Κείμενο των συλληφθέντων της Villa Amalias μέσα από τη ΓΑΔΑ

Η Κατάληψη Villa Amalias εδώ και 23 χρόνια αποτελεί έναν ανοιχτό πολιτικό πολιτιστικό και κοινωνικό χώρο, καθώς και στεγαστική κολεκτίβα. Όλα αυτά τα χρόνια σε αυτή δραστηριοποιούνται πολλές ομάδες όπως: θεατρική ομάδα, συναυλιακή ομάδα, studio, ομάδα βιτρώ, παιδικό στέκι, ομάδα χορού, γυμναστικής, ξένων γλωσσών, Η/Υ, τυπογραφική κολλεκτίβα, ομάδα προβολών, δανειστική βιβλιοθήκη, ανταλακτήριο δισκων και cd και επίσης έχουν φιλοξενηθεί πολιτικές και πολίτιστικές εκδηλώσεις άλλων ομάδων.

Επιπλέον, η Κατάληψη Villa Amalias, πέραν των εσωτερικών δραστηριοτήτων έχει συμβάλει στην επίλυση προβλημάτων της γειτονιάς, συμμετεχοντας τόσο στη συνέλευση κατοίκων πλατείας Βικτωρίας, όσο και πραγματοποιωντας ανοιχτές και εξωστρεφείς δράσεις στην περιοχή, όπως μικροφωνικές παρεμβάσεις,χαριστικά παζάρια, συλλογικές κουζίνες και παιδικές εκδηλώσεις στην πλατεία. 

 Όλα αυτα τα 23 χρόνια, η Καταληψη Villa Amalias, μέσα από την πολύμορφη σύνθεση των υποκειμένων και των ομάδων που την απαρτίζουν έχει διαμορφώσει πολιτικά χαρακτηριστικά εξίσου πολύπλευρα, που πηγάζουν απο το ευρύτερο κίνημα των καταλήψεων, απο τον Αναρχικό και Αντιεξουσιαστικό χώρο και απο το κίνημα του ταξικού και εργατικού ανταγωνισμού. Χαρακτηριστικα τα οποία εχουν αποκτήσει υλική υποσταση μέσα απο τη συνδιοργάνωση και συμμετοχή σε πορείες, παρέμβασεις και κινητοποιησεις, που αφορούν σε εργατικούς, αντιφασιστικους-αντιρατσιστικούς αγωνες, αλληλεγγύη σε διωκώμενες καταλήψεις, στους μεταναστες΄και  σε διωκωμενους συντρόφους, σε φοιτητικούς και μαθητικους αγώνες καθως και για την επανοικειοποιηση ανοιχτών δημοσιων χώρων. 

Το κτίριο της Κατάληψης ήταν εγκαταλλειμενο απο το 1973 και σε άθλια κατάσταση. Απο το '90 που καταλήφθηκε, ζει και συντηρειται απο την οικονομική συνεισφορά και την προσωπική εργασία τόσο των ίδιων των καταληψιών όσο και όλων των αλληλέγγυων συντρόφων.

Ο φερόμενος ως ιδιοκτήτης του κτιρίου, δήμος αθηναίων, ο οποίος είναι κάτοχος τεράστιας ακίνητης περιουσίας, καθώς και ο οργανισμός σχολικών κτηρίων ειναι γνωστοί για υποθέσεις απαλλοτριώσεων ιδιωτικής περιουσίας και παράνομων αποχαρακτηρισμών, με αποκορύφωμα την περίπτωση του μεγαθηριου κτιρίου Χαραγκιώνη στη συμβολή των οδών 3ης Σεπτεμβρίου και Ιουλιανού, που εν μια νυκτί, απο οικόπεδο με σκοπο την ανέγερση σχολικού κτηρίου μετατράπηκε σε εμπορικό κέντρο.

 Σε αντιθεση με αυτούς, που βλέπουν κτήρια και χώρους ως ενα ακόμη τρόπο κερδοσκοπίας, η Κατάληψη Villa Amalias και η δράση της είναι ένα έμπρακτο παράδειγμα του προτάγματός της για τη δημιουργία ελεύθερων κοινωνικών χώρων, αντιθετικών προς κάθε ειδους οικονομική εκμεταλευση, βασιζομενοι σε αντιεραρχικές, αυτοοργανωμένες, αλληλέγγυες και οριζόντιες δομές, σεβόμενοι τον άνθρωπο και στηρίζοντας πάντα τους απο κατω της ταξικής πυραμίδας, των οποίων κομματι αποτελούμε και εμείς.

Για αυτό και η συντηρηση του κτηρίου, όπως προαναφερθηκε, γίνεται από τους καταληψίες και τους αλληλέγγυους, ιδίως τα τελευταία 4 χρονια έπειτα από τις δύο δολοφονικές εμπρηστικές επιθέσεις που δέχτηκε η Κατάληψη από παρακρατικούς έμισθους ή μη. Οι συγκεκριμενες επιθέσεις προκάλεσαν μεγαλες υλικές φθορες που δεν αποτέλεσαν όμως εμπόδιο στο να συνεχίσει η Villa τη δράση της ως εγχείρημα, αλλά αντιθέτως ενδυνάμωσαν το ηθικό των ανθρώπων που την απαρτίζουν και με τη βοήθεια όλων των συντρόφων ανακαινίστηκε η προσοψη του κτηρίου από την οδό Χέυδεν και ξεκίνησε η αποκατάσταση και η περαιτέρω βελτιωση εσωτερικά του κτηρίου με τη συμβουλευτική βοήθεια αρχιτεκτόνων και πολιτικών μηχανικών.

Οι συνεχόμενες επιθέσεις δεν ειναι οι μόνες που εχει δεχτεί το εγχείρημα, ολα αυτά τα χρόνια. Η Villa και λόγω της τοπογραφικής της θεσης αλλα και λόγω των αξιακών και πολιτικών της χαρακτηριστικών, έχει βρεθεί πολλες φορές στο στόχαστρο επιθέσεων απο το κράτος και το παρακράτος. Σε όλες τις επιθέσεις απαντούσαμε πάντα με το λογο μας, δημοσιοποιώντας τα γεγονοτα και προπαγανδιζοντας τις θέσεις και τις αρχές μας μέσα από ανοιχτές κοινωνικές παρεμβασεις.

Στις 20/12/12 και ώρα 7.00 πμ, εισέβαλαν στην Κατάληψη άντρες της κρατικής ασφάλειας με το πρόσχημα της διενέργειας έρευνας "περι ναρκωτικών" και "εκρηκτικών υλών" κατόπιν μιας δήθεν ανώνυμης καταγγελιας και συνέλλαβαν 8 άτομα που βρίσκονταν εντός της Κατάληψης, εκ των οποίων οι τρεις ηταν φιλοξενούμενοι.Απο την Κατάληψη κατασχέθηκαν αντικείμενα τα οποια η κρατική ασφάλεια χρησιμοποίησε ως πειστήρια για την κατασκευή κατηγοριών πλημμεληματικού και κακουργηματικού χαρακτηρα, κατηγορίες τις οποιες δεν αποδεχόμαστε. Πόσο μάλλον όταν η κακουργηματική μας πράξη στηριζεται σε κενές φιαλες μπύρας και σε ελάχιστη ποσότητα πετρελαίου που βρέθηκε διπλα σε σομπα.

Για εμάς, αποτελει σαφή πολιτική επιλογή του κράτους αυτή η κινηση. Σε καιρο οικονομικής και συστημικής κρισης, το κράτος εξαπολύει επιθεση προς πασα κατευθυνση υποβαθμίζοντας τη ζωή των απο κάτω και προσπαθώντας να εξαφανίσει κάθε πυρήνα αντίστασης και δημιουργίας αρνήσεων. Είτε αυτο μεταφράζεται σε καταπάτηση εργασιακών κεκτημένων ειτε στην προπαγάνδιση ρατσιστικων ιδεωδων που προαγουν τον κοινωνικό εκφασισμό ειτε στη δημιουργια συνθηκών ανασφαλειας με σκοπο την αποδοχή της διαρκους επιτηρησης των ζωών μας, ειτε στη διωξη και σπίλωση πολιτικών χώρων και υποκειμενων αντιτιθεμενων σε όλα αυτά.

ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ ΚΑΘΕ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΜΑΣ

ΤΟ ΕΙΠΑΜΕ ΚΑΙ ΤΟ ΞΑΝΑΛΕΜΕ: "ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΜΠΑΛΑ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟ ΤΕΡΜΑ…"

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ (ΚΑΙ ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ)

22/12/12, Οι συλληφθέντες της Villa Amalias

ΠΗΓΗ: 23-12-2012, http://www.alfavita.gr/arthra/….B1

Νά μή πουλήσουμε τήν ψυχή μας στό φασισμό

Του Γιάννη Ζερβού

᾿Αγαπητοὶ φίλοι

῾Η διατήρηση τῆς ἱστορικῆς μνήμης τοῦ λαοῦ μας δὲν εἶναι ἔχει ἁπλὰ συμβολική ἀξία. ῎Εχει οὐσιαστικὴ σημασία γιὰ τὴ σημερινή μας πορεία. Διότι στὴ λήθη ἐπενδύουν οἱ βρυκόλακες τοῦ παρελθόντος γιὰ νὰ ἐπανέλθουν.
῾Ο Φασισμὸς καὶ ὁ Ναζισμὸς εἶναι δημιουργήματα τῶν ἀδιεξόδων τῶν εὐρωπαϊκῶν κοινωνιῶν τοῦ 20οῦ αἰώνα. Στὴν ᾿Ιταλία καὶ στὴ Γερμανία κυριάρχησαν μὲ ἐκλογικὲς διαδικασίες καὶ στὴ συνέχεια ἐπέβαλαν μονοκομματικὲς δικτατορίες. Δὲν εἶναι ἰδεολογία συστηματοιημένη ὅπως ὁ Μαρξισμός, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ὑπάρχουν πολλὲς παραλλαγὲς καὶ ὁρισμοί.

Παραθέτω ἕναν, ἀρκετὰ πλήρη κατὰ τὴ γνώμη μου· «῾Ο Φασισμὸς εἶναι ριζοσπαστικὴ αὐταρχικὴ ἐθνικιστικὴ πολιτικὴ ἰδεολογία καὶ μαζικὸ κίνημα ποὺ ἔχει ὡς στόχο νὰ θέσει τὸ ἔθνος, τὸ ὁποῖο ὁρίζει βάσει ἀποκλειστικῶν βιολογικῶν, πολιτισμικῶν ἢ/καὶ ἱστορικῶν συνθηκῶν, ὑπεράνω κάθε ἄλλης ἀξίας καὶ νὰ δημιουργήσει μία κινητοποιημένη ἐθνικὴ κοινότητα.» Κὸἇἂὃ Ρὰὖὖἣ῏ἶὸ, ᾁὖὴἂὖἣ· Α ῢὸἶὗ ὣ῍῏ἶὦ Ιὃὦἶ῏ὶ῟ὴὦἂ῏ὃ, σελ. 25-31. Οἷὺ῏ἶὶ ῒὃἂἇὸἶὖἂὦὗ Ρἶὸὖὖ, 2002.

῾Η ᾿Ορθόδοξη ᾿Εκκλησία, πρὶν ἀκόμα τὴν ἐμφάνιση τοῦ Φασισμοῦ εἶχε καταδικάσει τὸν ᾿Εθνοφυλετισμό, μὲ τὴ Σύνοδο τῆς Κωνσταντινουπόλεως τὸ 1872, μὲ αἰτία τὴ δημιουργία τῆς βουλγαρικῆς ᾿Εξαρχίας σὲ ὅλο τὸ ἔδαφος τῆς τότε ᾿Οθωμανικῆς αὐτοκρατορίας μὲ κριτήρια ἔνταξης σὲ κάποια ἐθνότητα, τὴ βουλγαρική, καὶ ὄχι γεωγραφικά, ὅπως ὁρίζουν οἱ κανόνες τῆς ᾿Εκκλησίας.

