Είδατε ότι βγαίνουν όπως τα λέγαμε;

Κάνανε λάθος !!!

 

Ανωνύμου τινός…

(Κυκλοφορεί με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο…)

 

Οι ίδιοι οι τροϊκανοί παραδέχονται τώρα, ότι έδωσαν λάθος συνταγή για την κατάσταση στην Ελλάδα!

 Οι ίδιοι οι εκπρόσωποι των διεθνών τοκογλύφων δηλώνουν τώρα, ότι η θεραπεία-ηλεκτροσόκ που εφαρμόζεται στην ελληνική οικονομία δεν είναι η ενδεικνυόμενη. Αυτά ελάλησε ο «ύπατος αρμοστής» της Μπανανίας του Βαλκανικού Νότου, Πωλ Τόμσεν, o οποίος υπογράμμισε ότι: «το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι τόσο το δημόσιο χρέος και το έλλειμμά της, αλλά κυρίως οι διαρθρωτικές αδυναμίες που παρουσιάζει η ελληνική οικονομία».

Την ίδια ώρα ο κ. Παπακωνσταντίνου δηλώνει ότι δεν φτάνει για τα χρέη μας το δάνειο που πήραμε από τον Ντομινίκ Στρος Καν και το ταμείο-γνωστό οικονομικό εκτελεστή διαφόρων χωρών – που διευθύνει.

Δηλαδή, ο πολυταξιδεμένος «φερόμενος ως πρωθυπουργός μας», ενώ γνώριζε ότι αυτό το «φάρμακο» έφερνε αντίθετα αποτελέσματα και το έλεγε σε παλιές συνεντεύξεις του, μας οδήγησε στο χειρότερο «γιατρό» για να μας το δώσει και μάλιστα σε μεγάλη δοσολογία, με ανέλεγκτες και απροσδιόριστες παρενέργειες για την επιβίωση της πατρίδας. Φυσικά, όλοι αυτοί αρχίζουν να τα γυρίζουν, γιατί βλέπουν ότι σε καμία περίπτωση, όσο και να ξεζουμίσουν τους Έλληνες, όσους κι αν κυνηγήσουν ή τους βάλουν στη φυλακή, όσο κι αν υποθηκεύσουν τη χώρα και την παραδώσουν, αντί πινακίου φακής, στα ξένα συμφέροντα και στη βαρονία του εσωτερικού, ο λογαριασμός της εξυπηρέτησης των περίφημων αγορών-τραπεζών δεν πρόκειται να βγει με τίποτα.

Προετοιμάζουν την κοινή γνώμη ότι θα είναι εδώ και μετά το 2013, ως αποβατική δύναμη κι ότι θα συνεχιστεί η κατοχική κατάσταση, η υποτέλεια και ο πολιτικός και οικονομικός έλεγχος.

Μας προετοιμάζουν πλέον για τα χειρότερα, που θα φανούν το επόμενο εξάμηνο και παίρνουν και τα μέτρα τους για την περίπτωση πλήρους αποτυχίας και την πολύ πιθανή εκδοχή της αργεντινοποίησης της χώρας μας, λέγοντας ότι «είναι ριζωμένη βαθιά στην κουλτούρα των Ελλήνων η φοροδιαφυγή και η διαστρέβλωση της αγοράς σε όλα τα στρώματα σε συνεργασία με τους εφοριακούς και τις άλλες υπηρεσίες του Δημοσίου».

Τα διεθνή αρχιλαμόγια, οι συνεργάτες της Lehman Brothers, των Goldman Sachs κι όλων εκείνων των διεθνών απατεώνων που ανεβοκατεβάζουν τα χρηματιστήρια ροκανίζοντας τα δισεκατομμύρια των επενδυτών, όλοι αυτοί που πάγωσαν διεθνώς τα επιτόκια καταθέσεων, ενώ συνεχίζουν να δανείζουν τοκογλυφικά επιχειρήσεις και κράτη, τώρα πραγματικά φοβούνται, ότι μπορεί η συνταγή στην Ελλάδα να γυρίσει μπούμερανγκ σε όλη την οικονομία της ευρωζώνης και να γίνει βόμβα στα θεμέλια των μεγαλύτερων τραπεζών της.

Φυσικά, δεν θα μείνουν εδώ. Θα εξαντλήσουν όλα τα μέτρα (με τη συνεργασία φυσικά της κυβέρνησης των δωσίλογων του Μνημονίου) προκειμένου να πάρουν όσο το δυνατόν περισσότερα πίσω και σε ταχύτερο χρόνο και ταυτόχρονα μαζεύοντας ο Τρισέ όσα μπορεί περισσότερα ομόλογα, από τη δευτερογενή αγορά, να φθάσουν σε ένα σημείο ελεγχόμενης πτώχευσης, με απάλειψη μικρότερου ποσού (haircut), αλλά ταυτόχρονη και την εις το διηνεκές υποθήκευση των εθνικών πόρων, των εθνικών εσόδων και κυρίως της εθνικής ανεξαρτησίας.

Γι’ αυτό άλλωστε, προετοιμάζουν με δηλώσεις τους ότι μετά το 2013 θα υπάρξει ένα νέο (θα πούνε ότι είναι πιο ανακουφιστικό) Μνημόνιο για 8-10 χρόνια.

Γενικά, οι μισθοί θα πέσουν μέχρι και 30% με την ανεργία το 2012 να ακουμπάει το 1,5 εκατομμύριο λόγω ισοπέδωσης της κατανάλωσης και προσθήκης χιλιάδων ακόμη λουκέτων.

Οι συντάξεις σε δεύτερη και τρίτη φάση θα οδηγηθούν σε πλαφόν και θα έχουν πέσει στο 50% των σημερινών συντάξεων. Στη δεύτερη και τρίτη φάση, θα συγχωνευθούν νοσοκομεία ή κάποια κομμάτια από αυτά,  θα δοθούν σε ιδιώτες.

Οι αντικειμενικές αξίες ακινήτων θα ανέβουν στα ουράνια, ενώ θα ισοπεδώνεται η εμπορική αξία τους, το real estate – και αυτό θεωρείται κάτι παραπάνω από βέβαιο, από τους ειδήμονες της αγοράς –  θα πάθει παράκρουση και το κέντρο Αθήνας και Θεσσαλονίκης, δηλαδή τα εμπορικά φιλέτα, θα αγοραστούν από επενδυτές του εξωτερικού, αντί πινακίου φακής.

