Ο Καίσαρας το έχει παρακάνει

Συνέντευξη του Μητρ. Μεσοαγαίας και Λαυραιωτικής Νικολάου [στην Άννα Παναγιωταρέα]

Τις δύσκολες ώρες που περνάμε, πολλές φορές, αναφύεται το εύλογο ερώτημα: «Η Εκκλησία τι κάνει για τους ασθενέστερους, για όσους έχουν ανάγκη;».

Ο λόγος που άρθρωσε στην εγκύκλιο, προς το ποίμνιό του, ο Μητροπολίτης Μεσοαγαίας και Λαυραιωτικής κ. Νικόλαος, πνευματικά αιχμηρός, αληθινός και απροσδόκητος, προκάλεσε τους ελάχιστους, που θέλουν την Εκκλησία μακρινή και αμέτοχη στην καθημερινότητα μας και ανάπαυσε τους περισσότερους: «Όσοι δεν μπορούν να μη πληρώσουν. Να μη  φτάσουν στην απόγνωση», είπε για το τέλος της ακίνητης περιουσίας.

Λόγος ασυνήθιστος για εκκλησιαστικό. Στη συνέντευξή του ζητάει, ως καλός ποιμένας, «να αγωνιστούμε όλοι μαζί και να μοιραστούμε όλοι μαζί ό,τι έχουμε». Δηλώνει ότι «Φιλόπτωχο ταμείο με υπόλοιπο σημαίνει ότι είναι ταμείο χωρίς φιλοπτωχεία».  

Πιστεύει ότι, «έστω και την τελευταία ώρα, μπορεί ο λαός – που έχει μεγάλη δύναμη – να υποχρεώσει την κυβέρνηση σε άλλες επιλογές, ώστε να αποφύγουμε την πτώχευση», διότι ο «Ο Καίσαρας, τον τελευταίο καιρό το έχει παρακάνει». Στο τέλος, μας προτρέπει «να συνδυάσουμε την αξιοπρέπειά μας με τη λιτότητα. Από τώρα».

1. –  Σεβασμιότατε, εκδώσατε μία εγκύκλιο για τα θέματα της κρίσης, η οποία πολύ συζητήθηκε. Πώς την αποφασίσατε;

–  Με πίεσε η ανάγκη του κόσμου. Βέβαια, δεν περίμενα να πάρει τόση έκταση. Δεν είμαι αρμόδιος να βγάζω διαγγέλματα για το λαό. Αισθάνομαι όμως ότι έχω μία απόλυτη ευθύνη να αγκαλιάσω και τις καθημερινές ανάγκες του κόσμου. Βλέπω το δράμα του και κάτι πρέπει να κάνω.
Δεν έχω τα εκατομμύρια να δώσω για τον κόσμο. Δεν έχω την πολιτική επιρροή να ανατρέψω τις όποιες πολιτικές αποφάσεις. Ούτε και την αρμοδιότητα. Έχω όμως φωνή που μπορώ να την ενώσω με την κραυγή του λαού. Αυτό και έκανα.

2.   –  Είναι στα πνευματικά καθήκοντα ενός μητροπολίτη να εκδίδει εγκυκλίους, έστω και για χαράτσι, όπως ονομάστηκε το τέλος της ακίνητης περιουσίας, που να καλεί σε ανυπακοή έναντι του κράτους τους πολίτες; Θυμάστε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι  και τα του Θεού τω Θεώ…

 –  Αν προσέξατε στην εγκύκλιο, ούτε τη λέξη χαράτσι χρησιμοποιώ, ούτε καλώ σε απειθαρχία τον κόσμο. Απλά, λέω ότι όσοι δεν μπορούν να πληρώσουν, να μη φτάσουν σε απόγνωση. Όλοι μαζί θα αγωνιστούμε, όλοι μαζί θα μοιραστούμε ό,τι έχουμε.

Μπορείτε να μου πείτε αν αυτό είναι λάθος ή απειθαρχία προς το νόμο; Παραβίαση του νόμου και μάλιστα του ηθικού είναι όποιος δεν έχει, είτε να κλέψει είτε να του κλέψει το κράτος και τα τελευταία ψήγματα αξιοπρέπειας.  Δεν υπάρχει άλλη λύση. Μήπως τελευταία το έχει παρακάνει ο Καίσαρας; Εδώ ο αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως, που μάλιστα εκλέγεται βουλευτής στην περιφέρεια μας, είπε ότι «αν δεν έχει δε θα δώσει».

3.   –  Θα βοηθούσατε και τον κ. Πάγκαλο ;

–    Ας πάμε πάρα κάτω…

4. –  Τα Μεσόγεια και η Λαυρεωτική δε θεωρούνται από τις πιο φτωχές περιοχές.Θα έλεγα το αντίθετο. Μάλιστα  υπάρχουν  τεράστιες ακίνητες περιουσίες. Γιατί να μην πληρώσουν οι έχοντες;

–   Κανείς δεν είπε να μην πληρώσουν οι έχοντες. Είναι δυνατόν; Αλλά θα σας πω κάτι για την περιοχή μας. Είναι αλήθεια ότι δεν είχαμε πολλούς φτωχούς πριν ξεσπάσει η κρίση. Υπήρχε μία ευημερούσα αστική τάξη που όμως τώρα βρέθηκε σε κατάσταση αιφνίδιας και μεγάλης ένδειας. Έχουν σπίτια και δεν έχουν χρήματα οι άνθρωποι. Πώς θα ζήσουν; Θα αρχίσουν να τρώνε τους τοίχους;  Πώς θα πληρώσουν;

5.      –   Όταν λέτε ότι «θα δώσετε τα πάντα για να σταθείτε στο πλευρό των πολιτών», τι εννοείτε; Θα πρόσφερε  η Μητρόπολη τα χρήματα,  που απαιτούνται για να πληρωθούν λογαριασμοί;

–     Όταν λέμε «τα πάντα», εννοούμε ό,τι έχουμε, που σημαίνει ότι τα ταμεία μας δεν πρέπει να έχουν ποτέ υπόλοιπο. Φιλόπτωχο ταμείο με υπόλοιπο σημαίνει ότι είναι ταμείο χωρίς φιλοπτωχεία. Εξάλλου τι νομίζετε ότι είναι τα έσοδα της Εκκλησίας;  Είναι η εισφορά του κόσμου. Ο ένας δίνει για τον άλλον.

6.      –    Πάντως το κείμενό σας έχει έναν αέρα ανατροπής και επανάστασης. Δηλαδή καλείτε τον κόσμο  σε εξέγερση;

–     Τη λέξη επανάσταση τη χρησιμοποίησα στο κείμενο μόνον μία φορά. Εκεί που μιλώ για τη μετάνοια και την εσωτερική επανάσταση. Η αλλαγή πρέπει να αρχίσει από μας. Όχι να αλλάξουμε τους άλλους, αλλά πρωτίστως τους εαυτούς μας. Αυτή την εξέγερση πραγματικά την εννοώ για όλους μας. Όσο για το ενδεχόμενο μιας αναρχικού τύπου ανατροπής  πολύ απέχει από το ήθος του κειμένου. Η εγκύκλιος βασικά θέλει να μας ξυπνήσει . Εδώ είναι ο ρόλος του επισκόπου.

7.    –     Σεβασμιότατε,  μήπως πρέπει να ξυπνήσετε πρώτα τη Σύνοδο και μετά το λαό;

–     Η σχέση μου με τη Σύνοδο δεν είναι να την ξυπνώ εγώ, αλλά να με ξυπνάει εκείνη.

8.    –    Νομίζω ότι αποφεύγετε να μου απαντήσετε. Δεν πιστεύετε ότι  εκφράζετε μία διαφορετική εκκλησία;

–   Με κανέναν τρόπο δε συμβαίνει κάτι τέτοιο. Όμως αισθάνομαι ότι ενδεχομένως εκφράζω διαφορετικά την Εκκλησία είμαι η διαφορετική προσωπική μου φωνή μέσα στην πολυφωνία της εκκλησίας. Πιθανότατα να χρησιμοποιώ μία προσωπική  πλατφόρμα επικοινωνίας για να εκφράσω όμως την ίδια μαρτυρία.

9.     –    Έχω διαβάσει πολλά σχόλια διθυραμβικά για σας. Αλλά διάβασα και άλλα που σας καταγγέλλουν για πολιτικό λόγο.

–      Υπάρχει πολιτικός λόγος που εκφράζει εμπάθεια, κοσμικότητα, έπαρση, και συνήθως διαιρεί. Υπάρχει και πολιτικός λόγος που αφυπνίζει και είναι πνευματικός. Αν προσέξατε στο κείμενό μου, τα βασικά σημεία της εγκυκλίου είναι τα εξής: Πρώτο, η περιγραφή της κατάστασης. Το δεύτερο, η προτροπή του κόσμου να αρχίσει την αλλαγή από μέσα του, την προσωπική του αλλαγή. Το τρίτο, να ξανασυνδεθεί ο λαός με την εκκλησία για να θηλάσει από αυτήν. Το τέταρτο, να υψώσει τη φωνή του και το τελευταίο όλοι μαζί να εκφράσουμε αυτό που νοιώθουμε. Υπογραμμίζω το μαζί. Είναι διαιρετικός αυτός ο λόγος;

10.    –   Είναι κατά τη γνώμη μου ασαφής. Τι εννοείτε να υψώσουμε τη φωνή; Πώς να συνδεθεί ο κόσμος με μια αδιάφορη εκκλησία;

–     Πρώτα θα απαντήσω στο δεύτερο: Μια Εκκλησία που δίνει ετησίως 96 εκατομμύρια ευρώ στο φτωχό λαό ή προσφέρει φαγητό σε 50.000 κόσμο ημερησίως είναι αδιάφορη; Μια εκκλησία που λέει ότι αδειάζω τα ταμεία μου για να μοιραστώ το βάρος είναι αδιάφορη;

11.    –    Δεν είναι έτσι όλη η Εκκλησία…

–    Αυτή είναι η Εκκλησία και, θα με συγχωρέσετε που θα το πω, αλλά αυτή είναι η αλήθεια.

12.     –   Πώς εννοείτε το να υψώσουμε τη φωνή μας. Να βγούμε στους δρόμους, να καταλάβουμε δημόσια  κτίρια; Τι να κάνουμε;

 –     Προς το παρόν να πούμε «δεν μπορούμε». Πρέπει να καταλάβουν τα όρια μας. Είναι λίγο, νομίζετε;

13.     –    Πώς μεταφράζεται αυτό;

–    Δεν έχω, δεν πληρώνω. Πέστε μου εσείς, αν δεν έχω πώς να πληρώσω;  Η εγκύκλιος λέει  βγάλτε το φόβο από την ψυχή σας.

14.    –   Ποιόν θα ωφελήσει ότι θα σβήσετε τους πολυελαίους των εκκλησιών, όταν ο άλλος δε θα έχει φως στο σπίτι του;

–    Ασφαλώς κανέναν. Θα δείξει όμως ότι κάνουμε την συμπαράστασή μας με όποιον τρόπο μπορούμε. Αρνούμαστε να χαιρόμαστε τη ζωή, όταν οι άλλοι υποφέρουν.

15.    –   Αν δεν αποφύγουμε την κατάρρευση και την πτώχευση, εσείς τι θα κάνετε για τους πολίτες που ζουν στην περιοχή σας;

–    Προσεύχομαι να μην έρθει αυτή η στιγμή. Πιστεύω ότι έστω και την τελευταία ώρα, αν υποχρεώσουμε την κυβέρνηση σε άλλες επιλογές, θα την αποφύγουμε. Η δύναμη του λαού είναι μεγάλη. Η δύναμη όμως του Θεού είναι ακόμη μεγαλύτερη. Αυτό  που τώρα θα ήθελα να τονίσω είναι η σοφία του ύμνου: «πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν, οι δε εκζητούντες τον Κύριον ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού». Και τον λόγο του Αποστόλου Παύλου: «Μέγας πορισμός η ευσέβεια μετ’ αυταρκείας». Ας συνδυάσουμε την αξιοπρέπειά μας με τη λιτότητα. Από τώρα.

ΠΗΓΗ: Ανάρτηση από Siglitiki, Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2011, http://ellinikoistologio.blogspot.com/2011/10/blog-post_3839.html

Η ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΑΜΝΩΝ:

Ενώ η Ελλάδα σύρεται, ερήμην της κυβέρνησης της, στην ελεγχόμενη χρεοκοπία, η οποία θα ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου, οι πολίτες της περιμένουν ήρεμοι τον από μηχανής Θεό – αρνούμενοι να συνειδητοποιήσουν τι ακριβώς συμβαίνει

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

Αναδημοσίευση με παρεμβάσεις

 Δυστυχώς η συντριπτική πλειοψηφία των αγανακτισμένων, εξοργισμένων ή άλλων πολιτών, εξακολουθούν να φαντασιώνονται μία εκ του ασφαλούς αντίδραση, μία εξέγερση και μία επανάσταση, την οποία θα προκαλέσει ένας απροσδιόριστος «από μηχανής Θεός» – ο οποίος θα τους επιτρέψει να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους. Δεν είναι όμως ξεκάθαρο ότι η εποχή των Θεών, όπως και των χαρισματικών ηγετών, έχει προ πολλού παρέλθει;

Δεν γνωρίζουμε ότι έχουν θυσιαστεί ήδη στο βωμό της αποφυγής της χρεοκοπίας περί τα 30 δις € ιδιωτική περιουσία (συνολικοί νέοι φόροι και μειώσεις μισθών στα νοικοκυριά), 300 δις € χρηματιστηριακή αξία, 200 δις € από την πτώση των τιμών των ακινήτων κοκ., χωρίς να μειώνεται το δημόσιο χρέος αλλά, αντίθετα, να αυξάνεται ως ποσοστό επί ενός ΑΕΠ, το οποίο συνεχώς συρρικνώνεται; Δεν απειλείται να λεηλατηθεί η περιουσία του κράτους από τους διάφορους ξένους εισβολείς, οι οποίοι θα ζητήσουν εγγυήσεις κατά πολύ μεγαλύτερες, από το 50% του χρέους που θα διαγράψουν – μειώνοντας δραστικά την αξία της δημόσιας περιουσίας (εθνικής κυριαρχίας) που θα τους παραχωρηθεί; Δεν βλέπουμε ότι η Ελλάδα οδηγείται στο δρόμο της υποδούλωσης σε νέους αποικιοκράτες; Δεν κατανοούμε ότι τα ασφαλιστικά ταμεία θα καταρρεύσουν από τη διαγραφή, οι τράπεζες επίσης, οι συντάξεις θα εξαϋλωθούν, η δημόσια υγεία θα καταργηθεί, η παιδεία θα ιδιωτικοποιηθεί, το νερό, το ρεύμα και τα καύσιμα θα γίνουν είδη πολυτελείας, πολλά τρόφιμα θα «φυλακιστούν» σε θωρακισμένα σουπερμάρκετ, ενώ η ανεργία θα καταστρέψει ότι τελικά απομείνει;   

Για ποιο λόγο, παρά την ανελέητη, ολομέτωπη και κλιμακούμενη επίθεση του νεοφιλελεύθερου «καθεστώτος», η συντριπτική πλειοψηφία των «αγανακτισμένων και εξοργισμένων πολιτών», εξακολουθεί να μην αντιδράει δυναμικά και συνεχίζει να σκύβει με δουλοπρέπεια το κεφάλι;  Με ποιους τρόπους θα μπορούσε ν’ αντιμετωπιστεί αλήθεια η επίθεση αυτή αποτελεσματικά, ενδεχομένως με την προοπτική της πλήρους ανατροπής του «σαθρού» καθεστώτος και την εκδίωξη της Τρόικας-υπηρέτη των τοκογλύφων;

Εδώ πρέπει να διευκρινίσω ότι, δε διαθέτω εξειδικευμένες γνώσεις ψυχολογίας, έτσι ώστε να επεκταθώ σε εκτενείς ανθρωπολογικές αναλύσεις. Διάφοροι ειδικοί άλλωστε έχουν επανειλημμένα επιβεβαιώσει ότι, η οικονομική εξαθλίωση, η ανεργία, η ανασφάλεια, η αβεβαιότητα για το μέλλον και η κατάρρευση της εικόνας του εαυτού (ποιος είμαι; τι κάνω; πού βρίσκομαι σε σχέση με τους άλλους;), οδηγούν αναπόφευκτα σε κατάθλιψη, σε νευρώσεις, σε παθητικότητα και σε αδυναμία αντίδρασης. Στην συγκεκριμένη περίπτωση βέβαια, δεν διαπιστώνουμε μόνο κατάθλιψη και ηττοπάθεια – αλλά, επίσης, ένα πρωτοφανές φαινόμενο μαζικής «αποχαύνωσης», άρνησης της πραγματικότητας, δημιουργίας ψευδαισθήσεων και, πιθανότατα, «άκρατου μαζοχισμού». Είναι απορίας άξιο το πώς εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να ανέχονται υπομονετικά ένα καθεστώς «ακραιφνώς απολυταρχικό» – το οποίο τους οδηγεί με μαθηματική σιγουριά στην απόλυτη εξαθλίωση. Οι άνθρωποι αυτοί συνεχίζουν να πιστεύουν ότι, «κάτι» θα αλλάξει – με τρόπο μαγικό και χωρίς εκείνοι να πάρουν κανένα ρίσκο. Θεωρούν με αφέλεια πως, εάν η σημερινή κυβέρνηση καταρρεύσει (ως διά μαγείας), τα πράγματα θα αλλάξουν προς το καλύτερο!

Επιπλέον, αρκετοί έως πολλοί τρέφουν ακόμα την αυταπάτη ότι, οι συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα, στη ΔΕΘ και όπου αλλού, αποτελούν από μόνες τους ένα ισχυρό μέσο πίεσης – ότι μέσω αυτών οι όποιοι κυβερνώντες, για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο, θα τρομοκρατηθούν και θα σηκωθούν να φύγουν, επειδή ντρέπονται για όλα όσα έχουν κάνει.

Με απλά λόγια, πιστεύουν ότι θα ντραπούν αυτοί που παρέδωσαν την Ελλάδα στο ΔΝΤ και στους Γερμανούς, αυτοί που ψήφισαν το εγκληματικό μεσοπρόθεσμο την 29^η  Ιουνίου – ενώ το κέντρο της Αθήνας κατακλυζόταν από χιλιάδες διαδηλωτές, νέους, ηλικιωμένους και παιδιά, τους οποίους το «σύστημα» χτυπούσε αδιακρίτως, με δολοφονικές προθέσεις.

