Πίσω έχει η απογραφή την… ουρά!

 

ΝΕΟΣ ΓΥΡΟΣ ΜΕ ΨΑΛΙΔΙΣΜΑ ΜΙΣΘΩΝ, ΜΕΙΩΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΤΑΞΕΙΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΤΟΜΕΑ

 

Του Χρήστου Κάτσικα

 

 

 

Δεν είναι λίγοι εκείνοι οι οποίοι εξέφρασαν ευθύς εξαρχής την απορία τους, όταν η κυβέρνηση ανακοίνωσε την πρόθεσή της να απογράψει τους δημοσίους υπαλλήλους. Η Κοινή Υπουργική Απόφαση του υπουργού Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης και του υπουργείου Οικονομικών, με βάση το Νόμο 3845/2010, κάλεσε κάθε δημόσιο υπάλληλο ξεχωριστά να καταγραφεί με δική του ευθύνη, με τη ρητά διατυπωμένη, μάλιστα, απειλή ότι όποιος δεν απογραφόταν θα αντιμετώπιζε τη διακοπή της μισθοδοσίας του το φθινόπωρο που θα κάνει το ντεμπούτο της η νεοσυσταθείσα Ενιαία Αρχή Πληρωμών. Το βασικό ερώτημα εστιάστηκε στο γιατί η καταγραφή δεν γινόταν με τα στοιχεία που ήδη διέθεταν οι διευθύνσεις προσωπικού υπουργείων και άλλων φορέων του Δημοσίου.

Στην Κοινή Υπουργική Απόφαση τονιζόταν επίσης ότι «με την απόφαση αυτή, η ελληνική κυβέρνηση κάνει ένα ακόμα βήμα για τη βελτίωση της λειτουργίας του κράτους και δείχνει την αποφασιστικότητά της να διορθώσει χρόνιες γραφειοκρατικές αγκυλώσεις. Το κράτος αποκτά για πρώτη φορά πλήρη εικόνα των αμοιβών σε όλο το φάσμα του Δημοσίου, ενώ γίνεται πράξη το αυτονόητο, η πλήρης καταγραφή των εργαζομένων, που θα επιτρέψει την ουσιαστική αξιοποίησή τους και παράλληλα τη δυνατότητα καλύτερου ελέγχου των δαπανών του Δημοσίου, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις, σε ένα δεύτερο στάδιο, για δημιουργία ενιαίου μισθολογίου».

Όποιος έχει στοιχειώδη εμπειρία από τους μάγιστρους της επικοινωνιακής πολιτικής της κυβέρνησης μπορεί να διακρίνει με γυμνό οφθαλμό τις αθέατες σκοπιμότητες: Η όλη διαδικασία, με τη βοήθεια των ηλεκτρονικών μας γκουβερνάντων, με τα ατελείωτα άρθρα της δημοσιογραφίας της αυλής και με το βάρος των πρόθυμων διανοουμένων της οθόνης, ερχόταν να πριμοδοτήσει, να στερεώσει και να νομιμοποιήσει έναν από τους βολικότερους αστικούς μύθους για το διογκωμένο συγκεντρωτικό κράτος με τους άπειρους, προνομιούχους και βαριεστημένους δημοσίους υπαλλήλους, ο αριθμός των οποίων σχετίζεται, αφενός, με τα δημοσιονομικά ελλείμματα, αφετέρου με τις αναχρονιστικές αγκυλώσεις της κρατικής μηχανής. Στη συνείδηση της κοινής γνώμης οι δημόσιοι υπάλληλοι παρουσιάστηκαν για μια ακόμη φορά με αριστοτεχνικό τρόπο σαν το βαρίδι στα πόδια μιας κοινωνίας και μιας οικονομίας που θέλει να προχωρήσει και δεν μπορεί.

Πριν από κάθε επίθεση προηγείται η προπαγάνδα η οποία χρησιμοποιείται για να λιπάνει το έδαφος. Στόχος, η συκοφάντηση του αντιπάλου, η απομόνωσή του από σύμμαχες δυνάμεις, σε τέτοιο βαθμό που το θύμα να αποδεχθεί τη θυσία σαν να είναι θέλημα Θεού. Να γίνει ξεκάθαρο: Η συζήτηση για το μέγεθος του δημόσιου τομέα και για την έκταση της απασχόλησης σ’ αυτόν με τους όρους που γίνεται είναι προφανές ότι λειτουργεί στην κατεύθυνση της νομιμοποίησης της ιδιωτικοποίησης και της απόσυρσης του κράτους από δραστηριότητες υπέρ των ιδιωτών.

Το γεγονός ότι το αποτέλεσμα της απογραφής (768.000, εκ των οποίων οι 160.000 είναι ένστολοι και άλλοι 100.00 είναι συμβασιούχοι, αιρετοί κ.λπ.) δεν συνάδει με την προβολή όλη την προηγούμενη περίοδο ενός κράτους-μαμούθ 1.000.000 και βάλε δημοσίων υπαλλήλων και έχει μικρή σημασία για τους επικοινωνιολόγους της υποταγής και ακόμη μικρότερη για τους πολιτικούς εργοδότες τους. Εξάλλου, σύμφωνα με τα στοιχεία των κρατικών υπηρεσιών τα οποία αποστέλλονται τακτικά και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το Μάρτιο του 2009 ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων ανερχόταν – κατά προσέγγιση – σε 741.148 άτομα.

Στο σημείο αυτό έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον οι αριθμοί. Αν ρίξει κανείς μια ματιά μόνο στο ποσοστό που καταλαμβάνει η απασχόληση στο δημόσιο τομέα στο σύνολο της γενικής απασχόλησης θα διαπιστώσει πως το ποσοστό των δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα δεν απέχει καθόλου από το μέσο όρο του ποσοστού των δημοσίων υπαλλήλων στις χώρες της Ευρωζώνης, στις ΗΠΑ και στον Καναδά.

 

Η ΕΕ μαντάρει, μοντάρει και ταχτοποιεί

 

Πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι: Η απογραφή των δημοσίων υπαλλήλων δεν αποτελεί παρά τμήμα μιας οργανωμένης επιχείρησης σε επίπεδο ΕΕ, η οποία μοντάρεται εδώ και αρκετό καιρό και με την ευκαιρία της κρίσης επιταχύνθηκε η προσπάθεια υλοποίησής της. Αναφερόμαστε, βεβαίως, στη νέα ευρωπαϊκή στρατηγική «Ευρώπη 2020», που περιλαμβάνει στο μενού της ως πρόγευμα την αυστηροποίηση του Συμφώνου Σταθερότητας και την «οικονομική διακυβέρνηση», θέματα που βρέθηκαν στο επίκεντρο των συνομιλιών στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ στις Βρυξέλλες στις 17-18 Ιουνίου του 2010.

Λίγες μέρες αργότερα, στις 30 Ιουνίου 2010, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία περιγράφεται μια σειρά από εργαλεία για την ενίσχυση της οικονομικής διακυβέρνησης της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Σε πρώτο επίπεδο το νέο μοντέλο οικονομικής διακυβέρνησης της Ευρωζώνης σημαίνει μεγαλύτερο έλεγχο των δημοσιονομικών και των οικονομικών πολιτικών κάθε χώρας-μέλους από τις Βρυξέλλες. Στα πλαίσια αυτά συμφωνήθηκαν συγκεκριμένες προτάσεις, όπως η εκ των προτέρων – κάθε άνοιξη, αρχής γενομένης από το 2011 – αξιολόγηση σε κοινοτικό επίπεδο των σχεδίων προϋπολογισμών των κρατών-μελών πριν κατατεθούν και εγκριθούν από τα εθνικά κοινοβούλια.

Η εφαρμογή της ολοκληρωμένης ενισχυμένης επιτήρησης, τόσο των δημοσιονομικών πολιτικών, όσο και των μακροοικονομικών και διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, συνοδεύεται από κυρώσεις για την πρόληψη ή τη διόρθωση των εκτροπών που θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο την οικονομική σταθερότητα της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Για να περιοριστεί ο κίνδυνος μη συμμόρφωσης των χωρών με τους κανόνες δημοσιονομικής πειθαρχίας, η καγκελάριος της Γερμανίας πρότεινε να υπάρχουν αυστηρές ποινές στους παραβάτες, με κυρώσεις που θα ξεκινούν από την παρακράτηση πόρων από τα κοινοτικά Ταμεία και θα φτάνουν έως τον αποκλεισμό των παραβατών από τις ψηφοφορίες στα Ευρωπαϊκά Συμβούλια και, σε περίπτωση υποτροπής, στον αποκλεισμό τους από την Ευρωζώνη. Στο πλαίσιο, λοιπόν, της ιδέας για «οικονομική διακυβέρνηση» της ΕΕ προωθούνται κατευθύνσεις για τον ορισμό ενός πλαφόν, που θα αναφέρεται στο ανώτατο όριο των υπαλλήλων (οι αμοιβές των οποίων χρηματοδοτούνται από τον προϋπολογισμό) ως ποσοστό του πληθυσμού ή του ενεργού πληθυσμού ή αλλιώς για τον ορισμό ενός πλαφόν του κρατικού προϋπολογισμού το οποίο θα εξυπηρετεί τη μισθοδοσία των δημοσίων υπαλλήλων.

Ας έρθουμε τώρα στη χώρα μας για να δούμε με ποιους τρόπους υλοποιούνται οι κατευθύνσεις αυτές. Σύμφωνα με τις επιταγές του Μνημονίου, τους επόμενους μήνες η κυβέρνηση πρέπει να παρουσιάσει έναν καινούριο κρατικό μηχανισμό, οπωσδήποτε, εκτός των άλλων, πιο φθηνό. Το μισθολογικό κόστος του Δημοσίου το 2009, πριν από την εφαρμογή του προγράμματος σταθερότητας, ήταν 12,5 δις ευρώ, από τα οποία περίπου 5 δις αφορούσαν επιδόματα. Με το «πάγωμα» των μισθών και τη μείωση δώρων και επιδομάτων προβλέπεται μείωση της μισθολογικής δαπάνης κατά 1,1 δις ευρώ το 2010. Η συνολική μείωση μέχρι και το 2013 προϋπολογίζεται σε 2,7 δις ευρώ και κατανέμεται ως εξής:

– Το 2011 η μισθολογική δαπάνη θα μειωθεί κατά 400 εκατ. ευρώ ακόμη, με το ψαλίδι που έχει μπει σε δώρα και επιδόματα, και 100 εκατ. ευρώ επιπλέον, με την εφαρμογή του ενοποιημένου συστήματος πληρωμών.

– Το 2012 το μισθολογικό κόστος πρέπει να υποχωρήσει κατά 600 εκατ. ευρώ, με την περαιτέρω μείωση των προσλήψεων (κάτω και από τη σχέση μία πρόσληψη για κάθε πέντε συνταξιοδοτήσεις), και το 2013 επίσης άλλα 500 εκατ. ευρώ.

– Επιπλέον 1,5 δις ευρώ εξοικονόμηση προβλέπεται την τριετία 2011-2013, με την εφαρμογή του «Καλλικράτη».

 

Με όχημα το νέο μισθολόγιο

 

Το όχημα του νέου ψαλιδίσματος των μισθών θα είναι το λεγόμενο νέο μισθολόγιο του οποίου ο κεντρικός άξονας είναι η «εξίσωση των μισθών προς τα κάτω». Σύμφωνα με το σενάριο που επεξεργάζεται η κυβέρνηση, πλήθος επιδομάτων θα καταργηθεί, ενώ κάποια επιδόματα, όπως είναι το κίνητρο απόδοσης ή το επίδομα εξομάλυνσης που το λαμβάνουν όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι, θα ενσωματωθούν στο βασικό μισθό. Είναι αναπόφευκτο, λοιπόν, ορισμένες κατηγορίες δημοσίων υπαλλήλων να υποστούν σημαντικές περικοπές στις μηνιαίες αποδοχές τους, ενώ μειωμένες θα είναι οι αποδοχές και για τους νεοπροσλαμβανόμενους στο Δημόσιο.

Παράλληλα, η κεντρική γραμμή είναι η μείωση των δημοσίων υπαλλήλων, αφενός μέσω της δραστικής μείωσης των προσλήψεων, αφετέρου μέσω της δρομολόγησης νέων και εκτεταμένων ιδιωτικοποιήσεων υπηρεσιών και εκχώρηση των λειτουργιών τους σε ιδιώτες. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο Μνημόνιο προβλέπεται ότι σε κάθε πέντε παραιτήσεις – αποχωρήσεις δημοσίων υπαλλήλων θα προσλαμβάνεται ένας, ενώ η πρόβλεψη για «εξαίρεση» του τομέα της Υγείας και της Παιδείας μοιάζει με πικρόχολο ανέκδοτο, καθώς στην παραίτηση – αποχώρηση 11.500 μονίμων εκπαιδευτικών η κυβέρνηση «απάντησε» με 2.825 όλες κι όλες προσλήψεις.

 

ΠΗΓΗ: Επίκαιρα, 17 Σεπτεμβρίου, 2010, http://m-epikaira.gr/2010/09/%CF%80%CE%AF%CF%83%CF%89-%CE%AD%CF%87%CE%B5%CE%B9-%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AE-%CF%84%CE%B7%CE%BD%E2%80%A6-%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AC/

Διπλά αδικημένοι οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα*

 

Μύθοι και αλήθειες για τους υπαίτιους της κρίσης

 

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

 

Με βάση την εισηγητική ομιλία του Γιάννη Στουρνάρα, γενικού Διευθυντή του ΙΟΒΕ, η τρέχουσα οικονομική κρίση «οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην αλόγιστη επέκταση και δυσλειτουργία του κράτους.

Ένα και μόνο στατιστικό στοιχείο είναι αρκετό για να δείξει τι ακριβώς συνέβη», τόνισε. «Από το 1999 μέχρι το 2008 ο μέσος μισθός στο δημόσιο αυξήθηκε 107,3% στην Ελλάδα έναντι 35,3% στην ευρωζώνη». Ακούγοντας κανείς τα παραπάνω, που συμπληρώνονται και υποστηρίζονται από μια λαϊκίστικου χαρακτήρα φιλολογία για την ύπαρξη ενός υπερτροφικού κράτους στην Ελλάδα, πιστεύει ότι ο δημόσιος τομέας στη χώρα μας έχει πραγματικά προσλάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις εις βάρος του ιδιωτικού. Η αλήθεια ωστόσο είναι εντελώς διαφορετική και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι «αντι-κρατιστές» νεοφιλελεύθεροι στην Ελλάδα ουδέποτε μπαίνουν στον κόπο να τεκμηριώσουν με συνολικά μεγέθη τους ισχυρισμούς τους κι όχι με επιμέρους κι αποσπασματικά στοιχεία τα οποία προσφέρονται για εύκολες εντυπώσεις όχι όμως για τεκμηρίωση.

Στον αντίποδα λοιπόν των παραπάνω δοξασιών η Ελλάδα έχει έναν από τους μικρότερους δημόσιους τομείς στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αν πάρουμε ως κριτήριο τους απασχολούμενους σε αυτόν. Όπως φαίνεται και στον Πίνακα 1 που παραθέτουμε, στον δημόσιο τομέα 19 ανεπτυγμένων οικονομικά χωρών το 2002 απασχολούταν κατά μέσο όρο το 15,9% του εργατικού δυναμικού. Στην δε ΕΕ των 17 το 16,4%. Στην Ελλάδα αντίθετα στον δημόσιο τομέα απασχολούταν μόλις το 11,4% του εργατικού δυναμικού, ποσοστό χαμηλότερο ακόμη και απ' αυτό της Αγγλίας όπου ο οδοστρωτήρας της Θάτσερ ισοπέδωσε κάθε δημόσια υπηρεσία προς όφελος του ιδιωτικού συμφέροντος. Κατά συνέπεια ο δημόσιος τομέας στην Ελλάδα μπορεί να διακρίνεται για την γραφειοκρατία και την αναποτελεσματικότητα ή την διαφθορά του (η οποία θέλει όμως… δύο, δηλαδή και τον ιδιώτη από την άλλη) δεν διακρίνεται πάντως για το μέγεθός του, με βάση τους απασχολούμενους, κριτήριο που αποτελεί και το πιο ενδεικτικό μιας και σχετίζεται άμεσα με το κόστος μισθοδοσίας του, που επιβαρύνει τα δημόσια οικονομικά.

