«Μπαμπά γιατί με χτύπησε;»

Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Κανείς που δεν συμμετείχε σε διαδήλωση που δέχτηκε την αστυνομική κρατική καταστολή δεν μπορεί να καταλάβει την απόλυτη αλήθεια  και το δίκαιο αυτού του συνθήματος.

αντιρήσεις δεκταί.

…θα το πάμε μακρυά όμως!!

ο αποστολέας.

«Μπαμπά, γιατί με χτύπησε ο κύριος;» αναρωτήθηκε, σοκαρισμένη ακόμα, η οκτάχρονη Μελίνα. «Δεν καταλαβαίνω γιατί». Λίγο μετά το χτύπημα της μικρής από τις δυνάμεις των ΜΑΤ, ο φωτογραφικός φακός απαθανάτισε τον παιδικό τρόμο και η φωτογραφία της, γαντζωμένη στην αγκαλιά του πατέρα της, δημοσιεύθηκε στο χθεσινό πρωτοσέλιδο της «Ε» προκαλώντας αίσθηση.

Το όνομά της Μελίνα. Πρόκειται για την οκτάχρονη που χτυπήθηκε την Κυριακή από δυνάμεις των ΜΑΤ, ενώ η φωτογραφία της, στο χθεσινό πρωτοσέλιδο της «Ε» γαντζωμένη στην αγκαλιά του πατέρα της, προκάλεσε πληθώρα αντιδράσεων και πολλές αναδημοσιεύσεις στο Διαδίκτυο Στις εύλογες απορίες της κόρης του, ο μπαμπάς της προσπάθησε να εξηγήσει τα… ανεξήγητα. Σίγουρα, ένας κύριος δεν χτυπάει ποτέ, τουλάχιστον ένα μικρό παιδί. Στη συνέχεια, πως «ήρθαμε εδώ για να διαμαρτυρηθούμε για κάποιες αποφάσεις που παίρνουν εκεί μέσα (σ.σ. Βουλή) και που κάθε μέρα μειώνουν τα λεφτά που παίρνει ο μπαμπάς και η μαμά». Και ενώ η ειρηνική διαμαρτυρία τους στο Σύνταγμα την περασμένη Κυριακή δεν είχε καν αρχίσει, οι «κύριοι» με τα πράσινα τους επιτέθηκαν αναίτια, ενώ ένας από αυτούς, με την ασπίδα που πάνω γράφει «Αστυνομία/Police», χτύπησε τη μικρή Μελίνα δυνατά στο πρόσωπο.

Ο πατέρας της, ο Ηλίας Βρεττάκος, μπορεί να είναι αντιπρόεδρος της ΑΔΕΔΥ, όμως στο Σύνταγμα την Κυριακή βρέθηκε χωρίς τη συνδικαλιστική του ιδιότητα. «Ηρθαμε οικογενειακά». Αφορμή για την αναίτια επίθεση που δέχτηκαν ήταν «απλά ότι βρισκόμασταν εκεί», όπως καταγγέλλουν και τα μέλη του κινήματος «Δεν Πληρώνω» που διοργάνωναν τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας.

«Τα ΜΑΤ θέλανε να φύγουμε από το πεζοδρόμιο» συνεχίζει ο κ. Βρεττάκος. «Να μας διώξουν. Ετρεξαν κατά πάνω μας. Μας φώναζαν, έβριζαν και με τις ασπίδες τους άρχισαν να μας σπρώχνουν βίαια. Χτύπησαν την κόρη μου με την ασπίδα στη γνάθο. Αυτή άρχισε να κλαίει. Την πήρα στην αγκαλιά μου και προσπάθησα να φύγω. Έτρεμε ολόκληρη. Με έσφιγγε δυνατά και δεν με άφηνε. Εγώ ήμουν εξοργισμένος και η κόρη μου φοβισμένη». Λίγο αργότερα, μόλις η μικρή ηρέμησε, την είδε ένας φίλος γιατρός που βρισκόταν εκεί και τον καθησύχασε.

«Γιατί τέτοια βαναυσότητα σήμερα στο μικρό παιδί μου; Γιατί τέτοια βαναυσότητα απέναντι σε τόσο κόσμο»; αναρωτιέται ο Ηλίας Βρεττάκος, προσπαθώντας τώρα ο ίδιος να εξηγήσει τα ανεξήγητα. «Θέλουν να μας τρομοκρατήσουν. Να μη διαμαρτύρεται κανείς. Να υποταχθούν όλοι. Γι' αυτό γίνεται τέτοια προσπάθεια άγριας καταστολής». Στην κόρη του βέβαια, που τον ρώτησε λίγο μετά το χτύπημα που δέχτηκε από τις δυνάμεις καταστολής, «μπαμπά, τι θα γίνει άμα χτυπήσουν όλα τα παιδάκια;» προσπαθεί να βρει απαντήσεις ανάλογες της ηλικίας της. Προσπαθεί να της εξηγήσει πως οι άνθρωποι στη συγκεκριμένη συγκυρία βγάζουν το χειρότερό τους εαυτό.

«Εμείς δώσαμε αγώνες για να βελτιωθεί η ζωή μας. Στην κόρη μου κάθε βράδυ διηγούμαι αυτές τις ιστορίες. Για τους κοινωνικούς αγώνες, τα δικαιώματα που κατακτήθηκαν και πως η Βουλή είναι ο ναός της Δημοκρατίας. Τώρα όμως έχουν έρθει τα πάνω κάτω. Ο κόσμος της έχει γυρίσει ανάποδα παρ' όλο που δεν είναι σε ηλικία να έχει συνείδηση των πραγμάτων. Είναι λες και ζούμε στις μαύρες εποχές της χούντας. Να σε τσαλαπατάνε όπως τσαλαπατάνε την ελευθερία σου και τη δημοκρατία»

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση, Ελευθεροτυπία, Τρίτη 27 Σεπτεμβρίου 2011, http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=313093

Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΙΚΙΑΣ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Η απόκτηση κατοικίας είναι ίσως το πρώτο όνειρο του Έλληνα σε αντίθεση με πλείστους όσους Ευρωπαίους που γεννούνται και πεθαίνουν κάτω από ενοικιαζόμενη στέγη. Ως συνέπεια αυτού του ονείρου ο κλάδος της οικοδομής γνώρισε σπουδαία άνθιση κατά τις πρόσφατες δεκαετίες με συνέπειες τόσο θετικές όσο και αρνητικές.

Η στρεβλή ανάπτυξη, που είχε ως αποτέλεσμα την εσωτερική μετανάστευση και την επακόλουθη αστυφιλία, κατέστησε επιτακτική την ανέγερση πλήθους οικοδομών στα αστικά κέντρα. Την αδυναμία των γηγενών να αξιοποιήσουν τα οικόπεδά τους αναπλήρωσε το επιχειρηματικό δαιμόνιο της πλειάδος των εργολάβων οικοδομών, εμπειροτεχνών στην πλειονοψηφία τους, οι οποίοι επωφελούμενοι από την ανυπαρξία οράματος και ελέγχου εκ μέρους του κράτους και της τοπικής αυτοδιοίκησης μετέτρεψαν σε σύντομο χρονικό διάστημα τα μεγάλα αστικά κέντρα σε φρικτές τσιμεντουπόλεις, αναμφισβήτητα τις αθλιότερες της Ευρώπης. Συνένοχη βέβαια υπήρξε και η τοπική αυτοδιοίκηση που ικανοποίησε σε πολλές περιπτώσεις αιτήματα εργολάβων για αύξηση του αριθμού των ορόφων. Κατά την περίοδο της εικονικής οικονομικής ακμής αρκετοί της μεσοαστικής τάξης πραγματοποίησαν και δεύτερο όνειρο: Απέκτησαν εξοχική κατοικία, παραθαλάσσια κατά γενική προτίμηση. Το φανταχτερό όνειρο του τουρισμού, ως επαρκούς για την απασχόληση των κατοικούντων σε περιοχές τουριστικού προορισμού, οδήγησε τους εντοπίους στην αθρόα πώληση οικοπέδων ακόμη και σε δασωμένες περιοχές, καθώς η Πολιτεία και πάλι ήταν απούσα. Τέλος πλείστοι όσοι έκτισαν κατοικία παράνομα, όχι σε κάθε περίπτωση εξ ανάγκης. Τους τελευταίους επιβραβεύει η Πολιτεία με τη σιωπηλή νομιμοποίηση έναντι οικονομικού ανταλλάγματος. Ίσως να φθάσουμε και να αποφυλακιζόμαστε έναντι χρηματικού ποσού!

Η οικοδομική αυτή υπερδραστηριότητα είχε όμως και τα θετικά της, την απασχόληση δηλαδή εργατικού δυναμικού, στην οικοδομή ή στις βιοτεχνίες κατασκευής ειδών κατοικίας ή οικοδομικών υλικών. Ως πριν από δεκαετία ο κλάδος της οικοδομής θεωρείτο εύρωστος και τονιζόταν ότι η οικοδομή είναι θεμέλιο της ελληνικής οικονομίας. Σταδιακά στην οικοδομική δραστηριότητα τα ελληνικά εργατικά χέρια άρχισαν να υποκαθίστανται από χέρια μεταναστών. Αυτοί υπήρξαν στην αρχή αντικείμενα στυγνής εκμετάλλευσης, σταδιακά όμως κατάφεραν επάξια να κερδίσουν σημαντικό μερίδιο της αγοράς χάρη στην εργατικότητά τους και την προϊούσα αποφυγή ενασχόλησης με τις βαρειές εργασίες της οικοδομής της νέας γενιάς μας. Παράλληλα οι ελληνικές βιοτεχνίες κατασκευής ειδών κατοικίας υφίσταντο με την πάροδο του χρόνου σκληρά τα πλήγματα εκ του ανταγωνισμού ομοειδών επιχειρήσεων της ενιαίας αγοράς, με συνέπεια να αναστέλλουν τη λειτουργία τους η μία μετά την άλλη. Η οικονομική ύφεση, η οποία ταλανίζει τη χώρα μας επί τριετία χωρίς ελπίδα ανάκαμψης, έδωσε στην οικοδομή τη χαριστική βολή με συνέπειες οδυνηρές ως προς την απασχόληση αλλά και ως προς την προμήθεια υλικών. Ήδη μετά τους γιατρούς, οι οποίοι μετακινούνται αθρόα σε χώρες της βόρειας Ευρώπης για τη λήψη ειδικότητας και πολλοί αποφασίζουν τελικά να εγκατασταθούν εκεί, έχουμε και νέο κύμα επιστημόνων μεταναστών μηχανικών κατά βάση. Αφού, επαναλαμβάνοντας το της χούντας «κάθε πόλη και στάδιο κάθε χωριό και γυμναστήριο», γεμίσαμε τη χώρα από ιδρύματα, με συνέπεια να είμαστε στην κορυφή των πινάκων με επιστήμονες που αδυνατούν να βρουν απασχόληση, εξάγουμε επιστημονικό δυναμικό, πολύτιμο για την ανάπτυξη της χώρας.

Η Πολιτεία, πιεζόμενη αφόρητα (άραγε δεν γνώριζε πριν δεσμευθεί;) από τους δημίους μας, στους οποίους εκχώρησε την εθνική μας κυριαρχία (μας είχαν ετοιμάσει σχετικά με τον λόγο της προέδρου της Βουλής προς τον πρόεδρο της Δημοκρατίας) στρέφεται κατά του πρώτου ονείρου του Έλληνα, της κατοικίας. Ως μέσο πίεσης χρησιμοποιεί την πνέουσα τα λοίσθια ΔΕΗ, αυτή που ως τώρα εξασφάλιζε, μέσω των λογαριασμών της, πόρους για την ΕΡΤ, που επίσης βρίσκεται στο στόχαστρο, και την καταχρεωμένη, κατά το παράδειγμα της Πολιτείας, τοπική Αυτοδιοίκηση.