Θα αλλάξουν τακτική αλήθεια ως δια μαγείας και θα ντραπούν αυτοί που απολύουν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένους καθημερινά, αυτοί που συνεχίζουν να επιβάλλουν ολοένα και σκληρότερα φοροεισπρακτικά μέτρα, αυτοί που διαλύουν την Παιδεία και την Υγεία, αυτοί που ξεπουλούν τη δημόσια περιουσία, αυτοί που υπερασπίζονται τα συμφέροντα του διεθνούς κερδοσκοπικού κεφαλαίου, χασκογελώντας καθημερινά στα τηλεοπτικά παράθυρα, αντί να κάνουν τη δουλειά τους; Θα αλλάξουν τακτική αυτοί που υπεξαίρεσαν την ψήφο των συμπατριωτών τους, εκτελώντας εντολές και υποσχόμενοι ότι λεφτά υπάρχουν;

Συνεχίζοντας το περίεργο είναι ότι, μέχρι πρόσφατα (ειδικά μέχρι τον Δεκέμβρη του 2008) οι συζητήσεις και οι θέσεις σχετικά με το κράτος καταστολής, με την παθογένεια του κερδοσκοπικού κεφαλαίου καθώς επίσης με τις αδηφάγες βλέψεις του καπιταλισμού, αποτελούσαν, σε μεγάλο βαθμό, σχεδόν «αποκλειστικότητα» του «εναλλακτικού» πολιτικού χώρου. Δηλαδή, η πλειοψηφία των σημερινών αγανακτισμένων πολιτών αντιμετώπιζε όλα τα παραπάνω ως «γραφικά» και υπερβολικά, ως εμμονές ενός συγκεκριμένου πολιτικού χώρου – ο οποίος, κατά τους ίδιους, ζούσε μάλλον εκτός πραγματικότητας. Έννοιες όπως η άμεση δημοκρατία, η αυτοοργάνωση, η αυτοδιάθεση, η αλληλεγγύη και πολλές άλλες, ακούγονταν μάλλον εξωτικές και ουτοπικές – στα πλαίσια μιας κοινωνίας «ατομιστών», η οποία ονειρευόταν την καταξίωση και την καριέρα, ενώ «φαντασιωνόταν» παράλληλα ένα λαμπρό μέλλον (American dream), στολισμένο με «χλιδάτα» σπίτια, αυτοκίνητα και ακριβά ρούχα. Όμως παρά το γεγονός ότι, έννοιες όπως οι παραπάνω δεν αντιμετωπίζονται πλέον ως τόσο «εξωτικές», φαίνεται ότι οι φαντασιώσεις περί λαμπρού μέλλοντος είναι αρκετά ισχυρές, αφού αντιστέκονται στην ίδια την πραγματικότητα. Σε αυτά τα τρία χρόνια που μεσολάβησαν (από τον Δεκέμβρη του 2008 μέχρι σήμερα), η αδιαμφισβήτητη και προκλητική σαθρότητα του συστήματος, σε όλες της τις εκφάνσεις, δεν ήταν αρκετή για να ξυπνήσει μια και καλή τους «ωραίους κοιμωμένους» του καπιταλισμού.

Σε αυτά τα τρία χρόνια δολοφονήθηκε εν ψυχρώ ένα 15χρονο παιδί, ενώ ο ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του μόλις αποφυλακίστηκε. Σε αυτά τα τρία χρόνια «δολοφονούμαστε» καθημερινά και οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια στην απόλυτη εξαθλίωση – ενώ οι δολοφόνοι μας κυκλοφορούν ελεύθεροι ή «αποφυλακίζονται», με «αποθρασυσμένες» και γελοίες αιτιάσεις. Σε αυτά τα τρία χρόνια, χιλιάδες δηλώσεις και υποσχέσεις των κυβερνώντων έχουν διαψευστεί, δεκάδες σκάνδαλα έχουν συγκαλυφτεί, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι φυτοζωούν, αφού δεν είναι σε θέση να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες.

Εκτός αυτού, δεκάδες χιλιάδες στοιχεία (έγγραφα, φωτογραφίες και βίντεο), τα οποία αποδεικνύουν τη σαθρότητα του συστήματος, έχουν δει το φως της δημοσιότητας ή/και τις εξεταστικές της «Βουλής των Ελλήνων»! Όμως, ακόμα και μετά από τρία χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων το σύστημα δείχνει όλο και πιο καθαρά τις προθέσεις του, ο «λαός» αδυνατεί ή δε θέλει να πιστέψει την αλήθεια. Λυπάμαι για τη διατύπωση, αλλά δεδομένων όλων όσων έχουν συμβεί, ειδικά από τον Μάιο και μετά, πόσο ανόητος πρέπει να είναι κανείς για να πιστεύει ότι, ένα κάλεσμα στο Σύνταγμα από μόνο του θα ανατρέψει την παρούσα κατάσταση; Πόσο ανόητος πρέπει να είναι για να θεωρεί ότι, εάν απλά και μόνο βγει στο δρόμο για να διαμαρτυρηθεί, κάτι θ’ αλλάξει; Δηλαδή, πόσα τερατώδη νομοσχέδια, ρυθμίσεις και μέτρα πρέπει ακόμη να υπερψηφιστούν, χωρίς καμία αντίδραση; Πόσους νόμους πρέπει να καταπατήσουν οι κυβερνώντες, χωρίς καμία τιμωρία; Πόσο περισσότερο πρέπει να εξαθλιωθούμε, για να καταλάβουμε ότι πλέον οι συγκεντρώσεις, οι διαμαρτυρίες, οι «ακτιβισμοί» και οι συγκρούσεις στο δρόμο, δεν αρκούν για να αλλάξει κάτι;

Πόσο ανόητοι είμαστε αλήθεια για να μας πείθουν ότι βγήκαν 600 δις € από Έλληνες στις ελβετικές τράπεζες, όταν οι καταθέσεις μειώθηκαν μόλις κατά 20 δις €; Αυτοί που δήθεν έβγαλαν τα χρήματα τους στο εξωτερικό, φύλαγαν 600 δις € κάτω από τα μαξιλάρια τους; Πόσο ανόητοι είμαστε για να μην καταλαβαίνουμε ότι, εκείνοι οι δημοσιογράφοι που βγάζουν ξαφνικά σκάνδαλα του ΟΠΑΠ ή των άλλων «φιλέτων» του δημοσίου μας, εκτελούν απλά «συμβόλαια» των επίδοξων κατακτητών; Δεν είναι γνωστή η μέθοδος του διασυρμού της μίας κοινωνικής ομάδας στα μάτια της άλλης, με τη βοήθεια των δικαστών-ρεπόρτερ, οι οποίοι καταδικάζουν όλους όσους τολμούν να απεργήσουν ή να εξεγερθούν; Είναι τόσο δύσκολο να καταλάβουμε ότι, οι πρωταθλητές της φοροδιαφυγής, τους οποίους ξαφνικά μας ανακοινώνουν, εξυπηρετούν μόνο και μόνο την επιβολή νέων φόρων, καθώς επίσης τον εγκληματικό διασυρμό της Ελλάδας στα διεθνή ΜΜΕ και την υποταγή της στην Τρόικα;

Συνεχίζοντας, πέραν από την προαναφερθείσα άρνηση της πραγματικότητας, εξίσου ενδιαφέρον είναι άλλο ένα φαινόμενο: αυτό του «επαναστάτη» των κοινωνικών δικτύων. Αυτή την στιγμή υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι οι οποίοι, μέσω του Facebook, του Twitter ή των άλλων τεχνολογικών δικτύων, βρίζουν αδιαλείπτως την κυβέρνηση – ενώ αναφέρονται σε μία επανάσταση, η οποία θα έρθει από μόνη της. Οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους ξυπνούν κάθε πρωί, πηγαίνουν στη δουλίτσα τους κανονικά, βρίζουν τους πάντες από τον υπολογιστή του γραφείου τους, ενώ το απόγευμα μπορεί να κάνουν τη βόλτα τους στο Σύνταγμα (αν έχει κάλεσμα και καλό καιρό, φυσικά όχι στις καλοκαιρινές διακοπές, αφού προηγούνται τα μπάνια), για να «αντισταθούν» και να «διαμαρτυρηθούν».

Τους τελευταίους μήνες έχω λάβει μέρος σε πάρα πολλές διαμαρτυρίες και αποκλεισμούς, ενώ αρκετές από αυτές τις «επαναστατικές δράσεις» ανακοινώνονται και δημοσιοποιούνται. Το αποτέλεσμα; Οι ίδιοι και οι ίδιοι συναντιόμαστε στα ίδια μέρη, χαιρετιόμαστε και ανταλλάσσουμε προβληματισμούς ή απόψεις. Γύρω μας περνούν εκατοντάδες «εξοργισμένοι» άνθρωποι, οι οποίοι «τουϊτάρουν» και «μπλογκάρουν» καθημερινά την επανάσταση – ενώ όχι απλά δεν σταματούν για να δείξουν την αλληλεγγύη τους, αλλά πολλές φορές μας επιτίθενται γιατί τους στερούμε το δικαίωμα στην κατανάλωση ή διαταράσσουμε τη νιρβάνα τους.

Μαζί με όλα τα παραπάνω, οι περισσότεροι εξακολουθούν να αναμασούν «το θρίλερ του χρέους», καθώς επίσης τον μάλλον ακατάσχετο βερμπαλισμό των «αντιμνημονιακών κομμάτων»: Θα διαγραφεί το χρέος; Θα αναδιαρθρωθεί το χρέος; Θα χρεοκοπήσουμε επιλεκτικά, ανεξέλεγκτα ή μήπως ελεγχόμενα; Θα ξαναγυρίσουμε στη δραχμή; Ευρωομόλογα, CDS, spreads…..παρά το ότι μόνο το 1% του πληθυσμού καταλαβαίνει τι σημαίνουν όλοι αυτοί οι όροι. Δεν πειράζει όμως αν δεν καταλαβαίνουμε όλοι. Ευτυχώς για εμάς, έχει «αναδυθεί» από το πουθενά το star system των «οικονομολογούντων» στα τηλεοπτικά παράθυρα, οι οποίοι τα καταλαβαίνουν όλα και γνωρίζουν ακριβώς τις λύσεις – το σωστό! Όλοι περιμένουν το «φωτεινό παντογνώστη» (κατά προτίμηση οικονομολόγο), ο οποίος θα τους πει την αλήθεια και θα προτείνει τη σωστή λύση – άσχετα αν καταλαβαίνουν ελάχιστα από αυτά που τους λέει.

Κατά την άποψη μου λοιπόν, η σιωπή των «αμνών», πριν από τη σφαγή τους, δεν έχει να κάνει απλά με την κατάθλιψη και τις συνέπειές της. Πρωτίστως οφείλεται σε έναν βαθιά ριζωμένο ατομικισμό, τον οποίο το σύστημα καλλιέργησε (με επιτυχία προφανώς), επί σειρά δεκαετιών. Ακόμα και στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, ο «νομοταγής Έλληνας πολίτης» δεν αντιλαμβάνεται ότι, κανείς δεν μπορεί να μας νικήσει όταν είμαστε ενωμένοι, για έναν κοινό και ξεκάθαρο σκοπό. Όμως, η ένωση και η συλλογικότητα προϋποθέτουν, έστω σε ένα βαθμό, το συμβιβασμό και την αναγνώριση του άλλου, ως άξιου σεβασμού – δεδομένο που προσκρούει δυστυχώς στην κλασική ελληνική έκφραση «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;»

Ο ατομικισμός είναι επίσης αλληλένδετος με μία πρωτοφανή έλλειψη παιδείας, καθώς επίσης με μία συλλογική αυταπάτη/ουτοπία. Και σε αυτό το κομμάτι έκανε πολύ καλή δουλειά το σύστημα, μέσω του ατελέστατου εκπαιδευτικού συστήματος – όπως επίσης μέσω των «συστημικών» ΜΜΕ, τα οποία επί δεκαετίες έτρεφαν τους θεατές, τους ακροατές και τους αναγνώστες με σκουπίδια (τώρα τελευταία και με τούρκικες σαπουνόπερες από κάποια κανάλια, τα οποία φαίνεται πως θαυμάζουν τον αθάνατο οθωμανικό πολιτισμό). Κατ’ αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκαν στρατιές «λοβοτομημένων» οι οποίοι, μετά από μία τελική πλύση εγκεφάλου, απλά αναπαράγουν άθλια στερεότυπα και σαθρά πρότυπα – ενώ είναι ανίκανοι για συνδυαστική σκέψη και για απλή λογική.

Τέλος, άλλος ένας ανασχετικός παράγοντας στην ελεύθερη σκέψη και στην όποια ανατρεπτική δράση, είναι η θυματοποίηση και η προσωπολατρία – πιθανότατα σαν αποτέλεσμα της 400ετούς υποδούλωσης μας από τους Τούρκους. Η συντριπτική πλειοψηφία των «πολιτών» αναμένουν και λατρεύουν όποιον «ηγέτη» θα τους υποδείξει το σωστό – όντας ανίκανοι ή αρκετά βολεμένοι για να σκεφτούν από μόνοι τους. Την ίδια στιγμή που οι «χαρισματικοί ηγέτες» απομυθοποιούνται, εξευτελίζονται και «αποκαλύπτονται» καθημερινά, το «ηρωικό Ελληνικό έθνος» προτιμά έναν «αρχηγό», ο οποίος τον εξαθλιώνει συστηματικά και ανερυθρίαστα – αντί να είναι αυτόνομο και να δρα συλλογικά (επειδή έχει πεισθεί ότι, χωρίς ηγέτες θα έλθει το χάος, ενώ ο πολίτης είναι αποκλειστικά υπεύθυνος για το κατάντημα της χώρας του). Δυστυχώς, εάν η κατάσταση αυτή συνεχίσει, η επανάσταση (για την οποία μιλάμε πολύ και κάνουμε ελάχιστα) θα παραμείνει «όνειρο θερινής νυκτός». Ακόμα χειρότερα, εάν όντως συμβεί, αυτό θα γίνει μόνο όταν θα είμαστε τόσο εξαθλιωμένοι, ώστε να αποτελέσουμε «έρμαιο» της όποιας ηγετικής ομάδας εκμεταλλευτεί τη συγκυρία. Κατά την άποψη μου, με πιθανότητες 99%, αυτή η ομάδα των πεφωτισμένων θα αποτελείται από τους χειρότερους δικτάτορες-καπιταλιστές στην ανθρώπινη Ιστορία.

Ολοκληρώνοντας, μόνο εάν παραλύσει ο μηχανισμός που συντηρεί αυτό το σύστημα, το σύστημα θα καταρρεύσει. Ο μηχανισμός όμως αυτός δεν παραλύει μόνο με συγκεντρώσεις και με πορείες. Εμείς οι ίδιοι τον συντηρούμε: με το να πληρώνουμε αυτά που μας επιβάλλει, με το να πηγαίνουμε υπάκουα στη δουλειά μας, με το να μη φέρνουμε αντιρρήσεις, με το να φοβόμαστε τον ίσκιο μας και με το να μην βλέπουμε τίποτα άλλο, πέρα απ’ την μίζερη ζωούλα μας και τον μικρόκοσμό μας. Για να το πω απλά, εάν παραλύσουμε τον μηχανισμό που παράγει χρήματα και διεφθαρμένα κόμματα ή πολιτικούς, τότε αυτό το σαθρό σύστημα θα καταρρεύσει – αφού αυτό εξαρτάται από εμάς και όχι εμείς από αυτό.

Σε αυτή τη θέση βέβαια ο κλασικός αντίλογος των υπερασπιστών της υποτέλειας είναι ότι, θα κυριαρχήσει το χάος και η αναρχία. Όμως, είναι αδιαμφισβήτητο πλέον ότι ζούμε «κατ’ επίφαση εν τάξει» – εκτός εάν «τάξη» θεωρείται να μην ξέρεις τι φόρους θα σου επιβάλλουν την επόμενη εβδομάδα, αν θα έχεις δουλειά αύριο ή όχι, αν θα μπορείς να πληρώσεις φάρμακα, αν πρέπει να μεταναστεύσεις για να επιβιώσεις, αν τα νοσοκομεία θα έχουν γάζες, αν τα σχολεία θα συνεχίσουν να λειτουργούν και αν τα παιδιά σου θα έχουν το δικαίωμα να ονειρεύονται. Ίσως πρέπει λοιπόν να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας – όχι όμως για να την παραδώσουμε ξανά σε κάποιον άλλον…….

* Βασίλης Βιλιάρδος, Αθήνα, 10. Οκτωβρίου 2011, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου – ενώ έχει εκδώσει πρόσφατα το δεύτερο βιβλίο της σειράς «Η κρίση των κρίσεων».

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2449.aspx

Όταν πάρουν φωτιά οι ασπίδες – Δεν είναι πατρίδα μου το Προτεκτοράτο

Του Στάθη Σ(ταυρόπουλου)*

Μεταμορφωμένος τότε σε ταύρο ο Δίας μετήγαγε την Ευρώπη στη Δύση, μεταμορφωμένη σήμερα σε αποδιοπομπαίο τράγο η Ελλάδα επιστρέφει απ' τη Δύση πού;

…………………………………..

Εδώ δεν θα 'χει να πληρώσει ούτε το φως. Το ανέσπερον. Δεν είναι πατρίδα μου το Προτεκτοράτο. Εμένα, πατρίδα μου είναι η Ελλάδα, και δεν μπορεί στην Ελλάδα να ξεκινάει τη διαδρομή του για να μάθει γράμματα στα παιδιά ένας δάσκαλος με 660 ευρώ τον μήνα, για να πάρει 750 ευρώ στα 45 του και να μην κάνει παιδιά δικά του ο ίδιος ποτέ…

Δεν είναι Πρωθυπουργός μου αυτός ο τύπος που πάει να κάνει τη Θράκη Ειδική Οικονομική Ζώνη υπό την Εντολή της Γερμανίας – ανοίγοντας έτσι έναν ακόμα δρόμο για την «αυτονόμηση» της περιοχής και τον ακρωτηριασμό της Ελλάδας…

Είναι πιθανόν αυτός ο ανιστόρητος να μη γνωρίζει ότι οι Ναζί στην Κατοχή διακρίθηκαν εκτός των άλλων και στο σπορ του διαμελισμού της χώρας μας – ώς και ανεξάρτητο «Βασίλειο των Βλάχων» στην Πίνδο έστησαν οι ολετήρες· όμως, πώς να κάνει την Ελλάδα πειραματόζωο της νέας Τάξης, απέδειξε ότι γνωρίζει πολύ καλά ο επικεφαλής των δωσιλόγων.