Οι τράπεζες θα συγχωνευθούν και ήδη κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά οι επισφάλειες απ’ όλων των μορφών τα δάνεια, αποτελούν εφιάλτη, ακόμη κι αν οι πλειστηριασμοί γίνουν χιλιάδες και η ιδιοκτησία χιλιάδων οικογενειών περάσει στις τράπεζες. Τι να τα κάνουν τα χιλιάδες κτίρια ή τα χιλιάδες κατασχεμένα περιουσιακά στοιχεία, αν δεν υπάρχει η απαραίτητη ρευστότητα;

Πόσα να αγοράσουν τα εγχώρια κοράκια ή τα ξένα; Και ποιες επιχειρήσεις μπορούν να αντέξουν χωρίς πωλήσεις, χωρίς τιμολόγια και με ένα κόσμο τρελαμένο, από έμμεσους και άμεσους φόρους, από ανεργία, από ανασφάλεια, από σύγχυση, με καμένα όνειρα;

Η συνταγή, όπως παραδέχονται πλέον οι τροϊκανοί, ήταν λάθος. Το εκπληκτικό είναι ότι η συνεργαζόμενη μαζί τους κατοχική κυβέρνηση των δωσίλογων, δεν παραδέχεται, ηλιθίως, ότι έκανε λάθος κι ότι έστρεψε το όπλο εναντίον του λαού και των συμφερόντων της χώρας, προκειμένου να διασώσει μόνο τους διεθνείς τοκογλύφους και τις ξένες τράπεζες.

Και είναι εξωφρενικό, όταν αυτό έχει επιτελεστεί, από πολύχρονο και παράνομο υπερδανεισμό για τον οποίον ουδέποτε οι πρώην πρωθυπουργοί, αλλά ούτε και ο σημερινός «φερόμενος ως πρωθυπουργός» ενημέρωσαν τα θύματά τους, δηλαδή εμάς.

 

ΠΗΓΗ: Από: Kostas  …. Θέμα: Κάνανε λάθος !!! Προς:  …… Ημερομηνία: Σάββατο, 18 Σεπτέμβριος 2010, 18:33

Οικονομική εξάρτηση και παραγωγική αποσύνθεση

 

Του Δημήτρη Καζάκη

 

Η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας έχει μετατραπεί σ’ ένα από τα πιο αγαπημένα κλισέ των κυρίαρχων οικονομικών και πολιτικών κύκλων όταν πρόκειται να δικαιολογήσουν την πολιτική και τις επιλογές τους. Υπάρχει πρόβλημα με την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας; Τεράστιο. Όμως αυτό δεν οφείλεται στο «εργατικό κόστος», που είναι από τα χαμηλότερα της Ευρώπης, ούτε στους κακούς και άγριους συνδικαλιστές που υποτίθεται ότι τρομάζουν τους επενδυτές, αλλά ούτε και στην κρατική γραφειοκρατία η οποία υποτίθεται ότι με τη διαφθορά της προσβάλει τα χρηστά ήθη των ξένων κεφαλαίων που θέλουν να επενδύσουν στην Ελλάδα. Η αλήθεια είναι τελείως διαφορετική.

Η ανταγωνιστικότητα μιας οικονομίας απηχεί τη θέση που αυτή κατέχει στον διεθνή καταμερισμό εργασίας. Με άλλα λόγια, η ανταγωνιστικότητα εξαρτάται από το πώς μια οικονομία συμμετέχει στην παγκόσμια οικονομία και τι ζητά να αποκομίσει από τη διεθνή οικονομική ζωή. Μια οικονομία που είναι έρμαιο των δυνάμεων της παγκόσμιας αγοράς και εξαρτά την ανάπτυξή της από την προσέλκυση ξένου κεφαλαίου και επενδύσεων, δεν μπορεί παρά να αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα ανταγωνιστικότητας. Κι αυτή είναι η ουσία του προβλήματος ανταγωνιστικότητας της Ελλάδας. Η επιλογή να στηριχθεί η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας στο φτηνό «εργατικό κόστος» και ως εκ τούτου στην υψηλή κερδοφορία και το ειδικό καθεστώς προνομίων για τις μεγάλες επενδύσεις, υπήρξε καταστροφική. Όχι μόνο γιατί η ανταγωνιστικότητα επιδεινώθηκε ραγδαία, αλλά οδήγησε και στην παραγωγική αποσύνθεση την ελληνική οικονομία.

Την προηγούμενη εβδομάδα δημοσιεύτηκε η ετήσια έκθεση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ για την Παγκόσμια Ανταγωνιστικότητα. Η έκθεση αυτή παρουσίασε μια ραγδαία υποχώρηση της Ελλάδας στην παγκόσμια ανταγωνιστικότητα κατά 12 θέσεις. Η Ελλάδα εμφανίζεται να βρίσκεται στην 83^η  θέση ανάμεσα σε 156 χώρες, από την 71^η που βρισκόταν το 2009. Πριν προχωρήσουμε πρέπει να πούμε ότι η έκθεση στην οποία αναφερόμαστε δεν συντάσσεται με αντικειμενικά οικονομικά και αναπτυξιακά κριτήρια, αλλά κυρίως με βάση ερωτηματολόγια προς τους επιχειρηματίες κάθε χώρας. Για την Ελλάδα απάντησαν λίγο πάνω από εκατό επιχειρηματίες, αδιευκρίνιστων λοιπών στοιχείων, ενώ υπεύθυνος για την επιτόπια έρευνα ήταν ο ΣΕΒ. Επομένως η έκθεση απηχεί περισσότερο το πόσο «ελκυστική» θεωρείται μια οικονομία από τη σκοπιά των πολύ μεγάλων επιχειρήσεων, παρά την αντικειμενική κατάσταση της ανταγωνιστικότητάς της.

Παρ’ όλα αυτά η έκθεση υπήρξε αφορμή για να μας φλομώσουν κυριολεκτικά με τα ίδια και τα ίδια. Για την πτώση της ανταγωνιστικότητας φταίνε πάλι οι μισθοί, οι απαιτήσεις των εργαζομένων που τρομάζουν τους επενδυτές, η κρατική γραφειοκρατία και κωλυσιεργία, η ανυπαρξία κινήτρων για επενδύσεις, οι ανεπαρκείς απελευθερώσεις των αγορών και φυσικά η δήθεν υψηλή φορολογία των επιχειρήσεων. Ποια είναι όμως η αλήθεια;

 

 

Από τον Πίνακα 1 διαπιστώνουμε καταρχάς μια κάθετη πτώση της παγκόσμιας θέσης της Ελλάδας καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ευρώ. Από την 36^η θέση το 2001, σύμφωνα πάντα με την έκθεση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, στην 83^η για το 2010. Οι συντάκτες της έκθεσης εντοπίζουν ως κύρια αιτία αυτής της πτώσης, την ραγδαία επιδείνωση του «μακροοικονομικού περιβάλλοντος» της ελληνικής οικονομίας. Με άλλα λόγια, η ένταξη της χώρας στο ευρώ πυροδότησε μια ένταση των εσωτερικών ανισορροπιών στην οικονομία της που οδήγησε στην ραγδαία διεθνή υποβάθμισή της, ακόμη και από τη σκοπιά του κεφαλαίου. Θυμηθείτε τα παραμύθια περί «ισχυρής Ελλάδας» εντός του «ισχυρού ευρώ» και θα καταλάβετε περί τίνος πρόκειται.