῍Αν, κατὰ συνέπεια, ἀπὸ τόσο νωρὶς ἡ ᾿Εκκλησία εἶχε καταδικάσει τὸν ᾿Εθνοφυλετισμό, πόσο μᾶλλον ἡ διδασκαλία της εἶναι ἀσυμβίβστη μὲ τὸ φασισμό. Συνοπτικά, ἐπισημαίνουμε τὰ ἀκόλουθα σημεῖα·

1. Εἶναι ἀπαράδεκτη ὁποιαδήποτε διάκριση των ἀνθρώπων σὲ ἀνώτερους καὶ κατώτερους μὲ βάση τὴ φυλή, τὴν ἐθνικότητα ἢ τὴ δοξασία· ῾Ο κάθε ἄνθρωπος, ἀνεξάρτητα ἀπὸ φυλή, ἐθνικότητα ἢ δοξασία, εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, σύμφωνα μὲ τὴ Γένεση· «καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν» (γεν. 1,26), γιὰ νὰ συμπληρώσει ὁ ᾿Απόστολος Παῦλος· «Πάντες γὰρ υἱοὶ Θεοῦ ἐστὲ διὰ τῆς πίστεως ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ ὅσοι γὰρ εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε οὐκ ἔνι ᾿Ιουδαῖος, οὐδὲ ῞Ελλην, οὐκ ἔνι δοῦλος, οὐδὲ ἐλέυθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ πάντες γὰρ ὑμεῖς, εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ». (Γαλ. 3,27-28).

2. ῾Η σωτηρία τῆς ψυχῆς τοῦ καθενός μας ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴ στάση μας ἀπέναντι στοὺς φτωχούς, στοὺς ἀρρώστους, στοὺς φυλακισμένους καὶ στοὺς ξένους. Μὲ τὸν καθένα ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς «ἐλαχίστους», τοὺς ἀπόβλητους τῆς κοινωνίας ποὺ τὸ σύστημα πέταξε στὸ περιθώριο, ταυτίζεται ὁ ἴδιος ὁ Χριστός.

Στὸ Εὐαγγέλιο τῆς κρίσεως, (Ματθ. 31-46) ὁ Χριστὸς ταυτίζεται μὲ τοὺς ξένους, τοὺς φυλακισμένους, τοὺς ἀρρώστους, τοὺς πεινασμένους, ᾿Αντίστοιχα, ὅσοι κάνουν τὰ ἀντίθετα, δὲν ἔχουν ἐλπίδα σωτηρίας. Σὰν ἀπόηχος τῆς βιβλικῆς περικοπῆς, ἔρχεται ὁ ῾Ιερὸς ῾Υμνογράφος στὸν ὄρθρο τοῦ Μεγάλου Σαββάτου νὰ βάλει στὸ στόμα τοῦ ᾿Ιωσὴφ ἀπὸ ᾿Αριμαθαίας τὸ «Δός μοι τοῦτον τὸν ξένον» καθὼς ζητοῦσε ἀπὸ τὸν Πιλάτο τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ γιὰ ταφή. Τὸ τροπάριο περιγράφει τὸ Χριστὸ ὡς «ξένον… ὅστις οἶδε ξενίζειν πτωχούς τε καὶ ξένους». κάθε λογῆς «ἐλαχίστους»· «Ξένος ἤμην καὶ συνηγάγετέ με» («Ξένος ἤμουν καὶ μὲ περιμαζέψατε»), θὰ πεῖ στοὺς «εὐλογημένους τοῦ πατρός μου», έξηγώντας ὅτι «ἐφ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου των ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε» («ὅ,τι κάνατε γιὰ ἕναν ἀπὸ τοὺς ἀσήμαντους τούτους ἀδελφούς μου, τὸ κάνατε γιὰ μένα»).

᾿Αγάπη χωρίς διακρίσεις

῾Η ρητορικὴ τοῦ μίσους εἶναι ἀντίθετη μὲ τὸ κήρυγμα τῆς ἀγάπης· «᾿Αγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς ἑαυτόν… Μείζων τούτων ἄλλη ἐντολὴ οὐκ ἔστι… τὸ ἀγαπᾶν τὸν πλησίον ὡς ἑαυτὸν πλεῖον ἐστι πάντων τῶν ὁλοκαυτωμάτων.»

῾Η ἰδεολογία τῆς φυλετικῆς ὑπεροχῆς ποὺ δηλώνει τὸ χιτλερικὸ σύνθημα «αἷμα καὶ τιμή» («Β῝῟ὦ ῟ὃὶ Β῏ὶὸὃ») εἶναι καὶ αὐτὴ ξένη μὲ τὴ χριστιανικὴ διδασκαλία. ῾Ο ἅγιος ᾿Ιωάννης ὁ Πρόδρομος προειδοποίησε τοὺς Φαρισαίους, ὅτι ἡ καταγωγή τους ἀπὸ τὸν ᾿Αβραὰμ δὲν σημαίνει ὅτι ἐξσφάλισαν τὴ σωτηρία· «Μὴ δόξητε λέγειν ἐν ἑαυτοῖς, πατέρα ἔχομεν τὸν ᾿Αβραάμ λέγω γὰρ ὅτι δύναται ὁ Θεὸς ἐκ των λίθων τούτων ἐγεῖραι τέκνα τῷ ᾿Αβραάμ» (Ματθ. 3,8-9) γιὰ νὰ ἐπισημάνει ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς ὅτι «πολλοὶ ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν ἥξουσι καὶ ἀνκληθήσονται μετὰ ᾿Αβραὰμ καὶ ᾿Ισαὰκ καὶ ᾿Ιακὼβ ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. 8,11).

῾Η ᾿Εκκλησία μας ἔχει καταδικάσει τὸν ἐθνοφυλετισμό στὸν ῞Ορο τῆς τοπικῆς συνόδου τῆς ᾿Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, τὸ 1872. Συγκεκριμένα, στὸν πρόλογο τῆς ἀποφάσεως ἡ Σύνοδος χαρακτηρίζει τοὺς κήρυκες τοῦ ᾿Εθνοφυλετισμοῦ «λύκους τε βαρεῖς μὴ φειδομένους τοῦ ποιμνίου καὶ ἄνδρας διεστραμμένα λαλοῦντας, τοῦ ἀποσπᾶν τοὺς μαθητάς…».

῾Η ἀγάπη πρὸς τὴν πατρίδα εἶναι προέκταση τῆς ἀγάπης μας γιὰ τὸ Θεὸ καὶ τὸν πλησίον. Τὸ ἔθνος καὶ ἡ πατρίδα δὲν μποροῦν νὰ μποῦν στὴ θέση τοῦ Θεοῦ· ῾Ο ᾿Αβραὰμ κλήθηκε νὰ ἐγκαταλείψει τὴν πατρογονική του γῆ (Γεν. 12,1), ἐνῶ ὁ ᾿Απόστολος Παῦλος ἐπισημαίνει ὅτι «Οὐκ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν», (Πρὸς ῾Εβραίους 13, 14). ᾿Απὸ τὴ δεκαετία τοῦ 60, ἔγραφε ὁ ἱδρυτὴς τῆς Χ.Δ. ἀείμνηστος Νίκος Ψαρουδάκης «᾿Εθνικισμὸς σημαίνει θεοποίηση τῆς πατρίδας καὶ τοῦ κράτους… Μὲ τὸν ἐθνικισμὸ ἡ πατρίδα γίνεται σκοπός, ἀντικείμενο λατρείας, παίρνοντας τὴ θέση τοῦ Θεοῦ. Οἱ Χριστιανοὶ πρέπει νὰ ξέρουν πὼς ὁ ἐθνικισμὸς εἶναι ἐπικίνδυνη μορφὴ εἰδωλολατρίας, ὄργανο τοῦ διαβόλου καὶ ἄρνηση τῆς φιλοπατρίας τῶν ἄλλων» («῾Η Χριστιανικὴ ᾿Επανάσταση», σσ. 144-150).

῾Η πρωτόγονη λατρεία τῆς πυγμῆς, ἡ βία καὶ ἡ αὐτοδικία δὲν ἔχουν καμμία σχέση μὲ τὸ ἦθος τοῦ «ὅστις σὲ ραπίσει ἐπὶ τὴν δεξιὰν σιαγόνα, στρέψον αὐτῷ καὶ τὴν ἄλλην» (Ματθ. 5,39 βλ. καὶ Ρωμ. 12,17).

᾿Απὸ τὰ παραπάνω προκύπτει ὅτι ὄχι μόνον εἶναι ἀσύμβατος ὁ Φασισμὸς μὲ τὴ χριστιανικὴ διδασκαλία, ἀλλὰ καὶ ὅτι οἱ στόχοι τους εἶναι διαμετρικὰ ἀντίθετοι· ῾Η χριστιανικὴ διδασκαλία, μὲ ἐπίκεντρο τὴν ᾿Ανάσταση τοῦ Κυρίου καὶ τὴ νίκη τῆς ζωῆς πάνω στὸ θάνατο, ἐπικεντρώνει στὸ στόχο τῆς ἀποκατάστασης αὐτοῦ τοῦ «κατ' εἰκόνα καὶ καθ' ὁμοίωσιν» κάθε ἀνθρωπου, ὅπως ἦταν τὰ πράγματα πρὶν τὴν πτώση τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὴν ἀπομάκρυνσή του ἀπὸ τὸ Θεό. ῾Ο Φασισμὸς κάνει ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο· ᾿Ανάγει σὲ σκοπὸ καὶ ἰδεολογία του τὴ διαιώνιση τῶν ἀποτελεσμάτων τῆς πτώσης, ποὺ εἶναι ὁ νόμος τῆς ζούγκλας μὲ τὴν κατίσχυση τῶν ἰσχυρῶν στοὺς ἀδύναμους καὶ τὶς συνακόλουθες ἐθνικὲς καὶ κοινωνικὲς διακρίσεις. Θεοποιώντας τὸ ἔθνος, κηρύσσει τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸ Θεό.

Μὲ ἀφορμὴ τὴν ἄνοδο τοῦ ᾿Εθνικοσοσιαλισμοῦ στὴ Γερμανία, ὁ Ρῶσος ᾿Ορθόδοξος φιλόσοφος Νικολάι Μπερντιάγεφ κάνει τὶς ἀκόλουθες ἐπισημάνσεις στὸ βιβλίο του «Τὸ πεπρωμένο τοῦ ἀνθρώπου στὸ σύγχρονο κόσμο» «῍Αν στὸ παρελθὸν ἡ κατάφαση καὶ ἡ ἀνάπτυξη τῶν ἐθνικῶν ἀτομοκρατισμῶν σήμαινε μιὰ ἔνδειξη ἀνθρωπισμοῦ, ὁ σύγχρονος ἐθνικισμὸς εἶναι μιὰ ἀπόδειξη ἀποκτηνώσεως… Τὰ ἀποτελέσματα τῆς πορείας τοῦ ἐκχριστιανισμοῦ καὶ τοῦ ἐξανθρωπισμοῦ, ποὺ εἶχαν σὰ σκοπὸ τὴν ἑνοποίηση τῆς ἀνθρωπότητας, ἀρχίζουν νὰ ἐκφυλίζονται. ῎Εχουμε μιὰ εἰδωλοποίηση τῶν χριστιανικῶν κοινωνιῶν. ῾Ο ἐθνικισμὸς εἶναι ἕνας πολυθεϊσμὸς ποὺ δὲ δέχεται νὰ συμβιβαστεῖ μὲ τὸ μονοθεϊσμό. Αὐτὴ ἡ πορεία τῆς εἰδωλοποιήσεως παίρνει πραγματικὰ τραγικὲς μορφὲς στὴ Γερμανία ποὺ δὲ θέλει πιὰ νὰ εἶναι ἕνα χριστιανικὸ ἔθνος. Στὴ θέση τοῦ Σταυροῦ ὕψωσε τὴ ὖἧὰὖὦἂὂὰ καὶ ἀπαιτεῖ ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς νὰ ἀποκηρύξουν τὶς βασικὲς ἀρχὲς τῆς πίστεως καὶ τῆς εὐαγγελικῆς ἠθικῆς (…) ῾Η πνευματικὴ καὶ προσωποκρατικὴ ἀντίληψη γιὰ τὸν ἄνθρωπο ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ μιὰ φυσιοκρατικὴ καὶ ζωολογική. ῾Η ὀργάνωση τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς ἀντμετωπίστηκε μὲ μεθόδους κτηνοτροφίας (…) ῾Ο ἐθνικισμὸς καὶ ὁ διεθνισμὸς ἔβλαψαν στὸν ἴδιο βαθμὸ τὴν ἀκεραιότητα τῆς ἀνθρωπότητας. ῾Ο σύγχρονος ἐθνικισμὸς καὶ ὁ κρατικὸς παρεμβατισμὸς τῆς ἐποχῆς μας εἶναι τύποι εἰδωλολατρίας. ῾Η χριστιανικὴ ἀλήθεια ποὺ διακηρύσσει «οὐκ ἔνι ᾿Ιουδαῖος οὐδὲ ῞Ελλην» καὶ ποὺ δὲν ἦταν φυσικὰ μιὰ ἄρνηση τῆς ἐθνικῆς ἀτομικότητας, ἀνατρέπεται μὲ βία καὶ μίσος καὶ οἱ λαοὶ τῆς Εὐρώπης ἐπιστρέφουν στὴν εἰδωλολατρικὴ καὶ πρωτόγονη συμπεριφορά.» Νικολάι Μπερντιάγεφ «Τὸ πεπρωμένο τοῦ ἀνθρώπου στὸ σύγχρονο κόσμο» σ.σ. 93-96 ᾿Εκδόσεις Πουρνάρα.

Τὸ γεγονὸς ὅτι τότε, ὁ Ναζισμὸς ἐπικράτησε μὲ ἐκλογὲς, δείχνει ὅτι εἶχε γίνει ἀποδεκτὸς ἀπὸ τὸ μεγαλύτερο μέρος τοῦ πληθυσμοῦ, διότι ὑπῆρχαν οἱ προϋποθέσεις νὰ τὸν διαβρώσει. Γράφει ὁ Μπερντιάγεφ καὶ γιὰ τὴ Γαλλία· ῞Οτι ἀποχριστιανοποιήθηκε πολὺ πιὸ πρίν, ἀλλὰ ὁ ἀνθρωπισμὸς καὶ ἡ διαφώτιση εἶχαν εἰσχωρήσει τόσο βαθιὰ ποὺ τὴν ἐμπόδισαν νὰ μεταβληθεῖ σὲ εἰδωλολατρικὸ ἔθνος. Αὐτὰ τὰ ἔγραφε τὸ 1934. ῞Ομως, τὸ 1940, ἡ ἥττα στὸν πόλεμο ὁδήγησε καὶ τὰ δύο νομοθετικὰ σώματα, Βουλὴ καὶ Γερουσία, νὰ ἐκχωρήσουν πλήρεις ἐξουσίες στὸ στρατάρχη Πετέν καὶ στὴν ἐπιβολὴ καὶ ἐκεῖ φασιστικοῦ καθεστῶτος μὲ λαϊκὴ νομιμοποίηση καὶ ἀποδοχή.

῾Η δικτατορία καί ἡ ἀντίσταση τοῦ λαοῦ

Στὴν ῾Ελλάδα, ἐπιβλήθηκε τὸ καθεστὼς τῆς 4ης Αὐγούστου το 1936. ῞Ομως, τοῦτο ἔγινε πραξικοπηματικά ἀπὸ τὸν Γεώργιο Β καὶ τὸν ᾿Ιωάννη Μεταξᾶ, ποὺ ἂν καὶ πρωθυπουργὸς διέθετε ἐλάχιστους βουλευτές. ῎Ετσι, ἔγινε μιὰ κρατικὴ δικτατορία χωρὶς τὴ δυνατότητα γιὰ τὴν ἐπιβολὴ μονοκομματικοῦ συστήματος. ῾Η ἀπρόκλητη ἰταλικὴ ἐπίθεση τῆς 28ης ᾿Οκτωβρίου 1940 ἦταν μιὰ ἐκδήλωση τῶν χαρακτηριστικῶν τῆς φασιστικῆς ἰδεολογίας. ῾Ο λαὸς ἀντιστάθηκε στὴν ἀδικία καὶ βρῆκε τὴν εὐκαιρία νὰ ἐκδηλώσει τὰ ἀντιφασιστικά του αἰσθήματα. Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ μεταξικὸ καθεστὼς ἀκολουθοῦσε τὰ πρότυπα των φασιστικῶν καθεστώτων, ὁ ἑλληνικὸς λαὸς δὲν εἶχε ἀποδεχθεῖ τὴ φασιστικὴ ἰδεολογία. Δὲν παρασύρθηκε ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ ἄξονας τότε κυριαρχοῦσε. Τὸ ΟΧΙ στὸ Φασισμὸ ἦταν παλλαϊκό.

Τὸ φρόνημα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ παρέμεινε ὑψηλό, παρὰ τὸ σὸκ τῆς κατάρρευσης καὶ τῆς ἥττας μὲ τὴ γερμανικὴ εἰσβολή. Τοῦτο δείχνει καὶ ἡ ἡρωικὴ πράξη ἀντίστασης τοῦ Μανώλη Γλέζου ποὺ ἔχουμε τὴν τιμὴ νὰ εἶναι σήμερα κοντά μας, ἕνα μόλις μήνα μετὰ τὴν κατάληψη τῆς ᾿Αθήνας ἀπὸ τοὺς Γερμανούς. ῾Ο ἑλληνικὸς λαὸς ἦταν ἤδη ταλαιπωρημένος καὶ ἐξαθλιωμένος ἀπὸ τὴ σχετικὰ πρόσφατη μικρασιατικὴ καταστροφή καὶ τὴν οἰκονομικὴ κρίση τῆς δεκαετίας τοῦ 1930 ποὺ χτύπησε καὶ τὴν ῾Ελλάδα. ῾Η οἰκονομικὴ κατάρρευση ὁλοκληρώθηκε κατά τὴν Κατοχή. ῾Η χώρα μπορεῖ νὰ κατακτήθηκε. ῞Ομως, οἱ ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων ἔμειναν ἀδούλωτες. Παρὰ τὴν ἀφάνταστη δυστυχία, τὸ ὅραμα γιὰ μιὰ καλύτερη ῾Ελλάδα μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση κρατοῦσε ὄρθιους τοὺς ἀνθρώπους ἀπ ὅλες τὶς παρατάξεις.᾿Εκτὸς ἀπὸ μιὰ μικρὴ μειοψηφία, ἀκόμα καὶ οἱ συνεργάτες των Γερμανῶν δὲν κινήθηκαν κατὰ κανόνα ἀπὸ ἰδεολογικὰ κριτήρια, ἀλλὰ ἀπὸ ὑπολογισμὸ καὶ συμφέρον ἢ – δυστυχῶς – ὡς συνέπεια τοῦ διχασμοῦ ποὺ κυριάρχησε μεταξὺ των ἀντιστασιακῶν ὀργανώσεων.

Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι καὶ ἡ ῾Ελλάδα εἶχε πέσει θύμα οἰκονομικῆς κρίσης καὶ τότε, ὁ Φασισμὸς δὲν βρῆκε γόνιμο ἔδαφος, ὅπως σὲ ἄλλες εὐρωπαϊκὲς χῶρες. Θὰ μποροῦσαν νὰ δοθοῦν πολλὲς ἑρμηνεῖες γι' αὐτό. ᾿Εμεῖς συγκρατοῦμε τὴν ἐπισήμανση τοῦ Μπερντιάγεφ, ὅτι εἶχαν ἀρχίσει νὰ ἐκφυλίζονται «Τὰ ἀποτελέσματα τῆς πορείας τοῦ ἐκχριστιανισμοῦ καὶ τοῦ ἐξανθρωπισμοῦ, ποὺ εἶχαν σὰ σκοπὸ τὴν ἑνοποίηση τῆς ἀνθρωπότητας», μὲ ἀποτέλεσμα «μιὰ εἰδωλοποίηση τῶν χριστιανικῶν κοινωνιῶν».

Τὸ σύμπτωμα αὐτὸ δὲν τὸ εἴχαμε στὴν ῾Ελλάδα τοῦ 40-44. ῾Η ἑλληνικὴ κοινωνία εἶχε πολλὰ προβλήματα, παρέμενε ὅμως συνδεδεμένη μὲ τὴν ᾿Ορθόδοξη Παράδοσή της. Καὶ ἡ ᾿Αριστερὰ κατανόησε ὅτι ὁ σεβασμὸς τῆς τελευταίας ἦταν προϋπόθεση γιὰ τὴν ἀνάπτυξη παλλαϊκοῦ ἀντιστασιακοῦ κινήματος.

᾿Αναφέρουμε χαρακτηριστικὰ ὅτι στὴ διακήρυξη τοῦ Ε.Α.Μ. ποὺ ἔγραψε ὁ Δημήτρης Γληνὸς οἱ ἱερεῖς περιλαμβάνονται ρητά στὴν πνευματικὴ ἡγεσία τοῦ τόπου ποὺ εὐθύνεται νὰ ὁδηγήσει τὸ λαό. ῾Ο Γιῶργος Θεοτοκᾶς ἐκφράζει τὴν κατάπληξή του γιὰ τὸ πλῆθος των ἱερέων ποὺ συμμετεῖχαν στὴν ἐαμικὴ ἀντίσταση, ἐνῶ Μητροπολίτες συμμετεῖχαν στὴν Π.Ε.Ε.Α. ῾Ο μακαριστὸς ἡγούμενος Γερμανὸς Δημάκης, μὲ τὸ ψευδώνυμο παπα-᾿Ανυπόμονος, ἦταν συνεχῶς στὸ πλευρὸ τοῦ ῎Αρη Βελουχιώτη καὶ δίνει σημαντικὲς μαρτυρίες γιὰ τὸ σεβασμὸ τοῦ τελευταίου πρὸς τὴν ᾿Εκκλησία καὶ στοὺς λειτουργούς της, πρᾶγμα ποὺ μαρτυρεῖται καὶ ἀπὸ ἄλλους συγγραφεῖς.