*****

Δεν είμαι υπήκοος της Τρόικας. Είμαι Ελληνας πολίτης – δεν οφείλω καμμιά νομιμοφροσύνη στα ανδρείκελα και τους κουίσλινγκ- δεν είμαι ανδράποδο δεν οφείλω καμμιά νομιμοφροσύνη σε αυτούς που βουτάνε το υστέρημα του συνταξιούχου κι αφήνουν τον φοροφυγά να πλουτίζει ακόμα περισσότερο.

Δεν είναι (μόνον) φασιστικό, είναι και αηδιαστικό ο Υπουργός – εν προκειμένω ο Παπουτσής – να βάζει τις διαδηλώσεις για το ψωμί στον ίδιο παρονομαστή με την εγκληματικότητα – δεν αναγνωρίζω συνεπώς καμμιάν εξουσία σε αυτούς που αφήνουν ανυπεράσπιστους τους γέροντες μπροστά στα καλάσνικωφ και τους φταίνε για την άθλια ανικανότητά τους οι διαδηλωτές. Όχι, δεν είναι πατρίδα μου οι εντολές των τοκογλύφων, πατρίδα μου είναι η τήρηση του Συντάγματος.

Οφείλω να αντισταθώ για λόγους στοιχειώδους ευπρέπειας στον Υπουργό Οικονομικών – εν προκειμένω στον Βενιζέλο – που βάζει 23% ΦΠΑ στην μπουγάτσα αν είναι αλμυρή και 13% αν είναι γλυκιά. Η μαλακία δεν είναι θεσμός, ούτε μπορεί πατρίδα μου να γίνει ο εκβιασμός, η τρομοκρατία, η καταστολή, ο παραλογισμός και η ανικανότης. Και η ντροπή. Πατρίδα μου είναι η Ελλάδα, της μάνας μου και του πατέρα μου η ιστορία, των παιδιών το πεδίο – δεν μπορώ να την παραδώσω μικρότερη.

Δεν ανέχομαι πλέον τους χυδαίους που με κατασυκοφάντησαν urbi et orbi ότι είμαι διεφθαρμένος και τεμπέλης, ότι μαζί τους τα έφαγα. Οφείλω να τους αντισταθώ. Να τους απονομιμοποιήσω. Δεν πρόκειται να πληρώσω τα χαράτσια που μου επέβαλαν και θα μου επιβάλουν, πρώτον διότι δεν είμαι ούτε τούρκος ούτε ραγιάς για να με σφάζει όποτε γουστάρει ο αγάς – ούτε είναι η χώρα μου οθωμανικό σαντζάκι, ώστε νόμος νά 'ναι η ανομία και δεύτερον δεν θα νομιμοποιήσω με τον οβολό μου τη ληστεία εναντίον όλων μας – διότι δεν πρόκειται περί κάποιας θυσίας για να σωθεί η πατρίδα αλλά πρόκειται για το τίμημα της προδοσίας – την υπαγωγή της χώρας στο Μνημόνιο. Όχι, δεν θα πληρώσω το μερίδιό μου για τα τριάντα αργύρια του Ιούδα, δεν θα γίνω συνένοχός τους. Ως εδώ!

Δυο χρόνια τώρα η χώρα καταστρέφεται. Σε αυτό συμφωνούν όλοι, μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια μάς γύρισαν πίσω στο 1950 – οφείλω συνεπώς να αντισταθώ. Πατρίδα μου ήταν τα σχολικά βιβλία – τα 3.000 χρόνια της παιδικής μας ηλικίας, απ' τον Ομηρο ώς τον Νίκο Γκάτσο – τι να προδώσω και γιατί; τα κυπαρισσάκια ή τα ηλιοβασιλέματα;

Δεκάδες φορές ώς τώρα στην Ιστορία τον μονόδρομο προς τα Τάρταρα τον έχουν φράξει τα οδοφράγματα…

* ΣΤΑΘΗΣ Σ. 8.Χ.2011 stathis@enet.gr

ΠΗΓΗ: ναυτίλος- 08/10/2011, http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.columns&s=naytilos&date=08/10/2011#a316322

ΜΟΙΡΑΙΑ ΛΑΘΗ, ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ:

 Το ευρώ, το πιο επικίνδυνο νόμισμα του πλανήτη, διαφέρει ελάχιστα από ένα δομημένο ομόλογο – αφού αντιπροσωπεύεται από δεκαεπτά εχθρικές μεταξύ τους χώρες, με μεγάλες αποκλίσεις στις οικονομίες τους και με ανεπαρκή ηγεσία – Μέρος ΙΙ

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

Συνέχεια από το Μέρος Ι

Συνεχίζοντας θεωρούμε ότι, το μυστικό της διαχειρισιμότητας ή μη των φανερών και κρυφών χρεών, δεν είναι άλλο από την απασχόληση – με την τελευταία να είναι μεταξύ άλλων συνάρτηση, αφενός μεν των επενδύσεων και του εκπαιδευμένου εργατικού δυναμικού, αφετέρου των εξαγωγών, καθώς επίσης των πλουτοπαραγωγικών πηγών μίας χώρας (ενέργεια, ορυκτά κλπ.). Ειδικότερα, όταν σε μία χώρα η ανεργία είναι περιορισμένη, τότε εξασφαλίζεται τόσο η «εξυπηρέτηση» του φανερού χρέους, όσο και η αντίστοιχη του κρυφού – κυρίως με τη βοήθεια της φορολόγησης των επιχειρήσεων, καθώς επίσης των κρατήσεων επί των αμοιβών των εργαζομένων.

Αντίθετα, όταν η ανεργία ξεπερνάει κάποια ανώτατα όρια, τότε γίνεται εξαιρετικά επικίνδυνη για το μέλλον της χώρας – περισσότερο ίσως από τα δημόσια χρέη ή τα ελλείμματα της (αν σκεφθεί κανείς εδώ ότι, το πρόγραμμα που μας επέβαλλε το ΔΝΤ, «πυροδότησε» την ανεργία στη χώρα μας, θα κατανοήσει πλήρως τις «καλές»  προθέσεις του).  Όπως φαίνεται, η μοναδική ίσως χώρα, η οποία έχει κατανοήσει την τεράστια  σημασία της απασχόλησης, για την ευημερία και την κοινωνική συνοχή ενός κράτους, είναι η Γερμανία. Ακριβώς για το λόγο αυτό κάνει τα πάντα, προκειμένου να διατηρήσει την ανεργία σε επίπεδα κάτω του 8% – ενώ γνωρίζει τη σημασία των εξαγωγών, για την ενίσχυση των θέσεων εργασίας της (εμποδίζοντας παράλληλα τις εισαγωγές, καθώς επίσης την εγκατάσταση ξένων επιχειρήσεων εντός των συνόρων της).

Ολοκληρώνοντας έχουμε την άποψη ότι, εάν η ανεργία ξεπερνούσε στη Γερμανία το 12% (όπως δυστυχώς συμβαίνει στην Ισπανία και στην Ελλάδα), η χώρα θα ερχόταν άμεσα αντιμέτωπη με το τέρας της χρεοκοπίας – κυρίως λόγω των τεράστιων κρυφών χρεών της, τα οποία υπολογίζονται στα 5.000 δις €! Η «επέλαση» της λοιπόν στην Ελλάδα, καθώς επίσης η προσπάθεια της να «καταλάβει» οικονομικά ολόκληρη την Ευρώπη, εξυπηρετεί κυρίως αυτό το στόχο – μέσα από την αύξηση των ενδοευρωπαϊκών εξαγωγών της, παράλληλα με την εισαγωγή εκπαιδευμένου ανθρώπινου δυναμικού, για την κάλυψη των τεράστιων ελλειμμάτων της σε ικανά και επαρκή άτομα.

Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΩΝ Η.Π.Α.

“Η 11^η Σεπτεμβρίου του μοιραίου έτους 2001, ήταν η αρχή της κατάρρευσης της αμερικανικής αυτοκρατορίας – η οποία σήμερα επιταχύνεται όλο και πιο πολύ. Ανέκαθεν ανέρχονταν και κατέρρεαν αυτοκρατορίες στον πλανήτη. Εν τούτοις, ο κόσμος δεν ήταν ποτέ μέχρι σήμερα, πολιτισμικά και οικονομικά, τόσο στενά συνδεδεμένος – με αποτέλεσμα η κατάρρευση μίας αυτοκρατορίας, να απειλεί να παρασύρει όλες τις άλλες χώρες μαζί της” (A. Roy).

Όπως έχουμε αναφέρει πολλές φορές, σε χώρες που αδυνατεί να εισβάλλει το ΔΝΤ, επιτίθεται το ΝΑΤΟ – όπως πρόσφατα συνέβη στην πρώην Γιουγκοσλαβία, στο Ιράκ και στη Λιβύη. Η βασική αιτία, αυτό δηλαδή που κάνει αναγκαίες αυτές τις επεκτατικές κινήσεις, δεν είναι άλλη από την «ανάγκη» απόκτησης νέων πλουτοπαραγωγιών πηγών, από τις αναπτυσσόμενες χώρες – εκ μέρους των ανεπτυγμένων οικονομιών, οι οποίες έχουν πλέον καταναλώσει τόσο τον ενεργειακό, όσο και τον ορυκτό πλούτο τους, στα πλαίσια της βιομηχανικής τους ανάπτυξης. Οι χώρες αυτές είναι σήμερα κυρίως οι Η.Π.Α., η Γερμανία και η Κίνα – εκ των οποίων η μεν πρώτη είναι ελλειμματική, ενώ οι υπόλοιπες δύο πλεονασματικές. Το γεγονός αυτό έχει οδηγήσει ήδη και τα τρία αυτά κράτη σε συναλλαγματικούς πολέμους μεταξύ τους, σε εμπορικούς πολέμους (με στόχο την κατάκτηση των καταναλωτικών αγορών), καθώς επίσης σε οικονομικούς, για την εξασφάλιση πλουτοπαραγωγικών πηγών – όπου σήμερα φαίνεται να κερδίζει η Κίνα, με τη βοήθεια των τεράστιων χρηματικών αποθεμάτων της.

Ειδικά όσον αφορά τις Η.Π.Α. οι οποίες, μεταξύ άλλων, έχουν δαπανήσει τεράστια ποσά σε στρατιωτικές «επεμβάσεις», όλα τα οικονομικά μεγέθη τους είναι πλέον εξαιρετικά προβληματικά. Παράλληλα, η υπερδύναμη απειλείται από μεγάλες κοινωνικές εκρήξεις (άρθρο μας), οι οποίες είναι πολύ πιθανόν να οδηγήσουν είτε στην «εσωτερική» διάλυση της, είτε στη ριζική αλλαγή του πολιτικού συστήματος. Όπως αναφέρει δε ο Αμερικανός πρόεδρος σε ένα από τα βιβλία του «Η Αμερική πάντα βρισκόταν σε μία επικίνδυνη ισορροπία, ανάμεσα στο προσωπικό συμφέρον και στην κοινότητα, στην αγορά και στη δημοκρατία, στη συγκέντρωση πλούτου και ισχύος και στη δημιουργία ευκαιριών. Νομίζω όμως ότι έχουμε πλέον χάσει την ισορροπία στην Ουάσιγκτον……Οι δικτατορίες χτίζονται επάνω στους πεινασμένους και στους ανέργους».  Εάν στα προβλήματα των Η.Π.Α. συμπληρώσουμε την αδυναμία του δολαρίου, το οποίο διατηρεί ακόμη τη θέση του ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, κυρίως με τη βοήθεια των συνεχών επιθέσεων του στο Ευρώ, η κατάσταση είναι μάλλον εκρηκτική – με αποτελέσματα τα οποία δεν θα αργήσουν να φανούν (ο κ. Shapiro, σύμβουλος του ΔΝΤ, προειδοποίησε την Ευρώπη σε χθεσινή συνέντευξη του στη γερμανική Welt – η οποία παραποίησε αργότερα τον τίτλο της – ότι, ο χρόνος που απομένει μέχρι το ξέσπασμα της «πυρηνικής έκρηξης» είναι λιγότερος από τρεις εβδομάδες).  

Η ΑΠΕΙΛΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩ

“Έτσι ή αλλιώς, το πείραμα του Ευρώ έχει εισέλθει σε μία επικίνδυνη καμπή: είτε θα ακολουθήσει ένας καταναγκαστικός γάμος των ευρωπαίων εταίρων, είτε το νόμισμα θα καταρρεύσει – αργά ή γρήγορα. Φυσικά δεν μπορεί κανείς να γνωρίζει, εάν οι λαοί της Ευρώπης είναι σύμφωνοι με έναν τόσο μη ρομαντικό γάμο – μάλλον συμβαίνει το αντίθετο”.     

Μετά τις τελευταίες εξελίξεις, οι οποίες συνεχίζουν να επιδεινώνουν σταθερά τις προοπτικές της δημιουργίας των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, έχουμε την άποψη ότι, το Ευρώ χάνει ακόμη και τις τελευταίες άμυνες του. Φυσικά, το κοινό νόμισμα θεωρούταν ανέκαθεν ως το πλέον επικίνδυνο παγκοσμίως – μεταξύ άλλων επειδή πρόκειται για ένα «δομημένο προϊόν».

Ειδικότερα, το ευρώ διαφέρει ελάχιστα από ένα δομημένο ομόλογο (CDO), αφού αντιπροσωπεύεται από δεκαεπτά ανεξάρτητες, εχθρικές πολλές φορές μεταξύ τους χώρες, με μεγάλες αποκλίσεις στα οικονομικά μεγέθη τους, με διαφορετικά ρίσκα, με ανεπαρκή ηγεσία, καθώς επίσης με μία απίστευτη ιδιοτέλεια (εθνικισμούς). Εκτός αυτού, όλα τα «κράτη-χρήστες» του λειτουργούν εντός ενός μη άριστου νομισματικού χώρου, ο οποίος διαθέτει μία πολύ αδύναμη αγορά ομολόγων, χωρίς πραγματική κεντρική τράπεζα και χωρίς καμία κεντρική πολιτική ηγεσία (όπως πολύ σωστά είχε δηλώσει στο παρελθόν ο υπουργός οικονομικών της Ρωσίας, «Με ποιόν να συνεννοηθείς στην ΕΕ και με ποιόν να μιλήσεις, αφού δεν διοικείται από κανέναν;»)

Χωρίς να επεκταθούμε σε λεπτομέρειες έχουμε την άποψη ότι, τα ως άνω ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ευρώ, σε συνδυασμό με την τοποθέτηση σε αυτό ενός ποσού ίσου με το 30% των παγκοσμίων συναλλαγματικών αποθεμάτων, συνιστούν μία όχι και τόσο βραδυφλεγή βόμβα στα θεμέλια του χρηματοπιστωτικού συστήματος – ενώ η Γερμανία, η κυριότερη «χώρα-προστάτης» του, δεν έχει σε καμία περίπτωση την οικονομική δύναμη για να το διατηρήσει «εν ζωή». Αυτό λοιπόν που ξεκίνησε στην Ευρώπη με την κρίση δανεισμού της Ελλάδας, η οποία ήταν η συνέχεια της χρεοκοπίας της Lehman Brothers στις Η.Π.Α., έχει πάψει πλέον να εξαρτάται από τη χώρα μας. Δεν πρόκειται άλλωστε για μία ύφεση, έστω μεγάλου μεγέθους, αλλά για μία μεγάλη οικονομική κρίση, αντίστοιχη με αυτήν του 1930 – γεγονός που δυστυχώς έχει γίνει κατανοητό από ελάχιστους μέχρι σήμερα. Ακριβώς για το λόγο αυτό, η αρχική κρίση εμπιστοσύνης εξελίχθηκε σε μία κρίση ρευστότητας και χρέους, η οποία οδήγησε αρκετές χώρες στην αδυναμία πληρωμών.

Περαιτέρω, παρά το ότι οι πολιτικοί της ΕΕ θεωρούν ότι, εάν διαθέσουν αρκετά χρήματα θα καταπολεμηθεί το πρόβλημα και θα επανέλθει η ανάπτυξη, έχουν κάνει λάθος στη «διάγνωση» τους – αφού πολλές χώρες είναι αντιμέτωπες με τη χρεοκοπία. Εάν δεν διαγραφούν χρέη, καθώς επίσης εάν δεν προβούν σε στάση πληρωμών οι χώρες που αδυνατούν να ανταπεξέλθουν με το δανεισμό τους, δεν πρόκειται να αποφευχθεί το μοιραίο. Η κρίση της περιφέρειας θα επεκταθεί στο εξωτερικό «κέλυφος» της Ευρωζώνης, ενώ στη συνέχεια θα μολύνει τον πυρήνα της – ένα γεγονός που δεν προβληματίζει απλά, αλλά προξενεί φόβο (εάν όχι πανικό) σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Όπως συμβουλεύει τώρα την ΕΕ ο Κ.Rogoff, «Δεν υπάρχει κανένας λόγος να υποκρίνεστε απέναντι στις αγορές, ισχυριζόμενοι ότι η Ευρωζώνη είναι σε θέση να ανταπεξέλθει με τις υποχρεώσεις των χωρών-μελών της, εξαγοράζοντας την έξοδο της από την κρίση χρέους και δανεισμού, με μία συνεχώς μεγαλύτερη τραπεζική επιταγή. Εκείνη η επιταγή, η οποία θα ήταν τόσο μεγάλη για να μπορέσει τελικά να εξοφληθεί το χρέος της Ισπανίας και της Ιταλίας, δεν υπάρχει. Οι αγορές έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους απέναντι στην Ευρώπη».    

Ολοκληρώνοντας, μία ενδεχόμενη αδυναμία δανεισμού της Ιταλίας με επιτόκια κάτω από 7%, πόσο μάλλον της Γαλλίας, θα είναι μάλλον αρκετή για να δώσει τη χαριστική βολή στο κοινό νόμισμα – προφανώς με σοβαρότατες συνέπειες για ολόκληρο τον πλανήτη. Εάν δε η Ιταλία ελεγχθεί από έναν οργανισμό όπως το ΔΝΤ, η χρεοκοπία της είναι μάλλον δεδομένη – κρίνοντας κυρίως από τα μη καταγεγραμμένα χρέη των νοσοκομείων κλπ., από τα προβλήματα των τραπεζών της, καθώς επίσης από την ανισορροπία μεταξύ Βορά και Νότου (Πίνακας ΙΙΙ):

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙΙ: Κατά κεφαλήν ΑΕΠ και ανεργία στις διάφορες ιταλικές περιοχές

* Συγκριτικά με το μέσο όρο της ΕΕ των 27    

Πηγή: Eurostat 2011 στη βάση του ΑΕΠ 2008, Πίνακας: Β. Βιλάρδος

Εάν στα δεδομένα του Πίνακα ΙΙΙ προσθέσουμε ότι, ο μέσος ρυθμός ανάπτυξης της Ιταλίας ήταν 40,4 τη δεκαετία 1970-79, την επόμενη (1980-1989) μειώθηκε στα 24,3 και αμέσως μετά (1990-1999) περιορίσθηκε στα 12,9, ενώ το 2000-09 κατέληξε στο 1,2 θα κατανοήσουμε τα τεράστια προβλήματα της.Επίσης θα καταλάβουμε ότι, είναι αδύνατον να ανταπεξέλθει με ένα δημόσιο χρέος που υπερβαίνει επίσημα το 120% του ΑΕΠ της, πλησιάζοντας τα 2.000 δις € (ανεπίσημα ίσως φθάνει το 150%) – πόσο μάλλον εάν αυξηθεί το επιτόκιο δανεισμού της ακόμη μία φορά (πρόσφατα δανείσθηκε με 5,85%).     

