διαλύοντας τις συνδικαλιστικές οργανώσεις των εργατών και συλλαμβάνοντας, εκτοπίζοντας ή εξοντώνοντας τους κομμουνιστές.

Τα συμφέροντα των γερμανικών μονοπωλίων ταυτίζονταν επίσης με δύο άλλες κύριες επιδιώξεις των Ναζί: την ιμπεριαλιστική αναδιανομή του κόσμου και τη συντριβή της ΕΣΣΔ. Αλλωστε από το 1936 κιόλας ο Χίτλερ είχε δώσει οδηγίες στο υπουργείο Πολέμου του Ράιχ να ετοιμάζεται για την «αναμέτρηση με τη Ρωσία», την οποία θεωρούσε «αναπόφευκτη» (Ντοκουμέντο EC-416, ΠΔΝ). Όσον αφορά το πρώτο, όπως υπογράμμισε ο υπουργός Οικονομίας των Ναζί Σαχτ στον Αμερικανό Πρόξενο Fuller το 1935: «Οι αποικίες είναι απαραίτητες στη Γερμανία. Αν καταστεί δυνατό θα τις αποκτήσουμε μέσα από διαπραγματεύσεις. Αν όχι, θα τις αρπάξουμε (σ.σ. με τη βία)» (Ντοκουμέντα EC-450 και US-629, ΠΔΝ).

Καταλυτικό ρόλο ωστόσο στην οικονομική και στρατιωτική ισχυροποίηση της Γερμανίας έπαιξαν και τα αμερικανικά μονοπώλια: η Ford, η General Motors (μέσω της θυγατρικής της Opel και όχι μόνο), η General Electric, η Standard Oil (η σημερινή Exxon-Mobil), η IBM, η ΙΤΤ (η σημερινή ΑΤ&Τ), η Τράπεζα Chase Manhattan και πολλοί άλλοι, έκαναν τεράστιες επενδύσεις, επωφελούμενοι του «εξαιρετικού» επιχειρηματικού κλίματος που προσέφερε η ναζιστική Γερμανία, αποκομίζοντας ακόμα μεγαλύτερα κέρδη. Τόσο ο Πρόεδρος της IBM T. Watson όσο και ο Πρόεδρος της Ford H. Ford τιμήθηκαν για τις «υπηρεσίες» τους στο Γ' Ράιχ με το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού το 1937 και 1938 αντίστοιχα.

Εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας

Από το 1940 κιόλας οι βιομηχανίες της Κρουπ άρχισαν να προμηθεύονται με «φτηνό» εργατικό δυναμικό από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης (πολλών εκ των οποίων την εποπτεία και διαχείριση είχαν οι ίδιες οι εταιρείες) ή τις κατεχόμενες περιοχές: «Εργάτες μεταφέρονταν στο Essen από την Πολωνία και τη Ρωσία σε υπερβολικά συνωστισμένα, παγωμένα και ανθυγιεινά βαγόνια για ζώα και αφού αποβιβάζονταν, τους κτυπούσαν, τους κλωτσούσαν και τους φέρονταν απάνθρωπα». Ο «χρόνος ήταν χρήμα» για την επιχείρηση: «Οι επιστάτες της Κρουπ έδιναν ιδιαίτερη αξία στην ταχύτητα με την οποία οι σκλάβοι εργάτες μεταφέρονταν προς και από τα τρένα…τους κτυπούσαν και τους κλωτσούσαν και γενικά τους κακομεταχειρίζονταν με βάναυσο τρόπο… Εβλεπα με τα μάτια μου ανθρώπους άρρωστους που μετά βίας μπορούσαν να περπατήσουν να τους παίρνουν για δουλειά» (Ντοκουμέντα D-321 και D-367, ΠΔΝ).

Η I. G. Farben υπήρξε τόσο αποτελεσματική στην «αξιοποίηση» εργατών από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ώστε αποτέλεσε πρότυπο για πολλές άλλες εταιρείες. Στελέχη της παρείχαν συμβουλευτική υποστήριξη ή μεγάλης κλίμακας εκπαίδευση στη χρήση καταναγκαστικής εργασίας σε γνωστές βιομηχανίες όπως η Volkswagen, η Messerschmitt, η Heinkel, κ.ά. Το τεραστίων διαστάσεων βιομηχανικό συγκρότημα «Buna» της I. G. Farben κατασκευάστηκε από κρατούμενους του Αουσβιτς (γύρω από το οποίο «ξεφύτρωσαν» δεκάδες επιχειρήσεις). Περισσότεροι από 25.000 άνθρωποι εκτιμάται ότι πέθαναν στη διάρκεια της κατασκευής του, ενώ την περίοδο της λειτουργίας του απασχολούσε σχεδόν 85.000 κρατουμένους. [3] Μόνο από το Μαουτχάουζεν άντλησαν εργάτες 45 ιδιωτικές εταιρείες.

Εργαζόμενοι 12 ή και παραπάνω ώρες, υπό άθλιες συνθήκες, με ελάχιστο φαγητό και τα βασανιστήρια σε ημερήσια διάταξη δεν προκαλεί ίσως έκπληξη ο μεγάλος αριθμός των νεκρών που καταγράφονταν καθημερινά. Ένας επιστάτης της Κρουπ κατέθεσε κυνικά στη Δίκη: «Παραδέχομαι ότι χτυπούσα τους Ρώσους…Τους γρονθοκοπούσα στα αυτιά και τους χτυπούσα με ένα λαστιχένιο σωλήνα … ή με ένα ξύλινο ραβδί…Οσο πιο ενεργητικός ήμουν εναντίον αυτών των ανθρώπων, τόσο περισσότερο άρεσε στον Διευθυντή Εργου… Έπρεπε να χτυπώ τους Ρώσους για να αυξήσω την παραγωγή τους. Ανά καιρούς είχα μέχρι και 2.000 ξένους στην επίβλεψή μου. Οι Ρώσοι δεν ήταν δυνατό να δουλέψουν παραπάνω απ' ό,τι δούλευαν, γιατί το φαγητό ήταν κακής ποιότητας και πολύ λίγο. Η Διεύθυνση των Εργων όμως απαιτούσε ακόμα μεγαλύτερη απόδοση από αυτούς». (Ντοκουμέντο D-305, ΠΔΝ). Σε υπόμνημά του με ημερομηνία 20 Μαρτίου 1942, ένας από τους Διευθυντές της επιχείρησης είχε γράψει σχετικά με την κακομεταχείριση των Σοβιετικών αιχμαλώτων: Όταν «κάποιος έχει να κάνει με Μπολσεβίκους» πρέπει «να τους ταΐζει με ξύλο αντί για φαγητό» (Ντοκουμέντο D-318, ΠΔΝ).

Η εξοντωτική εκμετάλλευση των εργατών είχε τα επιθυμητά για το κεφάλαιο αποτελέσματα. Τα καθαρά κέρδη του ομίλου εκτοξεύτηκαν από ένα παθητικό την ίδια χρονιά που ο Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία, σε 57.216.392 μάρκα μόλις δύο χρόνια μετά και 111.555.216 μάρκα το 1941. Η αξία του διπλασιάστηκε την περίοδο 1933 – 1942, ενώ μόνο το 1942 – 1943 αυξήθηκε κατά 80%!

Η επόμενη μέρα: Από κατηγορούμενοι κατήγοροι

Το 1943 υπήρξε χρονιά – σταθμός στη ροή του πολέμου. Η νίκη του Κόκκινου Στρατού στο Στάλινγκραντ σήμανε την αρχή του τέλους για τους Ναζί. Ο ιμπεριαλισμός, ωστόσο, προετοιμάζονταν ήδη για την επόμενη μέρα. Στα αρχεία του ελληνικού υπουργείου των Εξωτερικών βρίσκουμε μια πολύ ενδιαφέρουσα έκθεση της Πρεσβείας της χώρας μας στην Ελβετία (Βέρνη, 4/12/1943), όπου περιγράφεται η συνάντηση του Σαχτ με τους Βρετανούς και Αμερικανούς ομολόγους του στο ΔΣ της Τράπεζας Διεθνών Διευθετήσεων (η οποία φαίνεται πως συνέρχονταν κανονικά, παρά το γεγονός ότι οι χώρες που μετείχαν σε αυτή βρίσκονταν σε εμπόλεμη κατάσταση):

«α) Ο Δρ. Σαχτ επέμεινεν επί της σοβαρότητος του κινδύνου ον θα διέτρεχεν ολόκληρος η Ευρώπη εις περίπτωσιν άνευ όρων υποταγής της Γερμανίας εις την Σοβιετικήν Ρωσίαν.

β) Εις σχετικήν ερώτησιν των Αγγλοσαξώνων συναδέλφων του, ο Δρ. Σαχτ απήντησεν ότι ωμιλεί εξ ονόματος των μεγαλοβιομηχάνων και ανώτερων στρατιωτικών κύκλων της Γερμανίας.

γ) Οι Σύμμαχοι, κατά τον Δρ. Σαχτ, έχουν συμφέρον να δεχθούν συζήτησιν περί ανακωχής μετά των εκπροσώπων του σημερινού γερμανικού πολιτικού καθεστώτος, διότι μεταπολίτευσις επερχόμενη προ της ανακωχής θα συνεκλόνιζεν εις επικίνδυνον βαθμόν την εσωτερικήν τάξιν της Γερμανίας.

Η παραίτησις ή απομάκρυνσις του χιτλερικού συγκροτήματος θα ελάμβανε χώραν, κατά την πρότασιν ταύτην του Δρ. Σαχτ, αμέσως μετά τη συνομολόγησιν της ανακωχής». [4]

Δε γνωρίζουμε ποια τύχη είχαν οι προτάσεις του Σαχτ, αν, σε ποιο βαθμό, ή με ποιο τρόπο τελικά υλοποιήθηκαν. Αυτό που είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε είναι ότι όταν ήρθε η ώρα να αποδοθούν ευθύνες στο κεφάλαιο για την αποφασιστική συνδρομή του στην άνοδο του φασισμού στην εξουσία, για την καταλυτική υλική – οικονομική υποστήριξή του στον πόλεμο και για τα εγκλήματα που διέπραξε κατά της ανθρωπότητας (χρήση αιχμαλώτων πολέμου, εξοντωτικές συνθήκες εργασίας, κλπ.) ο πέλεκυς έπεσε πολύ ελαφρά.

Από τα 24 διευθυντικά στελέχη της I. G. Farben στους οποίους απαγγέλθηκαν κατηγορίες (για εγκλήματα πολέμου, κατά της ανθρωπότητας και κατά της ειρήνης, για λεηλασία, συμμετοχή στα SS, κλπ.) οι 11 αθωώθηκαν. Στους υπόλοιπους αποδόθηκαν ποινές κάθειρξης 1-7 χρόνια. Να σημειώσουμε ότι, μεταξύ άλλων, η I. G. Farben υπήρξε η κατασκευάστρια εταιρεία του Zyklon B, του αερίου δηλαδή που χρησιμοποιήθηκε για την εξόντωση χιλιάδων ανθρώπων. Ο Κρουπ και εννέα άλλα μέλη του ΔΣ του ομίλου του επίσης καταδικάστηκαν ως εγκληματίες πολέμου σε φυλάκιση μέχρι και 12 χρόνια. Ο Σαχτ αθωώθηκε παρά τις ενστάσεις της σοβιετικής πλευράς. Κανένα από τα στελέχη των εταιρειών δυτικών συμφερόντων δεν αντιμετώπισε κατηγορίες και δεν τιμωρήθηκε.

Πόσοι γνωρίζουν σήμερα πως η μηχανογραφική οργάνωση των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης – εξόντωσης (78 στο σύνολο), που υπήρξε καταλυτική στην «αποτελεσματική» λειτουργία τους, έγινε με τεχνολογία της IBM; Πως η Standard Oil προμήθευε με καύσιμα τόσο τους Συμμάχους όσο και τον Αξονα στη διάρκεια του πολέμου; Πως η ITT συνέδραμε σημαντικά στη βελτίωση του γερμανικού συστήματος πληροφοριών ή πως σχεδίασε τις βόμβες Focke – Wulfs που χρησιμοποιήθηκαν ενάντια στα συμμαχικά στρατεύματα; Πως η General Motors κατασκεύασε χιλιάδες θωρακισμένα αυτοκίνητα, φορτηγά και τανκς για τον γερμανικό στρατό; Πως το 1941 η Fordwerke (εργοστάσιο της Ford στο Βερολίνο) υπήρξε υπεύθυνη για την προμήθεια του 1/3 σχεδόν του συνόλου των φορτηγών της Βέρμαχτ; Οι μισοί «εργαζόμενοι» της εταιρείας ήταν «σκλάβοι εργασίας», προερχόμενοι από στρατόπεδα συγκέντρωσης και τις κατεχόμενες περιοχές. Το ίδιο και στη μονάδα της Ford στην Κολωνία, όπου τουλάχιστον 1.200 εργάτες ήταν Ρώσοι, πολλές φορές ανήλικοι, οι οποίοι πάρθηκαν από τα σπίτια τους με τη βία, για να δουλέψουν ως φτηνό και αναλώσιμο εργατικό δυναμικό στα εργοστάσια γερμανικών ή αμερικανικών μονοπωλιακών συμφερόντων. [5]

Και όμως, η μονάδα της Ford στη Κολωνία, όχι μόνο συνέχισε να λειτουργεί μετά τον πόλεμο, αλλά έλαβε και 1 εκ. δολ. σε αποζημιώσεις για τις ζημιές που υπέστη στη διάρκεια του βομβαρδισμού της πόλης από τους Συμμάχους! Η General Motors έλαβε επίσης 33 εκ. δολ. σε φοροαπαλλαγές από την κυβέρνηση των ΗΠΑ για τις ζημιές που υπέστησαν τα εργοστάσιά της σε Γερμανία και Αυστρία στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο! [6]

Οι προανακριτικές έρευνες και οι εργασίες του δικαστηρίου της Νυρεμβέργης σταμάτησαν απότομα στα μέσα του 1948, όταν η κυβέρνηση των ΗΠΑ αποφάσισε να διακόψει τη χρηματοδότηση του προσωπικού του. Όλες οι εκκρεμείς υποθέσεις εγκαταλείφθηκαν και οι φάκελοι έκλεισαν.

