Οικονομική κρίση ή πολιτισμικές διαφορές;

Του Νίκου Π. Κυριαζή

Ένας κόσμος, χίλια χρέη, ο ένας χρωστάει στο άλλον και όλοι παντού και η κρίση του συστήματος καλά κρατεί. Ατέλειωτες ώρες διαβουλεύσεων κρατικών υπαλλήλων, οικονομολόγων και διαχειριστών του συστήματος της οικονομικής Βαβέλ που άκρη δεν έχει. 

Τελικά όμως είναι οικονομική η κρίση ή απόρροια πολιτισμικών διαφορών; Ας πάμε λίγα χρόνια πιό πίσω και ας θυμηθούμε το Μάαστριχτ (1992). Ιστορικά, ήταν η συνθήκη με γεμάτο οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό και πολιτισμικό περιεχόμενο με την διατήρηση ταυτόχρονα και το "ισότιμον" των Μελών Χωρών, επιστέγασμα διεργασιών…. αιώνων

Τι απαιτούσε ουσιαστικά όμως η συνθήκη; Απαιτούσε την εξομοίωση των κρατών-μελών στο κεντροευρωπαϊκό μοντέλο και όχι σύγκληση των οικονομιών μέσα από ένα "διευθυντήριο" (βλ. φεουδαρχία) αποφάσεων που σκοπό είχε τον εξορθολογισμό της παραγωγής μέσα από την παρακολούθηση της πολιτικής και κατ' επέκταση του ιδιωτικού βίου.

Αυτό που "ξέχασε" το κεντροευρωπαϊκό διευθυντήριο, ήταν να λάβει υπόψη του την διαφορετικότητα του ευρωπαϊκού νότου, την ιδιοσυγκρασία ακόμα ακόμα και τις κλιματολογικές του διαφορές αλλά κυρίως την διαφορετική αντίληψη πραγμάτων….

Τι επέβαλε; Την καταναλωτική ευζωία, την τεχνολογική αποτελεσματικότητα και την ιδεολογική βεβαιότητα. Έτσι οι αποφάσεις που είχαν πολλαπλό "ισότιμο" περιεχόμενο – οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό και πολιτισμικό – έγινε δυο ταχυτήτων με τους κεντροευρωπαίους να επιβάλλουν τον τρόπο δράσης και σκέψης στους υπολοίπους, απόρροια της πολιτισμική τους νοοτροπίας και έπαρσης.

Για να γίνουμε πιο ακριβείς σε κάθε ευρωπαϊκή απόφαση – όχι μόνο στο Μάαστριχτ – υπάρχει η φιλοσοφική διαφοροποίηση, η "αιώνια" κόντρα αντίληψης πραγμάτων και θέσεων: η εμπειρική γνώση της ζωής που απαιτεί την άμεση μετοχή στους μεν και η προσέγγιση της ζωής μέσα από την διανόηση και τον ορθολογισμό στους δε.

Στο Μάαστριχτ  αποφάσισαν για παράδειγμα ότι το οικολογικό πρόβλημα λύνεται με την ανάπτυξη και τον εκσυχρονισμό και όχι με την συνειδητή αγάπη για το περιβάλλον. Έθεσαν ως μήτρα της προόδου το φαίνεσθαι και όχι το γίγνεσθαι και που φανερώνει την φιλοσοφική διαφοροποίηση…

Μια αέναη μάχη μεταξύ του "ωραίου", του "αγαθού" και της ¨αλήθειας" με την νομοθεσία το "οργανωμένο κράτος" και το συστηματοποιημένο δίκαιο.

Έτσι σιγά σιγά η Ευρώπη βρέθηκε αντιμέτωπη με κάτι που είχε προβλέψει ο Samuel Huntigton (Αμερικανός πολιτικός επιστήμονας 1927-2008) στην διατριβή του "μετα-Ψυχρού Πολέμου νέα παγκόσμια τάξη "οτι" μετά το πέρας των ψυχροπολεμικών αντιθέσεων οι πολιτιστικές διαφορές θα είναι η αφορμή αναπότρεπτων ενδοευρωπαϊκών διχασμών και συγκρούσεων".

Και ποιό είναι το διακύβευμα της πάλης; Ειρήνη ή Ελευθερία; Ναι η σύγκρουση της συμβιβαστικής Ειρήνης προϊόν διπλωματικής υπαναχώρησης σε κάθε είδους εντολές του κεντροευρωπαϊκύ διευθυντήριου και της Ελευθερίας τον δημιουργικό δηλαδή παραλογισμό, αυτόν που δημιούργησε κοινωνίες, επαναστάσεις, προτάσεις και ιδέες.

Νίκος Π. Κυριαζής 25/10/2011

ΠΗΓΗ: Τρίτη, Οκτώβριος 25, 2011, http://www.kalavrytanews.com/2011/10/blog-post_8481.html

Πνευματική αντιμετώπιση της κρίσης που περνά η χώρα μας

Tου Β. Κωστακιώτη

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Μου είπαν να μιλήσω για την πνευματική αντιμετώπιση της κρίσης που περνά η χώρα μας. Για να φτάσουμε, όμως, να μιλήσουμε γι’ αυτό πρέπει πρώτα να διαγνώσουμε για ποια κρίση μιλάμε. Έχω διαπιστώσει επιχειρώντας να επικοινωνήσω όλα αυτά τα χρόνια με τους άλλους, ότι το πρόβλημα επικοινωνίας που παρατηρείται ανάμεσα σε ζευγάρια, σε φίλους, σε συναδέλφους, ξεκινάει από το ότι οι άνθρωποι λέγοντας τις ίδιες λέξεις εννοούμε διαφορετικά πράγματα. Έτσι, αν δεν δώσουμε ορισμούς, είναι δύσκολο να φτάσουμε τελικά στο συμπέρασμα αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε.

Διαπίστωση πρώτη:

Ο δυτικός κόσμος την τελευταία διετία και οι Έλληνες τον τελευταίο χρόνο ανακαλύψαμε ότι υπάρχει μεγάλη οικονομική κρίση. Το κυρίαρχο συναίσθημα είναι η αγωνία μας, με πρώτον εμένα, για το πώς θα αντιμετωπίσουμε την κατάσταση. Μπα τι μου λέτε; Όταν όλα αυτά τα χρόνια της δικής μας ευμάρειας πέθαιναν κυριολεκτικά εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο κάθε χρόνο από πείνα και δίψα, που ήμασταν; Απλά τότε δεν μας αφορούσε, γιατί δεν ήταν σπίτι μας. Το θυμόμασταν κάθε χρόνο εκεί γύρω στα Χριστούγεννα, με τα αφιερώματα των τηλεοράσεων και την συνηθισμένη εκστρατεία τάχα μου της unicef. Τότε δεν μίλαγε κανένας μας για κρίση, γιατί η Ελλάδα ήταν μέσα στις 25 πλουσιότερες χώρες του κόσμου. Και κει, στις χώρες του αποκαλούμενου τρίτου κόσμου (ονομασία και αυτή) μιλάμε για θάνατο όχι για το αν θα έχουμε λιγότερα κινητά ή αυτοκίνητα. Αλήθεια έχετε αναρωτηθεί τι θα σκεφτόταν κάποιος υπήκοος χώρας που δεν έχει νερό να πιει και φαγητό να φάει αν επισκεπτόταν ακόμη και σήμερα την Ελλάδα, τον πηγαίναμε σπίτι μας, του δείχναμε τα υπάρχοντά μας, και του λέγαμε ότι περνάμε μεγάλη οικονομική κρίση; Θα ‘λεγε ότι έχουμε σαλέψει το δίχως άλλο. Έχω λοιπόν την αίσθηση ότι αν κάτι μας αποκαλύπτεται από αυτή τη συγκυρία, είναι η βαθιά πνευματική φτώχεια τόσο της κοινωνίας μας όσο και του καθένα μας προσωπικά. Όσο περνάμε καλά εμείς άντε και η οικογένειά μας δεν υπάρχει πρόβλημα. Οι άλλοι δεν μας αφορούν. Μόνο η πάρτη μας. Ατομισμός σ’ όλο του το μεγαλείο. Πρώτο χαρακτηριστικό του πολιτισμού μας. Και άρα πρωτίστως πνευματική κρίση.

Αλλά και αυτή που αποκαλούμε καθ’ εαυτή οικονομική κρίση τι είναι; Απότοκος του ατομισμού, αφού και το πολιτισμικό και οικονομικό σύστημα είναι απόλυτα ατομικιστικό. Βασικό πολιτισμικό – οικονομικό σχήμα. Ο καθένας ατομικά πρέπει να φροντίσει να αποκτήσει εφόδια, ώστε γινόμενος άξιος, να βρει μια δουλειά με καλά χρήματα και να μπορέσει να γίνει ιδιοκτήτης. Γης – αυτ/των, κινητών και ακινήτων. Πάντως ιδιοκτήτης. Μην ξεχνάμε ότι η ιδιοκτησία θεωρείται από τις σημαντικότερες αξίες του πολιτισμού μας, γι’ αυτό άλλωστε έχει κατοχυρωθεί και προστατεύεται και συνταγματικά. Άρα ο άνθρωπος, κινείται στην ελάχιστη ζωή του με μια αγωνία: Να γίνει ιδιοκτήτης. Ιδιοκτήτης γνώσεων (εφόδια το λέμε) για να μπορέσει να γίνει ιδιοκτήτης χρημάτων ώστε να πετύχει να γίνει ιδιοκτήτης κινητών και ακινήτων. Με ολίγον από ιδιοκτήτης δόξας και φήμης.

Όλο αυτό το σχήμα στηρίζεται στις παρακάτω κυρίαρχες έννοιες: Ατομισμός – ανταμοιβή-ιδιοκτησία.

Αποκτώ εφόδια σημαίνει: Αποκτώ όσο περισσότερες γνώσεις γίνεται. Ατομικές γνώσεις. Δεν πα να μην γνωρίζω αν πεινάει ο διπλανός μου, αν έχει ανάγκη παρέας ένας γείτονας. Αρκεί να ξέρω την πρωτεύουσα της Ζιμπάμπουε, αν αυτό με ωφελήσει στην απόκτηση χρημάτων. Η γνώση ταυτίζεται εν πολλοίς με τη χρησιμότητα που σου αποφέρει, κατά πόσο σε ωφελεί. Χρησιμοθηρία – ωφελιμισμός. Αφού έγινα ιδιοκτήτης εφοδίων γίνομαι άξιος και απαιτώ ανταμοιβή. (Άλλη κουβέντα και αυτή. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιος που πιστεύει στα σοβαρά ότι αν λειτουργούσε η αξιοκρατία, ως ατομικό ταλέντο και θέληση, θα ήταν ποτέ πρωθυπουργοί αυτοί που μας κυβερνούν). Ακόμη όμως και στην υποθετική περίπτωση που λειτουργούσε η αξιοκρατία. Τι σημαίνει αξιοκρατία; Ότι ο άξιος ανταμείβεται και ο ανάξιος όχι. Ωραία για τον άξιο. Και αυτός που δεν είναι άξιος; Στον καιάδα. Και τι μας νοιάζει εμάς; Εμείς είμαστε στους άξιους. Πάλι ατομισμός δηλαδή. Ατομισμός, που όμως, δεν μας πειράζει, όσο είμαστε μέσα στο σύστημα. Οι ανάξιοι ας πάνε να πεινάσουν. Κοινωνία αδιάφορη και σκληρή για τον ανάξιο. Αφού λοιπόν αποκτήσουμε τα εφόδια και γίνουμε άξιοι, ανταμειβόμαστε με μια καλή δουλειά, που σημαίνει στον πολιτισμό μας, μια δουλειά να βγάζουμε καλά χρήματα. Ιδιοκτήτες χρημάτων. Άλλη αγωνία και αυτή. Απόκτηση χρημάτων. Εδώ και αν πρέπει να υπερνικήσουμε, ενίοτε με κάθε τρόπο, τον αντίπαλο (εννοώ τον συνάνθρωπο), ώστε εμείς να αποκτήσουμε χρήματα. (γράφει για το χρήμα ο Ελύτης: πρώτο σύμπτωμα της λέπρας το χρήμα. Μαζεύει ανυπαρξία ο λεπρός και χαίρεται).

Και όταν βγάλουμε χρήματα, πάλι αγωνία να αυγατίσουν, για να γίνουμε ιδιοκτήτες κινητών και ακινήτων υλικών. Πάντως κυρίαρχη έγνοια μας το ΊΔΙΟ- ΚΤΗΤΗΣ. Όπως λέει και η λέξη. Δικά μας να ναι. Όχι των άλλων. Όλα ατομισμός, όλα χρησιμοθηρία, όλα ωφελιμισμός και όλα αυτά για την ευδαιμονία. Και που καταλήγουμε; Μια ατέλειωτη αγωνία, από τη μέρα που πηγαίνουμε στην πρώτη τάξη, μέχρι τη μέρα που συνταξιοδοτούμαστε τουλάχιστον (μετά δεν μπορείς εύκολα να τα αυξήσεις τα χρήματα και το ρίχνεις και στη Θρησκεία ενίοτε) ή ακόμη και μέχρι να πεθάνουμε. Και άγχος ατελείωτο, για να πετύχουμε όλα αυτά, στη συνέχεια, δε, φόβος και τρόμος μην και τα χάσουμε. Αγωνία, άγχος και φόβος. Αυτά γεννά το μοντέλο αυτό ζωής. Οπότε και το ζητούμενο, η ευδαιμονία, πάει περίπατο.

Ένα υπέροχο σύστημα. Ένα σύστημα μέσα στο οποίο η φτώχεια και η ανέχεια ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού, ο ατομισμός και η αγωνία για την κατάκτηση υλικών πραγμάτων, η αδιαφορία για τον άλλον, δεν είναι παθολογία αλλά φυσιολογία του πολιτισμικού μοντέλου. Ακούω να λένε ότι για τη δεινή οικονομική κατάσταση ευθύνονται οι πολιτικοί, γιατί έκλεβαν και γενικά δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους. Όχι λέω εγώ. Πολύ καλά έκαναν τη δουλειά τους. Ήταν απόλυτα συνεπείς στις αξίες που το πολιτισμικό μοντέλο που υπηρετούν θεοποιεί. Αφού ο σκοπός του ανθρώπου είναι να γίνει ιδιοκτήτης γιατί να μην κλέψουν; Γιατί να μην αδικήσουν αφού αυτό θα τους απέφερε κτήση; Και όλα αυτά δεν αφορούν μόνο τους άλλους, δυστυχώς αλλά και πολλούς από μας. Μου πε αδελφοί κάποτε κάποιος: Πέρασα μια ζωή, 50 χρόνια, φίλος αδελφικός με κάποιους, όλοι άνθρωποι της εκκλησίας. Με άνεση μεγάλη οικονομική οι περισσότεροι. Καλοί άνθρωποι. Μα δεν με ρώτησαν μια φορά, αν και ξέραν ότι έχω οικονομικές δυσκολίες: πώς τα φέρνεις βόλτα οικονομικά βρε φίλε; Όχι να μου δώσουν χρήματα. Ποτέ. Αλλά μια ερώτηση, παιδάκι μου. Και δω μέσα είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, που ποτέ δεν ρωτήθηκαν από μένα, πώς τα φέρνουν βόλτα, όχι μόνο οικονομικά αλλά και γενικά με τις δυσκολίες που έχουν στη ζωή τους.