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

“Ο Γερμανός δεν καταλαβαίνει και δεν μπορεί να καταλάβει τίποτα, παρά μόνο τον εκφοβισμό, δεν δείχνει καμία γενναιοδωρία ή ενδοιασμό στις διαπραγματεύσεις, δεν υπάρχει πλεονέκτημα που δεν θα κοιτάξει να εκμεταλλευθεί και κανένα σημείο στο οποίο δεν θα ξέπεφτε χάριν του κέρδους – ενώ είναι άνευ τιμής, υπερηφάνειας ή οίκτου. Ως εκ τούτου δεν πρέπει ποτέ να διαπραγματεύεσαι με ένα Γερμανό ή να συμφιλιώνεσαι μαζί του – πρέπει να του υπαγορεύεις….Η Γερμανία θα μπορούσε να εξακοντίσει ξανά ενάντια στη Γαλλία το μεγαλύτερο πληθυσμό της, τις ανώτερες πλουτοπαραγωγικές πηγές της και την τεχνική της δεξιότητα” (Keynes)

Εάν κρίνουμε την αναμενόμενη από πολλούς γερμανική «βοήθεια», στηριζόμενοι στην παραπάνω διαπίστωση από γνωστή μελέτη του Keynes, θα συμπεράνουμε ότι, στην καλύτερη περίπτωση, είμαστε αντιμέτωποι με μία προσπάθεια οικονομικής κατοχής της πατρίδας μας – κάτι που δεν είναι επιθυμητό από την πλειοψηφία των Ελλήνων, με μοναδική ίσως εξαίρεση (ως συνήθως) μία μικρή και ενδοτική εγχώρια ελίτ.  Έχουμε την άποψη λοιπόν ότι, παρά τα τεράστια οικονομικά μας προβλήματα, οφείλουμε να αποφύγουμε την παγίδα – όσο και αν μας κοστίσει. Φυσικά οι λύσεις, τις οποίες είχαμε ένα χρόνο πριν (μείωση των επιτοκίων στο 1,5%, επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής όλων των δανείων, χωρίς καμία διαγραφή, έγκαιρη εκδίωξη του ΔΝΤ, ευρωπαϊκό σχέδιο ανάπτυξης κλπ.), έχουν πάψει πια να υφίστανται – με εξαίρεση ίσως τις πολεμικές αποζημιώσεις, τις οποίες προσπαθεί να αποφύγει η Γερμανία, με το τέχνασμα των επενδύσεων (για τις οποίες όμως ζητάει ευρωπαϊκές επιδοτήσεις!).   

Εν τούτοις, η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να τα καταφέρει – αφού έχει τη δυνατότητα, λόγω του τεράστιου πλούτου της, ενδεχομένως με νέους συμμάχους, να επιβιώσει μέσα στην μεγάλη καταιγίδα, η οποία σύντομα θα ξεσπάσει στον πλανήτη. Απαραίτητη προϋπόθεση βέβαια είναι η προστασία της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων, η οποία είναι εφικτή μόνο με τη βοήθεια της στάσης πληρωμών – μία εξαιρετικά οδυνηρή απόφαση, η οποία όμως δεν είναι το τέλος του κόσμου.

Η παραμονή της Ελλάδας φυσικά εντός του Ευρώ, μέχρι εκείνη τη στιγμή, κατά την οποία θα εξέλθουν μαζικά οι «εταίροι» της, είναι μάλλον απαραίτητη – εκτός εάν εξαγοραστεί αδρά η έξοδος της, με μία «εθελούσια» διαγραφή χρεών ύψους άνω του 80%. Διαφορετικά προβλέπεται δυστυχώς η ελεγχόμενη χρεοκοπία, το αργότερο εντός του 2012, η οποία θα συνοδεύεται με νέα καταναγκαστικά μέτρα «δήμευσης» της ιδιωτικής περιουσίας – παράλληλα με την «εκποίηση» της δημόσιας. Η χρεοκοπία και τα μέτρα αυτά θα μπορούσαν να οδηγήσουν λίγους μήνες αργότερα σε τεράστιες κοινωνικές εξεγέρσεις, οι οποίες θα επεκτείνονταν με καταιγιστικό ρυθμό στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης – προκαλώντας ταξικούς, ευρύτερους εμφυλίους και διακρατικούς πολέμους, οι οποίοι θα κατέληγαν σε έναν γενικότερο: σε αυτόν των φτωχών, εναντίον των πλουσίων.        

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 09. Οκτωβρίου 2011, viliardos@kbanalysis.com.

Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου – ενώ έχει εκδώσει πρόσφατα το δεύτερο βιβλίο της σειράς «Η κρίση των κρίσεων».

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2448.aspx

ΜΟΙΡΑΙΑ ΛΑΘΗ, ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ:

 Το ευρώ, το πιο επικίνδυνο νόμισμα του πλανήτη, διαφέρει ελάχιστα από ένα δομημένο ομόλογο – αφού αντιπροσωπεύεται από δεκαεπτά εχθρικές μεταξύ τους χώρες, με μεγάλες αποκλίσεις στις οικονομίες τους και με ανεπαρκή ηγεσία – Μέρος Ι

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

“Καθοδηγούμενο από την Ουάσιγκτον, το ΔΝΤ έχει επανειλημμένα υποχρεώσει χώρες, ο οποίες ευρίσκονταν σε οικονομική κρίση, να προβούν σε επώδυνα μέτρα αναπροσαρμογής – ένα «πικρό φάρμακο», το οποίο δύσκολα θα επιβάλλαμε στον εαυτό μας. Η Παγκόσμια Τράπεζα (ο εντολοδόχος του ΔΝΤ), φημίζεται για τη χρηματοδότηση εξαιρετικά δαπανηρών προγραμμάτων, τα οποία ωφελούν τους υψηλόμισθους συμβούλους, καθώς επίσης τις δικτυωμένες τοπικές ελίτ, χωρίς να προσφέρουν τίποτα στους απλούς πολίτες – αν και οι τελευταίοι καλούνται να πληρώσουν τη νύφη, όταν έλθει η ώρα της εξόφλησης” (B. Obama).

Ανάλυση

Οι Η.Π.Α., λίγα χρόνια πριν, αρνήθηκαν παραδόξως να βοηθήσουν τη Lehman Brothers, παρά το ότι η διάσωση της θα κόστιζε «μόλις» 10 δις $. Πιθανότατα (τίποτα δεν είναι σίγουρο, αφού η Ιστορία είναι γεμάτη από προδότες), η Ευρώπη πίστεψε τελικά στις καλές προθέσεις του τότε προέδρου Bush – ενώ η καγκελάριος αποδέχθηκε τη μεγαλύτερη, «νόμιμη ληστεία» στην ιστορία της Γερμανίας, χωρίς να διαμαρτυρηθεί ιδιαίτερα.

Η νέα Ελληνική κυβέρνηση, πριν από δύο έτη, ανασκεύασε τις προβλέψεις της σε σχέση με το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού, ενώ έκανε ότι της ήταν δυνατόν για να το διογκώσει περαιτέρω, με τη «συνενοχή» της Eurostat – ακολουθώντας ενδεχομένως πιστά τις «συμβουλές» των συνδίκων του διαβόλου, του ΔΝΤ δηλαδή, με το οποίο ευρισκόταν σε επαφή πολύ πριν από την επίσημη «πρόσκληση» του. Ταυτόχρονα, προκάλεσε το μεγαλύτερο δυνατό θόρυβο γύρω από τα οικονομικά της προβλήματα, αναγκάζοντας η ίδια τις αμερικανικές εταιρείες αξιολόγησης να «καταδικάσουν» την Ελλάδα.  

Μερικούς μόνο μήνες αργότερα, η Γερμανία αρνήθηκε πεισματικά να βοηθήσει την Ελλάδα, παρά το ότι η «διάσωση» της θα κόστιζε ελάχιστα. Παράλληλα, η ανατολικογερμανίδα καγκελάριος επέτρεψε αδικαιολόγητα στο ΔΝΤ να εισβάλλει στην Ευρωζώνη – μαζί με το πλήθος των κερδοσκόπων, οι οποίοι το συνόδευαν, δια μέσου της Ελληνικής κερκόπορτας. Έτσι λοιπόν, το ΔΝΤ βρήκε την ευκαιρία να «βγάλει στο φως» όλα τα κρυμμένα προβλήματα των διαφόρων χωρών της Ευρωζώνης (η αποστολή του συνεχίζεται ακόμη), ενισχύοντας το δολάριο και δίνοντας την ευκαιρία στους κερδοσκόπους να κερδίσουν τεράστια ποσά, εις βάρος όλων μας – από τα στοιχήματα, από τα αυξημένα επιτόκια δανεισμού κλπ.  

Πρόσφατα δυστυχώς η Γαλλία, σε συνεργασία με τη Γερμανία (σύσκεψη κορυφής της Deauville), απαίτησε ακατανόητα στη συμμετοχή των ιδιωτών πιστωτών – όσον αφορά τη διαγραφή μέρους των δημοσίων χρεών της Ελλάδας, καθώς επίσης το διακανονισμό των υπολοίπων. Καμία από τις δύο χώρες δεν συνειδητοποίησε ότι, η συγκεκριμένη απαίτηση θα είχε σαν αποτέλεσμα, τα «πάλαι ποτέ» σίγουρα ευρωπαϊκά ομόλογα, να αντιμετωπίζονται πλέον σαν επενδύσεις αυξημένου ρίσκου – με ανάλογα υψηλά επιτόκια και ασφάλιστρα κινδύνου (CDS). Ακόμη περισσότερο, σύμφωνα με το ΔΝΤ τα μισά περίπου από αυτά τα ομόλογα θεωρούνται πλέον από τις αγορές ως «τοξικά» – ενώ αρκετές αναπτυσσόμενες χώρες, όπως η Βραζιλία και η Κολομβία, χρηματοδοτούνται με φθηνότερα επιτόκια, από την Ιταλία και την Ισπανία. Στον Πίνακα Ι εμφανίζονται τα ληξιπρόθεσμα ομόλογα των πλέον επικίνδυνων χωρών της Ευρωζώνης, καθώς επίσης το δημόσιο χρέος τους:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Δημόσιο χρέος 2010 σε δις €, λήξη ομολόγων του δημοσίου σε δις €, με ημερομηνία καταγραφής τις 17.11.2010

Πηγή: Bloomberg, Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Αργότερα, η Γερμανία έθεσε υπό αμφισβήτηση/αναθεώρηση τη συμφωνία της 21^ης Ιουλίου (άρθρο μας), παρά το ότι είχε αποφασισθεί από όλες τις χώρες της Ευρωζώνης – «πληροφορώντας» ουσιαστικά τις αγορές ότι, η μέχρι πρότινος αδιανόητη αθέτηση ειλημμένων αποφάσεων/υποχρεώσεων, θα είναι πλέον μέρος του «παιχνιδιού». Παράλληλα, απείλησε μία χώρα-εταίρο της, την Ελλάδα δηλαδή, με πτώχευση – γεγονός επίσης αδιανόητο και επομένως μη τιμολογημένο μέχρι τότε από τις αγορές. 

Σήμερα, η υπερδύναμη πιέζει ασφυκτικά την Ευρώπη, να ενισχύσει τις τράπεζες της με 200 δις € νέα κεφάλαια. Η Γερμανίδα καγκελάριος υπόσχεται, σχεδόν αμέσως μετά, να συμβάλλει στην κάλυψη των αναγκών των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, τα οποία θα αντιμετώπιζαν πρόβλημα – ενώ τόσο η Γαλλία, όσο και το Βέλγιο, παρέχουν ήδη τις «πρώτες βοήθειες» στην υπερχρεωμένη Dexia Bank. Την ίδια στιγμή όμως απειλείται ξαφνικά με αρνητική αξιολόγηση το Βέλγιο, ενώ υποτιμούνται μαζικά από τις αμερικανικές εταιρείες η Ισπανία, η Ιταλία, δώδεκα βρετανικές τράπεζες, οκτώ πορτογαλικές, καθώς επίσης η μεγαλύτερη τράπεζα της Αυστρίας – μέτοχος της οποίας είναι η ιταλική Unicredit. Ταυτόχρονα, ο δρόμος της διάσωσης των τραπεζών μέσω του EFSF, θεωρείται από τις αγορές απολύτως ανεπαρκής (τα χρήματα του ταμείου σταθερότητας φθάνουν μόλις για 22 εβδομάδες, εάν δεν χρειασθούν βοήθεια οι γαλλικές τράπεζες – κάτι που είναι μάλλον δεδομένο).       

Συνεχίζοντας οι αγορές καταλαβαίνουν ότι, τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα σχεδιάζεται να ενισχυθούν με νέα κεφάλαια, έτσι ώστε να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν με διαγραφές δημοσίων χρεών – κατ’ αρχήν της Ελλάδας και στη συνέχεια της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, του Βελγίου, της Ιταλίας κοκ. (ίσως οφείλει να σημειωθεί εδώ ότι, σε πολλές περιπτώσεις, η ενίσχυση θα σημάνει την κρατικοποίηση τραπεζών).

Το μήνυμα λοιπόν προς τις αγορές είναι ουσιαστικά το εξής: «Όταν ασφαλίσουμε τις τράπεζες, τότε θα επιτρέψουμε τη χρεοκοπία κρατών», γεγονός το οποίο, αφενός μεν θα εκδιώξει όλους τους σοβαρούς επενδυτές, αφετέρου θα οδηγήσει τα επιτόκια δανεισμού των χωρών της Ευρωζώνης στα ύψη – επιταχύνοντας τη χρεοκοπία τους, καθώς επίσης διευρύνοντας τον αριθμό τους. Για παράδειγμα η επενδυτική Nomura, η οποία έχει αντιληφθεί επακριβώς το ακατανόητο μήνυμα της Γερμανίας προς τις αγορές, υπολόγισε ότι, η διαγραφή χρεών ποσοστού 21% της Ελλάδας, της Ιταλίας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας και της Ιρλανδίας θα κοστίσει στις ευρωπαϊκές τράπεζες νέα κεφάλαια ύψους 400 δις € – ένα ποσόν το οποίο θα μπορούσε πολύ γρήγορα να αυξηθεί, εάν τυχόν αυξανόταν το ποσοστό διαγραφής ή εάν χρεοκοπούσαν περισσότερα κράτη, αφού τα συνολικά χρέη της Ευρωζώνης είναι της τάξης των 6.500 δις €.

Οι απορίες τώρα που διατυπώνουν εύλογα οι ειδικοί, είναι σε γενικές γραμμές  οι παρακάτω: Πως θα μπορούσε η Ευρωζώνη να ανακεφαλαιοποιήσει τις τράπεζες της, όταν θα πρέπει ταυτόχρονα να διασώσει τόσα πολλά κράτη; Από πού αλήθεια θα δανείζονται στο μέλλον οι τράπεζες, όταν η άγρια αγέλη των αγορών «καταληφθεί» ολοκληρωτικά από τον πανικό ευρύτερων χρεοκοπιών; Εάν από την ΕΚΤ, όπως συμβαίνει σήμερα, πόσο θα αντέξει η κεντρική τράπεζα, χωρίς την έκδοση Ευρωομολόγων, για τα οποία θα εγγυώνται όλοι οι Ευρωπαίοι πολίτες με την ιδιωτική περιουσία τους; Πως είναι δυνατόν να επιβιώσουν οι πολίτες (νοικοκυριά), καθώς επίσης οι επιχειρήσεις της πραγματικής οικονομίας όταν τα κράτη, στα οποία εδρεύουν, χρεοκοπήσουν; Κατά πόσον θα είναι διατεθειμένες οι αγορές να δανείσουν αυτές τις επιχειρήσεις; (ήδη για τις εισαγωγές προϊόντων στην Ελλάδα απαιτούνται πληρωμές μετρητοίς). Πως θα επιζήσουν οι ανακεφαλαιοποιημένες τράπεζες, όταν χρεοκοπήσουν οι επιχειρήσεις, οπότε θα αυξηθούν οι επισφάλειες τους;

Πως θα αντιδράσουν οι πολίτες, όταν αρχίσουν να λεηλατούνται τα εισοδήματα και οι περιουσίες τους από τα χρεοκοπημένα κράτη και τις τράπεζες, έτσι ώστε να εξοφλούνται τα δάνεια των αγορών; Τέλος, πόσο ακόμη θα καθυστερήσει η μαζική επίθεση (Bank run) των πολιτών στις τράπεζες, όταν πολλαπλασιάζονται καθημερινά τα «κίνητρα» τους; Πρόκειται λοιπόν, συμπεραίνουν οι «αγορές», για «μοιραία» (crucial) λάθη, για ακατανόητες καταστάσεις και για αποφάσεις πολιτικών, οι οποίοι έχουν χάσει πλέον την επαφή τους με την πραγματικότητα, λίγο πριν ξεκινήσει το 2012 – ένα «δίσεκτο» έτος, το οποίο μάλλον θα κρίνει το μέλλον του πλανήτη μας. Έχοντας την άποψη ότι, εντός του 2012 θα έλθουν στην επιφάνεια πολλά άλλα προβλήματα, θα αναφερθούμε σε μερικά από αυτά στη συνέχεια του κειμένου μας.