Η ραγδαία αυτή επιδείνωση συνέβη ακριβώς την εποχή του ανοίγματος της ελληνικής οικονομίας υπό καθεστώς ευρώ. Το 2008 η εξάρτηση της ελληνικής οικονομίας από το εξωτερικό εμπόριο είχε φτάσει σχεδόν στο 35% του ΑΕΠ (εισαγωγές και εξαγωγές), που σηματοδότησε και ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά ανοίγματος στο παγκόσμιο εμπόριο των οικονομιών της ευρωζώνης. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Η εκτίναξη του εμπορικού ελλείμματος σε πρωτοφανή για την ελληνική οικονομία επίπεδα. Το 2008 έφτασε στο 18,5% του ΑΕΠ της χώρας.

Η πτώση που παρατηρείται για το 2009 και το 2010 δεν απηχεί κάποια βελτίωση, αλλά την συρρίκνωση όλων των ζωτικών δεικτών της ελληνικής οικονομίας λόγω της κρίσης. Η ελληνική οικονομία έχει καταντήσει να είναι τόσο εξαρτημένη από το εξωτερικό εμπόριο, κυρίως τις εισαγωγές, που η κρίση επιδρά κατασταλτικά πάνω του. Όπως και να έχει, όσο περισσότερο η Ελλάδα του ισχυρού ευρώ ανοίχτηκε σαν οικονομία, τόσο περισσότερο βάθυνε το εξωτερικό της έλλειμμα.

 

 

Τι φταίει γι’ αυτό; Μήπως οι μισθοί των εργαζομένων; Ας δούμε το πίνακα 2, όπου βλέπουμε την εξέλιξη του πραγματικού κατά μονάδα «εργατικού κόστους» και ταυτόχρονα την μεταβολή της μέσης κερδοφορίας του κεφαλαίου στην Ελλάδα τις δυο τελευταίες δεκαετίες. Μέσα σ’ αυτές τις δυο δεκαετίες διαρκούς μονόπλευρης λιτότητας, υπονόμευσης ασφαλιστικών και εργασιακών απολαβών, απελευθερώσεων και απορρυθμίσεων κατάφεραν οι κυβερνήσεις να μειώσουν το πραγματικό κατά μονάδα «εργατικό κόστος» πάνω από 15% και να εκτοξεύσουν τα κέρδη πάνω από 78%! Στη δεκαετία του ευρώ αν και το πραγματικό κατά μονάδα «εργατικό κόστος» φαίνεται να είχε μια μείωση γύρω στο 4%, η κερδοφορία του κεφαλαίου γνώρισε πραγματική έξαρση με άνοδο πάνω από 47%!

Η ψαλίδα αυτή ανάμεσα στα κέρδη και στις αμοιβές της εργασίας αποτελεί την ουσία των τεράστιων οικονομικών και κοινωνικών αδιέξοδων που αντιμετωπίζει όχι μόνο το μέσο νοικοκυριό σήμερα, αλλά και η οικονομία ως σύνολο.

Η επίσημη οικονομική μυθολογία από τη δεκαετία του ’80 ήθελε όλα τα προβλήματα να πηγάζουν από μια δήθεν «έλλειψη κερδών», από «υπερβολικές» απαιτήσεις των εργαζομένων, από «αγκυλώσεις» της αγοράς και από την «κλειστή οικονομία» της χώρας. Σήμερα, η οικονομία και η κοινωνία ασφυκτιά κυριολεκτικά από την υπερπληθώρα κερδών, την απελπιστική συμπίεση του «εργατικού κόστους», την απελευθέρωση των πιο παρασιτικών και αντιπαραγωγικών μονοπωλίων της αγοράς και το «άνοιγμα της οικονομίας» στην ταχύτερη παραγωγική της περιθωριοποίηση διεθνώς. Παρόλα αυτά οι κυβερνήσεις θριαμβολογούσαν για την ταχύρρυθμη «ανάπτυξη» της χώρας. Όμως, στην πραγματικότητα αυτό που παρατηρήθηκε ήταν μια πλασματική επέκταση της εσωτερικής ζήτησης, που στηρίχθηκε κυρίως στην έξαρση των ιδιωτικών και δημόσιων χρεών.

Τι απέγιναν τα ιδιωτικά κέρδη που γνώρισαν τέτοια έξαρση; Οτιδήποτε άλλο εκτός από επενδύσεις στην παραγωγή. Με το ευρώ και την ελευθερία κίνησης κεφαλαίου, τα ιδιωτικά κέρδη βρήκαν την ευκαιρία να μεταναστεύσουν από την Ελλάδα για να κερδοσκοπήσουν στις διεθνείς αγορές μετοχών, ομολόγων, παραγώγων κλπ. Όσο περισσότερο ανοιγόταν η ελληνική οικονομία υπό καθεστώς ευρώ, τόσο μεγαλύτερη ήταν και η ροή πόρων προς το εξωτερικό.

 

 

Χαρακτηριστικός είναι και ο πίνακας 3, όπου καταγράφεται η εξαγωγή κεφαλαίου για κερδοσκοπικές τοποθετήσεις στο εξωτερικό και το εμπορικό έλλειμμα της χώρας. Από αυτόν διαπιστώνουμε ότι τη δεκαετία του ευρώ διοχετεύτηκαν στο εξωτερικό με τη μορφή αμοιβών, κερδών, τόκων, καταθέσεων, repos και επενδύσεων σε μετοχές και χρεόγραφα του εξωτερικού πάνω από 252 δις ευρώ! Θυμηθείτε ότι στις 31/12/2009 το δημόσιο χρέος της χώρας ανερχόταν σε λίγο πάνω από 298 δις ευρώ!