Παιδιά του συστήματος είμαστε, κύριοι, οι περισσότεροι. Και υποστηρικτές του. Περνάμε τη ζωή μας με αγωνία κτήσης και αφού τα αποκτήσουμε φόβο μην τα χάσουμε. Και ο φόβος αυτός καθ-ορίζει τη στάση ζωής μας. Εδώ, κύριοι, ολόκληρος Πέτρος και αρνήθηκε το Χριστό, γιατί φοβήθηκε μη χάσει τα κεκτημένα. Ενώ ο ληστής που δεν είχε τίποτα να χάσει παραιτήθηκε και είπε «Μνήσθητι Κύριε εν τη βασιλεία σου». Και πρέπει τώρα να μιλήσω για την πνευματική αντιμετώπιση αυτού του μοντέλου. Που όπως είπα όμως δεν αφορά μόνο τους άλλους αλλά και μένα. Μέρος του προβλήματος είμαι. Ατομιστής, ωφελιμιστής, κυνηγός της ευδαιμονίας. Αλήθεια τι να πω; Και το κυριότερο, λέγοντας τα, γιατί όλοι εδώ μέσα τις απαντήσεις αφού τις μάθαμε από μικροί και άρα λίγο πολύ τις ξέρουμε, είμαι υπόλογος απέναντι στο Θεό μου, απέναντι σ’ αυτούς που με μεγάλωσαν και απέναντι στον εαυτό μου.

Η απάντηση στο πρόβλημα νομίζω ότι είναι μια. Εγώ δεν ξέρω άλλη. Αλλαγή νοηματοδότησης της ύπαρξης μας. Που πάει να πει: Το πρώτον Μνήμη θανάτου. Και ξαφνικά ανατρέπεται το σύμπαν. Ολόκληρη η μέχρι τώρα κοσμοθεωρία καταρρέει. Και όλα παίρνουν τις σωστές τους διαστάσεις. Υπάρχει ένα δεδομένο: το βιολογικό τέλος. Όλα όσα πρεσβεύει το παραπάνω μοντέλο, όλα αυτά για τα οποία αγωνιζόμαστε και αγωνιούμε, χάνουν τη λάμψη τους. Μάταια και εφήμερα. Καταλαβαίνεις ότι αυτή η ζωή της αγωνίας, του άγχους, είναι μια τρέλα άσκοπη. Θα έρθει το βιολογικό τέλος. Για ποιο λόγο περνάμε την ελάχιστη ζωή μας μέσα σ’ αυτή την τρέλα; Έχω ακούσει πολλούς να αυτοκτονούν, αδελφοί μου, γιατί έπαθαν οικονομική καταστροφή και έχασαν όλα τα σπίτια και τα υλικά αγαθά που είχαν. Και θεωρείται απόλυτα φυσιολογικό από τους πολλούς ακόμη και από μας. Η τρέλλα θεωρείται φυσιολογικό. Να αυτοκτονούμε επειδή χάσαμε τα χρήματα! Μα δεν έχω ακούσει ούτε έναν που να καταρρέει επειδή μίσησε το συνάνθρωπο, ούτε επειδή πέθανε ο διπλανός του από τη δική του αδιαφορία. Πολύ, δε, περισσότερο επειδή έχασε το Χριστό, δηλαδή το Αιώνιο και Αληθινό. Η απόλυτη τρέλλα.

Αλλά, για να επανέλθω, όταν μιλάμε για μνήμη θανάτου δεν μιλάμε για παθητική μνήμη που φέρνει αδράνεια, απελπισία και απόγνωση. Ούτε μιλάμε για νιρβάνα. Μιλάμε για ενεργητική κατάσταση που κινητοποιεί κάθε σημείο του μυαλού, της καρδιάς και του κορμιού μας. Έρχεται η επίγνωση και πάλλεται η ύπαρξη σου. Αλλά το πάθος για ζωή τρέπεται στην όντως ζωή. Θέλω να πω προς αυτόν που είναι ο ίδιος η Ζωή. Και ποιος είναι αυτός; Αυτός που δεν είναι εφήμερος αλλά αιώνιος. Αυτός που δεν γεννά αγωνία, αλλά χαρά.

Να σας πω κάτι προσωπικό. Όταν ήμουνα αποτυχημένος οικογενειακά, επαγγελματικά και οικονομικά, τότε που δεν είχα τίποτα και ήμουν το απόλυτο τίποτα για τα κριτήρια αυτής της κοινωνίας, απέκτησα μόνο ένα. Μνήμη θανάτου. Και ήμουν πιο γεμάτος από ποτέ. Γιατί είχα Αυτόν που πληρώνει τα πάντα. Και έφευγα από τη γκαρσονιέρα που έμενα χωρίς να κλειδώνω και χωρίς να έχω κανένα άγχος, γιατί δεν είχα τίποτα. Αυτόν που είχα δεν μπορούσε κανείς να μου τον κλέψει κανείς. Και κυκλοφορούσα στο δρόμο, συναντούσα γνωστούς που πολλοί από αυτούς έκαναν ότι δεν με έβλεπαν. Εμένα όμως δεν με ένοιαζε. Γιατί με γνώριζε ο Γνώστης των πάντων. Και μετά έγινα δικαστής και απέκτησα αναγνωρισιμότητα, δόξα, τίτλους, χρήματα, υλικά αγαθά. Και έχασα τη μνήμη θανάτου. Και έχασα τα πάντα. Γιατί έχασα τον Κύριο των πάντων. Πότε είχα χαρά; Τότε ή τώρα; Πότε περνούσα κρίση; Τότε που δεν είχα τίποτα ή τώρα που έχω;

Ας επανέλθω λοιπόν. Ποιος είναι η Ζωή; Ποιος δίνει νόημα στην ελάχιστη ζωή μου; Για να απαντήσουμε αρκεί μια μόνο ερώτηση: Ποιος ο νικητής του θανάτου; Αυτός που νίκησε το θάνατο είναι ο μόνος που μπορεί να μας δείξει και το δρόμο της αληθινής ζωής. Κανείς άλλος. Και αρνούμαι πια τα υποκατάστατα. Χριστός Ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας… Έρχεται λοιπόν ο Χριστός και νικά το θάνατο. Και τι μας λέει; Εγώ ειμί η Αλήθεια και η Ζωή. Και τι μας λέει η Ζωή; Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν απαρνησάσθω εαυτόν…. και ακολουθήτω μοι.

Άρα πρώτη προϋπόθεση: Απαρνησάσθω εαυτόν. Το απόλυτο εγώ του πολιτισμικού μας συστήματος, γίνεται η πλήρης απάρνηση του εαυτού μας, στο δρόμο του Χριστού. Και Ακολουθήτω μοι. Χωρίς εξηγήσεις. Μας ζητά πλήρη παράδοση. Μας ζητά να τον εμπιστευτούμε. Ή εμπιστεύεσαι και ακολουθείς ή τράβα το δρόμο σου, το δρόμο της ατομικής αγωνίας στον οποίο προσκαλεί ο πολιτισμός μας. Και αναρωτιέμαι αδελφοί μου: Προς τι τόση αγωνία; Εδώ τάισε τα πετεινά του ουρανού και θα αφήσει εμάς; Μήπως τελικά η αγωνία αυτή υποδηλώνει εγωισμό και έλλειψη εμπιστοσύνης; Μα τότε θα μου πείτε γιατί να πεθαίνουν από την πείνα οι άνθρωποι; Εκείνοι δεν τον εμπιστεύονταν;

Κύριοι, απαντήσεις για όλα δεν έχουμε. Αλλά εμπιστοσύνη ή έχουμε ή δεν έχουμε. Πάει και τελείωσε. Όταν ήμασταν μικρά παιδιά και ο πατέρας μας μάς έλεγε ότι κάτι πρέπει να γίνει έτσι, δεν ξέραμε γιατί μας το έλεγε, αλλά αυτός ήξερε. Και τον εμπιστευόμασταν, γιατί ξέραμε ότι μας αγαπά. Η έχουμε λοιπόν τη βαθιά πεποίθηση ότι ο Χριστός μάς αγαπά και δεν θα μας αφήσει και πως οτιδήποτε και να μάς συμβεί Αυτός που είναι η Αγάπη το επιτρέπει, οπότε καλοδεχούμενο, ή τραβάμε το δρόμο της δικής μας αυτάρκειας. Και η εμπιστοσύνη σημαίνει ότι παραδίδουμε τον εαυτό μας σ’ Αυτόν. Είπε κάποιος άγιος «Κύριε εγώ θέλω να ‘μαι μαζί σου ακόμη και στη κόλαση». Αυτό τα λέει όλα. Εναποθέτω την ύπαρξη μου σ’ αυτόν που είναι η Ζωή και ας κάνει αυτός ότι θέλει. Και έρχεται μια απίστευτη ηρεμία. Η αγωνία που κυριαρχεί στον πολιτισμό μας γίνεται χαρά συνάντησης, διότι συναντήθηκα και σχετίστηκα μ’ Αυτόν που είναι η Ζωή.

Εκτός από την εμπιστοσύνη, τι άλλο μας λέει; Ακτημοσύνη. Τίποτα να μην αποκτούμε. Γιατί η θέληση για ατομική ιδιοκτησία μας διαφοροποιεί οντολογικά από Αυτόν που τίποτα δεν κρατά για τον εαυτό του. Και τι άλλο μας λέει; Αυτός που έχει δυο χιτώνες να δώσει τον ένα. Ο πολιτισμός μας, μάς λέει αυτός που έχει δυο καράβια να αποκτήσει 1000. Ποιος έχει αγωνία και ποιος χαίρεται πραγματικά; Έχετε δει τους πολύ πλουσίους, που αποτελούν το κοινωνικό πρότυπο, να είναι γαλήνιοι και ήρεμοι; Ή μήπως τους βλέπετε μονίμως σκυθρωπούς πάνω από αριθμούς; Και στον αντίποδα. Σκέφτεστε ποτέ τον Παΐσιο ή τον Πορφύριο και τους άλλους καλόγερους αυτού του διαμετρήματος να έχουν αγωνία γιατί είχαν μόνο ένα φαγωμένο ράσο; Εμείς που έχουμε όλα αυτά, πόση αγωνία να αποκτήσουμε και άλλα… Και χάνουμε και την χαρά της προσφοράς.

Και τι άλλο μας λέει ο νικητής του θανάτου; Τον άρτο ημών τον επιούσιο δως ημίν σήμερον… Ποιος από μας αδελφοί δεν έχει τον άρτο; Για αυτό αγωνιούμε; Ας είμαστε ειλικρινείς… Δεν μας νοιάζει ο άρτος κι ας βροντοφωνάζουμε κάθε Κυριακή το Πάτερ ημών… Μας νοιάζει οτιδήποτε υλικό μας σερβίρει το κοινωνικό μοντέλο. Όμως τελικά αν ακολουθούσαμε το Χριστό, θα χαμε κάποια αγωνία; Αυτός που νίκησε το θάνατο μας λέει και άλλα πολλά, που φυσικά δεν μπορούν να χωρέσουν σε μια σύντομη εισήγηση. Όλα όσα μας λέει, όμως, συνοψίζονται κατά τη γνώμη μου σ’ ένα και μοναδικό: Αγάπα τον πλησίον σου και το συνταρακτικότερο της ιστορίας: αγάπα τον εχθρό σου. Αδελφοί, γράφουν οι ιστορίες που διδασκόμαστε στο σχολείο ένα σωρό επαναστάσεις. Και δεν αναφέρουν ούτε μια λέξη για την συγκλονιστικότερη επανάσταση. Αγάπα τον εχθρό σου. Αλήθεια, σκέφτεστε έναν κόσμο που απλά θα άκουγε αυτό που μας είπε αυτός που είναι η Χαρά και η Ζωή; Σκέφτεστε έναν κόσμο που ο καθένας θα αγαπούσε τον άλλον; Όλα αυτά που περιγράψαμε σαν κρίση παραπάνω θα υπήρχαν; Ή θα μιλάγαμε για έναν άλλον κόσμο;

Αδελφοί, το πολιτισμικό μας μοντέλο δεν επιδέχεται διορθώσεις. Το πρόβλημά του είναι οντολογικό. Όπως προείπα, όλα τα προβλήματα που γεννά το σύστημα που ζούμε δεν οφείλονται σε παθολογία, αλλά είναι η φυσιολογία του. Απαιτείται άλλος τρόπος συνύπαρξης. Και τον δρόμο αυτό μας τον έχει δείξει ο νικητής του θανάτου. Και είναι ο τρόπος που υπάρχει Αυτός. Ο Τριαδικός αγαπητικός τρόπος ύπαρξης. Που σημαίνει ότι ο άνθρωπος, που πλάστηκε κατ’ εικόνα Θεού και μπορεί να γίνει κατά χάρη Θεός, για να νικήσει το θάνατο (όχι το βιολογικό τέλος αλλά τον όντως θάνατο) και όλες αυτές τις αγωνίες, πρέπει να αποπειραθεί να βιώσει στο μέτρο του ανθρωπίνου εφικτού την αγαπητική τριαδική κοινωνία. Να επιχειρήσει, δηλαδή, ως μυριοϋπόστατος με τους άλλους συνανθρώπους του να υπάρξει αγαπητικά με όλους, φίλους και εχθρούς. Η απόλυτη πληρότητα.