ΦΑΝΕΡΑ ΚΑΙ ΚΡΥΦΑ ΧΡΕΗ

«Η Φύση εξισορροπεί τα πάντα – πληρώνει τα χρέη και εξοφλεί τις υποχρεώσεις της. Τα πλεονασματικά κράτη, αυτά δηλαδή που εξάγουν περισσότερα προϊόντα από όσα εισάγουν, λειτουργώντας εις βάρος των ελλειμματικών, υποχρεώνονται να δανείσουν τα έσοδα από τα πλεονάσματα τους – κινδυνεύοντας φυσικά να χάσουν τις απαιτήσεις τους. Οι χώρες με υψηλές κοινωνικές παροχές, έχουν αυξημένα κρυφά χρέη, αυτές που παρέχουν ασφάλεια περιορίζουν την ελευθερία, ενώ η ευημερία αποβλακώνει. Η ισορροπία είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση – οπότε οφείλουμε να προσέχουμε ιδιαίτερα τις επιθυμίες μας, αφού η εκπλήρωση τους πάντοτε κοστίζει»

Έχουμε επισημάνει πολλές φορές πως, ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα των αξιολογήσεων των χωρών μεταξύ τους είναι το ότι, δεν καταγράφονται τα περιουσιακά στοιχεία τους, αλλά μόνο τα χρέη τους (άρθρο μας). Έτσι, συγκρίνονται ανόμοια μεγέθη μεταξύ τους, με αποτέλεσμα κράτη όπως η Ελλάδα, με δημόσια περιουσία άνω των 300 δις €, να αξιολογείται σαν να μην είχε καθόλου – όπως συμβαίνει για παράδειγμα με τη Μ. Βρετανία ή με τις Η.Π.Α., οι οποίες έχουν ιδιωτικοποιήσει τα πάντα, καθώς επίσης με χώρες, οι οποίες έχουν μηδαμινές υποδομές (αναπτυσσόμενες).  

Ένα επόμενο «σφάλμα» είναι η μη αναφορά στο ιδιωτικό χρέος, φυσικά σε συνδυασμό με τα ιδιωτικά περιουσιακά στοιχεία, αφού τελικά είναι οι πολίτες αυτοί οι οποίοι συμβάλλουν στην εξόφληση των χρεών του δημοσίου – μέσω της αυξημένης φορολόγησης τους. Έτσι κράτη όπως η Ελλάδα, με 125% του ΑΕΠ της ιδιωτικό χρέος, τοποθετούνται στην ίδια θέση με άλλα, τα οποία έχουν υπερβολικό ιδιωτικό χρέος – όπως για παράδειγμα η Ιρλανδία, το ιδιωτικό χρέος της οποίας ξεπερνάει το 1.000 % του ΑΕΠ της. Ένα τρίτο μεγάλο «λάθος», το οποίο οφείλει άμεσα να διορθωθεί, είναι η μη καταγραφή των κρυφών χρεών ενός κράτους, στους Ισολογισμούς του – όπου ως τέτοια θεωρούνται οι πάσης φύσεως μελλοντικές υποχρεώσεις, τις οποίες έχει αναλάβει απέναντι στους Πολίτες του. Για παράδειγμα οι συντάξεις, οι δαπάνες για τη δημόσια υγεία (ασφαλιστικό), από την στιγμή και μετά που οι πολίτες, συνταξιοδοτούμενοι,  παύουν πλέον να εργάζονται κλπ.

Αν και πολλοί πιστεύουν ότι, αυτού του είδους οι παροχές είναι δεδομένες, επειδή υπάρχουν «ικανά» αποθεματικά κεφάλαια στα ταμεία του δημοσίου, πιθανότατα θα απογοητευτούν σε μεγάλο βαθμό στο μέλλον – ειδικά στις χώρες, οι οποίες παύουν να αναπτύσσονται ή/και χρεοκοπούν. Άλλωστε, το νέο θέμα της «εργασιακής εφεδρείας», για το οποίο ξανά η Ελλάδα «διαδραματίζει» το ρόλο πειραματόζωου (με την έννοια της μέτρησης των κοινωνικών αντιδράσεων), ευρίσκεται προς αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση – αφού με το συγκεκριμένο «τέχνασμα» επιδιώκεται η κατάλυση κάποιων ειδικών προνομίων, τα οποία συνοδεύουν την ηλικία της συνταξιοδότησης. Στον Πίνακα ΙΙ που ακολουθεί αναφέρονται τα συνολικά χρέη (φανερά και κρυφά) ορισμένων χωρών, για τις οποίες υφίστανται «εσωτερικές» μετρήσεις:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Φανερά και κρυφά δημόσια χρέη, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ

Πηγή: Bank Wegelin, Ελβετία, Πίνακας: Β. Βιλιάρδος          

Όπως συμπεραίνουμε με ευκολία από τον Πίνακα ΙΙ, υπάρχει μία ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια του δυτικού συστήματος, η οποία δεν βρίσκεται τόσο στην Ευρωζώνη, όσο στη Μ. Βρετανία και, κυρίως, στις Η.Π.Α. Τόσο η Γαλλία, όσο και η Γερμανία ακολουθούν με απόσταση, ενώ η Αυστρία είναι σε καλύτερη θέση – με την Ισπανία να έχει τα μικρότερα συνολικά χρέη. Αν και αυτά τα μεγέθη οφείλουν να αντιμετωπίζονται με μεγάλη προσοχή, επειδή βασίζονται σε εκτιμήσεις σχετικά με τη μελλοντική εξέλιξη των πληθυσμών, εν τούτοις μας προσφέρουν μία πολύ καλή εικόνα – ειδικά για τη σύγκριση των κρατών μεταξύ τους (δυστυχώς, δεν βρήκαμε τα μεγέθη της Ελλάδας). Σε κάθε περίπτωση, τρία σημεία είναι ιδιαίτερα σημαντικά:

(α) Το τεράστιο χρέος της αγγλοσαξονικής περιοχής – των Η.Π.Α. δηλαδή και της Μ. Βρετανίας. Ειδικά το συνολικό χρέος των Η.Π.Α., υπολογιζόμενο στα 90 τρις $ περίπου, είναι κατά πολύ μεγαλύτερο από το παγκόσμιο ΑΕΠ – ενώ η υπερδύναμη δεν φαίνεται να επιλέγει το δρόμο της λιτότητας, με ανυπολόγιστα αποτελέσματα για την παγκόσμια ειρήνη (αλλά και για την κοινωνική συνοχή των Η.Π.Α., όπως και για τη διατήρηση της αμερικανικής «ομοσπονδίας» – η οποία κινδυνεύει τα μέγιστα – άρθρο μας).  (β)  Το πολύ χαμηλό χρέος της Ισπανίας, η οποία είναι κατά πολύ υγιέστερη από χώρες της Ευρωζώνης, όπως η Γαλλία και η Γερμανία – παρά την καταδίκη της από τις χρηματαγορές (αν και εκτός από την ανεργία, καθώς επίσης από την κατάρρευση της οικοδομικής δραστηριότητας, οι δήμοι της είναι σε πολύ άσχημη οικονομική κατάσταση – ειδικά η Βαρκελώνη).  (γ)  Το σχετικά μεγάλο χρέος τόσο της Γαλλίας, όσο και της Γερμανίας – οι οποίες δεν είναι υγιείς, όπως πιστεύουμε όλοι μας, οπότε δεν είναι σε θέση να διασώσουν τόσο την υπόλοιπη Ευρωζώνη, όσο και τις τράπεζες της.   

Όσον αφορά ειδικά τη Γερμανία, ίσως οφείλουμε να τονίσουμε ότι, από τα 82 εκ. των κατοίκων της, το 26% είναι άνω των 60 ετών, το 20% άνω των 65, ενώ το 5% άνω των 80. Ένα μεγάλο μέρος τους λοιπόν εισέρχεται σε περίοδο σύνταξης (ο μέσος όρος της ηλικίας των Γερμανών είναι σήμερα 44, ενώ θα αυξηθεί στα 51 εντός των επομένων ετών) – γεγονός που σημαίνει ότι, θα πάψουν να πληρώνουν φόρους και εισφορές, με δυσμενή αποτελέσματα για τα ταμεία του κράτους τους.  

Εκτός αυτού, σύμφωνα με πολύ γνωστό γερμανικό περιοδικό “Στα τελευταία δέκα χρόνια, ο μέσος όρος της «εξυπνάδας» (IQ) στο γερμανόφωνο χώρο, μειώθηκε στο 98 – από 107 προηγουμένως. Τρεις από τους τέσσερις νέους, μεταξύ αυτών που αναζητούν εργασία, έχουν τεράστια προβλήματα στη γραφή, καθώς επίσης στην αριθμητική. Μόνο στο Βερολίνο, από το πρόσφατο καλοκαίρι,  δεν ήταν δυνατόν να καλυφθούν 1.500 θέσεις εργασίας, λόγω του ότι η εκπαίδευση, ειδικά το IQ των υποψηφίων, ήταν δυστυχώς πολύ χαμηλό. Η Γερμανία «αποβλακώνεται», εξελισσόμενη σε μία ιδιότυπη Δημοκρατία πνευματικά ανεπαρκών πολιτών” (C. Ruetlisberger).   

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 09. Οκτωβρίου 2011, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου – ενώ έχει εκδώσει πρόσφατα το δεύτερο βιβλίο της σειράς «Η κρίση των κρίσεων».

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2448.aspx

 Συνέχεια στο Μέρος ΙΙ

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Η κ. υπουργός (μη εθνικής) παιδείας και θρησκευμάτων σε πρόσφατη τηλεοπτική εκπομπή της ΝΕΤ ακούστηκε να λέει: «Για να σωθεί η χώρα εγώ θα συνεργαστώ και με τον διάβολο»! Το ρηθέν δεν είναι πρωτότυπο, καθώς έχει ακουστεί στο παρελθόν και από άλλους πολιτικούς, δηλώνει δε την αποφασιστικότητα προς σωτηρία της χώρας πάσει θυσία (άκρα θυσία είναι αυτή της ψυχής, όχι της ζωής που δεν διατρέχει κίνδυνο).

Ο διάβολος, πρόσωπο με σημαντικό ρόλο, σύμφωνα με τη χριστιανική θεολογία αλλά και με τις δοξασίες άλλων θρησκειών, όπου προβάλλεται ως πνεύμα του κακού, έχει επιτύχει σημαντικές νίκες ιδιαίτερα στον λεγόμενο χριστιανικό κόσμο. Πλείστοι όσοι χριστιανοί, διαφόρων κλάδων διαμαρτυρομένων ιδίως, αρνούνται πλέον την ύπαρξή του στα πλαίσια ενός «εξορθολογισμού» της πίστεως. Κάποιοι άλλοι, χριστιανοί πάλι, απευθύνονται σ’ αυτόν δια των εκπροσώπων του, των πάσης φύσεως μάγων ή «παραμάγων», όταν η επιστήμη, η ιατρική κυρίως, ή η Εκκλησία «αδυνατούν» να λύσει το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν. Βέβαια υπάρχουν και άλλοι, οι οποίοι επανακάμπτουν όχι μόνο στην αποδοχή της ύπαρξής του, αλλά προχωρούν στη θεοποίησή του (δαιμονολατρεία)!

Η συνεργασία με τον διάβολο υπήρξε εξόχως ενδιαφέρον ζήτημα κατά τον Μεσαίωνα αλλά και κατά τους μεταγενέστερους αιώνες. Κατά τον Μεσαίωνα η συνεργασία προσώπου (μάγου) με τον διάβολο μπορεί να εξασφάλιζε σ’ αυτό κοινωνικό κύρος, ισχύ και πλούτο ήταν όμως εξαιρετικά επικίνδυνη, καθώς η «Ιερή εξέταση» αγρυπνούσε να συλλάβει και να οδηγήσει στην πυρά τον βλάσφημο. Κατά την «Αναγέννηση» οι μάγοι ανασαίνουν από τον βραχνά της καταδίωξης, για να καταστούν με την πάροδο του χρόνου ακόμη πιο ισχυροί. Ένας απ’ αυτούς ο Ιωάννης Φάουστ έμεινε γνωστός ως μεγάλος λαοπλάνος και έγινε θέμα της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας. Σύμφωνα με τον θρύλο τον Φάουστ κατά τις επιδείξεις του τον επισκεπτόταν ο διάβολος, με τον οποίο είχε συνάψει «σύμφωνο αμοιβαίας υποστήριξης και συμμαχίας». Ο Γκαίτε στο έργο του «Φάουστ» παρουσιάζει τον «ήρωά» μας να παραχωρεί την ψυχή του στον διάβολο (Μεφιστοφελή, λέξη εβραϊκής ρίζας, όπως και οι περισσότερες λέξεις δαιμόνων στα βιβλία μαγείας), τον οποίο παρουσιάζει ως ευπατρίδη, ώστε να συνάδει με τα ήθη της «φωτισμένης Αναγέννησης». Ως αντάλλαγμα ο διάβολος προσφέρει στον Φάουστ τη χαμένη του νιότη. Η δοσοληψία είναι διαπροσωπική και η συμφωνία δεν εμπλέκει άλλα πρόσωπα, πολύ περισσότερο μια ολόκληρη χώρα.

Θέματα αρμοδιότητας της υπουργού είναι τα της Παιδείας και των θρησκευμάτων. Ίσως θα ήταν πιο ταπεινός ο λόγος, αν με τη συνεργασία του διαβόλου φιλοδοξούσε να επιλύσει τα προβλήματα αυτών των τομέων.

Η Παιδεία, έχομε γράψει και άλλη φορά, έχει εκπέσει σε άκρως χρησιμοθηρική εκπαίδευση, η οποία αδυνατεί πλέον να προσφέρει ακόμη και γνώσεις, με συνέπεια το οικογενειακό βαλάντιο να αφαιμάζεται από τη δυσβάσταχτη δαπάνη των φροντιστηριακών μαθημάτων. Το σύστημα έχει την ευχέρεια να επιλέγει τους εκλεκτούς του εγκαταλείποντας τους πολλούς στο έλεος του Θεού ή στο «έλεος» του διαβόλου. Ήθος και φρόνημα είναι πλέον άγνωστα στην εκπαίδευση (για Παιδεία συνεπώς ας μη γίνεται λόγος). Όλα συνεπώς μαρτυρούν ότι η συνεργασία με τον διάβολο έχει συμφωνηθεί από καιρού, αφού δεν είναι συγκαλυμμένος πλέον ο θρησκευτικός και εθνικός αποχρωματισμός σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Τι επί πλέον θα προσέφερε ανανέωση της συμφωνίας; Μήπως η απαγόρευση του σπανίου πλέον εκκλησιασμού, έστω και προαιρετικού, ο εξοβελισμός της πρωινής προσευχής και η απομάκρυνση εικόνων από τις αίθουσες διδασκαλίας; Μήπως η εισαγωγή «προοδευτικών» μαθημάτων, όπως υλιστικής φιλοσοφίας και αστρολογίας; Όλα αυτά τα θεωρούμε πολύ πιθανά, αν και όχι στο χρονικό διάστημα τετραετίας, στο οποίο εξαντλείται η φιλοδοξία του κάθε υπουργού, καθώς δεν γνωρίζει, αν θα παραμείνει περισσότερο στον ίδιο θώκο.

Το ισχύον Σύνταγμα αναγνωρίζει ως επικρατούσα θρησκεία την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Βέβαια από το αυτοκέφαλο (1833) και μετά η Εκκλησία κατέστη νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου και έχει τον εκάστοτε υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων πολιτικό προϊστάμενο. Αυτή η υποτέλεια οδήγησε τη Διοικούσα Εκκλησία (όχι την Εκκλησία του Χριστού, για όσους γνωρίζουν να διακρίνουν το γεμάτο από αδυναμίες σώμα από την κεφαλή, τον Χριστό, ο οποίος με τη σταυρική του θυσία συνέτριψε τον τύραννο διάβολο) σε εμπερίστατη κατάσταση. Και δεινά σωρεύτηκαν με την πάροδο του χρόνου και δυσεπίλυτα προβλήματα εμφανίστηκαν. Άραγε είναι μέσα στις φιλοδοξίες της κ. υπουργού να επιλύσει και τα προβλήματα του εκκλησιαστικού σώματος σε συνεργασία με τον διάβολο; Μήπως αυτός στη βιασύνη του της υποδείξει την επίσπευση του χωρισμού της Εκκλησίας από την Πολιτεία και τη δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας ως μέτρα για τον ταχύτερο αφανισμό της Εκκλησίας από τη χώρα μας. Φαντάζει μεγαλεπήβολο το σχέδιο! Ίσως και η κ. υπουργός, όπως και ο επιθυμητός συνεργάτης από την αρχή της ιστορίας, δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι η Εκκλησία διωκομένη λαμπρύνεται! Ο χωρισμός θα αποβεί άκρως ωφέλιμος για την Εκκλησία, που επί τέλους θα απαγκιστρωθεί από τη δυναστεία του «Καίσαρα» και θα πορευθεί ανυπόδυτη και μη έχουσα που την κεφαλήν κλίνη. Τι θα γίνει όμως με τη χώρα, για την προκοπή της οποίας φαίνεται να πονά η κ. υπουργός; Η χώρα και ο λαός της θα υποστούν συνέπειες πολύ πιο οδυνηρές από αυτές που σήμερα υφίστανται, συνέπειες που αποδίδουν στην οικονομική κρίση και μόνο, επειδή τη σκέψη μας εξουσιάζει ο διάβολος δια του χρήματος.     

Η κ. υπουργός μας ζητά από τον διάβολο τη σωτηρία της χώρας. Ούτε εδώ πρωτοτυπεί. Είναι γνωστό ότι «μεγάλοι» ηγέτες κατά την πρόσφατη ιστορία είχαν ως συμβούλους μάγους, υποχείρια του διαβόλου. Έχουν γραφεί πολλά για τις σχέσεις των μεγάλων τυράννων Χίτλερ και Στάλιν με μάγους. Είναι πασίγνωστο ότι πλείστοι όσοι πολιτικοί ηγέτες έχουν τον προσωπικό τους αστρολόγο για απευθείας επικοινωνία με τον ρυθμιστή των «δια της κινήσεως των άστρων εξελίξεων των προσωπικών και κοινών υποθέσεων». Βέβαια υπάρχουν και κάποιοι πιο ρεαλιστές. Δεν ευτελίζονται κάνοντας γνωστό ότι έχουν παντελώς απορρίψει τον «ορθολογισμό» εισερχόμενοι στον χώρο της μεταφυσικής από την σκοτεινή οπίσθια θύρα. Εισέρχονται επισήμως σε με αυστηρά μέτρα ασφαλείας φυλασσόμενους χώρους, όπου «λέσχες» αποφασίζουν τη «σωτηρία» των χωρών. Τώρα αν γράψουμε ότι οι συνεδρίες αυτές τελούν υπό την υψηλή εποπτεία του διαβόλου, ίσως κάποιοι μας κράξουν. Ε, λοιπόν; Θα σιωπήσουμε εναποθέτοντας και μεις τις ελπίδες μας στον διάβολο;

                                                            «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ», 10-10-2011   

Οι καταστροφικές συνέπειες της παραμονής μας στην Ε.Ε.