Ταυτόχρονα το συνολικό εμπορικό έλλειμμα της χώρας ανήλθε στη δεκαετία του ευρώ σε 476 δις ευρώ. Το έλλειμμα αυτό καλύφθηκε εν μέρει από το ισοζύγιο υπηρεσιών (τουρισμός) και άδηλους πόρους, αφήνοντας τελικά ένα συνολικό έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών στη δεκαετία του ευρώ της τάξης των 175 δις ευρώ. Αν σκεφτούμε ότι μέσα στην ίδια δεκαετία το δημόσιο χρέος αυξήθηκε γύρω στα 155 δις ευρώ, καταλαβαίνουμε ότι η κύρια ώθηση στο δημόσιο δανεισμό δεν δόθηκε από τα όποια κρατικά ελλείμματα, αλλά πρώτα και κύρια από τα εξωτερικά ελλείμματα της χώρας.

Μα καλά, τι έγιναν τα λεφτά από την ΕΕ; Είναι γνωστή η φιλολογία που θέλει τις μεταβιβάσεις από την ΕΕ ως ένα ισχυρό παράγοντα ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας την προηγούμενη δεκαετία. Τα μεγάλα και μικρά έργα, τα προγράμματα και οι πρωτοβουλίες που χρηματοδοτήθηκαν από τα ταμεία της ΕΕ, όχι μόνο δεν βοήθησαν στην παραγωγική ανάπτυξη της χώρας, αλλά ούτε καν δόθηκαν για τον σκοπό αυτό. Τα κονδύλια και τα «πλαίσια στήριξης» δίνονται από την ΕΕ με μόνο σκοπό να συντηρηθεί μια ολόκληρη «βιομηχανία» αρπαχτής, εξαγορασμένης συνείδησης και κρατικοδίαιτης ιδιωτικής πρωτοβουλίας για έργα και προγράμματα «κοινοτικής επιλογής» και όχι εθνικής προτεραιότητας και ανάγκης. Χάρις σ’ αυτά στήθηκε ένα ολόκληρο παρακράτος ειδικών διευθύνσεων, υπηρεσιών, ιδιωτικών συμβούλων και εταιρειών με μόνο σκοπό την απορρόφησή τους. Ένα εντελώς παρασιτικό κύκλωμα που μέσω των ευρωπαϊκών κονδυλίων έβαλε χέρι και στο σύνολο των «εθνικών πόρων». Πάνω σ’ αυτό το κύκλωμα στήθηκε η άνευ προηγουμένου έξαρση της πολιτικής διαφθοράς που γνωρίσαμε όλα τα τελευταία χρόνια.

Το σύνολο των καθαρών μεταβιβάσεων που εισέπραξε η χώρα από την ΕΕ την περίοδο 2000-2009 ανήλθαν γύρω στα 42 δις ευρώ. Τα κονδύλια αυτά δόθηκαν για έργα και προγράμματα κοινοτικής επιλογής, όπως είπαμε. Όχι μόνο τα δημόσια οικονομικά της χώρας, αλλά και ολόκληρη η οικονομία προσανατολίστηκε στην απορρόφηση και την αξιοποίηση αυτών των κονδυλίων, χωρίς να νοιάζεται κανένας από τους κυβερνώντες για τις τραγικές συνέπειες. Το αποτέλεσμα ήταν ότι για κάθε 1 δις ευρώ που εισέπραξε η χώρα τη δεκαετία του ευρώ αυξήθηκε το εμπορικό της έλλειμμα κατά 11 δις ευρώ, ενώ το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών κατά 4 δις ευρώ και για να καλυφθούν οι τρύπες αυτές το δημόσιο χρειαζόταν να αυξήσει το χρέος του πάνω από 3,5 δις ευρώ! Αυτή ήταν η μεγάλη προσφορά των κοινοτικών κονδυλίων στην ανάπτυξη της χώρας.

Μην νοιάζεστε όμως, όλα αυτά θα λυθούν αν κατορθώσουμε και προσελκύσουμε ξένες επενδύσεις και κεφάλαια. Και να τα κροκοδείλια δάκρυα της διατεταγμένης δημοσιογραφίας. Πώς θα έρθουν ξένα κεφάλαια αν ο Έλληνας δεν είναι καλός και υπάκουος, αν η Ελλάδα δεν γίνει «ελκυστική» για τους ξένους επενδυτές; Η ιστορία αυτή είναι πολύ παλιά. Από καταβολής ελληνικού κράτους. Η άρχουσα τάξη στην Ελλάδα έχει συνδέσει ιστορικά τη βιωσιμότητα της χώρας με την εξάρτησή της από το ξένο κεφάλαιο και τις διεθνείς αγορές. Από την εποχή των «χρυσοκάνθαρων» και των «χαβιαρόχανων» του 19^ου αιώνα έως σήμερα κυριαρχεί με διάφορες παραλλαγές η θεωρία της «ψωροκώσταινας», με βάση την οποία η χώρα δεν διαθέτει τα μέσα και τους πόρους για μια ανεξάρτητη πορεία, δεν διαθέτει τα «εφόδια» των μεγάλων χωρών για να αντισταθεί στη λαίλαπα της παγκόσμιας αγοράς και στις κυρίαρχες δυνάμεις της. Οπότε, ένας ήταν πάντα ο «μονόδρομος»: η υποταγή στις εκάστοτε απαιτήσεις του ξένου κεφαλαίου, των μεγάλων δυνάμεων και των ισχυρών. Αυτό το καθεστώς εξάρτησης και υποτέλειας υπήρξε ανέκαθεν η πηγή όλων των αδιεξόδων και των τραγωδιών που έζησε στην ιστορία του ο λαός και η χώρα.

Μόνο που, για μια ακόμη φορά, όλοι αυτοί που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους γιατί δεν έρχονται ξένα κεφάλαια στη χώρα, λένε ψέματα. Η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα είναι μια από τις προνομιακές χώρες υποδοχής ξένων κεφαλαίων λόγω του υψηλού μέσου ποσοστού κέρδους στην οικονομία της, του υψηλότερου στην ευρωζώνη.

 

 

 Ο πίνακας 4 παρουσιάζει την καθαρή διεθνή επενδυτική θέση της Ελλάδας την περίοδο 2000-2009. Τι δείχνει ο πίνακας; Τη δεκαετία του ευρώ η Ελλάδα μετατράπηκε σε ιδιαίτερο πόλο έλξης κεφαλαίων από το εξωτερικό. Η καθαρή εισροή κεφαλαίων από το εξωτερικό έφτασε μέσα στη δεκαετία έως και 95% του ΑΕΠ (2007), από 37,6% το 2000 και 45,6% το 2001. Πόσες χώρες υπάρχουν, όχι μόνο στην ευρωζώνη, αλλά και παγκόσμια, που παρουσιάζουν τέτοια εισροή κεφαλαίων ως προς το ΑΕΠ τους; Ελάχιστες.