 

ΠΙΝΑΚΑΣ 1

ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟ ΤΟΜΕΑ

 

Κράτος         Εργαζόμενοι στο δημόσιο ως ποσοστό του συνόλου

Σουηδία                   30

Δανία                      29

Φινλανδία             22,4

Γαλλία                   21,2

Αγγλία                   17,8

Πορτογαλία          17

Βέλγιο                    16,8

Λουξεμβούργο      14,9

Τσεχία                   14,8

ΗΠΑ                       14,7

Ιταλία                    14,4

Ισπανία                 13

Αυστρία                 12,2

Πολωνία                12,1

Ελλάδα                  11,4

Ιρλανδία                11

Ολλανδία              10,7

Γερμανία              10,2

Ιαπωνία                 8,1

 

ΕΕ                         16,4

 

Σύνολο                15,9

 

Πηγή: OECD, Economic Outlook, 2003. Παρατίθεται στο κείμενο εργασίας: The size and performance of public sector activities in Europe. Heinz Handler, Bertrand Koebel, Philip Reiss, Margit Schratzenstaller.

 

ΠΙΝΑΚΑΣ 2

ΑΜΟΙΒΕΣ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΩΣ ΠΟΣΟΣΤΟ ΤΟΥ ΑΕΠ

 

Η νεοφιλελεύθερη δοξασία περί υπερτροφικού δημοσίου καταρρίπτεται επίσης από στοιχεία της ίδιας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που αφορούν τις αμοιβές των δημοσίων υπαλλήλων ως ποσοστό του ΑΕΠ. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση των 15 οι αμοιβές των δημοσίων υπαλλήλων το 1988 απορροφούσαν το 12,08% του ΑΕΠ, ενώ στην Ελλάδα το 11,1%. Ακόμη και μ' αυτό το κριτήριο κατά συνέπεια δεν ευσταθεί η ενοχοποίηση του δημόσιου τομέα για τα ελλείμματα.

Οι επιθέσεις στον δημόσιο τομέα που ασκούνται από τους υπέρμαχους του μνημονίου στο επίκεντρό τους έχουν την κοινωνική πολιτική που ασκείται από το κράτος κι η οποία είναι το μεγάλο θύμα της μακρόχρονης λιτότητας που εισάγει το μνημόνιο. Αυτό ωστόσο που παραλείπεται να αναφερθεί είναι η δραματική κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι κοινωνικές παροχές στην Ελλάδα, που κι αυτές πλέον απειλούνται με καρατόμηση. Αρκεί να πάρουμε υπ' όψη μας τους 4.500 γιατρούς που λείπουν, τους 20.000 νοσηλευτές κι εργαζόμενους στα παραϊατρικά επαγγέλματα και άλλους 20.000 δάσκαλους και καθηγητές που λείπουν, με τις πιο συντηρητικές εκτιμήσεις! Είναι χαρακτηριστική η σύγκριση με τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ, που παρατίθεται στον Πίνακα 3 κι αφορά τις δεκαετίες του '90 και του '80 παρότι μάλιστα τότε ήταν που στην πραγματικότητα ιδρύθηκε στην Ελλάδα το κοινωνικό κράτος. Εκεί φαίνεται πεντακάθαρα ότι ελάχιστοι, σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ, δημόσιοι πόροι καταλήγουν στην κοινωνική προστασία, την υγεία και στους ανέργους. Και πάλι η Ελλάδα, με κριτήριο τα ποσά που δίνει για κοινωνική προστασία αποδεικνύεται πιο νεοφιλελεύθερη ακόμη και από την κοιτίδα του Θατσερισμού, την Αγγλία. Επομένως η ενοχοποίηση του κοινωνικού κράτους για τα δημόσια ελλείμματα από τους υπέρμαχους του μνημονίου είναι ανυπόστατη και αυθαίρετη.

 

ΠΙΝΑΚΑΣ 3

ΜΕΡΙΔΙΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΔΑΠΑΝΩΝ ΣΤΟ ΑΕΠ

                   Κοινωνική προστασία        Υγεία                      Ανεργία

                              '80     '90           '80         '90               '80     '90

Αυστρία                 –        21,1             –        5,7               –        1,4

Βέλγιο                    20      18,6             6%     6,6               4,5     4

Τσεχία                     –        12,6             –        6,2               –        0,3

Γερμανία                14,7   18,3             6,1     7,5               1,7     2,8

Δανία                     21,2   24,2             7,6     6,9               5,5     6

Ισπανία                  12,9   15,1             4,5     5,4               2,7     3,1

Φινλανδία              16,2   24,2             5,5     6,2               2,1     4,8

Γαλλία                    18,1   21,3             6,3     7,2               2,9     3,1

Ελλάδα                  11,6   16,6           4,8    4,7             0,6     0,8

Ιρλανδία                13,3   13,8             5,8     5,2               4,6     3,9

Ιταλία                    15,3   18,9             5,6     5,9               –        –

Λουξεμβούργο        17,8   16,9             5,4     5,7               1,3     0,8

Ολλανδία               22,3   20,5             5,6     6,2               3,9     4

Πολωνία                 –        19,2             –        4,6               –        1,8

Πορτογαλία          9,2     12                3,4     4,7               0,7     1,5

Σουηδία                 22      26,4             8,1     7,2               2,4     4,5

Αγγλία                  15,2   19,4             5        5,6               2,1     1,3

 

ΕΕ 15                     16,1   19,3             5,7     6,6               1,9     2,5

 

Πηγή: Όπως Πίνακα 1.

Οι ευθύνες για την δημοσιονομική κρίση στην πραγματικότητα πρέπει να αναζητηθούν στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που υποδεικνύει το ΙΟΒΕ: στον ιδιωτικό τομέα!

Γενικά μιλώντας, η τρέχουσα κρίση όπως ξέσπασε το 2008 δεν είχε ως επίκεντρό της κάποιες οικονομίες με ισχυρό κρατικό τομέα και γενναίες κοινωνικές παροχές, όπως για παράδειγμα οι Σκανδιναβικές. Ούτε ξέσπασε σε κλάδους οικονομικής δραστηριότητας που χαίρουν κρατικής προστασίας ή απολαμβάνουν θεσμοθετημένων ποσοστών κέρδους, που χαρακτηρίζονται από το ΙΟΒΕ, τεκμήριο καθυστέρησης. Η κρίση ξέσπασε στην Μέκκα του πιο αχαλίνωτου καπιταλισμού, τις ΗΠΑ και την Αγγλία και σε εκείνο τον κλάδο που αποτελεί την σημαντικότερη βιομηχανία, το μεγαλύτερο εξαγώγιμο προϊόν, ενώ βρίσκεται σε σχέσεις ασύλληπτης διαπλοκής με την πολιτική εξουσία καθώς οι υπουργοί Οικονομικών των ΗΠΑ για παράδειγμα, Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικανοί, προέρχονται από τις κορυφαίες επιχειρήσεις του: το χρηματοπιστωτικό τομέα.

Στην Ελλάδα δε, είναι απορίας άξιο γιατί τα στελέχη του ΙΟΒΕ θεωρούν τόσο προφανή την προικοδότηση του πλήρως ιδιωτικοποιημένου τραπεζικού τομέα με 28 δισ. ευρώ από τις κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και με 10 δισ. επιπλέον από το μνημόνιο της ντροπής, μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας! Αν για τις δημόσιες συγκοινωνίες ή την Ολυμπιακή η ανάγκη κρατικής επιδότησής τους αποτελούσε τεκμήριο αποτυχίας της κρατικής ιδιοκτησίας γιατί δεν ισχύει το ίδιο και για τις τράπεζες; Γιατί δηλαδή δεν αποτελεί τεκμήριο αποτυχίας του ιδιωτικού τομέα; Πολύ περισσότερο αν θυμηθούμε ότι στο πρόσφατο παρελθόν, όταν οι τράπεζες ήταν υπό κρατικό έλεγχο, τη δεκαετία του '80 για παράδειγμα και το πρώτο μισό της δεκαετίας του '90, ουδέποτε είχαν κινδυνεύσει από κερδοσκοπικούς τυχοδιωκτισμούς κι ουδέποτε είχαν απειληθεί τόσο σοβαρά…

Ειδικότερα μιλώντας για την δημοσιονομική κρίση στην Ελλάδα, η βασικότερη αιτία της δεν πρέπει να αναζητηθεί στις κοινωνικές παροχές που από αναιμικές οδεύουν για πλήρη κατάργηση, αλλά στην θεσμοθετημένη, επίσημη φοροαπαλλαγή των ανωνύμων εταιρειών. Με βάση στοιχεία της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας, Eurostat, που εκδόθηκαν με ημερομηνία 28 Ιούνη 2010, ο εταιρικός φόρος στην Ελλάδα ανέρχεται στο 24%, όταν στην ευρωζώνη των 16 είναι κατά μέσο όρο, υψηλότερος του ελληνικού και φθάνει το 25,7%. Οι περισσότερες δε δυτικοευρωπαϊκές χώρες έχουν πολύ υψηλότερο φορολογικό συντελεστή για τις ανώνυμες εταιρείες από τον ελληνικό. Για παράδειγμα, Σουηδία και Φινλανδία: 26%, Αγγλία και Νορβηγία: 28%, Γερμανία: 29,8%, Ιταλία: 31,4%, Γαλλία: 34%, κοκ.

Άλλοι δε τομείς της ελληνικής οικονομίας, που χαρακτηρίστηκαν ως «φωτεινό παράδειγμα» από εισηγητή στην εκδήλωση του ΙΟΒΕ, όπως η ναυτιλία στην πραγματικότητα δεν πληρώνουν κανένα φόρο. Το πλαίσιο λειτουργίας τους καθορίζεται από ένα αποικιακό καθεστώς 57 επίσημων φοροαπαλλαγών που καθιστά την Ελλάδα στην πραγματικότητα φορολογικό παράδεισο για τους εφοπλιστές. Ποιο είναι επομένως το όφελος για τα δημόσια οικονομικά από το «φωτεινό παράδειγμα» των εφοπλιστών; Γιατί δεν θεωρείται υποχρέωσή τους η συμβολή στα δημόσια οικονομικά;

Το κενό που αφήνουν στα δημόσια έσοδα οι ανώνυμες εταιρείες κι οι εφοπλιστές (μαζί μ' αυτούς φυσικά η εκκλησία και οι τράπεζες) καλύπτουν οι εργαζόμενοι που πληρώνουν ένα από τους υψηλότερους ΦΠΑ σε όλη την ΕΕ. Πρόκειται για τον πιο άδικο φόρο, όπως όλοι οι έμμεσοι, καθώς πληρώνεται από τον καταναλωτή ανεξαρτήτως του εισοδήματος του, καταργώντας στην πράξη τη αναλογικότητα που εξασφαλίζει τον προοδευτικό χαρακτήρα κάθε φορολογικού συστήματος. Έτσι, ενώ ο μέσος ΦΠΑ στην ΕΕ των 27 είναι 20,2% στην Ελλάδα φθάνει το 23%! Στις άλλες δε μεσογειακές χώρες, που έχουν συγγενή οικονομική δομή με αυτή της Ελλάδας, όπως η Ιταλία, η Πορτογαλία και η Ισπανία, ο ΦΠΑ ανέρχεται σε 20% για τις δύο πρώτες και 18% για την τρίτη. Οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα είναι διπλά αδικημένοι γιατί πέρα από ΦΠΑ πληρώνουν πολλά περισσότερα σε σχέση με τους Ευρωπαίους και στους φόρους που αναλογούν στην εργασία: 37% είναι ο σχετικός φόρος που αναλογεί στην εργασία στην Ελλάδα, 34,4% ήταν στην ευρωζώνη των 16 το 2008.

Τέλος σε ό,τι αφορά τους μισθούς που θεωρούνται υψηλοί αρκεί να αναφέρουμε ότι με βάση στοιχεία που περιέχονται στην Έρευνα εργατικού δυναμικού της ΕΣΥΕ και αφορούν το δεύτερο τρίμηνο του 2008 το 25% των μισθωτών αμείβεται με καθαρές αποδοχές που δεν ξεπερνούν τα 750 ευρώ μηνιαίως. Ενώ, ένα 30% επιπλέον με αποδοχές από 750 έως 1.000 ευρώ. Το 55% των εργαζομένων δηλαδή ζει με 1.000 ευρώ μηνιαίως! Το εισόδημα αυτό μάλιστα με πραγματικούς όρους βαίνει σταθερό μειούμενο στο σύνολο του κοινωνικού πλούτου. Με βάση στοιχεία που δημοσιεύτηκαν στην ετήσια έκθεση του ΙΝΕ – ΓΣΕΕ του 2009 το μερίδιο της εργασίας ως ποσοστό του ΑΕΠ χάνει διαρκώς έδαφος στο πέρασμα του χρόνου. Ενώ μεταξύ 1978-1983 κυμαινόταν μεταξύ 70-75%, την περίοδο 1984-1990 έφθασε το 65-70% κι από το 1994 μέχρι σήμερα μειώθηκε στο 62%.

Σε ότι αφορά τους συνταξιούχους το 61% ζει με λιγότερα από 600 ευρώ, χωρίς μάλιστα να υπολογίζονται οι συνταξιούχοι του ΟΓΑ! Την ίδια ώρα που 1,1 εκ. εργαζόμενοι ή το 25% δουλεύουν ανασφάλιστοι, η εισφοροδιαφυγή ετησίως φτάνει τα 8 δις. και οι ανείσπρακτες οφειλές τα 7,5 δις. ευρώ, με βάση το ίδιο το υπουργείο Εργασίας!

Ο γενικός διευθυντής του ΙΟΒΕ επομένως ας μην αναζητά στο ασφαλιστικό σύστημα την πηγή του δημοσιονομικού ελλείμματος. Οι βασικότερες αιτίες είναι η θεσμοθετημένη φοροδιαφυγή και η κατοχυρωμένη φοροαπαλλαγή. Από αυτά τα προνόμια πρέπει κατά συνέπεια να ξεκινήσει η «εσωτερική υποτίμηση» που επαγγέλλονται το ΔΝΤ και το ΙΟΒΕ κι όχι από τους μισθούς και τις συντάξεις…

 

 Τραγικά επίκαιρος ο Στίγκλιτζ

 

«Το πρόβλημα με τα σφάλματα του ΔΝΤ είναι ότι πιθανότατα θα έχουν μεγάλη διάρκεια. Το ΔΝΤ συχνά μιλούσε ωσάν αυτό που χρειαζόταν η οικονομία να ήταν ένα δυνατό καθαρτικό. Να πονέσει, και όσο βαθύτερος ο πόνος τόσο μεγαλύτερη η επακόλουθη οικονομική μεγέθυνση. Σύμφωνα με τη θεωρία του ΔΝΤ, λοιπόν, μια χώρα που ενδιαφέρεται για τις μακροπρόθεσμες προοπτικές της-ας πούμε σε είκοσι χρόνια από σήμερα-, θα έπρεπε να σφίξει τα δόντια και να δεχτεί μια βαθιά κάμψη. Οι άνθρωποι σήμερα θα υπέφεραν, αλλά τουλάχιστον τα παιδιά τους θα ήταν σε καλύτερη κατάσταση. Δυστυχώς τα στοιχεία δε στηρίζουν τη θεωρία του ΔΝΤ. Μια οικονομία που διέρχεται βαθιά ύφεση μπορεί να αναπτύσσεται ταχύτερα καθώς ανακάμπτει, αλλά ποτέ δεν αναπληρώνει τον χαμένο χρόνο. Όσο πιο βαθιά είναι η σημερινή ύφεση τόσο χαμηλότερο θα είναι και το πιθανό εισόδημα, ακόμη και σε είκοσι χρόνια από τώρα. Δεν ισχύει, όπως ισχυρίζεται το ΔΝΤ, ότι σε είκοσι χρόνια οι άνθρωποι θα είναι σε καλύτερη κατάσταση. Οι επιπτώσεις μιας ύφεσης είναι μακροχρόνιες. Υπάρχει μια σοβαρή συνέπεια: Όσο πιο βαθιά είναι η κρίση σήμερα, όχι μόνο τόσο πιο χαμηλή θα είναι η συνολική παραγωγή σήμερα, αλλά και τόσο χαμηλότερη ενδέχεται να είναι για πολλά χρόνια».