Δύο χρόνια αργότερα, το 1950 – 1951 ο John McCloy, Υπατος Αρμοστής των ΗΠΑ στην Αμερικανική Ζώνη κατοχής της Γερμανίας, άρχισε να αμνηστεύει έναν – έναν όλους τους βιομηχάνους – τραπεζίτες που είχαν καταδικαστεί ως εγκληματίες πολέμου, όπως ο Κρουπ, τα στελέχη της I. G. Farben ή ο Φρίντριχ Φλικ (ένας από τους βασικότερους οικονομικούς υποστηρικτές του Χίτλερ και του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, που επίσης αποκόμισε τεράστια κέρδη, χρησιμοποιώντας σκλάβους εργάτες που μίσθωνε από τα SS – υπολογίζεται ότι από τους 48.000 εργάτες που εργάστηκαν στις επιχειρήσεις του Φλικ, σχεδόν το 80% δεν επιβίωσε). Οι περιουσίες που είχαν κατασχεθεί επεστράφησαν, ενώ πολλοί αποκαταστάθηκαν στα διευθυντικά πόστα που είχαν και πριν.

Ο John McCloy δεν ήταν τυχαίο πρόσωπο. Ως νομικός είχε στο παρελθόν εργαστεί εκπροσωπώντας τα συμφέροντα των Ροκφέλερ και της Τράπεζας Chase Manhattan (εκ των πλέον ένθερμων υποστηρικτών των Ναζί). Διετέλεσε υφυπουργός πολέμου (1941 – 1945), ενώ το 1947 διορίστηκε Πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας. Ως Ύπατος Αρμοστής των ΗΠΑ στη Γερμανία ανέλαβε την αναδιοργάνωση των μυστικών υπηρεσιών του Δυτικού τμήματος της χώρας, θέτοντας επικεφαλής της τον Ρέινχαρντ Γκέλεν, τον Ναζί εγκληματία πολέμου, που ήταν υπεύθυνος της αντισοβιετικής κατασκοπίας και καταζητούνταν από την ΕΣΣΔ για τα τερατώδη εγκλήματα που διαπράχθηκαν υπό την ηγεσία του στο Ανατολικό Μέτωπο. Την ίδια περίοδο, ο Αδόλφος Χοΐσινγκερ, πρώην Αρχηγός του Επιτελείου Στρατού της Βέρμαχτ, διορίστηκε Αρχηγός του Επιτελείου Στρατού της ΟΔ της Γερμανίας, ενώ στη συνέχεια τοποθετήθηκε Πρόεδρος της Μόνιμης Στρατιωτικής Επιτροπής του ΝΑΤΟ! Μετά τη Γερμανία ο John McCloy διετέλεσε Πρόεδρος της Τράπεζας Chase Manhattan (1953 – 1960), καθώς και του Ιδρύματος Φορντ (1958 – 1965).

 Η μεταπολεμική ανάκαμψη των γερμανικών μονοπωλίων υπήρξε εντυπωσιακή. Λίγα χρόνια μετά την απελευθέρωση του Κρουπ, η εταιρεία του φιγουράριζε στη 12η θέση διεθνώς (σήμερα η Thyssen Krupp είναι μια πολυεθνική με πάνω από 670 θυγατρικές παγκοσμίως). Ο Φλικ έγινε επίσης ξανά ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στη Γερμανία. Η I. G. Farben, αν και χωρίστηκε σε 12 διαφορετικές εταιρείες μετά τον πόλεμο, σύντομα άγγιξε την κερδοφορία που είχε προπολεμικά. Ορισμένες εξ αυτών, όπως η Bayer (η γνωστή φαρμακοβιομηχανία), η Basf, η Agfa ή η Hoerst (η σημερινή Aventis) παραμένουν μέχρι τις μέρες μας σημαντικοί μονοπωλιακοί κολοσσοί της ΕΕ. Όπως έγραψε το περιοδικό TIME στις 7 Ιουλίου 1952 «η συμμαχική απόφαση να δοθεί η Farben πίσω στους αρχικούς της ιδιοκτήτες αποτελεί σταθμό στο δρόμο της γερμανικής ανάκαμψης». Να λοιπόν πώς οικοδομήθηκε το «δυτικογερμανικό θαύμα», που αξιοποιήθηκε ως αιχμή του δόρατος ενάντια στις χώρες της σοσιαλιστικής Ευρώπης.

Τις δεκαετίες που ακολούθησαν, τα μονοπώλια βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή του αγώνα κατά του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και της ΕΣΣΔ. Παράλληλα, επένδυσαν μεγάλα ποσά ώστε να καλύψουν το παρελθόν τους, επιχειρώντας να ξαναγράψουν την Ιστορία και επαναπροσδιορίσουν τη λαϊκή μνήμη. Είναι όμως μια ιστορία που έχει γραφτεί με αίμα. Και όπως είναι γνωστό το αίμα δε ξεπλένεται εύκολα…

Σημειώσεις:

[1]. Πρακτικά Δικών της Νυρεμβέργης (από δω και πέρα ΠΔΝ), Τόμος 1, Κεφάλαιο VIII

[2]. Από ομιλία του Γ. Κρουπ, 26 Ιανουαρίου 1934, Ντοκουμέντο D-392, ΠΔΝ

[3]. Simpson S (1995) «The splendid blond beast» (Common Courage Press) σελ.84

[4]. Φάκελος 36.2 του 1944, Κυβέρνηση του Καΐρου (Ιστορικό και Διπλωματικό Αρχείο του ΥΠΕΞ)

[5]. Βλέπε ενδεικτικά BBC News, 23/2/1998, Silverstein K (2000) «Ford and the Fuhrer», στο «The Nation», τεύχος 3, σελ.14, Higham Ch (1983) «Trading with the Enemy» (Delacorte Press) σελ.1-33, ACSA Press Release, 13/7/2003, κ.α.

[6]. Βλέπε Logsdon J R (1999) «Power, ignorance and anti-Semitism», στο «Hanover Historical Review» και Higham Ch (1983), όπως πριν.

ΠΗΓΗ: June 1, 2012, http://classwar.espiv.net/?p=3295

* Ο Αναστάσης Γκίκας είναι δρ. Πολιτικών Επιστημών.

Ευρωσολινταριτέ

Του Στέργιου Ζυγούρα

Κι ενώ στο εσωτερικό ως μέγα θέμα ανεδείχθη το ποιος φταίει που δεν θα γίνει ντιμπέιτ, η ευρω-ομοβροντία εναντίον της Ελλάδας περνά σε νέα φάση. Ευρωπαίοι πολιτικοί (λέμε τώρα), δημοσιογράφοι (λέμε τώρα) και θεσμικοί επενδυτές (λέμε τώρα) προβαίνουν σε δηλώσεις, διαπιστώσεις, προβλέψεις. "Η Ελλάδα είπε ψέματα, εξαπάτησε, δεν έπρεπε να έχει μπει στην ευρωζώνη, είναι λαθρεπιβάτης του ευρώ, οι μισοί κάτοικοι της χώρας μας επιθυμούν να εγκαταλείψει η Ελλάδα το ευρώ", ξεφορτωθείτε τα χαρτονομίσματα που έχουν Υ…".

Η φάση της περίφημης "επιθυμίας" της Ευρώπης να μείνει η Ελλάδα στο Ευρώ αλλά να τηρήσει τις δεσμεύσεις της (ωραίος σεβασμός στον δυτικό, αστικό κοινοβουλευτισμό), έχει εμπλουτιστεί άνω του 50% με την κραυγή: φύγετε τώρα απατεώνες! Σα να έδωσε το σήμα ο θεσμικός διευθυντής της ορχήστρας των αγορών και sforzando, tutti, επανήλθαν στο μοτίβο του 2010, όπου κάτω από τη διεύθυνση του ΓΑΠ απορρίφθηκε και ο πριν το 146 π.Χ. ελληνικός πολιτισμός, ως άχρηστος για την Ευρώπη. Ξαναγυρίσαμε μέσω Bild, Moscovici, Schauble, Stern, Waigel, στα γερμανικά και ολλανδικά λαϊκά θεάματα του 2010, στις Αφροδίτες του Focus; Ωραία! Μπήκε όμως και λίγη Ισπανία στο πλάνο, να συνετιστούν μερικοί μερικοί.

Χάθηκε η ψυχραιμία; Ξέφυγε το χρονοδιάγραμμα; Τζίφος το κεντροδεξιό ευρωμέτωπο; Καλώς! Να επέμβει ο κ. Σόρος. Τρίμηνη παράταση και μετά, χωρίς πέναλτυ, έξω απ' το γήπεδο. Φαίνεται πως τα μακριά πλοκάμια της ευρωζώνης έχουν αναλάβει ρόλο υποκατάστασης του ισχνού προεκλογικού λόγου των μνημονιακών ελληνικών κομμάτων, που ακόμα δειλιάζουν να κατέβουν στις εκλογές ως ένα κόμμα και να εξασφαλίσουν πλήρως τη συγκάλυψη των ευθυνών τους.

Οι Έλληνες προκαλούνται. Γιατί; Για να αντιδράσουν εν θερμώ έναντι της Ευρώπης και να φορτωθούν την ευθύνη της όξυνσης; ΠτΔ, υπηρεσιακή κυβέρνηση, κόμματα έχουμε, αφωνία έπαθαν; Ενώ πάμε στις κάλπες με όξυνση και με διλήμματα – συνθήματα, οι "θεσμικοί" ανέλαβαν να εμπλουτίσουν τον προεκλογικό λόγο με ένα νέο ευρω-σόου. Τι λείπει; Είναι πολλά, ας πούμε ενδεικτικά:

– Για ποιαν «Ελλάδα» κόπτονται τα ελληνικά κόμματα;

– Ποιανής χώρας νόμισμα είναι το «Ευρώ»;

– Γιατί μας σερβίρεται σιγά-σιγά μια νέα χώρα που έχει ένα νόμισμα δεκαετίας;

– Γιατί δεν θέλησε η Ευρώπη να πάει πρώτα σε πολιτική ενοποίηση και ύστερα να δηλωθεί αυτή η νέα κυριαρχία με το νέο νόμισμα;

– Γιατί ο τρόμος και η εκβίαση; Γιατί η πολιτική ενοποίηση της πεπολιτισμένης Ευρώπης γίνεται με όρους που εμπίπτουν στο βαρύ, ποινικό δίκαιο;

6-6-2012

Δικομματικός κανιβαλισμός!…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Καταιγισμός ομαδικού πυρός εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ και του νεαρού αρχηγού του. Απ' τον «όμορφο, ηθικό και αγγελικά πλασμένο κόσμο» των ανερμάτιστων παχύδερμων και ασπόνδυλων του δικομματικού κανιβαλισμού.

Και προπάντων απ' τους εκπροσώπους της ΝεοΔούλης του Μαμωνά. Και τι δεν τους έσυραν και τους σύρουν οι δολοπλόκοι και δολοφόνοι!

Ότι, για παράδειγμα, θα θέσουν σε κίνδυνο τα εθνικά μας ζητήματα. Ξεχνώντας ότι η προσφορά της μισής Κύπρου στους Τούρκους είναι έργο των υπερπατριωτών της υπερεθνικόφρονος Δεξιάς.

Και ότι η ΝεοΔούλη του Μαμωνά, ομού με το ομογάλακτό της ΘΑΣΟΚ, αποφάσισαν και διέταξαν, φασιστικότατα, την εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας στους γερμαναράδες και τους τοκογλύφους…

Και, για να παγιώσουν την έσχατη προδοσία τους, έθεσαν τις προδοτικές αποφάσεις τους υπό την προστασία του αποικιοκρατικού αγγλικού δικαίου. Οι σουπερπατριώτες προδότες!

Κινδυνεύει, λένε, η Εκκλησία και οι παπάδες… Σάμπως δεν είναι το δολοφονικό αυτό καθεστώς, που καθόρισε σε αντικατάσταση δέκα συνταξιοδοτούμενων παπάδων, να χειροτονείται μόνο ένας νέος!…

Είναι λένε, ο Τσίπρας νεαρός και άπειρος. Σε αντίθεση με τους σκοτεινούς αστέρες του δικομματισμού, που είναι πολύπειροι και πολυμήχανοι…

Προφανώς στην κατά συρροή εξαπάτηση και κατατρομοκράτηση του λαού! Όταν, για να θυμηθούμε, όχι μόνο τον κ. Βενιζέλο, αλλά και το Σαίξπηρ, δεν έχουν απλώς ωριμάσει στην πανουργία τους, αλλά, κυριολεκτικά, σαπίσει.

Καταλογίζουν, ακόμη, στο κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ ότι αποτελείται από πολλές συνιστώσες. Με αποτέλεσμα, όπως λένε, να χαρακτηρίζονται τα λεγόμενά τους από πολυφωνία, πολυγλωσσία και αντιφάσεις.

Αντίθετα με τη δική τους αμετακίνητη εμμονή στην ολέθρια και σατανική κακουργία τη δική τους και των πατρώνων τους. Και ζητούν απ' τους πολιτικούς αντιπάλους τους να τους φέρουν, με τη μηχανή του χρόνου, το μέλλον στο παρόν. Έτσι, ώστε να δείξουν στο λαό τι επιτέλους πρόκειται να κάμουν… Προκειμένου να αποσπάσουν τη μνήμη και τη φρίκη του λαού απ' το, μόλις χθεσινό, δικό τους άθλιο παρελθόν:

Το πάμπλουτο σε διαφθορά, απάτες, σκάνδαλα, μίζες, κακονομία, κακοδιοίκηση, κακουργία, βαρβαρότητα. Και τις, χωρίς αρχή και τέλος, αλλεπάλληλες μεταλλάξεις τους. Πάντα απ' το κακό στο χειρότερο….

