Η επισημοποίηση του διαζυγίου*

Του Γιάννη Στρούμπα

Τι εντύπωση να προκαλέσει ένας ακόμη νεκρός; Ο θάνατος του άνεργου διαδηλωτή κατά την πορεία διαμαρτυρίας των απεργών τής 20/10/2011 στο Σύνταγμα εντάσσεται πλέον σε μια μακρά χορεία ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους μέσα στις έκρυθμες συνθήκες αντιπαράθεσης του πολιτικοοικονομικού κατεστημένου, του κράτους και του παρακράτους του με τους διαμαρτυρόμενους πληττόμενους πολίτες. Έγινε συνήθεια πλέον η απώλεια ζωών. Ούτε συγκλονίζει, ούτε απλώς συγκινεί, ούτε παραξενεύει: ένα σύνηθες, ίσως κι αναμενόμενο – ως επιδιωκόμενο – γεγονός.

Μέσα στη «ρουτίνα» του θανάτου η όποια πολιτική δήλωση «συμπάθειας» καταντά αγγαρεία, βουτηγμένη στην αδιάφορη απάθεια. Οι άλλοτε λαλίστατοι υπερασπιστές των «λαϊκών αγώνων» περιορίζονται σε τυπικά συλλυπητήρια, ενδεδυμένα με την «περίσκεψη» και τη «νηφαλιότητα» που υποτίθεται ότι επιδιώκουν τον «κατευνασμό των παθών». Η απουσία συλλυπητηρίων από τον πρωθυπουργό κ. Γιώργο Παπανδρέου υπήρξε εκκωφαντική. Η ανακοίνωση του κόμματός του περιορίστηκε στις άκρως απαραίτητες γραμμές: «Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. εκφράζει τη θλίψη του για το θάνατο του 53χρονου», με «θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά του, στους οικείους του και στους συντρόφους του, στο Κ.Κ.Ε. και το Π.Α.ΜΕ.»

Η «βαθυστόχαστη» «αυτοσυγκράτηση» στην προοπτική δηλώσεων μεστών από συναισθήματα λόγω του «σεβασμού» προς τον αποθανόντα συνιστά παρωδία συμπόνεσης. Η μετάλλαξη των «σοσιαλιστών» τείνει ολοκληρωτική, σαν αντίστοιχο καθεστώς. Το πέρασμα στην αντίπερα ιδεολογική και οικονομική όχθη δεν επιζητά πλέον ούτε προσχήματα. Μέχρι στιγμής οι εργαζόμενοι και τα δικαιώματά τους αποτελούσαν πρακτικά τον στόχο, όμως στη θεωρία εκφραζόταν η υποστήριξή τους. Τώρα πια πλήττονται απροκάλυπτα καί θεωρητικά. Το κοινό άρθρο των υπουργών της κυβέρνησης κ. Άννας Διαμαντοπούλου, κ. Ανδρέα Λοβέρδου και κ. Γιάννη Ραγκούση, που δημοσιεύτηκε στα μπλογκ καί των τριών στις 16/10/2011 (ενδεικτικά: http://www.diamantopoulou.gr/beta/index.php?option=com_content&view=article&id=1900:2011-10-16-08-12-11&catid=1:press-office), αποτελεί ουσιαστικά το θεωρητικό μανιφέστο με το οποίο η «σοσιαλιστική» κυβέρνηση επισημοποιεί το διαζύγιό της με τον κοινωνικό ιστό· αποτελεί τη δικαστική απόφαση που επικυρώνει τη διάσταση αρχόντων–αρχομένων.

Η απόπειρα να ερμηνευτεί το άρθρο των τριών υπουργών σαν δυναμική διεκδίκηση του «θρόνου» στην κούρσα της αρχηγικής διαδοχής παραβλέπει τόσο το ίδιο του το περιεχόμενο, όσο και την πληροφορία πως ο πρωθυπουργός ενημερώθηκε από τους υπουργούς του για τις προθέσεις τους και δεν τους απέτρεψε από αυτές. Η αποκοπή από την κοινωνία κι η πολεμική ενάντια στους εργασιακούς κλάδους, όπως τούτη εκδηλώνεται στο σφυροκόπημα των «κακών» συνδικαλιστών, βρίσκουν την κορύφωσή τους στο άρθρο των τριών υπουργών, το οποίο αποτελεί τη φυσική συνέχεια μιας συνεπούς σειράς ενεργειών σε βάρος των εργαζομένων. Έπειτα από το σκάσιμο των λάστιχων στα τρακτέρ των αγροτών ήδη από την εποχή της πρωθυπουργίας του κ. Κώστα Σημίτη, έπειτα από την επιστράτευση των καθεστωτικών δημοσιογράφων στην παραπλάνηση της κοινής γνώμης με την κατασυκοφάντηση των εργασιακών κλάδων και την επιτυχημένη πρακτική του «διαίρει και “δημοκράτευε”», οι τρεις υπουργοί επιτέλους «ανακαλύπτουν» τη ρίζα του κακού για κάθε νεοελληνικό πρόβλημα, η οποία ακούει στο γλωσσοπλαστικό όνομα «συντεχνιασμός».

Τα χωρία του άρθρου που επιβεβαιώνουν τη ρίζα του κακού επανέρχονται επίμονα: «Στη μεγάλη οικονομική κρίση που βιώνουμε, συναθροίζονται πολλές προϋπάρχουσες “υπο-κρίσεις”, με βασικότερη όλων το συντεχνιασμό […]»· «[…] επρόκειτο για ωμή επιβολή του κορπορατισμού, όπως εκφραζόταν μέσα από την πρακτική δυναμικών μειοψηφιών […]»· «[…] αυτή η εξαιρετικά αντιδημοκρατική και αντικοινωνική “κουλτούρα” και συμπεριφορά, επενδύθηκε με το μανδύα του προοδευτισμού και της επαναστατικότητας, για να κρύψει το πραγματικό πρόσωπο του συντεχνιακού συμφέροντος»· «[…] οι πολιτικοσυνδικαλιστικές συστοιχίες που αναπτύχθηκαν με βάση το νόμο του “τυφλού τσαμπουκά” και της “ψευδο-αρχής” πως κερδίζει όποιος εκβιάζει πιέζοντας τους άλλους συμπολίτες του (π.χ. με την οικονομική καταστροφή του εμπορίου στο κέντρο της Αθήνας) […]»· «Εχθροί της κοινωνίας σήμερα είναι η δημαγωγία, ο λαϊκισμός, η ατιμωρησία, ο συντεχνιασμός, και οι καθυστερήσεις»· «Ο συντεχνιασμός είναι ο αντίπαλος». Για όσους λοιπόν δεν το εμπέδωσαν ακόμη, ο «συντεχνιασμός» είναι η «βασικότερη “υπο-κρίση”» που ευθύνεται για την παρούσα ελληνική οικονομική κρίση.

Με το προπαγανδιστικό τους παραλήρημα οι τρεις υπουργοί επιδίδονται σε μία άνευ προηγουμένου αποποίηση των πολιτικών τους ευθυνών και μεταφορά αυτών στα κοινωνικά στρώματα. Δεν περισσεύει πια καμία ανάγκη να εκδηλωθεί το οποιοδήποτε, έστω πλαστό, ενδιαφέρον για μια κοινωνική πολιτική. Όχι πως από το «μανιφέστο» απουσιάζει η δήθεν αυτοκριτική: «το πολιτικό σύστημα έκλεινε εύκολες και πάντως εκλογικά προσοδοφόρες συμφωνίες, χωρίς φυσικά κανένα σχεδιασμό, αλλά και την οποιαδήποτε συνείδηση των συνεπειών», δηλώνεται τάχα αντικειμενικά. Γίνεται επίσης παραδεκτό πως «ευθύνες για αυτή την κατάσταση έχουμε όλοι» – αν και η παραδοχή μάλλον συνδράμει τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης κ. Θεόδωρο Πάγκαλο, παρά συνιστά αυτοέλεγχο. Είναι τόσο φευγαλέες, τόσο προσχηματικές οι σχετικές αναφορές, ώστε απλώς επικυρώνουν την προσποίηση, την αντικοινωνική συνείδηση, την αυτοεξαίρεση από κάθε ευθύνη, την αφασία, την αδιαντροπιά, την έλλειψη μετάνοιας για τα παρελθοντικά και τα παροντικά πολιτικά πραχθέντα. Εδώ προδιαγράφεται η στάση του μέλλοντος για τρεις πολιτικούς με φιλοδοξίες: καμία στόχευση στην αληθινή ρίζα του κακού, καμία προοπτική αποκόλλησης από τις απαρχαιωμένες καταστροφικές πολιτικές συμπεριφορές.

Τοποθετήσεις τόσο εξόφθαλμα μονοδιάστατες και τόσο παιδαριώδεις, σε ποια κριτική να αντέξουν; Πώς ξεδιάντροπα αποστασιοποιούνται από την καλλιέργεια του «συντεχνιασμού» πολιτικοί παράγοντες που τον εξέθρεψαν και τον γιγάντωσαν, φέροντας βαρύτατη ευθύνη για τη μετατροπή των συνδικαλιστικών παρατάξεων σε κομματικές και για το καπέλωμά τους; Πώς καμώνονται ότι αγνοούν τη συμμετοχή πολιτευτών του κόμματός τους σε δυναμικές «συντεχνιακές» κινητοποιήσεις, όταν το κόμμα τους βρισκόταν στην αξιωματική αντιπολίτευση; Πώς παραβλέπουν, είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί κανείς με τη μορφή και την ένταση των συνδικαλιστικών κινητοποιήσεων, ότι αυτές οργανώνονται από συνδικαλιστές εκλεγμένους από την πλειοψηφία του κάθε αντίστοιχου «συντεχνιακού» κλάδου, κι όχι από κάποια παρεκκλίνουσα μειοψηφία; Πώς χρεώνουν την «οικονομική καταστροφή του εμπορίου στο κέντρο της Αθήνας» στους συνδικαλιστικούς αγώνες, κι όχι στην κυβερνητική οικονομική και κατασταλτική πολιτική; Και πώς εντέλει κατακεραυνώνουν τη δημαγωγία και τον λαϊκισμό, όταν ο δικός τους λόγος αποδεικνύεται εξίσου δημαγωγικός, αν και μέσω διαφορετικής διαδρομής: όχι εκείνης του ευθέως λαϊκισμού αλλά του ελιτίστικου λαϊκισμού, γιατί περί τούτου πρόκειται, όσο αντιφατικό κι αν ακούγεται. Οι απόψεις των τριών υπουργών, καταλήγοντας στο ακραίο σημείο να απορρίπτουν ουσιαστικά τη συνδικαλιστική οργάνωση των εργαζομένων, ανάγκασαν τον κυβερνητικό εκπρόσωπο κ. Ηλία Μόσιαλο, σε μια προσπάθεια επαναφοράς της «τάξης» και της «πολιτικής ορθότητας», να ανασκευάσει την καταδιωκτική τάση των τριών κυβερνητικών υπουργών μέσω νέου (17/10/2011), δικού του άρθρου, όπου επιχειρείται η θεωρητική αποκατάσταση του συνδικαλισμού ως αξίας για το «σοσιαλιστικό» κόμμα (http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22767&subid=2&pubid=63467083). Άλλωστε, όσο πρωτεύουσα κι αν αποδεικνύεται η άλωση κάθε εργασιακού δικαιώματος, χρειάζεται κι η τήρηση των προσχημάτων για λόγους ψηφοθηρικούς. Δυστυχώς για την κυβέρνηση: πολύ αργά…

Όταν όμως το θράσος με την ανεύθυνη μετάθεση ευθυνών περισσεύει, η καταδίωξη των εργαζομένων είναι ό,τι πιο προβλέψιμο θα αναμενόταν. Το άθλιο πολιτικό παιχνίδι έχει περάσει πλέον σε νέα διάσταση, όπου ακόμη κι ο ελεγκτικός ρόλος του κράτους για την τήρηση των νόμων μετατίθεται στους πολίτες. Η τοποθέτηση των τριών υπουργών στο άρθρο τους ξεπερνά κάθε φαντασία: «Μια κοινωνία που αγωνιά και αναζητεί δημιουργικές διεξόδους από την κρίση, προφανώς και δεν μπορεί  να τα φορτώνει όλα στην αστυνομία και τους εισαγγελείς. Καμιά εισαγγελική ή αστυνομική ενέργεια δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κοινωνική αυτενέργεια»! Με άλλα λόγια, ο πολίτης καλείται να υπερβεί την εισαγγελική και τις αστυνομικές αρχές και να αυτενεργήσει, δηλαδή να πάρει τον νόμο στα χέρια του! Και τούτο γιατί; Διότι «δίχως τη στήριξη των πολιτών η λειτουργία του κράτους θα συκοφαντηθεί ως αυταρχική»! Φυσικά, για μία ακόμη φορά, κανένας λόγος δεν γίνεται αναφορικά με το ποια κυρίαρχη ιδεολογία, η οποία ωστόσο εν μέρει διαμορφώθηκε και υιοθετήθηκε ασμένως εδώ και δεκαετίες από την πολιτική παράταξη των τριών υπουργών, οδήγησε στην προαναφερθείσα αντιμετώπιση της «αυταρχικής» λειτουργίας. Κι ούτε καν εμφανίζονται οι τρεις υπουργοί επαρκείς να σκεφτούν ότι το προσκλητήριο αυτενέργειας από την πλευρά των πολιτών ουσιαστικά δικαιώνει όλους τους προπηλακισμούς και τις επιθέσεις που έχουν δεχτεί τα στελέχη της κυβερνητικής παράταξης μέχρι σήμερα. Τώρα οι «σοσιαλιστές» βρίσκουν μπροστά τους το τέρας που εξέθρεψαν. Ας μην διαμαρτύρονται όμως: κοιμάται κανείς, όπως στρώνει.

Το άρθρο των τριών υπουργών, πέρα από τις αντεργατικές του στοχεύσεις, επιβεβαιώνει πως στις παλαιοκομματικές ηγεσίες δεν έχει αναπτυχθεί καμία νέα νοοτροπία, απαλλαγμένη από τις μεθοδεύσεις του παρελθόντος. Στόχος τους ήταν πάντα κι εξακολουθεί να παραμένει η επίπλευση στο πολιτικό προσκήνιο και η κάρπωση της εξουσίας. Μπροστά στην εξυπηρέτηση του στόχου ωχριούν τόσο τα εργασιακά δικαιώματα όσο και οι άνθρωποι, ακόμη κι αν έρχονται αντιμέτωποι με το φάσμα του θανάτου. Πλάι στους ανθρώπους που αφήνουν την τελευταία τους πνοή στις συρράξεις των διαδηλώσεων, μικροί μαθητές λιποθυμούν στα σχολεία τους λόγω ασιτίας. Σε μια κοινωνία που νεκρώνει επαγγελματικά, ηθικά και κυριολεκτικά, η αφασική πολιτική επιμένει κοντόθωρα και προκλητικά να νοιάζεται μόνο για το σαρκίο της. Κι ίσως το αίτημα της ενεργοποίησης των πολιτών, που εξέφρασαν οι τρεις υπουργοί, να χρειάζεται όντως περαιτέρω γενίκευση στην υλοποίησή του· μα να συνεχίσει να υλοποιείται ακριβώς απέναντι στον ίδιο τον αμετανόητο πολιτικό κόσμο και τον εκ μέρους του εμπαιγμό. Οι αντιδράσεις των πολιτών ενάντια στο πολιτικό κατεστημένο κατά την πρόσφατη παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, με την αποπομπή των εκπροσώπων του σε πολλές πόλεις από την εξέδρα των επισήμων, ήδη δείχνει τον δρόμο.

Μετατρέπουν τη χώρα σε προτεκτοράτο

Του Ρούντι Ρινάλντι

Στις κοινωνίες που κυριαρχεί ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, υπάρχουν πολλά είδη καθεστώτων. Είναι άλλο πράγμα ένα φασιστικό καθεστώς, άλλο μια τυπική αστική δημοκρατία, άλλο η κατάλυση της ανεξαρτησίας ή η κατοχή μιας χώρας, άλλο η οικονομική και πολιτική εξάρτηση. Ακόμα, γίνεται διάκριση και σε καθεστώτα τυπικής αστικής δημοκρατίας, π.χ. δικομματικό καθεστώς και εναλλαγή του, όπως υπάρχουν και αρκετοί τύποι καθεστώτων ειδικής έκτακτης ανάγκης.

Αυτά δεν είναι χωρίς σημασία ζητήματα, ιδιαίτερα γιατί ζούμε σε μια χώρα που τα τελευταία δύο χρόνια οι καθεστωτικές φάσεις διαδέχονται η μία την άλλη, χωρίς να δίνεται (ειδικά από την Αριστερά) η ιδιαίτερη προσοχή που απαιτείται.