Τζόζεφ Στίγκλιτζ, Η μεγάλη αυταπάτη, εκδ. Α. Α. Λιβάνη

 

Το παραπάνω απόσπασμα αφιερώνεται σε όσους χαρακτηρίζουν «διαβατήριο για τη σωτηρία της Ελλάδας» την προσφυγή στο ΔΝΤ κι επίσης «προϋπόθεση για μια νέα αναπτυξιακή πορεία στηριγμένη σε υγιείς βάσεις»…

 

* Επίκαιρα 15-21/07/2010

 

ΠΗΓΗ: 18/07/2010,  http://leonidasvatikiotis.wordpress.com/2010/07/18/%CE%B4%CE%B9%CF%80%CE%BB%CE%AC-%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CE%B9-%CE%BF-%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CE%B6%CF%8C%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5/

Ο αποπροσανατολιστικός ρόλος της Αριστεράς για την Ε. Ε.

 

Του Τάκη Φωτόπουλου *

 

Εάν όμως οι ελίτ «κάνουν τη δουλειά τους», σήμερα γίνεται εξίσου φανερό ότι η Αριστερά μας αποδεικνύεται πως βρίσκεται πολύ κάτω των δραματικών περιστάσεων. Ετσι, αντί το αντισυστημικό τουλάχιστον τμήμα της να ηγηθεί ενός μαζικού λαϊκού κινήματος με σαφείς στόχους ως προς το κομβικό θέμα της ένταξής μας στην Ε.Ε., η μεν ρεφορμιστική Αριστερά, όπως ήταν αναμενόμενο, προτείνει μεταρρυθμίσεις (New Deal, κεϊνσιανές πολιτικές κ.λπ.!), που, όπως έχω δείξει και μόλις επιβεβαίωσε το G20, αποτελούν σήμερα… παραμύθια της Χαλιμάς, η δε αντισυστημική Αριστερά είτε θολώνει τα νερά και αποπροσανατολίζει το λαϊκό κίνημα είτε συναρτά την έξοδο από την Ε.Ε. με την αντικαπιταλιστική αλλαγή. Κάποιοι άλλοι επικαλούνται το επιχείρημα της «ανωριμότητας» του αιτήματος για την έξοδο από την Ε.Ε., για να συγκαλύψουν έναν ψευτο-διεθνισμό που απορρέει από ένα δογματικό μαρξισμό. Τέλος, η ελευθεριακή Αριστερά συνήθως… δεν ασχολείται με το θέμα της Ε.Ε., εφόσον γι' αυτήν ο στόχος είναι το «κράτος», τα «αφεντικά» ή τα φαντασιακά!

Στην πρώτη κατηγορία, του αποπροσανατολισμού, ανήκουν κατ' αρχήν οι διάφορες τάσεις μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ που δεν θέτουν θέμα εξόδου ούτε καν από την ευρωζώνη. Και αυτό τη στιγμή που ακόμη και διεθνείς ορθόδοξοι οικονομολόγοι βλέπουν την έξοδο από αυτήν ως τη μόνη λύση για να αποφευχθεί ο καταστροφικός «μονόδρομος» των ελίτ! Στην ίδια όμως αποπροσανατολιστική κατηγορία ανήκουν, τελικά, και οι υποτιθέμενες πιο ριζοσπαστικές τάσεις στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά (ΑΝΤΑΡΣΥΑ [1] κ.λπ.), οι οποίες, ακολουθώντας τις άκρως αντιφατικές θέσεις της «Πρωτοβουλίας των αριστερών οικονομολόγων» [2], θέτουν μεν θέμα εξόδου από την ευρωζώνη αλλά όχι και από την Ε.Ε., που δεν το θεωρούν σήμερα «προαπαιτούμενο» για την έξοδο από την κρίση. Ομως, όπως έγινε φανερό με τα τελευταία μέτρα (ασφαλιστικό, εργασιακό) και τα προαναγγελλόμενα (ξεπούλημα κάθε κρατικού περιουσιακού στοιχείου, ακόμη και αν καλύπτει βασικές ανάγκες, όπως νερό, τρένα, λιμάνια κ.λπ.), το θέμα δεν είναι πια, όπως ξεκίνησε, ένα ζήτημα δημοσιονομικής κρίσης και χρεοκοπίας – ζήτημα που, επίσης, σε τελική ανάλυση, ανάγεται στην ένταξή μας στην Ε.Ε. και όχι απλά στις «κακές πολιτικές» της ευρωζώνης, όπως ισχυρίζονται οι «αριστεροί οικονομολόγοι». Σήμερα το θέμα είναι ότι, πέρα από τον δήθεν «μονόδρομο» των ληστρικών μέτρων για την αποφυγή χρεοκοπίας, αντιμετωπίζουμε κάτι ακόμη πιο σημαντικό: την κατάλυση στοιχειωδών κοινωνικών ελέγχων στην αγορά εργασίας, στην ασφάλιση, στην παιδεία κ.λπ., κάποιοι από τους οποίους έχουν ιστορία ενός αιώνα!

Είναι, επομένως, σαφές ότι οι ξένες και οι μεταπρατικές ντόπιες ελίτ χρησιμοποιούν τη «χρυσή ευκαιρία» της σημερινής μετατροπής της χώρας σε τυπικό προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ (με τη μορφή της Ε.Ε. και του ΔΝΤ) [3] για να εφαρμόσουν τις «4 ελευθερίες», δηλαδή την κατάργηση των κοινωνικών ελέγχων (σε αντίθεση με τους ρυθμιστικούς) στις αγορές αγαθών, κεφαλαίων, υπηρεσιών και εργασίας, από τις οποίες μόνο οι δύο πρώτες έχουν «απελευθερωθεί» πλήρως στην Ελλάδα. Ομως, η «απελευθέρωση» των αγορών αυτών, που αποτελεί θεμελιακό νόμο της Ε.Ε., καθιερώθηκε με την ενιαία αγορά, πολύ πιο πριν από την καθιέρωση της ευρωζώνης, πράγμα που σημαίνει ότι έξοδος της χώρας από την ευρωζώνη, χωρίς την παράλληλη έξοδο από την Ε.Ε., δεν πρόκειται να επηρεάσει στο παραμικρό τις «θεσμικές αλλαγές» της κοινοβουλευτικής χούντας στο εργασιακό, στο ασφαλιστικό, στην εκπαίδευση κ.λπ.

Αυτό σημαίνει, επίσης, ότι το πρόγραμμα της «Πρωτοβουλίας» και των συνοδοιπόρων της είναι εντελώς αποπροσανατολιστικό, διότι όχι μόνο δεν είναι δυνατή η διαγραφή του χρέους που προτείνουν (παρά μόνο επαναστατικώ δικαίω, ιδιαίτερα όταν η κοινοβουλευτική χούντα έχει υποθηκεύσει κάθε κρατικό ενεργητικό στοιχείο με τη δανειακή συνθήκη της 8ης Μαΐου), αλλά ούτε καν η μείωσή του είναι δυνατή χωρίς τη συμφωνία των «εταίρων» μας (δηλαδή των πιστωτών) που θα βάλουν βέβαια τους δικούς τους όρους. Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι παρόμοια επαναδιαπραγμάτευση του χρέους μέσα στην Ε.Ε., συνοδευόμενη και με την αποχώρησή μας από την ευρωζώνη, αποτελεί βασικό εφεδρικό σχέδιο των «εταίρων» μας, σε περίπτωση αποτυχίας των σημερινών μέτρων! Αλλά ούτε και τα υπόλοιπα μέτρα που εισηγούνται οι ίδιοι είναι δυνατά μέσα στην Ε.Ε., εφόσον σχεδόν όλα αντίκεινται στην Ε.Ε. και τις «4 ελευθερίες» της. Δηλαδή: οι μόνιμοι έλεγχοι στην κίνηση κεφαλαίων (μόνο κάποιοι έκτακτοι έλεγχοι με στόχο την κερδοσκοπική φυγή κεφαλαίων είναι δυνατοί), η κρατικοποίηση των μεγάλων τραπεζών (μόνο κρατικοποιήσεις των ζημιών τους, σε σχέση με τη χρηματοπιστωτική κρίση, αποτελούν κοινοτική πρακτική), η επαναφορά στο Δημόσιο των στρατηγικής σημασίας ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων όπως η Ολυμπιακή όταν, ως γνωστόν, η Ε.Ε. -όχι η ευρωζώνη- εξανάγκασε την ιδιωτικοποίησή της με συνεχή εξοντωτικά πρόστιμα επειδή το κράτος την «προστάτευε» (!) κ.λπ.

Με άλλα λόγια, αυτό που προφανώς «ξεχνούν» οι «αριστεροί οικονομολόγοι» είναι ότι η ενσωμάτωση της χώρας στη διεθνοποιημένη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς, η οποία οδήγησε στη μεταπολεμική αναπτυξιακή «φούσκα» που μόλις έσκασε, έγινε μέσω της ένταξής μας στην Ε.Ε. και ότι, επομένως, το ευρώ και η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση λειτούργησαν απλώς σαν καταλύτες στη διαδικασία αυτή και όχι βέβαια σαν αιτίες! Ακόμη «ξεχνούν» ότι, μη θέτοντας θέμα εξόδου από την Ε.Ε., δεν μπορούν να θέσουν και θέμα κατάργησης της «απελευθέρωσης» των αγορών αγαθών και υπηρεσιών, κεφαλαίου και εργασίας που είναι πίσω από το Μνημόνιο και συνακόλουθα τις ρυθμίσεις για το ασφαλιστικό, τα εργασιακά, τις ιδιωτικοποιήσεις κ.λπ. Τέλος, «ξεχνούν» πως όχι μόνο η έξοδος από τη σημερινή κρίση δεν είναι δυνατή μέσα στην Ε.Ε., αλλά ούτε βέβαια η δημιουργία των προϋποθέσεων για την οικοδόμηση μιας άλλης οικονομικής δομής που επικαλούνται, η οποία δεν θα ήταν συμβατή με τις «4 ελευθερίες»!

Οσον αφορά τη δεύτερη περίπτωση, που αναφέρεται κυρίως στο ΚΚΕ, μολονότι το κόμμα αυτό ήταν το μόνο που με συνέπεια πάντα έθετε θέμα εξόδου από την Ε.Ε., σήμερα φαίνεται να τη συναρτά με τη λαϊκή εξουσία και την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος. Ομως, η έξοδος από την Ε.Ε. είναι απλώς η αναγκαία (αλλά όχι και επαρκής) συνθήκη για τη ρήξη των δεσμών της χώρας με τη διεθνοποιημένη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς. Απλώς, για την Ελλάδα, το αίτημα αυτό παίρνει ιδιαίτερη σημασία λόγω της σημερινής προσπάθειας των ελίτ να μετατραπεί η χώρα στο πρώτο -και τυπικά- προτεκτοράτο της Ε.Ε. και της συνακόλουθης απόπειρας κατάλυσης των κοινωνικών κεκτημένων! Επομένως, η πάλη για την ανατροπή του συστήματος δεν θα πρέπει να συγχέεται με τον αγώνα για άμεση έξοδο από την Ε.Ε., στον οποίο το ΚΚΕ θα μπορούσε εκ των πραγμάτων να παίξει αποφασιστικό ρόλο. Το μεγάλο δίλημμα, επομένως, που πρέπει ν' αντιμετωπίσει το κόμμα αυτό είναι: ή να τεθεί επικεφαλής ενός παλλαϊκού αγώνα για την έξοδο από την Ε.Ε., που θα δημιουργούσε τις προϋποθέσεις και για συστημική αλλαγή, ή να συμμεριστεί, μαζί με την υπόλοιπη Αριστερά, την ευθύνη που τους αναλογεί για τις καταστροφικές συνέπειες που έρχονται.

Τέλος, αυτοί που ισχυρίζονται ότι είναι «ανώριμο» το αίτημα εξόδου από την Ε.Ε., φαίνεται πως «ξεχνούν» ότι σήμερα δεν συζητάμε θεωρητικά κάποιο «μαξιμαλιστικό» αίτημα, αλλά το κρίσιμο θέμα ανατροπής της άμεσης καταβαράθρωσης των κοινωνικών κατακτήσεων μέσα σε μια διαδικασία μετατροπής της Ελλάδας σε προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ, καθώς και της πτώχευσης των λαϊκών στρωμάτων…

 

[1] Αναφέρω απλώς σχετικά και κάποιες προσωπικές επιθέσεις (π.χ. Π. Παπακωνσταντίνου, «Η πτώχευση της κριτικής», «Πριν», 27/6/2010) που αποδίδουν τη θεμελιακή διαφωνία μου για τη στάση της «Πρωτοβουλίας» στη «διαφωνία για τη διαφωνία και τη μανία της δικαίωσης του ενός εναντίον όλων» – επιθέσεις που χαρακτηρίζουν βέβαια αυτούς που καταφεύγουν σε παρόμοια μέσα για να καλύψουν την προφανή ένδεια επιχειρημάτων.

 

[2]  Μπιτσάκης, Ρούσης, Καζάκης κ.ά., «Παύση πληρωμών – έξοδος από το ευρώ», 15/5/2010.

 

[3] βλ. Τ. Φωτόπουλος, «Η Ελλάδα ως προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ – Προς μια αυτοδύναμη οικονομία» (Γόρδιος, Σεπτέμβρης 2010).

http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

 

ΠΗΓΗ:  Έντυπη Έκδοση,  Ελευθεροτυπία, Σάββατο 3 Ιουλίου 2010,  http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=179538

Ανάργυροι και κερδαλεόφρονες

 

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

Αντιγράφω απ' την ESPRESSO (7-12-09):

Το όνομά του έχει συνδεθεί με τη σωτηρία πολλών καρδιοπαθών στο Λίβανο, στη Γεωργία, στη Σερβία, στην Κύπρο, στην Ινδία, στο Μαρόκο, στην Αλγερία, στο Μαυρίκιο, στη Μοζαμβίκη, στην Ερυθραία, στο Κιργιστάν, στη Μαδαγασκάρη, στη Βενεζουέλα, στην Ουκρανία και στην Μποτσουάνα.

Ο Ελληνας καρδιοχειρουργός Αυξέντιος Καλανγκός δεν απέκτησε τυχαία τον τίτλο του «γιατρού των φτωχών παιδιών». Στα 23 του αποφοίτησε από την Αμερικανική Ιατρική Σχολή της Κωνσταντινούπολης και στα 40 του έγινε τακτικός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης. Αργότερα ήταν ο καλύτερος μαθητής του κορυφαίου καρδιοχειρουργού Μαγκντί Γιακούμπ.

Ιδρυτής του φιλανθρωπικού ιδρύματος «Καρδιές για όλους», ο Ελληνας γιατρός από την Πόλη μαζί με την ομάδα του δεν κάνει τίποτα άλλο από το να χειρουργεί καθημερινά δωρεάν όλα τα παιδιά στις φτωχές συνοικίες του κόσμου, μόνο και μόνο για να ξαναδεί το χαμόγελο στα χείλη τους….»!

Ένα θαυμαστό παράδειγμα Ανθρώπου (με Α κεφαλαίο), που έχει αφιερώσει τη ζωή του στην υπηρεσία των συνανθρώπων του. Και ιδιαίτερα των παιδιών. Όπως ακριβώς και οι Άγιοι Ανάργυροι, που τη μνήμη τους σήμερα γιορτάζει η Εκκλησία μας.

 Κίνητρο των Αγίων Αναργύρων, όπως και του Αυξέντιου Καλανγκού, είναι η απεριόριστη και ανεξάντλητη αγάπη τους για το συνάνθρωπο. Οι σπουδές τους, οι κόποι και οι αγώνες και οι θυσίες ολάκερης της ζωής τους έχουν ως σκοπό να υπηρετήσουν τον άνθρωπο. Τον άνθρωπο που πάσχει και υποφέρει. Γι' αυτούς είναι αδιανόητο να σωριάζουν πλούτη και οι συνάνθρωποί τους να υποφέρουν και να πεθαίνουν.

Και ασφαλώς το ίδιο κίνητρο λειτουργεί, όχι μόνο σ' αυτούς, που αγωνίζονται για την αντιμετώπιση των προβλημάτων υγείας, αλλά και των πάσης φύσεως ανθρωπίνων και κοινωνικών προβλημάτων.