Του Τάκη Φωτόπουλου

Στο προηγούμενο άρθρο[1] αναφέρθηκα στη μοναδική, κατά τη γνώμη μου, διέξοδο από την καταστροφική κρίση που δημιούργησαν οι ξένες ελίτ με τη συνεργία των ντόπιων, η οποία εσκεμμένα οδηγεί στην απόλυτα ελεγχόμενη από αυτές χρεοκοπία μέσα στην ΕΕ – γεγονός που θα έχει αναπόφευκτο αποτέλεσμα, πέρα από τις μακροπρόθεσμες καταστροφικές συνέπειες που ήδη είχε η ένταξή μας στην ΕΕ πάνω στην παραγωγική και καταναλωτική δομή της χώρας, τη διαφαινόμενη πλήρη «Λατινοαμερικανοποίησή» της. Δηλαδή, την απόλυτη φτωχοποίηση της πλειοψηφίας του πληθυσμού, την «Κινεζοποίηση» της εργασίας, το ξεπούλημα του κοινωνικού μας πλούτου στις ίδιες ελίτ, και την πλήρη ιδιωτικοποίηση της Παιδείας, της Υγείας και των κοινωνικών υπηρεσιών γενικότερα.

H διέξοδος που πρότεινα περνά μέσα από την άμεση έξοδο από την ΕΕ (και όχι μόνο από την Ευρωζώνη όπως υποστηρίζει αποπροσανατολιστικά η ρεφορμιστική Αριστερά), την ακύρωση των «Μνημονιακών» νόμων και την διαγραφή ολόκληρου του χρέους, την αναγκαστική απαλλοτρίωση χωρίς αποζημίωση του λεηλατημένου κοινωνικού μας πλούτου (από Γερμανούς, Καταριανούς και άλλους ληστές), καθώς και αυστηρούς κοινωνικούς ελέγχους των αγορών κεφαλαίου, εργασίας και εμπορευμάτων, την κοινωνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και, προπαντός, τη δημιουργία ενός νέου παραγωγικού και καταναλωτικού προτύπου που θα στηρίζεται βασικά στους δικούς μας παραγωγικούς πόρους, οι οποίοι θα οργανώνονται γύρω από συλλογικά ελεγχόμενες επιχειρήσεις. Το άρθρο αυτό (που αποτελούσε ουσιαστικά περίληψη των συμπερασμάτων συστηματικής ανάλυσης της κρίσης και συνολικής πρότασης για διέξοδο από αυτή που διατυπώθηκε σχεδόν ένα χρόνο πριν),[2] έτυχε πολύ ευμενούς υποδοχής από blogs, αναγνώστες κ.λπ. και φυσικά και άμεσων ή έμμεσων επιθέσεων από τους «Ευρωπαϊστές» με επενδυμένα συμφέροντα στην ΕΕ, ενώ δεν έλειψαν και αυτοί που προσπαθούν να θάψουν παρόμοιες προτάσεις με ισχυρισμούς του τύπου «αντί μιας μελετημένης και συγκροτημένης πρότασης για τη βαθιά κρίση, ακούμε μόνο κραυγές, από εκείνες που ακούγονται για να ακουστούν»!

Συγχρόνως, η Κοινοβουλευτική Χούντα και οι στυγνοί ληστές τοκογλύφοι πίσω από αυτή, μέσω του «ανθρώπου τους στην Αθήνα» που παριστάνει τον πρωθυπουργό, ξεκίνησαν μια Γκεμπελική εκστρατεία καταστροφολογίας για τις συνέπειες εξόδου από την Ευρωζώνη, στην οποία μετέχουν ενθουσιωδώς όχι μόνο τα γνωστά παπαγαλάκια των ΜΜΕ, αλλά και τα αντίστοιχα ακαδημαϊκά με επενδυμένα συμφέροντα στην ΕΕ που μετέχουν στις εκπομπές, τις οποίες οργανώνει συστηματικά η άθλια κρατική τηλεόραση που δεν διαφέρει πια από την αντίστοιχη Χουντική της επταετίας. Επικεφαλής της καταστροφολογίας μπήκε ο γνωστός αρχι-εκσυγχρονιστής του ΠΑΣΟΚ Κ. Σημίτης[3] που θεωρεί κατόρθωμα του την ένταξή μας στην Ευρωζώνη, η οποία ολοκλήρωσε την οικονομική καταστροφή της χώρας και οδήγησε στη σημερινή έκρηξη της κρίσης. Περιττεύει να ασχοληθώ εδώ με την καταστροφολογική ανοητολογία του τ. πρωθυπουργού που όχι μόνο δεν έχει σχέση με την οικονομική θεωρία αλλά και κάθε άλλο παρά καλοπροαίρετη είναι, με δεδομένα τα επενδυμένα συμφέροντα των ντόπιων και ξένων οικονομικών ελίτ που πιστά υπηρέτησε και υπηρετεί. Ας δούμε όμως ένα «σοβαρό» άρθρο που δημοσίευσε πρώτα η ναυαρχίδα του σοσιαλφιλελευθερισμού στη Βρετανία, η Γκάρντιαν, και αναδημοσιεύθηκε στην «Ε», όπου μάθαμε από…πολιτειολόγο για τις «καταστροφικές συνέπειες της εξόδου από την ευρωζώνη»[4] – ο οποίος προφανώς γνωρίζει περισσότερα από πλειάδα έγκυρων διεθνών οικονομολόγων, με τελευταίο τον Ρουμπίνι [5], που υποστηρίζουν το ακριβώς αντίθετο! Αξίζει λοιπόν να δούμε ένα-ένα τα «επιχειρήματα» στα οποία στηρίζεται η προφανώς αποπροσανατολιστική αυτή θέση, η οποία θα πρέπει να σημειωθεί ότι, στη χώρα μας, υποστηρίζεται όχι μόνο από νεο/σοσιαλφιλελεύθερους, αλλά και από «Μαρξιστές», «αντί-εξουσιαστές» κ.ά!

Έτσι, πρώτον, η έξοδος από την Ευρωζώνη υποστηρίζεται ότι θα σημάνει «δραματικές αυξήσεις στις τιμές των εισαγωγών» και, επομένως, αντίστοιχη αύξηση της τιμής της εισαγόμενης ενέργειας και του παραγωγικού κόστους. Όμως, ένας δευτεροετής φοιτητής Οικονομικών γνωρίζει ότι η υποτίμηση του νομίσματος, στην οποία υποχρεωτικά (αλλά και ευεργετικά!) θα οδηγήσει η έξοδος από το Ευρώ, επιφέρει μεν αύξηση των τιμών των εισαγόμενων προϊόντων αλλά και αντίστοιχη μείωση των τιμών των εξαγόμενων, πράγμα που σίγουρα θα έχει σημαντικά ευεργετικά αποτελέσματα στην «βαριά βιομηχανία» μας τον Τουρισμό, αλλά και στα όποια άλλα εξαγόμενα προϊόντα μας. Επομένως, το Κράτος μπορεί κάλλιστα να αντισταθμίσει ένα σημαντικό τμήμα της αύξησης του κόστους παραγωγής με τον μηδενισμό του φόρου στην ενέργεια, που θα γινόταν δυνατός με τα επιπλέον (άμεσα ή έμμεσα) φορολογικά έσοδα από την βελτίωση των εξαγωγών.

Στην πραγματικότητα, το σημαντικότερο πρόβλημα από την υποτίμηση θα ήταν η πιθανή επιδείνωση των λαϊκών εισοδημάτων εξαιτίας της αύξησης των τιμών των βασικών ειδών, τα περισσότερα από τα οποία σήμερα εισάγουμε, σαν συνέπεια της αποδιάρθρωσης της παραγωγής μας μετά την ένταξη στην ΕΕ. Όμως, μια κυβέρνηση που δεν θα εκπροσωπούσε (όπως η σημερινή Χούντα) τα προνομιούχα στρώματα και τις ελίτ θα μπορούσε να επιδοτεί τα λαϊκά στρώματα από τα έσοδα ενός σημαντικού φόρου στη μεγάλη περιουσία (κινητή και ακίνητη) καθώς και τα έσοδα από ένα βαρύ φόρο στα είδη πολυτελείας, όπως είχαμε προτείνει από πέρυσι.

Δεύτερον, φυσικά, οι Ελληνικές Τράπεζες θα πρέπει να κοινωνικοποιηθούν, και αυτό δεν είναι κάτι «κακό», όπως ισχυρίζεται το άρθρο αυτό, διότι δήθεν στη χώρα μας «ο δημόσιος τομέας είναι κεντρικό μέρος του προβλήματος». Το «επιχείρημα» αυτό, όπως έδειξα αλλού,[6] αποτελεί απλά νεο/σοσιαλφιλελεύθερο μύθο. Το είδος δημόσιου τομέα που αναπτύχθηκε στην Ελλάδα (σαν συνέπεια της αποτυχίας του ιδιωτικού να απορροφήσει την ανεργία), όπως και το ίδιο το Χρέος, είναι απλά συμπτώματα της χρόνιας δομικής κρίσης της Ελληνικής Οικονομίας, την οποία ενέτεινε η ένταξή μας στην ΕΕ.

Τρίτον, το «επιχείρημα» ότι «η έξοδος από την Ευρωζώνη μετά από χρεοκοπία θα αποκλείσει τη χώρα από τις διεθνείς χρηματαγορές, τη στιγμή που το έλλειμμα του προϋπολογισμού θα αυξάνεται,» στηρίζεται σε δυο σιωπηρές υποθέσεις που ισχύουν μόνο αν παραμείνουμε στην ΕΕ/Ευρωζώνη (που είναι βέβαια το κρίσιμο ερώτημα!). Δηλαδή:

α) στην υπόθεση ότι το Χρέος θα μείνει στο ύψος που μας καθορίζουν οι τοκογλύφοι πιστωτές μας, όταν ακριβώς βραχυπρόθεσμος στόχος της εξόδου από την ΕΕ/Ευρωζώνη είναι να αποφασίσουμε εμείς για το εάν θα πληρώσουμε το Χρέος αυτό και,

β) στην υπόθεση ότι θα παραμείνουμε εσαεί προτεκτοράτο της ΕΕ, όταν ακριβώς μακροπρόθεσμος στόχος της εξόδου από αυτή θα ήταν η δημιουργία των προϋποθέσεων μιας αυτοδύναμης ανάπτυξης που θα ελαχιστοποιούσε, αν δεν εξαφάνιζε, την ανάγκη νέων δανεισμών.

Τέταρτον, ακόμη και αν προκύψουν ταμειακές ανάγκες από την επαναφορά των λαϊκών εισοδημάτων, αρχικά, στο προ των Μνημονίων επίπεδο, αυτές δεν χρειάζεται να καλυφθούν μέσω νέων δανείων, αλλά μέσω ενός ελεγχόμενου πληθωρισμού (ενώ τα λαϊκά εισοδήματα θα μπορούσαν να προστατευθούν με τιμαριθμικές αναπροσαρμογές), καθώς και ενός ριζικά προοδευτικού φόρου εισοδήματος, πέρα από τους φόρους στη μεγάλη κινητή και ακίνητη περιουσία και την πολυτελή κατανάλωση που προανέφερα.

Πέμπτον, τα κίνητρα για φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή όχι μόνο δεν θα αυξηθούν «δραματικά», όπως υποστηρίζει το άρθρο, αλλά αντίθετα θα μειωθούν δραστικά στο νέο θεσμικό πλαίσιο, ιδιαίτερα μετά τη ριζική αναδιανομή του πλούτου και του εισοδήματος υπέρ των λαϊκών στρωμάτων που συνεπάγονται τα παραπάνω μέτρα. Και αυτό, διότι σε ένα παρόμοιο πλαίσιο που εξασφαλίζει στοιχειώδη φορολογική δικαιοσύνη, ούτε οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι αυτο-απασχολούμενοι θα χρειάζονται πια «φακελάκια» για να κάνουν τη δουλειά τους, ούτε οι πολίτες θα αναγκάζονται να φοροδιαφεύγουν από ένα ληστρικό κράτος εάν τους δινόταν η δυνατότητα να συμμετέχουν συλλογικά στη διαμόρφωση του φορολογικού τους βάρους και της διάρθρωσης των δαπανών.

Τέλος, άλλη καταστροφολογία που διαδίδεται ευρέως από τα Γκεμπελικά ΜΜΕ και τα παπαγαλάκια τους είναι ότι οι καταθέτες θα χάσουν τις καταθέσεις τους όταν βγούμε από το Ευρώ. Όμως, κατ’ αρχήν, η δραχμοποίηση των καταθέσεων δεν επηρεάζει την εσωτερική αγοραστική τους δύναμη (ή αυτή των μισθών ή των συντάξεων), οποιοδήποτε και να είναι το μέγεθος της υποτίμησης, αλλά μόνο την «εξωτερική» αγοραστική τους δύναμη, δηλαδή την ικανότητά τους να αγοράζουν εισαγόμενα αγαθά (θέμα για το οποίο ανέφερα πιθανές λύσεις) ή την ικανότητά τους για τουρισμό στο εξωτερικό κ.λπ., στον οποίο έτσι και αλλιώς μετείχαν μόνο τα ανώτερα εισοδηματικά στρώματα και τα μεσαία ―που σήμερα προλεταριοποιούνται. Επίσης, πέρα από τους τρόπους που ανέφερα προστασίας της αγοραστικής τους δύναμης, υπάρχουν και ειδικοί τρόποι να προστατευθούν οι καταθέσεις των μικροκαταθετών, σε αντίθεση με αυτές των μεγαλοκαταθετών που ανήκουν στα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα. Για παράδειγμα, η αξία των καταθέσεων σε ευρώ θα μπορούσε να μετατραπεί σε δραχμές με βάση μια προοδευτική κλίμακα που θα προστάτευε την αγοραστική δύναμή τους ανάλογα με το γενικότερο εισόδημα των καταθετών (όσο μικρότερο το εισόδημα τόσο μεγαλύτερη η προστασία της αγοραστικής δύναμης των καταθέσεων).

Συμπερασματικά, η έξοδος από την ΟΝΕ και την ΕΕ πράγματι θα είναι επιζήμια στα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα (γι’ αυτό και τα παπαγαλάκια τους, σε οποιοδήποτε δημόσιο χώρο και αν ευρίσκονται, έχουν εξαπολύσει την ξεδιάντροπη αυτή καταστροφολογία). Όμως, οι αρνητικές συνέπειες σε αυτά (που είναι άλλωστε επιθυμητές, αφού αυτά προκάλεσαν την χρόνια κρίση η οποία εντάθηκε με την ένταξή μας που αποφάσισαν στην ΕΕ/ΟΝΕ από την οποία πράγματι ωφελούνται) δεν μπορούν καν να συγκριθούν με τις καταστροφικές συνέπειες πάνω στα λαϊκά στρώματα από την παραμονή μας σε μια ένωση του κεφαλαίου (και όχι των λαών!) που εκφράζει τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση στον χώρο μας.

Μόνο, επομένως, ένα Λαϊκό Μέτωπο «από τα κάτω», με στόχους αυτούς που ανάφερα στην αρχή, και με μέσα τις συνεχείς καταλήψεις και απεργίες διαρκείας παντού, και την μη πληρωμή των χαρατσιών που επιβάλλει η Κοινοβουλευτική Χούντα, θα μπορούσε να οδηγήσει στην ανατροπή της, καθώς και κάθε επίδοξης νέας Χούντας που θα στόχευε στην απλή «επαναδιαπραγμάτευση» του Χρέους. Και, φυσικά, οι πραιτοριανοί της Χούντας που σήμερα μακελεύουν τους διαδηλωτές θα πρέπει να ξέρουν ότι μετά την ανατροπή της δεν θα ισχύσει κανένα ελαφρυντικό ότι «εκτελούσαν διαταγές» για οποιαδήποτε εγκλήματα διαπράττουν ενάντια στον Λαό, και θα δικαστούν από αυτόν ανάλογα στη περίπτωση που, αντί να παραιτηθούν σήμερα ενώ έχουν τη δυνατότητα να το πράξουν, προτιμήσουν να συνεχίσουν να εκτελούν τις παράνομες διαταγές μιας Χούντας που δεν έχει τη παραμικρή λαϊκή νομιμοποίηση και αναγκαστικά γίνονται δωσίλογοι, όπως αυτή.

Σημείωση: Περίληψη του άρθρου αυτού, λόγω των περιορισμών χώρου της στήλης, δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία της 8/10/2011

 Παραπομπές

[1] Το άρθρο για το πολιτικό και κοινωνικό υποκείμενο ενός αγώνα, με τους στόχους του κειμένου, που υποσχέθηκα στο προηγούμενο άρθρο, αναγκαστικά αναβάλλεται για το επόμενο. Βλ. όμως:

http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grspeeches/chalkida__2011.htm

[2] Bλ. Η Ελλάδα ως Προτεκτοράτο της Υπερεθνικής Ελίτ, (Γόρδιος, Νοεμ. 2010), Μέρος Τρίτο

[3] Κ. Σημίτης, «Καταστροφική ενδεχόμενη έξοδος από το ευρώ», Καθημερινή (02/10/2011).

[4] Διονύσης Γ. Δημητρακόπουλος, «Οι καταστροφικές συνέπειες της εξόδου από την ευρωζώνη», Ελευθεροτυπία” (01/10/2011).

[5] Nouriel Roubini, "Greece should default and abandon the euro, The Financial Times (19/9/2011).

[6] Η Ελλάδα ως Προτεκτοράτο, ο.π. σελ.79-86.

ΠΗΓΗ: http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2011/2011_10_08.html

ΤΩΡΑ: Το πιο ευρύ λαϊκό μέτωπο για την ανατροπή του παράνομου καθεστώτος

Του Γιώργου Παπανικολάου

 «Είναι χούντα», «πως ν αντιμετωπίσεις μια χούντα», είναι τα λόγια που άκουγες σε κάθε γωνιά του μετρό απ τους ανθρώπους που κατέφυγαν εκεί για ν αποφύγουν τα χημικά και την αγριότητα των πραιτωριανών των ΜΑΤ, στη διαδήλωση της 29 Ιούνη στο Σύνταγμα.

Πόσο πιο απλά να πει ο κόσμος, που αποφασίζει να χρησιμοποιήσει στοιχειώδη δικαιώματά του, ότι εδώ δεν υπάρχει καμιά νομιμότητα και καμιά λειτουργία θεσμών, αλλά στυγνή επιβολή ενός ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΑΥΘΑΙΡΕΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥ.