Γιατί, η μακάρια σκέψη πως η Ελλάδα (δηλαδή η αστική της τάξη) συμμετέχει στην ιμπεριαλιστική λεία με υποδεέστερο ρόλο, όπως διατείνεται η άποψη του ΚΚΕ, ότι δήθεν η Ελλάδα είναι ιμπεριαλιστική (ή μικροϊμπεριαλιστική χώρα) δεν μπορεί να εξηγήσει, στοιχειωδώς, όσα επισυμβαίνουν τα τελευταία δύο χρόνια.

Μάλιστα, πλήθος από κείμενα και άρθρα στο Ριζοσπάστη και σε ανακοινώσεις του ΚΚΕ θέλουν να κατατροπώσουν τη «λαθεμένη» άποψη περί κατοχής της χώρας, γιατί δήθεν απαλλάσσει την αστική τάξη από τις ευθύνες της κ.λπ.

Με τον ερχομό στην εξουσία του Γ. Παπανδρέου και την υπερψήφιση της πρώτης δανειακής σύμβασης και του Μνημονίου, ήδη είχαμε περάσει από το καθεστώς μιας τυπικής αστικής διακυβέρνησης ενός εξαρτημένου καπιταλισμού, σε μια νέα καθεστωτική φάση όπου πολλές από τις αρχές της λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας είχαν ατονήσει ή και παραχωρηθεί προς τους δανειστές και τους φορείς τους.

Υποστηρίξαμε εδώ και καιρό από τις στήλες του Δρόμου, ότι το περιβάλλον Παπανδρέου είναι συνδεδεμένο με αυτήν την εξέλιξη, την προώθησε συνειδητά και υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις για ανάμειξη σε τεράστιες μπίζνες. Η λεηλασία ή και η κατακτητική πολιτική σε βάρος μιας χώρας μπορεί να γίνει «συνεταιρικά», αλλά συνήθως επιβάλλονται τα συμφέροντα των ισχυρότερων. Συγκεκριμένα, των διεθνών ιμπεριαλιστών και των οργανισμών τους και το περιθώριο που αφήνεται στους εγχώριους αστούς είναι να συνδράμουν ενεργά και να προσαρμοστούν στις απαιτήσεις αυτές. Ορισμένοι, μάλιστα, μάλλον θα συνθλιβούν, αλλά αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία για το χρηματιστικό κεφάλαιο και τις περίφημες «αγορές».

Με τις πρόσφατες αποφάσεις στη Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. η καθεστωτική φάση αρχίζει να παίρνει πιο βαθιά χαρακτηριστικά άμεσης κυριαρχίας του γερμανικού ιμπεριαλισμού επί της χώρας, με ιδιαίτερα αποικιοκρατικά, νεοαποικιοκρατικά χαρακτηριστικά και όρους που μετατρέπουν τη χώρα σε προτεκτοράτο.

«Προτεκτοράτο (protectorate) σημαίνει κάποια εδαφική κατοικήσιμη περιοχή που ελέγχεται (ή κυριαρχείται, κατά διάφορους βαθμούς) από μία ή περισσότερες «προστατεύουσες» (προστάτιδες – protecting) Δυνάμεις». Το Διεθνές Δίκαιο διακρίνει πολλές εκδοχές προτεκτοράτου, αλλά δεν είναι αυτό που μας απασχολεί στο παρόν σημείωμα, αλλά η τάση μετατροπής της Ελλάδας από κυρίαρχη (έστω καπιταλιστικά εξαρτημένη) χώρα σε ένα υβρίδιο κράτους, που η ουσία του πλησιάζει το προτεκτοράτο και απομακρύνεται πολύ από το πρότυπο της κυρίαρχης χώρας.

Τα ’λεγαν…

Ας θυμηθεί ο καθένας δηλώσεις και τοποθετήσεις Ελλήνων πολιτικών για τα θέματα κυριαρχίας, συνόρων (Γ. Παπανδρέου τόσο ως υπουργός Εξωτερικών όσο και ως πρωθυπουργός, Άννα Ψαρούδα Μπενάκη ως πρόεδρος της Βουλής) που ρητά λένε ότι μπορεί να χρειαστεί να περιοριστεί η εθνική κυριαρχία ή να αλλάξουν τα σύνορα, για να μπορούμε έτσι να μετέχουμε στις οικονομικές συμμαχίες ή να μη βουλιάξουμε ως χώρα. Κοντά σε αυτά τα δείγματα ευλυγισίας υπάρχουν και άλλα όσον αφορά το Κυπριακό (ναι στο σύμφωνο Ανάν που πρώτος φώναξε ο Παπανδρέου μαζί με τον Δρούτσα, πρώην υπουργό Εξωτερικών που μετείχε στη σύνταξη του σχεδίου Ανάν) και άλλα όσο αφορά τις ελληνοτουρκικές σχέσεις με ουσιαστική αποδοχή καθαρά ενδοτικών θέσεων και υποχωρήσεων σε θέματα κυριαρχίας της χώρας (Αιγαίο, ΑΟΖ κ.λπ.).

Με τις δανειακές συμβάσεις και τα Μνημόνια η προτεκτορατοποίηση της χώρας προχώρησε με άλματα σε όλα τα ζητήματα της οικονομικής πολιτικής και εκχώρησης της δημόσιας περιουσίας, σε ανυπαρξία μηχανισμών και διάλυση του κράτους και υποκατάσταση με μηχανισμούς της τρόικας που θα έχει πλέον μόνιμη παρουσία στη χώρα (μαζί με δυο ακόμα πυλώνες επιτροπείας) κατόπιν «αιτήσεως της ελληνικής πλευράς»! Επομένως, ο έλεγχος ή κυριαρχία κατά διάφορους βαθμούς από μία ή περισσότερες «προστατεύουσες» (προστάτιδες) δυνάμεις γίνεται ασφυκτικός, σχεδόν ολοκληρωτικός στην οικονομική σφαίρα και συνοδεύει τα φαινόμενα της χρεοκοπίας και «τιμωρίας» της Ελλάδας.

Οικονομικά, σχεδόν όλη η Ευρώπη υποτάσσεται στη Γερμανία και η Ελλάδα προτεκτορατοποιείται από τη Γερμανία, η οποία θα έχει τον έλεγχο και την κυριαρχία όλης της οικονομικής λειτουργίας (καταλήστευση) ή και τη δυνατότητα «πνιξίματος» της χώρας αν το θελήσει ανά πάσα στιγμή. Ο κύριος Ράιχενμπαχ, νέος γκαουλάιτερ(*) είναι ήδη εδώ και έχει αναλάβει υπηρεσίες. Είναι μαζί του και μια ολόκληρη ομάδα από τοποτηρητές, της «task force» (Ομάδα Δράσης) της Κομισιόν, που θα «επιβλέπει» αν τηρούνται οι δεσμεύσεις που έχει αναλάβει η κυβέρνηση Παπανδρέου-Βενιζέλου απέναντι στην τρόικα.

Αναμένεται και η άμεση εγκατάσταση των εκπροσώπων της τρόικας μόνιμα στην Ελλάδα, μετά από αίτημα του Γ. Παπανδρέου (είναι συνηθισμένη πρακτική να βάζουν τους «ιθαγενείς» πρωθυπουργούς να βγαίνουν στην… αναφορά και να ζητάνε την παρουσία προστατών), αφού κατά δήλωσή του πρέπει να σταματήσει το σόου, να έρχονται οι τροϊκανοί κάθε 3 μήνες.

Μια νέα ποιότητα στην υπόσταση της χώρας υπάρχει και πρέπει να αντιμετωπιστεί. Ο αγώνας ενάντια στην τρόικα, στα Μνημόνια, στις δανειακές συμβάσεις, είναι αγώνας για ανεξαρτησία, δημοκρατία, χειραφέτηση, για έναν άλλο δρόμο απαλλαγής από τα δεσμά της ιμπεριαλιστικής επικυριαρχίας, από την προτεκτορατοποίηση, το διαμελισμό της χώρας, οικονομικό πολιτικό κοινωνικό.

Οι κατακτητικές-πολιορκητικές μηχανές και πολιτικές του σύγχρονου χρηματιστικού κεφαλαίου πρέπει να συντριβούν από ένα παλλαϊκό μέτωπο σωτηρίας και διεξόδου της χώρας.

Το προοδευτικό, το πατριωτικό, το δημοκρατικό, το αριστερό και το κομμουνιστικό κίνημα πρέπει να συμβάλουν σε αυτήν την προοπτική!

* Ο Γκαουλάιτερ , Gauleiter) ήταν, επί ναζιστικού καθεστώτος, ο επικεφαλής μιας διοικητικής περιφέρειας (Gau). Η διοικητική διαίρεση σε Γκάου υπήρχε από την εποχή του Μεσαίωνα στη Γερμανία, αλλά έκτοτε δεν χρησιμοποιήθηκε, μέχρι το 1926, οπότε την επανέφερε σε χρήση με σχετικό νομοθετικό διάταγμα το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Α. Χίτλερ.

ΠΗΓΗ: Από το "Δρόμο", 28/10/2011, http://aristerovima.gr/blog.php?id=2846

Όχι στο δημοψήφισμα Παπανδρέου – Μέρκελ

Του Γιώργου Καραμπελιά

Όπως έχει ήδη διαφανεί, χωρίς καμία αμφιβολία πλέον, η πρόταση δημοψηφίσματος του Παπανδρέου αποτέλεσε το colpo grosso που μηχανεύτηκε από κοινού με τους Γερμανούς – τουλάχιστον, χωρίς ακόμα να γνωρίζουμε εάν υπήρχε και εμπλοκή άλλων δυνάμεων. Colpo grosso για να αποφύγει την βέβαιη καταψήφιση της συμφωνίας, με τα νέα επαχθή μέτρα που περιλαμβάνει, ακόμα και από τον ίδιο τον λόχο των πασοκικών βουλευτών. Διότι ήταν βέβαιο ότι η κυβέρνηση είτε στην ψήφιση της συμφωνίας, είτε στον προϋπολογισμό, είτε με οποιαδήποτε άλλη ευκαιρία, θα κατέρρεε. Ακόμα και ο ίδιος ο Παπούλιας μετά τα τελευταία γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου, θα πιεζόταν αφόρητα να παραιτηθεί, προκαλώντας εκλογές. Το τέλος της κυβέρνησης ήταν ζήτημα εβδομάδων, στην καλύτερη γι’ αυτή περίπτωση.

Απέναντι σε αυτό το αδιέξοδο το πασοκικό βαθύ κράτος που συμπαρατάσσεται με τον ΓΑΠ δοκίμασε τον τελευταίο(;) εκβιασμό του – Καστανίδης, Παπουτσής, Ρέππας, Μπεγλίτης και όλη η συμμορία –, διότι γνωρίζει ότι οι εκλογές θα σήμαιναν το οριστικό τέλος του ΠΑΣΟΚ. Γι’ αυτό και συμπαρατάσσονται πίσω από τον κούϊσλινγκ σε μια τελευταία απόπειρα να σώσουν το τομάρι τους.

Έτσι λοιπόν, είτε θα τον ρίξουν όσοι τον στήριζαν – ΜΜΕ, «εκσυγχρονιστές», σημιτικοί, ή όσοι βουλευτές δεν αντέχουν την κατακραυγή του κόσμου – και αυτοί θα μπορούν να μιλήσουν για συνωμοσία και «αποστασία», και να βρουν την ευκαιρία να αποχωρήσουν ευσχήμως, είτε θα επιβιώσουν από την ψήφο εμπιστοσύνης και θα δοκιμάσουν να επιτύχουν τον μεγάλο τους εκβιασμό: Έχοντας μετατρέψει το δημοψήφισμα σε κριτήριο για την παραμονή ή όχι στην ευρωζώνη, και το ευρώ, να στριμώξουν τον ίδιο τον λαό που στη συντριπτική του πλειοψηφία –70-80%– είναι υπέρ της παραμονής στην ευρωζώνη.

Με μια τέτοια κίνηση θα οδηγήσουν σε ακόμα πιο δύσκολη θέση την αντιπολίτευση – κατ’ εξοχήν τη Νέα Δημοκρατία –, που θα βρεθεί μπροστά σε ένα τεράστιο δίλημμα και θα κινδυνεύσει, είτε να απολέσει τη λαϊκή της βάση, συρόμενη σε ένα ‘ναι’ στο δημοψήφισμα της πιο μισητής κυβέρνησης της μεταπολίτευσης, είτε να διασπαστεί! Ανάλογα προβλήματα θα έχει και η ευρωπαϊστική Αριστερά, κατ’ εξοχήν ο Κουβέλης αλλά και εν μέρει ο Συνασπισμός. Γι αυτό και παίζουν τα ρέστα τους με αυτό το colpo grosso:

Αν παρ’ ελπίδα κατορθώσουν να φθάσουν σε δημοψήφισμα και υπερψηφιστεί το Ναι, θα έχουν θριαμβεύσει απέναντι σε ολόκληρο το λαό και την αντιπολίτευση. Στην πολύ πιθανότερη περίπτωση που δεν κατορθώσουν να συγκεντρώσουν τους 151 ψήφους για την προσφυγή στο δημοψήφισμα ή υπερψηφιστεί το Όχι, τότε θα μπορούν και πάλι να νίπτουν τας χείρας τους και θα φορτώνουν την ευθύνη για τις οποιεσδήποτε συνέπειες στους αντιπάλους τους και τον ίδιο τον λαό.

Πρόκειται για μια σατανική κίνηση των ανδρεικέλων που «κυβερνούν» σε συμπαιγνία με τους εντολείς τους.

Το ότι αυτή η κίνηση πραγματοποιήθηκε σε άμεση συμφωνία με τους Γερμανούς – τουλάχιστον – καταδεικνύεται. από μια πλειάδα στοιχείων. Εξ αρχής φάνηκε πολύ παράδοξη η χλιαρή αντίδραση της Μέρκελ και των γερμανικών ΜΜΕ· των ίδιων που κάτω από άλλες συνθήκες και για πολύ μικρότερα θέματα κατακεραύνωναν και συκοφαντούσαν τους Έλληνες. Πρώτο τοποθετήθηκε το Σπήγκελ, η ναυαρχίδα του γερμανικού τύπου που έγραφε την 1η Νοεμβρίου υπό τον τίτλο «Μπράβο κύριε Παπανδρέου!».

«Η Ευρώπη σάστισε. Ο Έλληνας πρωθυπουργός θέλει ο λαός να αποφασίσει για τη σωτηρία της χώρας. Ο Παπανδρέου ποντάρει σε ένα και μοναδικό χαρτί. Η απόφασή του είναι σωστή» γράφει σε πρωτοσέλιδο άρθρο και εξηγεί το γιατί:

«Ο κίνδυνος να πουν οι Έλληνες ‘όχι´ στις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής υπάρχει παρ’ όλα αυτά η απόφαση είναι ορθή για τρεις λόγους.

α) Ο πρωθυπουργός χρειάζεται νωπή λαϊκή εντολή. Εξελέγη πριν την κορύφωση της κρίσης. Η πολιτική που ακολουθεί απαιτεί δύσκολες αποφάσεις. Σε καμία αναπτυγμένη χώρα δεν έχουν επιβληθεί τόσο σκληρά μέτρα περικοπών και λιτότητας.
β) Η αντιπολίτευση κωλυσιεργεί. Μετά από ενάμιση χρόνο δεν έχει ακόμα συνειδητοποιήσει ότι η χώρα δεν έχει ανάγκη από μικροπολιτικά παιχνίδια. Μέσω του δημοψηφίσματος υπάρχει η ελπίδα ότι η αντιπολίτευση θα λάβει σαφώς θέση για το πως βλέπει το μέλλον της χώρας και…

γ) Η Ελλάδα βρίσκεται στη δίνη της κρίσης. Σχεδόν όλοι οι πολίτες είναι θύματα της οικονομικής πολιτικής, πολλοί δεν συνειδητοποιούν τι συμβαίνει γύρω τους και καταφεύγουν στην απεργία. Σε περίπτωση που η πλειοψηφία των πολιτών ταχθεί υπέρ του δρόμου που χαράσσει η κυβέρνηση ίσως η χώρα εξέλθει μια ώρα αρχύτερα από την κρίση. Ως συνέπεια οι απεργιακές κινητοποιήσεις θα έχαναν οποιαδήποτε νομιμοποίησή τους.»