Επομένως η ελληνική οικονομία δεν πάσχει από έλλειψη ξένων κεφαλαίων. Αντίθετα πάσχει, νοσεί βαθύτατα από αυτή καθαυτή την προσέλκυση αυτών των κεφαλαίων. Κι αυτό γιατί προκειμένου η ελληνική οικονομία να γίνει ελκυστική στα ξένα κεφάλαια μετατράπηκε σε παράδεισο χρηματοπιστωτικής αγυρτείας και κερδοσκοπίας. Μόνο με αυτόν τον τρόπο μια οικονομία με την παραγωγή της να συρρικνώνεται και να καταστρέφεται μπορεί να γίνει ελκυστική στους επενδυτές της διεθνούς αγοράς. Και όπως ήταν φυσικό προσέλκυσε και τα ανάλογα κεφάλαια. Έτσι σε κάθε 1000 ευρώ καθαρής εισροής κεφαλαίου από το εξωτερικό, τα 720 ευρώ πηγαίνουν σε επενδύσεις χαρτοφυλακίου που κατά κύριο λόγο έχουν ως σκοπό την κερδοσκοπία με εγχώριους κρατικούς τίτλους χρέους και μετοχές, τα 285 ευρώ πηγαίνουν να «ξεπλυθούν» μέσω καταθέσεων και repos στις εγχώριες τράπεζες και μόλις 15 ευρώ εισέρχονται ως άμεσες επενδύσεις.

Όμως ακόμη κι αυτές οι άμεσες επενδύσεις αφορούν στην εξαγορά και την συγχώνευση επιχειρήσεων. Κι αυτό είναι ένα γενικό φαινόμενο της παγκόσμιας αγοράς. Στις μέρες μας οι αγορές έχουν οδηγηθεί σε τέτοιο επίπεδο συγκέντρωσης κεφαλαίου που οι διεθνείς άμεσες επενδύσεις τους είναι κατά 95% εξαγορές και συγχωνεύσεις, όταν σε ολόκληρη την μεταπολεμική περίοδο έως και τη δεκαετία του ’80 το αντίστοιχο ποσοστό δεν ξεπέρασε το 40%. Με άλλα λόγια, οι πολυεθνικές σήμερα δεν μπαίνουν ούτε καν στον κόπο να επενδύσουν εξαρχής, για να διεκδικήσουν την αγορά από το διεθνή ή τον τοπικό ανταγωνισμό, απλώς εξαγοράζουν ή απορροφούν τους ανταγωνιστές τους, περιορίζοντας δραστικά τα όποια περιθώρια δράσης σε οποιαδήποτε άλλη επιχειρηματική μορφή. Με τον τρόπο αυτό οι πολυεθνικές έχουν τη δυνατότητα να μετεμφυτεύουν τον εξοντωτικό ανταγωνισμό σε οποιαδήποτε αγορά του κόσμου, όσο περιθωριακή ή προφυλαγμένη κι αν είναι. Στη βάση αυτή οι σύγχρονες αγορές έχουν μεταβληθεί σε «συγκοινωνούντα δοχεία», όπου βασιλεύει η αδυσώπητη αναμέτρηση δύναμης ανάμεσα σε γιγαντιαία επιχειρηματικά συγκροτήματα. Σ’ αυτή την αναμέτρηση δεν υπάρχουν ούτε όρια ούτε κανόνες, τα πάντα είναι στη διάθεση του ανταγωνισμού για την επικράτηση του ισχυρότερου. Ακόμη και ο πόλεμος έχει πια μετατραπεί σε μέσο οικοδόμησης μιας πιο ανταγωνιστικής παγκόσμιας οικονομίας.

Μέσα στα πλαίσια αυτά η λογική που θέλει να στηρίξει την ανάπτυξη της χώρας στην προσέλκυση κεφαλαίων από το εξωτερικό και στην εμπιστοσύνη των αγορών είναι απολύτως σίγουρο ότι θα οδηγήσει την Ελλάδα στην πτώχευση και στην κατάρρευση. Το μεγάλο στοίχημα της χώρας μας είναι η παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας της. Δίχως αυτήν είναι αδύνατον να διεκδικήσει μια νέα καλύτερη θέση στο διεθνή καταμερισμό εργασίας. Είναι αδύνατον να αποφύγει τις εξαρτήσεις και τις δουλείες που την έχουν οδηγήσει στη σημερινή κατάντια. Μπορεί να γίνει αυτό με το ευρώ και μάλιστα υπό καθεστώς χρεωκοπίας; Τα στοιχεία αποδεικνύουν ότι όχι μόνο δεν μπορεί να γίνει, αλλά όσο συνεχίζεται η ίδια πορεία τίθεται υπό αμφισβήτηση η ίδια η επιβίωση της ελληνικής οικονομίας, της χώρας και του λαού της. Επομένως χρειάζεται όσο το δυνατόν πιο γρήγορα να απελευθερωθεί η χώρα και ο λαός από τα δεσμά του ευρώ και του χρέους ώστε να προχωρήσει στην αναγκαία παραγωγική ανασυγκρότηση, η οποία είναι δυνατή μόνο στη βάση μιας γενναίας και ριζικής αναδιανομής εισοδημάτων και πλούτου υπέρ των εργαζομένων.

 

                                                                                                            Δημήτρης Καζάκης (οικονομολόγος-αναλυτής), 15/9/2010.

 

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τον admin. Στάλθηκε ευγενικά από τον συγγραφέα. Δημοσιεύτηκε και στο «Το ποντίκι», Πέμπτη, 16-09-2010.

Οι Ούγγροι αψηφούν Δ.Ν.Τ. – Ε.Ε.

 

Του Γιώργου Δελαστίκ

 

Αδύνατον να χωνέψουν οι Ευρωπαίοι το ηχηρό πολιτικό χαστούκι που έφαγαν η Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ. από τη νεοεκλεγείσα δεξιά κυβέρνηση της Ουγγαρίας, η οποία αρνήθηκε επιδεικτικά να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις τους, προκειμένου να τους χορηγήσουν ένα δάνειο δηλώνοντας ότι δεν έχει καμία πρόθεση να επιβάλει πρόσθετα μέτρα λιτότητας στον ουγγρικό λαό επειδή έτσι θέλουν οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί. «Πραγματικό χλευασμό επιφύλαξε η ουγγρική κυβέρνηση στο Δ.Ν.Τ. και στην Ε.Ε. που έστειλαν αντιπροσωπείες τους για να εκτιμήσουν το πρόγραμμα βοήθειας στην Ουγγαρία», έγραψε η γαλλική «Λιμπερασιόν».