Η Πολιτεία τιμωρεί τον Έλληνα πολίτη, που τα χρήματα δεν τα σπατάλησε στο βωμό του καταναλωτισμού, αλλά τα διέθεσε για την πραγμάτωση ενός από τα λίγα σωστά του όνειρα: Την απόκτηση στέγης. Και αν η Πολιτεία αρκείτο στην οικονομική επιβάρυνση της δευτερεύουσας κατοικίας ή και σε εφάπαξ αρπαγή κάποιου ποσού για την κύρια κατοικία, θα ήταν μικρό και το κακό. Φαίνεται όμως η πρόθεση το τέλος αυτό να καταστεί πάγιο, ώσπου να εξαντλήσει οικονομικά αρκετούς ιδιοκτήτες κατοικίας. Και τότε; Τον ρόλο του «σωτήρα» θα αναλάβουν οι τράπεζες, στις οποίες θα υποχρεωθούμε να υποθηκεύσουμε την κατοικία μας; Μήπως η νέα γενιά των 700 € θα καταλήξει να μένει με ενοίκιο στην οικία που απόκτησε με ιδρώτα και αίμα η προηγουμενη και, για τη μεταβίβαση της οποίας, πλήρωσε το σχετικό φόρο; Άραγε θα μπορέσουν, όσοι δεν είχαν το προνόμιο να εγκατασταθούν σε έτοιμη στέγη, να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους να αποκτήσουν; Πολύ δύσκολο. Αντιλαμβανόμαστε που μας οδηγεί το αδηφάγο σύστημα, στο οποίο πιστέψαμε και πολύ βοηθήσαμε, ώστε να μας καταντήσει εδώ που βρισκόμαστε τώρα;

                                                                        «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ», 26-9-2011 

Φούσκωσαν το έλλειμμα με εντολή των Γερμανών

Αποκαλύψεις της κ. Ζωής Γεωργαντά

"Για την αύξηση του ελλείμματος του 2009 στο 15,4%

ελήφθησαν υπ' όψιν μόνο οι δαπάνες των ΔΕΚΟ

 – και όχι τα έσοδα – …"

«Το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης, στο οποίο στηρίχθηκαν όλα τα φοροεισπρακτικά μέτρα και η ίδια η είσοδος της Ελλάδας στο μηχανισμό στήριξης, μπορεί να μην είναι πραγματικά» αποκαλύπτει με δηλώσεις της η κ. Ζωή Γεωργαντά, μέλος του ΔΣ της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής.

Το έλλειμμα για το 2009 έβγαινε γύρω στο 12%, ασκήθηκαν πιέσεις από την ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία και τον πρόεδρό της κ. Βάλντερ Ραντερμάχερ, ο οποίος ήθελε να μπουν μέσα στο έλλειμμα και οι δαπάνες των δημοσίων επιχειρήσεων και των ΔΕΚΟ». Οι εθνικοί λογαριασμοί, δηλαδή τα ελλείμματα, τα έσοδα, οι δαπάνες και το σύνολο των στοιχείων που αφορούν τους εθνικούς λογαριασμούς, για τον υπολογισμό του ελλείμματος του 2009 δεν οριστικοποιούνται εντός της ελληνικής επικράτειας, αλλά έρχονται στην Αθήνα απευθείας από την Eurostat, σημειώνει.

«Για την αύξηση του ελλείμματος του 2009 στο 15,4% ελήφθησαν υπ’ όψιν μόνο οι δαπάνες των ΔΕΚΟ  – και όχι τα έσοδα – …». Το έλλειμμα της χώρας για το 2009 σκοπίμως παρουσιάστηκε στο 15,4% από τη Eurostat. Επρεπε να φανεί μεγαλύτερο από αυτό της Ιρλανδίας, που ήταν 14%, ώστε να παρθούν δυσβάσταχτα μέτρα κατά της Ελλάδας».

«Εν μία νυκτί η Eurostat αποφάσισε ότι ορισμένες ΔΕΚΟ πρέπει να ενταχθούν στο έλλειμμα» τόνισε η κυρία Γεωργαντά, η οποία ισχυρίστηκε ότι η αναθέώρηση των στοιχείων έπρεπε να τύχει μεγαλύτερης μελέτης.

Σημειώνει επίσης ότι επιστημονικά μπορεί να αποδειχτεί ότι οι «φορείς του Δημοσίου, που δεν χρηματοδοτούνται από το Δημόσιο και εισήλθαν στη συγκεκριμένη λίστα, δεν μπορούν να επηρεάσουν σε τέτοιο βαθμό την τελική διαμόρφωση του ελλείμματος».

«Το έλλειμμα έγινε τόσο μεγάλο λόγω του γεγονότος ότι μπήκαν όχι με φυσιολογικό τρόπο στη «γενική κυβέρνηση» (σ.σ. στενός δημόσιος τομέας και πλευρές του ευρύτερου) ένας αριθμός ΔΕΚΟ, αυτοί οι 151 φορείς, αυτούς όπου τώρα εξελίσσεται η εφεδρεία. Αυτοί οι φορείς δεν μελετήθηκαν στατιστικά όπως έπρεπε, και μάλιστα σύμφωνα με όσα ορίζει η ίδια η Eurostat. Γι’ αυτή τη διαδικασία τα κριτήρια είναι πολλά και πολύπλοκα, χρειάζεται μακροχρόνια μελέτη για να υπαχθούν. Εμείς επιμέναμε αυτές οι ενστάσεις μας να καταγραφούν ακόμα και στα πρακτικά. Ο πρόεδρος της Αρχής μάς απάντησε ότι «στα πρακτικά θα μπει ό,τι θέλω εγώ», επί λέξει».

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, θεωρείται επιβεβλημένη η σε υψηλό επίπεδο πολιτική αλλά και δικαστική παρέμβαση αναφορικά με την καταγγελία, καθώς αφορά το σημαντικότερο πολιτικο-οικονομικό ζήτημα των τελευταίων δεκαετιών με την Ελλάδα στο επίκεντρο της μεγαλύτερης κρίσης και την κοινωνία στην απόλυτη οικονομική αφαίμαξη.

«Μας έλεγαν να μην μιλάμε, ότι είναι κρίσιμη η κατάσταση στην Ελλάδα» πρόσθεσε η καθηγήτρια Οικονομετρίας και αναφέρθηκε σε μία συγκεκριμένη συνομιλία της με τον τέως υπουργό Οικονομικών κ. Γιώργο Παπακωνσταντίνου. «Δεν είναι εδώ Σύγκλητος πανεπιστημίου, ούτε και πρυτανικό συμβούλιο για να εκφράζετε τις απόψεις σας, είναι δημόσια διοίκηση και πρέπει να υπακούσετε…» αποκάλυψε η κυρία Γεωργαντά ότι της είχε απαντήσει ο κ. Παπακωνσταντίνου, όταν επιχείρησε να του εκφράσει τις ενστάσεις της.

«Ο κ. Παπακωνσταντίνου ήθελε να λειτουργούμε σαν σφραγίδα, δεν ήθελε να είμαστε ανεξάρτητοι, μας παραπλάνησε», υπογράμμισε η κυρία Γεωργαντά.

Η κυρία Γεωργαντά, καθηγήτρια Οικονομετρίας στο Πανεπιστήμιο της Μακεδονίας, περιέγραψε με συγκλονιστικές λεπτομέρειες μεθοδεύσεις και μαγειρέματα με σκοπό να διογκωθεί το ελληνικό έλλειμμα.

Όταν ρωτήθηκε αν πράγματι η Στατιστική λειτουργεί ως ανεξάρτητη υπηρεσία απάντησε ότι το ΔΣ δεν έχει συγκληθεί εδώ και ένα χρόνο και ότι τα 11 μέλη του δεν έχουν υπογράψει καμία από τις αποφάσεις που ήλεγχε αποκλειστικά ο πρόεδρος της Αρχής κ. Ανδρέας Γεωργίου σε συνεργασία με τη Eurostat.

Η καθηγήτρια, η οποία επελέγη για το ΔΣ της ΕΛΣΤΑΤ μέσω της διαδικασίας του opengov δήλωσε ότι τόσο η ίδια όσο και τα υπόλοιπα μέλη της Στατιστικής Αρχής ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ εκτίμησε ότι «μας επέλεξαν επειδή είμαστε ΠΑΣΟΚ».

Συνεχίζοντας, η καθηγήτρια του πανεπιστημίου Μακεδονίας τόνισε ότι «ο κ. Ραντερμάχερ δεν ενδιαφέρεται για τα στατιστικά στοιχεία της Ελλάδας, μας έχουν για μπανανία», ενώ υποστήριξε ότι ακόμη δεν μπορούμε να γνωρίζουμε το πραγματικό έλλειμμα του 2009.

«Βρισκόμαστε υπό γερμανική κατοχή» ήταν η φράση της κυρίας Γεωργαντά με την οποία η καθηγήτρια επιχείρησε να συνοψίσει τι έχει αντιληφθεί ότι συμβαίνει από τις διαρκείς παρεμβάσεις των ξένων για τον «προσδιορισμό» των δημοσιονομικών μεγεθών της ελληνικής οικονομίας…

Η καθηγήτρια και μέλος του ΔΣ της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής την τελευταία διετία αποκάλυψε ότι την αμφίβολη αναθεώρηση του ελλείμματος, στην οποία εδράστηκαν όλα τα μέτρα που ελήφθησαν για να αποφευχθεί η χρεοκοπία, τις παραλείψεις στη λειτουργία της ΕΛΣΤΑΤ, τις απροκάλυπτες παρεμβάσεις του Γερμανού προέδρου της Eurostat και το γεγονός ότι στο έλλειμμα του 2009 προστέθηκαν μόνο οι δαπάνες των ΔΕΚΟ, είναι στοιχεία τα οποία έχει μεταφέρει στον πρόεδρο της Βουλής Φίλιππο Πετσάλνικο, στον βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Απόστολο Κακλαμάνη, στα πολιτικά κόμματα, στις ηγεσίες των υπουργείων Οικονομικών…

ΠΗΓΗ: Hμερησία online, "Η" Online 16/9/2011, http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12336&subid=2&pubid=112099305

Σημείωση από το ΜτΒ: Είχαν ζητηθεί εξηγήσεις στην Βουλή από Παν. Λαφαζάνη και Ευρωβουλή από Νικ. Χουντή (ΣΥΡΙΖΑ) ήδη από τον ΙΟκτώβριο του 2010, αλλά ….  Π. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ ΤΟΥ 2010 ΕΙΧΑΜΕ ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΕΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ "ΜΑΓΕΙΡΕΜΑ" ΤΟΥ ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΟΣ!

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΗΡΩΑ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Στις 12 Ιουλίου συνέβη στη Λεμεσό τρομακτική έκρηξη, η οποία είχε ως συνέπεια τον θάνατο δεκατριών προσώπων και υλικές καταστροφές με ισχυρό αντίκτυπο στην οικονομία της Κύπρου. Μεταξύ των θυμάτων ήταν και ο διοικητής της ναυτικής βάσης πλοίαρχος Ανδρέας Ιωαννίδης, ο οποίος, όταν άρχισαν οι εκρήξεις, έδωσε την εντολή να απομακρυνθούν οι υπηρετούντες εκεί ναύτες, ενώ ο ίδιος παρέμεινε για να πεθάνει! Στην κηδεία του ο γυιός του Νικόλαος εξεφώνησε λόγο, τον οποίο δημοσίευσε η εφημερίδα “Αντιφωνητής” της Κομοτηνής. Απόσπασμα αυτού αναδημοσιεύουμε.

“Μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερόν εστιν η πατρίς και σεμνότερον και αγιώτερον. Σ’ αυτή τη φράση του Πλάτωνα συμπυκνώνεται η πεμπτουσία του Ελληνισμού. Με αυτές τις παρακαταθήκες διαιωνίζεται το Γένος μας κι εσύ δεν μπορούσες να αποτελέσεις εξαίρεση.