Και σ’ αυτόν τον άλλο τρόπο ύπαρξης είμαστε όλοι καλεσμένοι, άξιοι και ανάξιοι. Γιατί ο Θεός αγάπη εστί. Ο Θεός δεν διαλέγει. Ο άνθρωπος επιλέγει εν ελευθερία: ή αποπειράται το ίδιο και όντως ζει ή επιλέγει να είναι νεκρός και ας επιβιώνει βιολογικά. Φυσικά επειδή ο άνθρωπος, επέλεξε να είναι πεπτωκώς, τόσο ως πρόσωπο όσο και ως μέλος μιας θεσμοθετημένης συλλογικής ομάδας, αδυνατεί να φτάσει τέλεια στον τρόπο αυτό ύπαρξης. Αν όμως αυτό δεν είναι απόλυτα εφικτό, σίγουρα είναι εφικτός ο τρόπος ζωής των Αγίων, όταν αναφερόμαστε σε προσωπικό επίπεδο και της Εκκλησίας όταν αναφερόμαστε σε συλλογικό επίπεδο. Εδώ δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Ίδιοι με μας ήταν και οι Άγιοι. Αφού, επομένως, αυτοί μπόρεσαν να ζήσουν μια άλλη ζωή, μπορούμε και μεις. Ας ακολουθήσουμε λοιπόν το παράδειγμά τους και το παράδειγμα της Εκκλησίας.

Και στο τέλος τέλος, ας επιστρατεύσουμε τη μεγαλύτερη δυνατότητα που μας χάρισε για να σχετιστούμε μαζί του και με τους συνανθρώπους μας. Την προσευχή. Ακούμε στην ιερότερη στιγμή της Θείας Λειτουργίας και της ζωής του ανθρώπου: «Τα Σα εκ των Σων Σοι προσφέρομεν κατά πάντα και δια πάντα». Αυτό είναι όλο το νόημα. Κύριε όλα είναι δικά Σου. Τίποτα δικό μας. Και Εσύ μας τα χάρισες όλα. Όπως χάρισες και τον Εαυτό Σου. Χωρίς αντάλλαγμα και χωρίς διακρίσεις. Και στον φτωχό και στον πλούσιο, στον όμορφο και στον άσχημο, στο νέο και στο γέρο. Και μεις σου προσφέρουμε τώρα τα δικά σου. Δηλαδή την ύπαρξη μας. Κάνε την ότι Εσύ θες γιατί Δική σου είναι. Γιατί Εσύ είσαι η Αγάπη, η Ζωή και η Χαρά και μεις θέλουμε να μετέχουμε στην Αγάπη, στη Ζωή και στη Χαρά. 

ΠΗΓΗ: Αναδημοσίευση από: http://asian-aroma.com/?p=1966. Το είδα: 24-10-2011, http://www.oodegr.com/oode/koinwnia/problimata/pnevm_antimet_1.htm

Κούρεμα 50% των 360 δισ. ίσον… 25 δισ.!

Του Γιώργου Δελαστίκ

Δυσάρεστες εκπλήξεις περιμένουν οποιονδήποτε απλό πολίτη επιχειρήσει να εφαρμόσει τα στοιχειώδη μαθηματικά που έμαθε στο σχολείο για να κάνει υπολογισμούς σχετικά με το δημόσιο χρέος της χώρας μας. Απορεί μάλιστα γιατί δεν χαιρόμαστε ως Έλληνες όταν γίνεται συζήτηση για "κούρεμα", δηλαδή μείωση του δημόσιου χρέους κατά 50% ή 60% ή ακόμη και 80% που προτείνουν κάποιοι στη συζήτηση που γίνεται σε διεθνές επίπεδο.

Η σκέψη του κόσμου είναι απλή: "Χρωστάει η Ελλάδα περίπου 360 δισεκατομμύρια ευρώ. Αν το χρέος αυτό "κουρευτεί" κατά 50%, τότε θα χρωστάμε τα μισά, άρα 180 δισεκατομμύρια".

Αυτό λέει η λογική. Στην πράξη όμως ισχύουν πολύ, απίστευτα πολύ διαφορετικά πράγματα – τουλάχιστον βάσει της "ιστορικής" όπως την αποκαλούσε η κυβέρνηση, συμφωνίας των ηγετών της Ευρωζώνης την 21η Ιουλίου. Ας δούμε τα πράγματα αναλυτικά:

Εν πρώτοις εξαιρούνται από το "κούρεμα" ελληνικά κρατικά ομόλογα αξίας περίπου 60 δισ. ευρώ, τα οποία βρίσκονται στην κατοχή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) – άρα κατά 50% υποτίθεται ότι θα μειωθούν τα υπόλοιπα χρέη του ελληνικού κράτους, αξίας 300 και όχι 360 δισ. ευρώ. Μη βιάζεστε! Εξαιρούνται από το "κούρεμα" άλλα 65 δισ. ευρώ που είναι τα δάνεια που έχει πάρει πρόσφατα η Ελλάδα από την τρόικα ΕΕ – ΔΝΤ – ΕΚΤ στη βάση του Μνημονίου – άρα πέσαμε στα 235 δισ. ευρώ που θα "κουρευτούν" κατά 50%.

Υπομονή, δεν τελειώσαμε ακόμη! Η "ιστορική" συμφωνία της 21ης Ιουλίου αφορά μόνο τα ελληνικά κρατικά ομόλογα που λήγουν μέχρι το 2020, όχι τα πιο μακροπρόθεσμου δανεισμού ομόλογα, τα οποία λήγουν μετά το 2020. Αυτά όμως δεν είναι και λίγα, ανέρχονται σε ομόλογα αξίας περίπου 40-45 δισ. ευρώ – άρα προς "κούρεμα" έχουν απομείνει πλέον μόνο 190-195 δισ. ευρώ από τα 360 του συνολικού μας χρέους!

Έχουμε κάτι λεπτομέρειες να ρυθμίσουμε ακόμη: "κούρεμα" δεν θα υποστούν και τα έντοκα γραμμάτια του δημοσίου τα οποία είναι εξ ορισμού βραχύβια (ετήσια, εξάμηνα, ακόμη και τρίμηνα) η αξία των οποίων ανέρχεται σε 15 δισ. ευρώ – άρα μας έχουν απομείνει προς "κούρεμα" γύρω στα 175 – 180 δισ. ευρώ. Από αυτά πρέπει να αφαιρεθούν ακόμη περίπου 20 δισεκατομμύρια, τα οποία αντιστοιχούν σε άλλα δάνεια που έχει συνάψει το ελληνικό δημόσιο. Εδώ τελειώσαμε!

Κάνοντας τη σούμα βλέπουμε ότι από τα 360 δισ. του συνολικού δημόσιου χρέους έχουν ήδη αφαιρεθεί τουλάχιστον τα 200 δισ. και απέμειναν προς "κούρεμα" κατά 50% μόνο τα 160 δισ.!

Πριν πείτε όμως "έστω με "κούρεμα" 50% των 160 δισ. γλιτώνουμε τουλάχιστον 80 δισ. ευρώ που δεν είναι και λίγα" πρέπει να σας πούμε μερικά ακόμη επώδυνα μυστικά.

Από αυτά τα 160 δισ. ευρώ που απέμειναν πάνω από 100 δισ. βρίσκονται στα χέρια ελληνικών τραπεζών, ελληνικών ασφαλιστικών ταμείων και ελληνικών ασφαλιστικών εταιρειών. Θα εξετάσουμε χωριστά τι σημαίνει αυτό και τι προκύπτει ως αποτέλεσμα του "κουρέματος" αυτών των 100 και πλέον δισ. ευρώ που βρίσκονται σε ελληνικά χέρια. Εδώ απλώς θέλουμε να επισημάνουμε ότι τελικά είναι – δεν είναι καμιά εξηνταριά δισ. ευρώ αυτά που βρίσκονται στα χέρια ξένων ιδιωτικών τραπεζών και άλλων ιδιωτών.

Αν προσθέσουμε το γεγονός ότι δεν έδειξαν καμιά προθυμία να σπεύσουν όλοι να συμμετάσχουν στο εθελοντικό πρόγραμμα "κουρέματος" το προσδοκώμενο κέρδος από αυτούς κυμαίνεται γύρω στα 20-25 δισ. ευρώ αν υποθέσουμε δηλαδή ότι από αυτούς που κατέχουν τα 60 δισ. προσέρχονται στο "κουρείο" κατά 50% οι κάτοχοι ομολόγων αξίας 40-50 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Βάσει των διευθετήσεων της 21ης Ιουλίου δηλαδή και με τους υπολογισμούς που κάναμε το κέρδος της Ελλάδας μέχρι στιγμής από το "κούρεμα" κατά 50% των 360 δισ. ευρώ του δημόσιου χρέους ανέρχεται σε… 20-25 δισεκατομμύρια!!! Φυσικά τίποτα δεν απαγορεύει όλες αυτές οι ρυθμίσεις να αλλάξουν αύριο.

Επιδείνωση: Χρέη προς ξένους τα χρέη προς Ελληνες

ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΕΣ εξελίξεις προκαλεί το "κούρεμα" κατά 50% της αξίας των κρατικών ομολόγων ύψους άνω των 100 δισ. ευρώ που κατέχουν οι ελληνικές τράπεζες, τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία και οι ελληνικές ασφαλιστικές εταιρείες. Τυπικά, το δημόσιο χρέος θα μειωθεί κατά 50 δισ. Με τη μείωση όμως ούτε οι τράπεζες θα έχουν λεφτά για να πληρώσουν στους καταθέτες τους ούτε τα ταμεία θα μπορούν να δίνουν συντάξεις! Για να μη γίνει αυτό, το κράτος θα τους δανείσει αμέσως σχεδόν όσα λεφτά τους πήρε. Οι τράπεζες και τα ταμεία θα χρωστούν τα λεφτά στο Δημόσιο πλέον. Επειδή όμως η κυβέρνηση δεν έχει λεφτά να τους δανείσει, πρέπει να δανειστεί τα λεφτά αυτά από το εξωτερικό! Έτσι το δημόσιο χρέος θα ξαναγίνει όσο ήταν και επιπλέον αυτά που χρώσταγε σε ελληνικά ιδρύματα, το κράτος θα τα χρωστάει τώρα σε ξένους!

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ, «E» 25/10/2011, http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22792&subid=2&pubid=63493169

Ε.Ε.: ΚΟΙΝΗ ΓΕΩΡΓΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Του Χρήστου Τσουκαλά

«30 Ιουλίου 1962: Εγκαινιάζεται η «κοινή γεωργική πολιτική» (ΚΓΠ) της ΕΕ, χάρη στην οποία τα κράτη μέλη ελέγχουν από κοινού την παραγωγή των τροφίμων. Οι τιμές των γεωργικών προϊόντων που πληρώνονται στους παραγωγούς είναι ενιαίες σε όλες τις χώρες. Η ΕΕ παράγει αρκετά τρόφιμα για τις ανάγκες της και οι γεωργοί κερδίζουν καλά τη ζωή τους. Η ανεπιθύμητη παράπλευρη συνέπεια αυτής της πολιτικής είναι η υπερβολική παραγωγή, που καταλήγει σε βουνά πλεονασμάτων. Από τη δεκαετία του 1990, οι προτεραιότητες είναι να εξαλειφθούν αυτά τα πλεονάσματα και να βελτιωθεί η ποιότητα των τροφίμων» ιστοσελίδα ΕΕ.

Η ΕΕ, αφού πέτυχε την αυτάρκεια στην παραγωγή τροφίμων τη δεκαετία του ’80, έκρινε  στη δεκαετία του  ’90  ότι υπάρχουν πλεονάσματα τροφίμων. Όπως έκρινε ότι στην  περίπτωση της Ελλάδας, τουλάχιστον, υπάρχει πλεόνασμα αγροτικού πληθυσμού. Έτσι αποφάσισε και σχεδίασε την εξάλειψη αυτών των πλεονασμάτων στο σύνολο της ΕΕ. Και τη μείωση του αγροτικού πληθυσμού στην Ελλάδα (και όχι μόνο). Για την υλοποίηση των σχεδιασμών της πήρε μια σειρά μέτρων και θέσπισε σωρεία κανόνων. Θεσμοθετήθηκαν λοιπόν «ποσοστώσεις», δόθηκαν κίνητρα και επιδοτήσεις, μπήκαν απαγορεύσεις και πρόστιμα για την επίτευξη των στόχων. Και το σχέδιο πέτυχε, τα πλεονάσματα εξαλείφθηκαν. Προέκυψαν όμως μια σειρά  ‘‘παράπλευρων απωλειών’’ οι οποίες  βέβαια, για αυτούς που γνώριζαν τα σχέδια, ήταν προβλέψιμες. Μάλιστα όχι μόνο μπορούσαν να προβλεφτούν αλλά ήταν και αποδεκτές και για πολλούς από αυτούς επιθυμητές!!

Στην Ελλάδα συγκεκριμένα ο  αγροτικός πληθυσμός το 1980 – μια χρονιά πριν την ένταξη στην ΕΟΚ – αποτελούσε το 34% του ενεργού πληθυσμού της χώρας, ενώ το 2009 έπεσε στο 10,8%.  Η μείωση αυτή  οδήγησε και συνδυάστηκε με το ρεύμα αστικοποίησης του πληθυσμού και αυτό συνέβη σε συνθήκες αποβιομηχανοποίησης (μείωσης των θέσεων εργασίας στο δευτερογενή τομέα της οικονομίας). Η ύπαιθρος σε πολλές ορεινές περιοχές παρουσιάζει εικόνες ερήμωσης. Μια σειρά καλλιεργειών  και δραστηριοτήτων απαγορεύτηκαν ή μειώθηκαν στο ελάχιστο όπως σταφίδα, σταφύλια, ζαχαρότευτλα, καπνός, μπαμπάκι κλπ. Η Ελλάδα, χώρα με παραδοσιακή γεωργία, ενώ είχε πλεόνασμα στο Αγροτικό Εμπορικό Ισοζύγιο 85 εκατομμυρίων $ το 1980,   έφτασε το 2009  να έχει έλλειμμα  3,6 δισεκατομμύρια ευρώ. (Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης, τεύχος 98).