῾Ο ἀρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός, πέρα ἀπὸ τὴν ἔμπρακτη συμπαράσταση στοὺς ῾Εβραίους σέ κείμενο πού ὑπέγραφαν καὶ ἄλλες προσωπικότητες, κατάγγειλε τὶς ἐκτοπίσεις μὲ τὸ ἑξῆς αἰτιολογικό· «Στὴν ἐθνική μας συνείδηση, ὅλα τὰ παιδιὰ τῆς Μητέρας ῾Ελλάδας ἀποτελοῦν μιὰ ἀναπόσπαστη ἑνότητα· εἶναι ἰσότιμα μέλη τοῦ ἐθνικοῦ σώματος ἀνεξαρτήτως θρησκείας. ῾Η ἁγία ᾿Ορθόδοξη θρησκεία μας δὲν ἀναγνωρίζει ἀνώτερη ἢ κατώτερη ποιότητα μὲ βάση τὴ φυλὴ ἢ τὴ θρησκεία, καὶ ἡ θρησκεία μας ἀναφερει πώς· «Δὲν ὑπάρχει οὔτε ῾Εβραῖος οὔτε ῞Ελληνας» καὶ, συνεπῶς, καταδικάζει κάθε ἀπόπειρα διακρίσεων ἢ δημιουργία φυλετικῶν ἢ θρησκευτικῶν διαφορῶν. Εἶναι κοινὴ ἡ μοίρα μας τόσο στὶς μέρες τῆς δόξας ὅσο καὶ σὲ περιόδους ἐθνικῆς ἀτυχίας, καὶ εἶναι ἄρρηκτοι οἱ δεσμοὶ μεταξὺ ὅλων τῶν ῾Ελλήνων πολιτῶν, χωρὶς ἐξαίρεση, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴ φυλή …»

Σήμερα, ἀντιμετωπίζουμε διαφορετικὲς προκλήσεις. Οἱ μνημονιακὲς πολιτικὲς ἔχουν ὁδηγήσει στὴν κατάλυση τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας καὶ στὴν κατάργηση τοῦ κράτους δικαίου καὶ τοῦ κοινωνικοῦ κράτους. ῾Η ἐξόφληση των δανειστῶν ἔχει ἀφήσει στὴν ἄκρη προτεραιότητες ποὺ προβλέπει τὸ Σύνταγμα γιὰ τὴν ἀξιοπρεπῆ διαβίωση τοῦ λαοῦ. Παράλληλα, ἡ ἔλλειψη ὑποδομῶν, σὲ συνδυσμὸ μὲ τὴν ἀνυπαρξία ὑπεύθυνης μεταναστευτικῆς πολιτικῆς ἔχει καταστήσει ἐκρηκτικὸ κοινωνικὸ πρόβλημα τὴν αὔξηση τοῦ ἀριθμοῦ τῶν μεταναστῶν. Πολλῶν ἀπ' αὐτοὺς ἡ ῾Ελλάδα δὲν ἦταν οὔτε κἂν ὁ προορισμός τους. ῎Εχουν ὅμως ἐγκλωβιστεῖ ἐδῶ ἐξαιτίας τῆς ἄδικης γιὰ τὶς περιφερειακὲς χῶρες τῆς ΕΕ κοινοτικῆς νομοθεσίας. ῾Η κατάρρευση τῆς ἀξιοπιστίας τοῦ πολιτικοῦ κόσμου ἔχει ὑπονομεύσει τὴ λειτουργία τοῦ κοινοβουλευτικοῦ πολιτεύματος. ῞Ολο καὶ πιὸ μεγάλο μέρος τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ἀρχίζει νὰ ἀποδέχεται ὅτι τὰ προβλήματά του θὰ λυθοῦν μὲ αὐταρχικὲς λύσεις. ῎Ετσι, βλέπουμε ραγδαία αὔξηση τῆς ἐπιρροῆς τοῦ νεοναζισμοῦ στὴν ῾Ελλάδα, μὲ κυρίαρχο φαινόμενο τὴ θεαματικὴ αὔξηση τῆς ἐπιρροῆς τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς. ῾Η ὀργάνωση αὐτὴ μέσα ἀπὸ τὸ ὁμώνυμο ἔντυπό της, ἀπὸ τὴν ἀρχὴ εἶχε ἀνοικτὰ ἐξυμνήσει τὸ Χίτλερ καὶ τὸν ᾿Εθνικοσοσιαλισμό, καθὼς καὶ τὸν Νεοπαγανισμό.

Πιὸ πρόσφατα, περιορίζεται νὰ ἐπικαλεῖται τὴν ἐθνικιστικὴ ἰδεολογία, ἐνῶ ἐμφανίζεται νὰ ἀποδέχεται καὶ τὴν ᾿Ορθοδοξία. Στὴν πράξη ὅμως, ἐκτιμοῦμε ὅτι οὐδέποτε ἀποκήρυξε τὶς παλαιότερες ἀναφορὲς στὸν Ναζισμὸ καὶ στὸν Νεοπαγανισμό, τὸν ὁποῖον ἀνοικτὰ ἀσπάζονται στελέχη της. ῾Η ἐπίσημα ἐκφρασμένη καὶ ἀπὸ τὸ βῆμα τῆς Βουλῆς ἄποψη, ὅτι κατηγορίες συνανθρώπων μας μποροῦν νὰ χαρακτηρίζονται «ὑπάνθρωποι» καὶ «σκουπίδια» καὶ κατ᾿ ἐπέκταση «γιὰ πέταμα», ἤτοι β κατηγορίας, ἀποτελεῖ βασικὸ χαρακτηριστικὸ τῆς ναζιστικῆς ἰδεολογίας καὶ τῶν συναφῶν ρατσιστικῶν δοξασιῶν. Σημειώνουμε τὸ γεγονὸς ὅτι ἤδη, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς μετανάστες, ἡ λογικὴ τοῦ μίσους πλήττει καὶ ἄλλες κατηγορίες συνανθρώπων καὶ συμπολιτῶν μας, ποὺ στοχοποιοῦνται ὡς ἀποδιοπομπαῖοι τράγοι καὶ δῆθεν ὑπαίτιοι γιὰ τὰ προβλήματα.

Κατὰ συνέπεια, τὸ πρὀβλημα δὲν εἶναι μόνο πολιτικό. Εἶναι καὶ πνευματικό, ἀπὸ τὴ στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποία μπαίνει σὰ πειρασμὸς στὸν δοκιμαζόμενο πολίτη νὰ ἀναζητήσει λύσεις αὐταρχικὲς στὰ προβλήματά του.

῍Αν τὸ 1943 ὁ ἀρχιεπίσκοπος Δαμασκηνὸς ἀπευθύνθηκε στὶς ναζιστικὲς ἀρχὲς Κατοχῆς καὶ στὴν κατοχικὴ κυβέρνηση, σήμερα, ὁ Μητροπολίτης Σισανίου καὶ Σιατίστης, ἀπευθύνεται μὲ παρόμοια λόγια στὸν ἴδιο τὸν ἑλληνικὸ λαό· «Ξεχάσατε ἀγαπητοί μου Χριστιανοί τὸ λόγο τοῦ Χριστοῦ «ἐφ' ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε»; (Ματθ. 25· 40) Δὲν εἶναι ὁ ἄνθρωπος εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ ὅποιος καὶ ἐὰν εἶναι; Δὲν εἶναι ἕνας μετανάστης, ἕνας πρόσφυγας, ἐλάχιστος ἀδελφός τοῦ Χριστοῦ; Δὲν εἶναι ὁ «πλησίον» τῆς παραβολῆς τοῦ καλοῦ Σαμαρείτη; Σύμφωνα λοιπὸν μὲ τὴν χρυσαυγίτικη ἀντίληψη θὰ ἔπρεπε ὁ Σαμαρείτης, βλέποντας τὸν πληγωμένο ᾿Ιουδαῖο, νὰ τὸν πετάξει στὰ σκουπίδια· τότε θὰ ἦταν «καλός»!

Κάθε ἐναγκαλισμός καὶ χάϊδεμα Χριστιανοῦ ἢ πολὺ περισσότερο ἱερωμένου πρὸς τὴν Χ.Α. δείχνει μπέρδεμα φρικτὸ καὶ ἀκύρωση τῆς πίστης. Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ παίζει «ἐν οὐ παικτοῖς»! ῾Ο λόγος τοῦ Θεοῦ ἔχει ἀπόλυτο καὶ αἰώνιο κύρος. Εἶναι ἄλλο τὸ θέμα τῶν προσφύγων καὶ τῶν προβλημάτων ποὺ μιὰ ἀνίκανη πολιτικὴ ἡγεσία ἄφησε νὰ δημιουργηθοῦν καὶ ἄλλο ἡ ἀπόλυτη ἀξία τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου. Δὲν θὰ ἀκυρώσουμε τὴν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ λύσουμε τὰ προβλήματά μας. ᾿Αντιθέτως τὰ προβλήματα δημιουργήθηκαν γιατὶ τὴν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ τὴν ἀντικαταστήσαμε μὲ τὴν ἀλαζονεία μας καὶ τὴν ἐπιπολαιότητα μας.

Μεγάλη, κατὰ συνέπεια, εἶναι ἡ εύθύνη τῆς διοικούσας ᾿Εκκλησίας, μὲ τὸν κατηχητικό της λόγο νὰ ὁριοθετήσει τὴν ἀγάπη πρὸς τὴν πατρίδα ὡς συνέχεια τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν πλησίον ἀπὸ τὸν ἐθνικισμὸ ὡς ἔκφραση μίσους γιὰ τὸν ἄλλο.

Σὲ πολιτικὸ ἐπίπεδο, μεγάλη εἶναι ἡ εὐθύνη τοῦ πολιτικοῦ κόσμου νὰ ἀναδείξει ὑπεύθυνη πολιτικὴ πρόταση γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν προβλημάτων ὅπως αὐτὸ τῆς μετανάστευσης, ποὺ μπορεῖ νὰ γίνει μόνον ἀνθρώπινα καὶ δημοκρατικά. Κατὰ συνέπεια, τιμοῦμε ἔμπρακτα τὴν ἀντίσταση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ τὸ 1940. Σήμερα ἀντιστεκόμαστε στὸν ἐκφασισμὸ τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας ποὺ προκαλοῦν οἱ μνημονιακὲς πολιτικές καὶ ἡ νέου τύπου κατοχὴ ποὺ ὑφίσταται ἡ Χώρα μας. ῾Η ἀποκατάσταση τῆς ἐθνικῆς ἀνεξαρτησιας, τοῦ κράτους δικαίου καὶ τοῦ κοινωνικοῦ κράτους εἶναι προϋπόθεση γιὰ τὴν κάλυψη τοῦ κενοῦ ποὺ ἔρχεται νὰ καλύψει ὁ σύγχρονος ᾿Εθνοφυλετισμὸς στὴν ῾Ελλάδα.

᾿Αντιστεκόμαστε καὶ στὸν πειρασμὸ νὰ ὑποκύψουμε σὲ ἐπιλογὲς ἀντιδημοκρατικὲς καὶ τυραννικὲς ποὺ παραβιάζουν τὰ δικαιώματα τῶν συνανθρώπων μας, προκειμένου νὰ λύσουμε τὰ προβλήματά μας. ᾿Απευθυνόμαστε μὲ ἀγάπη ἀκόμα καὶ σ' ὅσους καλοπροαίρετα υἱοθετοῦν τὴν κατεύθυνση αὐτὴ καὶ τοὺς καλοῦμε ν' ἀλλάξουν ρότα. Οἱ τυραννικὲς λύσεις φαίνονται εὔκολες, ἀλλὰ τελικὰ ἀποδεικνύονται ἐπικίνδυνες. ῍Ας θυμηθοῦμε τὴν προειδοποίηση τοῦ Γιώργου Σεφέρη τὸ 1968·

«῞Ολοι πιὰ τὸ διδάχτηκαν καὶ τὸ ξέρουν πὼς στὶς δικτατορικὲς καταστάσεις ἡ ἀρχὴ μπορεῖ νὰ μοιάζει εὔκολη, ὅμως ἡ τραγωδία περιμένει ἀναπότρεπτη στὸ τέλος. Τὸ δράμα αὐτοῦ τοῦ τέλους μᾶς βασανίζει, συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα, ὅπως στοὺς παμπάλαιους χοροὺς τοῦ Αἰσχύλου. ῞Οσο μένει ἡ ἀνωμαλία, τόσο προχωρεῖ τὸ κακό.»