Ξέρεις, πατέρα, μέχρι να υπηρετήσω τη στρατιωτική μου θητεία δεν καταλάβαινα γιατί έλειπες τόσο συχνά. Μετά κατάλαβα πόσο τεράστιος είσαι. Μια ζωή στην πρώτη γραμμή με τους συναδέλφους σου και τους ναύτες που αγαπούσες, για να φτιάξεις ένα δυνατό Ναυτικό, που να μπορεί να υπερασπιστεί την πατρίδα μας. Μετά βίας σου έβγαζα καμιά κουβέντα για την κατάσταση που επικρατούσε, αλλά απ’ όσα μου έλεγες ήταν διάχυτη η πικρία σου για την αδιαφορία των ανωτέρων να εξοπλίσουν το Ναυτικό μας…

Πολλοί μου λένε να είμαι υπερήφανος για τον πατέρα μου, γιατί είναι ήρωας. Μπορεί να μη σου το είπα ποτέ ρητώς, αλλά πάντα ήμασταν υπερήφανοι για σένα, δεν χρειαζόταν να σε δολοφονήσουν στυγνά οι κυβερνώντες, δεν ήταν απαραίτητο να γίνεις κομμάτια, για να καυχώμαστε για σένα. Όχι πως περίμενα κάτι άλλο από σένα. Τουλάχιστον έπεσες στις επάλξεις, στη ναυτική βάση που αφιέρωσες τόσο χρόνο και κόπο να ανεγερθεί και να ’ναι το καμάρι της Εθνικής Φρουράς. Να είσαι σίγουρος ότι μας μπόλιασες με τα ανώτερα ιδανικά της φυλής, αυτά για τα οποία αγωνίστηκες και εν τέλει θυσιάστηκες. Γαλουχηθήκαμε με τις αρχές και τις αξίες του Ελληνισμού και είμαστε γεμάτοι απ’ αυτές ώς το μεδούλι μας.

Στο ερώτημα “γιατί να γίνει η έκρηξη” θα απαντήσουν οι εμπειρογνώμονες και ορκίζομαι στο σεπτό σου σκήνωμα ότι οι ένοχοι θα πληρώσουν για σένα και τους υπόλοιπους λεβέντες. Όσον αφορά το ερώτημα “γιατί ο πατέρας μου” αυτό είναι εύκολο να απαντηθεί. Γιατί ποτέ δεν κιότεψες, ποτέ δεν απαρνήθηκες την ευθύνη. Γνήσιος εκφραστής του Λεωνίδα, των Μαραθωνομάχων, των ανταρτών του 1821, των ηρώων του έπους του 1940, των λεβεντών του 1955 (σ.σ. της ΕΟΚΑ), των ηρωικώς πεσόντων του 1974. Όταν επισκέφθηκα τον χώρο του εγκλήματος στο Μαρί, μέσα στο μυαλό μου βούιζαν τα λόγια των λεβεντών που θυσιάστηκαν εκεί: “Ω ξειν αγγέλειν Έλλησι Κυπρίοις ότι τήδε κείμεθα τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι”.

Όταν συναντήσεις τον Μάτση και τον Αυξεντίου, τον Τάσο Ισαάκ και τον Σολάκη Σολωμού, πες τους να μην ανησυχούν, γιατί ο σπόρος που φύτεψαν έχει αβγατίσει. Και εσύ, μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά είστε οι πιο πρόσφατοι ήρωες στο ήδη πολυπληθές Πάνθεον της ελληνικής ιστορίας. Γιατί όσο και αν προσπαθούν οι λογής Πηλιογούσηδες και Εφιάλτες να μας ξεριζώσουν, εμείς είμαστε τραχείς: Χρόνια σκλαβκιές ατέλειωτες τον πάτσον τζιαι τον κλώτσον τους, εμείς τζιαμαί, ελιές τζιαι τεραστιές πάνω στο ρότσον τους.

Ήσουν πολέμιος της φυγοστρατίας, το θεωρούσες και είναι υποτιμητικό. Γι’ αυτό και τώρα, μετά το τραγικό συμβάν, που οι απάτριδες καλούν τους νέους να μην υπηρετήσουν την πατρίδα, ξέρω ότι θα είσαι έξαλλος. Γιατί κι εσύ αντιμετώπιζες την ανικανότητα και ανευθυνότητα των αρχόντων του τόπου, αλλά δεν σταμάτησες να υπηρετείς την πατρίδα. Δεν το έκανες για όλους αυτούς τους ανάξιους που μας κυβερνούν, αλλά για τη σκλαβωμένη πατρίδα μας και τους ανθρώπους της. Απαρνήθηκες τον νεοταξίτικο ατομισμό και έκανες βίωμά σου την ελληνόπνευστη συλλογικότητα. Έτσι, λοιπόν, δεν πρέπει να απαξιώνουμε τις τιμημένες ένοπλες Δυνάμεις και τα στελέχη που παλεύουν νυχθημερόν κάτω από αντίξοες συνθήκες, εισπράττοντας την αδιαφορία και τη θυμηδία της πολιτικής ηγεσίας.

Αγαπητοί αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και ναύτες του ενδόξου πολεμικού Ναυτικού. Σας βλέπω με τις άσπρες σας στολές, λεβέντες και λεβέντισσες, και ξέρω πως ο πατέρας μου ήθελε το καλύτερο για σας, αλλά και νά ’στε οι καλύτεροι. Είμαστε μια οικογένεια, γιατί, ξέρετε, πως ο πατέρας μου σας είχε σαν παιδιά του. Απαιτούμε στη μνήμη των νεκρών μας να ανοικοδομηθεί αμέσως η ναυτική βάση “Ευάγγελος Φλωράκης” και να μην τεθεί ούτε για μια στιγμή σε κίνδυνο η ασφάλεια οποιουδήποτε στελέχους ή ναύτη…Τα κονδύλια που παίρνετε να τα δώσετε μια φορά για το κοινό καλό και όχι για ίδιον όφελος.

Κι εσείς περήφανοι, αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και ναύτες, σπάστε τον άτυπο νόμο της σιωπής, αντιδράστε, ξεσηκωθείτε. Τα εκρηκτικά εξεράγησαν στα ήδη σεσηπότα θεμέλια του κράτους και το εκθεμελίωσαν. Να βγεί όλος ο κόσμος στους δρόμους, να υπάρξει πάνδημη διαμαρτυρία για όλα αυτά τα τραγικά και ν’ απαιτήσουμε παραίτηση και φυλάκιση των υπευθύνων. Ξεσηξωθείτε, φωνάξτε: Μας δολοφονούν!… Απαιτήστε την παραδειγματική τιμωρία των ανευθύνων και ανικάνων κυβερνώντων. Μην το μετατρέψετε σε πεδίο κομματικών αντιπαραθέσεων. Κανείς δεν το θέλει αυτό. Μόνο δικαιοσύνη ζητούμε.

Πλοίαρχε Ιωαννίδη, ήμουν και είμαστε περήφανοι που σε είχαμε σύζυγο και πατέρα. Σ’ ευχαριστούμε περισσότερο, γιατί έκανες πράξη τις ιδέες σου, με τις οποίες μας γαλούχησες, και δεν έμεινες στα λόγια. Μαζί με τους υπόλοιπους λεβέντες υπογράψατε τον μακρύ κατάλογο των ηρώων που με το αίμα τους πότισαν το δένδρο της λευτεριάς και απέδειξαν ότι, όσο κι αν μας πολεμούν, ο Ελληνισμός δεν πρόκειται να χαθεί εδώ στην ανατολικότερη εσχατιά της Ελλάδας. Πραγματώσατε αυτό που έγραφε περήφανα ο Μάρκος Δράκος στη μητέρα του: “Ο Έλληνας γεννήθηκε αγωνιστής. Σαν τέτοιος πρέπει να στέκεται στις επάλξεις, ακοίμητος φρουρός των ιδανικών και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας”….

Αιωνία σου η μνήμη”.

Θυμήθηκα τη ζοφερή νύκτα των Ιμίων.  Αναζήτησα τα ονόματα των νεκρών στο διαδίκτυο και δεν τα βρήκα. Πρέπει να κατεβώ στην Αθήνα και να αναζητήσω τη μαρμάρινη στήλη με τα ονόματά τους, την καλυμμένη πίσω από κάποιον θάμνο ενός κηπάκου στην περιοχή του Ευαγγελισμού. Θυμόμουν τον πιλότο Ηλιάκη, που σκότωσαν οι δρώντες ανενόχλητα επάνω από το Αιγαίο Τούρκοι έχοντας συνειδητοποιήσει ότι δόγμα όχι μόνο των ασκούντων την εξουσία, αλλά και της πλειονοψηφίας μάλλον των πολιτών της χώρας μας, της αποχαυνωμένης από το καταναλωτικό όραμα, είναι το “μη πόλεμος”. Για τους πολλούς η θυσία για την πατρίδα φαντάζει ανοησία στα πλαίσια του ιδεολογικού ή νεοταξικού διεθνισμού! Έτσι θα παραμείνουμε απαθείς στο διαρκώς ελαττούμενο αξιόμαχο των ενόπλων μας δυνάμεων μάλιστα κατ’ απαίτηση των ασκούντων πλέον την εξουσία ισχυρών “προστατών”μας που θέλουν πάση θυσία (μας) να μας σώσουν από την οικονομική κατάρρευση, αφού προηγουμένως μας οδήγησαν, δια των εντολοδόχων τους κυβερνώντων στο χείλος της καταστροφής!

Στον πλοίαρχο Ιωαννίδη θα στηθεί κάποια προτομή στη ναυτική βάση, όπου έπεσε ηρωικά. Με ονομασίες όμως σε λεωφόρους και σε κεντρικές οδούς, καθώς και με ανδριάντες θα τιμούμε εκείνους που μας οδηγούν διαχρονικά σε εξευτελισμούς, ταπεινώσεις και συμφορές.

Βέβαια θα ήταν άκρως ενθαρρυντικό, αν η πλειονοψηφία των στρατιωτικών τόσο στην Κύπρο, όσο και στην Ελλάδα ενστερνίζονταν τα οράματα του πλοιάρχου Ιωαννίδη. Συμβαίνει όμως; Η γεμάτη πόνο έκκληση του γυιού του πλοιάρχου μάλλον θα πέσει στο κενό. Έχουμε όλοι συνηθίζει να αποζητούμε την ησυχία μας. Ουδείς θα τιμωρηθεί ως ένοχος για το συμβάν, όπως συνέβη και με πλείστα άλλα. Συνήθως παραμένουμε απαθείς, ώσπου να συντελεστεί η τραγωδία, ώστε να στραφούμε στη συνέχεια με αγανάκτηση στην αναζήτηση του “αποδιοπομπαίου τράγου”. Δυστυχώς όμως τότε είναι πολύ αργά. Ο τουφεκισμός των έξι στο Γουδί δεν διόρθωσε τη συμφορά μας στη Μικρασία ούτε στο ελάχιστο.

“ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ”, 19-9-2011

ΔΕΗ 1950 – 2011

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Η ΔΕΗ υπήρξε η πλέον σημαντική δημόσια επιχείρηση. Ιδρύθηκε με τη λήξη των πολέμων, που στοίχισαν τόσο σε αίμα την πατρίδα μας και την καταβαράθρωσαν οικονομικά, με σκοπό να καταστεί ο κύριος μοχλός της οικονομικής της ανάπτυξης. Αν και Αμερικανοί υπήρξαν οι καθοδηγητές στην ίδρυσή της και ανάπτυξή της ενήργησαν ακολουθώντας τα ισχύοντα τότε ευρωπαϊκά οικονομικά πρότυπα, τα οποία ήθελαν οι κύριοι τομείς της οικονομίας, όπως η ενέργεια, να ελέγχονται από το κράτος.

Τώρα που βλέπουμε να συμβαίνουν ραγδαίες μεταβολές στον χώρο της οικονομίας, είναι εύκολο να κατανοήσουμε, γιατί τότε ο καπιταλισμός ήταν ανεκτικός έναντι του κράτους στην ευρωπαϊκή ήπειρο: Ο αιματηρότατος Β΄ παγκόσμιος πόλεμος είχε ενισχύσει σημαντικά το κομμουνιστικό στρατόπεδο, αφού η ΕΣΣΔ, ως ένας εκ των “συμμάχων” νικητών, διεκδίκησε και έλαβε στη ζώνη της επιρροής της όλες τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και κάποιες της Βαλκανικής. Ισχυρό λοιπόν κράτος και καλά αμειβόμενοι εργαζόμενοι στις πολλές δημόσιες επιχειρήσεις ήταν το ισχυρό ανάχωμα στην εξάπλωση του κομμουνισμού και στη Δυτική Ευρώπη.