Η επίσης γαλλική «Μοντ» δείχνει εξίσου σοκαρισμένη με τη στάση τόσο του Ούγγρου πρωθυπουργού Βίκτορ Όρμπαν όσο και των στελεχών της κυβέρνησής του απέναντι στη συμφωνία υποτέλειας της Ουγγαρίας προς το Δ.Ν.Τ. και την Ε.Ε. που είχε υπογράψει η προηγούμενη, σοσιαλιστική και εκεί, ουγγρική κυβέρνηση, η οποία συνετρίβη στις εκλογές το Μάιο, για να πάρει δάνειο 20 δισ. ευρώ.

«Η νέα ομάδα που βρίσκεται στην εξουσία στη Βουδαπέστη φαίνεται να θέλει να απαλλαγεί από τους όρους του δανείου. Αυτό είναι επικίνδυνο» γράφει η «Μοντ» και συνεχίζει: «Τα πάντα εξελίσσονται σαν να προτίθεται ο Βίκτορ Όρμπαν, ο νέος πρωθυπουργός, να αναιρέσει το λόγο που έχει δοθεί στην Ε.Ε. και στο Δ.Ν.Τ. Ο Όρμπαν επιδεικνύει ανοιχτά μια προκλητική και προσβλητική αναίδεια απέναντι στους πιστωτές του»!

Με ιερή αγανάκτηση η «Μοντ» πληροφορεί τους αναγνώστες της ότι ο νέος Ούγγρος πρωθυπουργός «προκαλεί την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ.». Απουσίαζε από τη Βουδαπέστη όταν μετέβη εκεί ειδική αντιπροσωπεία του Δ.Ν.Τ. γιατί προτίμησε να πάει στη Νότια Αφρική προκειμένου να παρακολουθήσει τον… τελικό του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου! «Η αντιπροσωπεία του Δ.Ν.Τ. δεν κατόρθωσε να πάρει από τους Ούγγρους στοιχεία και καθαρές απαντήσεις και έτσι επέστρεψε στην Ουάσιγκτον με άδεια χέρια» υπογραμμίζει θιγμένη η «Μοντ», προχωρώντας στη διαπίστωση ότι η κυβέρνηση της Ουγγαρίας «δεν σκοτίζεται καθόλου για τις απαιτήσεις της Ε.Ε. ή των διεθνών οργανισμών!».

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΘΑΥΜΑΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΛΜΗ ΤΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ΤΟΥΣ

 

Η άρνηση της δεξιάς ουγγρικής κυβέρνησης να συνεχίσει την πολιτική εθνικής υποτέλειας των σοσιαλιστών προκατόχων της, προκάλεσε φυσικά αντιδράσεις από τους θιγόμενους Ευρωπαίους, γέννησε όμως και αισθήματα μόλις συγκαλυπτόμενου θαυμασμού σε διεθνές επίπεδο.

«Προκαλώντας τους πιστωτές της, η Ουγγαρία αρνείται περαιτέρω σφίξιμο του ζωναριού», έγραψαν π.χ. στους τίτλους σχετικής ανάλυσής τους οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης» και υπογράμμιζαν: «Η προκλητική στάση… αποτυπώνει την κόπωση και την αντίσταση που απειλεί να προκαλέσει σε όλη την Ευρώπη η συνεχιζόμενη ώθηση για δημοσιονομική ορθότητα».

Ο Ούγγρος υπουργός Οικονομικών Σκιέργκι Μάτολσι ήταν σαφέστατος, όταν εμφανίστηκε στην τηλεόραση αναφορικά με τη γραμμή της κυβέρνησης Όρμπεν απέναντι στο «μνημόνιο» που είχαν υπογράψει οι Ούγγροι σοσιαλιστές:

«Αυτό το κληρονομήσαμε από τις προηγούμενες κυβερνήσεις και θα θέλαμε να καταργήσουμε τις ατυχείς συνέπειες αυτών των βημάτων. Είπαμε στους εταίρους μας ότι δεν εξετάζουμε σε καμία περίπτωση τη λήψη πρόσθετων μέτρων λιτότητας», διακήρυξε χωρίς περιστροφές.

«Σπανίως μια ουγγρική κυβέρνηση ρίχτηκε στη δουλειά με τόση ορμή. Αυτό ήταν επειγόντως αναγκαίο γιατί έχει καθορίσει ως σκοπό της την υπέρβαση της απελπισίας και της έλλειψης αυτοπεποίθησης που άφησαν στον ουγγρικό πληθυσμό οκτώ χρόνια σοσιαλιστικής κυριαρχίας» ομολογεί και η γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτ Αλγκεμάινε» και προσθέτει: «Η ομάδα του Όρμπεν θέλει εξαιτίας αυτού του λόγου να προωθήσει την “εθνική συνοχή”».

 

ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΛΙΤΟΤΗΤΑ, ΦΟΡΟΣ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ!

 

Το χειρότερο από όλα όμως για την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ. δεν ήταν η άρνηση των απαιτήσεών τους εκ μέρους της ουγγρικής κυβέρνησης ούτε η εθνικά υπερήφανη στάση του πρωθυπουργού Βίκτορ Όρμπαν μέσω της επιδεικτικής περιφρόνησης των εκπροσώπων τους. Ήταν το ότι η Βουδαπέστη τόλμησε να θίξει τα… «Άγια των Αγίων» της Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ.: τις τράπεζες!

Για το 2010, η ουγγρική κυβέρνηση έχει να επιτελέσει ένα πανεύκολο έργο σε ό,τι αφορά στις υποχρεώσεις της έναντι των δανειστών της: να μειώσει το έλλειμμα του προϋπολογισμού από 4% του ΑΕΠ που ήταν το 2009 σε… 3,8% του ΑΕΠ το 2010. Τίποτα δηλαδή.

Παρόλα αυτά, οι δυνάστες της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. απαιτούν από την ουγγρική κυβέρνηση να περικόψει τις ήδη γλίσχρες συντάξεις, να μεταρρυθμίσει επί τα χείρω το εθνικό σύστημα υγείας περικόπτοντας μισθούς και θέσεις γιατρών και νοσοκόμων και μειώνοντας τα κρατικά κονδύλια για την υγεία, να κλείσει τεράστιες ζημιογόνες κρατικές επιχειρήσεις απολύοντας εκατοντάδες χιλιάδες Ούγγρων.