Ανάλογη στάση κράτησε και ηη γερμανική έκδοση των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς που χαρακτηρίζουν την κίνηση «τρελή αλλά σωστή» και υποστηρίζουν πως «εάν ο Παπανδρέου καταφέρει να πείσει με επιχειρήματα τους Έλληνες, το στήριγμα της ευρωδιάσωσης θα είναι πολύ πιο σταθερό από ό,το σήμερα».  Την ίδια στιγμή η λυσσαλέα ανθελληνική «Μπιλντ Τσάϊτουνγκ», διαβεβαίωνε πως η έκτη δόση θα δοθεί κανονικά!

Και αν έμενε καμιά αμφιβολία σε κάποιον, ανέλαβε  να την διασκεδάσει ο…  Βόλφγκανγκ Σόιμπλε που διαπίστωσε ότι «η Ελλάδα έχει συναίσθηση των ευθυνών της και ότι θα συμμορφωθεί με τις αποφάσεις οι οποίες ελήφθησαν από κοινού και ομοφώνως», σε συνέντευξή του στην γερμανική εφημερίδα Hamburger Abendblatt στις 2 Νοεμβρίου [Όλα τα αποσπάσματα από την ηλεκτρονική σελίδα in.gr.]

Οι Γερμανοί υπολογίζουν ότι σε κάθε περίπτωση θα βγουν κερδισμένοι. Είτε οι Έλληνες θα αποδεχτούν μοιρολατρικά την υποταγή τους στην γερμανική τάξη του Δ΄ Ράϊχ, που αναδύεται στην Ευρώπη, είτε, αν συνεχίσουν να παρουσιάζουν αντιστασιακά αντανακλαστικά και απορρίψουν το ψευδο-δημοψήφισμα, όπως είναι το πιθανότερο,  να μπορούν πιο εύκολα να ολοκληρώσουν  το σχέδιο που ακολουθούν από την αρχή της κρίσης, δηλαδή την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ και την ΕΕ.

Να αποδεχτούμε την πρόκληση Παπανδρέου;

Απέναντι σε αυτή τη νέα πραξικοπηματική κίνηση του ΓΑΠ, υπάρχουν και ορισμένοι, είτε ευήθεις, είτε μικροκομματάρχες, είτε ίσως και βαλτοί, που θέλουν να απαντήσουμε θετικά στην πρόκληση του Ππανδρεόυ και των Γερμανών εντολέων του, και να συμμετάσχουμε στο «δημοψήφισμα» – παγίδα. Και επειδή η πλειοδοσία σε «επαναστατική» φρασεολογία είναι μόνιμο χαρακτηριστικό ενός χώρου που δεν έχει στην ουσία συνειδητοποιήσει τη φύση και τα διακυβεύματα της κρίσης μπορεί να συμπαρασύρει και ένα μέρος ειλικρινών αλλά άσχετων ανθρώπων. Γι’ αυτό είναι ανάγκη να υπενθυμίσουμε ορισμένα πράγματα:

Α. Στην κρίση αυτή δεν διακινδυνεύουμε μόνο την οικονομική μας ευημερία και ισορροπία, δεν διακινδυνεύουμε μόνο να πτωχεύσουμε, αλλά και να μεταβληθούμε σε μια χώρα ανίσχυρη να αντιμετωπίσει τις πολλαπλές προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε. Προκλήσεις στο πεδίο της εθνικής συνοχής – μεταναστευτικό, έξοδος και μετανάστευση Ελλήνων, δημογραφικό, απομάκρυνση περιφερειών, και ιδιαίτερα των περισσότερο ευαίσθητων·  προκλήσεις στο πεδίο των εθνικών θεμάτων μας – Σκόπια, Κύπρος, τουρκικός επεκτατισμός και νέο-οθωμανισμός.  Η πτώχευση της Ελλάδας και η έξοδος της από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ, υπό τις σημερινές συνθήκες, εκτός από την οικονομική καταστροφή θα είχε καταιγιστικές συνέπειες για τα εθνικά μας θέματα, θα άνοιγε την όρεξη σε όλους τους καραδοκούντες αντιπάλους και άσπονδους φίλους μας. Ας αναλογιστούμε μόνο ότι θα ολοκλήρωνε την απομάκρυνση της Ελλάδας από την Κύπρο, για να κατανοήσουμε το μέγεθος της ανευθυνότητας τέτοιων αντιλήψεων.

Β. Η δυνατότητα μιας διαφορετικής οικονομικής πολιτικής, που θα οδηγούσε μεσοπρόθεσμα ακόμα και σε έξοδο από το ευρώ, χωρίς καταστροφικές οικονομικές και γεωπολιτικές συνέπειες θα προϋπόθετε:

μια ελληνική οικονομία που να στέκεται στα πόδια της παραγωγικά·

μια κοινωνία σε εγρήγορση που να έχει αποτινάξει την αποβλάκωση που έχουν επιβάλει οι κυρίαρχες ελίτ·

ένα πολιτικό σύστημα που θα έχει επανεθνικοποιηθεί σε βάθος, και θα μπορεί να προσφέρει εναλλακτικές δυνάμεις ικανές να οδηγήσουν τον ελληνικό λαό σε μια νέα πορεία.

Σήμερα σε μια στιγμή έσχατης και καθολικής κρίσης ελιτ, κομμάτων και ηγεσιών, χωρίς ακόμα να υπάρχουν συγκροτημένες εναλλακτικές δυνάμεις, οι προτάσεις για ηρωικές εξόδους, εκτός από γελοίες είναι και επικίνδυνες διότι ρίχνουν νερό στο μύλο των χειρότερων αντιπάλων μας.

Γ. Στην Ελλάδα, την πιο «δύσκολη» χώρα του κόσμου, η στρατηγική αντιμετώπισης της κρίσης πρέπει να είναι υπεύθυνη και σοβαρή, ώστε να μπορεί να είναι αυθεντικά ανατρεπτική και επαναστατική. Όταν ο ΓΑΠ και η συμμορία του προσπάθησαν να αλυσοδέσουν τον ελληνικό λαό στο ΔΝΤ και το μνημόνιο, ίσως υπήρξαμε από τους πρώτους που διακηρύξαν την ανάγκη να επιβάλουμε ένα δημοψήφισμα για το εάν ο ελληνικός λαός αποδέχεται το μνημόνιο. Και συνεχίσαμε να επιμένουμε σε αυτή μας την άποψη, παρόλο που οι περισσότερες αντιμνημονιακές δυνάμεις, είτε από ανεπάρκεια είτε από μικροκομματικούς υπολογισμούς, αρνούνταν να θέσουν αυτό το ζήτημα μετ’ επιτάσεως και αποφασιστικά. Είχαμε τονίσει μάλιστα ότι κινδυνεύουμε κάποια στιγμή να απολέσουμε αυτό το όπλο του δημοψηφίσματος και αυτό να μεταβληθεί σε όπλο στα χέρια των αντίπαλων του λαού, δηλαδή του ΓΑΠ.

Δ. Σήμερα συνέβη ακριβώς αυτό που φοβόμασταν. Σε μία στιγμή που το αίτημα να εκδιωχθεί η κυβέρνηση των δωσιλόγων γίνεται καθολικό, έχει οδηγήσει σε δημοσκοπικκή κατάρρευση το ΠΑΣΟΚ και σε συρρίκνωση – στα πρόθυρα της ανατροπής του – της κοινοβουλευτικής του πλειοψηφίας, ο Παπανδρέου προωθεί το τέχνασμα του δημοψηφίσματος, για να αποφύγει την αναπόφευκτη πτώση του. Και επειδή το δημοψήφισμα θα πραγματοποιηθεί με τους όρους του, δηλαδή με διλληματικό τρόπο, όχι πάνω στην αποδοχή ή όχι του «Μνημονίου», του ΔΝΤ, της τρόικας, αλλά γύρω από το ζήτημα, «ευρώ ή όχι», ή κάτι παραπλήσιο,  αποτελεί την υπέρτατη παγίδα. Διότι θα τρομοκρατήσει τον λαό, πως το ΟΧΙ θα σημάνει και αποδοχή της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας, την οποία αρνείται στη συντριπτική του πλειοψηφία ο λαός.

Ε. Ανάμεσα σε εκείνους που σήμερα μας προτείνουν να αποδεχτούμε την πρόταση του ΓΑΠ, – σε αντίθεση με τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού και των αντιμνημονιακών πολιτικών δυνάμεων –  είναι και ορισμένοι που ακολουθούν τη λογική του «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων». Πράγματι τα προηγούμενα δύο χρόνια αναπτύχτηκε από ορισμένους που παριστάνουν τους οικονομολόγους και από ελάχιστους άλλους δημοσιολογούντες ή πολιτικούς, μια λογική που πατώντας πάνω στην απελπισία του κόσμου που καταστρεφόταν, ή οδηγούνταν στην ανεργία, πρόβαλε την «επιστροφή στη δραχμή», ως πανάκεια για να  λυθεί το οικονομικό πρόβλημα της χώρας. Και οι κήρυκες αυτής της ανοησίας όχι απλώς απόκρυπταν τις γεωπολιτικές συνέπειας μιας τέτοιας επιλογής, αλλά και τις οικονομικές: Σε μια τέτοια περίπτωση η ελληνική οικονομία θα γνωρίσει μια σαρωτική υποτίμηση του νομίσματος, θα συρρικνωθούν και οι λίγες καταθέσεις που έχουν απομείνει στους Έλληνες και θα παρουσιαστεί μεγάλη έλλειψη σε είδη πρώτης ανάγκης, καύσιμα κ.λπ. Στο πολιτικό επίπεδο, εξ αιτίας της έλλειψης πολιτικών δυνάμεων, ικανών να απαντήσουν σε μια τέτοια σαρωτική κρίση από μια προοδευτική σκοπιά, θα αναβαθμιστούν ακριβώς οι πολιτικοί που μας οδήγησαν στο… μνημόνιο και θα επιβάλουν σκληρές αντιδραστικές λύσεις, με τη συναίνεση μάλιστα και ενός  μέρους του πληθυσμού.

Οι Έλληνες κατάλαβαν σταδιακά, μέσα από την εξέλιξη της κρίσης, ότι οι μόνοι που συστηματικά μας οδηγούν στη δραχμή είναι οι Γερμανοί, διότι θεωρούν ότι οι Έλληνες είναι απείθαρχοι και θα χαλάσουν τη σούπα της γερμανικής Ευρώπης. Γι’ αυτό και ακολουθούν μια συστηματική πολιτική ώστε να πάψει η πιθανή πτώχευση της Ελλάδας να απειλεί την ευρωζώνη και τότε, αν δεν υποταχθούμε, να ολοκληρώσουν το έργο τους,. Εξ ου και η συμπαράταξή τους με τον ΓΑΠ στη συνωμοσία του «δημοψηφίσματος».

Ω του θαύματος λοιπόν, ορισμένοι από όσους υποστήριζαν την επιστροφή στη δραχμή ως «επαναστατικό μέτρο», αντί να αναθεωρήσουν την άποψη τους μπροστά στην υιοθέτηση του από τους αντιπάλους μας, φθάνουν στις έσχατες συνέπειες της λογικής τους. Προτείνουν την αποδοχή του διλλήματος που θέτει το ψευδο-δημοψήφισμα του ΓΑΠ και του Σόϊμπλε, ελπίζοντας πως το όχι του ελληνικού λαού θα μας οδηγήσει… στη δραχμή! Επανάσταση μέσω Μερκελ! Αυτός είναι ο κατήφορος μιας άποψης που για καιρό την αντιμετωπίζαμε ως απλή αστειότητα στα πλαίσια του αντιμνημονιακού κινήματος αλλά σήμερα μεταβάλλεται σε επικίνδυνη αστειότητα, διότι οδηγεί στη συμπαράταξη αντιμνημονιακών δυνάμεων με τους  αντιπάλους μας.

Να ανατραπεί τώρα η κυβέρνηση

Άμεσα λοιπόν πρέπει να πολλαπλασιάσουμε τις κινητοποιήσεις και τη δραστηριότητά μας, με έναν και μοναδικό στόχο, να φύγει εδώ και τώρα η κυβέρνηση των δωσιλόγων, να γίνουν εκλογές και να στρέψουμε, με όσες δυνάμεις διαθέτουμε, την συνολική κατεύθυνση της χώρας και των πολιτικών κομμάτων σε μια αντιμνημονιακή κατεύθυνση. Η πάλη για να πέσει η κυβέρνηση περνάει υποχρεωτικά από την άρνηση του δημοψηφίσματος του ΓΑΠ. Είναι κωμικοτραγικό, ενώ πολλαπλασιάζονται οι φωνές μέσα στο ΠΑΣΟΚ που αρνούνται να δεχτούν την λογική του δημοψηφίσματος, ως διχαστική, – φωνές που οι λαϊκές κινητοποιήσεις θα πρέπει να πολλαπλασιάσουν –, την ίδια στιγμή να εμφανίζονται δήθεν αντιμνημονιακές δυνάμεις που να υποστηρίζουν το δημοψήφισμα του… ΓΑΠ! Χωρίς να ενδιαφέρονται εάν θα διχάσουν τον ελληνικό λαό, αρκεί να υποδειχτεί πως είχαν δίκηο στο τραγικό λάθος τους!

Για να επανέλθουμε όμως στα σοβαρά ζητήματα, στο βαθμό που οδηγήσουμε το ταχύτερο δυνατό στο περιθώριο της ιστορίας τη συμμορία ΠΑΣΟΚ, τότε ακόμα και εάν οι Γερμανοί μας οδηγήσουν εκτός ευρώ, – πράγμα που δεν πρέπει να αποκλείεται –, θα έχουμε καλύτερες διεθνείς και εσωτερικές συνθήκες για να αντιμετωπίσουμε μια τέτοια κρίση, θα μπορούμε να συγκροτήσουμε συμμαχίες και να αντισταθούμε. Πρέπει να είμαστε  οργανικό στοιχείο μιας πάλης ενάντια στη δικτατορία μιας γερμανικής νεοφιλελεύθερης Ευρώπης και ενός γερμανοκρατούμενου ευρώ. Εάν δοθεί ένας αγώνας μαζί με άλλους λαούς και άλλες δυνάμεις στην ίδια την Ευρώπη πρέπει να είμαστε παρόντες, και όχι να κάνουμε τη χάρη των Γερμανών που θέλουν να σαλαμοποιήσουν τη Νότια Ευρώπη, αποκόπτοντας πρώτα το ελληνικό τμήμα της, για να μπορούν πιο εύκολα στη συνέχεια να υποτάξουν τους υπολοίπους. Μη ξεχνώντας ποτέ πως έχουμε ανάγκη για συμμαχίες και σε άλλα πεδία, που αφορούν στα εθνικά μας θέματα και ότι πρέπει επί τέλους να ενεργοποιήσουμε και το όπλο της διεκδίκησης των γερμανικών αποζημιώσεων. Στο δε εσωτερικό, θα έχει αναδυθεί ένας συσχετισμός δυνάμεων ευνοϊκότερος για αλλαγές, όταν θα έχει φύγει από τη μέση η υποθήκη του μνημονιακού ΠΑΣΟΚ.

Βήμα πρώτον λοιπόν, να αποκρούσουμε το ψευδοδημοψήφισμα, να γκρεμίσουμε τους εντολοδόχους του Ράϊχ. Τα υπόλοιπα έπονται.

2 Νοεμβρίου 2011

Υ.Γ Στην απίθανη περίπτωση που το απομονωμένο ανδρείκελο κατορθώσει να επιβιώσει και να φθάσει σε δημοψήφισμα υπάρχουν δύο δυνατές επιλογές. Είτε η Αποχή από το δημοψήφισμα, μαζική, πάνδημη, που θα λάβει χαρακτήρα μαζικής κινητοποίησης, είτε το Όχι εάν κρίνουμε ότι δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Ωστόσο η συζήτηση για κάτι τέτοιο, δεν είναι απλώς πρόωρη, αλλά και αποπροσανατολιστική, διότι μας βάζει στην λογική του ΓΑΠ. Σήμερα πρέπει να κινούμαστε για την αποτροπή της διενέργειάς του και τίποτε άλλο. Το ψευδο -δημοψήφισμα δεν πρέπει να γίνει και δεν θα γίνει. Αυτό πρέπει να είναι το σύνθημά μας.