Οι λαοί αποκαμωμένοι από τις συμφορές και την αναστάτωση ποθούσαν να ζήσουν επί τέλους ειρηνικά. Ο ευτελισμός της αξίας του ανθρωπίνου προσώπου κατά την περίοδο της κυριαρχίας των ολοκληρωτικών ιδεολογιών σε κρατικό επίπεδο και κατά τη διάρκεια του αγρίου πολέμου έδωσαν νέο νόημα στη ζωή των πολιτών αλλά και όραμα αναδημιουργίας. Στην πατρίδα μας οι συμφορές του πολέμου είχαν φέρει τους ανθρώπους πιό κοντά, τους απομάκρυνε όμως ο εμφύλιος που ακολούθησε. Όρεξη για εργασία υπήρχε, ο λαός όμως είχε οδηγηθεί σε έναν νέο διχασμό. Οι ισχυροί “προστάτες” μας που έσπευσαν να συμβάλουν οικονομικά στην ανάπτυξη της χώρας ήθελαν αυτή ένα προτεκτοράτο με πολύ πιό έκδηλα τα χαρακτηριστικά απ' ότι πριν από τον πόλεμο. Η μεταπολεμική περίοδος είναι αυτή της απόλυτης ξενοκρατίας και των προκλητικών παρεμβάσεων των ισχυρών, ιδίως των Αμερικανών, στα εσωτερικά μας. Κάτω από τη σκιά αυτή της μειωμένης εθνικής κυριαρχίας, το κράτος κατέστη στο έπακρο κομματικό. Και δεν ήταν μόνο οι κομμουνιστές που υπέστησαν τις συνέπειες της ήττας τους στον εμφύλιο, αλλά και πλείστοι όσοι επέλεξαν κατά την κατοχή να στηρίξουν εν γνώσει ή αγνοία τους (περισσότεροι στη δεύτερη κατηγορία) το υπό κομμουνιστικό έλεγχο ΕΑΜ από του να παραμείνουν αδρανείς ή να εκδηλωθούν υπέρ των κατακτητών! Το πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων συνέχιζε να διχάζει τον λαό ώς τη μεταπολίτευση (1974).

Η ΔΕΗ ξεκίνησε με την αξιοποίηση των σημαντικών λιγνιτικών κοιτασμάτων της Δυτικής Μακεδονίας. Τον λιγνίτη εξόρυσσαν τότε τα ΛΙΠΤΟΛ (Λιγνιτορυχεία Πτολεμαΐδας), επιχείρηση του ομίλου Μποδοσάκη. Το 1959 λειτούργησε ο πρώτος θερμοηλεκτρικός σταθμός στην Πτολεμαΐδα, ενώ παράλληλα με τις ιταλικές αποζημιώσεις, κατασκευάστηκαν υδροηλεκτρικοί σταθμοί. Γερμανικές αποζημιώσεις δεν διεκδικήθηκαν τότε με την ωμή απαίτηση των ΗΠΑ που ήθελαν την γερμανική οικονομική ανάπτυξη ως αντιστάθμισμα στην επιθετικότητα του κομμουνισμού. Αυτοί που μας ρήμαξαν τότε, όπως μας ρημάζουν καια σήμερα μας οφείλουν ακόμη πολλά πάρα πολλά. Αντι της εξόφλησης των οφειλών τους αισχροκερδίζουν σε βάρος μας με τα τοκογλυφικά επιτόκια δανεισμού. Το 1974, όταν πλέον είχε συντελεστεί πλήρως ο εξηλεκτρισμός της υπαίθρου (όλων των οικισμών με πληθυσμό άνω των 30 κατοίκων) και η ελληνική επιχείρηση μπορούσε να αναπτυχθεί σε κάθε σημείο της χώρας με τα προσιτά, ως κατά πολύ φθηνότερα, τιμολόγια από εκείνα των κατά τόπους ηλεκτρικών επιχειρήσεων του παρελθόντος, η ΔΕΗ εξαγόρασε και τα ΛΙΠΤΟΛ.

Η δεκαπενταετία 1975-1990 υπήρξε, παρά τα μεγάλα προβλήματα – αδυναμίες της ως κρατικής επιχείρσης η β΄ περίοδος, αυτή των μεγάλων επενδύσεων και της ραγδαίας αύξησης της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Ο λιγνίτης κατέστη το εθνικό καύσιμο και η συμβολή του στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας ξεπέρασε το 70% στο σύνολο της παραγόμενης από όλες τις πηγές. Η ΔΕΗ αναπτυσσόταν, η ΔΕΗ είχε σχέδια πενταετή και δεκαετή και πλήρη τη δυνατότητα να εξασφαλίζει τα απαραίτητα για τις επενδύσεις της ποσά. Στα μέσα αυτής της περιόδου συνέβησαν δύο σημαντικές μεταβολές και στο τέλος αυτής τρίτη: Η χώρα μας εντάχθηκε στην τότε ΕΟΚ και η εξουσία πέρασε στα χέρια πολιτικών δυνάμεων που έδειχναν αποφασισμένα να αναατρέψουν οριστικά την κοινωνική αδικία που επικρατούσε στη χώρα. Το έδαφος ήταν κατάλληλο, λόγω της δικτατορίας που είχε προηγηθεί και την οποία ο λαός είχε χρεώσει, μετά την πτώση της  στους Αμερικανούς και στη Δεξιά παράταξη, ως τον τοποτηρητή των συμφερόντων τους στη χώρα. Ελάχιστοι γνωρίζουν τη σύγχρονη πολιτική μας ιστορία και τους συμπληρωματικούς ρόλους των κομμάτων εξουσίας στην εθνική μας υποτέλεια. Οι “συντηρητικοί” πολίτες, οι πιστοί στις παραδόσεις και στον θεσμό της Εκκλησίας έβλεπαν με τρόμο στις διακηρύξεις περί κοινωνικής δικαιοσύνης το “άγριο πρόσωπο του αθέου κομμουνισμού”! Παρέμεναν ανάλγητοι μπροστά και στην πλέον κραυγαλαία κοινωνική αδικία, στη διάκριση των πολιτών με βάση τα φρονήματα. (Δεν αναφερόμαστε στους υποκριτικά συντηρητικούς, οι οποίοι επωφελούντο στο έπακρο από τη σύμπλευσή τους με τους κατέχοντες την εξουσία). Οι “προοδευτικοί” ποθούσαν την αλλαγή και την κατάργηση των διακρίσεων. Υπό την επήρεια των ιδεολογημάτων του δυτικού σοσιαλισμού ανέπτυσσαν απόψεις εχθρικές προς την Εκκλησία, της οποία η Διοίκηση πολλές φορές προκλητικά έπαιρνε δι' εκροσώπων της πολιτικές θέσεις υπέρ των κρατούντων, ιδιαίτερα κατά την περίοδο της δικτατορίας. Έτσι η πολιτική αλλαγή του 1981 χαιρετίστηκε από πολλούς ως λυτρωτική!

Με τον “λαό στην εξουσία” (άντε θύμα, άντε ψώνιο, άντε σύμβολο αιώνιο. Βάρναλης) είδαμε στη ΔΕΗ τη ραγδαία μεταβολή. Οι συνδικαλιστές, που έδιναν τις εντολές τους από την Αθήνα κατά τις μεγάλης διάρκειας απεργίες (1975-1980) προήχθησαν σε συνδιοικητές της ΔΕΗ. Τώρα που με την ωριμότητα των ετών σκέπτομαι την τακτική της διακοπής της λειτουργίας των μονάδων κατά τις απεργίες, στις οποίες μετείχα ανελλειπώς, θέτω ευθέως το ερώτημα: Τίνος ήταν  οι σταθμοί και με ποιό δικαίωμα κομματικοί εγκάθετοι, αργόσχολοι ως επί το πλείστον, έδιναν την εντολή στους χειριστές να “κατεβάσουν” τους διακόπτες. Η νέα εξουσία, στην υπηρεσία των ίδιων αφεντικών με αυτά της προηγούμενης, προέβη σε ευρεία εκκαθάριση στελεχών, αναξίων αλλά και αξίων, για να επανδρώσει τις θέσεις “κλειδιά” με δικούς της επίσης ανάξιους και άξιους. Έτσι στη μεγαλύτερη δημόσια επιχείρηση της χώρας κατασκευάστηκε πελώριο “ψυγείο” στελεχών  παχυλά αμειβομένων, για να μη προσφέρουν τίποτε ή ελάχιστα στην επιχείρηση. Οι ετήσιες απολαβές τους αντιστοιχούσαν προς τη δαπάνη κατασκευής μιας νέας μονάδας. Υπό την εξουσία των κομισαρίων – συνδικαλιστών οι διοικούντες αισθάνθηκαν σε πολλές περιπτώσεις να αποτελούν διακοσμητικά στοιχεία, καθώς οι κομματικοί είχαν πλήρη την κάλυψη της διοίκησης της ΔΕΗ  . Το προσωπικό αισθάνθηκε ως ελευθερία την ασυδοσία έναντι των ιεραρχικά προϊσταμένων και την εργασία ως ελάττωμα (οι εξαιρέσεις δεν καταργούν τον κανόνα). Ναι, υπήρξε αισθητή κάμψη  της    απόδοσης και του ενδιαφέροντος για την Επιχείρηση έναντι των εργαζομένων στη ΔΕΗ κατά την πρώτη γεννιά. Μπορεί εκείνοι να είχαν ευνοηθεί, από τον μηχανισμό του κόμματος, στο οποίο ανήκαν, έναντι άλλων, που είχαν αναγκαστεί να πάρουν το δρόμο της ξενιτιάς ως μετανάστες, όμως τους διέκρινε φιλότιμο, εργατικότητα, πνεύμα θυσίας και αγάπη προς την Επιχείρηση. Αυτά  όλα στη δεκαετία του 1980 εξανεμίστηκαν, ενώ έπρεπε να ενταθούν, αν πράγματι κοινωνική δικαιοσύνη έπνεε πλέον στον τόπο και στη ΔΕΗ. Όμως οι νέοι κρατούντες είχαν βάλει πλώρη να οδηγήσουν το σκάφος της χώρας στα λιμάνια του καταναλωτισμού. Αύξησαν με δάνεια τις απολαβές των εργαζομένων, χωρίς να δώσουν πειστικό όραμα κοινωνικής μεταβολής. Και ο άνθρωπος ρέπει προς την αμέλεια και την αδιαφορία, όταν όραμά του είναι η καλοπέραση.  Καλοπέραση και πνεύμα θυσία είναι ασυμβίβαστα.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 ήταν εμφανές το τέλος του κομμουνιστικού συνασπισμού. Στην αρχή της επόμενης δεκαετίας αυτό συνέβη. Και τότε άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για τη ΔΕΗ, για τη χώρα, για τους λαούς της Ευρώπης. Ο καπιταλισμός φόρεσε νέο πρόσωπο και βγήκε θριαμβευτής με το λάβαρο της “απελευθέρωσης” και της “οικονομίας της αγοράς”. Το κράτος κατέστη κατηγορούμενος ως κακός διαχειριστής των οικονομιών των λαών και ως λύση προτάθηκε η πλήρης αποκρατικοποίηση. Ήδη το 1992 με την οδηγία για την “απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας” η ΕΕ είχε θέσει τη ΔΕΗ στο εκτελεστικό απόσπασμα. Εμείς όμως περνούσαμε καλά με τα δανεικά.Η βιομηχανία της χώρας κατέρρεε υπό τα πλήγματα του αθέμιτου ανταγωνισμού στην αγορά της απάτης των ισχυρών του χρήματος. Η κακοδιοίκηση  και η νέου τύπου αντίληψη περί δημοσρίων επιχειρήσεων μετέτρεψααν τη ΔΕΗ σε ναυγαγοσωστικό. Τα οικονομικά σκάνδαλα εκ της διαπλοκής των “σοσιαλιστών” της εξουσίας με τους νέους ισχυρούς της οικονομίας στη χώρα σε θέματα συμβάσεων κατασκευής έργων, έπέφεραν σημαντική οικονομική αφαίμαξη της Επιχείρησης. Μεταβολές επί μεταβολών από “εκσυγχρονιστές” προκάλεσαν αναστάτωση και πρόσθετη οικονομική αφαίμαξη. Τέλος όχι μόνο το γηρασμένο προσωπικό  αποχώρησε με συνταξιοδότηση χωρίς να αντικατασταθεί έγκαιρα, αλλά δόθηκαν και κίνητρα εθελουσίας  εξόδου. Η εξουσία (και τα δύο κόμματα) επιδίωκαν τη συρρίκνωση του προσωπικού στα πλαίσια εντολών για κατεδάφιση των δημοσίων επιχειρήσεων. Παράλληλα οι εκσυγχρονιστές εισήγαγαν τη ΔΕΗ στο χρηματιστήριο, όπου οι μάγοι της οικονομίας γνωρίζουν πολύ καλά τον τρόπο να καρταβαραθρώνουν κάποια μετοχή.