Πρέπει ν ανατρέψουμε όχι μια κυβέρνηση, ΑΛΛΑ ΕΝΑ ΚΑΘΕΣΤΩΣ. Γιατί την κυβέρνηση στις παρανομίες και τα εγκλήματά της τη στήριξαν –πέρα απ τις μνημονιακές και «αντιμνημονιακές» πολιτικές δυνάμεις – η αστυνομία και το σύστημα «Δικαιοσύνης» (που έφτασε να βαφτίζει το κρέας ψάρι, ότι δηλαδή η δανειοδοτική σύμβαση του μνημονίου δεν είναι διεθνής σύμβαση, εμπαίζοντας έτσι έναν λαό που λιμοκτονεί και καταστρέφεται απ αυτή τη συμφωνία, που αφήνει τους Ψωμιάδηδες να καπνίζουν ελεύθεροι το πούρο τους και κυνηγάει τους Βήχους και τα μικρά παιδιά βαφτίζοντάς τα τρομοκράτες κ.ό.κ.). Και επίσης  η ηγεσία του ΣΕΒ (που πάντα έκρινε πως τα μέτρα κινούνται στη σωστή κατεύθυνση, αλλά ποτέ δεν πρόσεχε τις παρανομίες και τις αντισυνταγματικές ενέργειες για την επιβολή τους).

Ένα τέτοιο καθεστώς, που στηρίζεται απ τη διεθνή συμμορία των κερδοσκόπων, δεν μπορεί ν ανατραπεί παρά μόνο με το ευρύτερο δυνατό μέτωπο λαϊκών δυνάμεων που συμφωνούν στην ανατροπή του παράνομου καθεστώτος.

Κάποιοι προβάλλουν σαν εμπόδιο για τη δημιουργία αυτού του μετώπου τη μη συμφωνία και επομένως τη μη συγκεκριμένη διατύπωση ενός προγράμματος της επόμενης μέρας, που θα πείσει τον ελληνικό λαό να συστρατευτεί σ αυτό το μέτωπο.

Μα αυτό ακριβώς θα είναι το καθήκον της κυβέρνησης που θα προκύψει απ την ανατροπή της σημερινής κατάστασης. Να δώσει τη δυνατότητα στον ελληνικό λαό με αντικειμενικότητα να μπορέσει να κρίνει και ν αποφασίσει την πορεία που θ ακολουθήσει, συγκρίνοντας τα προγράμματα και τις προτάσεις των διαφόρων πολιτικών δυνάμεων. Κάτι που δεν μπορεί να γίνει σήμερα. Πώς ν ακούσει και να κρίνει ο λαός τις λύσεις που προτείνονται, μέσα στην ομοβροντία τρομοκρατίας και εκβιαστικών διλημμάτων (αν ακούγονται καν προτάσεις); Ποιος είδε αντιπαράθεση επιχειρημάτων;

Μόνο έτσι μπορεί να εκπληρωθεί η θεμελιώδης απαίτηση του συντάγματος για κυριαρχία του λαού και για το ότι όλες οι εξουσίες πρέπει να πηγάζουν απ το λαό.

Μόνο ένας αντικειμενικά ενημερωμένος λαός μπορεί ν αποφασίσει.

Πως έπεσαν τα αραβικά καθεστώτα; Με ακριβή προγράμματα της επόμενης μέρας; Το κίνημα των πλατειών ένωσε ΝΤΕΦΑΚΤΟ όλες τις οργανωμένες δυνάμεις της αντιπολίτευσης και τον απλό λαό, πάνω σ ένα πολύ απλό πλαίσιο: να φύγει ο δικτάτορας, ν ανατραπεί το καθεστώς.

Οι αριστεροί κι όσοι φαντάζονται αντικαπιταλιστικές και σοσιαλιστικές επαναστάσεις, πρέπει ν αφήσουν τώρα τις ονειροφαντασίες, γιατί αύριο ο κόσμος δεν θα μπορεί ούτε αγώνα για την επιβίωσή του να κάνει απ τη δουλεία και την εξαθλίωση στις οποίες θα έχει περιέλθει.

Το κίνημα των αγανακτισμένων στις πλατείες αυτό έδειξε: πρέπει ΤΩΡΑ να δημιουργηθεί το πιο ευρύ λαϊκό μέτωπο με μόνο στόχο ΝΑ ΠΕΣΕΙ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ. Πρέπει ν απευθυνθούμε στον κόσμο για ν απονομιμοποιήσουμε ακόμη περισσότερο και στα πιο καθυστερημένα τμήματα το καθεστώς.

Η τακτική των εχθρών του λαού είναι η διάσπαση των δυνάμεών του και η καθυπόταξη του κάθε κλάδου ξεχωριστά (που υποτάσσονται ανεξάρτητα απ τη συμμετοχή και αγωνιστικότητα των εργαζομένων, όπως απέδειξαν οι περιπτώσεις των φορτηγατζήδων, των ταξιτζήδων κ.ά). γιατί η επίθεση είναι συντονισμένη, διεξάγεται με όλα τα μέσα και χρησιμοποιεί όλες τις δυνάμεις –και διεθνείς- που διαθέτει.

Απέναντι σ ένα τέτοιο μπαράζ επιθέσεων, ο λαός και οι ηγεσίες του έχουν την πολυτέλεια να μην συσπειρώσουν και να χρησιμοποιήσουν όσες δυνάμεις μπορούν;

Το καθεστώς έχει για στήριγμα μερικές δεκάδες χιλιάδες αστυνομικούς-πραιτωριανούς (η προπαγάνδα της τηλεόρασης δεν πιάνει τώρα, παρά μόνο στα πιο καθυστερημένα τμήματα του πληθυσμού, που κι αυτά αν τα πλησιάσουμε μπορούν εύκολα να πεισθούν για τα έργα και τις ημέρες των σωτήρων της πατρίδας).

Αυτούς μπορεί να τους χρησιμοποιεί με επιτυχία σ έναν συγκεκριμένο χώρο κάθε φορά και με προϋπόθεση ότι το κίνημα δεν είναι καλά περιφρουρημένο. Αλλά οι δυνατότητες των πραιτωριανών μειώνονται δραματικά σε περίπτωση συντονισμένων, αποκεντρωμένων, ταυτόχρονων κινητοποιήσεων, που θα έχουν περιφρούρηση και πρωτοτυπία.

Επομένως ο αγώνας πρέπει να είναι ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΟΣ και ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΜΕΝΟΣ με πρωτότυπες μορφές. Ο στόχος πρέπει να είναι να πάψει να λειτουργεί το καθεστώς (απονομιμοποίηση στην πράξη).

Για μια τέτοια διεξαγωγή αγώνα απαιτείται μαζική συμμετοχή του λαού. Κι αυτή μπορεί να επιτευχθεί μόνο με τη συντονισμένη δουλειά όλων που θ αναδείξει το αντίπαλο δέος των καθεστωτικών δυνάμεων.

Κάποιοι πρέπει να σταματήσουν να βάζουν διλήμματα που δεν έχουν θέση ΣΗΜΕΡΑ, σαν προϋπόθεση για κοινή δράση.

Γιατί η στάση πληρωμών πρέπει ν αποφασιστεί τώρα και να είναι μόνιμη και δεν αρκούμαστε σε μια συμφωνία για προσωρινή στάση πληρωμών, όσο ο λαός θα ενημερώνεται για ν αποφασίσει, πράγμα που μπορεί απ όλους να συμφωνηθεί σαν κάτι λογικό και αναγκαίο;

Ή γιατί θεωρούμε ότι δεν θα προκύψουν λύσεις σαν κάτι αναγκαίο και λογικό, αποδεκτό εκ των πραγμάτων απ όλους ή απ την πλειοψηφία του λαού, σε ζητήματα όπως η τύχη των τραπεζών, το ευρώ κ.ό.κ; Αν έχουμε αυτοπεποίθηση για τις προτάσεις μας και τις δυνάμεις μας, πρέπει να ενεργήσουμε μ αυτό το πνεύμα.

Γιατί το πρόβλημα σήμερα δεν είναι ν αποδεσμευτούν δυνάμεις απ το καθεστώς και να θελήσουν να το αλλάξουν ουσιαστικά. Αυτό σήμερα έχει γίνει και συνεχώς η κατάσταση πιέζει ν αποδεσμεύονται κι άλλες. Το πρόβλημα είναι οι οργανωμένες λαϊκές δυνάμεις να βρουν τρόπους να συστρατευτούν  σ ένα μέτωπο εναντίον του καθεστώτος, που θα δημιουργήσει το αντίπαλο δέος,  θα εμπνεύσει και θα θέλξει τις μάζες.

8 Οκτώβρη 2011, Γιώργος Παπανικολάου

Παραπομπές

Ι) Ζούμε εποχές χούντας (Βίντεο) « ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

http://eydapftaneipia.wordpress.com/2011/10/06/%CE%B6%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5-%CE%B5%CF%80%CE%BF%CF%87%CE%AD%CF%82-%CF%87%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CE%B2%CE%AF%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%BF/

ΙΙ) Βρετανία: Ο υποδειγματικός αγώνας ενάντια στον poll tax – Πώς η άρνηση πληρωμής έριξε τη Θάτσερ

http://eydapftaneipia.wordpress.com/2011/10/01/%CF%80%CF%8E%CF%82-%CE%B7-%CE%AC%CF%81%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%80%CE%BB%CE%B7%CF%81%CF%89%CE%BC%CE%AE%CF%82-%CE%AD%CF%81%CE%B9%CE%BE%CE%B5-%CF%84%CE%B7-%CE%B8%CE%AC%CF%84%CF%83%CE%B5%CF%81/

Πως μεθοδεύεται από το Υπουργείο η εργασιακή εφεδρεία χιλιάδων εκπαιδευτικών

Του Χρήστου Κάτσικα

Ας μην υπάρχει καμιά αμφιβολία. Τα βήματα ήδη ακούγονται, οι σκιές αρχίζουν να προβάλλουν. Μόνο οι υπάλληλοι της συναίνεσης, οι κατασκευαστές του εφικτού και οι θεατές της ζωής δεν ακούνε και δεν βλέπουν ή κάνουν ότι δεν ακούν και ότι δεν βλέπουν.

«Κατασκευάζουν» βήμα-βήμα την εργασιακή εφεδρεία των εκπαιδευτικών. Οργανώνουν, με αριστοτεχνικό τρόπο, τον ακρωτηριασμό. Έτσι που να ξεσπάσει με τη φυσικότητα της βροχής που ακολουθεί τις αστραπές και τους κεραυνούς.

«Η εφεδρεία προβλέπεται και για τους εκπαιδευτικούς, αλλά σε επόμενη φάση», δήλωσε η υφυπουργός Παιδείας Εύη Χριστοφιλοπούλου, μιλώντας στο ραδιόφωνο Real FM το πρωί της Δευτέρας 3/10/2011 και την επόμενη μέρα (4/10) το επανέλαβε σε συνέντευξή της στο ΕΘΝΟΣ : «άμεσα δεν θα ισχύσει η εφεδρεία για τους εκπαιδευτικούς. Πρέπει πρώτα να προχωρήσουμε σε αναδιοργάνωση του προσωπικού και μετά βλέπουμε…».

Η υφυπουργός Παιδείας δεν ψεύδεται. Μίλησε για επόμενη φάση, απλά ξέχασε να πει πως το υπουργείο Παιδείας εργάζεται πυρετωδώς για την ετοιμασία αυτής της επόμενης φάσης. Τα πρώτα κομμάτια του παζλ έχουν ήδη μπει στη θέση τους και ήδη το τοπίο διαμορφώνεται.

Η ΜΕΘΟΔΕΥΣΗ ΤΟΥ «ΩΡΙΜΟΥ ΦΡΟΥΤΟΥ»

Ένας από τους βασικούς μοχλούς μείωσης των οργανικών θέσεων είναι η συγχώνευση – κατάργηση σχολικών μονάδων. Ως γνωστόν, ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης Δ. Ρέππας, αναμένεται να φέρει προς ψήφιση στη Βουλή νομοθετική ρύθμιση  με την οποία θα υποχρεούνται όλα ανεξαιρέτως τα υπουργεία να μειώσουν κατά 30% τις δομές τους. Ήδη στο χώρο της εκπαίδευσης άρχισαν με τη συγχώνευση σχολείων που έδωσε ταμείο 1050 σχολεία λιγότερα το 2011, περισσότερους μαθητές στο τμήμα και κάμποσες εκατοντάδες εκπαιδευτικούς να ψάχνουν οργανική θέση. Για το 2012 οι κ.κ. «πρώτα ο μαθητής» ετοιμάζουν νέο πακέτο. Οι πληροφορίες μιλάνε για νέο κύμα συγχωνεύσεων – καταργήσεων περίπου 1000 σχολείων. Αλίμονο στα Γυμνάσια και τα Λύκεια των 6, 7, και 8 τμημάτων, αλίμονο στα συστεγαζόμενα, σε αυτά που βρίσκονται στο ίδιο συγκρότημα, στα εσπερινά, στα ΣΔΕ, σε όσα πληρώνουν ενοίκιο, στα μεγάλα αστικά κέντρα και στην ξεχασμένη περιφέρεια. Εκατοντάδες νέες οργανικές θέσεις θα σβήσουν από το χάρτη, εκατοντάδες εκπαιδευτικοί θα βρεθούν ξαφνικά στο πουθενά. Να η πρώτη μαγιά.

Το επόμενο χρονικό διάστημα θα ανακοινωθεί η αύξηση του ωραρίου των εκπαιδευτικών. Ήδη το μήνυμα πήγε στους Καθηγητές των ΤΕΙ, όπου αφού το Υπουργείο Παιδείας μείωσε για την τρέχουσα Ακαδημαϊκή χρονιά  το έκτακτο διδακτικό προσωπικό στους 1300 από 4.000 κάλεσε τους μόνιμους καθηγητές «να εργαστούν και πέραν του υποχρεωτικού ωραρίου έτσι ώστε να επιτευχθεί η καλύτερη και αποδοτικότερη λειτουργία των ιδρυμάτων». Βεβαίως πριν από όλους η αύξηση του ωραρίου βρήκε τους άλλους – πλην εκπαιδευτικών – «τεμπέληδες δημοσίους υπαλλήλους».

Κάθε πόλεμος αρχίζει με τα λόγια και το υπουργείο Παιδείας έχει συμπληρώσει πολλά ένσημα στην προσπάθειά του να πείσει την κοινή γνώμη ότι οι εκπαιδευτικοί εργάζονται εξαιρετικά λίγες ώρες. Στην κατάλληλη συγκυρία, μέσα στο 2012, είναι σίγουρο ότι θα προχωρήσει στην «αναμόρφωση του ωραρίου των εκπαιδευτικών». Εξάλλου το προσχέδιο  του Υπουργείου Παιδείας με τον εύηχο τίτλο «Οργάνωση των Περιφερειακών Υπηρεσιών Διοίκησης της Εκπαίδευσης – Πρώτα ο μαθητής – Πρώτα η σχολική μονάδα – Νέα Διοίκηση για το Νέο Σχολείο» προβλέπει ότι «σε περίπτωση απουσίας εκπαιδευτικού η αναπλήρωση στα διδακτικά του καθήκοντα γίνεται με εντολή του διευθυντή από εκπαιδευτικό της ίδιας σχολικής μονάδας, κατά προτίμηση της ίδιας ή συναφούς ειδικότητας, που έχει κενό στο ημερήσιο διδακτικό ωράριο εργασίας του. Η άρνηση συμμόρφωσης στο ανωτέρω εκπαιδευτικό καθήκον συνιστά πειθαρχικό παράπτωμα» (Άρθρο 18).

Ένα δίωρο ή ένα τρίωρο επιπλέον π.χ για τους καθηγητές σημαίνει 8-10.000 καθηγητές περίσσευμα!

Με τις αλλεπάλληλες, αλλοπρόσαλλες και αντιεκπαιδευτικές αλλαγές στα αναλυτικά προγράμματα σπουδών, με το ξεχαρβάλωμα και το ραβε-ξήλωνε των ειδικοτήτων στην τεχνικοεπαγγελματική εκπαίδευση, αλλά και με κάτι περίεργες τοποθετήσεις ειδικοτήτων σε περιοχές που δεν είχαν κενά, αίφνης μερικές χιλιάδες εκπαιδευτικοί συγκεκριμένων κλάδων αναζητούν απεγνωσμένα ωράριο. Είναι γνωστή η κατάσταση εκατοντάδων καθηγητών ξένων γλωσσών, Γυμναστών, καθηγητών Πληροφορικής, Οικονομολόγων, Τεχνολόγων, καθηγητών τεχνικών ειδικοτήτων οι οποίοι, χωρίς δική τους ευθύνη, έχουν μείνει χωρίς ωράριο και οργανική θέση. Είναι σίγουρο ότι το Υπουργείο Παιδείας «κατασκευάζει» αδύνατους κρίκους για να νομιμοποιήσει τις επιλογές του. Δεν θα αργήσει η μέρα που με έναν ιδιότυπο μαλθουσιανισμό θα υποβάλλει στην κοινή γνώμη το ερώτημα: «Μπορεί να πληρώνει το Δημόσιο υπαλλήλους του που κάθονται;»

Φυσικά μέσα στη στόχευση του Υπουργείου Παιδείας βρίσκονται ήδη και εκατοντάδες εκπαιδευτικών οι οποίοι λόγω διαφόρων προβλημάτων υγείας βρίσκονταν τα τελευταία χρόνια είτε με μειωμένο ωράριο, είτε σε άλλες υπηρεσίες εκτός σχολικής τάξης. Περιφερειακοί Διευθυντές εκπαίδευσης ήδη έχουν χαρτογραφήσει το χώρο και σε κάθε ευκαιρία, με τη βοήθεια των παλατιανών δημοσιογράφων, μιλάνε για 1500 προβληματικούς εκπαιδευτικούς που «όπως καταλαβαίνετε το δημόσιο δεν έχει την πολυτέλεια να τους πληρώνει».