ΠΗΓΗ: 2-11-2011, http://ardin-rixi.gr/2011/11/02…..81/

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ:

Οι Πολίτες ενός κράτους, το οποίο «γέννησε» τη Δημοκρατία, δεν είναι σωστό να αρνούνται τη συμμετοχή τους στις αποφάσεις για το μέλλον τους – ακόμη και αν τοποθετούνται σκόπιμα προ τετελεσμένων γεγονότων

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

“Εάν η παραμονή μας στην Ευρωζώνη θα είχε ως αναπόφευκτη συνέπεια την υποταγή μας στο ΔΝΤ ή στη Γερμανία, την ολοκληρωτική απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας, την κατάλυση της Δημοκρατίας, τις προσβολές στην υπερηφάνεια και στην αξιοπρέπεια μας, τη λεηλασία των δημοσίων επιχειρήσεων, την καταστροφή των μικρομεσαίων ελληνικών εταιρειών, τη συνέχιση της νόμιμης φοροδιαφυγής των ξένων πολυεθνικών, τη φορολογική «υφαρπαγή» της περιουσίας μας, το συνεχή περιορισμό του κοινωνικού κράτους και τη διαρκή μείωση των αμοιβών, μέχρι τo σημείο που η πιο κουραστική και εξοντωτική εργασία να μην μπορεί, με βεβαιότητα, να μας εξασφαλίσει καν τα απολύτως απαραίτητα – εάν οι εναλλακτικές λύσεις ήταν είτε αυτή η κατάσταση, είτε η εγκατάλειψη της Ευρωζώνης, όλες οι δυσκολίες, μεγάλες ή μικρές, της υιοθέτησης ενός εθνικού νομίσματος, θα έμοιαζαν να είναι σταγόνα στον ωκεανό” (άρθρο μας).

Τα μεγαλύτερα προβλήματα μίας χώρας είναι αναμφίβολα η χρόνια ύφεση και η συνεχώς αυξανόμενη ανεργία – ουσιαστικά αλληλένδετα μεταξύ τους, αφού το ένα προκαλεί το άλλο, ανεξάρτητα από το ποιο προηγείται. Η Ελλάδα, αντιμέτωπη τα τελευταία τρία χρόνια και με τα δύο αυτά «δεινά», χωρίς καμία προοπτική καταπολέμησης τους (ανάπτυξη), στα πλαίσια των οικονομικών προγραμμάτων λιτότητας που της επιβάλλονται από τους ξένους εισβολείς, έχει φτάσει πλέον στα όρια της – ενώ η «βοήθεια» που της προσφέρεται, ανεξάρτητα από τις δυσανάλογες απαιτήσεις των δανειστών της (λεηλασία δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, μετατροπή της σε προτεκτοράτο, τοκογλυφικά επιτόκια κλπ.), δεν οδηγεί πουθενά.      

Ο πρωθυπουργός της τώρα, θέλοντας μάλλον να αποφύγει τις ευθύνες του εγκληματικού αδιεξόδου, στο οποίο οδήγησε ατυχώς την πατρίδα του (εκτελώντας «έξωθεν εντολές» ή μη), πρότεινε την ύστατη στιγμή, στο χείλος του γκρεμού καλύτερα, τη διεξαγωγή ενός δημοψηφίσματος – όπου οι Πολίτες θα κληθούν οι ίδιοι να αποφασίσουν για το μέλλον της χώρας τους, μη έχοντας ουσιαστικά εναλλακτικές λύσεις και «εκβιαζόμενοι» εκ των πραγμάτων.

Αντί λοιπόν ο Έλληνας πρωθυπουργός να διαχειριστεί ορθολογικά τις τεράστιες διαπραγματευτικές δυνατότητες μίας χώρας-ισότιμου μέλους της Ευρωζώνης (όπως φάνηκε από την πρόσφατη, τρομοκρατημένη αντίδραση των διεθνών χρηματιστηρίων απλά και μόνο από την έμμεση αναγγελία ενός δημοψηφίσματος), έγκαιρα από το 2009, επιτυγχάνοντας την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του δημοσίου χρέους με χαμηλά επιτόκια, καθώς επίσης τις ευρωπαϊκές παραγωγικές επενδύσεις, παράλληλα με την διεκδίκηση των γερμανικών επανορθώσεων (άρθρο μας), αποφάσισε δυστυχώς να «εκβιάσει» του Πολίτες – θέτοντας στην κρίση τους την ειλημμένη απόφαση της Πύρρειου χρεοκοπίας, την οποία ο ίδιος έχει ήδη λάβει μερικές ημέρες πριν.

Ακόμη περισσότερο, επέλεξε (εάν βέβαια υποθέσουμε καλοπροαίρετα ότι το σκέφθηκε ο ίδιος και όχι το ΔΝΤ, στα πλαίσια ενδεχομένων σχεδίων διάλυσης της Ευρωζώνης) τον «εκβιασμό» με ένα δίλημμα, το οποίο μόνος του επινόησε, ισχυριζόμενος ότι ήταν υποχρεωμένος να αποφασίσει μεταξύ της εξόδου της χώρας του από το Ευρώ ή της πλήρους υποταγής στους ξένους πιστωτές της – ένα πραγματικά λυπηρό γεγονός και μία πολιτική συμπεριφορά, η οποία σπάνια συναντάται στον πλανήτη.

Ανεξάρτητα όμως από όλα αυτά οι Πολίτες ενός κράτους, το οποίο «γέννησε» τη Δημοκρατία, δεν είναι σωστό να αρνούνται τη συμμετοχή τους στις αποφάσεις για το μέλλον τους – ακόμη και όταν τοποθετούνται σκόπιμα αντιμέτωποι με τέτοια «εκβιαστικά» διλήμματα, τα οποία ο πρωθυπουργός επέλεξε δυστυχώς να επιδεινώσει, στερώντας ταυτόχρονα τα άδεια ταμεία της χώρας του από την 6^η δόση ενός δανείου, απόλυτα απαραίτητου για την πληρωμή των τρεχουσών υποχρεώσεων του δημοσίου.

Ανεξάρτητα τώρα από τις τεράστιες ζημίες όλων των άλλων χωρών, οι οποίες πιθανότατα θα οδηγήσουν στη διάλυση της Ευρωζώνης, εάν όχι στην κατάρρευση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, με ανυπολόγιστες συνέπειες για ολόκληρο τον πλανήτη, οι Έλληνες οφείλουν να επιλέξουν πολύ σοβαρά μεταξύ της υποταγής και της στάσης πληρωμών – όπου η υποταγή θα συνοδεύεται παράλληλα από τη φτώχεια και τη λεηλασία της χώρας τους.           

Έχοντας την άποψη λοιπόν ότι, η στάση πληρωμών είναι μεν εξαιρετικά οδυνηρή, αλλά έχει έστω κάποιες ελπίδες ελεύθερης επιβίωσης, ενώ μπορεί να οδηγήσει σε πραγματικές λύσεις, θεωρούμε πολύ δύσκολο να αποδεχθούν οι Έλληνες «αμαχητί» την υποδούλωση τους.

 Επομένως, πιστεύουμε ότι θα ψηφίσουν θαρραλέα και επικίνδυνα, χωρίς να φοβηθούν τις καταστροφικές συνέπειες μίας ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας ή/και επιστροφής στη δραχμή – στην οποία, αργά ή γρήγορα, θα οδηγούνταν από τους συνδίκους του διαβόλου, ακόμη και αν ψήφιζαν εναντίον της.

Φυσικά είναι πιθανόν να σφάλουμε και να συνεχισθεί η «σιωπή των αμνών» – μέχρι την ημέρα της απόλυτης εξαθλίωσης, όπως συνέβη στην Αργεντινή (υπενθυμίζουμε ότι, η Γαλλική επανάσταση ξεκίνησε ένα χρόνο μετά την επίσημη χρεοκοπία του κράτους – ενώ οι κερδοσκόποι συνέχισαν να κερδίζουν, ακόμη και κατά τη διάρκεια της, «χειραγωγώντας» τις αποφάσεις των πολιτικών εν αγνοία τους). 

Η ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ

Φυσικά υπάρχει, όπως πάντοτε, και η άλλη όψη του νομίσματος – σύμφωνα με την οποία ο Έλληνας πρωθυπουργός επέλεξε «αυτόβουλα» την αναγγελία δημοψηφίσματος, για να θέσει προ των πραγματικών ευθυνών τους τόσο την τευτονοκρατούμενη ηγεσία της Ευρωζώνης, όσο και το ΔΝΤ (Η.Π.Α.).

Ότι επρόκειτο δηλαδή για μία «πειραματική» στάση πληρωμών (αφού όλοι πιστεύουν ότι, οι Έλληνες θα ψηφίσουν αρνητικά), η οποία θα αποδείκνυε, όπως και συνέβη, τα καταστροφικά επακόλουθα μίας Ελληνικής χρεοκοπίας – τόσο για τη ζώνη του Ευρώ, όσο και για ολόκληρο τον πλανήτη (η πιθανή ζημία υπολογίζεται ότι θα ξεπερνούσε τα 5 τρις € – ενώ μόνο χθες τα χρηματιστήρια της Ευρωζώνης είχαν ζημίες άνω των 60 δις €).

 Εμείς ευχόμαστε φυσικά να είναι αυτή η αλήθεια – η οποία όμως δεν είναι τόσο ακίνδυνη για την Ελλάδα, όσο ίσως φαίνεται με την πρώτη ματιά (ενώ οι απειλές απορρύθμισης, κατάρρευσης και πραξικοπήματος αυξάνονται καθημερινά).    

ΥΓ: Πριν ψηφίσουμε (εάν) για την αποδοχή ή μη της συμφωνίας της 26^ης Οκτωβρίου (άρθρο μας), θα μας κοινοποιηθεί, έτσι ώστε να γνωρίζουμε τι ακριβώς ψηφίζουμε. Είναι το πρώτο βήμα για την Άμεση Δημοκρατία, έτσι όπως λειτουργεί με επιτυχία στην Ελβετία, ενώ θα σημάνει μία πραγματική αλλαγή. Η ευκαιρία αυτή προφανώς δεν θα μας προσφερόταν υπό φυσιολογικές προϋποθέσεις – ενώ φυσικά κοστίζει, όπως όλα στη ζωή.

 VIDEO:

 http://www.bigroadstv.com/web–tv/40-reportage/185-i–ellada–sto–koureio–me-50.html   

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 02. Νοεμβρίου 2011, viliardos@kbanalysis.com, Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, καθώς επίσης συγγραφέας τριών οικονομικών βιβλίων.

ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ

Πως η φαντασίωση του Δ’, «οικονομικού» Ράιχ, καταστρέφει την Ελλάδα, την Ευρώπη και την ίδια τη Γερμανία.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η Γερμανία βρίσκεται σήμερα στο κρισιμότερο σημείο της ιστορίας της. Θεωρητικώς τουλάχιστον, έχει ιστορική ευκαιρία να αναδειχθεί σε «δημοκρατικό», «καλό» Ηγεμόνα της ηπείρου, ηγούμενη των ευρωπαϊκών λαών στην προσπάθεια να σωθεί η ιδέα της Ευρώπης, της συνεργασίας των λαών της και, μαζί, τα ιστορικής, πανανθρώπινης σημασίας δημοκρατικά, κοινωνικά, πολιτιστικά επιτεύγματα των ευρωπαϊκών λαών μετά τον πόλεμο, από τον επελαύνοντα «ολοκληρωτισμό» των Αγορών.

Με τον τρόπο όμως που χειρίζεται μέχρι τώρα την κρίση, το Βερολίνο κινδυνεύει να επαναλάβει τον χειρότερο ιστορικό εαυτό του, οδηγώντας την ‘Ενωση στη διάλυση, το ευρώ σε εξαφάνιση, την Ευρώπη σε ιστορική οπισθοδρόμηση, προάγγελο παγκόσμιας βαρβαρότητας, τη διεθνή οικονομία σε κρίση χειρότερη από αυτή του 1929 και, την ίδια τη Γερμανία, σε μια ήττα, όχι στρατιωτική αυτή τη φορά, αλλά πολιτική, ηθική, γεωπολιτική, στρατηγική, σημαντικότερη από αυτή του 1945.

Μόνο η αδράνεια του μυαλού και η άρνησή μας να αποδεχθούμε οδυνηρές αλήθειες, μας εμποδίζει να αντιληφθούμε πλήρως και να ενσωματώσουμε τις συνέπειες του γεγονότος ότι βρισκόμαστε πιθανώς ενώπιον ενός ενδοευρωπαϊκού «τρίτου παγκόσμιου πολέμου», πολιτικο-οικονομικού και όχι στρατιωτικού (τουλάχιστον αρχικά), που κινδυνεύει να εμπεδώσει την παγκόσμια κυριαρχία των «Αγορών», μιας αυτοκρατορίας του χρηματιστικού κεφαλαίου, εν συμμαχία με τα αμερικανικά όπλα, οι προϋποθέσεις για την εμφάνιση της οποίας έχουν τεθεί οικονομικά με την επέλαση της απορρύθμισης επί 40 χρόνια και τη «χρηματιστική μετάλλαξη» του καπιταλισμού που προκάλεσε, γεωπολιτικά και ιδεολογικά με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ.

O θρίαμβος των αγορών

Το 2008, ο Πρόεδρος της Goldman Sachs Lloyd Blankfein, γνωστός για τη φράση του «κάνω το έργο του Θεού», δεν μπορούσε να κοιμηθεί τα βράδυα, τρέμοντας για την τύχη των τραπεζών. Ο προκάτοχός του στην Goldman, που είχε στο μεταξύ «μεταγραφεί» στην κυβέρνηση, Πόλσον, Υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Μπους, παρακαλούσε γονατιστός το Κογκρέσσο να σώσει τις Τράπεζες με τα λεφτά των φορολογουμένων.

Τρία χρόνια αργότερα, όχι μόνο σώθηκαν οι Τράπεζες και τα φανταστικά τους κέρδη, αλλά είναι ο Πρόεδρος της Γαλλίας που, λέγεται, το πρώτο πράγμα που ρωτάει κάθε πρωϊ, δεν είναι η υγεία του νεογέννητου παιδιού του, αλλά τι έκαναν οι οίκοι με το γαλλικό ΑΑΑ! Οι τράπεζες συντάσσουν τα ευρωπαϊκά σχέδια «σωτηρίας που καταστρέφει» την Ελλάδα δια του International Institute of Finance, oι «αγορές» στοίχειωσαν το μυαλό των πολιτικών κι αντί να «ρυθμίζονται» από τα κράτη τα «ρυθμίζουν» αυτές. Αποφασίζουν το μέγεθος και την πολιτική τους, το ύψος κοινωνικών δαπανών, σε πόσο βαθιά ύφεση θα πέσουν και αν, τελικά, θα πάρουμε κάποια σύνταξη ή θα πεθάνουμε φτωχοί και αβοήθητοι, έχοντας να διαλέξουμε μεταξύ τροφής και φαρμάκων. Η Wall Street Journal δεν κρύβει τον ενθουσιασμό της για την κατάρρευση της ιδέας ενός ευρωπαϊκού «υπερέθνους» και την ιστορική ευκαιρία, όπως εκτιμά, για την κατεδάφιση του κράτους πρόνοιας σε Ευρώπη και ΗΠΑ.

Αυτοκρατορία και Ευρώπη

Ακόμα κι αυτά όλα δεν είναι όμως τίποτα μπροστά σε αυτό που, πλέον, η «Αυτοκρατορία του Χρήματος» αποκτά την πρακτική δυνατότητα να κάνει, να κυριαρχήσει δηλαδή στην Ευρώπη, αλλάζοντας ίσως, αν χρειαστεί, το πολίτευμά της, και ενδεχομένως διαλύοντας την ‘Ενωση αν αυτή δεν υποταγεί πλήρως, κάτι που θα απαλλάξει και τις ΗΠΑ από τη σοβαρή αμφισβήτηση της παγκόσμιας νομισματικής κυριαρχίας του δολλαρίου, χωρίς την οποία δεν είναι εξασφαλισμένη η χρηματοδότηση της οικονομίας τους. Οι «αγορές» ποτέ δεν πολυσυμπάθησαν την ΕΕ γιατί εμπεριέχει τη δυνατότητα πολιτικής ολοκλήρωσης, κι αυτές δεν συμπαθούν κανενός είδος κράτος, πολύ περισσότερο μεγάλο κράτος και μάλιστα υπό γερμανική επιρροή! Πάντα άλλωστε, η κυριαρχία εξωευρωπαϊκών δυνάμεων επί της Ευρώπης επιτεύχθηκε με την εκμετάλλευση των αντιθέσεών της. Οι ευρωπαϊκοί λαοί έβγαλαν ο ένας τα μάτια του άλλου, όπως ακριβώς αρχίζουν να κάνουν και τώρα, οικονομικά και πολιτικά. Αυτός ήταν ο τρόπος με τον οποίο η ήπειρος που γέννησε όλες τις ιδέες της νεώτερης εποχής καταστράφηκε και κυριαρχήθηκε, με αποκορύφωμα τους δύο παγκοσμίους πολέμους. Αυτό το πρότυπο κινδυνεύει να επαναλάβει τώρα.