Αλλά και το ακόμη αθλιότερο παρόν τους. Που άλλοτε κάνουν θηριώδη επίδειξη των λυκοδοντιών τους, για να μας κατασπαράζουν και άλλοτε ξαναφοράνε τις προβιές τους, δήθεν, για να μας σώσουν.

Και υπάρχουν, ύστερα απ' όλα αυτά ακόμη κάποιοι, εθελόδουλοι και εθελόβλακες που προκειμένου να αμνηστεύσουν την προδοτική συμπεριφορά τη δική τους και των αφεντικών τους μας λένε:

«Με το να στηρίξουμε ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ, δέν σημαίνει ότι τους απαλλάσσουμε των ευθυνών τους για ατασθαλίες και παραλείψεις του παρελθόντος ή και του παρόντος. Απλά σημαίνει ότι "αναστέλλουμε" τις έρευνες και διαδικασίες καταλογισμού ευθυνών για το άμεσο μέλλον. Εν όψει της καταστροφικής καταστάσεως της οικονομίας και της κοινωνικής και πολιτικής ζωής του τόπου».

«Κούνια, που σας κούναγε» ανεγκέφαλοι τρομοκρατημένοι τρομοκράτες! «Να ζεστάνουμε τα φίδια στον κόρφο μας, το χειμώνα, για να μας αποτελειώσουν με τα οδυνηρά τους δαγκώματα, το Καλοκαίρι»…

Μπορεί να είμαστε τόσο άφρονες και ανεύθυνοι, ώστε να εμπιστευτούμε, για μια ακόμη φορά, στους μεγαλοαπατεώνες και μεγαλοκακούργους αυτούς το μέλλον της πατρίδας μας και των παιδιών μας!

Λίγη ντροπή και φιλότιμο δεν μας απέμεινε; Ασφαλώς και δεν δίνουμε όρκο αιωνίας πίστεως στον οποιονδήποτε ΣΥΡΙΖΑ. Αν και αυτοί αποδειχτούν ανάξιοι της εμπιστοσύνης μας! Όμως…

Ο πολιτικός ρεαλισμός, αυτή τη στιγμή, επιβάλλει να μη σβήσουμε και την αμυδρή, έστω, διαφαινόμενη ελπίδα μας. Πισωγυρίζοντας στα Σόδομα και τα Γόμορρα του δικομματικού κανιβαλισμού!…

παπα-Ηλίας, 7-6-2012

Η κυβέρνηση της Αριστεράς και το ΚΚΕ – Ο «αριστερός» τυχοδιωκτισμός του ΚΚΕ

Του Xρήστου Κεφαλή

 Η πρόταση για κυβέρνηση της Αριστεράς συνέβαλε καταλυτικά στην επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ στις 6 Μάη. Βοήθησε έναν κόσμο ριζοσπαστικοποιημένο από την κρίση και απογοητευμένο από τα μνημονιακά κόμματα να βρει έναν ριζοσπαστικό δρόμο. Έκανε ορατή τη δυνατότητα μιας προοδευτικής διεξόδου από τις αντιλαϊκές πολιτικές, φέρνοντας την Αριστερά στο κέντρο.

Η πρόταση διατυπώθηκε πρόσφατα, όταν η δυνατότητα μιας τέτοιας κυβέρνησης έγινε ρεαλιστική, με την κατάρρευση των δυο παραδοσιακών κομμάτων εξουσίας. Έτσι μπορεί να παρουσιάζει κενά, αδυναμίες και ασάφειες, όντας ανοικτή σε κριτική. Ωστόσο, σε αντίθεση με άλλες  δυνάμεις της Αριστεράς, το ΚΚΕ της επιφύλαξε ριζική απόρριψη, θεωρώντας την εξαρχής ανεπίτρεπτη, δείγμα συμβιβασμού με το εγχώριο κατεστημένο και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Σε πλήθος ομιλίες ηγετικών στελεχών του ΚΚΕ, άρθρα στον Ριζοσπάστη κλπ. προβλήθηκε η άποψη ότι μια κυβέρνηση της Αριστεράς δεν θα διαφέρει διόλου από τις κυβερνήσεις του κατεστημένου και ο ρόλος της θα είναι να ενσωματώσει τους εργαζόμενους. Η γ.γ. του ΚΚΕ μάλιστα ισχυρίστηκε πως το να στηρίξει ή να συμμετάσχει το ΚΚΕ σε αυτήν θα σήμαινε να πουλήσει το λαό για υπουργικές καρέκλες (Α. Παπαρήγα, Έθνος, 29.4.2012).

Ένα παράδειγμα από την καθημερινή ζωή. Ας υποθέσουμε ότι σε μια πόλη γίνεται ένας ισχυρός σεισμός. Μια πολυκατοικία γκρεμίζεται, ένας τοίχος πλακώνει έναν άνθρωπο και απειλεί από στιγμή σε στιγμή να τον λιώσει. Μερικοί διασώστες σπεύδουν να βοηθήσουν. Τι θα κάνουν; Θα στρωθούν στη δουλειά για να μετακινήσουν τον όγκο. Θα κοιτάξουν όμως πρώτα αν μπορούν να βάλουν κάποιο υποστύλωμα στις γωνιές του για να κρατά το βάρος και να μην υπάρχει ο κίνδυνος, με την παραμικρή νέα δόνηση, να πλακώσει οριστικά τον παγιδευμένο.

Στην περίπτωση αυτή η τοποθέτηση του υποστυλώματος και η μετακίνηση του όγκου αλληλοσυμπληρώνονται. Αν κάποιος παράξενος περαστικός φώναζε στους διασώστες: «Ε, τι κάνετε εκεί; Μη βάζετε το υποστύλωμα γιατί θα σας αποσπάσει την προσοχή από το κύριο, την προσπάθεια να σώσετε τον άνθρωπο μετακινώντας τον όγκο», προφανώς δεν θα τον άκουγαν.

Κάθε αναλογία έχει τα τρωτά της, αλλά ας δούμε το νόημα της συγκεκριμένης. Με το σεισμό μοιάζει η παγκόσμια οικονομική κρίση, ενώ ο τοίχος είναι τα μνημόνια που πλακώνουν τον λαό μας. Το υποστύλωμα που θα βοηθούσε προσωρινά την κατάσταση είναι η κυβέρνηση της Αριστεράς, ενώ η μετακίνηση του όγκου είναι η κοινωνική επανάσταση, που θα δώσει την οριστική λύση.

Η άρνηση της κυβέρνησης της Αριστεράς από το ΚΚΕ ισοδυναμεί με τη διαβεβαίωση ότι είναι ανεπίτρεπτο να βάλουμε οποιοδήποτε υποστύλωμα, γιατί θα ήταν σε βάρος της προσπάθειας να σωθεί ο άνθρωπος.

Φυσικά, θα ήταν απόλυτα θεμιτό να πει κανείς ότι η τοποθέτηση του υποστυλώματος δεν αρκεί από μόνη της, ότι θα πρέπει μετά η προσοχή να στραφεί στο κυρίως έργο, γιατί η προστασία που παρέχει είναι αβέβαιη και προσωρινή. Θα ήταν επίσης απόλυτα θεμιτό να κριτικάρει κανείς τον τρόπο τοποθέτησης του υποστυλώματος, που αν δεν μπει σταθερά και σωστά μπορεί να είναι αναποτελεσματικό. Αλλά η θέση της ηγεσίας του ΚΚΕ ότι γενικά δεν πρέπει να μπει κανένα υποστύλωμα είναι τυφλά δογματική, όχι μόνο με τη μαρξιστική, αλλά και με την κοινή λογική.

Μια επίκαιρη τοποθέτηση του Λένιν. Θα μπορούσε να αντιταχθεί ότι κλασικοί του μαρξισμού προειδοποιούσαν ενάντια στη συμμετοχή σε αστικές κυβερνήσεις και στις αυταπάτες ότι είναι δυνατό να ανατραπεί ο καπιταλισμός κοινοβουλευτικά.

Κάτι τέτοιο, πολύ απλά, δεν ισχύει. Ασφαλώς, οι κλασικοί προειδοποιούσαν για  όλα αυτά, ταυτόχρονα όμως θεωρούσαν ότι υπάρχουν περιπτώσεις όπου μπορεί με μια κοινοβουλευτική τακτική να προωθηθούν ουσιαστικές αλλαγές, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για τους επαναστατικούς μετασχηματισμούς. Και έλεγαν ότι όταν παρουσιάζεται μια τέτοια δυνατότητα είναι λάθος οι κομμουνιστές να τη χάνουν, στο όνομα της δήθεν «επαναστατικής καθαρότητας» και της «αντίθεσης στον οπορτουνισμό».

Πολύ χαρακτηριστική και επίκαιρη είναι η στάση του Λένιν όταν, σε συνθήκες ανάλογης οικονομικής καταστροφής μετά τον πόλεμο του 1914-18, αστοί μεταρρυθμιστές όπως ο Κέινς είχαν διατυπώσει ένα ρεφορμιστικό πρόγραμμα για την αντιμετώπιση της κρίσης. Ο Λένιν όχι μόνο δεν είχε αντιταχθεί, αλλά υποστήριζε ότι οι κομμουνιστές έπρεπε να αναπτύξουν οι ίδιοι ένα πιο ολοκληρωμένο πρόγραμμα:

«Η ΚΕ», έλεγε ο Λένιν, «θεωρεί απόλυτη υποχρέωσή της να αναπτύξει ένα ολοκληρωμένο, ανεξάρτητο, ακέραιο πρόγραμμα πάνω σε όλα τα ζωτικά ζητήματα… Το πρόγραμμα αυτό πρέπει να είναι αστικο-πασιφιστικό», περιλαμβάνοντας «μια σειρά ημίμετρα και μέτρα ρεφορμιστικού χαρακτήρα, τα οποία ήδη προτάθηκαν τμηματικά στην Αγγλία και στις άλλες καπιταλιστικές χώρες από ανθρώπους που διέπονται από αστικές ιδέες. Μέσα σε ορισμένες συνθήκες το πρόγραμμα αυτό των ημίμετρων θα μπορούσε… να φέρει ανακούφιση στη σημερινή δύσκολη κατάσταση… Ένας περίπου κατάλογος των βασικών σημείων του προγράμματος αυτού:

1) Ακύρωση όλων των χρεών…

3) Ριζική αναθεώρηση της συνθήκης των Βερσαλλιών

4) Χορήγηση με ευνοϊκούς όρους δανείων στις χώρες που περισσότερο αφανίστηκαν από τον πόλεμο».

Το πρόγραμμα έπρεπε, κατά τον Λένιν, να υποστηριχθεί «σαν μια από τις λίγες πιθανότητες ειρηνικής εξέλιξης του καπιταλισμού στο νέο σύστημα, πράγμα στο οποίο εμείς σαν κομμουνιστές, δεν πιστεύουμε και πολύ, όμως είμαστε σύμφωνοι να βοηθήσουμε να γίνει δοκιμή» (Άπαντα, τόμ. 44, σ. 382-83, 407)

Το σαφές νόημα της τοποθέτησης του Λένιν είναι ότι σε συνθήκες μεγάλης κρίσης, όταν δεν έχει ωριμάσει ακόμη η επαναστατική αλλαγή, οι κομμουνιστές οφείλουν να αγωνίζονται και για τις μερικές, «κοινοβουλευτικές» διεξόδους όπως είναι σήμερα η κυβέρνηση της Αριστεράς. Γιατί είναι λάθος, λοιπόν, να αγωνιστούμε και σε αυτή την κατεύθυνση;

Επιπλέον, τα πρόσφατα χρόνια είχαμε μια θετική εμπειρία της αριστερής κυβέρνησης Τσάβες. Η εμπειρία αυτή έδειξε ότι με στήριξη στο λαό είναι δυνατό να προωθηθούν μεγάλες ριζοσπαστικές αλλαγές αξιοποιώντας τον κοινοβουλευτισμό. Γιατί αυτό να είναι αξιωματικά αδύνατο στην Ελλάδα, όπως βεβαιώνει το ΚΚΕ;

Ο «αριστερός» τυχοδιωκτισμός του ΚΚΕ. Τα παραπάνω ερωτήματα είναι βέβαια ρητορικά. Θα ήταν μάταιο να αναμένουμε από την ηγεσία του ΚΚΕ να τα απαντήσει. Ούτε, βέβαια, έχει καμιά ανησυχία να δικαιολογήσει με αρχές τη στάση της. Προτίμησε να σιωπήσει όταν ο Γ. Ρούσης υπενθύμισε εύστοχα ότι η κυβέρνηση της Αριστεράς προβλέπεται στο ίδιο το πρόγραμμα του ΚΚΕ, όπου γίνεται λόγος για την πιθανότητα «να προκύψει κυβέρνηση αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων με βάση το κοινοβούλιο, χωρίς να έχουν διαμορφωθεί ακόμα οι όροι για το επαναστατικό πέρασμα» (Γ. Ρούσης, «Ανοικτή επιστολή προς το ΚΚΕ».

Όλα δείχνουν ότι η ηγεσία του ΚΚΕ προκρίνει μια γραμμή παραπλήσια με τις σταλινικές υπεραριστερές τακτικές του Μεσοπολέμου, που έδωσαν τη νίκη στον Χίτλερ. Η επιλογή δεν είναι τυχαία. Συνδέεται με τη μεθοδική σταλινική στροφή των τελευταίων δυο δεκαετιών στο ΚΚΕ, που, ξεκινώντας από την παρερμηνεία των αιτίων διάλυσης της ΕΣΣΔ και τον εκθειασμό των σταλινικών εγκλημάτων (Δίκες της Μόσχας κ.λπ.), κορυφώθηκε πρόσφατα με την πανηγυρική αποκατάσταση του Ζαχαριάδη.

Ότι αυτή η πολιτική γραμμή είναι και σήμερα τυχοδιωκτική δεν χρειάζονται πολλά για να το αντιληφθούμε. Αρκεί να θέσουμε το ερώτημα τι θα είχε συμβεί στις εκλογές αν η Αριστερά περιοριζόταν στο ΚΚΕ και δεν υπήρχε ο ΣΥΡΙΖΑ. Η απάντηση δεν είναι δύσκολη: το ΚΚΕ θα έπαιρνε ίσως ένα 1-2% παραπάνω, αλλά το κόμμα του Καμμένου και η Χρυσή Αυγή θα θριάμβευαν.