Τώρα η ΔΕΗ κομματιάζεται και σύντομα θα ξεπουληθεί (Δεν βιάζομαι να προβλέψω. Είναι ηλίου φαεινότερο. Απλώς οι πολλοί δεν θέλουμε να αντικρύσουμε κατάματα την αλήθεια). Ας αφήσουμε σήμερα τους κύριους υπεύθυνους για την κατάντια και ας αναρρωτηθούμε πόσο φταίγουμε εμείς που τρώγαμε χωρίς να αισθανόμαστε και την υποχρέωση να παράγουμε, εμείς που πιστέψαμε ότι οι αλλαγές στην ΕΕ συμβαίνουν για το καλό μας, εμείς που στηρίξαμε τους υπέρμαχους της οικονομίας της “αγοράς” των κομμάτων εξουσίας (τώρα πλέον οι μάσκες έπεσαν και είδαμε τα πρόσωπα), εμείς που αποδεχθήκαμε το ρόλο του καταναλωτού και κλωτσήσαμε τις παραδόσεις μας, τη φιλοπατρία μας, την πίστη μας. Εμείς που έχουμε τη διάθεση να πουλήσαμε και την ψυχή μας.

Καιρός μετάνοιας. Δεν χάθηκαν τα πάντα.                        

“ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ”, 18-5-2011 

Τα ΜΜΕ και η «κοινή γνώμη»

και ένα ερώτημα προς την εφημερίδα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»

Του Νικήτα Χιωτίνη

Στην εφημερίδα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» του Σαββάτου-Κυριακής 3 Ιουλίου 2011, δημοσιεύθηκε ολοσέλιδη συνέντευξη του Κου Στ. Ράμφου με τίτλο «Στην Ελλάδα προέχει η συναίνεση πάση θυσία» και υπότιτλο «ο κόσμος απαιτεί: ζητείστε μια συγγνώμη, τιμωρείστε κάποιον». Στη συνέντευξη αυτή ο Κος Ράμφος, με συλλογισμούς τύπου «Ο Διαφωτισμός δεν έφερε μόνο τη λογική. Έφερε και την κρίση δια του παραλογισμού της Λογικής. Η μεγάλη συνεισφορά του Καντ είναι ότι ήταν ο μεγάλος αναλυτής των παραλογισμών της Λογικής», «…ποιοι είναι οι όροι καθολικότητας;

Ο Λόγος. Δηλαδή το μεγάλο κεκτημένο που μας έφερε ο Διαφωτισμός ήταν η Λογική. Το μεγάλο τίμημα που έφερε ο Ρομαντισμός ήταν η μερικότητα. Εμείς ποτέ δεν προσχωρήσαμε στον Λόγο. Επομένως τι μας μένει; Η διαίρεση.

Άρα αυτό είναι πολύ εύκολο να εκφραστεί: επειδή δεν έχουμε εσωτερική ωρίμανση να πάρουμε από μόνοι μας την εικόνα του εαυτού μας, την παίρνουμε από τον εχθρό μας ή το θύμα μας»  και άλλα ανάλογα και περισσότερα δυσνόητα, με κορωνίδα τον αφορισμό «σαν λαός δεν παρήγαμε ποτέ. Ήμασταν έμποροι, ενδιάμεσοι. Και  όχι μόνο εμείς, αλλά όλοι οι ορθόδοξοι ανατολικοί λαοί, συν το γεγονός ότι δεν έχουμε κάποια εμπιστοσύνη και πίστη για τη ζωή σ’ αυτόν τον κόσμο», που τέθηκε και ως προμετωπίδα της όλης συνέντευξης, κάτι δηλαδή σαν τελικό συμπέρασμα. Στο εσωτερικό δε του κειμένου συνεχίζει το παραπάνω απόφθεγμα ως εξής: «..έχουμε μια βαθύτερη πίστη και εμπιστοσύνη για τον άλλο κόσμο. Και το κυριότερο: το πρόβλημα το ανθρώπινο έχει την αρχή του -θρησκευτικά- και τη λύση του στο παρελθόν. Με την έννοια ότι όλα κρίθηκαν στην ιστορία του Αδάμ και της Εύας. Τότε έγινε η αμαρτία, τότε έγινε η πτώση και αν θα ξαναμοιάσουμε στην αρχική στιγμή θα σωθούμε…».

Το ζήτημα δεν είναι ότι προβαίνει σε απόψεις με τρόπο «εντυπωσιακό» αλλά  κυρίως   δυσνόητο (τουλάχιστον), όχι μόνο από τον μέσο αλλά και από τον πιο μορφωμένο αναγνώστη. Μάλιστα, σε κάποιους από αυτούς ενδεχομένως να δείχνεται και ολίγον ανιστόρητος και απληροφόρητος για να καταπιάνεται με τέτοια θέματα. Το ζήτημα είναι ότι με αυτά τα στερούμενα κάθε αποδεικτικού λόγου αποφθέγματα, καταλήγει σε συμπεράσματα που το όλο στήσιμο της δημοσιευμένης αυτής συνέντευξης, κάνει τα πάντα για να τα προβάλει ως θέσφατα: η όλη δημοσίευση καταλαμβάνει μία σελίδα ( εκ της οποίας περίπου το ήμισυ καταλαμβάνεται από δύο εικόνες του Κου Ράμφου, από το βιογραφικό του και από τα παραλειπόμενα του γεύματος της συνέντευξης αυτής), ο τίτλος είναι πηχυαίος – κάτι σαν στις αθλητικές εφημερίδες – για να μας εντυπωθεί πλήρως το μήνυμα, τα τελικά συμπεράσματα προβάλλονται με μεγάλα γράμματα.

Οι περισσότεροι των αναγνωστών θα αρκεστούν σε αυτά, γιατί δεν νομίζω να πασχίσουν να ερμηνεύσουν τα ανερμήνευτα, θα τα θεωρήσουν θέσφατα, η όλη εικόνα του ολοσέλιδου αυτού δημοσιεύματος  επιδιώκει να μην  αφήσει περιθώρια αμφισβητήσεων πως «Στην Ελλάδα προέχει η συναίνεση πάση θυσία»  «ο κόσμος απαιτεί: ζητείστε μια συγγνώμη, τιμωρείστε κάποιον (σημ.: δηλαδή και μόνο με ένα-δύο αποδιοπομπαίους τράγους  καθαρίζουμε – και αυτό γίνεται τώρα)», «σαν λαός δεν παρήγαμε ποτέ… και  όχι μόνο εμείς, αλλά όλοι οι ορθόδοξοι ανατολικοί λαοί». Η προπαγάνδα που ασκείται από τα ΜΜΕ (Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης τα λέει  ο Τζίμης Πανούσης) δείχνει να μετέρχεται των πάντων… δυνατών και αδυνάτων (που τους κάνει «δυνατούς»).

2-7-2011

Ποδόσφαιρο και κουζίνα

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Κατά το παρελθόν ήταν παγιωμένη η άποψη ότι οι γυναίκες ασχολούνται με την κουζίνα και οι άνδρες με το ποδόσφαιρο. Για κάποιο διάστημα, ίσως στα πλαίσια του φεμινιστικού κινήματος, άρχισαν να εκδηλώνουν το ενδιαφέρον για το κατ’ εξοχήν ανδρικό άθλημα και γυναίκες. Σχηματίστηκαν μάλιστα και γυναικείες ποδοσφαιρικές ομάδες. Οι άνδρες φαίνεται να έχουν περάσει στην αντεπίθεση διεκδικώντας την ουσιαστική τους συμμετοχή στα δρώμενα της κουζίνας.

Ίσως αυτό έχουν διαπιστώσει οι υπεύθυνοι των προγραμμάτων των τηλεοπτικών σταθμών και έχουν καθιερώσει πλήθος εκπομπών μαγειρικής. Δεν μπορώ να φανταστώ τη μαζική εναλλαγή ενδιαφερόντων, ώστε οι άντρες να αποτραβηχθούν από τα γήπεδα ή από τη με φανατισμό παρακολούθηση ποδοσφαιρικών αγώνων από την τηλεόραση και να παραχωρήσουν τη θέση τους στις γυναίκες, οι οποίες θα παραδώσουν ως εκ τούτου τα σύνεργα της μαγειρικής στους άνδρες. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο ίσως να ετίθετο τέρμα στη βία των γηπέδων, η οποία εντείνεται με γοργό ρυθμό, καθώς η γυναικεία φύση δεν έχει τη ροπή προς την αγριότητα που χαρακτηρίζει τον άνδρα. Δεν είμαι όμως πρόθυμος να δεχθώ ότι οι άνδρες θα μπορούσαν να βελτιώσουν τις μαγειρικές επιδόσεις του γυναικείου φύλου. Πάντως ποδόσφαιρο και κουζίνα παρέχουν σημαντική εκτόνωση στον Έλληνα, τον πιεσμένο από την οικονομική, όπως μονοδιάστατα την αντιλαμβάνεται, κρίση.

Το ποδόσφαιρο είναι άθλημα που προσφέρει θέαμα και καλλιεργεί το ομαδικό πνεύμα. Γι’ αυτό και κατέχει επαξίως τη θέση του πλέον δημοφιλούς. Όμως, όπως και πολλά άλλα, από καιρό κίνησε το ενδιαφέρον εκείνων που θεωρούν τα πάντα ως επιχείρηση. Έτσι το ποδόσφαιρο κατέστη από δεκαετίες επαγγελματικό. Οι ποδοσφαιριστές και οι προπονητές τους είναι οι πλέον πλουσιοπάροχα αμειβόμενοι εργαζόμενοι και συνάμα οι πλέον δημοφιλείς! Στο παρασκήνιο κάποιοι παράγοντες κρατούν για τον εαυτό τους τα κέρδη. Είναι άκρως εντυπωσιακό το ότι όχι μόνο δεν αγανακτούμε όταν οι ποδοσφαιρικές ομάδες – επιχειρήσεις δαπανούν τρομακτικά ποσά κατά την περίοδο των μεταγραφών, αλλά απεναντίας ζητωκραυγάζουμε ενθουσιωδώς, επειδή ο ομάδα μας θα καταστεί ισχυρότερη έναντι των άλλων. Και ενώ είναι επιχειρήσεις οι ομάδες, το κράτος εξακολουθεί να τις ενισχύει οικονομικά από το δημόσιο ταμείο, όπως έγινε γνωστό από τις πρόσφατες απειλές διακοπής των χορηγήσεων σε περίπτωση επανάληψης σκηνών βίας, όπως αυτές κατά τον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος αγώνα! Το θλιβερό είναι ότι οι παράγοντες της πολιτικής είναι σταθεροί υποστηρικτές των ομάδων και μέσω αυτής της υποστήριξης συμβάλλουν στη διόγκωση των κερδών των επιχειρηματιών του ποδοσφαίρου και των ψήφων τους. Ασφαλώς και γνωρίζουν ότι εναντίωση προς τα συμφέροντα των ομάδων θα τους οδηγούσε σε σύγκρουση με τους οπαδούς τους με ανυπολόγιστο πολιτικό κόστος. Από την άλλη οι επιχειρηματίες γνωρίζουν ότι όσο πιό φανατικοί οι οπαδοί τους, τόσο μεγαλύτερη και η πίεση που μπορούν να ασκούν σε περίπτωση που η Πολιτεία αποφασίσει να κόψει τις χορηγήσεις για λόγους λιτότητας. Έτσι σε κλίμα θλιβερής συμπαιγνίας πολιτικών – επιχειρηματιών γιγαντώθηκε το κίνημα των φανατικών των γηπέδων που προκαλούν καταστροφές εντός αλλά και εκτός και θέτουν σε κίνδυνο τη σωματική ακεραιότητα των άλλων που ο φανατισμός δεν τους επιτρέπει να αρκεστούν στην παρακολούθηση του θεάματος από τη μικρή οθόνη.