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΑΦΗΝΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΑΠΕΞΩ

Όπως πολύ εύστοχα έχει επισημάνει η εκπαιδευτικός Ν. Γεωργιάδου από την Κάλυμνο το «βιογραφικό σημείωμα» των εμπνευστών της εκπαίδευσης την εποχή του ΔΝΤ περνά και διαχέεται σε κάθε πράξη τους. Πώς θα ήταν ποτέ δυνατό αυτοί που βγάζουν στο σφυρί το δημόσιο πλούτο, που συμμετέχουν στην «αυγή της Οδύσσειας» με κυνισμό διαλαλώντας την ως μεσοπρόθεσμη επένδυση, που ψάχνουν τις κωλότσεπες του άνεργου για να δουν αν δικαιούται το χαρτζιλίκι της ανεργίας, που βάζουν λουκέτο σε εκατοντάδες σχολεία,  που διαλαλούν ότι «το μνημόνιο είναι ευτυχία», να εμπνευστούν και να εφαρμόσουν στην εκπαίδευση και τους εκπαιδευτικούς κάτι διαφορετικό;

Η κυρίαρχη πολιτική οικοδομεί την πολιτική της επιχειρηματολογία κατηγορώντας το κράτος πρόνοιας ως «υπερφορτωμένο κράτος», ως «γραφειοκρατικό παραλογισμό», ως «ελέφαντα» που ισοπεδώνει τις «ζωτικές δυνάμεις» της κοινωνίας, δηλαδή το Σύνδεσμο Βιομηχάνων, κάτω από το βάρος τους κόστους του. Μισθοί, κοινωνική ασφάλεια, συντάξεις, δωρεάν υγεία, δωρεάν παιδεία, προστασία της μητρότητας, όλα αυτά τα στοιχεία που διασφαλίζουν τους όρους της αξιοπρεπούς διαβίωσης των ανθρώπων και της προαγωγής του πολιτισμού είναι «βαρίδια» στα πόδια της νέας «ιεράς συμμαχίας». Αναπτύσσεται μια πολιτική ορολογία που μοιάζει με τη «λιποδιάλυση» που υπόσχονται τα ινστιτούτα αδυνατίσματος. Μόνο που το «λίπος» που πρέπει να «καεί» στην προκειμένη περίπτωση είναι οι κατακτήσεις των δυνάμεων της εργασίας. 

Να το πούμε καθαρά: Άλλαξαν τα ανεμολόγια και οι ορίζοντες. Εδώ «πριονίζονται ρίζες ! Και όποιος, χωμένος στις συστάδες των θάμνων που τον περιβάλλουν χάνει το δάσος από το οπτικό του πεδίο, καλό είναι να κάνει ένα βήμα στα πλάγια για να δει καθαρότερα μπροστά του.

Η πολιτική αυτή δεν αφήνει κανέναν εκπαιδευτικό έξω. Αν απέναντι σε αυτό το μακελειό δεν υψωθεί τείχος ακαταμάχητο τότε δεν θα περάσει πολύς καιρός που χιλιάδες, ναι πολλές χιλιάδες εκπαιδευτικοί θα χάσουν τη δουλειά τους και όσοι απομείνουν θα εργάζονται σε εργασιακό καθεστώς γαλέρας με μισθούς που δεν θα ξεπερνούν το 50% του μισθού του 2009. Και γι αυτό ας μην έχει αμφιβολίες κανείς! Γιατί όταν πετάς κρέας στους καρχαρίες, δεν φεύγουν, μαζεύονται περισσότεροι.

Το Υπουργείο Παιδείας, ως ευαγγελιστής της αγοράς, βιάζεται να υποδυθεί το ρόλο αυτού που γελά καλά επειδή γελά τελευταίος. Ωστόσο, κι αν τα βουνά μοιάζουν ακίνητα, οι γεωλόγοι ξέρουν καλά πως ζούμε σε μια θάλασσα στεριάς. Γελιούνται όσοι πιστεύουν ότι έχουν κλείσει τις θύελλες μια για πάντα σε γυάλινα κλουβιά. Όσοι πίστεψαν και πολύ περισσότερο όσοι καραδοκούσαν πως θα έχουν «αιώνια» τους εκπαιδευτικούς και όλο το λαό όπως το χιόνι στο βουνό να λιώνει για να αυξάνουν τις εμπορικές ιδέες τους. Πολύ γρήγορα το εκπαιδευτικό κίνηµα, ο κόσμος της εργασίας, θα σηκωθεί στις µύτες των ποδιών του, θα διαπεράσει τα φράγµατα των µέσων µαζικής ενηµέρωσης, θα συντρίψει τη ρητορική τού άδικου λόγου και θα ορθώσει πύργο ατίθασο στη Σαλώµη του νεοφιλελευθερισµού που ετοιµάζεται να περιφέρει το κεφάλι της παιδείας προσφορά στους επιχειρηματίες της γνώσης.

ΠΗΓΗ: 8-10-2011, http://www.alfavita.gr/artrog.php?id=47440

Πολιτικής υποκρισίας και ελλιπούς ενημέρωσης  συνέχεια… [20-09-2011]

Του Νικήτα Χιωτίνη

Διανύουμε περίοδο οικονομικής κρίσης. Όλοι την αντιλαμβανόμαστε εκ του αποτελέσματός της: δεν έχουμε ως κράτος τα χρήματα για να αποπληρώσουμε τα χρέη μας, το κράτος αντλεί από μας – με κάθε δυνατό, νόμιμο και παράνομο τρόπο – τα χρήματα για να εξυπηρετήσει τα χρέη του και μειώνεται η καταναλωτική μας άνεση – ενίοτε έως εξαφανίσεως κάθε τέτοιας δυνατότητάς μας. Μέχρις εδώ τα πράγματα είναι κατανοητά. Όταν όμως αρχίζουν οι συζητήσεις για τα αίτια αυτού του φαινομένου και κυρίως για τους τρόπους θεραπείας του, περισσεύει η υποκρισία, η παραπληροφόρηση και η προπαγάνδα, αλλά και, δυστυχώς, η ασχετοσύνη των δήθεν σχετικών.

Συχνά – πυκνά, με ύφος ανακουφιστικό και εν πολλοίς ευχαριστήριο, προβάλλονται από τα ΜΜΕ δηλώσεις σημαντικών πολιτικών παραγόντων των μεγάλων ευρωπαϊκών κρατών – καγκελαρίων και προέδρων, υπουργών Οικονομικών και διοικητών τραπεζών και οργανισμών, δημοσιογράφων και λοιπών πολιτικών και πολιτικολογούντων – ότι η Ελλάδα δεν θα «πτωχεύσει» και δεν θα φύγει από το ευρώ. Με τον ίδιο τρόπο προβάλλονται και οι αντίστοιχες δηλώσεις των Ελλήνων υπουργών. Κανείς όμως δεν μας εξηγεί πως η πτώχευση μιας χώρας δεν είναι το ίδιο με την πτώχευση ενός νοικοκυριού – αν και διάφοροι άσχετοι αλλά προβεβλημένοι (τυχαίο;) μας λένε ότι είναι το ίδιο πράγμα. Αλλά το σπουδαιότερο είναι πως κανείς δεν μας εξηγεί πως οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν επιθυμούν την «πτώχευσή» μας και την έξοδό μας από το ευρώ – και την Ευρώπη – όχι για λόγους συναισθηματικούς ή ρομαντικούς, αλλά γιατί μια «πτώχευσή» μας, δηλαδή δήλωση αδυναμίας πληρωμής των χρεών μας, θα επέφερε αλυσιδωτά προβλήματα στις ευρωπαϊκές τράπεζες, ενώ μια έξοδός μας από το ευρώ θα επέφερε την πλήρη διάλυσή του, με καταστροφικές συνέπειες για τις ευρωπαϊκές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας. Αυτό το τελευταίο άλλωστε έχει λεχθεί, ακριβώς έτσι, από την Angela Merkel, αλλά περιέργως δεν έχει τύχει μήτε της δέουσας προβολής μήτε της δέουσας ανάλυσής του.

Είναι κατάδηλον πως το οικονομικό μας πρόβλημα είναι θεμελιακώς πολιτικό και γεωπολιτικό, δηλαδή εξαρτάται από πολιτικές επιλογές και γεωπολιτικά ζητήματα. Όμως, φαίνεται να υπάρχει σύγκρουση μεταξύ των ανωτέρω δεδομένων, που αφορούν στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Συνεπής προς την πολιτική στρατηγική του, ο παραγωγικός Βορράς έκρινε πως θα πρέπει να αυξήσει πάση δυνάμει τα οικονομικά του οφέλη απομυζώντας, εντέχνως και στην κυριολεξία, τον λιγότερο παραγωγικό Νότο, φαινομενικά τουλάχιστον αδιαφορώντας για τις ευρύτερες γεωπολιτικές συνέπειες που αυτή η στρατηγική του απειλεί να προκαλέσει (σημαντική επισήμανση: το πώς και το γιατί οι χώρες της βόρειας Ευρώπης παρουσιάζονται πιο παραγωγικές σε ένα ελάχιστο μέρος της Ιστορίας, δηλ. στον 20ό και ίσως και 21ο αιώνα, ενώ σε όλη την υπόλοιπη – δηλαδή με διάρκεια άνω των 85 με 90 «παραγωγικών αιώνων» – ο Νότος ήταν αυτός που δημιουργούσε την Ιστορία, είναι ένα άλλο θέμα που χρήζει ιδιαίτερης προσοχής και εξέτασης). Η παρουσία του Νότου και ιδιαιτέρως της Ελλάδας (με όρους «ιστορικού βάθους», όπως θα ’λεγε ο Νταβούτογλου, θα λέγαμε ο – όχι ολόκληρος – χώρος της πρώην ελληνορωμαϊκής αυτοκρατορίας ή οικουμένης) υπήρξε απαραίτητη για την οικοδόμηση της Ευρώπης.

Η Ευρώπη δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς αυτόν τον Νότο, δηλαδή δεν θα μπορούσε να σταθεί στο παγκόσμιο τοπίο ως αυτοδύναμη χωρική, οικονομική και πολιτισμική οντότητα. Αλλά βεβαίως και ο Νότος είχε εξίσου ανάγκη τον Βορρά. Τα οφέλη υπήρξαν αμοιβαία. Γι’ αυτό άλλωστε βοηθήθηκε και η ελληνική επανάσταση του 1821, γι’ αυτό εντάχθηκε η Ελλάδα στην ΕΟΚ, γι’ αυτό και η Ε.Ε. προσπαθεί να ολοκληρωθεί με «προσάρτηση» σε αυτήν χωρών του πρώην ανατολικού μπλοκ. Η Ευρώπη δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί ως σύστημα με στοιχεία απολύτως αλληλοεξαρτώμενα, που σημαίνει πως κανένα συστατικό του δεν μπορεί να υπάρξει αυτοδυνάμως. Όμως, η αποσύνθεση των νότιων χωρών κινδυνεύει να τις οδηγήσει εκτός Ευρώπης – να οι καταστροφικές συνέπειες για όλη την Ευρώπη που αναγνώρισε η ίδια η καγκελάριος της «παραγωγικής» και πλούσιας Γερμανίας.

Πρακτικά εξετάζοντας τη σημερινή οικονομική κατάσταση, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά όλου του ευρωπαϊκού Νότου, είναι σαφές πως δεν υπάρχουν πολλές διέξοδοι, παρά οι ακόλουθες τρεις – όπως άλλωστε έχουν ήδη παρουσιαστεί από αρκετούς σοβαρούς οικονομολόγους: Η πρώτη είναι να διαλυθεί το ευρώ και η Ευρώπη.

Η δεύτερη είναι να καταλάβει η Γερμανία ότι δεν μπορεί να τα έχει όλα στο μάξιμουμ. Με άλλα λόγια, αν θέλει να διατηρήσει την οικονομική ηγεμονία της – όσο δηλαδή μπορέσει να τη διατηρήσει, δεδομένου της εισόδου στο παγκόσμιο οικονομικό τοπίο των κολοσσιαίων κρατών της Κίνας και της Ινδίας, αλλά και της Βραζιλίας και της αναδυόμενης Αφρικής –, θα πρέπει να διατηρήσει στο «παιχνίδι» τον ευρωπαϊκό Νότο. Θα πρέπει με άλλα λόγια να μοιραστεί τα πλεονάσματά της – δεδομένου ότι, όπως έχει επανειλημμένως αναλυθεί, τα πλεονάσματα του Βορρά είναι τα ελλείμματα του Νότου – με τις νότιες χώρες της Ευρώπης, «διασώζοντάς» τες. Ίσως αυτό να αποτυπώνεται στο «κούρεμα» του 50% που ακούμε τελευταία.

Η τρίτη λύση θα ήταν να εκπληρωθεί η ελπίδα του J. Attali πως «η Ελλάς που υπήρξε η μαμή της Ευρώπης, θα γίνει και η μαμή της πλήρους ενοποίησής της», δηλαδή η Ευρώπη να αποφασίσει πραγματική πολιτική – άρα και οικονομική – ενοποίησή της, όπου ένα κεντρικό υπουργείο Οικονομικών θα χειρίζεται το νόμισμά της – όπως δηλαδή κάνουν τώρα οι ΗΠΑ και ξεπερνούν τα προβλήματά τους – προς το συμφέρον όλης της επικράτειάς της και οι οικονομικές δραστηριότητές της θα διασπαρούν αναπτύσσοντας τις περιφέρειες της ευρωπαϊκής ηπείρου, επιφέροντας πραγματική οικονομική, κοινωνική, πολιτισμική και εδαφική συνοχή.

Δεν μπορώ να προφητεύσω τι από τα τρία θα συμβεί, αλλά αποκλείω το πρώτο, θεωρώντας πως η πλεονασματική Γερμανία δεν θα θελήσει να αυτοκτονήσει. Όμως, δεν θα πρέπει εδώ να ξεχνάμε και την εξάρτηση που έχει (ακόμα;) η Ευρώπη από τις ΗΠΑ. Οι δε υπερατλαντικοί δυτικοί σύμμαχοί μας, πέραν του ότι είναι αυτοί που έσωσαν δύο φορές τη χρεοκοπημένη Γερμανία και στήριξαν τη σημερινή ανάπτυξή της – και αυτό βεβαίως έχει τη σημασία του –, έχουν καταφανώς τη δική τους παγκόσμιας εμβέλειας στρατηγική. Άλλωστε αυτοί πρωτοεισήγαγαν τέτοιου είδους στρατηγικές – και μας δίδαξαν σχετικώς –, σε αυτές οφείλουν τη μέχρι τώρα πορεία τους και βεβαίως δεν σκοπεύουν να τις εγκαταλείψουν. Οι ΗΠΑ, λοιπόν, δείχνουν να ακολουθούν με ακρίβεια τη σειρά των κεφαλαίων του βιβλίου «H σύγκρουση των πολιτισμών», του βασικού στελέχους της «δεξαμενής σκέψης» τους περί της ενδεδειγμένης εξωτερικής πολιτικής S. Huntington. Βρισκόμαστε σήμερα στο τελευταίο κεφάλαιο, όπου αναφέρεται πως η Ελλάδα δεν ανήκει στην Ευρώπη. Όμως τα πράγματα δείχνουν να έχουν μπλεχτεί. H Τουρκία δείχνει μια δυσανάλογη των υπαρξιακών της προβλημάτων αλαζονεία, με την πολιτική Νταβούτογλου: επιδιώκει να αναχθεί σε υπερδύναμη από κάθε άποψη – εδαφική, πολιτική, οικονομική, ενεργειακή – και αυτό δεν το θέλουν μήτε οι ΗΠΑ αλλά μήτε και η Ευρώπη. Έτσι το Ισραήλ, η Κύπρος και η Ελλάδα, καλούνται να παίξουν άλλο ρόλο και από δω και μπρος αρχίζουν τα μεγάλα ζητήματα που δείχνουν πως επηρεάζουν τα πάντα και που καλό θα είναι να τεθούν ανοικτά στο τραπέζι των πολιτικών συζητήσεων και πολιτικών επιλογών μας.

Όμως κανείς δεν μιλάει γι’ αυτά. Η σημερινή πολιτική συζήτηση δείχνει δραματικά περιορισμένη σε «λογιστικές» προτάσεις και στην αντιπαράθεση περί του ποιος είναι καλύτερος στις «διαπραγματεύσεις» – αναφέρομαι στους αρχηγούς των δύο κομμάτων εξουσίας. Η διαπραγμάτευση όμως, την οποίαν διαρκώς επικαλείται η νυν αξιωματική αντιπολίτευση, θέλει επιχειρήματα, επιχειρήματα ευρύτερα του πώς και από πού θα αντληθούν λεφτά για να πληρωθούν τα τοκοχρεολύσια των απεχθών δανείων που πήραμε για να αγοράσουμε γαλλικές φρεγάτες και γερμανικά υποβρύχια (που γέρνουν) και τα διάφορα F αεροπλάνα, για να υποστηρίζουμε εμείς μόνοι μας και ιδίοις εξόδοις τη δήθεν Ενωμένη Ευρώπη. Τέτοια δήθεν πολιτική διαπραγμάτευση εξήγγειλε άλλωστε και ο νυν υπουργός Οικονομικών, όταν ανέλαβε τα καθήκοντά του και ανέκρουσε πρύμναν εκών άκων. Καταφανώς η φαρέτρα του ήταν φτωχή. Βεβαίως η αξιωματική αντιπολίτευση βασίμως πιστεύει πως όταν αναλάβει την εξουσία θα είμαστε στη δεύτερη ή τρίτη διέξοδο, για τις οποίες μίλησα προηγουμένως, εξ επιλογής όμως της Γερμανίας κυρίως και έτσι θα την περάσει σαν διαπραγματευτική της επιτυχία – και μάλλον έτσι προβλέπω να γίνει. Υπάρχει όμως και η περίπτωση να την προλάβει το ΠΑΣΟΚ και έτσι να επανεκλεγεί, εκτός βέβαια και αν αυτό το κόμμα έχει άλλες δεσμεύσεις ή παραμείνει κολλημένο στο να προσπαθεί να νομίζει πως θα ξεχρεώσει πτωχεύοντας όλους τους Έλληνες (σαν μετεξεταστέος πρωτοετής φοιτητής οικονομικών).

Βεβαίως δεν κρίνονται ως σοβαρές οι προτροπές του ΚΚΕ να στείλουμε στη Σιβηρία τους πλουσίους και να βγούμε από την Ευρώπη, αφήνω δε κατά μέρος τα υπόλοιπα κόμματα που λειτουργούν – σχεδόν καταστατικά – ως μπαλαντέρ. Υποκρισία, σκόπιμη παραπληροφόρηση ή απλώς πολιτικοί κατώτεροι – πολύ κατώτεροι – των περιστάσεων και των διακυβευμάτων; Κλίνω στο τελευταίο.

* O Δρ. Νικήτας Χιωτίνης είναι Αρχιτέκτων, Καθηγητής ΤΕΙ, Τμήματος Εσωτερικής Αρχιτεκτονικής και Σχεδιασμού Αντικειμένων.

9-10-2011