Η ηγεσία του ΚΚΕ ποντάρει ολοφάνερα στην προσδοκία ότι, σε πιθανή αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ, θα επωφεληθεί και θα καρπωθεί αυτή τη δυσαρέσκεια του κόσμου. Και όλα δείχνουν ότι δεν θα διστάσει ακόμη και να καταψηφίσει μια κυβέρνηση της Αριστεράς, αν το αποτέλεσμα των νέων εκλογών οδηγήσει  να εξαρτάται ο σχηματισμός της από την ίδια. Γι' αυτό είναι αναγκαίο να εξηγούμε στους απλούς αγωνιστές του ΚΚΕ ότι αυτός που θα επωφεληθεί αν το χάος γενικευτεί με ευθύνη της Αριστεράς, δεν θα είναι το κίνημα, ούτε το ΚΚΕ, αλλά η ακροδεξιά. Σε τελική ανάλυση, η τωρινή τακτική της ηγεσίας του ΚΚΕ εξυπηρετεί ακριβώς τις ακροδεξιές δυνάμεις.

* Ο Χρήστος Κεφαλής είναι χημικός, μέλος της ΣΕ της «Μαρξιστικής Σκέψης».

 [Στην τελευταία φωτογραφία, ο Χρήστος Κεφαλής (δεξιά) και ο Κώστας Παλούκης (αριστερα), ομιλητές στο Σεμινάριο Ιστορίας που διοργάνωσε ο Βλ. Αγτζίδης με θέμα ""Η επανάσταση των μπολσεβίκων, οι μετεπαναστατικές εξελίξεις και ο σοβιετικός Μεσοπόλεμος".]

ΠΗΓΗ: 03 Ιουν 2012, http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/i-kybernisi-tis-aristeras-kai-kke-toy-xristoy-kefali Το είδα: 6-6-2012, http://pontosandaristera.wordpress.com/2012/06/06/kke-and-the-left/#more-13919

Για την Ευρώπη και τους Έλληνες: Σώστε μας από τους Σωτήρες

Του Σλάβοϊ Ζίζεκ [Μετάφραση Αναστασία Γιάμαλη]

Φανταστείτε μια σκηνή δυστοπικής ταινίας που περιγράφει την κοινωνία μας στο κοντινό μέλλον. Φύλακες με στολές περιπολούν μισο-ερειπωμένους δρόμους του κέντρου την νύχτα, για κυνήγι μεταναστών, εγκληματιών και αλητών. Αυτοί που βρίσκουν είναι άγρια κακοποιημένοι. Αυτό που μοιάζει με ευφάνταστη Χολιγουντιανή εικόνα είναι πραγματικότητα στην Ελλάδα του σήμερα.

Την νύχτα, αυτόκλητοι προστάτες με μαύρες μπλούζες της νέο-φασιστικής  Χρυσής Αυγής που αρνείται το Ολοκαύτωμα – η οποία κέρδισε το 7% των ψήφων στον τελευταίο γύρο των εκλογών, και είχε την στήριξη, όπως λέγεται, από το 50% της αστυνομίας της Αθήνας – περιπολούν τους δρόμους και ξυλοκοπούν κάθε μετανάστη που βρίσκουν μπροστά τους: Aφγανούς, Πακιστανούς, Αλγερινούς. Οπότε, κάπως έτσι αμύνεται η Ευρώπη την άνοιξη του 2012.

Το πρόβλημα με την υπεράσπιση του Ευρωπαϊκού πολιτισμού ενάντια στην απειλή της μετανάστευσης έγκειται στο ότι η θηριωδία της υπεράσπισής  αποτελεί μεγαλύτερη απειλή στον «πολιτισμό» από όποιον αριθμό Μουσουλμάνων. Με τέτοιους υπερασπιστές και φίλους, η Ευρώπη δεν χρειάζεται εχθρούς. Πριν από 100 χρόνια,  ο G. K. Chesterton όρισε το αδιέξοδο στο οποίο παγιδεύονται οι επικριτές της θρησκείας: «Οι άνθρωποι  που ξεκινούν να πολεμούν την Εκκλησία για το καλό της ελευθερίας και της ανθρωπότητας καταλήγουν να παραμερίζουν την ελευθερία και την ανθρωπότητα αρκεί να μπορούν να πολεμήσουν την Εκκλησία. Οι αντικληρικοί δεν έχουν καταστρέψει θεία αντικείμενα, έχουν όμως καταστρέψει εγκόσμια αντικείμενα, αν αυτό τους παρέχει κάποια ικανοποίηση.»  Πολλοί φιλελεύθεροι πολεμιστές είναι τόσο πρόθυμοι να παλέψουν τον αντιδημοκρατικό φονταμεταλισμό που καταλήγουν να καθιστούν περιττές την ελευθερία και την δημοκρατία αρκεί να μπορούν να πολεμήσουν τον τρόμο. Αν οι «τρομοκράτες» είναι έτοιμοι να καταστρέψουν αυτόν τον κόσμο επειδή αγαπούν κάποιον άλλον, οι πολεμιστές μας κατά του τρόμου είναι έτοιμοι να καταστρέψουν την δημοκρατία επειδή μισούν τον Μουσουλμάνο άλλο.  Κάποιοι από αυτούς αγαπούν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια τόσο πολύ που είναι έτοιμοι να νομιμοποιήσουν τον βασανισμό για να την υπερασπιστούν. Είναι μια αντιστροφή της διαδικασίας μέσω της οποίας οι φανατικοί υπερασπιστές της θρησκείας ξεκινούν με επιθέσεις κατά  της σύγχρονης κοσμικής κουλτούρας και καταλήγουν να θυσιάζουν τα ίδια τους τα θρησκευτικά διαπιστευτήρια μέσα στην προθυμία τους να εξαλείψουν τις πτυχές της κοσμικότητας που μισούν. 

Αλλά οι υπερασπιστές της Ελλάδας από τους μετανάστες δεν είναι ο πρωταρχικός κίνδυνος: είναι απλά υπο-προϊόν της αληθινής απειλής, των πολιτικών λιτότητας δηλαδή που έχουν προκαλέσει την τραγική κατάσταση στην χώρα. Ο επόμενος γύρος των Ελληνικών εκλογών θα λάβει χώρα στις 17 Ιουνίου. Το ευρωπαϊκό κατεστημένο μας προειδοποιεί πως αυτές οι εκλογές είναι ζωτικής σημασίας: όχι μόνο η μοίρα της Ελλάδας, αλλά ίσως και η μοίρα ολόκληρης της Ευρώπης διακυβεύεται. Το ένα αποτέλεσμα – το σωστό όπως ισχυρίζονται – θα επιτρέψει στην επίπονη αλλά απαραίτητη διαδικασία της ανάκαμψης μέσω της λιτότητας να συνεχιστεί. Το εναλλακτικό αποτέλεσμα – αν το «ακραίο αριστερό» κόμμα ΣΥΡΙΖΑ νικήσει – θα είναι μία ψήφος υπέρ του χάους και θα επιφέρει το τέλος του (Ευρωπαϊκού) κόσμου όπως τον ξέρουμε. 

Οι προφήτες του ολέθρου έχουν δίκιο, αλλά όχι όπως το εννοούν. Οι επικριτές των δημοκρατικών διαδικασιών που ήδη υπάρχουν παραπονιούνται πως οι εκλογές δεν προσφέρουν πραγματική επιλογή καθώς καλούμαστε να επιλέξουμε ανάμεσα σε ένα κεντροδεξιό και ένα κεντροαριστερό κόμμα, τα προγράμματα των οποίων είναι σχεδόν ταυτόσημα. Στις 17 Ιουνίου, η επιλογή θα είναι πραγματική: το κατεστημένο (Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ) από τη μία, ο ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη. Και, όπως γίνεται συνήθως όταν τίθεται θέμα πραγματικής επιλογής, το κατεστημένο είναι σε πανικό: λένε πως θα ακολουθήσει το χάος, η φτώχεια και η βία αν κάνει ο κόσμος την λάθος επιλογή. Μόνο η πιθανότητα μιας νίκης του ΣΥΡΙΖΑ λέγεται πως προκαλεί ρίγη φόβου στις παγκόσμιες αγορές. Η ιδεολογική «προσωποποιία» έχει την τιμητική της: oι αγορές μιλούν λες και είναι άνθρωποι, εκφράζοντας την «ανησυχία» τους για το τι θα συμβεί αν οι εκλογές αποτύχουν να σχηματίσουν μια κυβέρνηση με εντολή να συνεχίσει το πρόγραμμα δημοσιονομικής λιτότητας της Ε.Ε και του ΔΝΤ καθώς και τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Οι πολίτες της Ελλάδας δεν έχουν χρόνο να ανησυχούν για αυτές τις προοπτικές: έχουν αρκετά για να ανησυχούν στην καθημερινότητα τους που γίνεται ολοένα πιο άθλια, σε βαθμό που δεν έχουμε δει στην Ευρώπη εδώ και δεκαετίες. 

Τέτοιες προβλέψεις είναι αυτό-εκπληρούμενες, προκαλούν πανικό και κατά συνέπεια οδηγούν στις πιθανότητες κατά των οποίων προειδοποιούν. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ νικήσει, το Ευρωπαϊκό κατεστημένο θα ελπίζει πως θα μάθουμε με τον δύσκολο τρόπο τι συμβαίνει όταν γίνεται μια απόπειρα με στόχο να διαταράξει τον φαύλο κύκλο της αμοιβαίας συνενοχής ανάμεσα στους τεχνοκράτες των Βρυξελλών και τον αντιμεταναστευτικό λαϊκισμό. Γι' αυτό το λόγο, ο Αλέξης Τσίπρας, αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, διευκρίνισε σε πρόσφατη συνέντευξη του πως πρώτη του προτεραιότητα, στην περίπτωση που κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, θα είναι να αντισταθμίσει τον πανικό: «Oι άνθρωποι θα υπερνικήσουν τον φόβο. Δεν θα υποκύψουν, δεν θα εκβιαστούν». Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ένα σχεδόν ακατόρθωτο έργο. Η φωνή τους δεν είναι η φωνή της «τρέλας» της άκρας αριστεράς, αλλά της λογικής που ορθώνει το ανάστημα της ενάντια στην τρέλα της ιδεολογίας της αγοράς. Στην ετοιμότητα τους να αναλάβουν, έχουν εξοβελίσει τον φόβο που έχει η αριστερά να αναλάβει την εξουσία, έχουν το κουράγιο να καθαρίσουν το χάος που άλλοι δημιούργησαν. Θα χρειαστεί να ασκήσουν έναν τρομερό συνδυασμό αρχών και πραγματισμού, δημοκρατικής δέσμευσης και ετοιμότητας να δράσουν γρήγορα και αποφασιστικά όπου χρειάζεται. Αν είναι να έχουν έστω και μία ελάχιστη ευκαιρία να πετύχουν, θα χρειαστούν μια παν-Ευρωπαϊκή εκδήλωση αλληλεγγύης: όχι μόνο αξιοπρεπή μεταχείριση από μέρους κάθε ευρωπαϊκής χώρας, αλλά ακόμη πιο δημιουργικές ιδέες, όπως την προώθηση του τουρισμού αλληλεγγύης φέτος το καλοκαίρι.  

Στις Σημειώσεις για τον ορισμό της Κουλτούρας, ο Τ. Στ. Έλιοτ επεσήμανε πως υπάρχουν στιγμές που η μόνη επιλογή βρίσκεται ανάμεσα στην αίρεση και την μη-πίστη – π.χ όταν ο μόνος τρόπος να κρατηθεί μια θρησκεία ζωντανή είναι να συντελεστεί  ένας κοσμικός διχασμός. Αυτή είναι κατάσταση σήμερα στην Ευρώπη. Μόνο μια νέα «αίρεση» – που αυτή την στιγμή εκπροσωπείται από τον ΣΥΡΙΖΑ – μπορεί να σώσει ότι αξίζει να σωθεί από την Ευρωπαϊκή κληρονομία: την δημοκρατία, την πίστη στους ανθρώπους, την ισότητα , την αλληλεγγύη, κλπ.  Η Ευρώπη με την οποία θα καταλήξουμε αν ο   ΣΥΡΙΖΑ ηττηθεί είναι μια  «Ευρώπη με Ασιατικές αρχές» – οι οποίες βέβαια δεν έχουν καμία σχέση με την Ασία αλλά κάθε ομοιότητα με την τάση  του σύγχρονου καπιταλισμού να αναστέλλει την δημοκρατία. 

Ιδού το παράδοξο που συγκρατεί την «ελεύθερη ψήφο» στις δημοκρατικές κοινωνίες: κάποιος είναι ελεύθερος να επιλέξει με τον όρο πως κάνει την σωστή επιλογή. Να γιατί, όταν γίνεται η λάθος επιλογή (όπως έγινε όταν η Ιρλανδία απέρριψε  το Ευρωσύνταγμα), η επιλογή αντιμετωπίζεται ως λάθος και το κατεστημένο ζητά άμεσα την επανάληψη της «δημοκρατικής» διαδικασίας ώστε το λάθος να διορθωθεί. Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου, ο Έλληνας πρωθυπουργός, πρότεινε την διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το πακέτο διάσωσης της ευρωζώνης στα τέλη του περασμένου έτους, το ίδιο το δημοψήφισμα απορρίφθηκε ως λανθασμένη επιλογή. 