Τη βασική ευθύνη έχει η Γερμανία, στην οποία επετράπη μεν να αναπτυχθεί οικονομικά μετά το 1945, της επεβλήθη ιδιόμορφη «λοβοτομή» από τους νικητές και της φορτώθηκαν περισσότερες από τις αμαρτίες που της αναλογούσαν. Το Βερντέν προηγήθηκε του Νταχάου και του Γκουλάγκ και οι Βερσαλλίες του Χίτλερ, ούτε ήταν μικρά εγκλήματα η ισοπέδωση των γερμανικών και ιαπωνικών πόλεων άνευ στρατιωτικού λόγου. Αυτή η «λοβοτομή» την εμποδίζει, ακόμη και σήμερα, να «μεταβολίσει» την ιστορία της, καθιστάμενη εκ νέου «κανονική χώρα», σε συνδυασμό βέβαια με την ιδιοτέλειά της, την ανασφάλειά της, την εσωτερική της υπονόμευση από τους ανθρώπους των αγορών, τους ‘Ισσινγκ και τους ‘Ακερμαν. Το έθνος που παρήγαγε Χέγγελ, Μαρξ, Κλαούζεβιτς, Χαουζχόφερ, αδυνατεί και φοβάται να σκεφθεί με ιστορικούς-στρατηγικούς όρους, τρέμοντας μήπως ξανακατηγορηθεί. Σε μια αντιστροφή που θα άφηνε κατάπληκτο τον Φρόιντ, εφαρμόζει σήμερα στην Ελλάδα ακριβώς την πολιτική που άσκησαν οι νικητές του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου στη Γερμανία με τη συνθήκη των Βερσαλλιών. Διακινδυνεύει να προκαλέσει καταστροφές ανάλογες με εκείνες που τότε προκλήθηκαν και να πραγματοποιήσει τελικά τους χειρότερους φόβους της. Το Βερολίνο έχει ίσως τη δύναμη να καταστρέψει την Ελλάδα, όχι τη δύναμη να αποφύγει το τεράστιο, όχι μόνο οικονομικό, κυρίως πολιτικό και γεωπολιτικό fall out. Τότε, οι πάντες θα σκεφτούν και πολλοί θα πουν: «Οι Γερμανοί δεν άλλαξαν. Παραμένουν οι ίδιοι. Δεν μπορεί να τους εμπιστεύεται κανείς». Αυτό θα είναι ένα νέο, ιδεολογικό 1945.

Μια τέτοια κατάληξη, που δεν μπορεί να αποκλεισθεί, θα συνιστά ιστορικό, παγκόσμιας εμβέλειας θρίαμβο της Αυτοκρατορίας που, Βρετανική παληότερα, Αμερικανική μετά το 1947, όλο και περισσότερο χρηματοπιστωτική σήμερα, παρά τις διαδοχικές μεταλλάξεις της, εκφράζεται πάντα από την ιστορική φράση του Λόρδου Ισμέι, γραμματέα της Ατλαντικής Συμμαχίας, που συνόψισε σε δέκα λέξεις την αποστολή του ΝΑΤΟ: «Nα κρατάει τους Αμερικανούς μέσα, τους Ρώσους έξω, τους Γερμανούς κάτω».

Γερμανία και Ευρώπη

Σε αντίθεση με το 1914 και το 1939, όταν τα γερμανικά σχέδια κυριαρχίας αφορούσαν μόνο τον γερμανικό λαό και οδηγούσαν σε ευθεία σύγκρουση με όλα τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά έθνη, σήμερα, η ιδέα της σωτηρίας όλης της Ευρώπης από τη οπισθοδρόμηση και τη διάλυση που ετοιμάζει η παγκόσμια «Αυτοκρατορία του Χρήματος» είναι μια ιδέα που μπορεί να δώσει τεράστια πολιτική ισχύ σε όποιον την ενστερνισθεί. Οι επιτυχείς ηγεμονίες δεν έχουν μόνο «μπαστούνι», αλλά και «καρότο», κάποιο όφελος για τους ηγεμονευόμενους. ‘Ηταν ένας Πρώσσος, ο Κλαούζεβιτς, που είδε, πίσω από τις νίκες του Ναπολέοντα, την ισχύ των ιδεών της Γαλλικής Επανάστασης. Η Ρωσία έπαιξε έναν τελείως δυσανάλογο παγκόσμιο ρόλο καθιστάμενη φορέας του «σοσιαλισμού», «κοσμικής θρησκείας» του 20ού αιώνα για εκατομμύρια ανθρώπους. Η αμερικανική αυτοκρατορία στηρίχτηκε στη δύναμη του φιλελεύθερου παραδείγματος, του ιδεώδους του «ελεύθερου, αυτεξούσιου ατόμου».

Παραμένοντας εγωϊστικά και επαρχιακά κλεισμένος στο δικό του έθνος ο γερμανικός εθνικισμός απέτυχε και αυτοκαταστράφηκε όχι γιατί υπήρξε, αλλά γιατί το «σχέδιό» του παρέμεινε «μπαστούνι χωρίς καρότο» για τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, γιατί βασίστηκε στην υπερεκτίμηση της στρατιωτικής άλλοτε, της οικονομικής σήμερα ισχύος του, γιατί οι Γερμανοί νομίζουν τους άλλους Ευρωπαίους ως «αποτυχημένους ή ατελείς Γερμανούς», δεν μπορούν να αντιληφθούν την αναποτελεσματικότητα της μονομερούς έμφασης στη στρατιωτική ή την οικονομική βία για την «πειθάρχηση» της ηπείρου. Οι ηγεμονίες που διήρκεσαν και είχαν αποτελέσματα ήταν αυτές που είχαν καρότο, περιλαμβάνοντας κάποιο όφελος και για τους ηγεμονευόμενους.

Με όραμα «καταστραφείτε για να πληρώσετε τα χρέη σας», ούτε Ευρώπη θα υπάρξει και αν υπάρξει θα είναι θνησιγενής. Με όραμα επανέλεγχος του χρήματος, επιστροφή στον Κέινς, προστασία του βιοτικού επιπέδου των Ευρωπαίων, οικολογία και ανεξαρτησία, ίσως θα μπορούσε να υπάρξει ελπίδα, μοιάζει τώρα να πιστεύει ένας αυξανόμενος αριθμός Ευρωπαίων διανοουμένων. Αρκεί η ωρίμανση των ιδεών να μην γίνει πιο αργά από ανεπίστρεπτες καταστροφές.

Konstantakopoulos.blogspot.com
Κόσμος του Επενδυτή, 28 Οκτωβρίου 2011

ΠΗΓΗ: Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011, http://konstantakopoulos.blogspot.com/2011/10/blog-post_30.html

Θρησκεία και Επιστήμη: Το τέλος μιας άγονης αναμέτρησης

Του π. Δημήτριου Π. Καλημέρη*

Ο 20ος αιώνας, εποχή συγκρουσιακών αναμετρήσεων θρησκείας και επιστήμης, ορθού λόγου και ενορατικής αναζήτησης, ηθικών απαιτήσεων και γνωσιολογικής αυτοτέλειας, δεν μένει χωρίς την παρέμβαση προσωπικοτήτων που συντελούν στην αναδιοργάνωση του μηνύματος του ανθρωπισμού με σύγχρονους τρόπους έκφρασης. Ο κορυφαίος γενετιστής Francis Collins θα ανασκευάσει το ζεύγμα θρησκεία-επιστήμη από αντιθετική σε συμφιλιωτική συνύπαρξη.

Η θεολογική σκέψη (1) επιστρέφει στο πάνθεον των επιστημών, ως διαλεκτικό μέσο συμπόρευσης του οριστικά γνωστού με το διηνεκώς αναζητούμενο. Ο Fr. Collins, παγκοσμίου κύρους επιστήμονας, σεμνός και συνεπής Χριστιανός, δεν θυσιάζει την επιστημονική του οξυδέρκεια στην άρνηση του μη προφανούς, αλλά καθορίζει με σαφήνεια και θάρρος τις αντενδείξεις μιας απολυταρχικής χρήσης της επιστημονικής γνώσης (2). Είναι επικεφαλής του Human Genome Project (3), ενός από τα πιο μεγαλόπνοα ερευνητικά προγράμματα της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας, με ανυπολόγιστες συνέπειες για την ηθική, οικονομική και κοινωνική ζωή του σύγχρονου ανθρώπου (4). Ένα πρόγραμμα που ασχολείται με την αποκωδικοποίηση και χαρτογράφηση του ανθρωπίνου γονιδιώματος, το οποίο θα επιφέρει θεμελιώδεις ανακατατάξεις στην υπαρξιακή περιπέτεια του ανθρώπου.

Ο κίνδυνος αναγωγής της ανθρώπινης ύπαρξης σε έναν άκαμπτο γενετικό ντετερμινισμό και της ερμηνείας της ανθρώπινης πράξης με όρους μιας νέας βιοχημικής γλώσσας (5), προκαλεί την εγρήγορση της θεολογικής σκέψης.
Το 1989 μία σημαντική ανακάλυψη στο χώρο της ιατρικής γενετικής κάνει διάσημο στη διεθνή επιστημονική κοινότητα τον Fr. Collins. Εργαζόμενος εκείνη την εποχή στο Πανεπιστήμιο του Michigan προσδιορίζει, με την μέθοδο του Positional Cloning, το μεταλλαγμένο γονίδιο που είναι υπεύθυνο για την ασθένεια της κυστικής ίνωσης (6) (Cystic Fibrosis).

Η επιστημονική του αρτιότητα και η χριστιανική του πίστη διατηρούν ανήσυχο το πνεύμα και άοκνη την προσπάθεια για βαθύτερη και πιο αποτελεσματική διάγνωση ασθενειών με σαφές γενετικό υπόστρωμα, όπως της νευροϊνωμάτωσης, της νόσου του Hundington, της πολλαπλής ενδοκρινικής νεοπλασίας τύπου Ι και άλλων σοβαρών ασθενειών.

Το 1993 αναλαμβάνει Director στο National Human Genome Research Institute. Η πρόκληση είναι τεράστια, χρησιμοποιεί την ήπια γλώσσα του Χριστιανού χωρίς υπερφίαλες δηλώσεις και κρίσεις – οι ερευνητικές του προσπάθειες έχουν ως μοναδικό και ανυποχώρητο στόχο να υπηρετήσουν τον άνθρωπο. Τον απασχολούν θέματα κοινωνικής και ασφαλιστικής πολιτικής, όπως η μελλοντική στάση των ασφαλιστικών ταμείων απέναντι σε ανθρώπους με βεβαιωμένες γενετικές ασθένειες, αγωνίζεται για πιο ανθρώπινους και αλληλέγγυους νόμους. (7)

Με σύγχρονες εξελιγμένες τεχνικές, όπως των Single Nucleotide Polymorphism (SNIPs) και των DNA chips, προσπαθεί να εντοπίσει γονίδια πολυπλόκων ασθενειών όπως του διαβήτη, της υπέρτασης και των ψυχιατρικών νοσημάτων, να επιτευχθεί η έγκαιρη διάγνωση και η αποτελεσματική θεραπεία (8).

Η άποψή του για το μεγαλείο του Human Genome Project εκφράζεται στα ίδια τα λόγια του Francis Collins «is going to change everything over the years». Η αγάπη του για τον Θεό και τον άνθρωπο γεμίζει την ψυχή του· στο ετήσιο συμπόσιο για την κυστική ίνωση Βορείου Αμερικής τραγούδησε το «Dare to Dream», εκφράζοντας με την μουσική ευαισθησία του την ελπίδα της επιστήμης και την αισιοδοξία της πίστης.

Ανεξάρτητος από πολιτικές επιρροές και πιέσεις, αντιμετωπίζει τώρα τον σκόπελο των οικονομικών περιορισμών που έχει θέσει η αμερικανική κυβέρνηση στο Human Genome Project. Η χαρτογράφηση κάθε νουκλεοτιδικής βάσης στο ανθρώπινο DNA (9) στοιχίζει στο πρόγραμμα 50 cents, αλλά για την συνέχεια του προγράμματος απαιτείται η μείωση στα 20 cents· ο Fr. Collins προσπαθεί να μειώσει το κόστος στα 10, επιτυγχάνοντας έτσι την επιχορήγηση και για την χαρτογράφηση του γονιδιώματος του ποντικού (10), που θα επιτρέψει συγκριτικές έρευνες και θα δώσει ανεκτίμητες πληροφορίες για την οργάνωση του γενετικού υλικού.

Η πρόοδος της γενετικής έρευνας προκαλεί όμως και τον σκεπτικισμό του κορυφαίου επιστήμονα· ξέρει ότι η ανακάλυψη ανεπιθύμητων γονιδίων οδηγεί και σε ανεπιθύμητες κυήσεις, και κατά συνέπεια αυξάνει τον κίνδυνο των αμβλώσεων στο όνομα της σύγχρονης γενετικής (11). Το θέμα αυτό τον απασχολεί έντονα, η άποψή του για την έναρξη της ζωής «from the moment of conception» έρχεται πολύ κοντά στην αγιοπατερική σκέψη. Δεν επιθυμεί το μήνυμα του Ηυman Genome Project να είναι η εξουδετέρωση κάθε ηθικής επιφύλαξης για την εξέλιξη της γενετικής (12).

Η γενετική μηχανική σε ανθρώπους, η μεταφορά γονιδίων στο ανθρώπινο γενετικό υλικό, κινδυνεύει να γίνει με ωφελιμιστικά κριτήρια που θα αντιπροσωπεύουν τον ηθικό σχετικισμό της εποχής· για τον λόγο αυτό πρέπει κάθε πειραματική προσπάθεια να γίνει με πολύ αυστηρούς όρους και κανόνες (13).

Το έργο και η σκέψη του Francis Collins εκφράζουν το νέο προβληματισμό που κυοφορείται στο χώρο της σύγχρονης γενετικής και βιοτεχνολογίας, επιστήμες που βρίσκονται στο κατώφλι μιας εποχής μεγάλων ανακαλύψεων με καταλυτικές συνέπειες στην πνευματική και ηθική ωριμότητα του ανθρώπου γιατί, όπως λέει ο ίδιος ο Fr. Collins, «humanity now knows something, only God knew before» (οι άνθρωποι γνωρίζουν τώρα, αυτό που γνώριζε ο Θεός πάντοτε) (14).

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

(1) Αφιέρωμα στην Θεολογία του περιοδικού Διαβάζω: 251: 1990, ίδιαιτερα το άρθρο του καθηγητού Μ. Ματσούκα: Το μέλλον της Θεολογίας ως ανθρωπιστικής επιστήμης, σσ. 30-36, στὸ ἴδιο τεύχος.

(2) Καταπληκτικό το βιβλίο του διάσημου φιλοσόφου της επιστήμης Paul Κ. Feyerabend: Erkenntnis fϋr freie Menschen (Paul Κ. Feyerabend: Γνώση για ελεύθερους ανθρώπους, μτφρ. Γ. Τζαβάρας, εκδ. Σύγχρονα Θέματα, Θεσσαλονίκη 1986).

(3) Περισσότερες πληροφορίες για το Human Genome Project στην websιte τον Department of Energy, USA: http: www.e_r.doe.goy[ production/oτher/ hu~ top.html

(4) Αρχιμ. Δημητρίου Καλημέρη: Η ευρωπαϊκή εκδοχή του Human Genome Project. “Τριπτόλεμος”, περιοδική έκδοση Γεωπονικού Παν/μίου Αθηνών, Τεύχος 8, 1998. σ.23-26.

(5) Jean-Pierre Changeux: L' homme neuronal (Ζαν-Πιέρ Σανζέ: Ο Νευρωτικός Άνθρωπος, μτφρ. Βαγγέλη Μπρίκα, εκδ. Ράππα.), επίσης βλ. την καταλυτική κριτική του Γιώργου Χειμωνά: Ο Λόγος. Μάθημα έβδομο και τελευταίο: Ο Χρόνος και το Σύμβολο, σσ. 15-25.

(6) Francίs Collίns: Cystic Fibrosis: Molecular Βίology and Therapeutic Implicatίons. Sciense: 256, 774-779. 1992.

(7) ΡαυΙ Berg and Maxine Singer: Dealing with Genes: The Language of Heredity. Blackwell Scientific Publications. 1992. Το προσιτό στον Έλληνα αναγνώστη άρθρο τον Σαράντη Γκάγκον: Διαγνωστική Γενετική, η, Μίllennium, 6, 92- 99, 1997.

(8) Β Κ. Suarez, C L Hampe, Ρ Van- Eerdewegh: Genetic Approaches to Mental Dίsorders. American Psychiatric Press. 1994.

(9) Το μέγεθος τον ανθρώπινον DNA υπολογίζεται σε 3Χ109 ζεύγη νουκλεοτιδικών Θέσεων, ο δε αριθμος των γονιδίων σε 140.000 βλ. άρθρο μου: Η ευρωπαϊκή εκδοχή… (ο. π. 4).