Στους οπαδούς αυτούς (ο όρος φίλαθλοι είναι ατυχής) έχει καλλιεργηθεί εντέχνως η συνείδηση ότι η αγαπημένη ομάδα πρέπει να εξέρχεται νικήτρια με κάθε τρόπο, όπως δωροδοκία αντιπάλων ή διαιτητών, σκληρό παιχνίδι αλλά και άσκηση ψυχολογικής βίας προς τους αντιπάλους από τους οπαδούς της εξέδρας. Οι οπαδοί είναι είδος πιστών ακραίας θρησκευτικής παραφυάδας, η οποία το μόνο που ζητά είναι η έξαψη του φανατισμού. Οι οπαδοί, που συναγωνίζονται τους αναρχικούς στη γραφή συνθημάτων στους τοίχους, αποκαλούν τις ομάδες τους θεούς ή θρησκεία! Βέβαια ουδείς “προοδευτικών” αντιλήψεων τολμά να διακηρύξει ότι το ποδόσφαιρο είναι το όπιο του λαού, καθώς συχνά συγκάθεται με οπαδούς στις εξέδρες. Είναι πράγματι το όπιο ενός λαού προδομένου, μπροστά στον οποίο ορθώνονται ολούθε αδιέξοδα και στον οποίο παρέχεται η ευχέρεια της εκτόνωσης με την τυφλή βία στα γήπεδα. Ο οπαδός είναι σε θέση να μείνει νηστικός όχι όμως και να μην εξασφαλίσει εισιτήριο εισόδου στο γήπεδο! Ο οπαδός αδιαφορεί για την ανεργία, για την κοινωνική αδικία, για την κατάρρευση της χώρας. Του αρκεί να θριαμβεύει η ομάδα!

Είναι καιρός η Πολιτεία που εξαγγέλλει περικοπές των συντάξεων των χαμηλοσυνταξιούχων, που περικόπτει τις δαπάνες για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και καταργεί τις γλίσχρες παροχές προς τους πολύτεκνους να διαχωρίσει τη θέση της από τους πλουτοκράτες επιχειρηματίες των ομάδων. Τέρμα επί τέλους στις χορηγήσεις. Τέρμα στην παρουσία αστυνομικών στα γήπεδα. Ας φροντίζουν οι αρμόδιοι των ομάδων για την ασφάλεια με ιδιωτικούς αστυνομικούς. Ας υποχρεωθούν να διαθέτουν όλοι οι εισερχόμενοι ειδική ασφάλεια ζωής με ευθύνη των ομάδων. Ας αξιοποιηθούν επί τέλους τα στοιχεία των εικονολήψεων για τις αυστηρές τιμωρίες των πρωτεργατών των εκτρόπων. Ας τιμωρούνται παραδειγματικά οι ομάδες, οπαδοί των οποίων επιμένουν στην άσκηση βίας. Ας πληρώνουν επαυξημένη τη δαπάνη για την αποκατάσταση των υλικών ζημιών. Βέβαια η Πολιτεία δεν θα πράξει ουδέν από τα προτεινόμενα, διότι είναι συνένοχη με τους επιχειρηματίες και η κατάσταση αυτή ευνοεί το σάπιο σύστημα.

Ας συντονίσουμε τη μικρή οθόνη σε κάποια εκπομπή μαγειρικής, όπου όλα κυλούν ήρεμα και “δημιουργικά”. Κατ’ αρχήν δεν είναι κακό το αυξημένο ενδιαφέρον για την κουζίνα ακόμη και ανδρών. Η γυναίκα ως εργαζόμενη κατά κανόνα έχει την ανάγκη του άνδρα για την παρασκευή του φαγητού, συνεπώς αυτός οφείλει να γνωρίζει τουλάχιστο τα βασικά της μαγειρικής. Έκείνο όμως που οφείλω να σημειώσω είναι ότι και στις εκπομπές αυτού του είδους παραβλέπεται, κατά κανόνα, το ουσιώδες και επιδιώκεται ο εντυπωσιασμός μέσω της πρωτοτυπίας και της πολύπλοκης μαγειρικής προς ικανοποίηση της γεύσης ου φαίνεται να έχει υποστεί “κόπωση”! Η πρόταση για χρήση σπανίων και μάλιστα εισαγομένων ειδών είναι συνήθης και δεν είναι σπάνια η εκδήλωση γαστριμαργικών επιθυμιών. Όμως, αν το φαγητό καταστεί απόλαυση, όπως στους κύκλους των κατεχόντων, τότε έχομε εκμαυλισμό των συνειδήσεων δι’ άλλης οδού.

Ουδείς από τους εμφανιζόμενους δασκάλους της μαγειρικής, σεφ επί το ελληνικότερο, εξέφρασε ποτέ την ανησυχία του, επειδή οι Έλληνες έχουν κατακτήσει “επαξίως” την πρώτη πανευρωπαϊκά θέση στην παιδική παχυσαρκία! Για να μην τους αδικούμε αρκετοί προβάλλουν και παραδοσιακές ελληνικές συνταγές, δεν υπερτονίζουν όμως την ανάγκη επανόδου μας στη μεσογειακή διατροφή, η οποία προβάλλεται πλέον παγκοσμίως από τους ασχολούμενους σοβαρά με τη διατροφή. Σε τελευταία ανάλυση οι εκπομπές στοχεύουν στη γαστριμαργία και όχι στην θεώρηση του φαγητού ως μέσου για την επιβίωση. Μήπως πιστεύουν οι ιθύνοντες των τηλεοπτικών σταθμών, κάποιοι από τους οποίους δεν είναι άμοιροι των ποδοσφαιρικών δρωμένων στη χώρα, και οι πολιτικοί μας ότι ίσως οι εκπομπές θα παρέχουν στο προσεχές μέλλον ψευδαίσθηση ικανοποίησης στον μέσο Έλληνα, όταν αυτός δεν θα είναι σε θέση να εξασφαλίσει όχι βέβαια το πασχαλινό ή χριστουγεννιάτικο τραπέζι, αλλά το φτωχότερο της καθημερινής; Μήπως πιστεύουν ότι το πολύ που θα έχουν να κάνουν οι παρακολουθούντες είναι να σπάσουν τον δέκτη της τηλεόρασης, οπότε θα αναγκαστούν να αγοράσουν άλλο;

Θα ήταν παράλειψη, αν δεν γράφαμε κάτι και για τους “παραδοσιακούς”, πιστούς μάλιστα, οι οποίοι τηρούν ακόμη τις νηστείες της Εκκλησίας. Κατά την περίοδο των νηστειών σπεύδουν να καταστήσουν τα ποικίλα προϊόντα της σόγιας, που δεν γνωρίζουμε πλέον αν είναι γενετικά τροποποιημένη, για να μην αισθανθούν την έλλειψη κρέατος και γαλακτοκομικών υπερακοντίζοντες σε κωμικότητα τους προτεστάντες. Αυτά είναι τα αποτελέσματα της κατάπτωσης από την πνευματική κατάσταση στην τυπολατρεία.

Μήπως είναι καιρός να αρχίσουμε να κατανοούμε ότι η κρίση δεν είναι οικονομική και μόνο;

Ένα θολό στα ελληνικά μυαλό

Του Στάθη Σ(ταυρόπουλου)*

Το ΕΣΡ έχωσε κι άλλο πρόστιμο στο «ράδιο αρβύλα»! Μιαν εκπομπή ευγενική ακόμα κι όταν κάνει χοντρή πλάκα ή απλώς χαβαλέ, αλλά και ανατρεπτική, όταν η σάτιρά της απογειώνεται. Καθηγητές του Πολυτεχνείου διώκονται προκειμένου να διακοπεί η ηλεκτρονική έκδοση του Indymedia – ενός χώρου διακίνησης ιδεών από αντιεξουσιαστές, αναρχικούς κι άλλες συλλογικότητες. Τα συνήθη…….. «Μεσαίωνας», αλλά τεχνολογικώς απ' το μέλλον!  

Τα πιο σύγχρονα – φουτουριστικά – μηχανήματα επικοινωνίας, όπως τα iPad και iPhone κατασκευάζονται με τις πιο καθυστερημένες σχέσεις εργασίας – σχέσεις που έχουν επιστρέψει στο παρελθόν, πριν από το οκτάωρο, με πενιχρούς μισθούς, βάρδιες απ’  τις 8 το πρωί ως τις 8 το βράδυ, εκεί στην Κίνα, στη Βουλγαρία, παντού. Χάι τεκ(νολογία) από εκατομμύρια εργάτες σκλάβους που δουλεύουν για το φαγητό τους – η μαγεία της ελεύθερης αγοράς και του ανταγωνισμού… Επικοινωνία επί την κοινωνίαν…

Έχω χαζέψει; Με συγχωρείτε για το προσωπικόν της ερώτησης (άλλωστε εύκολη η απάντηση – μεγάλο, και πάλι, το δίκιο σας), όμως όταν ένας πρωθυπουργός συλλαμβάνεται ψευδόμενος για ένα τόσο σοβαρό θέμα όπως το σχέδιο προσφυγής στο ΔΝΤ, όταν συλλαμβάνεται να έχει εξαπατήσει με τον πιο σκαστό τρόπο τον λαό του οποίου την εμπιστοσύνη ζήτησε, όταν, τέλος, ο ίδιος και το μισό του Υπουργικό Συμβούλιο συλλαμβάνονται να ψεύδονται εν τω άμα και καπάκι περί το Ελληνικό, τότε δεν τίθεται θέμα πολιτικής ευθύνης;

Τότε αυτός ο Πρωθυπουργός δεν πρέπει να απολογηθεί στο Κοινοβούλιο και στον Λαό; Δεν πρέπει να δώσει εξηγήσεις; Τι συμβαίνει; ισχύει το «είπαμε και καμμιά μαλακία για να περνάει η ώρα» και πάμε παρακάτω;

*****

Όταν ένας Πρωθυπουργός προχωρά σε κατ’ ευθείαν ανάθεση έργου αξίας δισεκατομμυρίων σε «φίλο του», τι γίνεται; Μένουν τα κεραμίδια στη θέση τους; Δεν τρίζουν τα μάρμαρα του Κοινοβουλίου; Τι είδους κοινοβουλευτισμό έχουμε; μια μηντιακή τυραννίδα; Ως φαίνεται, ναι!

……………………………….

Όλα τα παραπάνω σε πολλές εφημερίδες- φυλλάδες ου μην και πατσαβούρες, δεν υπήρχαν ούτε ως μονόστηλα! Πρόκειται περί τραγωδίας!

Ένα σύστημα ΜΜΕ, μύλος! Μύλος που όλα τα αλέθει, όλα τα χωνεύει, αλλά κι ένας λαός που, ως επί το πλείστον Συβαρίτης και Αβδηρίτης, όλα τα μασάει – όσα, αυτοί που του τα φάγανε, του σερβίρουν. Κουτόχορτο κι άλλα τέτοια εδέσματα πράσινης ανάπτυξης…

Τι συμβαίνει πια σε αυτήν τη χώρα;

Δηλώνει ο Υπουργός (ανδρείκελο) Εξωτερικών (του Προτεκτοράτου) κ. Δρούτσας ότι η Ελλάδα δεν προχωρά στην ανακήρυξη ΑΟΖ στο Αιγαίο για να μη στενοχωρηθούν οι αγάδες της Αγκυρας, και δεν κουνιέται φύλλο!

Τι διάολο; έχουμε χαζέψει; Μας υπέσκαψαν τόσον το στήθος;

Ποιος άλλος Ελληνας Πρωθυπουργός θα είχε κάνει τέτοια πράγματα και δεν θα τον είχε πάρει «ο κόσμος με τις πέτρες»; Ενας χρόνος Μνημόνιο!