῍Ας θυμηθοῦμε πόσο βγῆκε ἀληθινή καὶ πόσο διαψεύστηκαν ὅσοι, στις 21 ᾿Απριλίου τοῦ 1967, χάρηκαν ἔνοχα καὶ ἐνδόμυχα, ποὺ «βρῆκαν τὴν ἡσυχία τους» μὲ τὴ Δικτατορία, ἀφοῦ 7 χρόνια ἀργότερα ὁδηγηθήκαμε στὴν τραγωδία τῆς Κύπρου.

Σήμερα, τιμοῦμε τὸ ΟΧΙ καὶ τὴν ἀντίσταση τοῦ λαοῦ μας, ἀντιστεκόμενοι στὸν ἐκφασισμὸ τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας ποὺ προκαλοῦν τὰ Μνημόνια καὶ ταυτόχρονα στὴ διάδοση τῆς νεοναζιστικῆς ἰδεολογίας καὶ πρακτικῆς ἀπ ὅπου καὶ ἂν αὐτὴ προέρχεται.

Καλούμαστε νὰ μὴ πουλήσουμε τὴν ψυχή μας στὸ φασισμό!

Το "πνεύμα των Χριστουγέννων" και η κυβέρνηση – Ηρώδης

Της Τασίας Σταματοπούλου

Καρικατούρα κλίματος γιορτών στην πρωτεύουσα. Στην Πατησίων το ένα στα δύο καταστήματα που έμειναν ανοιχτά πασχίζουν με λαμπιόνια και στολίδια, απομεινάρια άλλων καιρών, να δώσουν χαρούμενη νότα. Να προσελκύσουν τα νεόφτωχα πορτοφόλια.

Στα μπαλκόνια ξετιλύχτηκαν φωτεινές σειρές που διασχίζουν το βράδι το σκοτάδι των δρόμων πασχίζοντας να θυμίσουν γιορτή και χαρά. Για τα παιδιά, τουλάχιστον.

Μέσα στα σπίτια το ''πνεύμα των Χριστουγέννων'' τουρτουρίζει. 

Κλίμα αισιοδοξίας και ανάτασης πως, όπου νάναι θα σημάνει ανάπτυξη… καλλιεργούν επί ματαίω κυβερνητικοί καραγκιόζηδες και σαλτιμπάγκοι

των Μέσων εξαπάτησης. Γελοίοι χλευάζουν ενα λαό που έχει γονατίσει. Που αγωνίζεται να έχει το καθημερινό φαγητό και λίγη ζέστη για τα παιδιά του.

Η φιλανθρωπία [οι φίλοι του ανθρώπου…] αναλαμβάνει να ντύσει και να ψυχαγωγήσει  …

Την ίδια ώρα, και μέσα στο ''πνεύμα των Χριστουγέννων'' εξαπολύεται πογκρόμ εναντίον βρεφών, νηπίων και αγένητων.

Δεν δίνουν λεφτά για τους παιδικούς σταθμούς. ''Δεν έχει εξασφαλισθεί η συνέχιση της λειτουργίας των βρεφονηπιακών και παιδικών σταθμών για το 2013-2014 ανακοινώνει η ΚΕΔΕ...''

Σαδιστικά απαγορεύουν στις μετανάστριες να γεννήσουν στα δημόσια μαιευτήρια  διπλασιάζοντας το ποσό για αυτές, σε σχέση με τις  ελληνίδες ανασφάλιστες. Πού είσαι Ηρώδη…

Στα νερά του Αιγαίου πνίγονται παιδιά ενός κατώτερου θεού. 

Αν ο Ηρώδης βλέπει, δίκαια θα υπερηφανεύεται για τη συνέχιση του έργου του  σε μια ''σύγχρονη''  ευρωπαική''  ''πολιτισμένη'', ''δημοκρατική'' χώρα…

Πνεύμα χριστουγέννων, βρέφος της Βυθλεέμ, φάτνη των αλόγων, μάγοι με τα δώρα, τα παιδιά δεν μένουν πια εδώ…

Ποῖος γὰρ τῶν ἀφρόνων  ἀνθρώπων οὐ γελάσει

    ὅτι κατὰ νηπίων στρατευόμεθα;

[ρωμανός ο μελωδός]

ΠΗΓΗ: 19 Δεκέμβριος 2012, http://tometopo.gr/home/2011-11-30-10-46-02/1116-t——-.html. Το είδα: 20/12/12, http://pentanostimi.blogspot.gr/2012/12/to_20.html#more

Έδωσαν την νέα δόση με αντάλλαγμα την υπόσταση της χώρας

Του Δημήτρη Καζάκη

Πάλι τα ίδια. Η δόση τελικά δόθηκε και η μαύρη προπαγάνδα ζητωκραυγάζει και ισχυρίζεται ξανά-μανά τα ίδια. Θα πέσουν τα χρήματα στην οικονομία και θα έχουμε ανάκαμψη και ούτω καθεξής. Οι ίδιες ανοησίες, τα ίδια ψέματα, οι ίδιες φρούδες υποσχέσεις, ενώ γνωρίζουν πολύ καλά τα εξής απλά: Ώς τον Μάρτιο θα δοθούν τα 49,1 δισ. ευρώ. Εάν στο ποσό των 49,1 δισ. ευρώ που ανέφερε ο επικεφαλής του Eurogroup, προστεθεί και η συνεισφορά του ΔΝΤ, το συνολικό ποσό που θα δοθεί στην Ελλάδα μέχρι τα τέλη Μαρτίου ανεβαίνει στα 52,5 δισ. ευρώ. Όλα αυτά είναι πρόσθετο χρέος για την Ελλάδα, δεν είναι χάρισμα.

Από τα 34,3 δισ. ευρώ, που υποτίθεται ότι θα εκταμιευθούν άμεσα, τα 16 θα δοθούν για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, τα 7 για δημοσιονομικές ανάγκες του προϋπολογισμού και τα υπόλοιπα 11,3 δις είναι το δάνειο από τον EFSF για την επαναγορά ομολόγων. Με άλλα λόγια μόνο τα 7 δις ευρώ είναι διαθέσιμα για να «πέσουν» στην αγορά. Αν σκεφτεί κανείς ότι πρέπει να πληρωθούν γύρω στα 3 δις ευρώ τόκοι έως το τέλος του έτους, τότε μένουν 4 δις ευρώ. Αυτά τα έχει τάξει η κυβέρνηση στους μεγαλοεργολάβους των «μεγάλων έργων», οι οποίοι θα στήσουν εικονικά εργοτάξια δήθεν ότι προχωρούν τα έργα και θα τα πάρουν για να τα βγάλουν έξω, όπως κάνουν συστηματικά τον τελευταίο τουλάχιστον χρόνο.

Μόνο τα 7 δισ. ευρώ για τον προϋπολογισμό θα είναι σε μετρητά και τα υπόλοιπα θα είναι σε ομόλογα και έντοκα γραμμάτια. Κι ο λόγος προφανής. Τα 7 δις ευρώ χρειάζονται για να πληρωθούν τόκοι και μεγαλοεργολάβοι. Ας σημειώσουμε ότι το ποσό που προοριζόταν αρχικά για την επαναγορά ήταν 10 δισ. ευρώ. Τελικώς, ανήλθε στα 11,3 δισ. ευρώ, οπότε τα επιπλέον 1,3 δισ. ευρώ καλύπτεται από τον EFSF κι όλα μαζί φορτώνονται στην ράχη του έλληνα φορολογούμενου.

Μέχρι τα 49,1 δισ. ευρώ, απομένει ποσό 14,8 δισ. ευρώ, από τα οποία τα μισά θα καταβληθούν τον Ιανουάριο (για τις τράπεζες) και τα υπόλοιπα σε τρεις δόσεις μέσα στο πρώτο τρίμηνο του 2013. Ειδικότερα, 7,2 δισ. ευρώ θα δοθούν τον Ιανουάριο και θα αφορούν την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, ενώ 7,6 δισ. ευρώ θα χορηγηθούν σε τρείς μηνιαίες δόσεις για τον προϋπολογισμό. Δύο δισ. ευρώ θα δοθούν τον Ιανουάριο, 2,8 δισ. ευρώ το Φεβρουάριο και 2,8 δισ. ευρώ το Μάρτιο, υπό την προϋπόθεση ότι η Ελλάδα θα τηρήσει τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει. Αν όχι τότε όπως αναφέρει το κείμενο της ανακοίνωσης του Eurogroup, «η Ελλάδα και τα άλλα κράτη-μέλη της ευρωζώνης είναι έτοιμα να λάβουν πρόσθετα μέτρα, αν χρειαστεί, προκειμένου να διασφαλίσουν την επίτευξη αυτού του στόχου.»

Αν σκεφτεί κανείς ότι οι ανάγκες νέου δανεισμού του ελληνικού δημοσίου για το 2013 πριν την επαναγορά ομολόγων υπολογιζόταν σε 66 δις ευρώ. Τώρα υπολογίζεται σε 61 δις ευρώ. Από αυτά τα 7,6 δις ευρώ θα προέλθουν από το EFSF, ενώ τα 3,4 δις ευρώ από το ΔΝΤ. Σύνολο 11 δις ευρώ. Τα υπόλοιπα 50 δις ευρώ από πού θα βρεθούν; Υποτίθεται ότι θα βρεθούν από την έκδοση εντόκων γραμματίων. Αυτό σημαίνει ότι κάθε μήνα το ελληνικό δημόσιο πρέπει να αντλεί από την εγχώρια αγορά εντόκων γραμματίων (μηνός, τριμήνου, εξαμήνου) γύρω στα 4,2 δις ευρώ! Ποσό που όλο και πιο δύσκολα θα μπορεί να βρεθεί σε συνθήκες κατάρρευσης της ελληνικής οικονομίας.

Την ίδια ώρα με Πράξη νομοθετικού περιεχόμενου 96 σελίδων πήρε χθες αριθμό ΦΕΚ η τροποποιημένη δανειακή σύμβαση. Περιλαμβάνει όλες τις τροποποιήσεις που έγιναν στις δανειακές συμβάσεις του ελληνικού κράτους. Μεταξύ άλλων προβλέπει ομόλογα τιτλοποίησης περιουσιακών στοιχείων ως μέσο απαλλαγής από την καταβολή δόσεων.

Η Πράξη [Σημείωση admin: 240_12-12-2012] ονομάζεται «Έγκριση των Σχεδίων των Συμβάσεων Τροποποίησης της Κύριας Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης μεταξύ του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (Ε.Τ.Χ.Σ.), της Ελληνικής Δημοκρατίας, του Ελληνικού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (Τ.Χ.Σ.) και της Τράπεζας της Ελλάδος (ΤτΕ), με τίτλο «Κύρια Σύμβαση Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης», της Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης μεταξύ του Ε.Τ.Χ.Σ., της Ελληνικής Δημοκρατίας και της ΤτΕ, με τίτλο «Σύμβαση Διευκόλυνσης Διαχείρισης Υποχρεώσεων ΣΙΤ» και της Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης μεταξύ του Ε.Τ.Χ.Σ., της Ελληνικής Δημοκρατίας και της ΤτΕ, με τίτλο «Διευκόλυνση αποπληρωμής Τόκων Ομολόγων», παροχή εξουσιοδοτήσεων για την υπογραφή των Συμβάσεων και άλλες επείγουσες διατάξεις». 