Είναι δύο οι βασικές ιστορίες αναφορικά με την Ελληνική κρίση στα ΜΜΕ: η Γερμανο-ευρωπαϊκή ιστορία (οι Έλληνες είναι ανεύθυνοι, τεμπέληδες, σπάταλοι, φοροφυγάδες κλπ και πρέπει να τεθούν υπό έλεγχο και να διδαχθούν  δημοσιονομική πειθαρχία) και η Ελληνική ιστορία (η εθνική μας κυριαρχία απειλείται από τους νεοφιλελεύθερους τεχνοκράτες του κέντρου αποφάσεων των Βρυξελλών). Όταν κατέστη δυνατό να αγνοηθεί η δεινή κατάσταση των Ελλήνων, μια τρίτη ιστορία έκανε την εμφάνιση της: οι Έλληνες πλέον απεικονίζονται ως τα θύματα μιας ανθρωπιστικής καταστροφής που χρειάζονται βοήθεια, λες και ένας πόλεμος ή μια φυσική καταστροφή χτύπησε την χώρα. Ενώ και οι τρεις ιστορίες είναι λανθασμένες, η τρίτη είναι ενδεχομένως η πιο αηδιαστική. Οι Έλληνες δεν είναι παθητικά θύματα: βρίσκονται σε πόλεμο με το Ευρωπαϊκό οικονομικό κατεστημένο, και αυτό που χρειάζονται είναι αλληλεγγύη στον αγώνα τους, γιατί είναι και δικός μας αγώνας. 

Η Ελλάδα δεν είναι η εξαίρεση. Αποτελεί ένα από τα κύρια πεδία δοκιμών ενός νέου κοινωνικό-οικονομικού μοντέλου μιας δυνητικά καθολικής εφαρμογής: μιας από-πολιτικοποιημένες τεχνοκρατίας στην οποία οι τραπεζίτες και άλλοι ειδήμονες θα δύνανται να κατεδαφίσουν την δημοκρατία. Σώζοντας την Ελλάδα από τους φερόμενους διασώστες της, σώζουμε  και την ίδια την Ευρώπη. 

ΠΗΓΗ: Ημερομηνία: 29/05/2012, Προδημοσίευση από την εφημερίδα "η ΑΥΓΗ",  http://www.left.gr/article.php?id=1659

Το τέλος των ονειρώξεων για το ευρώ!

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Οι εκλογές της 6ης Μαΐου ήταν αναμφισβήτητα ένα ιστορικό βήμα υπέρβασης του λαού μας. Ο μεγάλος κερδισμένος είναι οι αντιμνημονιακές δυνάμεις, δεξιές και αριστερές, γιατί εξέφρασαν την ανάγκη του κόσμου να πάρει μια ανάσα από τα αντιλαϊκά μέτρα. Οι Έλληνες, καθώς μια ευρεία λαϊκή βάση αρχικά ξεπέρασε τους ιδεοληπτικούς διαχωρισμούς, ετοιμάζονται τώρα να ολοκληρώσουν την οριστική καταδίκη των παρασίτων που απομυζούσαν κάθε ικμάδα εθνικής ζωντάνιας για δεκαετίες. Στη νέα εκλογική αναμέτρηση της 17ης Ιουνίου πρέπει να στείλουμε στο εδώλιο της ιστορίας το εγκληματικό κατοχικό καθεστώς που καταρρέει.

Αίτημα της κοινωνίας είναι η ρήξη με τις ηγεσίες και την πολιτική του μαύρου μετώπου της εξαθλίωσης, της υποτέλειας και της ατιμωρησίας.

Ο ελληνικός λαός αγωνιά, αναρωτιέται, αφυπνίζεται και προετοιμάζεται για κάτι μεγάλο που έρχεται διαμορφωμένο μέσα από τις παρακαταθήκες των παλιότερων εθνικο-απελευθερωτικών αγώνων.

Το ΟΧΙ του λαού, αν και σαφές εκλογικά, παραμένει θολό ποιοτικά και πολιτικά για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί δεν μπόρεσε να συγκροτηθεί ένα μεγάλο παλλαϊκό μέτωπο στο οποίο να συστρατευθεί η πλειοψηφία των πολιτών, ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης, για την αποκατάσταση της πραγματικής δημοκρατίας και της εθνικής ανεξαρτησίας της χώρας.

Δεύτερον, γιατί οι ψηφοφόροι επέλεξαν μια σχετικά εύκολη διέξοδο από την σημερινή ζοφερή πραγματικότητα προκειμένου να γλυτώσουν από τα συνεχή δυσβάστακτα μέτρα. Η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κύρια δύναμη στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο είναι απόρροια αυτών ακριβώς των αιτιών λόγω του μακρόχρονου εκμαυλισμού του λαού μας σε όλη την μεταπολίτευση από τις απατηλές εθνικές ονειρώξεις (ΕΟΚ, ΕΕ) και τις ψεύτικες υποσχέσεις (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ).

Ο κόσμος ψήφισε για να απαλλαγεί από τα μνημόνια μέσα στο ευρώ, μη βλέποντας ακόμα ότι ο κομήτης «ευρώ» σέρνει και την ουρά του, που είναι τα μνημόνια, οι δανειακές συμβάσεις, η διάλυση του κοινωνικού ιστού, η νεοαποικιοκρατική πολιτική.

Η πρώτη φάση του αντιμνημονιακού πολιτικού κινήματος τελείωσε, έναν χρόνο μετά το ξέσπασμα του Συντάγματος, με αυτά τα αποτελέσματα επαληθεύοντας την αλήθεια που βιώσαμε και μετά την πτώση της χούντας. Το κενό ενός μετωπικού εθνο-δημοκρατικού κινήματος, ικανού να οδηγήσει στην τελική πολιτική λύση, το καρπούται η πιο κοντινή οπορτουνιστική πολιτική δύναμη.

Ο χειρότερος τρόπος να διαβαστεί το αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου είναι να εφαρμοστούν ξανά πολιτικές μνημονίου είτε να επιχειρηθεί η καταστροφολογική ανάσυρση διχαστικών επιχειρημάτων από το χρονοντούλαπο της ιστορίας για να πολωθεί το πολιτικό κλίμα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, αν επικρατήσει τελικά σαν «λύση», έχει δύο δρόμους μπροστά του: ή α) θα συμβιβασθεί γρήγορα και άτακτα, στα πλαίσια μιας κεντροαριστερής «αναδιαρθρωτικής» λογικής, ή β) θα ακολουθήσει μια στρατηγική ευρύτερης ρήξης «τσαβεσικού» τύπου με το καθεστώς της εξάρτησης και θα απευθυνθεί στο λαϊκό κίνημα για να στηριχθεί.

Στην πρώτη περίπτωση, τα αδιέξοδα θα επιταθούν και όσοι το επιχειρήσουν θάχουν το τέλος κάθε προηγούμενου «κωλοτούμπα». Το σύστημα, όντας σε βαθειά κρίση και εν όψει και των γενικότερων αρνητικών εξελίξεων (γεωπολιτικές ανακατατάξεις και συγκρούσεις στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια), δεν έχει ούτε τους χρόνους ούτε τις δυνάμεις να παίξει το χαρτί ενός «νέου ΠΑΣΟΚ».

Παρ' όλα αυτά, το εγκληματικό σχέδιο των Βρυξελλών και του Βερολίνου δεν έχει αποτραπεί. Οι ηγεσίες του μαύρου μετώπου κρατούν ακόμα στα χέρια τους τον κρατικό μηχανισμό, τα παρασκήνια που έχουν τους τρόπους να προκαλέσουν όξυνση των πραγματικών ή κατασκευασμένων ιδεολογικών διαφορών υπάρχουν, τα σενάρια της διαχρονικής ιμπεριαλιστικής μηχανής του «διαίρει και βασίλευε» μπορούν ανά πάσα στιγμή να ανασυρθούν, αν ο λαός δεν επαγρυπνεί.

Σενάρια εξωτερικής στρατιωτικής επέμβασης, που σήμερα φαίνονται φανταστικά για τους πολλούς, μπορούν να πάρουν σάρκα και οστά, αν ανακατευτούν έντεχνα και επικίνδυνα οι «σωστοί» καταλύτες: ο φονταμενταλιστικός νεοφιλελευθερισμός, το φάντασμα του νεοναζισμού που αναβιώνει και οι εθνομηδενιστικές συνιστώσες του αριστερισμού.

Αναπόφευκτα, πάντως, και άσχετα με το «δρομολόγιο» που θα ακολουθηθεί, όλοι εμείς, ο εναπομείνας ελληνισμός, οδηγούμαστε σε ένα αποφασιστικό ιστορικό σταυροδρόμι όπου θα τελειώσουν όλες οι ονειρώξεις που καλλιεργήθηκαν γύρω από το «ευρώ» και τις κίβδηλες υποσχέσεις του «εκσυγχρονισμού». Θα καταλάβουν όλοι, αργά ή γρήγορα, ότι όλες αυτές οι μεθοδευμένες καταστάσεις συνιστούσαν στην πράξη μια νέου τύπου εθνοκάθαρση με οικονομικά και πολιτιστικά όπλα.

Σήμερα, δεν έχουμε άλλο δρόμο από αυτόν που πήραμε πέρσι στο Σύνταγμα: να βγούμε οριστικά από την απελπισία του «Finis Graeciae», να συνεχίσουμε να σηκωνόμαστε από το χώμα που μας είχαν ρίξει, να συγκροτήσουμε το μεγάλο κοινωνικο-πατριωτικό, εθνικο-ανεξαρτησιακό μέτωπο που ξεκινήσαμε προκειμένου να απελευθερωθούμε από το ευρω-νταχάου του «Μηχανισμού Στήριξης», την ΟΝΕ και το ΔΝΤ, να προχωρήσουμε στην παύση πληρωμών προς τους τοκογλύφους-δανειστές και την ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ για τον λαό μας ώστε να βάλουμε τα θεμέλια για να οικοδομήσουμε την καινούργια Ελλάδα της κοινωνικής δικαιοσύνης και της πραγματικής δημοκρατίας που ονειρευτήκαμε πριν ένα χρόνο στις πλατείες.

ΠΗΓΗ: [ περιοδικό ΝΕΧUS τ. 64, Ιούνιος 2012 ]

Η πολιτική κρίση, η Αριστερά και η δυνατότητα ενός νέου ιστορικού μπλόκ

Του Παναγιώτη Σωτήρη

Ο συνδυασμός ανάμεσα στην οικονομική κρίση, στην κοινωνική καταστροφή και την ανοιχτή πολιτική κρίση σε «αδύναμους κρίκους» του «Ευρωπαϊκού σχεδίου» όπως είναι η Ελλάδα, έχουν κάνει ξανά πιθανό ενδεχόμενο τη ριζική πολιτική και κοινωνική αλλαγή.

Στην Ελλάδα, ζήσαμε και ζούμε μια πρωτόγνωρη ακολουθία πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων, που στη βάση μιας βαθιάς δομικής οικονομικής και κοινωνικής κρίσης (αλλά και της επιτροπείας από την ΕΕ και το ΔΝΤ), οδηγηθήκαμε σε μια βαθιά πολιτική κρίση, σε ένα κύκλο κινητοποιήσεων που παραπέμπει σε μια συνεχιζόμενη λαϊκή εξέγερση, σε ένα παρατεταμένο λαϊκό πόλεμο, σε μεγάλες ανατροπές στις κοινωνικές συμμαχίες και τις σχέσεις εκπροσώπησης, σε μια εκκωφαντική απώλεια εκλογικής επιρροής για τις μνημονιακές δυνάμεις, στην απονομιμοποίηση μεγάλου μέρους των πολιτικών που αποτέλεσαν κομμάτι της οικονομικής ορθοδοξίας (από την πρωτοκαθεδρία των αγορών έως το ευρώ), σε μια εντυπωσιακή συνολική άνοδο της Αριστεράς, ακόμη και στο ενδεχόμενο (αν και όχι βεβαιότητα…) μιας κυβέρνησης με συμμετοχή της Αριστεράς.

Όλα αυτά θέτουν μια πολύ μεγάλη πολιτική και θεωρητική πρόκληση. Μας υποχρεώνουν να σκεφτούμε ξανά με όρους επαναστατικής στρατηγικής, όχι με την έννοια μιας αφηρημένης θεωρητικής δικαίωσης της ριζικής κοινωνικής και πολιτικής αλλαγής, ούτε με την έννοια μιας απλής αντικαπιταλιστικής ρητορικής, αλλά με την έννοια των ιδιαίτερα πρωτότυπων και αναγκαστικά άνισων και διακυβευόμενων βημάτων που θα οδηγήσουν από τον «υπαρκτό νεοφιλελευθερισμό» σε μια νέα σοσιαλιστική προοπτική.

Αυτό σημαίνει ότι αναγκαστικά απαιτείται μια τομή στον τρόπο που κάνει πολιτική η Αριστερά, συμπεριλαμβανομένης της επαναστατικής, από τη δεκαετία του 1980. Για μια ολόκληρη περίοδο η αριστερή πολιτική σήμαινε κύρια την οργάνωση αντιστάσεων και την απόσπαση παραχωρήσεων από τον κυρίαρχο νεοφιλελευθερισμό και, παράλληλα, την εξασφάλιση της αναπαραγωγής της κομμουνιστική ή κομμουνιστικά προσανατολισμένης αναφοράς κύρια ως μορφής ιδεολογικής έγκλησης. Άλλωστε, ευρύτερα στην Ευρώπη η όποια ενασχόληση με το ζήτημα της εξουσίας έπαιρνε απλώς τη μορφή της συμμετοχής ή ανοχής σε ήπια νεοφιλελεύθερες σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις, συνήθως με καταστροφικά αποτελέσματα, όπως δείχνουν οι εμπειρίες της Γαλλίας και της Ιταλίας. Σήμερα, όμως, τα ερωτήματα που αφορούν την εξουσία, την πραγματική επίδραση στο συσχετισμό δυνάμεων, της εκκίνησης ακολουθιών ριζικής κοινωνικής και πολιτικής αλλαγής βρίσκονται ξανά στο επίκεντρο της αριστερής πολιτικής. Αυτό μας βρίσκει απροετοίμαστους ίσως, αλλά, σε πείσμα ενός ορισμένου μεταφυσικού μαρξισμού, η ιστορική έκπληξη έρχεται πάντοτε όταν οι συνθήκες είναι ανώριμες.

Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει: πώς μπορούμε να στοχαστούμε αυτή την πρόκληση; Μπορούμε να την σκεφτούμε με όρους παραδοσιακής εκλογικής τακτικής και οικοδόμησης πολιτικών και εκλογικών συνασπισμών που αποσκοπούν στην κατάκτηση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και μετά να προσπαθήσουμε να αξιοποιήσουμε τα όποια – μικρά – περιθώρια άσκησης διαφορετικής πολιτικής αφήνει η τωρινή θεσμική και πολιτική διάταξη δυνάμεων τόσο σε εθνικό όσο και υπερεθνικό επίπεδο; Αρκεί να ανανεώσουμε μια κλασική «εξεγερσιακή» τακτική που αποσκοπεί στην κατάληψη της εξουσίας έξω και πέρα από τα τυπικά κοινοβουλευτικά ή πολιτικά μέσα; Ή μήπως πρέπει να πούμε ότι η κατάσταση απέχει από το να είναι «ώριμη», καθώς το κόμμα ή το μέτωπο της εργατικής τάξης δεν είναι αρκούντως μεγάλο ή ισχυρό, και άρα δεν υπάρχει περιθώριο ανατροπής παρά μόνο η κομματική οικοδόμηση;

Πιστεύω ότι χρειαζόμαστε ένα διαφορετικό πλαίσιο για να στοχαστούμε την επαναστατική στρατηγική. Γι' αυτό το λόγο πιστεύω ότι είναι ανάγκη να ξαναγυρίσουμε στη σύλληψη του Γκράμσι για το «ιστορικό μπλοκ». Παραδοσιακά η έννοια του ιστορικού μπλοκ έχει διαβαστεί ως να αναφέρεται κύρια στην συνάρθρωση βάσης και εποικοδομήματος ή υλικής πρακτικής και ιδεολογίας. Όντως, κάποιες από τις αναφορές του ίδιου του Γκράμσι παραπέμπουν σε μια τέτοια ανάγνωση, όπως εκεί όπου αναφέρεται στο ιστορικό μπλοκ ως την «ενότητα ανάμεσα σε φύση και πνεύμα (βάση και εποικοδόμημα)».[1] Όμως, νομίζω ότι θα ήταν πολύ καλύτερο να ορίσουμε το ιστορικό μπλοκ ως την περιγραφή των κοινωνικών, πολιτικών και ιδεολογιών διαδικασιών και συνθηκών που μπορούν να κάνουν μια κοινωνική τάξη – ή μια συμμαχία κοινωνικών τάξεων – να γίνει μια ιστορική δύναμη, μέσα από τη διαλεκτική ιδεολογίας, πρακτικής και στρατηγικής. Με αυτή την έννοια είναι επίσης μια θέση για τη συνθετότητα του κοινωνικού όλου ως πεδίου πολιτικής παρέμβασης. Έτσι διαβάζω την αναφορά του Γκράμσι ότι «βάση και εποικοδόμημα διαμορφώνουν ένα ‘ιστορικό μπλοκ', δηλαδή το σύνθετο, αντιφατικό και ασύμφωνο σύνολο των εποικοδομημάτων είναι η αντανάκλαση του συνόλου των κοινωνικών σχέσεων παραγωγής»[2](). Αυτό ενισχύεται από την επιμονή του Γκράμσι ότι σε αυτή τη σύλληψη του ιστορικού μπλοκ, «οι υλικές δυνάμεις είναι το περιεχόμενο και οι ιδεολογίες η μορφή, αν και αυτή η διάκριση ανάμεσα σε μορφή και περιεχόμενο έχει καθαρά διδακτική αξία, καθώς οι υλικές δυνάμεις θα ήταν ασύλληπτες ιστορικά χωρίς μορφή και οι ιδεολογίες θα ήταν απλές ατομικές φαντασιοπληξίες χωρίς υλικές δυνάμεις».[3] Ωστόσο, η πλήρης δύναμη της σύλληψης του Γκράμσι για το ιστορικό μπλοκ, όχι απλώς ως μια αναφορά στη σχέση ανάμεσα σε βάση και εποικοδόμημα αλλά – και κύρια – στις διαδικασίες, πρακτικές και συνθήκες (με την έννοια της οικονομίας, της πολιτικής, της ιδεολογίας και της μαζικής διανοητικότητας) που καθιστούν δυνατή την ηγεμονία και κατά συνέπεια τον κοινωνικό μετασχηματισμό, έρχεται σε αποσπάσματα όπως το ακόλουθο:

Εάν οι σχέσεις ανάμεσα στους διανοουμένους και το λαό-έθνος, ανάμεσα στους ηγέτες και τους όσους καθοδηγούν (…) παρέχεται από μια οργανική συνοχή στην οποία το συναίσθημα-πάθος γίνεται κατανόηση και μετά γνώση (όχι μηχανικά αλλά με έναν τρόπο ζωντανό), τότε και μόνο τότε έχουμε μια σχέση αντιπροσώπευσης. Μόνο τότε μπορεί να λάβει χώρα (…) μια κοινή ζωή, που μόνο αυτή είναι κοινωνική δύναμη, με τη δημιουργία ενός ‘ιστορικού μπλοκ'. [4]

Σε αυτή την τοποθέτηση μπορούμε να προσθέσουμε την τοποθέτηση της Christine Buci-Glucksmann [5] και τον τρόπο που διακρίνει το παθητικό ιστορικό μπλοκ (που το συνδέει με την έννοια της παθητικής επανάστασης στο Γκράμσι ως τη μορφή αστικής ηγεμονίας στον ώριμο καπιταλισμό) και ένα εκτεταμένο ιστορικό μπλοκ ως το υποκείμενο του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού και την επιμονή της ότι προσφέρει μια στρατηγική σύλληψη διαφορετική τόσο από αυτή που προσέφεραν τόσο η Β΄ όσο και η Γ΄ Διεθνής.

Γιατί, όμως, πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε με όρους ιστορικών μπλοκ σε χώρες όπως η Ελλάδα; Πρώτα από όλα γιατί ορισμένες από τις αναγκαίες συνθήκες είναι ήδη εδώ: μια πολιτική κρίση που βαθαίνει και πλησιάζει το όριο της κρίσης ηγεμονίας, όπως αυτό φαίνεται στην εκρηκτική απόρριψη της λιτότητας και όλου της άρθρωσης του πολιτικού συστήματος και των διεθνών οργανισμών γύρω από τη λιτότητα, τεράστιες μετατοπίσεις στις κοινωνικές συμμαχίες και τις σχέσεις εκπροσώπησης, τουλάχιστον μέσα στη συγκυρία, με μεγάλο μέρος όχι μόνο της εργατικής τάξης αλλά και παραδοσιακών και νέων μικροαστικών στρωμάτων να απομακρύνεται από τα κόμματα εξουσίας και την πολιτική τους και μια επαναπολιτικοποίηση της κοινωνίας που περιλαμβάνει την ανοιχτή συζήτηση ριζοσπαστικών εναλλακτικών λύσεων.

Όμως, το πιο σημαντικό δεν είναι οι συνθήκες που μας επιτρέπουν να μιλήσουμε για πιθανά ιστορικά μπλοκ, αλλά το πώς μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το ιστορικό μπλοκ ως έννοια στρατηγικής. Σε αυτό το πλαίσιο, η πολιτική που θα έβαζε ως στόχο τη διαμόρφωση ενός νέου ιστορικού μπλοκ αναφέρεται στη συνάρθρωση και το συνδυασμό της πολιτικής στρατηγικής, του σχεδίου για το μετασχηματισμό, της ιδεολογίας, των μορφών οργάνωσης, περιλαμβάνει το σύνολο των πρακτικών και των μορφών πολιτικής που μπορούν να οδηγήσουν στο να γίνουν οι υποτελείς τάξεις μια ιστορική δύναμη που μπορεί να εκκινήσει μια διαδικασία κοινωνικού μετασχηματισμού.

Το να σκεφτόμαστε την πολιτική της ριζοσπαστικής αριστεράς με όρους «ιστορικού μπλοκ» σημαίνει να κινηθούμε από την αντίσταση στην οικοδόμηση μιας εναλλακτικής λύσης. Αυτό δεν μπορεί να περιοριστεί σε μια «προοδευτική κυβέρνηση» που θα προσπαθήσει να αποφύγει τη λιτότητα ενώ θα παραμένει μέσα στο δομικό νεοφιλελευθερισμό της Ευρωζώνης και τη συστημική βία του χρέους. Σημαίνει τη δυνατότητα μιας πλατιάς αντικαπιταλιστικής κοινωνικής συμμαχίας, την οικοδόμηση, παράλληλα και διαλεκτικά συνδεδεμένα, τόσο ενός αγωνιστικού μετώπου όσο όμως και ενός αριστερού μετώπου ανατροπής, την επεξεργασία του αντικαπιταλιστικού προγράμματος ως «συγκεκριμένης – και εφικτής…- ουτοπίας», στο να αγωνιστούμε για την κατάκτηση της εξουσίας όχι μόνο στο επίπεδο της κυβέρνησης αλλά και από κάτω, επιδιώκοντας όχι μόνο αριστερή διακυβέρνηση, αλλά ηγεμονία σε μια σύνθετη και άνιση διαδικασία μετασχηματισμού και πειραματισμού.

Αυτή η διαδικασία δεν μπορεί να στηρίζεται απλώς στην απόρριψη του ακραίου νεοφιλελευθερισμού, αλλά και σε ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα που θα περιλαμβάνει όλα τα αναγκαία άμεσα βήματα για να αποφύγουμε την κοινωνική καταστροφή και να βγούμε από το φαύλο κύκλο «λιτότητα – ύφεση – ανεργία» και να ξεκινήσουμε μια διαδικασία ριζικού μετασχηματισμού. Πρέπει να περιλαμβάνει την άμεση παύση πληρωμών στο χρέος, την έξοδο από το ευρώ και τη ρήξη με την ΕΕ, την εθνικοποίηση των τραπεζών και των στρατηγικών επιχειρήσεων, γενναία αναδιανομή εισοδήματος και πάνω από όλα ένα αίτημα παραγωγικής ανασυγκρότησης.

Με αυτή την έννοια μια στρατηγική για ένα νέο «ιστορικό μπλοκ» απαιτεί όχι απλώς αιτήματα αλλά ένα εναλλακτικό παραγωγικό υπόδειγμα, σε κατεύθυνση μη καπιταλιστική και πέρα από τη λογική της αγοράς, ένα εναλλακτικό αναπτυξιακό μοντέλο, που αντιστοιχεί ακριβώς στη διαλεκτική οικονομίας και πολιτικής μέσα στο ιστορικό μπλοκ. Αναπτυξιακό μοντέλο, όχι με την έννοιας μιας ποσοτικής μεγέθυνσης, ούτε ως πρόταση για καλύτερη καπιταλιστική ανάπτυξη, αλλά ως συλλογική εμπιστοσύνη ότι σε αυτό τον τόπο υπάρχουν συλλογικοί υλικοί και κοινωνικοί παραγωγικοί όροι και πόροι για μια καλύτερη ζωή. Αυτό απαιτεί μια σύγχρονη αντίληψη δημοκρατικού κοινωνικού σχεδιασμού μαζί με την έμφαση στην αυτοδιαχείριση, την ανάκτηση αργών παραγωγικών μονάδων, π.χ. μέσα από κατάληψη από τους εργαζομένους, διαμόρφωση μη εμπορικών δικτύων διανομής, επανακατοχυρώνοντας τον «κοινό» χαρακτήρα των δημοσίων αγαθών και υπηρεσιών που σήμερα αντιμετωπίζουν και την ιδιωτικοποίηση και τις «νέες περιφράξεις», την αξιοποίηση των «χναριών του κομμουνισμού» στα τωρινά κινήματα και τις αντιστάσεις στη βία του κεφαλαίου και των αγορών.

Ένα εν δυνάμει «ιστορικό μπλοκ» σημαίνει ότι διεκδικούμε την πολιτική εξουσία όχι μόνο με την έννοια μιας «αριστερής κυβέρνησης» αλλά και με την έννοια μιας πραγματικής αλλαγής στην άρθρωση του συσχετισμού δυνάμεων. Χωρίς ένα ισχυρό εργατικό κίνημα, χωρίς ριζοσπαστικά κοινωνικά κινήματα, χωρίς το πλήρες ξεδίπλωμα μορφών λαϊκής εξουσίας και αυτό-οργάνωσης, καμιά κυβέρνηση της Αριστεράς δεν θα μπορέσει να αντέξει την τεράστια πίεση που θα δεχτεί από τις δυνάμεις του κεφαλαίου, την ΕΕ και το ΔΝΤ. Γι' αυτό και είναι ανάγκη να πειραματιστούμε με νέες μορφές κοινωνικής και πολιτικής εξουσίας από τα κάτω και να δημιουργήσουμε νέες μορφές κοινωνικής πρακτικής και αλληλόδρασης, στηριγμένες πάνω στην αλληλεγγύη και την κοινή δουλειά, νέες μορφές άμεσης δημοκρατίας, πρακτικές εργατικού και κοινωνικού ελέγχου και φυσικά ούτε στιγμή να μη σταματήσουμε την πάλη και τον αγώνα με κοινοβουλευτικά και εξω-κοινοβουλευτικά μέσα. Χωρίς μια αγωνιζόμενη κοινωνία, χωρίς ένα δυνατό και οργανωμένο κίνημα, χωρίς μορφές λαϊκής δημοκρατικής αυτοοργάνωσης, αλληλεγγύης, ακόμη και αυτοάμυνας, η όποια αριστερή ή προοδευτική κυβέρνηση θα είναι στο τέλος πολύ αδύναμη για να προχωρήσει σε ρήξεις. Αντίθετα, υπό την προϋπόθεση της επίγνωσης ότι εντάσσεται σε μια μακρά και αντιφατική περίοδο μετάβασης και μετασχηματισμού, πάλης και από πάνω και από κάτω, αξιοποίησης και της κυβερνητικής εξουσίας (ριζοσπαστικοποιώντας ταυτόχρονα και το τωρινό θεσμικό και συνταγματικό πλαίσιο) και των μορφών «λαϊκής εξουσίας», δοκιμάζοντας τρόπους ώστε όντως να τσακιστούν ή να μετασχηματιστούν οι κατασταλτικοί μηχανισμοί (ή να οργανωθεί η άμυνα του λαού απέναντί τους), μην υποτιμώντας τη διαρκή πάλη με τις δυνάμεις του κεφαλαίου, τότε ναι το αίτημα μιας αριστερής κυβέρνησης μπορεί να είναι τμήμα μιας σύγχρονης επαναστατικής στρατηγικής. Όχι εύκολα, όχι αυτονόητα, όχι αυτόματα, αλλά αναγκαστικά αντιφατικά, όπως δείχνει και όλη η συζήτηση μέσα στο κομμουνιστικό κίνημα, από την «Εργατική Κυβέρνηση» του Δ' Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς, στο ερώτημα του Γκράμσι για μια «Συντακτική Συνέλευση» των αντιφασιστικών δυνάμεων, στην αναμέτρηση του Πουλαντζά με το δημοκρατικό δρόμο για το σοσιαλισμό, στις σύγχρονες εμπειρίες π.χ. της Βολιβίας.