Ένας χρόνος Κατοχής! Μια κυβέρνηση δωσιλόγων και ανδρεικέλων.  Δεν γνωρίζω να υπάρχει στην Ελλάδα ανάλογο ιστορικό προηγούμενο από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά, τη εξαιρέσει της χούντας. Μέσα σε έναν μόνο χρόνο επί Παπανδρέου του Γ' του Δόσωνος οι Ελληνες έχασαν στον πολιτισμό της εργασίας το πλείστον όσων οι ίδιοι και οι συνάνθρωποί τους σε όλον τον πλανήτη με αγώνες και αίμα επί εκατό έτη κατακτούσαν.

Πρόκειται περί κοινωνικής πανώλης και πολιτικής πανούκλας. Μνέσκουμε στα σπίτια μας και στην αγορά ταπεινωμένοι. Περιμένοντας μόνον το χειρότερο.

Με τους νέους μας χωρίς προσδοκίες, φιλοδοξίες, χωρίς ορίζοντα, χωρίς προοπτικές – με πολλούς ήδη να στρέφονται προς την ξένη… Γιατί;

Διότι αυτοί που μας ξεχαρβάλωσαν, μας κυβερνούν ακόμη! Διότι στην Πνύκα έχουν ανέβει Ρωμαίοι, Οθωμανοί και Γερμανοί – τους ανέβασαν ο Γιωργάκης και οι εντιμότατοι φίλοι του. Διότι οι πεμπτοφαλαγγίτες απ' τα ΜΜΕ σαρώνουν την επικράτεια με τα ραδιογωνιόμετρά τους – ποιαν επικράτεια; μια χώρα χωρίς την ιδίαν αυτής ασυλία; που ως άλλη Πέργαμο ο Ατταλός της την εκχωρεί πεσκέσι στη Ρώμη;

Τι άλλο δηλαδή πρέπει να κάνει αυτός ο μοιραίος Γιωργάκης, βαλτός ή ευήθης, για να τον πάρει ο Χορός της Τραγωδίας μας με τις Πέτρες του Αναθέματος;

*ΣΤΑΘΗΣ Σ. 6.V.2011 stathis@enet.gr 

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 6 Μαΐου 2011,  http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=272945

Φυσική ή πολιτική επιβίωση; Ένα πολιτικό ψευδοδίλημμα υπεράνω εκβιασμών…*

Του Γιάννη Στρούμπα

Το πολιτικό σινάφι αποκλείεται να φανταζόταν ποτέ ότι υπήρχε περίπτωση να εκδηλωθούν μεταπολιτευτικά εναντίον του αθρόες επιθέσεις που θα υπερέβαιναν τις λεκτικές αποδοκιμασίες. Ο πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου επιχειρούσε έναν από τους συνηθισμένους του φραστικούς εντυπωσιασμούς, όταν «προφήτευε» στις 4/6/2010 πως ο κόσμος θα κυνηγήσει «με τις πέτρες» τους πολιτικούς που δεν θα τον σεβαστούν στο εξής.

Προσποιόταν μεταμέλεια για τις παρελθοντικές πρακτικές των διαφθαρμένων συναλλαγών, κι επιχειρούσε την εμπέδωση της εμπιστοσύνης μέσα από την αλλαγή νοοτροπίας που υπόσχεται η υποτιθέμενη συνειδητοποίηση της μέγιστης απειλής. Αν ο κ. Παπανδρέου πίστευε πραγματικά ότι είναι πιθανό το ξέσπασμα βίαιων αντιδράσεων εναντίον των συναδέλφων του πολιτικών, θα προσπερνούσε κάθε επικίνδυνη πρόβλεψη, ικανή να υποκινήσει αντίστοιχες συμπεριφορές, και μάλιστα νομιμοποιημένες, εφόσον ο ίδιος ο πρωθυπουργός θα ’χε ήδη αναγνωρίσει το «δίκαιο» των επιθέσεων. Τη στιγμή που η πολιτική επιχειρεί να διευθύνει την οργή εξαιτίας των ατασθαλιών της και να την κατευνάσει, θα ’ταν παράλογο να την υποδαυλίζει παράλληλα, υποδεικνύοντας τη μορφή του ξεσπάσματος. Είναι φανερό πως οι εξελίξεις, επαληθεύοντας την πρωθυπουργική «προφητεία», ξεπέρασαν κάθε πολιτική φαντασία.

Η άσκηση βίας εναντίον πολιτικών μεταβλήθηκε από μεμονωμένο, περιθωριακό περιστατικό σε καθημερινότητα. Ένα είδος άτυπης διαμαρτυρίας, που ενέχει και χαρακτηριστικά λαϊκού δικαστηρίου, στρέφεται κυρίως εναντίον των πολιτικών που στρατεύονται στα κόμματα εξουσίας. Το μέγεθος της βίας ποικίλει από λεκτικές αποδοκιμασίες και «λάιτ» χειροδικίες, όπως η εκτόξευση γιαουρτιών, μέχρι προπηλακισμούς με την απειλή λιντσαρίσματος. Η εικόνα του αιμόφυρτου πρώην υπουργού της Νέας Δημοκρατίας κ. Κωστή Χατζηδάκη, ο οποίος δέχτηκε επίθεση κατά την πορεία διαμαρτυρίας της Γ.Σ.Ε.Ε. και της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. στις 15/12/2010, παραμένει ζοφερή. Ο κατάλογος όσων δέχονται επιθέσεις διαρκώς επιμηκύνεται, περιλαμβάνοντας τόσο στελέχη της παρούσας κυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ., όπως η υπουργός Παιδείας κ. Άννα Διαμαντοπούλου (1/3/2011), ο αντιπρόεδρός του κ. Θεόδωρος Πάγκαλος (26/2/2011 και 16/3/2011), ο ίδιος ο πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου (21/2/2011), όσο και στελέχη προηγούμενων κυβερνήσεων, όπως ο πρώην υπουργός του ΠΑ.ΣΟ.Κ. κ. Άκης Τσοχατζόπουλος (25/2/2011) ή ο πρώην πρωθυπουργός της ίδιας κυβέρνησης κ. Κώστας Σημίτης (3/3/2011).

Η ανεξέλεγκτη τροπή του φαινομένου αποτυπώνεται στη δήλωση πανικού με την οποία ο κ. Θεόδωρος Πάγκαλος επιτέθηκε στην παράταξη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και τον πρόεδρό του για το σε βάρος του γιαούρτωμα στα Καλύβια Αττικής (16/3/2011): «Με υποδεικνύει ο κ. Τσίπρας και το κόμμα του, με όσα λέει οδηγεί στη δολοφονία μου· τον προειδοποιώ ότι θα έχει μεγάλη ευθύνη για οποιαδήποτε πράξη γίνει από δω και πέρα εναντίον μου» («in.gr», http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231100645,  21/3/2011). Μπορεί ο κ. Πάγκαλος να συνηθίζει τα λεκτικά, συχνά αήθη, πυροτεχνήματα εναντίον των ιδεολογικών του αντιπάλων, όμως η συγκεκριμένη δήλωση απέχει από ένα απλό πολιτικό παιχνίδι σπίλωσης. Η απόπειρα να εξορκιστεί το ενδεχόμενο μιας δολοφονικής ενέργειας μέσα από τη ρητή κατονομασία της επιδιώκει την κατάδειξη της απειλής στο πραγματικό της μέγεθος και την επιθυμία της πρόληψης και της αποτροπής της, που πηγάζει από ένα καθαρά ανθρώπινο ένστικτο επιβίωσης. Από εκεί και πέρα, βέβαια, η διασφάλιση της φυσικής επιβίωσης θα χρησιμοποιηθεί κουτοπόνηρα, υπεράνω κάθε προηγούμενου πανικού, και για την πρόκληση συμπάθειας, η οποία θα συνδράμει στη διαιώνιση της πολιτικής επιβίωσης.

Η πολιτική αυθαιρεσία και αγυρτεία είναι μια πραγματικότητα για την οποία ο πολίτης δεν διαθέτει κανένα νόμιμο μέσο προκειμένου να την αντιμετωπίσει. Οι πολιτικοί απολαμβάνουν το απυρόβλητο ενός απαράδεκτου νομικού συστήματος που οικοδόμησαν οι ίδιοι, προκειμένου να παρανομούν και να μένουν ατιμώρητοι ακόμη κι αν δεν προστατεύονται από τη βουλευτική ασυλία. Είναι τόσο δαιδαλώδη και υποκείμενα στη διαφθορά τα μονοπάτια της Δικαιοσύνης, ώστε κανείς έμφρων δεν ευελπιστεί στη συμβολή της προς αποκάλυψη των ενόχων. Αντιθέτως, κανόνας αποδεικνύεται η παραγραφή και η συγκάλυψη. Η παρούσα κατάσταση ωστόσο δεν παρέχει σε κανέναν το αυτόματο δικαίωμα να υποκαταστήσει το νομικό πλαίσιο προβαίνοντας σε χρήση βίας, που υποθάλπεται μάλιστα από την ανωνυμία ομάδων κινούμενων σαν μάζες. Οι προπηλακισμοί και οι απόπειρες λιντσαρίσματος τι είδους ευνομία είναι δυνατόν να υποκρύπτουν; Η ανεξέλεγκτη βία ενός φρενήρους όχλου, ανίκανου λόγω των συνθηκών δράσης του να αποφασίσει συνετά, δεν αποδίδει δικαιοσύνη, αφού στη θέση τού ούτως ή άλλως άδικου απυρόβλητου της πολιτικής αυθαιρεσίας προτείνει ένα εξίσου άδικο πεδίο βολής, όπου οι σφαίρες – μεταφορικές, με προοπτική κυριολεξίας – θερίζουν ισοπεδωτικά οτιδήποτε βρεθεί στην πορεία τους. Πόση εμπιστοσύνη είναι δυνατόν να αποδοθεί σε όχλους που δεν έχουν το θάρρος των πράξεών τους και καλύπτονται δειλά πίσω από κουκούλες; Τι όραμα εμπνέουν όσοι υψώνουν χέρι αιμοχαρές κι εγκληματικό, χωρίς καμία τιθάσευση;

Επιπλέον, οι βιαιότητες οποιασδήποτε μορφής τείνουν να ηρωοποιήσουν τους πρωταγωνιστές της αδιαφάνειας, της συναλλαγής και της διαφθοράς, όταν αυτοί γίνονται αποδέκτες τους. Πέρα από τον αποτροπιασμό που προκαλεί κάθε βίαιος θάνατος, η ντοκιμαντερίστικη ή κινηματογραφική ηρωοποίηση πολιτικών που θα λιντσαριστούν τάχα για τη συμμετοχή τους στο φαύλο σύστημα, θα ακύρωνε κάθε αντίδραση. Είναι εντυπωσιακό άλλωστε το πώς συσπειρώνεται κάθε φορά ο πολιτικός κόσμος πίσω από τις αντιδράσεις βίας και δυναμώνει. Η οπωσδήποτε καταδικαστέα βία προσφέρει εντούτοις σ’ ένα σαθρό πολιτικό σύστημα τη δυνατότητα να καμωθεί το δημοκρατικό, το ευάλωτο, το αδικημένο. Επομένως, όχι μόνο δεν αποκαθαίρει τη σαπίλα, μα τη νομιμοποιεί και την εδραιώνει.