Και ασφαλώς δεν ήταν λίγοι, αλλά εκατομμύρια αυτοί, που διώχτηκαν και εκτελέστηκαν, επειδή έκαμαν το «έγκλημα» να παλέψουν για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη…

Και εκτελέστηκαν και θυσιάστηκαν απ' αυτούς, που κάνουν τα πάντα και θυσιάζουν τους πάντες για το μαμωνά. Για τους οποίους ο άνθρωπος, με τις ανάγκες του και τα βάσανά του, δεν έχει καμιά απολύτως αξία. Τον βλέπουν απλά σαν ένα μέσον, για να πάνε όσο γίνεται μακρύτερα στο μονόδρομο της κερδοσκοπίας. Στον οποίο, όποιος μπαίνει εμπόδιο εξοντώνεται με κάθε τρόπο.

Πράγμα, που έχουν κάνει σύστημα και πάγια τακτική οι αρχιερείς του καπιταλισμού. Οι οποίοι, όταν δεν βρίσκουν αφορμές, τις εφευρίσκουν, για να ανοίγουν μέτωπα πολέμου (Αφγανιστάν, Ιράκ, Σερβία, Λίβανος, Παλαιστίνη, κλπ). Προκειμένου να υπονομεύουν τη ζωή των λαών και να προωθούν τα εγκληματικά σχέδια του αδηφάγου καπιταλιστικού Μινώταυρου.

Στην εγκληματική υπηρεσία των οποίων είναι και κάποιοι αρχιερείς των ΜΜΕ και του ιντερνέτ. Οι οποίοι καταδιώκουν και φιμώνουν αυτούς, που καταδικάζουν την καλπάζουσα νεοναζιστική καπιταλιστική αλητεία και τοκογλυφία.

Γεγονός, που, σε τελική ανάλυση, σημαίνει ότι ο καπιταλισμός δεν είναι κάποιο κοινωνικό σύστημα, που είναι λίγο καλύτερο ή λίγο χειρότερο από κάποια άλλα.

Αλλά ότι πρόκειται για το ολοκληρωτικό έγκλημα σε βάρος του ανθρώπου και της ανθρωπότητας. Που, όσο περισσότερο επικρατεί, τόσο περισσότερο γίνεται εγκληματικότερο.

Και, δυστυχώς, μεράδι στο έγκλημα αυτό έχουμε κι εμείς οι, λεγόμενοι, χριστιανοί. Αφού είμαστε συμμέτοχοι στη δολοφονία εκατομμυρίων ανθρώπων. Που, πάντα, συντελείται στο όνομα της θρησκείας του Μαμωνά.

Σε αντίθεση με τους Αγίους Αναργύρους και τον Αυξέντιο Καλανγκό. Και όλους τους άξιους του ονόματός τους Χριστιανούς και Ανθρώπους…

 

παπα-Ηλίας Υφαντής, 01-07-2010

 

http://papailiasyfantis.wordpress.com

e-mail: papailiasyfantis11@gmail.com

Η ύφεση μπορεί να μην ανατραπεί

 

Του Ηλία Ιωακείμογλου *

 

 

Εάν δεν ανατραπούν τα σημερινά δεδομένα, η διαδικασία αυτή θα μετατραπεί σε πολύπλευρη καταστροφή που θα βυθίσει τη χώρα σε παρατεταμένη περίοδο μαρασμού. Η ακολουθούμενη πολιτική, που πολλοί αποκαλούν «εσωτερική υποτίμηση» ή «ανταγωνιστικό αποπληθωρισμό», είναι μια σωρευτική διαδικασία διαδοχικών κύκλων μείωσης των μισθών και των τιμών. Μέσω αυτών των μειώσεων, σύμφωνα με την κυρίαρχη οικονομική θεωρία, που καθοδηγεί τώρα τις αποφάσεις που λαμβάνονται για την τύχη της ελληνικής οικονομίας, θα ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα της χώρας και θα αυξηθούν οι καθαρές εξαγωγές.

Στο τέλος της διαδικασίας, η οικονομία θα είχε ισορροπήσει σε ένα ποσοστό ανεργίας υψηλότερο και ένα επίπεδο παραγωγής χαμηλότερο από το σημερινό, πλην όμως, θα είχε επιτευχθεί και βελτίωση στο εμπορικό έλλειμμα αγαθών και υπηρεσιών εξαιτίας των χαμηλότερων τιμών των εγχωρίως παραγομένων προϊόντων.

Αυτή η διαδικασία είναι μακρά και για να επιταχυνθεί πρέπει, σύμφωνα πάντοτε με την κυρίαρχη οικονομική θεωρία, οι θεσμοί της αγοράς εργασίας που προστατεύουν (υπερβολικά, υποτίθεται) τους εργαζόμενους να μεταρρυθμιστούν στη γνωστή κατεύθυνση απελευθέρωσης των απολύσεων, αποδυνάμωσης των συλλογικών συμβάσεων κ.λπ.

Επομένως, η ύφεση, σε συνθήκες ευρώ, δεν είναι ένα «ατύχημα», το αποτέλεσμα κακών χειρισμών εκ μέρους της κυβέρνησης, του ΔΝΤ, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και των λοιπών, ούτε είναι απλώς το αποτέλεσμα των εγωιστικών συμφερόντων του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου ή του κεφαλαίου εν γένει. Η ύφεση θεωρείται, στο πλαίσιο της κυρίαρχης οικονομικής θεωρίας, το εργαλείο με το οποίο μια οικονομία θα ξαναβρεί τις χαμένες της ισορροπίες. Η ύφεση προβλέπεται, από την κυρίαρχη θεωρία, ως φυσιολογικό στάδιο της διαδικασίας προσαρμογής της οικονομίας σε εξωτερικές διαταραχές που έχει δεχτεί η οικονομία (σε καθεστώς ευρώ, δηλαδή αδυναμίας υποτίμησης του νομίσματος). Η ύφεση οργανώνεται ως μέσο για την πειθάρχηση των εργαζόμενων τάξεων, για να δεχθούν λιγότερες προστατευτικές ρυθμίσεις και χαμηλότερους μισθούς υπό την πίεση της ανεργίας.

Αυτό που οργανώνεται, όμως, ως ύφεση θα καταλήξει σε καταστροφή. Η ύφεση θα μετατραπεί σε μια σωρευτική διαδικασία αυτοτροφοδοτούμενης επιδείνωσης. Κατ' αρχήν από την πλευρά της ζήτησης: Η συνολική ζήτηση θα επηρεαστεί στην πρώτη φάση της «εσωτερικής υποτίμησης» από τις μειώσεις των μισθών. Προφανώς, ο αυξανόμενος δανεισμός των μισθωτών κατά την περίοδο που προηγήθηκε της χρηματοπιστωτικής κρίσης είχε επιτρέψει σε σημαντικό βαθμό την αποσύνδεση των μισθών από την ιδιωτική κατανάλωση. Από τη στιγμή, όμως, που η χρηματοπιστωτική κρίση οδήγησε σε μείωση του δανεισμού, η αγοραστική δύναμη των μισθών έχει ανακτήσει τον σημαντικό της ρόλο στη διαμόρφωση της ζήτησης. Η μείωση των μισθών επιφέρει, λοιπόν, μείωση της ιδιωτικής κατανάλωσης. Αυτή η αρχική μείωση επηρεάζει αρνητικά τη συνολική ζήτηση και μέσω αυτής τις επενδύσεις παγίου κεφαλαίου. Ετσι, η συμβολή όλων των συνιστωσών της εσωτερικής ζήτησης θα μειωθεί, η ανεργία θα αυξηθεί και θα μειώσει και αυτή με τη σειρά της την εσωτερική ζήτηση και ο φαύλος κύκλος θα αρχίζει από την αρχή.

Υπάρχει και χειρότερο: Η οικονομία δεν είναι ένα λάστιχο που μπορούμε να το τεντώσουμε και όταν το αφήσουμε να επανέλθει στην αρχική του κατάσταση. Μια οικονομία που έχει υποστεί παρατεταμένη μείωση της ζήτησης δεν επανέρχεται στην αρχική της κατάσταση όταν αυξήσουμε, κάποτε, τη ζήτηση, διότι έχει εν τω μεταξύ υποστεί μια σειρά από καταστροφές το παραγωγικό και το εργατικό δυναμικό της. Η παρατεταμένη μείωση της ζήτησης επιδρά στην πλευρά της προσφοράς: θα καταστρέψει ένα μέρος του κεφαλαιακού αποθέματος, καθώς θα πτωχεύσει σειρά επιχειρήσεων και ένα μέρος του εργατικού δυναμικού θα απολέσει τις γνώσεις του και τις δεξιότητές του. Αυτό σημαίνει ότι θα μειωθεί ο μέγιστος δυνατός ρυθμός ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας.

Η κάθοδος θα συνεχίζεται ωσότου η εξωτερική ζήτηση, οι καθαρές εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών αναλάβουν τον ρόλο του κινητήρα της οικονομίας χάρη στις μειώσεις του κόστους εργασίας και στις μειώσεις των τιμών των εγχωρίως παραγομένων προϊόντων (δηλαδή χάρη στη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας τιμής). Αυτή είναι μια ηρωική υπόθεση, αλλά ας υποθέσουμε ότι έτσι θα συμβεί για την οικονομία του άρθρου. Πόσα χρόνια θα χρειαστούν ωσότου η ελληνική οικονομία ανακάμψει μέσα από τις στάχτες της ως εξαγωγική δύναμη; Η Γερμανία που εφάρμοσε πολιτική εσωτερικής υποτίμησης, και είναι τέρας εξαγωγικής ισχύος, χρειάστηκε μια δεκαετία.

Μπορούμε, όμως, να σκεφτούμε και άλλους τρόπους για να βγούμε από την κρίση, εξίσου αποτελεσματικούς, ξεκινώντας από την υποχρέωση των μεγάλων περιουσιών να αναλάβουν το κύριο βάρος της προσαρμογής, τη φορολόγηση των επιχειρηματικών κερδών με συντελεστή 45% όπως ίσχυε πριν αναλάβει τη διακυβέρνηση ο νεοφιλελευθερισμός, τον εξονυχιστικό έλεγχο των ανώτερων εισοδημάτων που φοροδιαφεύγουν ασύστολα, την κατάργηση όλων των φοροαπαλλαγών των εισοδημάτων της ιδιοκτησίας κ.λπ.

Ας μην ξεχνάμε ότι η αναλογία των εισοδημάτων ιδιοκτησίας προς τις αμοιβές εργασίας (λαμβάνοντας υπόψη και την αυτοαπασχόληση) στην Ελλάδα ανερχόταν, το 2009, σε 0,43, ενώ στις περισσότερες από τις άλλες χώρες της Ε.Ε.-15 βρισκόταν στην περιοχή 0,1-0,3 (μέσος όρος ευρωζώνης 0,25).

Πέραν όμως των εναλλακτικών προτάσεων πολιτικής που μπορεί να προτείνει η αριστερά, τον λόγο έχουν τώρα όσοι καλούνται, αδίκως, να υποστούν τις συνέπειες της δημοσιονομικής κρίσης, για μια περίοδο που κατά τα φαινόμενα θα υπερβαίνει τη δεκαετία, και απέναντι σε μια άρχουσα τάξη που δυσκολεύεται πλέον να νομιμοποιήσει ιδεολογικά την πολιτική της. Αυτές είναι συνθήκες αναγκαίες, ίσως δε και ικανές, για να εισέλθουμε σε μια παρατεταμένη περίοδο υψηλής κοινωνικής έντασης.

 

* Ο ΗΛΙΑΣ ΙΩΑΚΕΙΜΟΓΛΟΥ είναι μέλος του Δικτύου Αριστερών Οικονομολόγων.

 

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 30 Μαΐου 2010,

http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=167652

 Επί ποδός όλο το Ρωμαΐικο!

 

Το πιο ανησυχητικό μέσα σε όλα αυτά είναι, μάλλον, η εμπλοκή του ΔΝΤ και η “επισημοποίησή” του. Ο πρώην επί κεφαλής οικονομολόγος για την Παγκόσμια Τράπεζα Τζόσεφ Στίγλιτς, που αναφέραμε στο προηγούμενό μας άρθρο εδώ, έλεγε στο “Globalization and its discontents” (μτφ. “Η μεγάλη αυταπάτη”, εκδ. Λιβάνη), ότι ο Τζ. Μ. Κέυνς που εμπνεύστηκε το ΔΝΤ “θα γύριζε μέσα στον τάφο του, αν μπορούσε να δει τι έχει συμβεί στο παιδί του (σ.13)”. Ο πρώην εργαζόμενος στο ΔΝΤ και βασικός συντελεστής των ενεργειών του στην Λατινική Αμερική, την Αφρική, και την Καραϊβική Ντάβισον Μπαντού, αφού παραιτήθηκε το 1988, συνέταξε μια ανοιχτή επιστολή στον τοτινό πρόεδρο του ΔΝΤ (αντίστοιχο του Στρως-Καν) M. Camdessus. Ανέλυσε εξαντλητικά τα έργα και τις ημέρες του ΔΝΤ, μεταξύ των οποίων και την κατάρτιση απατηλών και χαλκευμένων (π.χ. υπερδιπλασιασμός κόστους εργασίας!) στατιστικών στοιχείων, ώστε να παρουσιάσει ασταθείς χώρες όπου ήθελε να παρέμβει, “βάζοντας χέρι” στις όλβιες, πλουσιότατες παραγωγικές πηγές και πόρους τους, π.χ. πετρέλαιο. Ο ίδιος ο Μπαντού δηλώνει(αντλώ τις πληροφορίες, και εδώ μεταφράζω από N. Klein, 2007, σ.261) : “Για εμένα η παραίτηση είναι μια ανεκτίμητη απελευθέρωση, διότι με αυτό κάνω το πρώτο μεγάλο βήμα προς το μέρος όπου μπορώ να πλύνω τα χέρια μου από αυτό που βλέπω ως το αίμα εκατομμυρίων ανθρώπων και λιμοκτονούντων λαών. […] μερικές φορές, αισθάνομαι, ότι δεν υπάρχει αρκετό σαπούνι σε όλο τον κόσμο για να με ξεπλύνει από τα πράγματα που, όντως, έκανα στο όνομά σας.”