Απαιτούνται περικοπές τουλάχιστον ενός δισ. ευρώ για να μπορέσετε να μειώσετε το έλλειμμα φέτος σε 3,8% και του χρόνου σε 3% είπαν οι εμπειρογνώμονες της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. στους Ούγγρους.

Άρα, απαιτούνται πρόσθετα μέτρα λιτότητας, διαπίστωσαν εμβριθώς. Εκεί τους έκανε ρολάνς και τους τρέλανε η ουγγρική κυβέρνηση! Ένα δισ. πρόσθετα έσοδα σε δύο χρόνια θέλατε;» τους απάντησαν.

«Εμείς θα μαζέψουμε περισσότερα. Όχι όμως με νέα λιτότητα για τον κοσμάκη. Απλούστατα, θα φορολογήσουμε τις τράπεζες!».

 

ΤΑ ΠΑΡΑΣΙΤΑ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ

 

Αμ’ έπος αμ’ έργον! Η κυβέρνηση Όρμπαν ανακοίνωσε έκτακτη εισφορά για τρία χρόνια των τραπεζών, ύψους 0,45% όχι όμως επί των κερδών, αφού φυσικά όλες θα φρόντιζαν να εμφανίσουν ζημιές, αλλά επί των ακαθάριστων εσόδων! Έριξε και μια έκτακτη φορολογία 5,2% στο ύψος των συναφθέντων συμβολαίων των ασφαλιστικών εταιριών και μια έκτακτη φορολογία μέχρι 6% στις χρηματιστηριακές εταιρίες και σε όλες τις υπόλοιπες χρηματοπιστωτικές δραστηριότητες!

Κόντεψαν να πάνε από εγκεφαλικό όλοι μαζί – η Ε.Ε., το Δ.Ν.Τ., οι τραπεζίτες και όλα τα παράσιτα και τα «λαμόγια» του χρηματοπιστωτικού συστήματος! Μέχρι τις 10 Σεπτεμβρίου, πρέπει να πληρώσουν την πρώτη δόση, μέχρι τις 10 Δεκεμβρίου τη δεύτερη – με βάση τα έσοδα του 2009, τα οποία έχουν ήδη δηλώσει.

Περιχαρής ο υπουργός Οικονομικών της Ουγγαρίας έκανε δημοσίως τους λογαριασμούς του: οι τράπεζες θα «σκάσουν» 450 εκατομμύρια, οι ασφάλειες άλλα 135 και οι υπόλοιπες χρηματοπιστωτικές εταιρίες ακόμη 110 εκατομμύρια – να ‘τα τα 700 εκατομμύρια ευρώ αμέσως – αμέσως μόνο για φέτος!

«Γνωρίζουμε ότι αυτή είναι μια σημαντική έκτακτη επιβάρυνση, αλλά γνωρίζουμε επίσης ότι με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να πετύχουμε τον στόχο του ελλείμματος τους 3,8%» δήλωσε σαρκαστικά στην τηλεόραση ο Γκιέργκι Μάτολσι, ο Ούγγρος υπουργός Οικονομικών.

Με τα χρήματα αυτά όχι μόνο θα μειώσουμε το έλλειμμα στο 3,8% αλλά και θα δώσουμε κίνητρα για ανάπτυξη της οικονομίας, πρόσθεσε. Θα μειώσουμε στο μισό – δηλαδή στο 10% – τον συντελεστή φορολόγησης όλων των επιχειρήσεων που έχουν μικτά κέρδη μέχρι 1,8 εκατομμύρια ευρώ, ένα μέτρο που αφορά 250.000 επιχειρήσεις μικρές και μεσαίες, οι οποίες αποτελούν τα τρία τέταρτα του συνόλου των ουγγρικών επιχειρήσεων.

Επίσης, με τα λεφτά που θα πάρει η ουγγρική κυβέρνηση από τις τράπεζες, θα μπορέσει να μειώσει τον συντελεστή φορολογικού εισοδήματος φυσικών προσώπων στο ενιαίο ύψος του 16%, καλύπτοντας τις απώλειες φορολογικών εσόδων με ένα τμήμα των χρημάτων των τραπεζών!

 

«ΑΡΚΕΤΑ ΜΑΣ “ΓΔΑΡΑΤΕ” ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ, ΤΩΡΑ ΠΛΗΡΩΣΤΕ!»

 

Πανικός επικράτησε στους κύκλους της Ε.Ε. Η Κομισιόν έσπευσε να προσάψει στην ουγγρική κυβέρνηση ότι… δεν εκτίμησε σωστά τις επιπτώσεις αυτής της έκτακτης φορολογίας στις τράπεζες, η οποία «ενδέχεται να έχει αρνητικές συνέπειες στην οικονομική ανάπτυξη» και να «αποθαρρύνει τους ξένους επενδυτές».

Ανοησίες και προσχήματα. Ο πραγματικός λόγος που πανικόβαλε την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ. ήταν μήπως αυτή η εθνικά επωφελής ουγγρική στάση βρει μιμητές και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και δημιουργήσει «σχολή» παρακινώντας και άλλες κυβερνήσεις κρατών – μελών των «27» να φορολογούν τις τράπεζες αντί να υποβάλλουν τους λαούς τους σε εξοντωτικά μέτρα λιτότητας.

«Η Ουγγαρία θα γίνει η πρώτη χώρα στην Ευρώπη με μια αντίστοιχη απόφαση τέτοιων διαστάσεων» έγραψε η γερμανική «Φράνκφουρτ Αλγκεμάινε» την παραμονή της ψήφισης του νόμου για την έκτακτη φορολόγηση των τραπεζών από το ουγγρικό κοινοβούλιο, η οποία έλαβε ήδη χώρα από την περασμένη εβδομάδα.

Υπάρχει όμως ένα ακόμη «μυστικό» όπου καθιστά πραγματικά εξαιρετική αυτή την απόφαση της ουγγρικής κυβέρνησης.

Το 80% του ουγγρικού τραπεζικού συστήματος ελέγχεται από… ξένες τράπεζες – πρωτίστως αυστριακές και γερμανικές, αλλά και άλλες ευρωπαϊκές!

Πρακτικά, λοιπόν, από τα 700 εκατομμύρια ευρώ ένα τεράστιο τμήμα θα το πληρώσουν όχι οι Ούγγροι τραπεζίτες και παράγοντες του χρηματοπιστωτικού συστήματος, αλλά οι… Ευρωπαίοι!

Όσον αφορά δε στην έλλειψη ρευστότητας που ενδέχεται να παρουσιάσουν κάποιες τράπεζες στην Ουγγαρία εξαιτίας της έκτακτης φορολογίας, αυτή θα καλυφθεί μέσω προσφυγής στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, οπότε πάλι οι Ευρωπαίοι θα πληρώσουν!