(10) W. Κ. Silvers: The Coat Colors of Mice. Α Model for Mammalian Gene Action and Interaction. Springer, New York 1979 βλ. έπισης το είδικο περιοδικό Mouse Genome. Oxford Universitγ Press.

(11) Μητροπολίτου Περιστερίου Χρυσοστόμου-Γερασίμου Ζαφείρη: Αι Αμβλώσεις και η Ορθόδοξος Εκκλησία. Θέσεις και Αντιθέσεις. Θεολογία, 58:185-232, 385-424. 1987.59: 88-120, 246-277, 438-465, 660-771. 1988.60: 7-76. 1989. Από άποψη κανονικού δικαίου βλ. Σ. Τρωϊάνου: Η Άμβλωση στο Βυζαντινό Δίκαιο, Βυζαντιακά, 4, 169-189. Θεσσαλονίκη 1984.

(12) Αρχιμ. Δημητρίου Καλημέρη: Μελέτη ζωής. Παράδοση και κατανόηση. Η ορθόδοξη θεώρηση της γενετικής γνώσης. Αθήνα 2002. (Υπό δημοσίευση στα πρακτικά της Διημερίδας Εκκλησία και Πολιτισμός 7-8 Ιουνίου 2002).

(13) Αρχιμ. Δημητρίου Καλημέρη: Γονιδιακή Θεραπεία. Από την επινόηση στην διακινδύνευση. Συμβολή στην προληπτική θεώρηση του βιοτεχνολογικού επιτεύγματος. Διδακτορική Διατριβή στο τμήμα Β18 Τεχνολογίας του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Αθήνα 2001.

(14) Robert Cook- Deegan: The Gene Wars. Science, Politics, and the Ηumαπ Genome. Norton, New York 1994. Gregg Easterbrook: Science and God: Α warming trend? Science 277, 890- 893 (1997).

* Ο π. Δημήτριος είναι θεολόγος και διδάκτωρ Γενετικής. [Ο Δημήτριος Π. Καλημέρης γεννήθηκε στον Πειραιά το 1965. Έχει κάνει σπουδές Θεολογίας και Βιολογίας. Η διδακτορική του διατριβή στη Γενετική Μηχανική υποβλήθηκε στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών το 2001 με θέμα: "Γονιδιακή θεραπεία. Από την επινόηση στη διακινδύνευση. Αρχές, στόχοι και αιτήματα". Έχει συμμετάσχει σε πανελλήνια, πανευρωπαϊκά και διεθνή συνέδρια. ΠΗΓΗ: http://www.biblionet.gr/main.asp?page=showauthor&personsid=67832]

Πρώτη διαδικτυακή δημοσίευση: Αντίφωνο, Από το περιοδικό Τόλμη, τχ. 25ο, Δεκέμβριος 2002.

ΠΗΓΗ: Παρασκευή, 02 Σεπτέμβριος 2011,  http://www.antifono.gr/portal/..82.html

Το νέο μεγάλο ΟΧΙ και η αρχή του τέλους των Κουΐσλινγκ του ΠΑΣΟΚ

Από την Κίνηση Πολιτών Άρδην

Εντέλει, το νέο μεγάλο ΟΧΙ του ελληνικού λαού στις 28 Οκτωβρίου 2011, ήταν αρκετό για να πανικοβάλει την τοπική διοίκηση των ανδρεικέλων. Μέσα σε λίγα 24ώρα, κατελήφθησαν από απόλυτο πανικό, και διά στόματος του τελευταίου απογόνου της δυναστείας που εξέρχεται οριστικά από την ιστορία της χώρας, γκρέμισαν όλο το εποικοδόμημα της υποδούλωσης που είχαν στήσει Γερμανοί και λοιποί ηγεμόνες της ΕΕ με τη συμφωνία της προηγούμενης εβδομάδας.

Προφανώς, θα αργήσουμε πολύ να μάθουμε το τι πραγματικά συνέβη αυτά τα 24ώρα, και τι νομίζει ότι μπορεί να καταφέρει ο Γιώργος Παπανδρέου με την αιφνιδιαστική εξαγγελία δημοψηφίσματος. Γιατί είναι ταυτόχρονα δόλιος και βλαξ, μνησίκακος, εξουσιομανής και εντολοδόχος των ξένων. Συνεπώς, δεν είναι και τόσο εύκολο να ξεκαθαρίσουμε το τι συμβαίνει στο μυαλό αυτού του ανθρώπου, ούτε το τι συζητούν στο σκοτάδι οι εδώ και δεκαετίες χρηματιζόμενοι από τη Ζήμενς, και δεμένοι με υπερατλαντικά και γερμανικά συμφέροντα ιθύνοντες της κυβέρνησης.

Ωστόσο ένα είναι σαφές. Ότι το αίσθημα του πανικού που τους κατέλαβε από τις λαϊκές αντιδράσεις επικράτησε, και ότι τείνει να καταλάβει ολόκληρη την Ευρώπη. Ωστόσο, ο πανικός είναι ο χειρότερος σύμβουλος για τη μοίρα αυτής της χώρας. Γιατί σήμερα, απειλούν να μας πετάξουν έξω από την ευρωζώνη οι Γερμανοί, για να μας αγοράσουν έπειτα σε τιμή ευκαιρίας –μια εξέλιξη που ισοδυναμεί με τον τρόπο τον οποίον θα γίνει με μια οικονομική σφαγή για την Ελλάδα, ανάλογη με εκείνη που διέπρατταν την περίοδο του ’41-’44.

Υπό το βάρος των εξελίξεων, του πανικού και της βλακείας του Γεωργίου Παπανδρέου του ΙΙΙ,  το πιθανότερο – σχεδόν βέβαιο – είναι ότι δεν θα φτάσουμε ποτέ στο δημοψήφισμα. Ήδη οι τριγμοί έχουν αρχίσει και η κατάρρευση είναι πολύ κοντά. Ο Βενιζέλος κρύβεται μέσα στο κοιλιακό του άλγος, ενώ η Αποστολάκη και η Καϊλή έκαναν ήδη τη μεγάλη έξοδο από την πράσινη παράγκα. Θα ακολουθήσουν και άλλες εξελίξεις μέσα στη μέρα, ενώ κανείς δεν ξέρει αν ο άτολμος Σαμαράς προχωρήσει σε αυτό που απείλησε να κάνει σήμερα, δηλαδή να ρίξει την κυβέρνηση, εάν δεν την έχουν ρίξει οι ίδιοι οι ΠΑΣΟΚοι και οι νταβαντζήδες των ΜΜΕ.

Σε οποιαδήποτε περίπτωση, και υπό οποιαδήποτε εξέλιξη, όμως, ένα είναι σαφές. Ότι αυτήν την κυβέρνηση των προδοτών την έριξε η μεγαλειώδης κινητοποίηση του ελληνικού λαού, το νέο ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου 2011 και όχι όλοι οι ελάχιστοι της επίσημης πολιτικής, που κατήγγειλαν το γεγονός και έσπευσαν να κρυφτούν μέσα στις λιμουζίνες τους. Αυτή η λαϊκή κινητοποίηση, έμελλε να γκρεμίσει τη δυναστεία των Παπανδρέου, η οποία κυβέρνησε τη χώρα μετά την δυναστεία των Γλίξμπουργκ.

Μένει τώρα να συνεχίσουμε μέχρι τέλος, ό,τι ξεκινήσαμε πριν από μερικές μέρες. Οι υπεύθυνοι της κατοχής πρέπει να πληρώσουν, και η πολιτική της εθελοδουλίας πρέπει να ανατραπεί. Ο αγώνας συνεχίζεται και έχει πρώτιστα δύο στόχους: Πρώτον, να ακυρώσει μια πολιτική που οδηγεί στην οικονομική και γεωπολιτική καταστροφή τη χώρα και το λαό, στέλνοντας στο ειδικό δικαστήριο τους υπευθύνους. Δεύτερον, να αγωνιστεί ενάντια στην υποδούλωση του 4ου Ράιχ. Και σ’ αυτόν τον αγώνα, το ζήτημα των γερμανικών πολεμικών επανορθώσεων, είναι το αίτημα που μπορεί να συσπειρώσει την πλειοψηφία του ελληνικού λαού.

Ο ΛΑΟΣ ΜΠΟΡΕΙ

ΟΧΙ ΣΤΟ ΝΕΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΤΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ

ΕΞΩ ΤΟ 4ο ΡΑΙΧ ΑΠΟ ΤΗ ΧΩΡΑ

Κίνηση Πολιτών Άρδην, ardinkp@gmail.com, http://ardinkp.gr/

ΠΗΓΗ: 1-11-2011, http://ardinkp.gr/?p=106

Ναι στο δημοψήφισμα το ταχύτερο δυνατό

Του Δημήτρη Καζάκη

Πανικός στα επιτελεία  όλων των κομμάτων προκάλεσε η φραστική αναφορά του φερόμενου ως πρωθυπουργού της χώρας, κ. Γ. Α. Παπανδρέου, στην πιθανότητα δημοψηφίσματος σχετικά με την νέα συμφωνία «διάσωσης» της 26^ης Οκτωβρίου. Στην πραγματικότητα το δημοψήφισμα είναι μια μπλόφα της κυβέρνησης για να μπορέσει να «αγοράσει χρόνο» προκειμένου να προχωρήσει στις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει στο όνομα της χώρας και του λαού της.

Είναι ξεκάθαρο πια ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου εκτελεί συμβόλαιο ενάντια στην χώρα και τον λαό της με την συνενοχή, την σύμπραξη και την ανοχή του συνόλου της λεγόμενης αντιπολίτευσης. Η κίνησή της αυτή περί δημοψηφίσματος είναι η τελευταία απέλπιδα προσπάθεια να γαντζωθεί στην εξουσία μέχρι να ολοκληρώσει την αποστολή της.

Η αλήθεια είναι ότι ούτε η κυβέρνηση, ούτε καμμιά άλλη καθεστωτική δύναμη της δεξιάς ή της αριστεράς δεν θέλει να γίνει δημοψήφισμα γιατί ότι δίλημμα και να μπει, ότι ερώτημα και να τεθεί, όσο παραπειστικό κι αν είναι, το πραγματικό ερώτημα που θα τεθεί για να απαντήσει ο λαό είναι το εξής απλό: μέσα στο ευρώ και υπόδουλος ή έξω από το ευρώ και ελεύθερος. Κι αυτό το τρέμουν όλοι. Συμπολίτευση και αντιπολίτευση. Γιατί άραγε; Διότι πρόκειται για ένα καθ’ όλα πραγματικό δίλλημα που έτσι ή αλλιώς έχει τεθεί στην ελληνική κοινωνία όσο η τρόικα της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ συνεχίζει να μας «διασώζει» με τους γνωστούς τρόπους, μετατρέποντας την Ελλάδα σε τριτοκοσμική χώρα και τον λαό της δουλοπάροικο των τραπεζών.

Τρέμουν άπαντες την ετυμηγορία του λαού. Ιδίως σε ένα τόσο κομβικό για την στρατηγική του κυρίαρχου πολιτικού και οικονομικού συστήματος ζήτημα, όπως είναι η αποκαλούμενη «ευρωπαϊκή πορεία» της χώρας. Τρέμουν μήπως και δοθεί η δυνατότητα στον λαό να μιλήσει. Τρέμουν μην και εκφραστεί η τρομαχτική πόλωση που έχει ήδη δημιουργηθεί ανάμεσα σ’ ένα παντελώς χρεοκοπημένο πολιτικό και οικονομικό σύστημα που καταρρέει κι έναν λαό που αντιλαμβάνεται βήμα το βήμα ποιο είναι το αληθινό συμφέρον του. Τρέμουν μην δοθεί η δυνατότητα και εκφραστεί ένα συμπαγές μπλοκ κοινωνικοπολιτικών δυνάμεων που δεν λέει απλά όχι στο χρέος, αλλά αντιτάσσεται στο ξεπούλημα της χώρας για χάρη του ευρώ.

Γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους εμείς θεωρούμε το δημοψήφισμα μια θαυμάσια ευκαιρία να εκφραστεί μαζικά η αντίθεση του ελληνικού λαού όχι ενάντια στην κυβέρνηση, αλλά σε κεντρικές επιλογές που υπηρετεί το σύνολο του πολιτικού συστήματος. Θεωρούμε το δημοψήφισμα μια θαυμάσια ευκαιρία να εξηγήσουμε πλατιά στον κόσμο την ανάγκη να διαγράψουμε το χρέος και να φύγουμε εδώ και τώρα από το ευρώ για να μπορέσουμε να ανοικοδομήσουμε την χώρα μας στη βάση των συμφερόντων της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού. Δεν μας νοιάζει όποιο παραπειστικό ερώτημα κι αν τεθεί. Η οργή του κόσμου και η δική μας δουλειά θα δώσει την δυνατότητα να τεθεί το πραγματικό δίλλημα: μέσα ή έξω από το ευρώ; Όποιο κι αν είναι το πιθανό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα δώσει την δυνατότητα να εκφραστεί και να συσπειρωθεί πολιτικά ένα απόλυτα συμπαγές μέτωπο δυνάμεων του λαού που δεν θα σταματήσει μόνο στην αμφισβήτηση των κεντρικών επιλογών του κατεστημένου, αλλά θα είναι σε θέση ακόμη και να διεκδικήσει εξουσία. Να γιατί εμείς δεν φοβόμαστε το δημοψήφισμα. Να γιατί εμείς ζητάμε να γίνει όσο πιο σύντομα γίνεται. Να γιατί εμείς επιστρέφουμε το γάντι και λέμε: Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα. Κάντε δημοψήφισμα εδώ και τώρα!

Ποιοι φοβούνται το δημοψήφισμα; Όλοι του επίσημου κομματικού κατεστημένου. Δείτε με τι αμηχανία και πανικό αντέδρασαν. Ξέρουν πολύ καλά ότι δεν θα μπορούν να ξεγελάσουν τον κόσμο όπως κάνουν με τις στημένες εκλογικές αναμετρήσεις. Ορισμένοι θέλουν εκλογές και όχι δημοψήφισμα. Αν είναι τόσο δημοκράτες γιατί δεν υποστηρίζουν ένα δημοψήφισμα με το αν θέλει ή δεν θέλει ο λαός να το «διασώζει» η ΕΕ και το ΔΝΤ; Όχι βέβαια ούτε να το ακούσουν δεν θέλουν, διότι αυτό που επιδιώκουν είναι να συνεχίσουν με δεδομένες τις κεντρικές επιλογές και δεσμεύσεις της χώρας. Πώς θα μπορέσει να πει ο κ. Σαμαράς μετά από εκλογές ότι δεσμεύεται από τις υπογραφές των προκατόχων του, όταν ο λαός θα έχει τις απορρίψει με δημοψήφισμα; Πώς θα συνεχίσει την ίδια πολιτική όταν τουλάχιστον ένα μεγάλο ποσοστό του ελληνικού λαού θα έχει ταχθεί ξεκάθαρα ενάντια στις κεντρικές επιλογές που και ο ίδιος υπηρετεί; Γι’ αυτό ο κ. Σαμαράς, όπως και το σύνολο του πολιτικού συστήματος θέλει εκλογές και όχι δημοψήφισμα.

Στις εκλογές μπορούν να εξαπατήσουν το εκλογικό σώμα με μεγαλύτερη ευκολία από ότι σ’ ένα δημοψήφισμα που εκ των πραγμάτων θα τεθεί το ερώτημα των κεντρικών επιλογών και δεσμεύσεων της χώρας. Αυτός είναι κι ο λόγος που τρέμουν το δημοψήφισμα και οι δυνάμεις της επίσημης αριστεράς. «Είναι εκβιασμός», λένε με μια φωνή ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί; Διότι πολύ απλά με το δημοψήφισμα δεν υπάρχει χώρος για μεσοβέζικες απαντήσεις στα κορυφαία προβλήματα που απασχολούν τον κόσμο. Δεν θα μπορούν να παίζουν με τις λέξεις, ούτε να αρκεστούν σε γενικόλογες καταγγελίες. Ούτε θα περνάνε οι τακτικές απομονωτισμού και διακριτών μαγαζιών. Θα αναγκαστούν να απαντήσουν με σαφήνεια ναι στον εξανδραποδισμό της χώρας και του λαού της με το ευρώ, ή όχι; Τόσο απλά και τόσο ξεκάθαρα.