Αλήθεια, ποια ήσαν τα πράγματα, τα “πλέον θανάσιμα φάρμακα”, όπως τα ονομάζει, που έκανε και έδωσε στο όνομα του ΔΝΤ ο έξοχος αυτός τεχνοκράτης των οικονομικών; “Απολύσεις, περικοπές μισθών, και το όλο φάσμα των πολιτικών της δομικής αναδιάρθρωσης. (οπ.π.)” Έτσι, χώρες όπως το Τρινιδάδ και Τομπάγκο “καταστράφηκαν οικονομικά πρώτα και μεταλλάχθηκαν αμέσως μετά.” Θα μου αντιτείνετε ορισμένοι, ίσως, ότι το ΔΝΤ μπορεί να έχει (κάπως) αλλάξει έκτοτε. Άλλωστε, αυτό δεν είπε ο πρόεδρός του, Ντόμινικ Στρως-Καν, όταν αποδοκιμάστηκε πυξ-λαξ από εξαγριωμένους φοιτητές στην Αγγλία (“αυτό ήταν το παλιό ΔΝΤ” – σ.σ.: που έφταιγε για τα παγκόσμια δεινά); Άλλωστε, δεν πρόσθεσε τώρα τελευταία, πριν μερικά χρόνια ήγουν, και την φτώχεια (=poverty) στα προβλήματα που θέλει να αντιμετωπίσει; Ανταπαντώ, ότι αυτά θα τα δούμε στο τι προτείνει (και μόνον εκεί). Και βλέπουμε, όντως, τα μέτρα που έχουν ληφθεί, είτε αφορούν τις απολύσεις και τις αποζημιώσεις τους, είτε τις περικοπές στους μισθούς/επιδόματα των ΔΥ και τις συντάξεις, είτε ο,τιδήποτε. Μα δεν συμφωνείτε, ότι είναι εκμαγείο, “με καρμπόν”, των προγραμμάτων του ΔΝΤ, σχεδόν, προ δεκαετιών, και ακόμη είμαστε στην πρώτη φάση του πράγματος;… Κάμετε τις αντιπαραβολές…

Οι πορείες της πέμπτης του μηνός, οσοδήποτε υποβαθμισμένες από τους εγχώριους εξωνημένους και μη ψιττακίσκους των ΜΜΕ, μας έδειξαν, ότι η αντίδραση είναι απλώς καθολική, οι αριθμοί προσέγγισαν ή υπερέβησαν (δύσκολο να αποτιμηθεί) τις 400 χιλιάδες ανθρώπων στα αστικά κέντρα, αλλά και σε πολλές μικρές “επαρχιακές πόλεις”… Οι θάνατοι των ανθρώπων είναι ό,τι πιο απευκταίο, είτε ως μέρος, ας πούμε με γράφημα, μίας καμπύλης αδιαφορίας στις λαϊκές αντιδράσεις είτε ως εκμεταλλεύσιμο συμβάν από μια κυβέρνηση ηθικώς έκπτωτη που έχει διαλύσει το προεκλογικό συμβόλαιο με τον κυρίαρχο λαό, αλλά και κάθε “ιώτα” του καταστατικού της. Όμως, είναι αλήθεια, ότι, όπως ο φόβος της τιμωρίας από μία καλή εξουσία-διακονία (ενδέχεται να) χλιαραίνει το κοινωνικό, αλλά και ατομικό, κακό, έτσι και ο φόβος της επανάστασης, κατά τους Πατέρες όπως τον ιερό Χρυσόστομο, είναι εκτός από αναπόφευκτος, και ευεργετικός, καθώς περιστέλλει το κακό της εξουσίας (βλ. σχετικά στο δίτομο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Στ. Παπαδόπουλος, εκδ. Απ. Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος). Εμείς ξέρουμε, όπως το αποδεικνύει και ο μέγιστος Ζακ Ελλύλ στο έργο του “Αναρχία και Χριστιανισμός” (εκδ. Νησίδες, 2009), ότι όσο λιγότερο βίαιες οι αντιδράσεις τόσο πιο αποτελεσματικές. Έτσι, η μόνη αντιγραφειοκρατική επανάσταση που επέτυχε – μας γράφει – ήταν αυτή των Χριστιανών σοσιαλιστών εργατών της Αλληλεγγύης του Λεχ Βαλέσα στην Πολωνία… Πολύτιμη νουθεσία του συγγραφέα αυτά προς όλους αυτές τις στιγμές, θαρρώ…

Διότι μονον έτσι θα αποτινάξουμε προς ώραν την τυραννία που απλώνεται σαν παράλυση από κώνειο στο κορμί της χώρας και θα αποφύγουμε την πορεία μέσα στην Αχερουσία προς το “απόλυτο μηδέν”, που λέει και ο ποιητής… Αυτός στον οποίον “εδόθη πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης” ας είναι μαζί μας, σας, όλους…

σ. φ.:  υπό δημοσίευσιν ενδεχομένως στην “Χ”, όμως οι καταστάσεις απαιτούν την προδημοσίευση 

Ριζική οικονομική μεταρρύθμιση ή υποταγή στους διεθνείς τραπεζίτες;

 

Του Χαράλαμπου Παπαδόπουλου*

 

Τώρα που η πατρίδα μας δέθηκε με τις αλυσίδες του Δ.Ν.Τ., προκειμένου να μπορεί να δανείζεται, ώστε με νέα δανεικά να ξεπληρώνει τα προηγούμενα δάνειά της, οφείλουμε να αναρωτηθούμε, κατ΄ αρχήν το εξής:

Σε ποιους χρωστάμε;

Την απάντηση μπορεί ο καθένας να τη διαβάσει σε άρθρο [1] της διαδικτυακής οικονομικής εφημερίδας Euro2day. Αντιγράφουμε:

 «Οι γαλλικές, οι ελβετικές και οι γερμανικές τράπεζες είναι οι μεγαλύτεροι πιστωτές για τον ελληνικό δανεισμό, σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών.»

 Την ίδια απάντηση μπορεί να διαβάσει κανείς και σε άρθρο της Ελευθεροτυπίας [2]. Αντιγράφουμε:

 «Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία που έδωσε χθες η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (BIS) ή αλλιώς η «τράπεζα των Κεντρικών Τραπεζών», στα τέλη του 2009 το χρέος της Ελλάδας προς τις ξένες τράπεζες προσέγγιζε τα 236 δισ. δολάρια.»

 Χρωστάμε, δηλαδή, στο γαλλικό ή το γερμανικό κράτος; Η απάντηση είναι όχι. Χρωστάμε στις γαλλικές και τις γερμανικές ΤΡΑΠΕΖΕΣ.

Το επόμενο ερώτημα, κοινής λογικής, που πρέπει να θέσουμε στον εαυτό μας είναι το εξής:

Πώς είναι δυνατόν ένα κράτος, όπως η Ελλάδα, το οποίο αποτελείται από 11.000.000 ανθρώπους, οι οποίοι εργάζονται και παράγουν, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, να χρωστάει σε τράπεζες, δηλαδή σε επιχειρήσεις, που ο συνολικός αριθμός εργαζομένων τους δεν είναι ούτε το ένα χιλιοστό του πληθυσμού της Ελλάδας;

Το ερώτημα αυτό, που είναι ένα βασικότατο ερώτημα, τεράστιας σημασίας, δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, αλλά μπορεί να γενικευτεί με τη μορφή των παρακάτω ερωτημάτων:

Πώς είναι δυνατόν όλα τα κράτη του κόσμου, χωρίς σχεδόν καμία εξαίρεση, να έχουν τεράστια χρέη στις τράπεζες;

Πώς είναι δυνατόν οι χώρες με το μεγαλύτερο δημόσιο χρέος (σε απόλυτο μέγεθος) στον κόσμο να είναι κατά σειρά οι Η.Π.Α., η Ιαπωνία, η Γερμανία, η Ιταλία, η Γαλλία και η Μεγάλη Βρετανία [3, 4], δηλαδή οι κατά τεκμήριο πλουσιότερες χώρες στον κόσμο;

Πώς είναι δυνατόν, αντί οι φτωχές χώρες να χρωστάνε στις πλούσιες, όπως θα περίμενε κανείς, να χρωστάει όλος ο κόσμος στις τράπεζες;

Πώς είναι δυνατόν όλοι οι άνθρωποι και όλα τα κράτη του κόσμου να είναι χρεωμένοι στις τράπεζες, δηλαδή σε επιχειρήσεις οι οποίες δεν παράγουν κανένα χρήσιμο υλικό προϊόν; Πώς είναι δυνατόν τα δισεκατομμύρια ανθρώπων που παράγουν να χρωστάνε σε μερικούς χιλιάδες τραπεζίτες, οι οποίοι δεν παράγουν τίποτα;

Πρόκειται για θεμελιώδη ερωτήματα.

Για να απαντήσουμε σε αυτά πρέπει να κατανοήσουμε το πώς λειτουργεί το παγκόσμιο νομισματικό σύστημα, δηλαδή πρέπει να κατανοήσουμε το πώς και ποιοι δημιουργούν το χρήμα.

 

ΠΩΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΤΟ ΧΡΗΜΑ

 

Το χρήμα, σε πρώτη φάση, τυπώνεται ή δημιουργείται σε ηλεκτρονική μορφή από τις κεντρικές τράπεζες.

Η κεντρική τράπεζα της Ευρωζώνης είναι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Η τράπεζα αυτή είναι μια ιδιωτική τράπεζα, δηλαδή οι μέτοχοι της δεν είναι τα κράτη και οι εκλεγμένες κυβερνήσεις τους, αλλά ιδιώτες. Συγκεκριμένα, μέτοχοι της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας είναι οι κεντρικές τράπεζες των χωρών μελών της Ευρωζώνης, η συντριπτική πλειοψηφία των μετοχών των οποίων ανήκει σε ιδιώτες. Για παράδειγμα, η κεντρική τράπεζα της χώρας μας είναι η «Τράπεζα της Ελλάδος», η οποία είναι μια ιδιωτική τράπεζα, εισηγμένη στο χρηματιστήριο, στην οποία το ελληνικό δημόσιο κατέχει μόλις το 6.5% των μετοχών.

Οι κεντρικές τράπεζες σε όλο σχεδόν το δυτικό κόσμο είναι, όπως η «Τράπεζα της Ελλάδος», ιδιωτικές επιχειρήσεις, με ιδιώτες μεγαλομετόχους, των οποίων τα ονόματα δεν δημοσιεύονται. Παρ' όλα αυτά έχουν το προνόμιο να ασκούν τη νομισματική πολιτική όλων των χωρών της Δύσης, ένα προνόμιο που κανονικά θα έπρεπε να το είχαν αποκλειστικά οι λαοί και οι εκλεγμένες τους Κυβερνήσεις. Έχοντας το προνόμιο να ασκούν τη νομισματική πολιτική, οι ιδιωτικές κεντρικές τράπεζες καθίστανται οι ρυθμιστές της παγκόσμιας οικονομίας, μια αρμοδιότητα, βέβαια, την οποία δεν ασκούν για το συμφέρον των λαών, αλλά για τα συμφέροντα των αγνώστων ιδιωτών μετόχων τους.

Ωστόσο, μόνο το 2.5% του χρήματος που κυκλοφορεί διεθνώς δημιουργείται από τις κεντρικές τράπεζες για λογαριασμό των Κυβερνήσεων. Το υπόλοιπο 97.5% δημιουργείται από τις ιδιωτικές τράπεζες, με τη διαδικασία που περιγράφεται παρακάτω:

Οι Κυβερνήσεις δανείζονται χρήματα από ιδιώτες (π.χ. ιδιωτικές τράπεζες), με τόκο, δίνοντας σε αυτούς, σαν αποδεικτικό του δανεισμού, χαρτιά, τα οποία ονομάζονται κρατικά ομόλογα.

Οι κεντρικές τράπεζες αγοράζουν κρατικά ομόλογα, που κατέχουν διάφοροι ιδιώτες επενδυτές. Τα ομόλογα αυτά τα αγοράζουν πληρώνοντας στους ιδιώτες επενδυτές χρήμα, το οποίο το δημιουργούν από το μηδέν για λογαριασμό της Κυβέρνησης, απλώς τυπώνοντάς το στους λογαριασμούς των ιδιωτών επενδυτών. Το χρήμα αυτό είναι το χρήμα που δημιουργείται από τις Κυβερνήσεις και αντιπροσωπεύει μόλις το 2.5% του χρήματος που κυκλοφορεί διεθνώς.

Η ιδιωτική τράπεζα στην οποία βρίσκεται ο λογαριασμός του ιδιώτη επενδυτή, αποκτά, με τη διαδικασία αυτή μια πρόσθετη κατάθεση, η οποία, έστω, ισούται με Κ. Λόγω της ύπαρξης της κατάθεσης αυτής, η ιδιωτική τράπεζα έχει τη νομική δυνατότητα να δημιουργήσει από το μηδέν και να δανείσει νέο χρήμα, το οποίο ισούται με το 90% της κατάθεσης (90%*Κ). Το νέο αυτό χρηματικό ποσό η τράπεζα απλά το δημιουργεί από το μηδέν και το πληκτρολογεί στον τραπεζικό λογαριασμό αυτού τον οποίο δανείζει. Έτσι, η τράπεζα, στην οποία βρίσκεται ο λογαριασμός του δανειολήπτη, αποκτά μια πρόσθετη κατάθεση ίση με 90%*Κ, η οποία της δίνει τη δυνατότητα να δημιουργήσει από το μηδέν και να δανείσει πρόσθετο χρήμα ίσο με 90%*(90%*Κ) = 81%*Κ.

Το νέο αυτό χρηματικό ποσό κατατίθεται στον τραπεζικό λογαριασμό αυτού που το δανείζεται και δίνει στην τράπεζά του τη δυνατότητα να δημιουργήσει από το μηδέν και να δανείσει νέο χρηματικό ποσό ίσο με 90%*81%*Κ = 0.73*Κ κ.ο.κ.

Με τη διαδικασία αυτή, στο ιδιωτικό τραπεζικό σύστημα δημιουργείται από το μηδέν και δανείζεται χρήμα ίσο με 0.9*Κ+0.9^2*Κ+0.9^3*Κ+….=9*Κ. Δηλαδή, οι ιδιωτικές τράπεζες δημιουργούν και δανείζουν χρήμα 9 φορές περισσότερο από το χρήμα, το οποίο δημιουργήθηκε αρχικά από την κεντρική τράπεζα, για λογαριασμό της Κυβέρνησης.

Μάλιστα, λόγω διάφορων εξαιρέσεων που έχουν θεσπιστεί στην υποχρέωση των τραπεζών να κρατούν το 10% των καταθέσεών τους σαν απόθεμα, στην πράξη οι ιδιωτικές τράπεζες δημιουργούν χρήμα 40 φορές περισσότερο από το χρήμα που δημιουργείται από την κεντρική τράπεζα, με αποτέλεσμα το 97.5% του χρήματος, που κυκλοφορεί, να δημιουργείται από τις ιδιωτικές τράπεζες και μόλις το 2.5% από τις Κυβερνήσεις μέσω των κεντρικών τραπεζών.

Το σύστημα αυτό, δημιουργίας χρήματος και δανεισμού του από τις τράπεζες, που περιγράψαμε, ισχύει σε σχεδόν παγκόσμια κλίμακα και ονομάζεται «τραπεζικό σύστημα κλασματικών αποθεμάτων» (fractional reserve banking).

Αποτέλεσμα της εφαρμογής του συστήματος αυτού είναι ότι το 97.5% περίπου του χρήματος που κυκλοφορεί διεθνώς δημιουργείται από τις ιδιωτικές τράπεζες, οι οποίες αποκομίζουν κέρδη με τους εξής δύο τρόπους:

– Από τη διαφορά που υπάρχει μεταξύ των επιτοκίων δανεισμού και των επιτοκίων καταθέσεων, δηλαδή από το γεγονός, ότι δανείζουν το χρήμα αυτό με μεγαλύτερο επιτόκιο από το επιτόκιο, το οποίο δίνουν όταν το χρήμα αυτό κατατίθεται.

– Από τις κατασχέσεις τις οποίες κάνουν σε αυτούς που χρωστάνε και αδυνατούν να αποπληρώσουν τα δάνεια τα οποία πήραν. 

Απλούστερα, μπορούμε να πούμε, ότι το τραπεζικό σύστημα, το παγκόσμιο τραπεζικό καρτέλ, έχει αποκτήσει το προνόμιο να δημιουργεί σχεδόν όλο το χρήμα από το μηδέν και να το δανείζει, εισπράττοντας τόκους και κάνοντας κατάσχεση των περιουσιών αυτών που χρωστάνε.

Τα κράτη και οι λαοί έχασαν επομένως το δικαίωμα να δημιουργούν το χρήμα και το παραχώρησαν στο παγκόσμιο τραπεζικό καρτέλ, δηλαδή στους Διεθνείς Τραπεζίτες. Έτσι εξηγείται για ποιο λόγο όλα τα κράτη του κόσμου και κατεξοχήν τα πιο πλούσια είναι χρεωμένα μέχρι το λαιμό στις τράπεζες, δηλαδή σε ιδιωτικές επιχειρήσεις, οι οποίες απασχολούν μόνο ένα απειροελάχιστο κλάσμα του παγκοσμίου πληθυσμού.

Πώς απέκτησαν οι τράπεζες αυτό το δικαίωμα να δημιουργούν και να δανείζουν το χρήμα; Και γιατί κανένας δεν συζητάει για αυτό το θέμα και δεν το ακούμε στις τηλεοράσεις; Είναι απλό. Έχοντας συγκεντρώσει μεγάλο μέρος του παγκοσμίου πλούτου, το διεθνές τραπεζικό καρτέλ ελέγχει σχεδόν όλα τα Μ.Μ.Ε. και τους πολιτικούς. Οι λίγοι πολιτικοί ή δημοσιογράφοι που δεν είναι εξαρτημένοι από το τραπεζικό καρτέλ, είτε δεν καταλαβαίνουν πώς λειτουργεί το τραπεζικό σύστημα, είτε φοβούνται να μιλήσουν.

 

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

 

Τι θα κάνουμε επομένως, σαν Ελλάδα και σαν ελληνικός λαός; Θα αφήσουμε τους εαυτούς μας και την πατρίδα μας να γίνουν σκλάβοι των Διεθνών Τραπεζιτών και των εγχώριων πρακτόρων τους; Θα αφήσουμε το παγκόσμιο τραπεζικό καρτέλ (στο οποίο συμπεριλαμβάνονται και οι ελληνικές τράπεζες) να πιει το αίμα του λαού μας και της πατρίδας μας; Θα ακολουθήσουμε τον δρόμο της υποταγής ή της αντίστασης;

Βάσει των όσων προαναφέρθηκαν, ο δρόμος της αντίστασης δεν μπορεί παρά να περιλαμβάνει τα εξής:

           Καταγγελία του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος, που έχει αφαιρέσει το αποκλειστικό προνόμιο από τους λαούς και τις Κυβερνήσεις τους να δημιουργούν το χρήμα και το έχει αναθέσει στις ιδιωτικές τράπεζες.