Η λερναία ύδρα της βίας συνιστά μία τερατώδη ανωμαλία που ξεπερνά το πεδίο της πολιτικής κι έχει δυστυχώς ποτίσει βαθιά όλες τις κοινωνικές εκφάνσεις. Η βία εμφωλεύει εδώ και δεκαετίες στον κοινωνικό κόρφο, χωρίς κανείς φορέας να μεριμνά για την αντιμετώπισή της. Χούλιγκαν καταστρέφουν γήπεδα, τον περιβάλλοντα χώρο τους, κι απειλούν τους αθλητές· «επαναστατημένοι» φοιτητές(;) οικοδομούν τοιχία σε πόρτες και παράθυρα των καθηγητικών γραφείων στις πανεπιστημιακές σχολές· μαθητές βιαιοπραγούν εναντίον συμμαθητών τους και διδασκόντων. Η πολιτεία παρακολουθεί αμήχανη. Οι ενδεδειγμένες προτεινόμενες λύσεις είναι οι «νουθεσίες»! Το έγγραφο του υπουργείου Παιδείας για την «πρόληψη και αντιμετώπιση της βίας και της επιθετικότητας μεταξύ μαθητών» (14/2/2011) φωτίζει την κρατική ύπνωση και ανεπάρκεια που συντηρεί και γιγαντώνει τη βία, αντί να την περιορίζει. Αιθεροβάμονες γραφειοκράτες που στελεχώνουν τον «Συνήγορο του Πολίτη» και τον «Συνήγορο του Παιδιού» προτείνουν την αντιμετώπιση της βίας μέσα από διαδικασίες «επικοινωνίας και διαλόγου», «ανάδειξης των απόψεων των μαθητών», «ακρόασης», «ομάδων φιλίας ή διαμεσολάβησης»· διαδικασίες που αρμόζουν αναμφίβολα σ’ ένα πολιτισμένο περιβάλλον, που προκαλούν ωστόσο τη θυμηδία όσων μεταχειρίζονται τη βία, εφόσον τους επιτρέπουν να συνεχίζουν την ωμή, στανική επιβολή τους, χλευάζοντας το «πολιτισμένο» σύστημα που τους «νουθετεί» ατιμώρητους. Οι ρομαντικές εξιδανικεύσεις της εκτός τόπου και χρόνου γραφειοκρατίας αγνοούν τη σκληρή πραγματικότητα, χαρίζοντας τους συνετούς και νηφάλιους βορά στους αμετανόητους νταήδες.

Οι προτεινόμενες «νουθεσίες», αποτελώντας δείγμα νάρκωσης και ατολμίας, διαιωνίζουν τις εκβιαστικές στάσεις. Η συντριπτική κοινωνική πλειοψηφία που δεν εκφράζεται βίαια, αντί να προστατεύεται, λοιδορείται. Κι όταν το σκώμμα πηγάζει απ’ τα χείλη φορέων της επίσημης πολιτείας, η ελπίδα για τη συντριβή της βίας ξεθωριάζει. Η ανακοίνωση της Ε.Ρ.Τ., ενός κρατικού φορέα, με αφορμή τα επεισόδια που σημειώθηκαν στον ποδοσφαιρικό αγώνα Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού τής 19/2/2011 και την αποσιώπησή τους από την κρατική τηλεόραση, δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Ο διευθύνων σύμβουλος της Ε.Ρ.Τ. κ. Λάμπης Ταγματάρχης δήλωσε τότε μεταξύ άλλων: «Ο ρόλος της Ε.Ρ.Τ. δεν είναι να ρίχνει λάδι στη φωτιά, ο ρόλος της Ε.Ρ.Τ. δεν είναι να αναδεικνύει ασχήμιες και ύβρεις, ο ρόλος της Ε.Ρ.Τ. είναι να συμβάλλει στην εκτόνωση του επικίνδυνου κλίματος, το οποίο προφανώς δε δημιούργησε η ίδια.» Πρόκειται για εξέλιξη που την είχαμε προβλέψει ήδη από το 2008, όταν σχολιάζαμε: «Το θράσος του αθλητικού τύπου έχει γιγαντωθεί τόσο, ώστε δεν θα πρέπει να μας φανεί περίεργο αν ακούσουμε ποτέ επιχειρηματολογία υποκριτική της μορφής “δεν παρουσιάζω τα φονικά για να μην υποδαυλίζω τις αντιπαλότητες” […]» («Οι “μωρές παρθένες”, που ’τανε μόνο μωρές! Η χυδαιότητα των αθλητικών εφημερίδων κι ο ευτελισμός της ανθρώπινης ζωής», εφημερίδα «Αντιφωνητής», αρ. φύλλου 239, 6/2/2008.)

Υπό τις παρούσες συνθήκες, η δήλωση του ποδοσφαιριστή της Α.Ε.Κ. κ. Νίκου Λυμπερόπουλου πως «η ημέρα του νεκρού ποδοσφαιριστή δεν είναι μακριά» (εφημερίδα «Το Βήμα», 20/3/2011) όχι απλώς δεν κινδυνολογεί υπερβάλλοντας, μα συνιστά εξέλιξη στην οποία οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια. Και, φυσικά, το ζήτημα δεν είναι αν ο επόμενος νεκρός θα φέρει την ιδιότητα του ποδοσφαιριστή ή κάποια άλλη. Η χορεία των νεκρών για τους οποίους ευθύνεται η βία δεν είναι απλώς μια δυσοίωνη προοπτική, μα μια τραγική πραγματικότητα, όπως αυτή αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στους οπαδούς αθλητικών συλλόγων που σφάζονται στα «ραντεβού θανάτου» ή στους νεκρούς υπαλλήλους της τράπεζας «Μαρφίν», που κάηκαν απ’ την «επαναστατημένη», «δίκαιη» και «κάθε άλλο παρά τυφλή» μολότοφ. Η πυρκαγιά έχει ήδη ανάψει και μαίνεται ανεξέλεγκτη.

Η προσήλωση από την πλευρά του νηφάλιου και ειρηνόφιλου κοινωνικού συνόλου στον «πολιτισμό» της θρησκευτικού τύπου μαρτυρικής εγκαρτέρησης απέναντι σε κάθε βιαιοπραγία συνιστά εθελοτυφλία. Η πυρκαγιά της βίας δεν κατασβήνεται με νουθεσίες. Η κακώς εννοούμενη ανεκτικότητα κι η ατιμωρησία αποθρασύνουν την παραβατικότητα. Δεδομένου πως υπό το κράτος εκβιασμών και τρόμου είναι αδύνατον να εργαστεί και να αποδώσει ο οποιοσδήποτε κοινωνικός κρίκος, επιβάλλεται επιτακτικά να αναλάβει η πολιτεία δράση προστατευτική της νηφαλιότητας και της νομιμοφροσύνης. Η ανάληψη της αντίστοιχης δράσης όμως προϋποθέτει μία πολιτεία που σέβεται εκείνη πρώτη τους νόμους και δεν παλινωδεί καταστρατηγώντας τους. Ίσως η πίεση που ασκείται στον πολιτικό κόσμο να ’δινε το έναυσμα για την αποκατάσταση της ομαλότητας, εφόσον και οι πολιτικοί βιώνουν πλέον το φάσμα της βίας που ταλανίζει τα υπόλοιπα κοινωνικά μέλη. Επειδή ωστόσο η αποκατάσταση της νομιμότητας, παρόλο που θα διασφαλίσει καί το πολιτικό σινάφι από την απειλή της βίας, θα σημάνει την κατάρρευση της κομματικοκρατίας με την παράλληλη κατάργηση των υποχθόνιων συναλλαγών και του ρουσφετιού, κρίνεται εξαιρετικά αμφίβολο εάν οι πολιτικοί επιθυμούν όντως την εθελούσια έξοδο από το σύστημα που, αν και απειλεί τη φυσική ζωή τους, τους συντηρεί στην πολιτική ζωή. Τούτο σημαίνει πως η ζοφερή μάστιγα της βίας δυστυχώς δεν θα ξεκολλήσει από τις σάρκες του κοινωνικού σώματος, όσο κι αν προκαλέσει ακόμη πιο επώδυνες πληγές.

Γιάννης Στρούμπας

Γιατί με απέλυσαν από το Σκάι 100,3

Tου Άρη Χατζηστεφάνου

To πρωί της 31ης Μαρτίου η διεύθυνση του Ρ/Σ ΣΚΑΪ 100.3 μου ανακοίνωσε την απόλυσή μου. Θεωρώ ότι πρόκειται για μια προσπάθεια πολιτικής φίμωσης καθώς οι πληροφορίες που παρουσίαζα στην εκπομπή δεν ταίριαζαν με τη φιλοκυβερνητική και φιλομνημονιακή γραμμή που επιχειρούσε να επιβάλλει η διεύθυνση.

Η προσπάθεια περιθωριοποίησης της εκπομπής μου ξεκίνησε πριν από χρόνια με τη διακοπή του τηλεοπτικού Infowar. Συνεχίστηκε με τη διακοπή των δεύτερων μεταδόσεων της ραδιοφωνικής εκπομπής αλλά και τις συνεχείς ακυρώσεις της μετάδοσης τις Κυριακές – θυμίζω ότι στα πρώτα χρόνια σε περίπτωση εκδηλώσεων και δράσεων του σταθμού η εκπομπή απλώς άλλαζε ώρα.

Αρκετά ακόμη περιστατικά έδειχναν ποιο ήταν το πραγματικό «ενδιαφέρον» του σταθμού για τη δημοσιογραφική μου δουλειά: Το βράδυ της επιδρομής στον Στόλο της Ελευθερίας, όταν επιχείρησα να επικοινωνήσω με το σταθμό για να μεταδώσω την έναρξη της επίθεσης από τον ισραηλινό στόλο, ο σταθμός αρνήθηκε να με βγάλει στον αέρα για περίπου μία ώρα ώστε να μη διακοπεί η αναμετάδοση… ενός αγώνα μπάσκετ.

Πολιτικά χαρακτηριστικά όμως είχε και η στοχοποίησή μου για το γεγονός ότι αρνήθηκα να υπογράψω την παράνομη ατομική σύμβαση εργασίας με μείωση αποδοχών κατά 10%. Οι εργαζόμενοι που αρνηθήκαμε να υπογράψουμε, ακολουθώντας και την προτροπή της ΕΣΗΕΑ, γνωρίζαμε ότι αργά ή γρήγορα θα ερχόταν η ώρα των εκδικητικών απολύσεων. Η απόφασή μας δεν αφορούσε τις οικονομικές μας αποδοχές αλλά την καταστρατήγηση των συλλογικών συμβάσεων.

Δεν είναι τυχαίο ότι και οι δύο απολύσεις στο ραδιόφωνο αφορούν εργαζόμενους που δεν είχαν υπογράψει την παράνομη σύμβαση. Παρά το γεγονός βέβαια ότι η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση δέχθηκαν τότε τις ατομικές συμβάσεις, ο ιδιοκτήτης του σταθμού αθέτησε την προσωπική του υπόσχεση και συνεχίζει τις μαζικές απολύσεις.

Τις τελευταίες ώρες ο σταθμός επιχειρεί να με παρουσιάσει ως «οικονομικό βάρος» παρά το γεγονός ότι οι αποδοχές μου για το ραδιόφωνο παραμένουν στάσιμες από το 2006 και κυμαίνονταν στο επίπεδο της συλλογικής σύμβασης. Θυμίζω επίσης ότι σχεδόν το σύνολο των αποστολών που πραγματοποιούσα στο εξωτερικό για τις ανάγκες της εκπομπής γίνονταν με δικά μου έξοδα και εξοπλισμό και πως στο παρελθόν μού ανατέθηκε για ένα χρόνο η επιμέλεια όλων των εκπομπών για τα 20 χρόνια του ΣΚΑΪ χωρίς αμοιβή.

Για όλους αυτούς τους λόγους αρνούμαι να αποδεχτώ την παράνομη, εκδικητική και πολιτικά υποκινούμενη απόλυσή μου.

Η προσπάθεια πολιτικής φίμωσης της εκπομπής μου δεν θα περάσει. Οι συνάδελφοι με τη στήριξη και της ΕΣΗΕΑ προχωρούν σε απεργιακές κινητοποιήσεις απέναντι στις παράνομες και καταχρηστικές απολύσεις αλλά και το κλίμα φόβου που επιχειρεί να επιβάλλει η διεύθυνση του σταθμού.

Οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ακροατές του σταθμού και στους συναδέλφους που βρέθηκαν με συγκινητικό τρόπο στο πλευρό μου από την πρώτη στιγμή. Σε αυτούς οφείλω και την πορεία μου στο χώρο της δημοσιογραφίας από την πρώτη ημέρα που συνεργάστηκα με το ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ το 1996.

Με αξιοπρέπεια, Άρης Χατζηστεφάνου, Δημοσιογράφος

ΠΗΓΗ: Σάβ 02/04/201, http://www.tvxs.gr/news/….85