Το γενικό πλαίσιο των συνθηκών που οδήγησαν σε αυτή την καταστροφική ανατροπή είναι η μετατροπή της παραδοσιακής γεωργίας σε βιομηχανοποιημένη και μάλιστα σε εποχή  κυριαρχίας των πολυεθνικών, του καζινοκαπιταλισμού και της ΕΕ. Συγκεκριμένα η ΕΕ έθετε τους στρατηγικούς στόχους και διευκόλυνε την επικράτηση του νέου τύπου γεωργίας. Σύμφωνα με τους ευρωπαϊκούς κανόνες η γεωργική παραγωγή  υπόκειται σε ποσοτικούς περιορισμούς (ποσοστώσεις), σε ποιοτικούς ελέγχους (για την ασφάλεια και την υγεία του πληθυσμού!) και αυτά σε συνθήκες οικονομικού ανταγωνισμού. Για να διακινηθεί πλέον ένα αγροτικό προϊόν πρέπει να είναι τυποποιημένο, πιστοποιημένο και σε ανταγωνιστική τιμή.  Η τυποποίηση απαιτεί βιοτεχνική ή βιομηχανική επεξεργασία. Η πιστοποίηση απαιτεί ελέγχους από ειδικούς επιστήμονες και τεχνίτες σε κατάλληλα εξοπλισμένα εργαστήρια. Κάτι που κοστίζει. Είναι ευνόητο ότι ο παραδοσιακός αγρότης με το μικρό κλήρο δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτές τις προδιαγραφές. Έτσι η ελληνική γεωργία κηρύχτηκε παράνομη και αποκλείστηκε από τις αγορές!

Παράδειγμα: στη Ζάκυνθο δεν υπάρχει σφαγείο έτσι είτε ο κτηνοτρόφος θα σφάξει μόνος του το ζώο στο χωράφι, παράνομα είτε, αν θέλει να είναι νόμιμος, πρέπει να το στείλει στην Πελοπόννησο να σφαχτεί νόμιμα και μετά να το ξαναφέρει στο νησί. Διαδικασία βέβαια με απαγορευτικό κόστος. Υπέροχοι νόμοι σε συνδυασμό με ανύπαρκτη υποδομή  είναι σύλληψη νοσηρών εγκεφάλων.

Όμως εκτός από τους μικρούς αγρότες κλείσανε και θα κλείσουν ακόμα και άλλες παλιές μεγάλες βιομηχανίες τροφίμων. Επίσης οι βιομηχανίες ζωοτροφών, φυτοφαρμάκων, λιπασμάτων κλπ. Έτσι η χώρα εξαρτάται σε μεγάλο ποσοστό  από τις εισαγωγές κρέατος, αλεύρων, ζωοτροφών, φυτοφαρμάκων, σπόρων, λιπασμάτων. Αν για κάποιο λόγο…. καθυστερήσουν οι εισαγωγές αυτών των ειδών ο κόσμος θα πεινάσει.

Πολλοί απέδωσαν ευθύνες στους αγρότες για αυτή την εξέλιξη.  Τους είπαν τεμπέληδες που τους αρέσει να αράζουν στο καφενείο, απατεώνες που δηλώνουν ψεύτικα στοιχεία για τη σοδειά τους και τα χωράφια τους για να πάρουν μεγαλύτερη επιδότηση, αμόρφωτους. Και ασφαλώς οι χαρακτηρισμοί αυτοί τους ταιριάζουν.  Οι αγρότες άλλωστε δεν φημίζονται για το μορφωτικό τους επίπεδο!  Υπάρχει μόνο μια μικρή λεπτομέρεια. Για να μπορεί κάποιος στην εποχή μας να είναι σωστός  …αγρότης και ανταγωνιστικός, θα έπρεπε να έχει μεγάλο κλήρο, να είναι βιομήχανος, χημικός, τεχνολόγος τροφίμων, να διαθέτει οργανωμένα εργαστήρια, να κάνει έρευνα αγοράς στο… εσωτερικό όλης της  ΕΕ.  Αλήτες  υπάρχουν και δεν είναι οι αγρότες αλλά αυτοί που απαιτούν! τόσα από αυτούς.

Έτσι οι ‘‘κουτόφραγκοι’’  με τις επιδοτήσεις τους, τους ωραίους τους νόμους  και με τη συνδρομή των ελληνικών κυβερνήσεων, των αγροτικών συνεταιρισμών, των ελεγκτών, των  επιτροπών, των καλοθελητών κατέστρεψαν την ελληνική γεωργία. Στη χώρα αλωνίζουν πια οι πολυεθνικές των ισχυρών της ΕΕ και όχι μόνο. Ακόμα η κατ’ εξαίρεση ύπαρξη μιας ή δυο ελληνικών πολυεθνικών δεν αλλάζει σε τίποτα το γενικό συμπέρασμα. Ιδιαίτερα όταν η άρχουσα τάξη της χώρας έχει αποβάλλει τον όποιο εθνικό χαρακτήρα διέθετε ίσως κάποτε.

24-10-2011

Καταστροφικό το σχέδιο … σωτηρίας

Του Wolfgang Münchau

Ήρθε η ώρα να προετοιμαστούμε για το αδιανόητο: Υπάρχουν πλέον αρκετές πιθανότητες να μην επιβιώσει το ευρώ στην τρέχουσα μορφή του. Κι αυτό όχι επειδή προβλέπω ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα αποτύχουν να πετύχουν μια συμφωνία. Αντίθετα, πιστεύω ότι θα το καταφέρουν.

Αυτό που με ανησυχεί δεν είναι η αποτυχία να συμφωνήσουν, αλλά οι επιπτώσεις μιας συμφωνίας. Γράφω αυτό το άρθρο πριν γνωστοποιηθούν τα αποτελέσματα της συνόδου κορυφής. Ούτως ή άλλως, ή τελική συμφωνία μάλλον δεν θα έχει επιτευχθεί πριν από την Τετάρτη. Το σχέδιο που μελετάται είναι η μόχλευση του European Financial Stability Facility, ίσως με τη συνοδεία νέων εργαλείων από το International Monetary Fund.

Η μόχλευση του EFSF είναι ελκυστική για τους πολιτικούς, για τους ίδιους λόγους για τους οποίους στο παρελθόν τα subprime στεγαστικά δάνεια ήταν ελκυστικά για τους δανειολήπτες. Η μόχλευση μπορεί να έχει διαφορετικές οικονομικές λειτουργίες, αλλά σε αυτές τις περιπτώσεις απλώς αλλάζει μορφή στην έλλειψη χρημάτων. Η ιδέα είναι το EFSF να μετατραπεί σε monoline ασφαλιστή κρατικών ομολόγων. Αξίζει να θυμόμαστε ότι ο ρόλος που έπαιξαν αυτά τα monolines στη «φούσκα» ήταν να ασφαλίζουν τοξικά πιστωτικά προϊόντα. Τελικά, κατέληξαν να πολλαπλασιάσουν την κρίση.

Τεχνικώς, ως ασφαλιστής ομολόγων, ο μηχανισμός EFSF θα παράσχει ασφάλιση ενός τμήματος για κρατικά ομόλογα μέχρι ένα συμφωνημένο ποσοστό. Ακούγεται καλή ιδέα, μέχρι οι παραλήπτες της ασφάλισης να συνειδητοποιήσουν ότι τα κρατικά ομόλογά τους έχουν μετατραπεί σε δομημένα προϊόντα, που δύσκολα αποτιμώνται. Ένας από τους παράγοντες που θα καθιστούν τόσο δύσκολη την αποτίμησή τους είναι η υπολογίσιμη πιθανότητα να χάσει η Γαλλία την αξιολόγηση ΑΑΑ.

Σε αυτήν την περίπτωση, το EFSF θα χάσει αυτόματα την αξιολόγηση ΑΑΑ, η οποία προέρχεται από τους εγγυητές του. Τα yields του τότε θα αυξηθούν και η αξία της ασφάλισης θα μειωθεί πολύ. Το κατασκεύασμα εν τέλει θα καταρρεύσει.
Η μόχλευση, επίσης, αυξάνει δραματικά τις πιθανότητες να χάσει την αξιολόγηση ΑΑΑ μια χώρα από αυτές που παράσχουν την ασφάλιση. Αν ο παραλήπτης της εγγύησης επρόκειτο να επιβάλει ένα σχετικά μικρό κούρεμα -ας πούμε 20%-, τότε το EFSF και οι εγγυητές του θα υφίσταντο όλο το πλήγμα. Με τις τρέχουσες συμφωνιες, θα χάσουν μόνο το μερίδιό τους στο κούρεμα.

Ο απλός λόγος για τον οποίο δεν μπορεί να υπάρξει μια γρήγορα τεχνική λύση είναι ότι αυτή η κρίση, στην καρδιά της, είναι πολιτική. Οι χώρες με τριπλό Α δεν έχουν αφήσει καμία αμφιβολία ότι είναι πρόθυμες να στηρίξουν το σύστημα, αλλά μέχρις ενός σημείου. Και το έχουν περάσει όλες αυτό το σημείο. Αν η Γερμανία συνέχιζε να απορρίπτει μια αύξηση στις δικές της υποχρεώσεις, στη νομισματοποίηση του χρέους μέσω της ΕΚΤ και των ευρωομολόγων, η κρίση λογικά θα κατέληγε σε διάσπαση. Δεν υπάρχει τρόπος τα κράτη-μέλη της περιφέρειας να εξυπηρετήσουν βιώσιμα το δημόσιο και το ιδιωτικό χρέος και παράλληλα να προσαρμόσουν τις οικονομίες τους. 

Κάθε κόκκινη γραμμή που βάζει η Γερμανία κάπως δικαιολογείται. Όμως, όλες μαζί είναι τοξικές για την ευρωζώνη. Η πολιτική δεν γίνεται ευκολότερη. Η συμπεριφορά της Bundestag καταδεικνύει την πολιτική φύση της κρίσης. Η απόφαση του γερμανικού συνταγματικού δικαστηρίου τον περασμένο μήνα ενίσχυσε τον ρόλο του κοινοβουλίου, αλλά παράλληλα μείωσε την αυτονομία της καγκελαρίου, η οποία τώρα πρέπει να παίρνει την απόφαση της επιτροπής προϋπολογισμού της βουλής για να μπορεί να συζητά στις Βρυξέλλες. Και αυτό οπωσδήποτε δυσκολεύει τον συντονισμό της πολιτικής στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο σε συνεχόμενη βάση.

Ο τρόπος με τον οποίο εν τέλει οι ηγέτες της ευρωζώνης έχουν χειριστεί την κρίση δικαιώνει τον συντηρητισμό του γερμανικού δικαστηρίου για το τι συνιστά μια λειτουργική δημοκρατία. Ο συντονισμός της πολιτικής μεταξύ των επικεφαλής κρατών είναι και αντιδημοκρατικός και αναποτελεσματικός. Η νομισματική ένωση ίσως απαιτεί παραπάνω από ένα eurobond και μικρή δημοσιονομική ενοποίηση. Ίσως απαιτεί μια επίσημη, έστω μερική, μεταβίβαση εθνικής κυριαρχίας προς το κέντρο, η οποία θα περιλαμβάνει δικαιώματα επιβολής φόρων, ρύθμισης στις αγορές παραγωγής, εργασίας και χρηματοοικονομικών προϊόντων και σύστασης δημοσιονομικών κανόνων για τα κράτη-μέλη.

Υπό κανονικές συνθήκες, οι Ευρωπαίοι ψηφοφόροι δεν θα δέχονταν τέτοια μαζική μεταβίβαση εθνικής κυριαρχίας. Δεν μπορεί να αποκλειστεί όμως η πιθανότητα να το δέχονταν, αν η εναλλακτική ήταν η διάλυση του ευρώ. Ακόμη κι έτσι, δεν θα το θεωρούσα καθόλου σίγουρο. Η τρέχουσα στρατηγική μάς οδηγεί κατευθείαν προς αυτό το σημείο διακλάδωσης, που μπορεί να απέχει μόλις λίγες εβδομάδες ή μήνες.

Οι ισχυρότεροι κίνδυνοι τώρα είναι ο μεγάλος αριθμός πολιτικών που σχεδιάζουν κόκκινες γραμμές στην άμμο και η έλλειψη μιας έστω ευρωπαϊκής αρχής που είναι είναι πρόθυμη και ικανή να τις κόψει. Με δεδομένες τις πολλές αβεβαιότητες, δεν υπάρχει μέθοδος να μιλήσουμε για ακριβείς πιθανότητες σε οποιοδήποτε σενάριο. Όμως, είναι σαφές ότι η πιθανότητα για καταστροφικό ατύχημα δεν είναι καθόλου απίθανη. Η βασική επίπτωση της μόχλευσης θα είναι ότι θα αυξηθεί αυτή η πιθανότητα.

ΠΗΓΗ: FT.com, Copyright The Financial Times Ltd. All rights reserved. Το είδα: 07:53 – 24/10/11, http://www.euro2day.gr/ftcom_gr/194/articles/663232/ArticleFTgr.aspx

Πετούν ο ένας στον άλλο τη βόμβα της χρεοκοπίας

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Τσίτα τα γκάζια για τη «λύση» του δράματος της Ελλάδας; Αν πιστέψουμε τις πληροφορίες που διοχετεύονταν χθες από τις Βρυξέλλες και τις δηλώσεις (π.χ. Κομισιόν) ότι η συμφωνία με τις τράπεζες για το ελληνικό «κούρεμα» είναι πολύ κοντά, τότε από αύριο τη νύχτα θα μπούμε σε μια νέα σκοτεινή και περίπλοκη εποχή. Ήδη εν τω μεταξύ ξανανοίγει (ορθότερα: συντηρείται) και το δίλημμα «συναίνεση της Ν.Δ. ή εκλογές», με τον Βενιζέλο να ξαναζητάει έγκριση της ελεγχόμενης χρεοκοπίας από 180 βουλευτές.

Ενώ λοιπόν η διαπραγμάτευση μεταξύ των ενδιαφερομένων συνεχίζεται, με την ελληνική κυβέρνηση πλήρως ενήμερη μεν, αλλά διαπραγματευτικά παραδομένη, διέρρευσε χθες ότι τα πράγματα πάνε προς απομείωση κατά 50% της αξίας όλων των ομολόγων που βρίσκονται σε χέρια ιδιωτών και λήγουν έως το 2035 – και όχι μόνο έως το 2020.

Ο υπολογισμός μάλιστα που κυκλοφορούσε έκανε λόγο για μια ονομαστική μείωση της αξίας των ομολόγων γύρω στα 100 δισ. ευρώ, τα οποία θα μπορούσαν να είναι και περισσότερα αν υποθέσουμε ότι θα αυξανόταν το ποσοστό του «κουρέματος» (π.χ. στο 60%). Όχι πως έχει νόημα να λαμβάνουμε σοβαρά υπ’ όψιν τα όποια σενάρια αρέσουν π.χ. στον… Βενιζέλο, αλλά δεν είναι κακή ιδέα να βλέπουμε και τι σημαίνουν.