Είναι ακριβώς αυτός ο συνδυασμός της λαϊκής εξουσίας από τα κάτω και των νέων μορφών αυτοδιαχείρισης και μη εμπορικής διανομής που μπορούν να διαμορφώσουν τους όρους για σύγχρονες μορφές «δυαδικής εξουσίας», δηλαδή την πραγματική ανάδυση νέων, μη καπιταλιστικών πολιτικών και κοινωνικών μορφών. Άλλωστε, και στη σκέψη του Λένιν και στη σκέψη του Γκράμσι, είναι σαφές ότι δεν μπορεί να υπάρξει διαδικασία κοινωνικού μετασχηματισμού χωρίς εκείνο τον κοινωνικό και πολιτικό πειραματισμό που θα σημαίνει ότι νέες κοινωνικές μορφές, νέοι τρόπο να παράγουμε και να οργανώνουμε την κοινωνική ζωή ήδη αναδύονται μέσα στους αγώνες και τη διαδικασία μετάβασης.

Δεν πρόκειται να είναι ένας εύκολος δρόμος. Αντίθετα, θα είναι δύσκολος και θα απαιτήσει μια αγωνιζόμενη κοινωνία που η ίδια αλλάζει τις αξίες, τις προτεραιότητες τις αφηγήσεις της, ακριβώς το ηθικο-πολιτικό στοιχείο στο οποίο πάντοτε επέμεινε ο Γκράμσι. Με αυτή την έννοια ο στόχος της αριστερής πολιτικής δεν μπορεί να είναι η επιστροφή στο 2009, όχι τόσο γιατί δεν υλικά εφικτό, όσο κυρίως γιατί θέλουμε να πάμε πέρα από την εμπιστοσύνη στις αγορές και την καταναλωτική υπερχρέωση. Σε μια τέτοια «κοσμοαντίληψη» η δημόσια εκπαίδευση, υγεία, οι δημόσιες μεταφορές, η προστασία του περιβάλλοντος και ουσιαστικά η ποιότητα της καθημερινής ζωής και κοινωνικότητας, είναι πιο σημαντικά πράγματα από τα εισαγόμενα καταναλωτικά είδη και τα φτηνά δάνεια.

Χρήσιμη εδώ είναι η έννοια του «εθνικο-λαϊκού» που συναντάμε στον Γκράμσι. Δεν προτείνω μια επιστροφή μια κλασική αριστερή «πατριωτική» ρητορεία, που όντως μπορεί να συγκαλύψει τον ταξικό ανταγωνισμό, αλλά στη σύνθετη πολιτική, κοινωνική και ιδεολογική διαδικασία μέσα από την οποία ο λαός μπορεί να αναδυθεί εκ νέου, μέσα στον αγώνα, όχι ως το αφηρημένο υποκείμενο της αστικής πολιτικής, αλλά ως η δυνητικά αντικαπιταλιστική συμμαχία όλων εκείνων των κοινωνικών στρωμάτων που, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, εξαρτώνται από την εργατική τους δύναμη για να τα βγάλουν πέρα και αυτό σημαίνει και μια νέα μορφή λαϊκής ενότητας, ειδικά όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε την κανιβαλική διαίρεση την οποία καλλιεργούν τα φασιστικά ρεύματα.

Μια τέτοια διαδικασία μπορεί (και πρέπει…) να είναι και μια διαδικασία γνώσης. Τόσο με την έννοια της αξιοποίησης της γνώσης που έχουν σωρεύσει οι άνθρωποι μέσα στα κινήματα (ποιος μπορεί να λειτουργήσει καλύτερα ένα σχολείο ή ένα νοσοκομείο; Διορισμένοι «τεχνοκράτες» ή οι άνθρωποι που όντως εργάζονται και αγωνίζονται εκεί;). Όσο όμως και με την έννοια ότι ο αγώνας, η αλληλεγγύη και οι κοινές πρακτικές είναι μορφές που επιτρέπουν στους ανθρώπους να αποκτούν γνώση, να μαθαίνουν να κάνουν πράγματα με τρόπο διαφορετικό, να επανεφευρίσκουν συλλογικά νέες μορφές μαζικής διανοητικότητας και μιας νέας πολιτισμικής ηγεμονίας. Με αυτό τον τρόπο μπορούμε να δώσουμε άλλη διάσταση στο αίτημα του Γκράμσι για μια «οργανική συνοχή στην οποία το αίσθημα-πάθος γίνεται κατανόηση και μετά γνώση».

Αυτή η στρατηγική (και η διαλεκτικά στρατηγικής και τακτικής) μπορεί να μετασχηματίσει τις τωρινές αναδυόμενες συμμαχίες, αγώνες, αντιστάσεις, πολιτικές προτάσεις, σε ένα πρωτότυπο «ιστορικό μπλοκ», την αναγκαία συνθήκη μιας ανοιχτής διαδικασίας κοινωνικού μετασχηματισμού. Είναι μια προσπάθεια να ξαναστοχαστούμε την επαναστατική στρατηγική όχι ως φαντασίωση αλλά ως μια ανοιχτή διαδικασία μετασχηματισμού και πειραματισμού.

Γι' αυτό και η κριτική που κάνουμε στο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και η απαίτηση να ανοίξει η κουβέντα στις στρατηγικές προϋποθέσεις της και όχι στη λογική της επαναδιαπραγμάτευσης της λιτότητας δεν προέρχεται από κάποια σεχταριστική καταγγελία της βέβαιης «προδοσίας των ρεφορμιστών», ούτε εμπνέεται από μια χιλιαστική ενόραση της επανάστασης ως «στιγμιαίας» επαναστατικής εφόδου στην καρδιά του κράτους (χωρίς να υποτιμάμε την επιτάχυνση του χρόνου σε επαναστατικές καταστάσεις). Είναι, ακριβώς, η ανάγκη να στοχαστούμε πώς η συμμετοχή της Αριστεράς στην κυβερνητική εξουσία μπορεί όντως να σημαίνει ριζοσπαστική αριστερή διακυβέρνηση και να είναι πλευρά μιας επαναστατικής ακολουθίας που να αναλογεί στις προκλήσεις του 21ου αιώνα.

Όλα αυτά, όμως απαιτούν και μια νέα σύλληψη του πολιτικού υποκειμένου. Η σημασία της μετωπικής πολιτικής έχει φανεί όλα τα προηγούμενα χρόνια. Δεν χρειαζόμαστε μια μεταφυσική σύλληψη του κόμματος ως του εγγυητή της αλήθειας και της ορθής γραμμής, αλλά μια πολύ πιο ευρεία και βαθιά συνάμα σύλληψη του αριστερού πολιτικού μετώπου, όχι ως αθροίσματος ρευμάτων και πολιτικού μέσου όρου, αλλά ως διαλεκτικής διαδικασίας, ως πεδίου αγώνων και συγκρούσεων, ως διαδικασία ανάδυσης και επίλυσης αντιθέσεων ως μια δυναμική συλλογική δημοκρατική διαδικασία, μια διαδικασία γνώσης που να μπορεί να αποτελέσει το εργαστήρι για νέες ιδέες, πολιτικά σχέδια, υποκειμενικότητες. Και αυτό σημαίνει ότι σε αντίθεση με την παραδοσιακή εργαλειακή αντίληψη της πολιτικής οργάνωσης, που διαχωρίζει μέσα και σκοπούς, μια επαναστατική αντίληψη σημαίνει την ταύτιση μέσων και σκοπών και αυτό βάζει όντως το ζήτημα μιας εσωτερικής δημοκρατικής κουλτούρας που να κάνει τη μορφή οργάνωση αντανάκλασης των κοινωνικής σχέσεων που οραματιζόμαστε και διεκδικούμε.

Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια δεν τα συζητάμε όλα αυτά θεωρητικά αλλά ως επείγοντα πολιτικά ερωτήματα. Οι συνθήκες είναι όντως ανώριμες, αλλά ακριβώς αυτό σημαίνει ότι το ενδεχόμενο πραγματικής ανατροπής είναι παραπάνω από πιθανό!

(Το κείμενο αποτελεί την εισήγηση στην εκδήλωση με θέμα Αριστερά, Ηγεμονία, Κρίση, όπου συμμετείχαν και οι Peter Thomas, Leo Panitch, Αλέξανδρος Χρύσης και Κώστας Γούσης, την Κυριακή 3 Ιούνη 2012 στο πλαίσιο του Φεστιβάλ «Αναιρέσεις 2012», που διοργάνωσε η Νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση και το Νέο Αριστερό Ρεύμα, στη Γεωπονική)

[1] Α. Gramsci, Selections from the Prison Notebooks, London, Lawrence and Wishart, 1971, σ. 137.

[2] Όπ.π., σ. 366

[3] Όπ.π. σ. 378

[4] Όπ.π. σ. 418

[5] Christine Buci-Glusksmann, ‘Bloc Historique', σε G. Bensussan και G. Labica, Dictionnaire critique du marxisme, Paris, PUF, 1982.

ΠΗΓΗ: 05.06.12,  http://ektosgrammis.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1685%3A2012-06-05-18-51-48&catid=104%3Atheory&Itemid=515

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟΣ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Την ημέρα της Πεντηκοστής η Εκκλησία εορτάζει τα γενέθλιά της. Ήδη προσεγγίζει τη δισχιλιετή παρουσία της στο ιστορικό γίγνεσθαι του ανθρωπίνου είδους. Η ημέρα αυτή θα περνούσε παντελώς απαρατήρητη, αν δεν συνδεόταν με το τριήμερο της απόδρασης από την καθημερινότητα λόγω και της εορτής του Αγίου Πνεύματος που ακολουθεί. Ο Καίσαρ στα πλαίσια του αστικού συστήματος δεν έχει λόγους να εναντιωθεί φανερά προς την έρπουσα θρησκευτικότητα του χριστιανικού κόσμου της παρακμής. Μάλιστα θεωρεί άκρως απαραίτητες αυτές τις αποδράσεις για τη διασφάλιση της κοινωνικής ειρήνης.

Το θλιβερό είναι ότι ολοένα περισσότεροι από μας θεωρούμε ότι κατά το τριήμερο αυτό μας δίνεται εξαιρετική ευκαιρία απόδρασης. Ομολογούμε, χωρίς να το πολυκατανοούμε, ότι ο βίος μας κυλά εντός ενός στρατοπέδου, το οποίο διαφέρει βέβαια από τα στρατόπεδα φρίκης, στα οποία εβίωσαν κατά καιρούς εγκλωβισμένοι εχθροί μας σε καιρό πολέμου ή ιδεολογικοί μας αντίπαλοι, ανεπιθύμητοι και παρίες, πλην όμως δεν παύει να είναι χώρος εγκλεισμού.

Ο άνθρωπος είναι το μόνο είδος του ζωικού βασιλείου, το οποίο επέλεξε να αυτοφυλακιστεί. Όλα τα άλλα τα συλλαμβάνει και εγκλωβίζει ο άνθρωπος. Δεν θα ασχοληθούμε με την αστυφιλία και τις συνέπειές της, όσο με την κατολίσθιση στο υπαρξιακό κενό, φυλάκιση τρομακτικά πιο οδυνηρή, που συνοδεύεται μάλιστα από ψευδαίσθηση ελευθερίας! Ποτέ στο παρελθόν ο άνθρωπος δεν υπέστη ζυγό δουλείας βαρύτερο από τον της εποχής, κατά την οποία επαίρεται για την ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η Εκκλησία διδάσκει ότι ο άνθρωπος είναι πρόσωπο, πλασμένος κατ' εικόνα Θεού και καθ' ομοιότητα. Οι Πατέρες της Εκκλησίας, φωτισμένοι από το Πανάγιο Πνεύμα ερμήνευσαν ότι το κατ' εικόνα σημαίνει ότι ο άνθρωπος πλάστηκε ελεύθερος. Μελετούν την ιστορία οι εχθροί της Εκκλησίας και μειδιούν, ειρωνεύονται ή εξανίστανται. Για ποια ελευθερία κάνει λόγο η Εκκλησία, όταν βαρύς έπεφτε διαχρονικά ο ζυγός της δουλείας πάνω στους ανθρώπους, μάλιστα σφυρηλατημένος κατά καιρούς από πρόσωπα της Εκκλησίας; Ζυγός, μέσω του οποίου επιδιωκόταν η αστυνόμευση ακόμη και της ψυχής, στην ύπαρξη της οποίας βέβαια δεν πολυπιστεύουν. Άγευστοι του αποκαλυπτικού λόγου του Θεού στα κείμενα των βιβλίων της Καινής Διαθήκης και των Πατέρων της Εκκλησίας ακολούθησαν τον εύκολο δρόμο της κριτικής έργων και παραλείψεων των πάσης φύσεως «σταυροφόρων», αυτών δηλαδή που δηλώνουν χριστιανοί. Αδιαφόρησαν παντελώς για το πώς ο Χριστός θέλει τους μαθητές Του, όπως αδιαφόρησαν και για τους αληθινούς μαθητές Του. Γι' αυτούς δηλαδή, που κατά τον βίο τους σήκωσαν τον σταυρό τους με ταπείνωση και υπομονή, αρετές ανυπόφορες για τον σύγχρονο άνθρωπο. Γι' αυτούς που διατήρησαν το κατ' εικόνα, δηλαδή την ελευθερία του προσώπου, με σκληρό κατά των παθών αγώνα, και πορεύτηκαν προς το καθ' ομοίωση, δηλαδή προς την αγιότητα και τη θέωση.