Οι μάσκες ήδη πέφτουν και όλος ο λαός διαπιστώνει πόσα απίδια χωρά ο σάκος. Γι’ αυτό και ορισμένοι μιλούν για «αποχή». Τι δυστυχία αλήθεια. Τόσο παρασκήνιο, τόσες δολοπλοκίες με στόχο τις εκλογές, τόσα μαγειρέματα για να τους τα χαλάσει ένα δημοψήφισμα. Να ποιοι μιλούν και καλούν σε «αποχή»: αυτοί που όλο αυτό το διάστημα μαγείρευαν την «εθνική συνεννόηση» μακριά και έξω από τον λαό, χωρίς να θίγονται τα κυρίαρχα διλήμματα του χρέους και του ευρώ. Αυτοί που δήθεν καίγονταν για την εθνική ανεξαρτησία της χώρας, αλλά δεν βγάζουν κουβέντα για την αποικιοκρατία του ευρώ. Είναι όλοι αυτοί της δήθεν αντιπολίτευσης, της αποκαλούμενης αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης που όλο αυτόν τον καιρό έριχναν κροκοδείλια δάκρια για την δανειακή σύμβαση, για την απεμπόληση της εθνικής κυριαρχίας, για το ξεπούλημα της χώρας, αλλά μόλις φάνηκε η δυνατότητα στον λαό για να αποφανθεί συγκεκριμένα γι’ αυτά, ανακάλυψαν ότι το δημοψήφισμα είναι έως και «αντισυνταγματικό»!

Όλοι τους θέλουν εκλογές για να ανανήψει η υπάρχουσα κομματική νομεκλατούρα μέσα από μια αναδιανομή εδρών και ψήφων ώστε να συνεχιστεί η ίδια πορεία. Ο διαχειριστής θέλουν να αλλάξει και το «μίγμα» πολιτικής, όχι οι κεντρικές επιλογές που έχουν μετατρέψει τον λαό σε δουλοπάροικο και μετανάστη στην χώρα του. Το πρόβλημα γι’ αυτούς είναι η κυβέρνηση και επομένως θέλουν μια άλλη διακυβέρνηση που δεν θα θίξει τις κεντρικές επιλογές και δεσμεύσεις. Άλλωστε, ξέρουν πολύ καλά ότι για εκτόνωση του κόσμου διαθέτουν μια απόλυτα νομοταγή αριστερά που μπορεί να γαυγίζει για να καρπωθεί την δυσαρέσκεια του κόσμου, αλλά δεν αποτελεί απειλή για το σύστημα εξουσίας και τα στηρίγματά του εσωτερικά και εξωτερικά. Θέλουν τώρα εκλογές πριν προλάβει ο λαός που αρχίζει να κατανοεί το αληθινό πρόβλημα και οργανώσει την δική του κοινωνικοπολιτική έκφραση, της οποίας η γέννηση μέσα από το δημοψήφισμα είναι σίγουρο ότι θα επιταχυνθεί.

Εμείς πιστεύουμε ότι ένα δημοψήφισμα τώρα μέσα στις σημερινές συνθήκες πόλωσης κοινωνικής και πολιτικής θα βάλει κάθε κατεργάρη στον μπάγκο του. Θα ξεγυμνώσει ηγεσίες, κόμματα, κινήσεις και προσωπικότητες. Το δημοψήφισμα, όσο εκβιαστικό και παραπειστικό κι αν είναι το δίλλημα που θα τεθεί, αποτελεί μια εξαιρετική ευκαιρία για να αναδειχτεί με μαζικούς όρους ένα αυθεντικό κοινωνικοπολιτικό μέτωπο ικανό να συσπειρώσει την πλειοψηφία του λαού και να διεκδικήσει την εξουσία στη βάση των κεντρικών επιλογών και όχι απλά στην βάση μιας κάποιας αντίθεσης στο μνημόνιο και την κυβέρνηση. Ότι αποτέλεσμα κι αν έχει το δημοψήφισμα, η συσπείρωση ενός πολύ μεγάλου τμήματος του λαού εναντίον του ευρώ και της χρεοκοπίας που μεθοδεύεται από την ευρωζώνη είναι σίγουρο ότι θα αποτελέσει την απαρχή μιας μεγάλης ριζικής πολιτικής αλλαγής στη χώρα.

Όποιος δεν φοβάται τον λαό δεν έχει παρά να ταχθεί υπέρ και να απαιτήσει εδώ και τώρα δημοψήφισμα πριν προκηρυχθούν εκλογές, ώστε να ξεκαθαρίσει το τοπίο και να διαπιστώσει ο κόσμος το πώς στέκεται κάθε πολιτική δύναμη απέναντι στα κεντρικά ζητήματα της περιόδου: τι λέει δηλαδή για την μονομερή διαγραφή του χρέους και την έξοδο από το ευρώ, που αποτελούν πλέον και επίσημα την βασική διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην πρόοδο και την αντίδραση σήμερα.

1/11/2011, Δημήτρης Καζάκης

ΠΗΓΗ: Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011, http://dimitriskazakis.blogspot.com/2011/11/blog-post.html

Κάνει δημοψήφισμα στους… βουλευτές του!

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Τι θα ψηφίσει ο Γιώργος Παπανδρέου στο δημοψήφισμά του – αν υποτεθεί ότι τελικά θα το κάνει; Θυμίζουμε ότι το δίλημμα θα αφορά την αποδοχή ή την απόρριψη της επόμενης δανειακής σύμβασης, όταν θα είναι έτοιμη. Και ότι εκ μέρους της κυβέρνησης θα συνδέεται ατύπως με ένα δεύτερο δίλημμα, το οποίο, αν και δεν θα τεθεί ποτέ επισήμως, θα κυριαρχεί σε όλα τα ΜΜΕ: παραμονή ή έξοδος από το ευρώ. Λοιπόν; Βάλτε τώρα που γυρίζει…

Εάν η χώρα δεν ζούσε την πιο δραματική εποχή των τελευταίων δεκαετιών και μια τόσο συγκεκριμένη απειλή ολοσχερούς καταστροφής, θα μπορούσαμε να κάνουμε ακόμη και πλάκα. Τίποτε όμως πια δεν είναι πιο σοβαρό από μια κυβέρνηση κι έναν πρωθυπουργό που γίνονται όλο και πιο επικίνδυνοι για τη χώρα και την ύπαρξή της.

Οι οποίοι, μπροστά στον κίνδυνο ακόμη και της εσωτερικής κατάρρευσης, παίζουν ένα ακόμη επικοινωνιακό – κατά την άποψή τους – χαρτί για να πάρουν μια μικρή ακόμη παράταση ζωής. Μέχρι τις επόμενες εκλογές. Μόνο που αυτά τα κολπάκια γίνονται πλέον σε ένα περιβάλλον που μυρίζει έντονα κατάρρευση – και της κυβέρνησης και της χώρας.

Εν μέσω ενός ναρκοπεδίου λοιπόν ο πρωθυπουργός επιλέγει ένα ακόμη «κόλπο». Είναι όμως δυνατόν να φτάσουμε στο δημοψήφισμα; Με ποιους κινδύνους και ποιο κόστος; Ας τα πάρουμε λίγο με τη σειρά…

Κατάρρευση αξιοπρέπειας

Ο Παπανδρέου πριν από λίγα εικοσιτετράωρα πανηγύριζε για μια ακόμη «σωτηρία» της Ελλάδας στη σύνοδο κορυφής των Βρυξελλών. Και κατηγορούσε για «υπερπατριωτισμό» όποιον τολμούσε να ασκήσει κριτική στη νέα ευρωπαϊκή «φούσκα», αλλά και στην… αύξηση του χρέους την οποία επιφέρει το «κούρεμα» που επιβλήθηκε στην Ελλάδα.

Για «φίλους των τραπεζιτών» ακούσαμε, για «κακόπιστους», για «ετερόκλητες δυνάμεις που παίζουν τα ρέστα τους», για καλλιέργεια «φόβου, μιζέριας και ανασφάλειας», για «αστάθεια και αναρχία», για «εθνικό διχασμό», για «βία» και «λασπολογία», για «φασίζουσες μειοψηφίες».

Τι έκαναν όλοι αυτοί οι «υπονομευτές» της κυβέρνησης; Είπαν χωρίς περιστροφές ότι το «κούρεμα» αυτό αυξάνει το χρέος και ότι, για να το… κερδίσει, η κυβέρνηση παραχώρησε το βαρύ αντίτιμο της απώλειας και οικονομικής και πολιτικής κυριαρχίας.

Μέχρι που, αμέσως μετά τη «σωτήρια» συμφωνία, άρχισαν να πέφτουν πάλι οι φάπες σαν χαλάζι.

1. Πρώτη χρονικά η δημοσκόπηση της Κάπα Research για Το Βήμα της Κυριακής. Το 58,9% απορρίπτει την απόφαση περί «κουρέματος» (το 48,8% λόγω περαιτέρω απώλειας εθνικής κυριαρχίας…).

2. Ύστερα πολλά διεθνή ΜΜΕ, ευρωπαϊκά και μη, χαρακτήρισαν τη συμφωνία των Βρυξελλών από «εκκρεμή» έως μη υλοποιήσιμη.

3. Οι κατ’ εξοχήν «αρμόδιοι» Μέρκελ και Σόιμπλε φρόντισαν να ξεκαθαρίσουν προς κάθε προβληματικό και ενδιαφερόμενο για «κούρεμα» ευρωζωνάτο ότι κανείς τους δεν θα ήθελε να βρεθεί στη θέση της Ελλάδας («κούρεμα» και απώλεια κυριαρχίας) ακόμη κι αν αυτή ήταν η έσχατη λύση. Πρόκειται για την πιο κυνική και ευθεία ομολογία, έστω κι αν γίνεται για λόγους σκοπιμότητας.

Ο ΥΠΟΙΚ της Γερμανίας μάλιστα καλούσε τις τράπεζες να αποδεχτούν το «κούρεμα» 50%, απειλώντας τις με απώλειες 100% και αναμφισβήτητη επίσημη ελληνική πτώχευση. Καταδεικνύοντας πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου έχει παραδώσει τα πάντα. Ακόμη και το δικαίωμα να κηρύξουν άλλοι τη δική μας πτώχευση!

Δήλωση – μνημείο και τεκμήριο υποταγής και υποτέλειας εκ μέρους της κυβέρνησης της Ελλάδας, όμοια της οποίας δεν υπήρξε ούτε στην Κατοχή.

4. Ο Βενιζέλος, χθες, με ένα φοβερό και τρομερό κείμενό του στα Νέα, ύστερα από ένα παραλήρημα κατά αντιπολίτευσης και ΜΜΕ, παραδέχεται αυτό που από την πρώτη μέρα σημειώσαμε: ότι, έναντι του λογιστικού «κουρέματος» των 100 δισ., η Ελλάδα θα χρεωθεί νέο δάνειο 130 δισ.!

Το πιο ωραίο; Συλλογάται… δημοσίως αν και τα 30 δισ. για την ενίσχυση των τραπεζών θα βρει λογιστικό τρυκ ώστε να μην εγγραφούν στο δημόσιο χρέος. Απίστευτα πράγματα, από αυτά που γίνονται μόνο στην Ελλάδα…

Την ίδια ώρα τα στοιχεία για την εκτέλεση του προϋπολογισμού του 2011 δείχνουν πλήρη κατάρρευση, με νέο εκτροχιασμό 2,5 δισ. ευρώ (προ ημερών στις Βρυξέλλες, αν δεν απατώμαι, μιλούσαν για… 1,9 δισ.), ενώ η Eurostat, με δική της μέτρηση, έδειχνε ότι η ΕΛΣΤΑΤ «έκλεβε» μια ποσοστιαία μονάδα από την ανεργία του Ιουλίου.

Μόνο που αυτές οι διαφορές δεν είναι απλώς στατιστική. Αλλά μέτρα που θα επιβληθούν και ευρώ, τα οποία πολύ σύντομα θα κληθεί ο συνεπής φορολογούμενος να πληρώσει.

Κατάρρευση συνοχής

Με όλα αυτά ως δεδομένα, ο Παπανδρέου έχει να αντιμετωπίσει ένα εσωτερικό σκηνικό διάλυσης και διογκούμενης κοινωνικής οργής που προκαλεί – χωρίς καμιά υπερβολή… – τρόμο στους υπουργούς και τους βουλευτές. Μπορεί τα όσα έγιναν την 28η Οκτωβρίου στις παρελάσεις να αποκηρύχθηκαν βιαστικά ως «σχέδιο εκτροπής» από «οργανωμένες μειοψηφίες», αλλά στο κυβερνητικό στρατόπεδο έχουν σκορπίσει αληθινό πανικό.

Ήδη, από την ψήφιση του τελευταίου πολυνομοσχεδίου, εν όψει έκτης δόσης και συνόδου κορυφής, πολλοί βουλευτές έχουν δηλώσει ότι «αυτή ήταν η τελευταία φορά» και ζητούσαν επίμονα «πολιτικές πρωτοβουλίες» από τον Παπανδρέου: ή «συγκυβέρνηση ή εκλογές».

Όσο και αν κατ’ επανάληψη οι απειλές των βουλευτών έχουν αποδειχθεί αέρας κοπανιστός, ακόμη και στην ελληνική πολιτική σκηνή υπάρχουν όρια τους. Ειδικά σε συνθήκες κυβερνητικής κατάρρευσης και λαϊκής οργής, η οποία πλέον εκδηλώνεται ανοιχτά και μαζικά, αυτά τα όρια δεν μοιάζουν πλέον ανεξάντλητα.

Κίνηση απελπισίας

Σε ένα τέτοιο σκηνικό πολιτικής, εσωκομματικής και οικονομικής κατάρρευσης, με μηδαμινή αξιοπιστία εντός και εκτός Ελλάδος, ο πρωθυπουργός αναζητούσε εναγωνίως μια σανίδα σωτηρίας.

Έτσι, μια μέρα πριν ενημερώσει στη Βουλή την αντιπολίτευση για την απόφαση της συνόδου κορυφής, αποφασίζει να σπρώξει τα ρέστα του: αναγγέλλει στην Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ δημοψήφισμα με ερώτημα την αποδοχή ή την απόρριψη, από τον ελληνικό λαό, της επόμενης δανειακής σύμβασης, αυτής που θα συνοδεύσει την υποτιθέμενη μείωση του χρέους.

Η πρωθυπουργική επιχειρηματολογία βάζει στο τραπέζι το έμμεσο και ανεπίσημο ερώτημα, επί του οποίου θα παίξει τον έσχατο μεγάλο εκβιασμό της: μέσα ή έξω από το ευρώ;

Με την πρώτη ματιά μοιάζει με ένα μεγάλο κόλπο, το οποίο θα στριμώξει την αντιπολίτευση και θα φορτώσει το βάρος της απόφασης στον λαό μεταθέτοντάς το από τους θρυμματισμένους κυβερνητικούς ώμους. Στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για μια παρωδία με άγνωστη κατάληξη.

Κατ’ αρχάς διαδικαστικά, με βάση τον σχετικό νόμο Καστανίδη, τα ενδεχόμενα ήταν δύο:

1. Η σύμβαση να ψηφιστεί από τη Βουλή από 151, τουλάχιστον, βουλευτές και να ακολουθήσει νέα ψηφοφορία που θα κρίνει αν θα γίνει δημοψήφισμα. Απαιτούνται 180 βουλευτές, άρα και η συναίνεση της Ν.Δ., η οποία δεν επρόκειτο να δοθεί. Για την εγκυρότητα στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος απαιτείται συμμετοχή του 50% του εκλογικού σώματος.

2. Η σύμβαση να περάσει πρώτα από το δημοψήφισμα, το οποίο, για να έχει δεσμευτικό αποτέλεσμα, απαιτεί τη συμμετοχή τουλάχιστον 40% του εκλογικού σώματος.

Προτιμήθηκε το δεύτερο σενάριο. Να αναγγελθεί δημοψήφισμα πριν από την ψήφιση της σύμβασης, με σαφέστατη την προοπτική της απόρριψής της, ανεξάρτητα από το συνοδευτικό δίλημμα περί παραμονής ή εξόδου από το ευρώ.

Πώς όμως μπορεί μια δανειακή σύμβαση, της οποίας η υλοποίηση προϋποθέτει δημοσιονομικές δεσμεύσεις, να τεθεί σε δημοψήφισμα; Το Σύνταγμα, όσο κι αν έχει γίνει κουρέλι από την κυβέρνηση Παπανδρέου, το απαγορεύει (άρθρο 44). Άρα;

Όπως έχουμε ξαναπεί, στην πολιτική δεν υπάρχουν εμπόδια: ένα κορυφαίο ζήτημα δημοσιονομικού χαρακτήρα μπορεί άνετα να βαφτιστεί «εθνικό θέμα» ή «σοβαρό κοινωνικό ζήτημα». Κατά το πρότυπο του εξευτελισμού του Συντάγματος κάθε φορά που το συμφέρον της εκάστοτε κυβέρνησης επιτάσσει πρόωρες εκλογές…

Τους θέλει στο τσεπάκι

Και πάμε τώρα στη ουσία. Κατ’ αρχάς το ζητούμενο για τον Γιώργο Παπανδρέου δεν είναι η λαϊκή επικύρωση της δανειακής σύμβασης. Άλλωστε η πρώτη δανειακή με την τρόικα ακόμη παραμένει επτασφράγιστο μυστικό. Συνεπώς είναι άγνωστο αν ποτέ θα εμφανιζόταν το περιεχόμενο και της δεύτερης. Αν εμφανιζόταν, το «Όχι» θα ήταν πάνδημο, ανεξαρτήτως του παράπλευρου διλήμματος.