           Άρνηση να πληρώσουμε οποιοδήποτε δημόσιο χρέος έχουμε το οποίο είναι προς ιδιωτική τράπεζα ελληνική ή ξένη. Αυτό πρακτικά θα μηδενίσει το δημόσιο χρέος. Επιπλέον, θα πάψουμε να πληρώνουμε για την εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους και αυτό θα μειώσει σημαντικά και το δημόσιο έλλειμμα.

           Σαν πρόσθετο επιχείρημα για την άρνηση να πληρώσουμε τα χρέη προς τις ιδιωτικές τράπεζες μπορούμε να αναφέρουμε τις πολεμικές αποζημιώσεις που μας χρωστάει η Γερμανία, το συνολικό ποσό των οποίων είναι περίπου ίσο με τα χρέη μας προς ιδιωτικές τράπεζες. Να πούμε στις ιδιωτικές τράπεζες, ότι αν επιθυμούν να εισπράξουν τα ποσά που θεωρούν ότι τους τα οφείλουμε να πάνε να τα ζητήσουν από τη Γερμανία.

           Αν οι παραπάνω ενέργειες μας απαγορευτούν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, να βγούμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

           Για να αποκτήσουμε διεθνή ερείσματα, κατά το πρώτο διάστημα και μέχρι να μπορέσουμε να σταθούμε μόνοι μας στα πόδια μας, συμμαχία σε όλα τα επίπεδα με Ρωσία, Κίνα, Βενεζουέλα. Στη συνέχεια, η συμμαχία αυτή μπορεί να χαλαρώσει και να ακολουθούμε πολιτική ουδετερότητας.

           Αν χρειαστεί, δανεισμός από την Κίνα με χαμηλό επιτόκιο αντίστοιχο του Δ.Ν.Τ. Πρόσφατα δάνεισε στη Σερβία με 3.5%.

           Αφαίρεση από τις ελληνικές ιδιωτικές τράπεζες του δικαιώματος να δημιουργούν χρήμα, με θεσμοθέτηση «τραπεζικού συστήματος πλήρων αποθεμάτων» (full reserve banking).

           Πλήρης κρατικοποίηση της κεντρικής τράπεζας, δηλαδή της «Τράπεζας της Ελλάδος» και ανάθεση σε αυτήν της αποκλειστικής αρμοδιότητας να δημιουργεί το χρήμα.

           Εκτύπωση χρήματος από την κρατική πλέον Τράπεζα της Ελλάδος. Το χρήμα αυτό θα αντικαταστήσει το ευρώ. Κανένας άλλος δεν θα έχει το δικαίωμα να τυπώνει ή να δημιουργεί χρήμα. Έτσι θα πάψουμε να πληρώνουμε τόκους στις ιδιωτικές τράπεζες ελληνικές και ξένες, για να μας δημιουργούν το χρήμα που μας χρειάζεται σαν μέσο για τις συναλλαγές μας. 

           Σε όλα τα επόμενα χρόνια, οι Κυβερνήσεις πρέπει να διατηρούν την ποσότητά του χρήματος σταθερή, ώστε να μην υπάρχει πληθωρισμός. Συγκεκριμένα, η ποσότητα χρήματος που κυκλοφορεί πρέπει να μεταβάλλεται σύμφωνα με το ποσοστό μεταβολής του Α.Ε.Π. Όταν το Α.Ε.Π. αυξάνεται κατά ένα ποσοστό π.χ. 3%, η Τράπεζα της Ελλάδος θα αυξάνει το χρήμα που κυκλοφορεί κατά 3%. Με το χρήμα αυτό η Κυβέρνηση θα πληρώνει τους δημοσίους υπαλλήλους, εισάγοντας το πρόσθετο αυτό χρήμα στην οικονομία. Αν, αντίθετα, κάποια χρονιά το Α.Ε.Π. μειωθεί π.χ. κατά 3%, η Κυβέρνηση θα συλλέγει με φόρους το 3% του χρήματος και θα το αποσύρει από την κυκλοφορία. Έτσι η ποσότητα του χρήματος θα είναι πάντοτε ανάλογη του Α.Ε.Π., δηλαδή ανάλογη των συναλλαγών που συμβαίνουν στην οικονομία, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει καθόλου πληθωρισμός.

           Το νέο εθνικό νόμισμα θα υποτιμηθεί σε σχέση με το ευρώ. Το αποτέλεσμα είναι ότι τα εισαγόμενα προϊόντα θα γίνουν ακριβότερα και τα ελληνικά προϊόντα θα γίνουν πιο φτηνά σε σύγκριση με τα εισαγόμενα. Έτσι, θα συμφέρει στον κόσμο να αγοράζει ελληνικά προϊόντα και όχι εισαγόμενα, με αποτέλεσμα να ενισχυθεί η εγχώρια παραγωγή και να μειωθεί η ανεργία. Επίσης, για τον ίδιο λόγο, τα ελληνικά προϊόντα θα γίνουν πιο φθηνά στις αγορές του εξωτερικού, με αποτέλεσμα να αυξηθούν οι εξαγωγές και να μειωθεί περαιτέρω η ανεργία. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ότι θα ωφεληθούν οι άνεργοι, ενώ θα πληγούν τα ανώτερα στρώματα, επειδή η πολυτελής κατανάλωση εισαγόμενων προϊόντων θα καταστεί ακριβότερη. Σε πρώτη φάση, πάντως, η αύξηση της τιμής των εισαγόμενων προϊόντων θα δημιουργήσει πληθωρισμό. Όμως, ο πληθωρισμός αυτός σε πολύ λίγα χρόνια θα μειωθεί, λόγω της αντικατάστασης της κατανάλωσης εισαγόμενων προϊόντων από την κατανάλωση ελληνικών προϊόντων.

           Επιβολή δασμών στις εισαγωγές ξένων προϊόντων για να προστατευτεί περαιτέρω η εγχώρια παραγωγή. Αυτό θα οδηγήσει σε ταχύτατη ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής, αγροτικής και βιομηχανικής, η οποία θα διοχετεύεται προς την εσωτερική αγορά, αντί να εισάγουμε και να καταναλώνουμε ξένα προϊόντα. Αυτό θα ρίξει κατακόρυφα την ανεργία και θα ανορθώσει την οικονομία της χώρας.

Η εφαρμογή των παραπάνω μέτρων:

           Άμεσα, θα μηδενίσει, σχεδόν, τόσο το δημόσιο, όσο και το ιδιωτικό χρέος, επειδή το σύνολο σχεδόν του χρέους είναι προς ιδιωτικές τράπεζες.

           Θα μειώσει κατά 40% το δημόσιο έλλειμμα, λόγω της εξοικονόμησης των τόκων που σήμερα πληρώνονται στις ιδιωτικές τράπεζες, για την εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους.

           Θα προκαλέσει άμεσα ταχύτατη και μόνιμη μείωση της ανεργίας, η οποία τελικά θα σταθεροποιηθεί σε πολύ χαμηλά επίπεδα.

           Αρχικά θα αυξήσει τον πληθωρισμό, λόγω της αύξησης των τιμών των εισαγόμενων προϊόντων. Μεσοπρόθεσμα, όμως, ο πληθωρισμός θα πέσει σχεδόν στο μηδέν, καθώς η συνολική ποσότητα του χρήματος που κυκλοφορεί θα μπορεί να ελέγχεται πλήρως από την Κυβέρνηση και δεν θα εξαρτάται από τον ρυθμό με τον οποίον δανείζουν οι ιδιωτικές τράπεζες.

Δύσκολο, από πολιτικής άποψης, ενδέχεται να είναι το πρώτο διάστημα, μέχρι να ολοκληρωθούν οι μεταρρυθμίσεις και η κατάσταση να σταθεροποιηθεί. Σε αυτό το διάστημα θα πρέπει να ζητήσουμε πολιτική και οικονομική στήριξη από Ρωσία, Κίνα και Βενεζουέλα.

 

ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ

 

Πολλοί θα αναρωτηθούν μήπως αυτά που έχουμε γράψει για το τραπεζικό καρτέλ και για το προνόμιό του να δημιουργεί το χρήμα και να το δανείζει στις κυβερνήσεις είναι μια ανυπόστατη θεωρία συνομωσίας. Γι΄ αυτό συνιστούμε στους αναγνώστες αυτού του κειμένου να διασταυρώσουν αυτά που γράφουμε μόνοι τους.

Τα παρακάτω θα σας βοηθήσουν να διαπιστώσετε ότι αυτά που γράφουμε είναι πραγματικά.

Σε άρθρο της εφημερίδας Καθημερινής [5] διαβάζουμε:

 «Σε κάθε περίπτωση, η ιδέα ότι χρειάζεται κάποιου είδους «σεισάχθεια» απέναντι στους διεθνείς τοκογλύφους, κερδίζει διαρκώς έδαφος. Πρόσφατα, ο οικονομολόγος Μάιλ Χάντσον έγραφε στους Financial Times: «Η μόνη διέξοδος από την κρίση του ευρωπαϊκού χρέους είναι μια διαπραγματεύσιμη παραγραφή του. Οι τράπεζες δανείζουν εικονικό χρήμα, που στην πραγματικότητα δεν διαθέτουν, το οποίο εγγυοδοτείται με κεφάλαια που στην πραγματικότητα δεν έχουν, που κι αυτά υποστηρίζονται από τις κεντρικές τράπεζες που τυπώνουν χρήμα από αέρα κοπανιστό. Ομως, όποτε οι οφειλέτες δυσκολεύονται να ξεπληρώσουν τα επαχθή δάνεια, οι τραπεζίτες προχωρούν σε κατάσχεση των περιουσιακών τους στοιχείων».

 Πρόκειται για ξεκάθαρη επιβεβαίωση των όσων γράψαμε.

Στο άρθρο της διαδικτυακής εγκυκλοπαίδειας Wikipedia για το «τραπεζικό σύστημα κλασματικών αποθεμάτων» (fractional reserve banking) [6] διαβάζουμε τα εξής:

 "Fractional-reserve banking is the banking practice in which banks keep only a fraction of their deposits in reserve […] and lend out the remainder, while maintaining the simultaneous obligation to redeem all these deposits upon demand. […]

This practice is universal in modern banking, and can be contrasted with full-reserve banking which is no longer generally practised.

By its nature, the practice of fractional reserve banking expands money supply (cash and demand deposits) beyond what it would otherwise be. […]

Central banks generally mandate reserve requirements that require banks to keep a minimum fraction of their demand deposits as cash reserves. This […] limits the amount of money creation that occurs in the commercial banking system […].

Prior to the 1800s, savers looking to keep their valuables in safekeeping depositories deposited gold coins and silver coins at goldsmiths, receiving in turn a note for their deposit […]. Once these notes became a trusted medium of exchange an early form of paper money was born, in the form of the goldsmiths' notes.

As the notes were used directly in trade, the goldsmiths observed that people would not usually redeem all their notes at the same time, and they saw the opportunity to invest their coin reserves in interest-bearing loans and bills. This generated income for the goldsmiths but left them with more notes on issue than reserves with which to pay them. […]Thus fractional-reserve banking was born.

[…] the existence of fractional-reserve banking allows either the central bank or individual banks […] to create money at will. […]

Since a bank lends out most of the money deposited, keeping only a fraction of the total as reserves, it necessarily has less money than the account balances of its depositors. […]

Depositors still have a claim to full repayment of their funds on demand even though most of the funds have already been invested by the bank in interest bearing loans and securities. Holders of demand deposits can withdraw all of their deposits at any time. If all the depositors of a bank did so at the same time a bank run would occur, and the bank would likely collapse. […]

Money creation

The process of fractional-reserve banking has a cumulative effect of money creation by banks, essentially expanding the money supply of the economy. […]"

 

Στο άρθρο της διαδικτυακής εγκυκλοπαίδειας Wikipedia για το «τραπεζικό σύστημα πλήρων αποθεμάτων» (full reserve banking) [7] διαβάζουμε τα εξής:

 

"Full-reserve banking is a banking practice in which the full amount of each depositor's funds are available in reserve […] when each depositor had the legal right to withdraw them.

Full-reserve banking […] was displaced by fractional reserve banking after 1800. Proposals for the restoration of full-reserve banking have been made, but are generally ignored or dismissed by mainstream economists […].

In a full-reserve system all currency is created by the federal government […]

This is in contrast to the current system, where a large proportion of the currency supply is in the form of demand deposits created by private banks."

Τα παραπάνω, που προέρχονται από μια αντικειμενική πηγή, η οποία ανήκει στο σύστημα, επιβεβαιώνουν πλήρως όσα γράψαμε. Μάλιστα, αν διαβάσετε ολόκληρα τα άρθρα θα διαπιστώσετε την αλήθεια όσων γράψαμε για την ακριβή διαδικασία με την οποία δημιουργείται το χρήμα.

 

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΣΤΙΣ Η.Π.Α.

 

Ολόκληρη η ιστορία των Η.Π.Α. μέχρι το 1913, ήταν μια μάχη για το ποιος θα έχει το δικαίωμα της έκδοσης του χρήματος: η κυβέρνηση ή οι ιδιωτικές τράπεζες. Από το 1764 ως το 1913, η αρμοδιότητα έκδοσης του χρήματος άλλαξε χέρια από τη μια πλευρά στην άλλη 8 φορές.

Η ίδια η αμερικανική επανάσταση έγινε για να πάρουν οι άποικοι τον έλεγχο έκδοσης του χρήματος από την ιδιωτικά ελεγχόμενη κεντρική τράπεζα της Αγγλίας και τους Διεθνείς Τραπεζίτες.

Ένας από τους ηγέτες της αμερικανικής επανάστασης και ο τρίτος πρόεδρος των Η.Π.Α., ο Thomas Jefferson είπε [8]:

 

"I believe that banking institutions are more dangerous to our liberties than standing armies. If the American people ever allow private banks to control the issue of their currency, first by inflation, then by deflation, the banks and corporations that will grow up around [the banks] will deprive the people of all property until their children wake-up homeless on the continent their fathers conquered. The issuing power should be taken from the banks and restored to the people, to whom it properly belongs."

 

Πρόεδροι, όπως ο Thomas Jefferson, ο Andrew Jackson και ο Αβραάμ Λίνκολν αγωνίστηκαν σκληρά και κατόρθωναν κατά καιρούς να παίρνουν τον έλεγχο του χρήματος, καταργώντας τις ιδιωτικές κεντρικές τράπεζες, που ίδρυαν οι προκάτοχοί τους. O Andrew Jackson, αφού πέτυχε την κατάργηση της ιδιωτικής κεντρικής τράπεζας, κινδύνευσε να δολοφονηθεί και γλίτωσε, επειδή και τα δύο πιστόλια με τον οποίον τον σημάδεψαν έπαθαν εμπλοκή. Ο Αβραάμ Λίνκολν εξέδωσε χρήμα, το οποίο δεν προερχόταν από τραπεζικό δανεισμό (τα γνωστά "greenbacks") και αντιτάχθηκε στα συμφέροντα του τραπεζικού καρτέλ. Τελικά, δολοφονήθηκε. Την ίδια τύχη, όπως γνωρίζουμε, είχε, έναν αιώνα αργότερα, και ο Κένεντυ, όταν τόλμησε να ακολουθήσει πολιτική προσέγγισης με τη Σοβιετική Ένωση και την Κούβα.  

Τελικά, η μάχη για το ποιος θα εκδίδει το χρήμα τελείωσε το 1913, όταν ιδρύθηκε η ιδιωτικά ελεγχόμενη κεντρική τράπεζα των Η.Π.Α., η Federal Reserve Bank ή εν συντομία FED και, παράλληλα, θεσπίστηκε το τραπεζικό σύστημα κλασματικών αποθεμάτων.