Σε αντίθεση προς αυτούς εμείς, οι κατ' όνομα χριστιανοί και οι λοιποί του «χριστιανικού» κόσμου, αγνωστικιστές, άπιστοι και άθεοι, επιλέξαμε την κοσμική ελευθερία. Την ελευθερία των ποικίλων διακηρύξεων δικαιωμάτων, τα οποία παραβιάζονται καθημερινά με θύματα τους άλλους, που ανήκουν σε σφαίρες διαφορετικών πολιτισμών. Την ελευθερία, που έχει καταντήσει αγνώριστη, καθώς συμπιέστηκε μόνο στην οικονομική της διάσταση. Γι' αυτό και κατά τις προεκλογικές αντιπαραθέσεις μονοπωλεί το θέμα της οικονομίας. Και ασφαλώς θα αποτελέσει το μοναδικό κριτήριο για την ψήφο των πλείστων του εκλογικό σώματος. Πιστοί και άπιστοι είμαστε άγευστοι πνευματικής ελευθερίας!

Το χρήμα είναι η κινητήρια δύναμη των ανθρώπων χωρίς Θεό ή μάλλον με θεό τους το χρήμα. Ο άνθρωπος της πτώσης διαχρονικά έθεσε την απόκτησή του ως πρωταρχικό σκοπό του βίου του. Γι' αυτό και οι πόλεμοι, γι' αυτό και οι τόσες συμφορές. Το χρήμα είναι συνυφασμένο με την εξουσία, τη δύναμη. Ο Χριστός δέχθηκε στην έρημο ως πειρασμό από τον Διάβολο την πρόταση παραχώρησης των βασιλείων του κόσμου, του πλούτου και της δόξας τους: «Ταύτα σοι δώσω σοι, αν πεσών προσκυνήσεις με». Πλείστοι όσοι ισχυροί και «ελεύθεροι» υποκύπτουν στον πειρασμό και λαμβάνουν εφήμερη εξουσία επί ανθρώπων και αγαθών, μη διαισθανόμενοι ότι προσκυνούν τον Διάβολο. Ανάμεσά τους και χριστιανοί. Σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη εποχή κυβερνά το χρήμα. Η φιλοπατρία ψυχορραγεί, η ορθή πίστη εξανεμίζεται, ακόμη και τα αθεμελίωτα ιδανικά του κόσμου της μεταφυσικής εξέγερσης φυλλορροούν, καθώς ο κόσμος χάνει το νόημα ύπαρξης και βυθίζεται σε απέραντη δυστυχία. Και αντί να παραδεχθούμε την παταγώδη αποτυχία μας, με την απομάκρυνσή μας από τον Θεό, επικρίνουμε αυτόν, στον οποίο πάψαμε να πιστεύουμε, επειδή εμείς καταντήσαμε τον κόσμο, όπως τον καταντήσαμε. Εμείς, που στρεβλώσαμε το Ευαγγέλιό του, το χαρμόσυνο μήνυμα του θριάμβου της ζωής επί του προαιωνίου εχθρού μας, του θανάτου. Εμείς που μας φάνηκε δύσκολη η ανάβαση στον Γολγοθά και πετάξαμε τον σταυρό μας στα μισά του δρόμου. Μας κέρδισε ο θριαμβευτής καπιταλισμός, η ιδεολογία των ενστίκτων. Πάψαμε να πεινούμε και να διψούμε για τη δικαιοσύνη. Αποποποιηθήκαμε την ιδιότητα του ειρηνοποιού. Χλευάσαμε την ταπεινή εικόνα του Θεού στον απόκληρο του Τρίτου Κόσμου. Θεωρήσαμε ανοησία τον λόγο «μακάριον εστί διδόναι μάλλον ή λαμβάνειν». Σωρεύσαμε τα πάντα ή τραφήκαμε με την έντονη επιθυμία να σωρεύσουμε, γι' αυτό και δικαιώνουμε τους ανόμως κατέχοντες. Ουδόλως συνειδητοποιήσαμε ότι προκαλέσαμε την οργή εκείνων που ανέλαβαν τον αγώνα για την επικράτηση της δικαιοσύνης ερήμην του Θεού. Εκείνων που αγανακτησμένοι από την ψευδή ελευθερία των διψώντων για χρήμα τη στραγγαλίζουν ως αιτία πάντων των κακών και αναλαμβάνουν τον ρόλο ενός νέου επί της γης Θεού, κατά το πρότυπο του Πάπα εμπνευστού, του ολοκληρωτισμού στη Δύση. Τα δύο κακέκτυπα χριστιανικής πίστης στη Δύση, παπισμός και διαμαρτύρηση, έδωσαν γέννηση στις δύο κοσμοθεωρίες που ανταγωνίζονται να κυριαρχήσουν επί του χριστιανικού κόσμου και αδυνατούν πλέον να συνειδητοποιήσουν ότι ο κόσμος αυτός βρίσκεται υπό την άμεση απειλή του Ισλάμ, το οποίο επιτίθεται πλέον με απόλυτα δικαιολογημένο πάθος κατά της βαρέως νοσούσης Ευρώπης των ποικίλων αθλιοτήτων. «Πιστοί», αγνωστικιστές, άθρησκοι και άπιστοι πληρώνουμε το τίμημα της αποστασίας μας. Πληρώνουμε το τίμημα της υποκατάστασης του προσώπου του Θεανθρώπου, που ήρθε με τη θυσία Του να άρει τις αμαρτίες μας, με πλήθος ψευτοθεών. Πληρώνουμε την αδιαφορία μας να προστρέξουμε να λάβουμε την χάρη του παρακλήτου Πνεύματος. Την πληρώνουμε πάρα πολύ ακριβά. Με την υποδούλωσή μας σε πλείστα όσα πάθη, με τη διάλυση του οικογενειακού, κοινωνικού και εθνικού ιστού, με τον επικείμενο βιολογικό αφανισμό, ως  απόρροια της δημογραφικής μας συρρίκνωσης.

Από τον κόσμο που καταρρέει λίγοι θα περισωθούν: Οι τραπεζίτες με τους υπηρέτες τους και οι όντως πιστοί στην Εκκλησία. Οι πιστοί έχουν την εγγύηση του ιδρυτού της Εκκλησίας: «Και πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν αυτής». Ο Χριστός δεν έσπειρε μεσσιανισμό, όπως τον εννοούν οι κατά καιρούς δημαγωγοί και πλάνοι. Μίλησε για μικρό ποίμνιο, το οποίο όμως καμμιά αγέλη λύκων δεν θα κατορθώσει να αφανίσει. Εκείνοι που συσσώρευσαν τον πλούτο καταπατώντας βάναυσα τον ευαγγελικό λόγο και έχοντας τη σιωπηλή στήριξη εμφανιζομένων ως εκπροσώπων του Εσταυρωμένου, θυμίζουν την Βαβυλώνα της Αποκαλύψεως, η οποία θα αφανιστεί εν ριπή οφθαλμού. Ίδωμεν.

Εταιρίες δολοφόνων…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Πήγα αυτές τις μέρες να πληρώσω τη ΔΕΗ. Όπου με την τιμή του ρεύματος ήταν αναπόσπαστα συνδεδεμένο και το περίφημο χαράτσι του πολυχρονεμένου μας πασά και αφέντη, Ευάγγελου Βενιζέλου.

Ο οποίος, όπως διαθρυλείται, ομού μετά του εντιμότατου κ. Προκόπη Παυλόπουλου, υπουργού της «σεμνότατης και ταπεινότατης» ΝεοΔούλης του Μαμωνά, είχαν φιλοτεχνήσει, τις διαβόητες, περί ασυλίας κλεπτών και απατεώνων βουλευτών και υπουργών, συνταγματικές διατάξεις…

Στα γραφεία, λοιπόν, της ΔΕΗ αποτάθηκα σε κάποια κυρία και της ζήτησα να μου καθορίσει το ποσό, που όφειλα, εκτός του χαρατσιού, να πληρώσω για τη ΔΕΗ, κλπ.

-Μα, μου είπε, δεν υπάρχει εδώ χαράτσι, όλο το ποσό οφείλεται στην κατανάλωσή σας.

-Κοιτάξτε καλύτερα της είπα. Γιατί εμένα κάτι μου λέει ότι είναι μέσα και το χαράτσι.

-Μα έτσι κι αλλιώς θα το πληρώσετε! Μου είπε.

-Εσείς, που μπορείτε, να το πληρώσετε, της είπα, εγώ δεν μπορώ! Αλλά κι αν μπορούσα, σε καμιά περίπτωση δεν θα πλήρωνα, για τις εταιρίες δολοφόνων των εφιαλτών και των τοκογλύφων…

Άνοιξε τα ηλεκτρονικά της «τεφτέρια» και με διαβεβαίωσε ότι επρόκειτο περί της κατανάλωσης και όχι περί του χαρατσιού. Και έτσι αναγκάστηκα να το πληρώσω.

Επιστρέφοντας όμως στο σπίτι και συγκρίνοντας την, περίεργα, μεγάλη αυτή κατανάλωση με προηγούμενους λογαριασμούς, ήταν ολοφάνερο ότι «κάποιο λάκκο είχε η φάβα». Και αποτάθηκα στις κεντρικές υπηρεσίες της ΔΕΗ.

Όπου και με πληροφόρησαν ότι επρόκειτο περί του χαρατσιού. Το οποίο, κατόπιν εντολής της Γενικής Γραμματείας Πληροφορικών Συστημάτων, όπως μου είπαν, έπρεπε να εισπραχθεί ως κατανάλωση και να διαβιβαστεί στην Εφορία.

Δεν είναι, αξιότιμοι δολοφόνοι, όλη αυτή η σκηνοθεσία, μια αθλιότατη απάτη σε βάρος του λαού; Ακόμη και τώρα προεκλογικά δεν ντραπήκατε, για να αφήσετε, έστω και για λίγο, στην άκρη την απατεώνική σας αθλιότητα και ταυτότητα!

Πράξη δεύτερη: Πήγα στο φαρμακείο, για να πάρω τα άκρως απαραίτητα, για την εξαιρετικά επισφαλή υγεία μου, φάρμακα:

-Πρέπει να τα πληρώσετε εξ ολοκλήρου, μου είπε ο φαρμακοποιός.

Και με παρέπεμψε στην υγειονομική υπηρεσία για τα περαιτέρω. Όπου και μου συνέστησαν να υποβάλλω τη σχετική απόδειξη, με τα συμπαρομαρτούντα δικαιολογητικά και να περιμένω… Μαζί με τόσους άλλους ομοιοπαθείς.

Δεδομένου ότι, απ' την αρχή της χρονιάς, το βενιζέλειο και λοβέρδειο, μαζί με το σαμάρειο, κράτος δεν έδωσαν, όπως μου είπαν, ούτε τσακιστή δεκάρα για την υγειονομική περίθαλψη…

Και έτσι θα περιμένω να τα πάρω, ύστερα από μερικές δεκαετίες, προφανώς, με «τόκο». Που σημαίνει ότι για μένα και τόσους άλλους, που βρίσκονται στην ίδια με μένα ή και χειρότερη κατάσταση, ο αναμενόμενος «τόκος», θα είναι ο θάνατος.

Που ουσιαστικά θα είναι δολοφονία. Οργανωμένη από σας και τους τοκογλύφους πάτρωνές σας… Οι οποίοι συμπήξατε τις εταιρίες δολοφόνων του δικομματισμού και της τρόικας. Για να κατακλέψετε και να καταληστέψετε τα δημόσια και ασφαλιστικά ταμεία. Και ολόκληρη την Ελλάδα. Και όλους τους Έλληνες.

Με αποτέλεσμα να μη μπορούμε, τώρα, να αγοράσουμε τα φάρμακά μας. Κι αφού ούτε να κλέψουμε ούτε να ληστέψουμε μπορούμε, όπως οι συνειδητά ασυνείδητοι δολοφόνοι μας, δεν μας απομένει τίποτε άλλο από το να πεθάνουμε.

Θυσία στο βωμό της λεηλασίας και της τοκογλυφίας. Αλλά μήπως, αξιότιμοι δολοφόνοι μας, δεν είναι δολοφονίες, όπως επανειλημμένα έχει γραφτεί, και οι ραγδαία αυξανόμενες αυτοκτονίες; Αφού μας παγιδεύσατε στο κρεματόριο της απόγνωσης και μας εξωθείτε στα τόσα απονενοημένα διαβήματα!…

Και όμως παρόλα αυτά έχετε το απύθμενο θράσος να φιγουράρετε και να γαβγίζετε απ' τα παράθυρα της τηλεόρασης. Και να μας τρομοκρατείτε….

Λέγοντάς μας ότι εσείς και μόνο εσείς διαθέτετε την καλύτερη πατέντα δολοφονιών. Και ότι συνεπώς οφείλουμε να σας προτιμήσουμε. Προκειμένου να ολοκληρώστε το δολοφονικό και καταχθόνιο έργο σας…

Αντί να εξαφανιστείτε και να μην προκαλείτε με την αποκρουστική παρουσία σας και την αφόρητη αναίδειά σας! Νομίζετε, αλήθεια, τόσο ηλίθιους τους ψηφοφόρους σας; Ή τόσο ανέντιμους!… Ώστε να είναι, μέχρι τέλους συνεργοί στο προδοτικό και δολοφονικό σας έργο!…

παπα-Ηλίας, 5-6-2012