Στη σύμβαση τροποποίησης της κυρίας σύμβασης χρηματοδοτικής διευκόλυνσης, ορίζεται μεταξύ άλλων ότι:

-Για να εκταμιεύεται κάθε ποσό που θα καλύπτει εθνικές ανάγκες, σύμφωνα με την Πράξη θα πρέπει να προηγείται αίτημα χρηματοδότησης να συνοδεύεται από «πιστοποιητικό συμμόρφωσης». Το πιστοποιητικό συμμόρφωσης θα δίδεται από το νομικό σύμβουλο του κράτους και το υπουργείο Οικονομικών στο «επιτηρητή» της δόσης, το EFSF. Η Ελλάδα θα υποχρεούται μάλιστα να ενημερώνει μάλιστα το EFSF εάν ανάμεσα στην ημερομήνια κατάθεσης του πιστοποιητικού και της αίτησης, έχει αλλάξει κάτι που θα καθιστούσε ανακριβές το πιστοποιητικό.

-Για να αποφανθεί το EFSF, θα πρέπει πρώτα να λάβει γνωμοδοτήσεις από τις και άλλες συνεργαζόμενες δικηγορικές εταιρείες Cleary, Gottlieb Steen & Hamilton, για το κατά πόσο η Ελλάδα συμμορφώνεται με τους όρους εκταμίευσης.
-Η Ελλάδα μπορεί να προτείνει στο EFSF την απαλλαγή της για την αποπληρωμή μέρους ή ολόκληρης της δόσης για την επαναγορά χρέους με την παράδοση ομολόγων τιτλοποίησης, εάν προσδοκά να λάβει έσοδα από την ιδιωτικοποίηση που υπερβαίνουν τον αναμενόμενο στόχο ιδιωτικοποιήσεων του μεσοπρόθεσμου.

-Ως ομόλογα τιτλοποίησης ορίζονται τα ομόλογα που θα εκδίδουν εταιρείες ειδικού σκοπού που συστάθηκαν για λογαριασμό της Ελλάδας ή του ΤΑΙΠΕΔ, ή ποιας οντότητας το διαδεχθεί στο μέλλον, και θα έχουν μετοχές στις εταιρείες και άλλα περιουσιακά στοιχεία, ακόμη και οικόπεδα, δικαιώματα αποθήκευσης φυσικού αερίου, οικονομικά δικαιώματα, δικαιώματα ψήφου κλπ.
-Αναγράφεται ρητά το ενδεχόμενο λήψης και νέων πρωτοβουλιών για τη βιωσιμότητα του χρέους, υπό την προϋπόθεση όμως ότι η Ελλάδα θα εφαρμόσει τα μέτρα που έχουν συμφωνηθεί.

-Η δόση επαναγοράς του χρέους θα έχει εκταμιεύσεις διάρκειας έως 30 ετών, και θα μπορεί να εκταμιευθεί με τη μορφή χρεωστικών τίτλων (του ΤΧΣ) ή τοις μετρητοίς.

-Εφαρμοσμένο δίκαιο είναι φυσικά το αγγλικό και η σύμβαση υπόκειται στην δικαιοδοσία των δικαστηρίων του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου.

– Η Ελλάδα, η Τράπεζα της Ελλάδος και το ΤΧΣ παραιτούνται απαρέγκλιτα και ανεπιφύλακτα από κάθε δικαίωμα ασυλίας που ήδη έχουν ή μπορεί να δικαιούνται σε σχέση με τους ίδιους και τα περιουσιακά τους στοιχεία έναντι δικαστικών ενεργειών σχετικά με την παρούσα σύμβαση τροποποίησης, συμπεριλαμβανομένων ενδεικτικά, κάθε δικαιώματος ασυλίας έναντι άσκησης αγωγής, έκδοσης δικαστικής απόδοσης ή άλλης διάταξης, κατάσχεσης, εκτέλεσης ή ασφαλιστικού μέτρου και έναντι κάθε εκτέλεσης ή αναγκαστικού μέτρου σε βάρος των περιουσιακών τους στοιχείων, στο μέτρο που τα παραπάνω δεν απαγορεύονται από αναγκαστικό νόμο.

Στα πλαίσια της τελευταίας συνόδου δόθηκε επίσης και το «πράσινο φως» στην προώθηση της Οικονομικής και Νομισματικής Ενοποίησης. Έως τα τέλη του 2014 τα κράτη μέλη της ευρωζώνης θα έχουν χάσει το δικαίωμα να έχουν λόγο για την διαμόρφωση των προϋπολογισμών τους. Θα έχουν χάσει το δικαίωμα να παίρνουν αποφάσεις για την κατάσταση και την προοπτική της οικονομίας τους. Και θα έχουν χάσει παντελώς τον όποιο έλεγχο διέθεταν πάνω στις εγχώριες τράπεζές τους. Μάλιστα έως το Μάρτιο του 2014 θα έχει δημιουργηθεί ειδικό όργανο της ευρωζώνης που θα ασκεί τον έλεγχο στο τραπεζικό σύστημα κάθε κράτους μέλους παρά και ενάντια στις αρχές της χώρας.

Στα πλαίσια αυτά προγραμματίζεται ακόμη και συγκέντρωση όλων των καταθέσεων των πολιτών και των επιχειρήσεων της ευρωζώνης σε ένα κοινό μητρώο. Ο λόγος που θέλουν να το κάνουν αυτό είναι για να διευκολύνουν την μόχλευση των μεγάλων τραπεζών που η υπερδιόγκωσή τους δεν τους επιτρέπει το παραπέρα δανεισμό. Έτσι θα αξιοποιήσουν την συλλογική καταθετική βάση για να αυξήσουν τις δυνατότητες μόχλευσης ώστε να συνεχιστεί η δανειακή επέκταση. Το δόλωμα που ρίχνουν είναι η δήθεν δημιουργία ευρωπαϊκού συστήματος εγγυήσεων για τις καταθέσεις.

Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Μάριο Ντράγκι, δεν έχασε την ευκαιρία να δείξει την χαρά του για αυτές τις εξελίξεις και κάλεσε τις κυβερνήσεις να μην χαλαρώσουν τις προσπάθειες για δημοσιονομική ανάταξη και για την εισαγωγή μεταρρυθμίσεων, σύμφωνα με βιντεοσκοπημένη συνέντευξη που δόθηκε την Παρασκευή στη δημοσιότητα από τους Financial Times.

«Η εγκατάλειψη σήμερα των πολιτικών λιτότητας, όπως ορισμένοι προτείνουν, θα έχει ως αποτέλεσμα την ακύρωση των τεράστιων θυσιών που έχουν γίνει από τους Ευρωπαίους πολίτες», λέει ο κ. Ντράγκι, απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με τα κοινωνικά δεινά που έχει προκαλέσει η πολιτική λιτότητας. Και ξεκαθάρισε για μια ακόμη φορά: «Οι χώρες με υψηλό χρέος και έλλειμμα θα πρέπει να κατανοήσουν ότι έχουν χάσει από καιρό την κυριαρχία τους επί της οικονομικής τους πολιτικής σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο. Η συνεργασία στο πλαίσιο μίας ένωσης προσανατολισμένης προς την σταθερότητα σημαίνει στην πραγματικότητα ανάκτηση της κυριαρχίας.»

Τι σημαίνει αυτό; Αυτό σε απλά ελληνικά σημαίνει ότι επειδή κάποιος χρωστά, έχει χάσει τον έλεγχο πάνω στο σώμα του και στην ζωή του. Αυτό σημαίνει. Πρόκειται για επίσημη επαναφορά του καθεστώτος της δουλοπαροικίας λόγω χρέους. Ενώ η συνέχιση της πορείας στα πλαίσια της ευρωένωσης δεν σημαίνει καθόλου ανάκτηση της κυριαρχίας, αλλά μεταφορά της κυριαρχίας στις τράπεζες και στα όργανα που επιβάλουν πολιτικές στα πλαίσιά της. Με τον πιο επίσημο τρόπο, δηλαδή, η ευρωζώνη μετατρέπεται σε δουλοπαροικία λαών και κρατών υπό το σκήπτρο των τραπεζιτών και των εξαγορασμένων απ' αυτούς γραφειοκρατών.

Η Ελλάδα όπως την γνωρίζαμε τα τελευταία 182 χρόνια θα παραδώσει την σκυτάλη σ' ένα μόρφωμα αφομοιωμένων περιφερειών στην ευρωένωση. Κι όλα αυτά γιατί το πολιτικό της προσωπικό έχουν αποδεχτεί την κατάλυση της εθνικής της κυριαρχίας. Μπορεί όμως και διαφορετικά. Όσοι λένε ότι δεν μπορούμε να τα βάλουμε με τις αγορές, τις τράπεζες και το ευρώ κάνουν μια ολοκάθαρη ταξική επιλογή. Θεωρούν ότι οι δυνάμεις των αγορών είναι ισχυρότερες από τους λαούς και τους αγώνες τους για εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία. Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται αυτό. Πάντα συνέβαινε αυτό που συμβαίνει σήμερα. Ιδίως σε συνθήκες τέτοιας κρίσης. Η κατάσταση πολωνόταν ανάμεσα σ' αυτούς που έβλεπαν ταξικά το όλο ζήτημα και όλοι τους, μα όλοι τους κατέληγαν να διαλαλούν την παντοδυναμία του κεφαλαίου σε παγκόσμιο επίπεδο – ανεξάρτητα αν το έκαναν από «αριστερή» ή «δεξιά» σκοπιά – και σ' αυτούς που επένδυαν στον πατριωτισμό του λαού, στην εθνεγερτήρια δυναμική της δική του αυτοδιάθεσης. Το ίδιο και σήμερα.

Γι' αυτό και οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη ούτε την εξάρτηση από τις πολυεθνικές, ούτε από τις διεθνείς κεφαλαιαγορές. Η αυτοχρηματοδότηση διαμέσου του δικού της εθνικού κρατικού νομίσματος που δεν συσσωρεύει χρέος και η άνοδος της παραγωγής εξασφαλίζει την απεξάρτηση της οικονομίας από δάνεια, ή κεφάλαια των διεθνών αγορών. Αυτό μήπως σημαίνει ότι θα καταντήσουμε οικονομία εντάσεως εργασίας και φθηνιάρικων υπηρεσιών; Κάθε άλλο. Το καθοριστικό στοιχείο της ανάπτυξης οφείλει να είναι η ραγδαία άνοδος της παραγωγικότητας της εργασίας στην ελληνική οικονομία. 

Πώς πετυχαίνεται κάτι τέτοιο; Με επένδυση στην γνώση, την καινοτομία, την έρευνα, την εφαρμογή. Όσο πιο εξειδικευμένο προσωπικό, επιστημονικά και τεχνικά, διαθέτει μια οικονομία, όσο περισσότερο επενδύει στο ολοκληρωμένα κύκλωμα δημόσια εκπαίδευση και δημόσια έρευνα, βασική και εφαρμοσμένη, τόσο πιο καινοτόμα και πρωτοποριακή γίνεται. Αυτό απαιτεί ένα εξαιρετικά ανεπτυγμένο σύστημα εκπαίδευσης με ελεύθερη, δημόσια και δωρεάν πανεπιστημιακή πρόσβαση σε όλους, με υποδομές τέτοιες που να επιτρέπουν την παραγωγή υψηλά εξειδικευμένου επιστημονικού και τεχνικού προσωπικού. Ταυτόχρονα η ανάπτυξη της έρευνας, τόσο εντός της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, όσο και από τα δημόσια ερευνητικά κέντρα θα εξασφαλίζει την πρωτοπορία στην γνώση και στις τεχνολογικές εφαρμογές. 

Σε ποιους τομείς; Η βασική έρευνα δεν μπορεί να έχει φραγμούς, ή όρια, αλλά η εφαρμοσμένη μπορεί να προσανατολιστεί κατά πρώτο λόγο στην αγροτική ανάπτυξη, στο περιβάλλον, στην μεταποιητική αξιοποίηση του μεταλλευτικού και ορυκτού πλούτου που διαθέτει η Ελλάδα, την θάλασσα, εναλλακτικές μορφές ενέργειας, κοκ. Εκεί δηλαδή που διαθέτει αληθινά συγκριτικά πλεονεκτήματα η χώρα μας.