Ωστόσο, σήμερα, με τη νέα μεγάλη οικονομική κρίση, στις Η.Π.Α. υπάρχει και πάλι ένα ισχυρό κίνημα, το οποίο υποστηρίζει την κατάργηση του τραπεζικού συστήματος κλασματικών αποθεμάτων (fractional reserve banking) και την αντικατάστασή του από ένα τραπεζικό σύστημα πλήρων αποθεμάτων (full reserve banking). Επίσης, το ίδιο κίνημα υποστηρίζει την κατάργηση της ιδιωτικής κεντρικής τράπεζας των Η.Π.Α., δηλαδή της FED. Αν γράψετε στο Google το κεντρικό σύνθημα αυτού του κινήματος: END THE FED!, θα σας βγάλει χιλιάδες αναρτήσεις.

Ήδη, μια πρόταση νόμου, που υποστηρίζεται από εκατοντάδες βουλευτές, τόσο του Δημοκρατικού, όσο και του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, με κωδικό HR-1207, ζητά να γίνει έλεγχος της FED για πρώτη φορά από το 1913. Ο έλεγχος αυτός πιστεύουν ότι θα αποκαλύψει το ρόλο της FED και των μεγάλων πολυεθνικών τραπεζικών κολοσσών στην πρόκληση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, την οποία ζούμε, και θα οδηγήσει στην κατάργηση της FED και την ανάληψη και πάλι από την αμερικανική κυβέρνηση και τον αμερικανικό λαό του αποκλειστικού προνομίου να δημιουργούν το χρήμα.

Το κίνημα για την κατάργηση της FED και τη νομισματική μεταρρύθμιση (monetary reform) έχει εκατομμύρια υποστηρικτές στις Η.Π.Α., στις οποίες τόσο ο λαός, όσο και το ίδιο το κράτος είναι καταχρεωμένοι στις τράπεζες.

Για να ενημερωθείτε αναλυτικότερα για τον τρόπο με τον οποίον οι τράπεζες και ιδιαίτερα οι παγκόσμιοι τραπεζικοί κολοσσοί, δηλαδή οι Διεθνείς Τραπεζίτες, έχουν χρεώσει όλον τον κόσμο, δείτε δυο εξαιρετικά ντοκιμαντέρ, τα οποία υπάρχουν ολόκληρα στο youtube και μάλιστα και με ελληνικούς υποτίτλους. Είναι το "The Money Masters" και το "Money as Debt" [9, 10].

Επίσης για περισσότερες λεπτομέρειες για το κίνημα που υπάρχει στην Αμερική για τη νομισματική μεταρρύθμιση, μπορείτε να επισκεφθείτε τις ιστοσελίδες [11, 12].

 

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΧΩΡΕΣ

 

Αξίζει να αναφερθεί, ότι, το ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης στην Αργεντινή έγινε ακριβώς με τον τρόπο που προτείναμε παραπάνω, δηλαδή με την κρατικοποίηση της κεντρικής τράπεζας της χώρας και την έκδοση χρήματος από το κράτος, χρήματος το οποίο δεν προερχόταν από τραπεζικό δανεισμό. Αντιγράφουμε από άρθρο [13] του Ν. Ντάσιου στην εφημερίδα Ρήξη:

«Μετά τις εκτεταμένες λαϊκές εξεγέρσεις στην Αργεντινή λόγω των μέτρων που οδήγησαν στην πλήρη κατάρρευση του νομίσματος της χώρας, η νέα κυβέρνηση ανέστρεψε τις προτεραιότητες του ΔΝΤ, δίνοντας έμφαση στην αναδιάταξη της εγχώριας παραγωγής, περιορίζοντας στο ελάχιστο τις ξένες επενδύσεις. Ταυτόχρονα οι τοπικές αρχές εξέδωσαν «τοπικά ομόλογα», τα οποία χρησιμοποιήθηκαν ως νόμισμα. Οι επαρχίες πλήρωσαν τους υπαλλήλους με αποδείξεις που ονομάστηκαν «ομόλογα για την παραγραφή του χρέους» και που ισούνταν με το εθνικό νόμισμα της χώρας το πέσο. Τα ομόλογα αυτά μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν από τους εργαζόμενους για την αγορά τοπικών προϊόντων. Το μέτρο αυτό έχει μια βασική προϋπόθεση: την κρατικοποίηση της Κεντρικής Τράπεζας της χώρας, η οποία δύναται να καταγράψει τις δαπάνες των ομολόγων αυτών στα λογιστικά της βιβλία. Με τον ίδιο τρόπο, δηλαδή, που οι ιδιωτικές τράπεζες εγγράφουν στο ενεργητικό τους τις καταθέσεις των αποταμιευτών τους και μπορούν να τις χρησιμοποιούν ως δανειστικό κεφάλαιο χωρίς να μπαίνουν στη διαδικασία να δανείζονται επιπλέον χρήματα. Να σημειωθεί εδώ ότι στο πλαίσιο της Ε.Ε. απαγορεύεται ο δανεισμός των χωρών από τις εθνικές τους τράπεζες, οι οποίες για την εξυπηρέτηση του χρέους τους θα πρέπει να προστρέξουν στον δανεισμό από ξένες τράπεζες με κερδοσκοπικούς όρους!

Στην Αργεντινή η εγγραφή πιστώσεων σε κρατική τράπεζα συνοδεύτηκε από τη χρηματοδότηση άμεσων δημοσίων επενδύσεων χωρίς έκρηξη του πληθωρισμού, αφού η κατανάλωση (ζήτηση) επιχειρήθηκε να μην υπερβαίνει την προσφορά του χρήματος, μέσω αναμόρφωσης του φορολογικού συστήματος.

Η ανάπτυξη περιοχών και χωρών από το δημόσιο εθνικό τραπεζικό σύστημα είναι συνήθης στην ιστορία. Έτσι π.χ. η Κεντρική Τράπεζα της Αυστραλίας κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο χρηματοδότησε τη συμμετοχή της χώρας στον πόλεμο με επιτόκιο μόλις 1%, ενώ μετά τη λήξη του χρηματοδότησε τον κατασκευαστικό τομέα και τις υποδομές της χώρας δίνοντας κεφάλαια στις τοπικές αυτοδιοικήσεις. Τα έσοδα της τράπεζας αποδόθηκαν σταδιακά στην κυβέρνηση της χώρας.

Αντίστοιχο είναι το παράδειγμα και της Νέας Ζηλανδίας, η οποία χρηματοδότησε με εθνικά κεφάλαια την εγχώρια ανάπτυξή της μετά την επικράτηση των Εργατικών το '30, την ίδια περίοδο που ο υπόλοιπος κόσμος οδηγούνταν στην έλλειψη τροφής και στην πείνα.»

 

ΟΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥΣ

 

Οι Διεθνείς Τραπεζίτες, δηλαδή το παγκόσμιο τραπεζικό καρτέλ, ελέγχεται από έναν αριθμό πολύ ισχυρών ανθρώπων, πολλοί από τους οποίους είναι γνωστοί. Η μεγαλύτερη και πιο πλούσια οικογένεια, με διαφορά, είναι η οικογένεια Rothschild. Άλλες μεγάλες οικογένειες είναι η οικογένεια Schiff, η οικογένεια Warburg και η οικογένεια Rockefeller. Μεταξύ αυτών που αποτελούν την κλίκα είναι o κος Σόρος, ο κος Κίσινγκερ, ο κος Zbigniew Brzezinski , ο κος Ben Bernanke, ο κος John Paulson, καθώς και άλλοι πολλοί. Όταν ο καθεστωτικός τύπος αναφέρεται στους «κερδοσκόπους» ή στις «αγορές» ουσιαστικά αναφέρεται σε αυτούς τους ανθρώπους.

Οι έξι μεγάλοι τραπεζικοί κολοσσοί που έχουν κεντρικό ρόλο στο όλο σύστημα είναι η Goldman Sachs, η Morgan Stanley, η JP Morgan Chase, η Citigroup, η Bank of America και η Wells Fargo. Οι έξι αυτές τράπεζες έχουν καταθέσεις ή δάνεια, που αντιστοιχούν στο 60% του Α.Ε.Π. των Η.Π.Α.

Η ηγετική κλίκα φροντίζει στελέχη των εταιρειών αυτών να διορίζονται στα διοικητικά συμβούλια όλων των κεντρικών τραπεζών, ώστε να ελέγχουν τη νομισματική πολιτική όλου του δυτικού κόσμου.

Για παράδειγμα, ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου διόρισε σαν υπεύθυνο του Οργανισμού Διαχείρισης του Δημοσίου Χρέους της Ελλάδας τον κο Πέτρο Χριστοδούλου, ο οποίος είναι πρώην υπάλληλος τόσο της Goldman Sachs, όσο και της JP Morgan Chase, όπως καθένας μπορεί να διαβάσει στο βιογραφικό του [14], που είναι επίσημα αναρτημένο στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Οικονομικών.

Τέλος, η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, η Παγκόσμια Τράπεζα και το Δ.Ν.Τ. είναι οι κεντρικές τράπεζες των κεντρικών τραπεζών. Είναι ιδιωτικοί οργανισμοί, ελέγχονται από τους Διεθνείς Τραπεζίτες και συντονίζουν τη χρεοκοπία και τη λεηλασία των εθνών. 

Η παγκόσμια οικονομική κρίση δεν προκλήθηκε από λάθος. Ούτε είναι ένα φυσικό φαινόμενο πέρα από τον έλεγχο του ανθρώπου. Προκλήθηκε επίτηδες από την ηγετική κλίκα. Και δεν πρόκειται να σταματήσει εδώ αλλά θα συνεχιστεί και θα είναι πολύ χειρότερη από την κρίση του 1929.

Στόχος είναι να προκληθεί παγκόσμια οικονομική ύφεση και γενικευμένο αδιέξοδο. Τότε η ηγετική κλίκα θα μπορέσει ευκολότερα να πείσει τον κόσμο, ότι μοναδική λύση είναι η δημιουργία Παγκόσμιου Νομίσματος, Παγκόσμιας Κεντρικής Τράπεζας ιδιωτικά ελεγχόμενης από τους ίδιους και Παγκόσμιας Κυβέρνησης. Και μη γελιέστε, η Παγκόσμια αυτή Κυβέρνηση, αν επιβληθεί, δε θα είναι δημοκρατική. Το ποιόν των ανθρώπων που συγκροτούν την ηγετική κλίκα το είδατε στη Γάζα, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, το βλέπετε στην πολιτική του Ισραήλ και στην παγκόσμια ανοχή για τις γενοκτονίες του. Οι άνθρωποι αυτοί είναι εγκληματίες και γενοκτόνοι. Αν δημιουργήσουν Παγκόσμια Κυβέρνηση αυτή δε θα είναι δημοκρατική. Θα είναι μια παγκόσμια δικτατορία.

Η επιλογή είναι μπροστά μας. Πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα σε δύο δρόμους.

Ή θα υποταχθούμε στους Διεθνείς Τραπεζίτες.

Ή θα ενώσουμε τους αγώνες μας με τους λαούς όλης της γης, που στενάζουν κάτω από το χρέος και την υποτέλεια που τους έχει επιβληθεί από το διεθνές τραπεζικό σύστημα.

Αν επιλέξουμε τον δεύτερο δρόμο, νομίζω ότι μπορούμε να γίνουμε και κάτι παραπάνω: Να γίνουμε η πρωτοπορία του διεθνούς κινήματος ενάντια στο παγκόσμιο τραπεζικό καρτέλ.

Η επιλογή είναι δική μας.  

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

 

Χρησιμοποιήθηκε αποκλειστικά βιβλιογραφία που υπάρχει στο διαδίκτυο, ώστε ο αναγνώστης του κειμένου να μπορεί εύκολα να διασταυρώσει και να επιβεβαιώσει τα όσα αναφέρονται.

1. EURO2day, «Τα ανοίγματα ξένων τραπεζών στην Ελλάδα», 11/02/2010, http://www.euro2day.gr/news/world/125/articles/568895/ArticleNewsWorld.aspx

2. Μιχάλης Μ., «Γαλλογερμανικό το χρέος μας», Ελευθεροτυπία, 23/04/2010, http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=23/04/2010&id=154580  

3.    http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_public_debt 

4.     http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_GDP_(nominal)

5.  Παπακωνσταντίνου Π., «Ευρωπαϊκή λύση για το ελληνικό χρέος», Καθημερινή, 18/04/2010, http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_1_18/04/2010_398016

6.   http://en.wikipedia.org/wiki/Fractional-reserve_banking 

7.   http://en.wikipedia.org/wiki/Full-reserve_banking

8.   http://www.quotationspage.com/quote/37700.html

9.   http://www.youtube.com/watch?v=sz2xLzaaugM

10.  http://www.youtube.com/watch?v=6VGlmeuC0wI

11.   http://themoneymasters.wordpress.com/

12.   http://www.secretofoz.com/

13.   Ντάσιος Ν., «Το ΔΝΤ και οι κερδοσκόποι δεν είναι μονόδρομος», εφημερίδα Ρήξη, φύλλο 61, http://www.ardin.gr/node/2942

14.   http://www.mnec.gr/export/sites/mnec/el/press_office/DeltiaTypou/Documents/2010_02_18_cristodoulou_cv.pdf

 

* Ο Χαράλαμπος Παπαδόπουλος είναι Πολιτικός Μηχανικός

Πάθος και εξουσία

 

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

 

 

Εισήλθαμε και εφέτος στη Μεγάλη Εβδομάδα υπό το κράτος των ζωηρών εντυπώσεων από την πορεία της οικονομίας της χώρας μας, στην ουσία της προσωπικής μας οικονομίας, καθώς από καιρό η ιδιοτέλεια μας έχει καθηλώσει στο "εγώ" και το "εμείς" φαντάζει ξέμακρο.

Στην προσπάθεια της η Κυβέρνηση να φανεί αρεστή στους ισχυρούς εντολοδόχους των Βρυξελλών προχώρησε στη λήψη αντιλαϊκών, μέτρων τα οποία οδηγούν με βεβαιότητα στην περαιτέρω συρρίκνωση της αγοράς. Προχώρησε ακόμη και στην απόφαση φορολόγησης της εκκλησιαστικής περιουσίας, γεγονός που προκάλεσε την αντίδραση μελών της Ιεραρχίας. Η τελική απόφαση μετριάζει αισθητά τις αρχικές εντυπώσεις για τις προθέσεις της Πολιτείας. Ας εμβαθύνουμε λίγο στο θέμα αυτό.

Φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας είχε επιχειρηθεί και κατά το 1987, αν θυμούμαι καλά. Τότε η Ιεραρχία είχε καλέσει τους πιστούς σε συλλαλητήρια διαμαρτυρίας και αυτοί είχαν ανταποκριθεί στο κάλεσμα γεμίζοντας τους χώρους των εκδηλώσεων ασφυκτικά, όπως και οι οπαδοί των κομμάτων κατά τις προεκλογικές συγκεντρώσεις. Και τότε στην εξουσία ήταν μια κατ' όνομα σοσιαλιστική κυβέρνηση, εχθρική υποτίθεται, αν κρίνουμε από τις απαρχές του σοσιαλισμού, προς την Εκκλησία. Και σήμερα στην εξουσία βρίσκεται σοσιαλιστική κυβέρνηση, πλην όμως μόνον αφελείς περί τα πολιτικά δεν έχουν κατανοήσει ότι στα πλαίσια του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού οι δύο σχηματισμοί που εναλλάσσονται στην εξουσία είναι το φύλλο συκής, με το οποίο επιχειρείται να ενδυθεί η καταγυμνωμένη και πολυβιασμένη "δημοκρατία"! Συνεπώς η μείζων αντιπολίτευση ελάχιστα μπορεί να επωφεληθεί από την κίνηση προς υποστήριξη της Εκκλησίας. Άλλωστε είναι και οι δημοσκοπήσεις, που δείχνουν ότι σημαντικότατο μέρος της κοινής γνώμης (ασφαλώς μέλη της Εκκλησίας οι πλείστοι, συνειδητά ή εν υπνώσει) τάσσονται υπέρ του μέτρου της φορολόγησης; Γιατί άραγε;

Η εκκλησιαστική περιουσία αποκτήθηκε διαχρονικά. Κατά τη βυζαντινή περίοδο πλείστες όσες ήσαν οι δωρεές των αυτοκρατόρων και διαφόρων αρχόντων προς τις μητροπόλεις και τα μοναστήρια. Την ιδιοκτησία της Εκκλησίας σεβάστηκε και η οθωμανική εξουσία. Η υλιστική ιστοριογραφία έδωσε μάχες επί μαχών για να σπιλωθεί η Εκκλησία του Χριστού ως δημιούργημα των εκάστοτε ισχυρών προς καθυπόταξη των πιστών μέσω λόγου παρηγορητικού και αποκοιμιστικού ενώπιον της κοινωνικής αδικίας. Και φυσικά δεν είχε λόγους ούτε την εντιμότητα να κάνει τη διάκριση μεταξύ των προσώπων, ιδίως των κληρικών, που αποτελούν το σώμα της Εκκλησίας και του θεσμού, ο οποίος είναι θεοΐδρυτος και έχει ως κεφαλή τον Χριστό, τον οποίο αυτή την εβδομάδα υποτίθεται ότι συνοδεύουμε για μία ακόμη φορά προς το πάθος Του. Εκείνος δεν είχε πού την κεφαλήν κλίνη και τόνιζε χαρακτηριστικά στο κήρυγμά Του: "Μη θησαυρίζετε θησαυρούς επί της γης"! Τόνιζε ακόμη ότι οι πλούσιοι δυσκολότερα θα καταφέρουν να εισέλθουν στ Βασιλεία Του, απ' ότι το καραβόσκοινο από την τρύπα της βελόνας.