Πόση μείωση;

Φυσικά αυτό δεν είναι το τελικό «όφελος», αν υπολογίσουμε ότι θα απαιτηθούν πολύ σημαντικά κεφάλαια για την επαναχρηματοδότηση των ελληνικών τραπεζών, τα οποία θα προέλθουν από νέο δανεισμό. Επειδή όμως τέτοια σενάρια έχουν προϋπολογιστεί και εξεταστεί την τελευταία περίοδο, ας δούμε τι γίνεται σε περίπτωση μιας κατ’ αρχήν μείωσης της αξίας των ομολόγων κατά 100 δισ. ευρώ, όπως έχει καταγραφεί συνοπτικά σε ανάλυση της έγκυρης ιστοσελίδας Euro2day πριν από τρεις εβδομάδες:

«Κούρεμα της τάξεως του 50% θα μείωνε κατ' αρχάς το ελληνικό χρέος κατά 102,5 δισ. ευρώ, ή κατά 75 δισ. ευρώ αν εφαρμοζόταν μόνο στα ομόλογα που λήγουν έως τον Ιούλιο του 2020.

Η πραγματική εξοικονόμηση θα ήταν, όμως, μικρότερη γιατί η Ελλάδα θα χρειαζόταν 25 – 30 δισ. ευρώ για την επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, περίπου 14 δισ. ευρώ για τα ταμεία και άλλα 2 δισ. για τις ασφαλιστικές. Σύνολο 46 δισ. ευρώ, χωρίς να υπολογίζονται τα 6,7 δισ. ευρώ κρατικά ομόλογα που κατέχει η Τράπεζα της Ελλάδος, μια και εξαιρείται, όπως και οι υπόλοιπες κεντρικές τράπεζες, από το PSI.

Με δεδομένο ότι τα συνολικά ίδια κεφάλαια των τραπεζών ανέρχονται σήμερα στα 30 δισ. ευρώ, κρίνεται απίθανο να βρεθούν ιδιώτες για να καλύψουν την αναγκαία επανακεφαλαιοποίηση. Επομένως το Δημόσιο θα πρέπει να δανειστεί για να επανακεφαλαιοποιήσει τις τράπεζες και αυτό θα προσμετρηθεί αυτόματα στο χρέος.

Το ίδιο θα πρέπει να κάνει για ταμεία, που με τους υφιστάμενους όρους του PSI απλώς μετακυλίουν στο άρτιο τα ομόλογά τους, χωρίς να υφίστανται κούρεμα, όπως και για τις ασφαλιστικές».

Όμως ο λογαριασμός δεν κλείνει εδώ, αφού πολλοί είχαν σπεύσει να προϋπολογίσουν τις συνέπειες ενός μεγάλου «κουρέματος» των ιδιωτών ομολογιούχων. Συνεχίζει λοιπόν η ίδια ανάλυση:

«Ο λογαριασμός όμως για το Δημόσιο δεν σταματά εκεί. Και αυτό γιατί υπάρχει και ο έλεγχος των χαρτοφυλακίων δανείων από την BlackRock και τις πρόσθετες προβλέψεις, εφόσον κρατικοποιηθούν οι τράπεζες, θα πρέπει να τις καλύψει επίσης το Δημόσιο.

Η Moody's, για παράδειγμα, υπολογίζει τις πρόσθετες προβλέψεις για δάνεια στα 17 δισ. ευρώ ανεβάζοντας το σύνολο των κεφαλαίων που θα απαιτηθούν για να επανακεφαλαιοποιηθούν οι ελληνικές τράπεζες στα 44 δισ. ευρώ (27 δισ. ευρώ λόγω haircut του χρέους κατά 60% και 17 δισ. πρόσθετες προβλέψεις).

Η Goldman Sachs, με τη σειρά της, ανεβάζει το κόστος για τις ελληνικές τράπεζες, σε περίπτωση κουρέματος του χρέους κατά 60%, στα 54 δισ. ευρώ, συνυπολογίζοντας και τις πρόσθετες προβλέψεις που θα απαιτηθούν για τα χαρτοφυλάκια χορηγήσεων. Και μάλιστα αναφέρει ότι πιθανόν τα 54 δισ. ευρώ να μην… αποδειχθούν αρκετά.

Με βάση το ηπιότερο σενάριο της Moody's, η Ελλάδα σε περίπτωση κουρέματος του χρέους κατά 60% θα χρειαστεί 44 δισ. ευρώ για τις τράπεζες, 16,8 δισ. ευρώ για τα ταμεία και 2,4 δισ. ευρώ για τις ασφαλιστικές. Συνολικά θα απαιτηθούν 63,2 δισ. ευρώ για να διασωθεί το εγχώριο σύστημα, όταν το χρέος θα έχει κουρευτεί κατά 123 δισ. ευρώ.

Η καθαρή μείωση του χρέους δηλαδή θα ανέλθει στα 60 δισ. ευρώ, όταν το PSI με τους υφιστάμενους όρους προβλέπει άμεση περικοπή χρέους 27 δισ. ευρώ και μεσομακροπρόθεσμη τουλάχιστον 48 δισ. ευρώ (σ.σ.: αυτά βεβαίως με τα τωρινά επιτόκια και τις υφιστάμενες συνθήκες ανάπτυξης και πληθωρισμού)».

Ποιο είναι το συμπέρασμα; Ότι η πραγματική μείωση θα είναι σημαντικά μικρότερη από αυτό που η κυβέρνηση θα θελήσει να ανακοινώσει περιχαρής στους εν Ελλάδι ιθαγενείς.

Εν τω μεταξύ (για να μην τα ξαναλέμε), εφόσον προχωρήσει η συμφωνία, θα επισυμβούν, σε νομικό και εθνικό επίπεδο, όλα όσα σημειώναμε χθες…

Θα ζητηθούν εξηγήσεις

Όλα τα παραπάνω όμως για τους επιμελείς αναγνώστες του (έντυπου και ηλεκτρονικού) «Π» είναι, από λίγο έως πολύ, γνωστά. Και ποτέ μην ξεχνάτε ότι και αυτοί ακόμη οι υπολογισμοί είναι μόνο μια «φωτογραφία» μιας μόνο στιγμής, υπό… «ιδανικές» προϋποθέσεις.

Ωστόσο, εφόσον πράγματι πάμε σε μια συνολική «ρύθμιση» του χρέους, η οποία τίποτε δεν εγγυάται ότι θα είναι και τελική, προφανώς ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο: Ποιος και πώς θα διαχειριστεί αυτό το πακέτο; Η κοινωνία και η πολιτική δεν λειτουργούν σε συνθήκες εργαστηρίου. Επομένως η κυβέρνηση θα πρέπει:

● Να διαχειριστεί ένα γεγονός που είναι πολύ πιθανόν να εξελιχθεί σε ανεξέλεγκτη χρεοκοπία.

● Να εξηγήσει πώς και γιατί μια ελεγχόμενη χρεοκοπία θα διατηρήσει το χρέος σε μη βιώσιμο επίπεδο.

● Να δικαιολογήσει πώς για μια τόσο μικρή μείωση χρέους θα δεσμεύσει για δεκαετίες τη χώρα σε μια θανατηφόρο λιτότητα δίχως τέλος.

● Να εξηγήσει γιατί άξιζε τον κόπο, για ομόλογα που πωλούνται στην αγορά στο 50% της αξίας τους, να παραδοθεί η χώρα για μια μείωση πολύ μικρότερη.

● Να εξηγήσει πώς θα διασφαλιστούν οι καταθέσεις.

● Να μας πει πώς οι σίγουρες ζημίες των ασφαλιστικών ταμείων (των οποίων η κάλυψη δεν είναι εξασφαλισμένη και, αν γίνει, θα γίνει με νέα δανεικά) δεν θα θέσουν σε άμεσο κίνδυνο τις συντάξεις.

● Να δικαιολογήσει γιατί έναντι ενός τόσο μικρού ανταλλάγματος θα παραχωρήσει το σύνολο της εθνικής περιουσίας.

● Να δικαιολογήσει τα συνεχή εισπρακτικά μέτρα, τις αλλεπάλληλες μειώσεις μισθών, την έκρηξη της ανεργίας και όλα όσα θα ακολουθήσουν.

● Να εξηγήσει γιατί η συμφωνία της θα είναι επωφελής για μια χώρα η οποία θα απολέσει κάθε έννοια κυριαρχίας, ανεξαρτησίας και αυτοδιοίκησης και θα μετατραπεί σε προτεκτοράτο του οποίου η κυβέρνηση δεν θα έχει καμιά αρμοδιότητα. Να διαχειριστεί δηλαδή την ντε φάκτο κατάργηση κυβέρνησης και Βουλής. Πράγματα που από καμιά χώρα δεν νοείται να παραχωρηθούν χωρίς πόλεμο.

Εκρηκτικό πινγκ πονγκ

Το ερώτημα λοιπόν που θα προκύψει μετά τον απαραίτητο πανηγυρισμό, ο οποίος θα εκπνεύσει πάρα πολύ σύντομα, είναι ποιος θα διαχειριστεί τις δραματικές συνέπειες της επερχόμενης συμφωνίας. Ήδη το διδυμάκι Καρατζαφέρης και Βενιζέλος ανέλαβε από χθες να ζητήσει την ψήφιση της νέας συμφωνίας για το κούρεμα και της νέας δανειακής σύμβασης που θα το συνοδεύει από 180 βουλευτές. Ζητούν δηλαδή τη σύμπραξη της Ν.Δ., ο καθένας με μια κρυφή ελπίδα:

● Ο Καρατζαφέρης ότι ο Σαμαράς θα αναγκαστεί να συμπράξει στο ζοφερό σενάριο και θα χρεωθεί το κόστος

● Ο Βενιζέλος ότι ο Σαμαράς θα αρνηθεί και θα πάμε σε εκλογές που θα αποτελέσουν το κύκνειο άσμα του Παπανδρέου για να γίνει λεωφόρος ο πολιτικός δρόμος του αντιπροέδρου.

Οι επιδιώξεις τους (και της Ντόρας, για να μην την ξεχνάμε) είναι άγνωστο αν θα ευοδωθούν, αφού δεν είναι στο χέρι τους να επιβάλουν το παραμικρό. Άλλωστε Σαμαράς και Παπανδρέου, υπό φυσιολογικές συνθήκες, δεν πρόκειται να λειτουργήσουν έξω από το πλαίσιο της προσωπικής τους πολιτικής επιβίωσης. Και η επιβίωση του καθενός εξασφαλίζεται πλέον μόνο αν το πακέτο σκάσει στα χέρια του αντιπάλου του…

Έτσι ή αλλιώς η επικείμενη συμφωνία θα είναι μια ωρολογιακή  βόμβα που θα τινάξει τη χώρα στον αέρα, όσο επικοινωνιακή παπαρολογία και αν επιστρατευθεί. Υπό αυτές τις συνθήκες Παπανδρέου και Σαμαράς δύσκολα θα υπολογίσουν συνέπειες μπροστά στη σωτηρία του εαυτού τους. Ακόμη και ο νυν πρωθυπουργός, παρότι το αντάρτικο ήδη κορυφώνεται και καλείται να παίξει την Ιφιγένεια, θα το παλέψει μέχρι τέλους.

Όμως, σε κάθε περίπτωση, κανενός εξ αυτών η τύχη δεν ενδιαφέρει πια σοβαρά τον ελληνικό λαό. Ο οποίος έχει πολύ σοβαρότερα πράγματα να διεκδικήσει. Και πριν απ’ όλα τη συλλογική επιβίωσή του.

Όσο περισσότερο αυτή η επιβίωση τίθεται εν αμφιβόλω, καλά θα κάνουν πολλά από τα πολιτικά καμάρια μας να ανησυχούν σφόδρα. Αν και ήδη δεν χρειάζεται να τους το υπενθυμίσουμε. Έχουν αρχίσει να καταλαβαίνουν. Πολλά πρέπει να τους καταλογίσουμε, αλλά ηλίθιοι δεν είναι. Ήδη το έχουν δει το όνειρο…

ΠΗΓΗ: ΤΡΙΤΗ, 25 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011, http://www.topontiki.gr/article/24023

Το ελληνικό χρέος στις συμπληγάδες Γαλλίας-Γερμανίας

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Την σύγχρονη εκδοχή της ιστορικής ρήσης του Τζον Μέιναρντ Κέινς, «μακροπρόθεσμα είμαστε όλοι νεκροί» παρουσίασε πριν λίγες μέρες με ένα γράφημα του το αμερικανικό ινστιτούτο Στράτφορ, γνωστό κι από τις στενές σχέσεις που διατηρεί με τη CIA. Το ερώτημα ήταν τι θα γίνει με την Ελλάδα. Κάθε όμως δυνατή απάντηση (η ευρωζώνη προχωρεί σε μερική παραγραφή του χρέους της Ελλάδας ή, εναλλακτικά, η ευρωζώνη δεν επιτρέπει στην Ελλάδα να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του χρέους της) κατέληγε στο ίδιο αποτέλεσμα: Τραπεζική κρίση στην Ευρώπη!

Στην πρώτη περίπτωση, της αναδιάρθρωσης, η τραπεζική κρίση ερχόταν λόγω του ότι το παράδειγμα της Ελλάδας ακολουθούταν κι από άλλες κλυδωνιζόμενες χώρες της Ευρώπης με αποτέλεσμα να καταρρεύσει ο μηχανισμός διάσωσης, ενώ στη δεύτερη περίπτωση, που η ευρωζώνη δεν αποφασίζει κούρεμα του ελληνικού χρέους, η τραπεζική κρίση έρχεται ως αποτέλεσμα της χρεοκοπίας στην περίπτωση που η Ελλάδα αναγκαστεί να δαπανά λιγότερα ή της εκτεταμένης απώλειας αξιοπιστίας, στην περίπτωση που η Ελλάδα συνεχίζει να λειτουργεί όπως τώρα, πάντα κατά το αμερικανικό ίδρυμα. Η αποτυχία επομένως είναι εξασφαλισμένη ανεξαρτήτως της βραχυπρόθεσμης λύσης.