Μπορεί να το πετύχει αυτό η Ελλάδα; Και βέβαια. Αρκεί να ακολουθήσει ένα συγκροτημένο σχέδιο ανάπτυξης έρευνας και τεχνολογίας, να οικοδομήσει τις κατάλληλες υποδομές εκπαίδευσης και έρευνας που αποτελούν χρόνιο αίτημα του επιστημονικού δυναμικού της χώρας, να προσφέρει υψηλές απολαβές στο επιστημονικό και τεχνικό προσωπικό, ειδικά εκείνων των ειδικοτήτων που θέλει κατά προτεραιότητα να αναπτύξει σαν οικονομία και φυσικά διεθνή δικτύωση με την έρευνα σε ολόκληρο τον κόσμο. 

Η Ελλάδα έχει όλα τα προσόντα να γίνει το επίκεντρο της επιστημονικής και ερευνητικής προσπάθειας σε παγκόσμιο επίπεδο αν σκεφτεί κανείς ότι χαρακτηρίζεται από την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα ως γεωφυσικό εργαστήριο της φύσης, ότι διαθέτει εξαιρετικές υποδομές για την ανάπτυξη τεχνολογιών αιχμής στις αγροτικές μεθόδους ανάπτυξης σε απόλυτη – όσο αυτό είναι δυνατό – σύμπνοια με το φυσικό περιβάλλον, ότι μπορεί να αποτελέσει το safe heaven για την κοινωνία της πληροφορικής με την ελεύθερη ανάπτυξη ανοιχτού λογισμικού και ασφαλούς παροχής υπηρεσιών, ότι διαθέτει ήδη το επιστημονικό δυναμικό που έχει πρωτοπορήσει σε μια σειρά μηχανικές, χημικές, βιοχημικές, κοκ, εφαρμογές, αλλά οι πατέντες του δεν βρίσκουν καμιά ανταπόκριση. Εξασφαλίζοντας ένα απόλυτα φιλικό περιβάλλον για επιστημονική ανάπτυξη και έρευνα, υψηλές απολαβές και ένα κράτος που ενδιαφέρεται όσο κανένα άλλο για Έρευνα και την Ανάπτυξη, τότε θα αποκτήσουμε μια οικονομία πολύ υψηλής παραγωγικότητας. Άλλωστε, όπως λένε πολλοί, η βασική παραγωγική δύναμη της σύγχρονης παγκόσμιας οικονομίας είναι η γνώση.

Μπορεί κάτι τέτοιο να γίνει εντός ευρωένωσης; Όχι βέβαια. Χρειάζεται η Ελλάδα να αποκτήσει εθνική κυριαρχία και νομισματική κυριαρχία με ταυτόχρονη μονομερή διαγραφή των χρεών της. Θα πρέπει να ξέρουμε ότι το νόμισμα δεν έχει από μόνο του καμιά αξία. Είναι σύμβολο αξίας. Αποτυπώνει δηλαδή την αξία που του δίνει η οικονομία. Αν είναι νόμισμα με παγκόσμια κυκλοφορία με σκοπό να γίνει αποθεματικό και να εκφράσει την τραπεζική και χρηματιστική κυκλοφορία διεθνώς, τότε είναι ένα νόμισμα σαν το ευρώ.

Επιπλέον το ευρώ είναι νόμισμα σταθερής νομισματικής κυκλοφορίας κι έτσι ενώ εκφράζει άριστα την διόγκωση των συναλλαγών με χρέος δεν μπορεί να εκφράσει τις οικονομίες. Όλες τις οικονομίες, ακόμη και τις πιο ισχυρές. Η ευρώ κόβεται και ράβεται ανάλογα με την κυκλοφορία του κεφαλαίου και μάλιστα του δανειακού κεφαλαίου στις αγορές της ευρωζώνης και παγκόσμια. Γι' αυτό και η σταθερότητά του προϋποθέτει μεγάλους όγκους δανεισμού, μεγάλες αγορές χρέους, υπερτροφικές τελικά τράπεζες, χρηματαγορές και επενδυτικά κεφάλαια. Με ένα τέτοιο νόμισμα σε κυκλοφορία καμιά οικονομία δεν μπορεί να γλυτώσει την υπερχρέωση. Ακόμη και η Γερμανική, παρά τα τεράστια εμπορικά της πλεονάσματα. Δεν είναι τυχαίο ότι στα χρόνια του ευρώ η Γερμανική οικονομία υπερδιπλασίασε το δημόσιο χρέος της, ενώ εκτινάχτηκε σε πρωτοφανή επίπεδα το ιδιωτικό χρέος της.

Ακόμη κι αν μας χάριζαν τα χρέη η Ελλάδα θα δημιουργούσε νέα χρέη σε χρόνο dt και θα συνέχιζε να πορεύεται με όρους εσωτερικής υποτίμησης γιατί σε συνθήκες νομισματικής ένωσης μόνο έτσι μπορεί να σταθεροποιηθεί το κοινό νόμισμα. Όταν το νόμισμα, ως σύμβαση, δεν μπορεί να αντιστοιχηθεί στην οικονομία, τότε αναγκαστικά η οικονομία πρέπει να αντιστοιχηθεί στο νόμισμα. Πώς; Με τον μπαλτά, περικόπτοντας ότι δεν αντιστοιχεί στην αξία του κοινού νομίσματος. Περικόπτοντας δηλαδή κόστη στην οικονομία. Πρώτα και κύρια της εργασίας και της παραγωγής. Το εθνικό νόμισμα είναι υποχρεωμένο να αντιστοιχηθεί με τις υλικές αξίες που παράγει η οικονομία που το διαθέτει. Αν οι υλικές αξίες αυξάνουν τότε το εθνικό νόμισμα είναι σταθερό και σίγουρο. Τι είναι υλικές αξίες; Προϊόντα, υπηρεσίες, εισοδήματα, θέσεις εργασίας.

Αν οι υλικές αξίες υστερούν τότε και το νόμισμα ξεφτιλίζεται. Αν η ελληνική οικονομία από την πρώτη κιόλας στιγμή αναπληρώσει την χαμένη αγοραστική δύναμη των λαϊκών νοικοκυριών, οικοδομήσει ανελαστικές συνθήκες και όρους εργασίας που δημιουργούν περιβάλλον υψηλής παραγωγικότητας και επενδύσει στην παραγωγή με βασικό φορέα το δημόσιο, τότε η ανοδική εκτίναξη θα είναι εντυπωσιακή και το νόμισμα θα σταθεροποιηθεί. Επίσης το εθνικό κρατικό νόμισμα δεν χρειάζεται να είναι διεθνές νόμισμα. Η συναλλαγματική αξία με βάση τα ξένα νομίσματα καθορίζεται όχι μόνο από τα εξωτερικά ελλείμματα, αλλά πρωτίστως από την παραγωγικότητα με φυσικούς όρους της ελληνικής οικονομίας. Αν η ελληνική οικονομία βελτιώνει τους όρους εμπορίου – δηλαδή δεν είναι μπάτε σκύλοι αλέστε – και αυξάνει διαρκώς την παραγωγικότητα της εργασίας με νέες καινοτομίες και εφαρμογές στην παραγωγή, τότε το νόμισμά της θα είναι βράχος σταθερότητας.

ΠΗΓΗ: Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 16/12/2012. Το είδα:  Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2012, http://dimitriskazakis.blogspot.gr/2012/12/blog-post_17.html

Το σχέδιο Β και ο Θανάσης Βέγγος

Του Αλέκου Αλαβάνου

Γράφοντας στην κουνιάδα του Τατιάνα μόλις είχε αρχίσει την έκτιση της ποινής της εικοσαετούς φυλάκισης ο Αντόνιο Γκράμσι προέβλεπε για το μελλοντικό εμπνευσμένο διανοητικό του έργο, τα «Τετράδια της Φυλακής» τέσσερις άξονες. Τους διανοούμενους. Τη συγκριτική γλωσσολογία. Τον Πιραντέλο. Και τέταρτο, με αφορμή το θάνατο του Serafino Renzi, ενός λαοφιλή ιταλού Θανάση Βέγγου των αρχών του προηγούμενου αιώνα, τη λαϊκή κουλτούρα.

Όπως γράφει στην επιστολή: «Η παράσταση ήταν διπλή: η αγωνία και η έκφραση των παθών και γενικά η επέμβαση του κοινού ήταν το ίδιο ενδιαφέρουσα όσο και η καθαυτό παράσταση». 

 Αυτό το δίπολο, η «έκφραση των παθών του κοινού» και «η καθαυτό παράσταση» είναι ίσως η προδρομική ιδέα για την επαναστατική «διπλή παράσταση» του Γκράμσι: την πάλη για την πολιτιστική ηγεμονία πλάι στη μάχη για την εξουσία. Αυτές τις έννοιες φέρνει πολύ ζωντανά και πολύ επίκαιρα στο ελληνικό προσκήνιο το βιβλίο του Γιώργου Ρούση «Από την κρίση στην Επανάσταση – Πόλεμος Θέσεων»  

Είναι εντυπωσιακό πώς συνηχούν με τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα επισημάνσεις πριν ογδόντα χρόνια, από ένα σαραντάρη επαναστάτη διανοούμενο, ανάπηρο πια, φθισικό, ξεδοντιασμένο μέσα στην απομόνωση του μουσολινικού κάτεργου, για τον οποίο ο εισαγγελέας είχε ζητήσει «να σταματήσουμε για είκοσι χρόνια το επικίνδυνο μυαλό του να δουλεύει». Όπως ότι το παλιό πεθαίνει και το νέο δεν μπορεί να γεννηθεί. Ότι η κρίση του καπιταλισμού δεν οδηγεί κατ' ανάγκην στην κατάρρευσή του, ούτε η αμφισβήτησή του από το λαό κατ' ανάγκην στην εξέγερσή του. Ότι κρίσιμη σημασία έχει «ο Πόλεμος Θέσεων», η αποδόμηση της ιδεολογικής ηγεμόνευσης της άρχουσας τάξης. Ότι για να υπάρξει ρήξη και εργατική νίκη χρειάζονται υπεροχή και νίκες στο επίπεδο της λαϊκής κουλτούρας, των ιδεών, των αξιών.

Ας πάρουμε το θέμα του ευρώ. Ακούγεται συχνά, δυστυχώς και μέσα στην αριστερά, η αφελής άποψη «δεν έχει σημασία το νόμισμα, φτάνει να υπάρχει στην τσέπη». Κι όμως το ευρώ είναι το πιο προηγμένο μικροτσίπ. Λίγα γραμμάρια μετάλλου περιέχουν τόνους χαρτιών με τις καταστροφικές για τον κόσμο της εργασίας και την περιφέρεια αποφάσεις της καπιταλιστικής ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Για την Ελλάδα η συμμετοχή στην ευρωπαϊκή καπιταλιστική ολοκλήρωση είναι η σπονδυλική στήλη στην ιδεολογία της άρχουσας τάξης από την πτώση της χούντας – και πιο πριν, από τη δεκαετία του '60 – μέχρι σήμερα. Το ευρώ είναι το άγιο δισκοπότηρο. Είναι ο μαγικός αυλός για να συναινούν υπνωτισμένα οι λαϊκές μάζες με την πολιτική της. Είναι η βασική δίοδός για την κυριαρχία της στη λαϊκή κουλτούρα. Ως στοιχείο ταυτότητας για τους πιο νέους που το πρώτο χαρτζιλίκι τους ήταν σε ευρώ. Ως επιβεβαίωση νεοπλουτισμού για μεσαία στρώματα. Ως «ελευθέρας» για τα αεροδρόμια και δίπλα οι Ρώσοι στις ουρές. Συνδέεται με την λαϊκή ψυχαγωγία, την Euroleague, την Eurovision. Με την κουζίνα: το fois gras αντί για το λουκάνικο στο Κολωνάκι – μέχρι πριν λίγα χρόνια. Έτσι κτίζεται το ιδεολογικό «άβατο».