Οι δυτικές ομολογίες, η μία μετά την άλλη, αποδέχθηκαν τη μεταβολή που προήλθε από τη γαλλική επανάσταση και προχώρησαν στον ιστορικό συμβιβασμό με τη νέα άρχουσα τάξη. Ο συμβιβασμός αυτός έλαβε τη μορφή πολιτικοθρησκευτικής συμμαχίας, όταν στο στερέωμα εμφανίστηκε απειλητικός κατά του καθεστώτος και της πίστεως εχθρός, ο κομμουνισμός! Η συμμαχία επεξετάθη, δυστυχώς, και σε ορθόδοξες χώρες, οι οποίες είχαν καταστεί, μετά την απόκτηση της ανεξαρτησίας τους, αθύρματα των ισχυρών της Δύσης. Και όταν ο κομμουνισμός επικράτησε στη Ρωσία του ορθοδόξου λαού για τα κρίματα των ηγετών του, πολιτικών και θρησκευτικών, τότε στη Δύση η αντικομμουνιστική εκστρατεία έλαβε τη μορφή υστερίας. Και καλά οι πολιτικοί είχαν κάθε λόγο, αφού ως μόνο στόχο είχαν τη διατήρηση της εξουσίας. Οι θρησκευτικοί όμως ηγέτες τον ίδιο στόχο είχαν; Πού η αυτοκριτική, την οποία θαυμάσια ευρίσκουμε σε κείμενα ορθοδόξων Ρώσων, οι οποίοι δεινοπάθησαν υπό τις διώξεις του σταλινικού καθεστώτος;

Ο λαός έχει διαπιστώσει ότι από καιρού η Ιεραρχία εκδηλώνει τάσεις βατικανοποίησης του εκκλησιαστικού σώματος και θεωρεί εαυτήν μόνη αρμόδια να διαχειριστεί όχι μόνον τα της πίστεως και των δογμάτων, αλλά ακόμη και τα οικονομικά! Γι' αυτό και ο λαός κατέληξε να αποδεχθεί ότι η εκκλησιαστική περιουσία δεν είναι της Εκκλησίας, γιατί τότε θα ήταν και δική του, αλλά του ανωτέρου κλήρου. Η περιουσία αυτή είναι εν πολλοίς άγνωστη. Κατά καιρούς οι μεν ιεράρχες ισχυρίζονται ότι είναι μικρή, ενώ οι εχθροί της Εκκλησίας και οι ορεγόμενοι αυτήν πολιτικοί ότι είναι τεράστια. Όπως η Πολιτεία δεν κατάφερε ακόμη να αποκτήσει κτηματολόγιο, έτσι και η Διοικούσα Εκκλησία δεν κατάφερε να αποκτήσει μητρώα εκκλησιαστικής περιουσίας. Αν είχε προχωρήσει στη σύνταξη αυτών, αν είχε γνωστοποιήσει αυτά στον λαό, καθώς και τις κατ' έτος προσόδους και τους τρόπους διάθεσης αυτών, ας τολμούσε η Πολιτεία να προβεί στη φορολόγηση. Τώρα η Ιεραρχία με τη στάση της, διαχρονικά από το 1830, κινδυνεύει να μείνει απογυμνωμένη από τον πιστό λαό, με αποτέλεσμα να διευκολύνεται σημαντικά το έργο των πολιτικών, οι οποίοι καλούνται από τους δανειστές μας να επιστρέψουν να δανεισθέντα και διανεμηθέντα σε πλείστους όσους ημετέρους (στους οποίους συμπεριλαμβάνονται η Διοικούσα Εκκλησία και πλείστες όσες μονές). Ίσως είναι καλό από κάποια άποψη το μέτρο. Θα οδηγήσει την Ιεραρχία στην κατανόηση των δυσκολιών του φτωχού λαού, ο οποίος είναι ο μόνος που, προς το παρόν και μάλλον και στο μέλλον, καλείται να επιστρέψει (γιατί και αυτός κάτι πήρε) τα διανεμηθέντα και καταναλωθέντα στα πλαίσια του αντισταυρικού καταναλωτικού πνεύματος. Εκείνοι οι οποίοι κατασπατάλησαν τα δάνεια, όπως και οι πρόγονοί μας κατά τα 1824-25, βρίσκονται στο απυρόβλητο. Είχαμε γράψει σε προηγούμενο άρθρο μας: Αν η Κυβέρνηση καταφέρει να πατάξει τα καρτέλ που διαμορφώνουν τιμές, μέσω των οποίων καταληστεύουν τον καταναλωτή, ενώ παράλληλα οδηγούν τους γεωργοκτηνοτρόφους στην απόγνωση, αν καταφέρει να πατάξει την ανεργία και δώσει προοπτική ανάπτυξης της παραγωγής ή έστω δείγματα προθέσεων προς αυτή την κατεύθυνση, τότε όχι μόνο να προχωρήσει στη φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας, αλλά να τη δημεύσει.

Ο Χριστός πορεύεται, κατά πως φαίνεται και πάλι μόνος προς το πάθος Του. Άλλοι θρηνούμε για την βίαια απώθηση στο περιθώριο από το αγριότατο καπιταλιστικό σύστημα και άλλοι για τη μείωση της αγοραστικής μας δύναμης. Υπάρχει καιρός αυτοκριτικής. Μήπως πρέπει να συσταυρωθούμε με την ελπίδα να συνειδητοποιήσουμε ότι αφήσαμε το ανυπέρβλητο πρόσωπο που μας χάρισε ο Δημιουργός για να αποκτήσουμε το προσωπείο του καταναλωτού, υποστηρικτού του πλέον απανθρώπου κοινωνικοπολιτικού συστήματος; Μήπως η Διοικούσα Εκκλησία πρέπει να δείξει το καλό παράδειγμα. Ας της τα πάρουν όλα, όπως τότε στη Γαλλία μετά την αστική επανάσταση. Μπορεί να καταγγείλει ευθέως το απάνθρωπο του καπιταλισμού, έστω και τώρα; Θα κερδίσει πολλά περισσότερα. Θα κερδίσει τον λαό, που φαντάζει ως πρόβατα χωρίς ποιμένα.

 

                                                            "ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ", 28-03-2010        

Πόσο συμβατός  με την Oρθόδοξη σκέψη είναι ο οικονομικός Φιλελευθερισμός;

Του Ανδρέα Αργυρόπουλου*

 

 

H οικονομική κρίση, που όλοι βιώνουμε το τελευταίο διάστημα, αποδεικνύουν την αποτυχία του συγκεκριμένου μοντέλου.

 

Kαυτά ερωτήματα

 

Kαλούμαστε, λοιπόν, να απαντήσουμε στα εξής ερωτήματα:

– Πόσο συμβατός με την Oρθόδοξη σκέψη είναι ο οικονομικός Φιλελευθερισμός; Eίναι δυνατό να γίνει αποδεκτό χριστιανικά ένα σύστημα, που ως πρόταγμά του έχει την απόλυτη επιχειρηματική ελευθερία, με αποτέλεσμα να θεοποιεί το κέρδος και αποδεδειγμένα να οδηγεί:

α) στον πλουτισμό των λίγων σε βάρος των πολλών, οι οποίοι καταλήγουν στη φτώχεια, την περιθωριοποίηση ή ακόμα και στον αφανισμό, και
β) στη λεηλασία του φυσικού περιβάλλοντος, αδιαφορώντας για την κτίση και το μέλλον του πλανήτη;

– Ποια είναι η σχέση της «ελευθερίας» του οικονομικού Φιλελευθερισμού με την ελευθερία, κατά την Oρθόδοξη αντίληψη;

– Mπορεί μια τέτοια «ελευθερία» να απελευθερώσει, να οδηγήσει στην καταξίωση του ανθρωπίνου προσώπου, στον εξευγενισμό της ψυχής του;
– Ποια η διαφορά της ατομικής ελευθερίας του Φιλελευθερισμού από την προσωπική ελευθερία της Oρθοδοξίας;

– Ποια η σχέση του πάθους για αλόγιστο πλουτισμό με την Oρθόδοξη άσκηση και τη διακονία του άλλου;

Όσο και αν ακούγεται περίεργο, η Oρθόδοξη διανόηση ασχολείται πολλές δεκαετίες με αυτά τα ζητήματα τόσο στο εξωτερικό, με προσωπικότητες, όπως ο Mπερδιάεφ, ο Kλεμάν και άλλοι, όσο και στην πατρίδα μας, όπου αξιομνημόνευτη είναι η συνεισφορά πανεπιστημιακών θεολόγων, όπως των N. Mατσούκα, B. Στογιάννου, N. Nησιώτη, Σ. Aγουρίδη, Aναστασίου Aλβανίας, π. Γ. Mεταλληνού, Γ. Πέτρου, Γ. Mαντζαρίδη, B. Γιούλτση, Aν. Kεσελόπουλου κ.ά., καθώς επίσης θεολόγων, όπως ο N. Mπουγάτσος, ο Γ. Pοδίτης, ο Θ. Παπαθανασίου, καθώς και ο χριστιανός πολιτικός και συγγραφέας Nίκος Ψαρουδάκης. Στις σκέψεις και τις αναλύσεις όλων αυτών στηριζόμαστε, για να απαντήσουμε στις καυτές ερωτήσεις, που φέρνει μπροστά μας η παγκόσμια οικονομική, και όχι μόνο, κρίση:

 

O άνθρωπος στο κέντρο της οικονομίας ή στο στόχαστρό της;

Λίγο μετά το Kραχ του  29, ο Nικόλαος Mπερδιάεφ, ο κορυφαίος ίσως Oρθόδοξος στοχαστής του 20ού αιώνα, ασκεί δριμύτατη κριτική στον οικονομικό Φιλελευθερισμό μέσα από το βιβλίο του «Tο πεπρωμένο του ανθρώπου στον σύγχρονο κόσμο». «O άνθρωπος», γράφει, «δεν τοποθετήθηκε στο κέντρο της οικονομικής σφαίρας και η κατάσταση αυτή οφείλεται στον οικονομικό Φιλελευθερισμό, μιας και η καπιταλιστική οικονομία είναι βαθειά αντιπροσωπική. Aπανθρωπίζει τη ζωή και μεταβάλλει τον άνθρωπο σε πράγμα. (…) H εξουσία των τραπεζών είναι απρόσωπη και τα μονοπωλιακά συγκροτήματα είναι ανώνυμοι θεσμοί.  Δεν ξέρουμε ακόμα ποιος είναι ο υπεύθυνος για τις δυστυχίες του σύγχρονου κόσμου. Δεν υπάρχει ένοχος ή μάλλον ο ένοχος δεν έχει όνομα. Oι άνεργοι δεν ξέρουν ποιος προκάλεσε την αθλιότητά τους και αισθάνονται ολοκληρωτικά συντριμμένοι από την ανθρώπινη τυραννία. Tο χρήμα είναι μια απάνθρωπη και απρόσωπη δύναμη».
Mια προσεκτικότερη μελέτη του κειμένου του N. Mπερδιάεφ μας αποκαλύπτει ότι το «πρόσωπο» απουσιάζει τόσο στους «ενόχους», οι οποίοι δεν έχουν όνομα, όσο και στα θύματα του οικονομικού φιλελευθερισμού, που από άνθρωποι μετατρέπονται σε πράγματα.  O «ένοχος» έχει ως προτεραιότητά του το κέρδος. O άλλος, για αυτόν, είναι αριθμός, αντικείμενο «εμπορικού χειρισμού», θεώρηση χριστιανικά απαράδεκτη, αφού κάθε άνθρωπος είναι εικόνα του Θεού. H απληστία του τον έχει μετατρέψει σε οντότητα απομονωμένη, αποξενωμένη, μοναχική, αρνούμενη τη σχέση με τον άλλο, γι  αυτό και απρόσωπη. Δεν τον ενδιαφέρει αν τα θύματα «αισθάνονται ολοκληρωτικά συντρίμμια», γιατί απλά, για αυτόν, δεν υπάρχουν ως πρόσωπα, αλλά ως πράγματα. Oι επιλογές του τον έχουν αλλοτριώσει ολοκληρωτικά.
O Θ. Παπαθανασίου (στο «Kοινωνική δικαιοσύνη και ορθόδοξη θεολογία») μάς θυμίζει την επισήμανση που κάνει ο Iωάννης ο Xρυσόστομος στην παραβολή του φτωχού Λάζαρου και του πλούσιου, όπου ο μεν πρώτος κερδίζει την αιώνια ζωή, ενώ ο δεύτερος την αιώνια καταδίκη.  O Xριστός , λέει ο άγιος Πατέρας,  μας δίνει το όνομα του φτωχού, αφήνει όμως ανώνυμο τον πλούσιο. Γιατί; .  Διότι , απαντά ο ίδιος,  όποιος επιδίδεται σε αρπαγές και πλουτισμό είναι λύκος και όχι άνθρωπος .  Nα θυμηθούμε ότι ανώνυμος έμεινε και ο άφρων πλούσιος, ο οποίος έχασε τον ύπνο του, προβληματιζόμενος πού θα αποθηκεύσει τα γεννήματά του».

 

Eλευθερία διά του Σταυρού ή ελευθερία διά του πλουτισμού;

H Oρθοδοξία έχει ως προτεραιότητά της την ελευθερία. H εν Xριστώ ελευθερία, όμως, βρίσκεται στον αντίποδα αυτής του οικονομικού φιλελευθερισμού. O άνθρωπος κατανοείται ως πρόσωπο, που εξέρχεται από το «εγώ», για να συναντήσει τον άλλον.  Προϋπόθεση της αληθινής ελευθερίας είναι η αγάπη.  Eλεύθερος είναι αυτός, ο οποίος σύμφωνα με το 25ο κεφάλαιο του κατά Mατθαίον Eυαγγελίου, βλέπει στο πρόσωπο του κάθε κατατρεγμένου τον Xριστό, εκείνος που «αισθάνεται διαρκώς κρεμασμένος στον σταυρό».

O χριστιανός εξέρχεται από την ατομικότητά του και μεταμορφώνεται σε πρόσωπο, αγωνιζόμενος για την απελευθέρωση των άλλων από κάθε μορφής καταπίεση. Aν δεν το κάνει, «είναι μια μετριότητα, μια καρικατούρα της εικόνας του Θεού Δημιουργού, της καλοσύνης του Θεού Πατέρα και της ευσπλαχνίας του Kυρίου», όπως λέει ο Pωμαιοκαθολικός επίσκοπος Aντόνιο Φραγκόζο. «Aν δεν υπάρχει ψωμί για όποιον πεθαίνει από την πείνα, αν δεν υπάρχει ελευθερία για τον πολιτικό κρατούμενο, αυτά είναι σημάδια ότι η χριστιανική μας δράση ψεύδεται προς το πνεύμα», μας θυμίζει ο Oλιβιέ Kλεμάν.

Σημείωση: Aπόσπασμα εισήγησης που πραγματοποιήθηκε στην Hμερίδα του Γραφείου Nεότητας της Aρχιεπισκοπής Aθηνών, με τίτλο: «Για μια οικονομία με ανθρώπινο πρόσωπο», ανήμερα της εορτής των Tριών Iεραρχών.

 

* Ο Ανδρέας Αργυρόπουλος είναι  σχ. σύμβουλος Θεολόγων Bορείου Αιγαίου