Ποιο είναι λοιπόν το επίδικο; Ενδεχομένως το δημοψήφισμα δεν είναι καν ο στόχος, αν και αυτό μένει να το δούμε. Σε κάθε περίπτωση, αυτό που πρωτίστως ζητείται είναι η «πειθάρχηση» των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ. Πώς αλλιώς θα μπορούσαν να περάσουν χωρίς κυβερνητική κατάρρευση:

● Ο επόμενος προϋπολογισμός.

● Οι δεκάδες χιλιάδες απολύσεις από το Δημόσιο και μάλιστα με τη λογική του Προκρούστη: κόβουμε ό,τι περισσεύει και, αν δεν περισσεύει, το τραβάμε μέχρι να επιτευχθεί ο στόχος.

● Τα νέα μέτρα που θα καλύψουν τις μαύρες τρύπες του προϋπολογισμού.

● Όποιο άλλο νομοσχέδιο διαρρηγνύει περαιτέρω τις ήδη κατεστραμμένες σχέσεις του ΠΑΣΟΚ με το κάποτε ακροατήριό του.

Το δημοψήφισμα τούς φαίνεται… αξιοπρεπές επιχείρημα για να δικαιολογηθεί η νέα επιδρομή κατά κράτους, εργασίας, ασφάλισης και άλλων δικαιωμάτων. Αρκεί όμως; Άγνωστο. Όπως άγνωστη παραμένει και η αντίδραση των διεθνών τραπεζιτών που θα κληθούν να συμμετάσχουν στο «κούρεμα» του χρέους. Ποιος θα προσέλθει σε διαπραγμάτευση με μια κυβέρνηση που θέτει η ίδια υπό αμφισβήτηση τη συμφωνία για την οποία πανηγυρίζει;

Άγνωστη επίσης παραμένει η θέση της κυβέρνησης όταν της τεθεί το εξής απλό ερώτημα: Γιατί επιλέγει το δημοψήφισμα που ενδεχομένως την οδηγεί σε έξοδο και εκλογές, όταν θα μπορούσε, με λιγότερο κόστος για την κοινωνία, να πάει κατ’ ευθείαν σε εκλογές;

Άγνωστη παρέμενε μέχρι χθες και η διεθνής αντίδραση, η οποία σε πρώτη φάση δεν έδειχνε θετική.

Αυτό που μοιάζει όμως με παπανδρεϊκό σάλτο μορτάλε είναι αμφίβολο αν θα προχωρήσει – τουλάχιστον με όχι με λίγο ή καθόλου κόστος. Λεπτομέρειες θα βρείτε στο επόμενο φύλλο του «Π» την Πέμπτη, αλλά και σε επόμενα κείμενα στο www.pontiki.gr. Έως τότε πολλά θα διαβάσετε και θα ακούσετε, αλλά μην μασάτε.

Η πρώτη και η μόνη σαφής προτεραιότητα του Παπανδρέου είναι να τρομάξει, να εκβιάσει και να δεσμεύσει τους βουλευτές του. Χωρίς τους οποίους όχι για δημοψήφισμα δεν μπορεί να πάει, αλλά ούτε βόλτα με το… κανό του. Καθόλου τυχαία, λοιπόν, η αναγγελία του δημοψηφίσματος ταυτόχρονα με το αίτημα παροχής ψήφου εμπιστοσύνης. Το μαντρί άνοιξε και τους περιμένει.

Και όσο για την ενημέρωση περί της διαπραγμάτευσης και των δεσμεύσεων που αναλήφθηκαν στις Βρυξέλλες, ποιος νοιάζεται. Για όλα αυτά όμως θα τα ξαναπούμε σύντομα…

Προς το παρόν αυτοί που θα κληθούν να συμμετάσχουν στο… δημοψήφισμα είναι οι βουλευτές. Παρέχοντας ψήφο εμπιστοσύνης και ψηφίζοντας εν συνεχεία όλα τα νέα επαχθή μέτρα που περιμένουν στη γωνία. Ύστερα βλέπουμε…

ΠΗΓΗ: ΤΡΙΤΗ, 01 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011, http://www.topontiki.gr/article/24315

Η απίστευτη επιτυχία του Occupy Wall Street

Του Ιμάνουελ Βαλερστάιν* – [Mετάφραση: Γιώργος Σουβλής]

Ακόμη και εάν το κίνημα Occupy Wall Street αρχίζει να εξασθενεί λόγω της εξάντλησης των μελών του ή της καταστολής, έχει ήδη επιτύχει και θα αφήσει μια κληρονομιά με διάρκεια, όπως ακριβώς έκαναν οι εξεγέρσεις του 1968  

Το κίνημα Occupy Wall Street – διότι τώρα αποτελεί  κίνημα – είναι το πιο σημαντικό πολιτικό γεγονός στις Ηνωμένες Πολιτείες από τις εξεγέρσεις του 1968, των οποίων συνιστά άμεσο απόγονο ή συνέχιση.

Για ποιον λόγο ξεκίνησε από τις Ηνωμένες Πολιτείες τότε που ξεκίνησε –και όχι τρεις μέρες, τρεις μήνες, τρία χρόνια νωρίτερα ή αργότερα– δεν θα το μάθουμε ποτέ με σιγουριά. Οι προϋποθέσεις υπήρχαν: όσοι υπέφεραν οικονομικά αυξάνονταν ραγδαία, και δεν ήταν μονάχα εκείνοι που είχε πλήξει πραγματικά η φτώχεια αλλά και για το ολοένα μεγαλύτερο τμήμα των φτωχών εργαζόμενων (γνωστών και  ως η «μεσαία τάξη»)· πρωτοφανής υπερβολή (εκμετάλλευση, πλεονεξία) του πλουσιότερου 1% του πληθυσμού των Ηνωμένων Πολιτειών («Γουόλ Στριτ»)· το παράδειγμα των εκρήξεων αγανάκτησης σε όλο τον κόσμο (η «Αραβική Άνοιξη», οι ισπανοί αγανακτισμένοι, οι χιλιάνοι φοιτητές, τα συνδικάτα στο Γουισκόνσιν, και μια μακρά λίστα άλλων). Στην πραγματικότητα, δεν έχει μεγάλη σημασία ποια ήταν η σπίθα που προκάλεσε την φωτιά. Αλλά ότι ξεκίνησε.

Στο πρώτο στάδιο – τις πρώτες μέρες –  το κίνημα ήταν μια χούφτα τολμηρών, κυρίως νέων, ανθρώπων που προσπαθούσαν να διαδηλώσουν. Ο Τύπος τους αγνόησε παντελώς. Τότε ορισμένοι ανόητοι αστυνομικοί σκέφτηκαν πως λίγη βία θα έθετε τέρμα στις διαδηλώσεις. Καταγράφηκαν σε βίντεο, που  γρήγορα κυκλοφόρησε στο YouΤube.

Αυτό μας φέρνει στο δεύτερο στάδιο – τη δημοσιότητα. Ο Τύπος δεν μπορούσε πλέον να αγνοεί εντελώς τους διαδηλωτές, έτσι επιδίωξε να δείξει ένα είδος συγκαταβατικότητας: Τι γνώριζαν για την οικονομία αυτοί οι ανόητοι, αδαείς νέοι (και ορισμένες μεγαλύτερες γυναίκες); Διέθεταν οποιαδήποτε θετική πρόταση ή  πρόγραμμα; Ήταν «πειθαρχημένοι»; Οι διαδηλώσεις, όπως μας έλεγαν, σύντομα θα εξασθενούσαν. Αυτό το οποίο ο Τύπος και οι δυνάμεις της εξουσίας δεν στάθμισαν (δεν φαίνεται να μαθαίνουν ποτέ) έγκειται στο ότι το θέμα της διαμαρτυρίας διαδόθηκε ευρέως και μαθεύτηκε γρήγορα. Στη μια πόλη μετά την άλλη, άρχισαν παρόμοιες «καταλήψεις». Άρχισαν να μετέχουν άνεργοι πενηντάρηδες, όπως και γνωστές προσωπικότητες. Το ίδιο έκαναν και τα εργατικά συνδικάτα, συμπεριλαμβανομένου και του προέδρου του AFL-CIO. Ο διεθνής τύπος άρχισε να παρακολουθεί τα γεγονότα. Ερωτώμενοι τι επιδιώκουν οι διαδηλωτές, απάντησαν: «Δικαιοσύνη», κάτι που  άρχισε να φαίνεται σαν μια απάντηση μεστή περιεχομένου σε ολοένα και περισσότερους ανθρώπους.

Αυτό μας έφερε στο τρίτο στάδιο: τη νομιμοποίηση και την αποδοχή. Ακαδημαϊκοί με ιδιαίτερο κύρος άρχισαν να λένε πως η σύγκρουση με  τη «Γουόλ Στριτ» δικαιολογούνταν σε κάποιο βαθμό. Ξαφνικά, στις 8 του Οκτώβρη, το εντιτόριαλ των New York Times, του βασικού εκπροσώπου του ευυπόληπτου κεντρώου χώρου, υποστήριζε  πως οι διαδηλωτές διέθεταν πράγματι «ένα σαφές μήνυμα και συγκεκριμένες πολιτικές επιταγές» και πως το κίνημα ήταν «κάτι περισσότερο από μια εξέγερση της νεολαίας». Οι Times συνέχιζαν: «Η ακραία ανισότητα είναι το σήμα-κατατεθέν μιας δυσλειτουργικής οικονομίας, κυριαρχούμενης από ένα χρηματοοικονομικό τομέα που καθοδηγείται πολύ περισσότερο από την κερδοσκοπία, την παράλογη άνοδο των τιμών και την κυβερνητική υποστήριξη παρά από τις παραγωγικές επενδύσεις. Σκληρή γλώσσα για τους Times. Και τότε η Επιτροπή της Προεκλογικής Εκστρατείας του Δημοκρατικού Κόμματος για το Κογκρέσο άρχισε να κυκλοφορεί ένα κείμενο υπογραφών, ζητώντας από τους υποστηρικτές του κόμματος να δηλώσουν: «Συντάσσομαι με το Occupy Wall Street».

Το κίνημα είχε καταστεί αξιοσέβαστο. Και μαζί με την ευυποληψία προέκυψε ο φόβος: Τέταρτο στάδιο. Ένα σημαντικό κίνημα διαμαρτυρίας το οποίο εξαπλώνεται συνήθως αντιμετωπίζει δυο βασικές απειλές. Η μια είναι, στο δρόμο, η οργάνωση μιας σημαντικής αντιδιαδήλωσης  της Δεξιάς. Ο Eric Cantor, ο σκληροπυρηνικός (και αρκετά οξύνους) επικεφαλής των Ρεπουμπλικάνων στο κογκρέσο, έχει ήδη απευθύνει, στην πραγματικότητα, ένα κάλεσμα για κάτι τέτοιο. Τέτοιες αντιδιαδηλώσεις μπορεί να αποβούν αρκετά βίαιες. Το κίνημα Occupy Wall Street πρέπει να είναι προετοιμασμένο επ’ αυτού και να εξετάζει τους τρόπους με τους οποίους θα τις αντιμετωπίσει ή θα τις ανασχέσει. 

Αλλά η δεύτερη και μεγαλύτερη απειλή προέρχεται από την ίδια την επιτυχία του κινήματος. Καθώς αυτό συγκεντρώνει μεγαλύτερη υποστήριξη, διευρύνεται και το φάσμα των διαφορετικών απόψεων μεταξύ των ενεργών μελών του κινήματος. Το πρόβλημα έγκειται εδώ, όπως πάντα, στο πώς θα αποφύγουμε  αφενός τη Σκύλλα ενός άτεγκτου δογματισμού, οπότε θα συρρικνώνεται εξαιτίας της πολύ στενεμένης βάσης του, και αφετέρου τη Χάρυβδη της έλλειψης πολιτικής συνοχής λόγω της ευρύτητάς του. Δεν υπάρχει κάποια μαγική συνταγή για τον τρόπο με τον οποίο το κίνημα θα καταφέρει να αποφύγει το ένα ή το άλλο άκρο.

Αναφορικά με το μέλλον, το κίνημα ενδέχεται να ενισχύεται ολοένα και περισσότερο. Μπορεί να καταφέρει δυο πράγματα: βραχυπρόθεσμα, να επηρεάσει την κυβερνητική πολιτική, στην κατεύθυνση της λήψης μέτρων που θα ανακουφίσουν τον έντονο πόνο των ανθρώπων· και, μακροπρόθεσμα, να επιφέρει ένα μετασχηματισμό στον τρόπο με τον οποίο μεγάλα τμήματα του αμερικάνικου πληθυσμού σκέφτονται σχετικά με τις πραγματικότητες της δομικής κρίσης του καπιταλισμού και τους σημαίνοντες γεωπολιτικούς μετασχηματισμούς που λαμβάνουν χώρα εξαιτίας του ότι ζούμε σήμερα σε ένα πολυπολικό κόσμο.

Ακόμη και εάν το κίνημα Occupy Wall Street αρχίζει να εξασθενεί λόγω της εξάντλησης των μελών του ή της καταστολής, έχει ήδη επιτύχει και θα αφήσει μια κληρονομιά με διάρκεια, όπως ακριβώς έκαναν οι εξεγέρσεις του 1968. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έχουν αλλάξει, και μάλιστα σε μια θετική κατεύθυνση. Όπως αναφέρει το ρητό, «Η Ρώμη δεν χτίστηκε μέσα σε μια μέρα». Ένα νέο και καλύτερο κοσμοσύστημα, οι νέες και καλύτερες ΗΠΑ, αποτελούν ένα καθήκον το οποίο απαιτεί διαδοχικές προσπάθειες από διαδοχικές γενιές. Εξάλλου, ένας άλλος κόσμος είναι πράγματι εφικτός (μολονότι όχι σίγουρος). Μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά. Το Occupy Wall Street κάνει τη διαφορά, τη μεγάλη διαφορά.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του Ιμμάνουελ Βαλερστάιν και αναδημοσιεύεται σήμερα ταυτόχρονα σε Ενθέματα και το Red Notebook.

ΠΗΓΗ: 23 Οκτωβρίου 2011, http://www.rnbnet.gr/details.php?id=3506

* Ο Ιμμάνουελ Βάλλερσταϊν γεννήθηκε το 1930 στη Νέα Υόρκη. Σπούδασε κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης, απ` όπου και έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα (1959). Στο ίδιο πανεπιστήμιο δίδαξε έως το 1971, ενώ από το 1976 έως το 1999 διετέλεσε επίτιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Binghamton και, παράλληλα, διευθυντής του "Fernand Braudel", του διάσημου ερευνητικού κέντρου "για τη Μελέτη των Οικονομιών, των Ιστορικών Συστημάτων και των Πολιτισμών". Από το 2000 είναι επίτιμος καθηγητής στο Τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Yale. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ο Βάλλερσταϊν εστιάζει την έρευνά του στα αφρικανικά κράτη, πριν και μετά την εποχή της αποικιοκρατίας.

Σύντομα, κρίνει ανεπαρκή την εξέταση ενός ή λίγων κρατών σε μία δεδομένη χρονική στιγμή και, έτσι, στρέφει τη μεθοδολογική του προσέγγιση στη μακρά διάρκεια και στην ευρύτητα του συνόλου. Το 1974 εκδίδει τον πρώτο τόμο του -προς το παρόν τρίτομου και υπό ολοκλήρωση- έργου του "The modern world system", το οποίο και θα τον καταστήσει κύριο ανανεωτή της νεομαρξιστικής σκέψης. Στην ίδια δεκαετία, και αφού έχει προηγουμένως συμμετάσχει ενεργά στο μεταρρυθμιστικό κίνημα της αμερικανικής πανεπιστημιακής κοινότητας του 1968, θα στρέψει, επιπλέον, το ενδιαφέρον του στη μελέτη των "αντισυστημικών" κινημάτων, όρος του οποίου η πατρότητα του ανήκει.

ΠΗΓΗ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟΥ: http://www.perizitito.gr/persons.php?personid=29816