Στην από δω μεριά του Ατλαντικού όμως τα άμεσα διακυβεύματα είναι πολύ σοβαρά για να ασχολούνται μόνο με το τι θα συμβεί μακροπρόθεσμα. Αυτά ακριβώς τα ζητήματα υποτίθεται ότι θα έλυνε η σύνοδος κορυφής της ΕΕ που ορίστηκε για σήμερα Κυριακή, αφού πρώτα αναβλήθηκε η αρχικά προγραμματισμένη για τις 17 και 18 Οκτώβρη. Ειδικότερα, τα θέματα που βρίσκονται στην ατζέντα των ευρωπαίων ηγετών είναι η έκταση του κουρέματος του ελληνικού δημόσιου χρέους και ο τρόπος με τον οποίο θα αντιμετωπιστούν οι συνέπειες στο τραπεζικό σύστημα. Τελικά όμως ούτε και σήμερα πρόκειται να ληφθεί οριστική απόφαση, καθώς μέχρι και την Παρασκευή το βράδυ που γράφονταν αυτές οι γραμμές οι διαφωνίες μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας δεν είχαν γεφυρωθεί, με αποτέλεσμα να οριστεί νέα σύνοδος για την Τετάρτη 26 Οκτώβρη, έτσι ώστε η απόφαση της ΕΕ να παρουσιαστεί στη σύνοδο των 20 πλουσιότερων κρατών του κόσμου που θα γίνει στη Νίκαια της Γαλλίας στις αρχές Νοέμβρη, όπου και να λάβει την τελική της μορφή.

Για να γίνει κατανοητή η επίμονη άρνηση του Νικολά Σαρκοζύ σε οποιοδήποτε σχέδιο εκτεταμένου κουρέματος του ελληνικού δημόσιου χρέους, στο ύψος του 50-60% όπως συζητιέται, αρκεί να αναφερθεί ένα ποσοστό: 300%. Αυτή ακριβώς είναι η αξία του τραπεζικού συστήματος της Γαλλίας ως προς την ίδια την γαλλική οικονομία. Τρεις φορές μεγαλύτερος είναι ο τραπεζικός της τομέας! Τέτοια υπετροφική ανάπτυξη δεν παρατηρείται πουθενά αλλού. Ούτε στη Γερμανία όπου οι τράπεζες αντιστοιχούν στο 150% ούτε και στις ΗΠΑ, όπου αντιστοιχούν στο 50%! Με άλλα λόγια ο κίνδυνος που αντιμετωπίζει η Γαλλία να βυθιστεί όλη της η οικονομία από ένα ενδεχόμενο ναυάγιο των τραπεζών της είναι πιο σοβαρός από οποιαδήποτε άλλη χώρα και πιο μεγάλος από ποτέ. Μάρτυρας η καταβαράθρωση της τιμής των μετοχών κορυφαίων τραπεζών, όπως για παράδειγμα της Σοσιετέ Ζενεράλ που από τις αρχές του χρόνου έχει χάσει τη μισή της τιμή.

Ένα ενδεχόμενο κούρεμα του ελληνικού δημόσιου χρέους στο ύψος του 50% ή του 60% θα είχε ως αποτέλεσμα οι γαλλικές τράπεζες να χρειαστούν κατεπειγόντως ενίσχυση των κεφαλαίων τους. Πού θα βρεθούν όμως αυτά τα χρήματα, σε μια συγκυρία όπως η σημερινή που οι αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου είναι καταδικασμένες σε αποτυχία, λόγω έλλειψης ρευστού και κυρίως ελπίδων ανάκαμψης; Η προφανής για την αστική τάξη και τις κυβερνήσεις απάντηση – ο κρατικός προϋπολογισμός, δηλαδή οι φορολογούμενοι – δεν ισχύει γιατί λόγω της οριακής κατάστασης στην οποία βρίσκονται τα δημόσια οικονομικά της Γαλλίας, μια εκταμίευση τέτοιας αξίας θα οδηγούσε τους οίκους αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας να της αφαιρέσουν το άριστα (ΑΑΑ) μια ώρα αρχύτερα. Έτσι θα πυροδοτούταν ένας νέος γύρος υποβαθμίσεων, αύξησης των επιτοκίων και του κόστους δανεισμού και κερδοσκοπικών επιθέσεων (όπως συνέβη με την Ιταλία και την Ισπανία τον Ιούλη και τον Αύγουστο) που θα καθιστούσε μονόδρομο τις πυροσβεστικές και κυρίως δαπανηρές επεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.
Κι εδώ ακριβώς έρχεται η γαλλική πρόταση που κάνει έξω φρενών το Βερολίνο: Τα κεφάλαια των γαλλικών τραπεζών να βρεθούν από ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις δια του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF). Η Μέρκελ απορρίπτει το ενδεχόμενο μετακίλησης του λογαριασμού στους γερμανούς φορολογούμενους, όπως ισχυρίζεται ότι θα συμβεί, επικαλούμενη τις ευρωπαϊκές συνθήκες και πιο προφανή επιχειρήματα, όπως ότι αυτοί που τόσα χρόνια κέρδιζαν από τις παχυλές αποδόσεις των ελληνικών ομολόγων, να επωμιστούν τώρα και το κόστος…
Υπάρχουν όμως κι άλλα θέματα που σχετίζονται με το κούρεμα του ελληνικού δημόσιου χρέους, όπως για παράδειγμα το καθεστώς οικονομικής κατοχής της Ελλάδας και εξανδραποδισμού των εργαζομένων, στα οποία συμφωνούν πλήρως όχι μόνο Γάλοι και Γερμανοί αλλά ακόμη και οι μαριονέτες τους στην Αθήνα. Θέματα που παραμένουν εκτός συζήτησης, γιατί όλοι τους συμφωνούν…

ΠΗΓΗ: Από το "Πριν" 23/10/2011, Το είδα: http://aristerovima.gr/blog.php?id=2824

Ένα καθεστώς που ανοίγει φυλακές και κλείνει σχολεία δεν μπορεί να είναι υπόδειγμα

Συνέντευξη της Camila Vallejo* – μετάφραση Inprecor

Από το Νοέμβρη του 2010, Camila Vallejo Dowling, μια νεαρή πτυχιούχος στη Γεωγραφία 23 χρόνων, ηγείται της Ομοσπονδίας των Φοιτητών του Πανεπιστημίου της Χιλής (FECh). Σε λιγότερο από ένα χρόνο, χάρη στη διαύγεια και την ευγλωττία του λόγου της, εξελίχτηκε σε μια χαρισματική αρχηγό του αναγεννημένου φοιτητικού ακτιβισμού. Oι φοιτητές, σε συντονισμό με συνδικάτα, βρίσκονται σε κινητοποιήσεις εδώ και πολλούς μήνες στη Χιλή.

Μόλις πριν λίγες μέρες, στις 20 Οκτωβρίου, δηλαδή την ημέρα που λάμβαναν χώρα όσα εξαιρετικά σοβαρά, αιματηρά και επικίνδυνα συνέβησαν στο Σύνταγμα, γoνείς και μέλη μαθητικών, φοιτητικών και λαϊκών οργανώσεων της Χιλής, συντονισμένα, εισέβαλαν και κατέβαλαν την παλιά βουλή, όπου συνεδρίαζε επιτροπή με επικεφαλής τον υπουργό παιδείας, ζητώντας να διεξαχθεί δημοψήφισμα για δημόσια δωρεάν παιδεία.  Ταυτόχρονα, σχεδόν, σε αντίστοιχη κίνηση προχωρούσαν διαδηλωτές με στόχο το κτίριο της χιλιανής Γερουσίας όπου μετά από μακροσκελείς συζητήσιες οι γερουσιαστές αποδέχτηκαν το αίτημα των καταληψιών να συνταχθεί επειγόντως νομοσχέδιο που θα ανοίγει το δρόμο για διεξαγωγή δημοψηφίσματος με κύριο ερώτημα αν ο χιλιανός λαός επιθυμεί τη δημόσια δωρεάν παιδεία.

Η Camila Vallejo Dowling είναι εγγονή στρατευμένων του Κινήματος της Επαναστατικής Αριστεράς (MIR), κόρη κομμουνιστών και στρατευμένη με τη σειρά της στην Κομμουνιστική Νεολαία. Θεωρεί ότι η ουσία του φοιτητικού κινήματος στη Χιλή έχει τις ρίζες της στη λαθεμένη εντύπωση που υπάρχει εκεί για το εκπαιδευτικό έργο, όπως και για το ρόλο που αναλαμβάνει το κράτος σε αυτό το ζήτημα.

Η Vallejo εκτιμά πως η εκπαίδευση στη χώρα της, καθώς και άλλες βασικές υπηρεσίες όπως η υγεία και η κατοικία, είναι υπερβολικά ακριβά και η ποιοτική παροχή τους περιορίζεται μόνο σε αυτούς που μπορούν να τα πληρώσουν. «Το κράτος πρέπει να αναλάβει την ευθύνη να εξασφαλίσει το δικαίωμα στην εκπαίδευση, παρέχοντας και χρηματοδοτώντας μια δωρεάν διδασκαλία ποιότητας και ίσης πρόσβασης και ρυθμίζοντας ανάλογα την ιδιωτική εκπαίδευση χωρίς να επιβραβεύει τον υπερβολικό ζήλο για κέρδος», εξηγεί η Χιλιανή αρχηγός των φοιτητών. «Μόνο έτσι θα ισχυροποιηθεί η δημόσια εκπαίδευση και μαζί η ανάπτυξη των ανθρώπων, κοινωνική και οικονομική. Είναι πολύ θετικό το ότι οι κινητοποιήσεις μας βρίσκουν τη συμπαράσταση της πλειοψηφίας  του λαού».

Ίσως για αυτό το 68% των Χιλιανών αποδοκιμάζουν το χειρισμό του προέδρου, Sebastián Piñera; Τόσο σκληρή ήταν η απάντηση της κυβέρνησης στα αιτήματα σας;

Η σημερινή κυβέρνηση της δεξιάς δεν είχε την πολιτική βούληση να ανταποκριθεί στα αιτήματα των πολιτών. Έδειξε αδιαλλαξία και επέβαλε την ιδεολογική γραμμή της πάνω στην πλειοψηφία της χώρας. Αυτό είναι βαρύ, γιατί σημαίνει πως κυβερνάει μόνο για κάποιους λίγους, για αυτούς που σήμερα βγάζουν όφελος από το εκπαιδευτικό σύστημα και δε θέλουν να καταλάβουν πως υπάρχει μια κρίση δύσκολη να λυθεί αν δεν αλλάξει η δομή του από τη βάση. Απ’ την άλλη, η αυξανόμενη κοινωνική κινητοποίηση, έγινε αφορμή να δείξει η κυβέρνηση μια πλευρά της που θα ήθελε να αποφύγει, αυτή της καταστολής. Από αυτό προκύπτει και η γενική εντύπωση πως δε στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, και οι πολίτες δε θέλουν μια τέτοια κυβέρνηση.

Έχετε πει ότι τα μέσα ενημέρωσης καλλιεργούν την απαξίωση των κοινωνικών κινημάτων. Συμβαίνει αυτό με το φοιτητικό κίνημα;

Ο περιοδικός τύπος ανήκει κατά το 98% σε μεγάλους οργανισμούς που στην πράξη τηρούν την ίδια εκδοτική πολιτική, στενά συνδεδεμένη με τα συντηρητικά τμήματα του πληθυσμού κι αυτό αποτελεί μεγάλο εμπόδιο για να ζητήσουν τη στήριξη των πολιτών. Οι εφημερίδες συνήθως αφαιρούν το νόημα από τις δηλώσεις των φοιτητών, παραποιούν τα αιτήματα μας ή απλά, αποφεύγουν να αναφερθούν σε σημαντικά κοινωνικά γεγονότα. Και τα κανάλια της ανοιχτής τηλεόρασης δεν είναι πολύ σαφή. Τα μηνύματα που περνάνε είναι μονόπλευρα και αποσπασματικά και δεν κάνουν το καθήκον τους για αντικειμενική και πολύπλευρη πληροφόρηση. Πράγματι, σε πολλές περιπτώσεις, όταν οι τηλεπαρουσιαστές μιλάνε για την εκπαίδευση ή για το φοιτητικό κίνημα, δείχνουν εικόνες κουκουλοφόρων ή καταστροφών, προωθώντας μια εσφαλμένη εικόνα του κινήματος μας.

Μέχρι ποιο σημείο μπορούν να ταυτιστούν οι διαμαρτυρίες των φοιτητών με τους κώδικες της κοινωνικής αλλαγής που έθεσε ο Salvador Allende στην ομιλία του στο Πανεπιστήμιο της Guadalajara, στο Μεξικό;

Μας επηρεάζει βαθιά το να ξέρουμε πως η Χιλή είχε ένα πρόεδρο που πραγματικά αντιπροσώπευε το νόημα αυτών που σήμερα συνεχίζουμε να απαιτούμε. Ίσως, αν το πραξικόπημα δεν είχε διαπραχτεί, το εκπαιδευτικό μας σύστημα να ήταν πολύ διακεκριμένο. Σε εκείνη την ομιλία, υπάρχουν ιδέες πολύ σημαντικές που μας αφορούν σα σπουδαστές του Πανεπιστημίου και σαν μελλοντικούς επαγγελματίες, και επίσης εμμένει σε κάτι που κάποιες φορές ξεχνάμε: η επανάσταση δεν περνάει από το Πανεπιστήμιο και μόνο. Αυτή η φράση αναφέρεται στο ότι οι βαθιές αλλαγές, τότε μόνο είναι δυνατές, όταν όλη η χώρα, οι εργαζόμενοι της, οι νοικοκυρές, οι συνταξιούχοι, όλοι μαζί με τους φοιτητές, έρχονται να αναλάβουν ενεργό κοινωνικό ρόλο. Πάνω σ’ αυτό δουλεύουν τώρα πολλές κοινωνικές οργανώσεις, προσπαθώντας να ανακατασκευάσουν τον κοινωνικό ιστό που χάθηκε με τη δικτατορία.

Τι γνώμη έχετε για το κριτήριο του συγγραφέα Vargas Liosa, που βραβεύτηκε πέρυσι από τον Piñera με τη διάκριση Gabriela Mistral για την παιδεία και τον πολιτισμό, για τον οποίο η Χιλή αποτελεί υπόδειγμα σαν πολιτικό και οικονομικό καθεστώς;

Αυτή είναι η εικόνα της Χιλής που μερικοί αξιώνουν να εξάγουν, αγνοώντας πως στην πράξη το 80% του πληθυσμού ζει χρεωμένο ή πως το 60% της χώρας ζει με λιγότερα από 165.000 πέσος το μήνα κατά άτομο (180 €), όταν υπάρχουν πανεπιστημιακές εισφορές που στοιχίζουν πάνω από τα διπλά αυτού του ποσού. Αγνοώντας πως ο κατώτατος μισθός είναι μόλις 182.000 πέσος (200 €) και πως μόνο η μετακίνηση ενός ατόμου για ένα μήνα κοστίζει πάνω από το 20% αυτού του εσόδου. Δεν ξέρω για ποιόν μπορεί να προκύπτει υποδειγματικό ένα καθεστώς που ισχυρίζεται πως θα καταργήσει τον κοινωνικό αποκλεισμό ιδρύοντας περισσότερες φυλακές και κλείνοντας δημόσια σχολεία.