Eύστοχα ο Ρούσης συνοψίζει ως περιεχόμενο του «Πόλεμου Θέσεων» τη σταδιακή αποδυνάμωση της ιδεολογικής, πνευματικής, πολιτιστικής, αξιακής ηγεμόνευσης της άρχουσας τάξης επί της κοινωνίας κι έτσι της συναινετικής αποδοχής της κυριαρχίας της από τον κόσμο της εργασίας με προοπτική και στόχο την ανατροπή.

Με άλλα λόγια και πιο συγκεκριμένα: θέσεις όπως «η έξοδος από το ευρώ είναι καταστροφή», σήμα κατατεθέν σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση, ενδυναμώνουν τον ιδεολογικό κλοιό του συστήματος, ενισχύουν τα παραλυτικά για τη λαϊκή δράση αξιακά στερεότυπά του και τις δεισδαιμονίες, ενσπείρουν φοβία και υποτακτικότητα στον λαό.

Το νόμισμα δεν είναι μόνο το κεντρικό θέατρο σύγκρουσης για τις δύο εναλλακτικές πολιτικές λύσεις που έχει μπροστά της η χώρα μας. Είναι και ένα περίπλοκο και εκτεταμένο πεδίο αναμέτρησης για την ηγεμονία στις λαϊκές αντιλήψεις.

Μόνο με μάχες και απελευθερώσεις στο επίπεδο της λαϊκής κουλτούρας και ιδεολογίας είναι δυνατό να προχωρήσει σε νίκες ο κόσμος της εργασίας. Σε αυτό προσπαθεί να συμβάλλει το Σχέδιο Β.

Μικρὴ συμβολὴ στὴν κριτικὴ κατανόηση τῶν περιστάσεων ποὺ οἱ καρδιές μας κι οἱ νόες μας βιώνουν

Του Βασίλη Ψύλλη

Ἀγαπητοὶ φίλοι καὶ συνοδοιπόροι στὸν σκοτεινὸ λαβύρινθο τῆς ἱστορίας παρακαλῶ ἀνεχθεῖτε μου ἕνα ἀκόμη μικρὸ κείμενο….

Ἂν καὶ ἡ ἱστορία βγάζει ψεύτες ὅσους βιάζονται νὰ προδιαγράψουν τὶς ἐξελίξεις της, δὲν παύει ἡ άνθρώπινη συνείδηση νὰ θέλη νὰ διαβάση αὐτὸ ποὺ ἔρχεται. δὲν πρόκειται ἁπλὰ γιὰ μιὰν ἐπιθυμία γνώσης, ἀλλὰ εἶναι πρῶτα καὶ κύρια φυσική της ἀνάγκη νὰ ὑπάρχη κριτικὰ καὶ δημιουργικὰ μέσα στὴν ἀπορία τῆς διάρκειας. σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο θέλω νὰ μοιραστῶ μαζί σας μιὰν πρόβλεψη:

Πιστεύω ὅτι ἔχουμε μπεῖ σὲ μιὰν πορεία ποὺ θὰ ὁδηγήση (σύντομα ἢ ὄχι, λίγη σημασία ἔχει) στὸ τέλος τοῦ ἔθνους-κράτους. ἂν κρίνω/νιώθω σωστά, αὐτὸ θὰ ἔχη πολλαπλές ἐπιπτώσεις στὸν κόσμο μας καὶ στὴν συνείδηση μας, ὅπως τὰ γνωρίζουμε. ἐδῶ ὅμως θέλω νὰ ἐπισημάνω μόνο μιὰν παράμετρο, σημαντικὴ γιὰ μᾶς, μιᾶς τέτοιας ἐξέλιξης – τὴν ἐκκλησιαστική.

Τὸ τέλος τοῦ ἔθνους-κράτους θὰ συμπαρασύρη μαζί του τὸ ἐκκλησιαστικὸ παράδειγμα ὅπως τὸ γνωρίσαμε. μιλῶ γιὰ τὸ μητροπολιτικὸ-ἐπισκοποκεντρικό μοντέλο τῆς ἐκκλησιαστικῆς φεουδαρχίας. ἕνα μοντέλο ποὺ ἐνῶ ἔχει καταστεῖ, ἐδῶ καὶ πολὺ καιρὸ ἐντελῶς ἄσχετο, ἂν ὄχι ἀκυρωτικό, μὲ τὴν ἀλήθεια τῆς ἐκκλησίας, παραμένει ἰσχυρὸ χάριν δύο παραγόντων:

Ὁ πρῶτος εἶναι ἡ συμπόρευσή του μὲ τὸ κοσμικὸ σύστημα κυριαρχίας καὶ ἡ συνακόλουθη στήριξη του ἀπὸ τοὺς ἄρχοντες τοῦ αἰῶνος τούτου. αὐτὴ γίνεται φανερὴ καὶ ἀπὸ τὶς μετεξελίξεις του ποὺ ἀκολουθήσανε τὶς ἀντίστοιχες κρατικὲς. (ἡ ὀθωμανικοῦ τύπου φεουδαρχία τοῦ παλαιοῦ κυριάρχη καὶ ἡ μικροαστικὴ γραφειοκρατία τοῦ ἐθνικοῦ ἐξαρτημένου κρατιδίου εἶναι ἀναγνωρίσιμες τόσο στὴν ἐκκλησιαστικὴ διάρθρωση ὅσο καὶ στὴν ἐκκλησιαστική ἰδεολογία-'θεολογία' τῶν τελευταίων αἰώνων.)

Ὁ δεύτερος παράγοντας εἶναι ἡ οὐσιαστικὴ ἀπουσία λαοῦ ποὺ θὰ διεκδικοῦσε μιὰν αὐθεντικὴ μεσσιανικὴ ἐμπειρία καὶ θὰ ἀπέτρεπε τὴν μεταμόρφωση τῆς ἐκκλησίας σὲ μηχανισμὸ ἐνθαδικῆς σωτηριολογίας. μὲ αὐτὸ δὲν ἐννοῶ βέβαια ὅτι δὲν ὑπάρχει αὐτὸς ὁ λαός, ἀλλὰ ὅτι ὁ λαὸς κρατήθηκε σὲ μιὰν κατάσταση βαθειᾶς πνευματικῆς ἀμορφωσιᾶς, νηπιότητας καὶ τεμπελιᾶς ἀπὸ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς τσομπαναρέους του. ἐκπαιδεύτηκε στὴν εἰδωλολατρεία μιᾶς φαντασιακῆς 'παράδοσης' καὶ παραδόθηκε στὴν ἄγνοια, ποὺ βαφτίστηκε 'ἁπλότητα', στὴν προσωπικὴ ἀνευθυνότητα, ποὺ βαφτίστηκε 'ὑπακοή', στὴν ἀλαζονεία τῆς αὐτάρκειας τῆς μειονότητας, ποὺ βαφτίστηκε 'ζῆλος Θεοῦ'.

Στὰ χρόνια ποὺ προηγήθηκαν τῆς ἐποχῆς μας οἱ δύο σημαντικότερες συλλογικὲς προσπάθειες ἀναίρεσης τῆς παρακμῆς, αὐτὴ τῆς ὀργανωσιακῆς κοινότητας τῶν καθαρῶν καὶ αὐτὴ τοῦ 'νεο-ὀρθόδοξου' ἐνοριτισμοῦ, ἀπέτυχαν παταγωδῶς γιατὶ καὶ οἱ δυὸ ἦταν βαθειὰ μικροαστικὲς καὶ ἐλιτίστικες. δηλαδὴ οὐσιωδῶς ἀνίκανες νὰ γεννήσουν ὅ,τι αὐθεντικὰ λαϊκό. (ἡ πρώτη κατανόησε τὴν κοινότητα σὰν στράτευμα κι ἡ δεύτερη σὰν χαζοχαρούμενη παρέα καὶ καμμιὰ ἀπὸ τὶς δυό, σὰν ἀληθινὰ μικροαστικές, σὰν κοινότητα κοινῆς ἐμπειρίας.)

Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἡ ἐπανεύρεση τῶν Πατέρων ἢ τῆς μοναχικῆς ἐμπειρίας παρέμειναν ἰδιωτικὰ ἀποκούμπια ἀνίκανα νὰ συγκροτήσουν ἕνα λαϊκὸ κοινοτικὸ γεγονός.

Ἐν τῶ μεταξὺ ὁ καιρὸς πέρασε, οἱ μεγάλες μάζες τῶν πιστῶν ὅλο καὶ πιὸ πολὺ ἀποκόπτονταν ἀπὸ τὴν ἐμπειρία τῆς γῆς καὶ τῆς γλώσσας, ἡ γνώση γινόταν ὅλο καὶ πιὸ ἰδιωτικὴ καὶ διασπαστική, ἡ εἰδωλολατρία ὅλο καὶ πιὸ αὐτάρεσκη καὶ σκληρυμένα ἀτομική.

Ἡ ἱστορία ὅμως ἀγαπᾶ τὴν εἰρωνία. ὅ,τι δὲν μπόρεσε ὁ 'λαὸς' νὰ ἀλλάξη, θὰ τὸ πάρη τὸ ἄγριο ρεῦμα τῶν καιρῶν. φαίνεται (στὰ μάτια μου) νὰ πλησιάζει ἡ ὥρα ποὺ ἡ κενὴ φανφάρα τοῦ μητροπολιτικοῦ κληρικαλισμοῦ θὰ ἀκολουθήση τοὺς ἀφεντάδες της στὴν ἄβυσσο τῆς ἱστορίας. ἀλλὰ μετὰ τί; ποῦ εἶναι ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ ποὺ θὰ μπορέση νὰ χτίση μιὰν νέα ζωντανὴ μεσσιανικὴ κοινότητα; βέβαια δὲν ξεχνῶ ὅτι ὁ Κύριος μπορεῖ νὰ ἀναστήση ἀπὸ τὶς πέτρες τέκνα Ἀβραάμ [Μθ.3:9], καὶ καλὰ καὶ ἅγια θὰ κάνη, ἀλλὰ ἡ εὐθύνη μας ποῦ βρίσκεται; μᾶς φτάνει ἡ αὐτοϊκανοποίηση τῆς ἐπίγνωσης; τῆς καταγγελίας; μήπως θὰ ἔπρεπε κάπως νὰ προετοιμαζόμαστε γιὰ ἕνα πιθανὸ αὔριο χωρὶς τσοπαναρέους; γιὰ ἕνα πιθανὸ μέλλον τρομακτικὰ ὑπεύθυνης ἐλευθερίας;

Ἀκόμη κι ἂν ἡ προφητεία μου (…) εἶναι πλανερή, μήπως ἔχει κάποιο νόημα γιὰ τὸ παρὸν μας νὰ σκεφτόμαστε τὴν εὐθύνη τῆς (ἀνα)γέννησης ἑνὸς λαοῦ; ἔστω κι ἀπὸ πέτρες;

Κι ἂν αὐτὲς οἱ πέτρες εἶναι τὰ παιδιά μας; (τουλάχιστον νὰ μὴν ἔρθουν στὰ κεφάλια μας. εἶναι κι αὐτὸ μιὰ πρόνοια.)

συμπαθάτε με κι ἔρρωσθε!

/βασίλης ψύλλης

18 Δεκέμβρη 2012