Τι σημαίνει να είσαι κομμουνιστής σήμερα και τι διδάγματα έχετε πάρει από την οικογενειακή εκπαίδευση που λάβατε ; Πιστεύετε πως είναι δυνατός ένας δημοκρατικός σοσιαλισμός στη Χιλή και στη Λατινική Αμερική;

 Στη χώρα μας όπου έχει επικρατήσει ένα κοινό αίσθημα βασικά νεοφιλελεύθερο από την επιβολή της δικτατορίας, οι αξίες της αριστεράς (αλληλεγγύη, αδελφοσύνη και κοινωνική δικαιοσύνη) αντιπροσωπεύουν αυτό που επιβίωσε σε αυτά τα 17 χρόνια σκοταδισμού. Πιστεύω πως ένα πολιτικό σχέδιο της αριστεράς όχι μόνο έχει αξία, αλλά και είναι αναγκαίο για να ξεπεράσουμε τη βαθειά ανισότητα που μας ταλανίζει σαν χώρα και που είναι αποτέλεσμα του κατεστραμμένου οικονομικού μας συστήματος. Γι αυτό θαυμάζω τις χώρες που τόλμησαν να κάνουν βήματα προς αυτή την κατεύθυνση.

* Η Camila Vallejo είναι  πρόεδρος των φοιτητών της Χιλής στον Félix Población (www.publico.es)

ΠΗΓΗ: 24 Οκτωβρίου 2011,  http://www.inprecor.gr/index.php/archives/124364

Η επέτειος του "ΟΧΙ" στην εποχή του “ναι” – Ποια είναι η πατρίδα μας;

Του Χρήστου Κάτσικα

Γνωρίζω πολύ καλά, αναπνέοντας την κιμωλία μέσα στις σχολικές αίθουσες 25 χρόνια ως εκπαιδευτικός και άλλα 12 ως μαθητής, ότι πολλές φορές οι σχολικές γιορτές για αυτή ή την άλλη εθνική επέτειο μόνο χασμουρητά προκαλούν σε όσους, μαθητές και εκπαιδευτικούς, είναι υποχρεωμένοι να τις παρακολουθήσουν. Ίσως γιατί η κυρίαρχη πολιτική προωθεί την άγνοια του παρελθόντος καθώς γνωρίζει ότι με αυτόν τον τρόπο υπονομεύει κάθε δυνατότητα δράσης στο παρόν.

Ίσως γιατί στο κλίμα της εποχής ευδοκιμεί η υποταγή σ΄ ένα παρόν που θεωρείται αυτονόητο και δεδομένο, ενώ συγχρόνως ξεριζώνονται ερωτήματα που μπορούν να υπονομεύσουν αυτή την εικόνα. Ίσως και γιατί οι περισσότεροι δεν αντέχουμε να μας μιλάνε σε κάθε επέτειο για πατρίδα, αγώνες, θυσίες και «εθνική υπερηφάνεια», για «εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία» αυτοί που εκποιούν κομμάτι κομμάτι την ελληνική γη και φτωχοποιούν το λαό. Ίσως δεν αντέχουμε πια να μας μιλάνε σε κάθε επέτειο για «τα περήφανα νιάτα και τα τιμημένα γηρατειά» οι ίδιοι που καταδικάζουν τη νεολαία στην ανεργία και στα μεροκάματα πείνας, σε ένα μέλλον σκοτεινό και αβέβαιο, ενώ την ίδια στιγμή υπογράφουν τον γρήγορο θάνατο των πατεράδων και των μανάδων μας που βγήκαν στη σύνταξη.

Ίσως για κάποιους από αυτούς τους λόγους να κοιτάμε, δάσκαλοι και μαθητές, συχνά τα ρολόγια μας πότε θα τελειώσει κι αυτή η σχολική γιορτή. Κι όμως, οφείλω να σας πω ότι στην πρώτη επέτειο του ΟΧΙ, το 1941, στα πιο μαύρα χρόνια της φασιστικής κατοχής, χιλιάδες απλοί άνθρωποι, με κίνδυνο της ζωής τους ξεχύθηκαν στους δρόμους της σιδηρόφρακτης Αθήνας για να τιμήσουν την ίδια τους την ιστορία.

Γιατί αγαπητοί μου αυτή η ιστορία μας ανήκει. Ανήκει στον εργαζόμενο λαό μας, αυτόν που παράγει με τα χέρια του και το μυαλό του τα μύρια αγαθά ενώ την ίδια ώρα γεύεται πείνα και ανασφάλεια. Ανήκει σε αυτούς που αγωνίζονται για την καθημερινή επιβίωση γιατί κάτι σαν και αυτούς τόλμησαν πριν από εβδομήντα χρόνια να πούνε ΟΧΙ στην σκλαβιά την ίδια ώρα που το σύνολο της άρχουσας τάξης, των πλουσίων, των κομμάτων που εξουσίαζαν, οι πολιτικοί πρόγονοι αυτών που σήμερα μιλάνε στις τηλεοράσεις για ανεξαρτησία και δημοκρατία, είτε έφευγαν στο εξωτερικό είτε συγκυβερνούσαν με τον κατακτητή στα μαύρα χρόνια 1940-1944.
 Ήταν αυτοί που έγραφαν το 1941 για τη νύχτα που κατέβηκε η Σβάστικα από το Μανόλη Γλέζο και τον Απόστολο Σάντα τα παρακάτω: «Δεν είναι δυνατόν να ήσαν άνθρωποι με σώας τας φρένας αυτοί που υπεξαίρεσαν εν ώρα νυκτός την Γερμανικήν σημαίαν, η οποία εκυμάτιζεν, επί της Ακροπόλεως, παραπλεύρως της Εθνικής μας Σημαίας. Διότι μόνον παράφρονες ή όργανα ξένης προπαγάνδας ημπορούσαν να διαπράξουν μιαν τόσο επαίσχυντο πράξιν. Και είναι βέβαιον ότι, αν οι δράσται του εγκλήματός της περιήρχοντο εις χείρας του ελληνικού λαού, θα λυντσάροντο από αυτόν τον ίδιον ως εχθροί της πατρίδος μας».

ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ!

Αγαπητοί φίλοι και φίλες την Ιστορία μας τη φόρτωσαν χρόνια τώρα με ψέματα ή μαλάματα και έκρυψαν το πρόσωπό της. Και είναι καιρός να αποκαλύψουμε το αληθινό της πρόσωπο. Εμείς οι δάσκαλοι πρώτοι από όλους οφείλουμε να αφήσουμε τα παραμύθια και να δώσουμε στο δράκο το πραγματικό του όνομα, να δείξουμε με το χέρι τους κακούς, να αποκαταστήσουμε την αλήθεια, να ξεσαβανώσουμε τους νεκρούς μας και να τους βάλουμε μπροστά οδηγούς στη δράση μας.

Να πούμε την αλήθεια. Αυτή που κρύβουν επιμελώς οι σύγχρονοι φαναριώτες, ο καλός κόσμος των σαλονιών, οι δούκες και οι βαρώνοι, το κηφηναριό με τα άσπρα κολάρα, που θέλουν το λαό μας, εμάς τους ίδιους να κοιμόμαστε βαθιά την ώρα που μας γδύνουν. Να πούμε την αλήθεια:

•  Ότι ο φασισμός είναι γέννημα-θρέμμα του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού.

•  Ότι τα πραγματικά αίτια του πολέμου ήταν το μοίρασμα του κόσμου απ΄ τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις σε σφαίρες επιρροής, αλλά και το τσάκισμα του εργατικού κινήματος.

•  Ότι οι κύριοι αιμοδότες και πρωτεργάτες της Εθνικής Αντίστασης, ήταν το  ΕΑΜ – ΕΛΑΣ – ΕΠΟΝ – ότι αυτοί ξεσήκωσαν τον κόσμο και αυτοί σήκωσαν το βάρος της αντίστασης.

•  Ότι το μεγαλύτερο τμήμα του αστικού πολιτικού κόσμου της εποχής ανήκει στους «απόντες» του αγώνα, καθώς η πλειονότητα από τους πολιτικούς  που κυβερνούσαν τη χώρα έφυγαν στην Αίγυπτο ενώ δεν έλειψαν και αυτοί που στελέχωσαν τις τρεις «ελληνικές» κατοχικές κυβερνήσεις των κουίσλιγκ, χτυπώντας μαζί με τους κατακτητές τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, φορώντας ακόμη και την αποκρουστική κουκούλα του προδότη.

Εξάλλου, από τη Νίκαια της Γαλλίας, όπου είχε μετεγκατασταθεί, ο αστός πολιτικός Ν. Πλαστήρας καλούσε το λαό με επιστολή του να συνεργαστεί με τους κατακτητές: «Είμαι της γνώμης ότι πρέπει να γίνει κυβέρνησις φιλογερμανική, για να καταστήσωμεν ολιγώτερον οδυνηράν την ήτταν. Αυτό πρέπει να γίνη και αν ακόμη θα ηξεύραμε ότι ο πόλεμος θα ετελείωνε και μετά τινας μόνον μήνας με τελείαν ήτταν του άξονος (όπερ απίθανον)» Να σημειωθεί ότι αυτό το γράμμα στάλθηκε την 21 Απρίλη 1941, κι ενώ οι Γερμανοί είχαν περάσει τη Λάρισα και κατέβαιναν προς την Αθήνα.

Λίγους μήνες πριν, στις 31 Οκτωβρίου 1940 μέσα από τις φυλακές της Κέρκυρας ο Νίκος Ζαχαριάδης, Γ.Γ. του ΚΚΕ με το γράμμα του προς τον ελληνικό λαό τόνιζε:

«Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό του Μουσολίνι. Δίπλα στο κύριο μέτωπο και Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ, ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ…Ολοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θα 'ναι νίκη της Ελλάδας και του λαού της»

Και τότε αίφνης ξαναζωντάνεψαν οι 300 Σπαρτιάτες του Λεωνίδα, οι Μαραθωνομάχοι, οι Σαλαμινομάχοι, οι Ανδρούτσοι, οι Κολοκοτρωναίοι και οι Καραϊσκάκηδες και πιάστηκαν χέρι με χέρι με τους μαυροσκούφηδες του Άρη, με τα παλικάρια της Καισαριανής και της Κοκκινιάς και ενώθηκε ο λαός και οργανώθηκε ο λαός και αγωνίστηκε ο λαός

Αλήθεια δεν θα έπρεπε να υπάρχει τίποτε πιο λυτρωτικό στη σημερινή βαρβαρότητα από μια σχολική γιορτή για την 28η Οκτωβρίου!

Από τον καιρό εκείνο, την εποχή των παππούδων και των πατεράδων μας πέρασαν 71 χρόνια. Σήμερα, δεν κατεβάζουν πια την ελληνική σημαία απ΄ την Ακρόπολη, μόνο κάτι απλήρωτους συμβασιούχους του υπουργείου πολιτισμού ψεκάζουν σαν τα κουνούπια οι δυνάμεις καταστολής, χτυπώντας και σέρνοντάς τους σαν τα σκυλιά. Σήμερα, δεν πουλά κανείς το σπίτι του για ένα τσουβάλι σιτάρι στους μαυραγορίτες, αλλά του το κατάσχει η τράπεζα για λίγα Ευρώ. Σήμερα, δεν μας πολεμάν οι Γερμανοί με τανκς και στούκας, απλώς, μας πουλάν τα παλιοσιδερικά τους, έτσι που καταχρεωμένοι δε μπορούμε να σηκώσουμε κεφάλι. Σήμερα, δεν κλέβουν τη σοδιά μας, αλλά μας επιβάλλουν πρόστιμα, αν παράγουμε έστω κι ένα κιλό παραπάνω απ΄ το πλαφόν που έχει καθοριστεί  στις Βρυξέλλες. Xιλιάδες οι άνεργοι, η βιομηχανία και η μεταποίηση πέφτει σαν τραπουλόχαρτο και οικονομικά τζάκια, αφού ξεζούμισαν τον εργάτη, το μετανάστη, τον ελαστικό τετραωρίτη μεταφέρουν σαν ύαινες που οσμίζονται το αίμα τα εργοστάσιά “τους” στις διπλανές χώρες των φτηνών χεριών.

Και εμείς; Τι περιμένουμε;

Ότι οι κουφοί παραχωρήσεις θα μας κάνουν

κι οι αχόρταγοι κάτι θε να μας δώσουν;

Ότι οι λύκοι θα μας ταΐσουνε αντί να μας καταβροχθίσουν;

Ότι από φιλία θα μας προσκαλέσει η τίγρη

να της βγάλουμε τα δόντια;

Τέτοια περιμένουμε;

Μπ. Μπρέχτ

Σ’ αυτήν την περίοδο, όπου η κρίση φτάνει με τη μορφή της κόλασης και άρχισε να ανάβει τις φωτιές των θυσιαστηρίων, για να κάψει δικαιώματα και κατακτήσεις, πρέπει να σκεφτούμε πολλαπλά και καίρια. Όταν το κυρίαρχο σύστημα ετοιμάζει για μας και τα παιδιά μας το κολαστήριο της  ανεργίας, των ιδιωτικοποιήσεων, των περικοπών μισθών και συντάξεων, τότε πρέπει ν’ αντιδράσουμε! Να σκεφτούμε πώς δε θα παραδώσουμε ένα κοινωνικό, εργασιακό και πολιτικό καθεστώς χειρότερο απ’ ότι παραλάβαμε. Να αναλύσουμε την κατάσταση με «νου παγερό» και «φλογερή καρδιά», με «μάτι φώσφορο» και «κουμάντο γερό», έτσι ώστε ο φόβος να μένει μονάχος του και κανείς να μην αισθάνεται μόνος.

Πολλοί άνθρωποι υπήρξαν πάντοτε στην πολιτική τ’ αφελή θύματα των άλλων εφ’ όσον δεν θα ‘χουν μάθει, πίσω από τις φράσεις, τις διακηρύξεις και τις υποσχέσεις, ηθικές, θρησκευτικές, πολιτικές και κοινωνικές, να διακρίνουν τα συμφέροντα αυτών ή των άλλων τάξεων.

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑ

Να το καταλάβουμε. Η μια πατρίδα μας ταξιδεύει στα ελβετικά σαλέ, παίρνει μίζες από τις Siemens,  αγοράζει κάμερες που φωτογραφίζουν το λαό, έχει εφεύρει δεκάδες τρόπους για να θωρακίζει το «είναι» και το «αντέχειν» της από τον εσωτερικό εχθρό της. Η άλλη πατρίδα τρέχει για το μεροκάματα, ζει με 500 ευρώ, πεθαίνει στην ανεργία και στην αλλότρια εργασία, αναγκάζεται να πληρώνει τις θηλιές των τραπεζών που βλέπουν τα αμύθητα κέρδη τους να αυξάνονται. 

Αυτές οι δύο πατρίδες συγκρούονται. Άτυπα και φανερά.. Υπόγεια και στους δρόμους. Άλλοτε δυνατά κι άλλοτε αδύναμα. Αλλά συγκρούονται. Ο ένας κόσμος δεν έχει τίποτε κοινό με τον άλλον. Στη Ρώμη, το χειρότερο μαρτύριο ήταν όταν έδεναν ένα υγιές κορμί με ένα σαπισμένο ώσπου να σαπίσει και αυτό. Οφείλουμε να κόψουμε τον ομφάλιο λώρο γιατί αν συνηθίσουμε το κακό, θα του μοιάσουμε!

Ε, λοιπόν να το καταλάβουν: η δική μας πατρίδα δεν είναι οι εντολές των τοκογλύφων! Η δική μας πατρίδα δεν είναι οι κυβερνητικοί εντολοδόχοι της οικονομικής ολιγαρχίας και της τρόικας που κάνοντας την ανομία «νόμο», ψήφισαν  και επικύρωσαν τους προσυμφωνημένους όρους των ξένων κηδεμόνων. Η δική μας πατρίδα δεν είναι αυτοί που το λίπος γουργουρίζει ακόμη και στη φωνή τους την ίδια στιγμή που ο γιατρός διέγνωσε υποσιτισμό των μαθητών μας. Η δική μας πατρίδα δεν είναι αυτοί που φέρνουν τα κοινωνικά  δικαιώματα στο απόσπασμα, την ελληνική οικονομία ανέκκλητα στη χρεοκοπία και τη χώρα στη νεοαποικιακή υποδούλωση και λεηλασία. 

Δεκάδες φορές ως τώρα στην Ιστορία τον μονόδρομο προς τα Τάρταρα τον έχουν φράξει τα οδοφράγματα. Kάθε Mινώταυρος και κάθε Λαβύρινθος μπορεί να αντιμετωπιστεί!

Μόνη προοπτική για τον εργαζόμενο λαό, είναι η οργάνωση και το δυνάμωμα των αγώνων του. Ας δώσουμε ενεργητικά τη συμβολή μας γι’ αυτό το σκοπό. Κάτω η αντιλαϊκή και ξενόδουλη κυβερνητική πολιτική. Όλοι στον αγώνα.
Όταν γυρεύεις το θαύμα πρέπει να σπείρεις το αίμα σου στις οχτώ γωνιές των ανέμων, γιατί το θαύμα δεν είναι πουθενά, παρά κυκλοφορεί μέσα στις φλέβες των ανθρώπων.

ΖΗΤΩ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΟΧΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Χρήστος Κάτσικας

 ΠΗΓΗ: 22-10-2011, http://www.alfavita.gr/artrog.php?id=48638

ΕΙΜΑΣΤΕ ΧΩΡΑ ΥΠΟ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ;

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Η χώρα μας αντιμετωπίζει μια από τις φοβερότερες δοκιμασίες κατά τη μακρόχρονη ιστορία της. Δεν είναι υπερβολή ότι βιώνει την τρίτη μεγάλη παρακμή της. Η πρώτη την κατέστησε εύκολη λεία για την ανερχόμενη δύναμη της Ρώμης και η δεύτερη εύκολη επίσης λεία για τους επελαύνοτες Οθωμανούς. Συνηθίζουμε να επικεντρώνουμε την ανάλυσή μας στην ισχύ των εχθρών μας και αποφεύγουμε, κατά κανόνα, να επισημάνουμε τις αδυναμίες μας, αδυναμίες που πηγάζουν από την κατάρρευση των αξιών στον κοινωνικό μας χώρο.

Η κατάρρευση των αξιών είναι το κύριο σύμπτωμα της κατάπτωσης ενός λαού. Οι πολίτες της χώρας γίνονται φίλαυτοι στο έπακρο, η αγάπη προς την πατρίδα και τους συμπολίτες ατονεί, ώστε τελικά να σβήνει. Η απληστία και η δίψα του κέρδους, προϋποθέσεις για την ευμάρεια, τη χλιδή και τη σπατάλη, οδηγούν στην εκμετάλλευση του συνανθρώπου, στη σκληρότητα έως αγριότητα. Και όταν καταφερθούν τα πλήγματα κατά του συνανθρώπου – συμπολίτη ο άπληστος γίνεται αυτοκαταστροφικός επιτιθέμενος κατά της οικογενείας του και του ίδιου του του εαυτού.

Έχουμε πλείστες όσες ιστορικές μαρτυρίες, οι οποίες οδηγούν στο ασφαλές συμπέρασμα ότι η φιληδονία, η φιλαργυρία και η φιλοδοξία, οι τρεις μάστιγες – πάθη, σύμφωνα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας, είναι διαχρονικά οι κύριοι συντελεστές της κατάπτωσης των λαών. Και δεν θα ήταν δυνατόν να μην αποτελούν γνωρίσματα της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας, η οποία δεν ταλανίζεται από οικονομική κρίση, όπως ενορχηστρωμένοι προσπαθούν να μας πείσουν πολιτικοί, αναλυτές και δημοσιογράφοι, αλλά από κρίση πρωτίστως πνευματική με την εκκλησιαστική έννοια του όρου.

Για την κρίση που μας μαστίζει αναζητούν κάποιοι δικαιολογίες αστήρικτες έως απαράδεκτες και ανιστορικές. Επιρρίπτουν την κύρια ευθύνη στην τουρκοκρατία, η οποία άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια της κακοδιοίκησης, του ρουσφετιού, της ροπής προς την οκνηρία. Και το θλιβερό είναι ότι σημαντική μερίδα της κοινής γνώμης αποδέχεται ότι αυτά αποτελούν τις αιτίες της κακοδαιμονίας της νεοελληνικής κοινωνίας! Όμως δεν είναι δύσκολο να δείξουμε πόσο έωλα είναι τα επιχειρήματα αυτού του είδους.

Το νεοελληνικό κράτος δομήθηκε σε δυτικοευρωπαϊκά πρότυπα επί βαυαρικής αντιβασιλείας, αλλά και στη συνέχεια ως σήμερα. Τους ξένους τοποτηρητές των ισχυρών δυνάμεων στο προτεκτοράτο, που αυτοί ανακήρυξαν, πλαισίωναν διαχρονικά πρόσωπα με το βλέμμα στραμμένο δουλικά προς την Εσπερία, πρόθυμοι να ικανοποιήσουν την όποια απαίτηση των ισχυρών έναντι αμοιβών και αξιωμάτων. Η ελληνική επανάσταση όχι μόνο δεν έχει δικαιωθεί, δεν έχουν δηλαδή εκπληρωθεί οι πόθοι του επαναστατημένου λαού, αλλά έχει εκφυλιστεί, ώστε να αλλάξει απλώς ο δυνάστης.

Αυτοί οι δυτικοσπουδασμένοι, γι’ αυτό και εν πολλοίς δυτικόφρονες, όχι απλώς σηντήρησαν το ρουσφέτι, αλλά το κατέστησαν μέσο για την πολιτική επικράτηση. Αυτοί οι αερολογούντες περί αξιοκρατίας και δημοκρατίας καταρράκωσαν διαχρονικά κάθε θεσμό του κράτους θυσιάζοντες τα πάντα στο βωμό της προσωπικής και κομματικής ανέλιξης καθώς και στη σύσφιξη των πελατειακών σχέσεων με έναν λαό, τον οποίο έσερναν, εκμεταλλευόμενοι τις χρόνιες ανάγκες του, κατά τρόπο χειρότερο απ’ ότι το έκανε ο βίαιος κατακτητής. Η βία εκείνου χαλύβδωνε τη θέληση του υποδούλου και τον εμψύχωνε στον αγώνα για τη διατήρηση της αξιοπρέπειάς του και την αποτίναξη του ζυγού. Η εξάρτηση από το κόμμα μετέτρεψε τον υποτιθέμενο ελεύθερο πολίτη σε υποτελή του τελευταίου κομματάρχη δίχως, δυστυχώς, να αντιλαμβάνεται ο πολίτης ότι κατέστη πλήρως εξαρτημένος έχοντας παραδόσει και την αξιοπρέπειά του και την ελευθερία του! Μένοντας ικανοποιημένος από τις μικροεκδουλεύσεις του ισχυρού πολιτικά γνωστού αδιαφορούσε για τη σπατάλη του δημοσίου χρήματος, για την εκποίηση της χώρας στα ξένα συμφέροντα, για τα δεσμά εθνικής υποτέλειας που σφυρηλατούσαν οι ασκούντες κατά καιρούς την εξουσία στη δύσμοιρη χώρα. Και οι δυτικοί αποδείχθηκαν ιδιαίτερα άπληστοι υπερβαίνοντες ως προς την κακία κατά πολύ τους Οθωμανούς. Αρκεί να συγκρίνουμε τους φόρους επί τουρκοκρατίας με τους σημερινούς, για να το διαπιστώσουμε.

Σήμερα σε πολλές χώρες της Ευρώπης και κυρίως σ’ εκείνες, που πρωταγωνίστησαν στο να καταντήσει η Ελλάδα περίγελως διαχέεται η άποψη ότι είμαστε λαός οκνηρός, καθώς κληρονομήσαμε  από τους κατακτητές μας το «ραχάτι». Αποκρύπτουν όλοι αυτοί την εργατικότητα των υποδούλων Ελλήνων, οι οποίοι τόσο στο έδαφος της οθωμανικής αυτοκρατορίας, αλλά, κυρίως, εκτός αυτού μεγαλούργησαν ξεκινώντας πάμφτωχοι άγνωστοι – ξένοι. Όλοι αυτοί με όραμα να δημιουργήσουν όχι για να επιδεικνύουν τα πλούτη τους, αλλά για να προσφέρουν στην υπόδουλη πατρίδα τους τις προϋποθέσεις για την επαναπόκτηση της ελευθερίας της προσέφεραν άφθονα χρήματα για να ιδρυθούν σχολεία και βιβλιοθήκες, να ενισχυθεί ο ένοπλος αγώνας και, αργότερα, για να κτιστούν μεγαλοπρεπή ιδρύματα, τα οποία κοσμούν σήμερα την πρωτεύουσά μας των αναξίων συγχρόνων ηγετών, των ηγετών της διαπλοκής με εντόπιους και ξένους ισχυρούς του κεφαλαίου, των ηγετών που εκποιούν καθημερινά τη χώρα μας με τη μείωση της εθνικής μας κυριαρχίας και τη διάθεση του πλούτου της αντί πινακίου φακής. Αυτοί σιωπούν για τις καταστροφές που επέφεραν στη χώρα μας οι νεοβάρβαροι σύγχρονοι δυνάστες μας. Αυτοί μετέτρεψαν με την άφρονα πολιτική υπέρ των κρατικοδίαιτων κομματικών φίλων σημαντική μερίδα των  Ελλήνων σε οκνηρούς και αδιάφορους για τα κοινά καταναλωτές εισαγομένων προϊόντων.

Και έρχονται σήμερα αυτοί, οι οποίοι με άκρα συνέπεια υπηρέτησαν το προδιαγεγραμμένο σχέδιο της κατεδάφισης της χώρας και αναλαμβάνουν ρόλο σωτήρων ισχυριζόμενοι ότι η πολιτική τους της παραχώρησης των πάντων αποτελεί «μονόδρομο» (χαρακτηριστική εν χρήσει λέξη της «ξύλινης» πολιτικής γλώσσας!). Και ο Έλληνας αισθανόμενος ενοχές για την μικρή, έστω, συνενοχή του παρακολουθεί ως πάσχων θεατής τις εξελίξεις τις ολοένα και οδυνηρότερες. Βέβαια έπαψε να πιστεύει πλέον σε καλύτερες ημέρες και μόνο αφελείς ή εμπαθείς, που αρνούνται να παραδεχθούν ότι εξαπατήθηκαν ή εξαπάτησαν, αισιοδοξούν για την ανάκαμψη της οικονομίας. Για το τρίπτυχο της διαφθοράς που αναφέραμε στην αρχή, ισχνός ο λόγος ακόμη και από τη Διοικούσα Εκκλησία, η οποία εν πολλοίς συμπορεύτηκε με το Κράτος, ως υποτελής αυτού από τη βαυαροκρατία.

Εκείνοι που δυστυχούν πλέον στα μεγάλα αστικά κέντρα αρχίζουν να αντιδρούν δυναμικά έως βίαια. Και η οργή του λαού, του λαού που εύκολα μπορεί σε περιόδους κοινωνικής κρίσεως να χειραγωγηθεί, δεν απεργάζεται πάντοτε ευοίωνες εξελίξεις. Προς το παρόν, ευτυχώς, οι εκδηλώσεις είναι ειρηνικές και οι μόνοι που τις διαταράσσουν είναι οι κουκουλοφόροι, οι οποίοι έχουν αποθρασυνθεί από την εγγύηση που τους παρέχει επί έτη το κράτος ότι δεν θα συλλαμβάνονται. Και από τα χείλη όλων μας βγαίνει το ερώτημα: Ποιοι επί τέλους είναι αυτοί; Απάντηση είχαμε δώσει σε παλαιότερο άρθρο μας: Πανσπερμία!  Ιδεολόγοι αντιεξουσιαστές με μίσος κατά του αθλίου συστήματος, γόνοι πλουσίων οικογενειών που αισθάνονται αηδία στο οικογενειακό τους περιβάλλον, πράκτορες στην υπηρεσία ξένων δυνάμεων και μισθοφόροι μεταξύ των αποκλήρων που ήρθαν στην πατρίδα μας για να επιβιώσουν. Άλλο είναι το σημαντικό ερώτημα: Σε ποιους δεν συμφέρει να συλλαμβάνονται κάποιοι από αυτούς κάθε φορά που προκαλούν; Είναι δύσκολο να απαντηθεί το ερώτημα;

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ», 24-10-2011