Ομολογουμένως διπλά αριστουργηματική η κίνηση της ουγγρικής κυβέρνησης…

 

ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΞΗΛΩΜΑ ΤΩΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝ

 

Η Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ., πέρα από τις φραστικές διαμαρτυρίες, προσπάθησαν να υπονομεύσουν και στην πράξη την πολιτική της δεξιάς ουγγρικής κυβέρνησης. Κύριο όργανό τους ο διοικητής της Τράπεζας της Ουγγαρίας.

Η κυβέρνηση απαιτούσε να μειώσει τα επιτόκια χορηγήσεων, ώστε να διοχετευθούν χρήματα στις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις και στους χρεωμένους καταναλωτές και νοικοκυριά για να μπορέσουν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους και να κινηθεί η οικονομία. Αυτός όμως αρνείται πεισματικά, με πρόσχημα τον κίνδυνο… πληθωρισμού. Αρνείται επίσης να σηκωθεί να φύγει, παρόλο που η κυβέρνηση ακόμη και με δηλώσεις του ίδιου του πρωθυπουργού εκφράζει την παντελή έλλειψη εμπιστοσύνης της προς το πρόσωπό του και τον καλεί δημοσίως να παραιτηθεί.

Η κυβέρνηση Όρμπαν αποφάσισε λοιπόν να τον χτυπήσει εκεί που πονούν όλα τα «λαμόγια» του φυράματος αυτού: στην τσέπη! Του περιέκοψε τον μισθό κατά… 75% από 30.000 ευρώ το μήνα (ποσό αστρονομικό για την Ουγγαρία) του τον έκανε 7.500 ευρώ. Ξεσηκώθηκε αμέσως αυτή τη φορά η… Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία δεν αντέχει να βλέπει τραπεζίτες να υφίστανται τέτοια «μαρτύρια» και κατάγγειλε την ουγγρική κυβέρνηση για «καταχρηστικά μέτρα».

Μέσα σε ένα γενικό κλίμα κατάληψης ολόκληρου του κρατικού μηχανισμού από τη Δεξιά και μάλιστα εξ εφόδου με σαφώς αντιδημοκρατικές μεθόδους, η κυβέρνηση Όρμπαν ξηλώνει με αστραπιαία ταχύτητα και τους μηχανισμούς των «Κουίσλινγκ» που υπηρετούν την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ.

Ήδη «αποκεφαλίστηκαν» οι άνθρωποι που είχαν τοποθετηθεί επικεφαλής της Ουγγρικής Υπηρεσίας Ανάπτυξης που διαχειρίζεται τα κονδύλια της Ε.Ε., της Ουγγρικής Τράπεζας Ανάπτυξης, της Γενικής Διεύθυνσης Φόρων, της Αρχής Ελέγχου Χρηματοοικονομικών Θεσμών, του Εθνικού Γραφείου Στατιστικής κ.λπ., πέρα φυσικά από τον επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων, της αστυνομίας και κρίσιμων υπηρεσιών της δημόσιας διοίκησης…

Παράλληλα, μέχρι σήμερα πρέπει να παραδώσει το πόρισμά του ο Λάσλο Πάπτσακ στέλεχος του κυβερνώντος κόμματος αναφορικά με τη ζημιά που προξένησε στο δημόσιο συμφέρον η διακυβέρνηση των σοσιαλιστικών κυβερνήσεων του Φέρεντς Γκιούρτσαν και του Γκόρντον Μπάιναϊ προκειμένου να αποφασίσει ο Όρμπαν αν θα τους παραπέμψει σε εξεταστική επιτροπή της Βουλής για να τον καταδικάσει…

 

ΠΗΓΗ:  Εφημερίδα Ελευθερίας Λάρισας,  Κυριακή, 1 Αυγούστου 2010,  h

 

ΠΑΥΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ – ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ!

ΔΝΤ σημαίνει φτώχεια ανεργία, κατοχή κι επικυριαρχία

 

Κείμενο της Πρωτοβουλίας οικονομολόγων και Πανεπιστημιακών,

που συνυπογράφεται μέχρι σήμερα από 1223

 

Υπογράψτε το κείμενο με ένα κλικ εδώ

 

Δραματική επιδείνωση της θέσης των εργαζομένων, της νεολαίας και των συνταξιούχων προοιωνίζεται η προσφυγή στο ΔΝΤ και το μηχανισμό διάσωσης της ΕΕ. Με αφορμή την δυσκολία δανεισμού του δημοσίου, επιχειρείται ένα πρωτοφανές για τα μεταπολεμικά δεδομένα πλήγμα στις κατακτήσεις των εργαζομένων.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, μετά από ένα καταιγισμό αντιλαϊκών μέτρων (αύξηση του ΦΠΑ, την μείωση των μισθών των δημόσιων υπαλλήλων, κ.α.), με το μνημόνιο που ψήφισε στη Βουλή, φέρεται αποφασισμένη να επιβάλλει:

καταστρατήγηση των συλλογικών συμβάσεων, δραματική συρρίκνωση σε βαθμό εξαφάνισης των ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων, κατάργηση του ορίου απολύσεων που θα οδηγήσει σε έκρηξη την ανεργία, περαιτέρω ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας κ.α.

Ωστόσο, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, εκλέχτηκε με δέκα μονάδες διαφορά από τη ΝΔ τον Οκτώβρη υποσχόμενη αναδιανομή του εισοδήματος προς όφελος των εργαζομένων και πράττει ακριβώς τ’ αντίθετο. Επομένως, δεν έχει καμιά νομιμοποίηση να σύρει τους εργαζόμενους στο σφαγείο του ΔΝΤ και του (κατ’ ευφημισμό) μηχανισμού διάσωσης της ΕΕ.

Η προσφυγή στο μισητό ΔΝΤ ισοδυναμεί με κοινωνικό όλεθρο γιατί θα προκαλέσει έκρηξη της φτώχειας και συνεχή μέτρα λιτότητας, καθώς η ύφεση θα οδηγεί σε συνεχή συρρίκνωση τα δημόσια έσοδα. Τι θετικό άλλωστε βρίσκει η κυβέρνηση στην Ουγγαρία, τη Λετονία, την Ουκρανία, την Τουρκία και δεκάδες άλλες χώρες του κόσμου που υποβλήθηκαν στο παρελθόν στις θεραπείες σοκ του μισητού οργανισμού;

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είναι εκτεθειμένη πολύ περισσότερο μετά την απόφαση της ΕΕ στις 9 Μαΐου όταν έγινε εμφανές πως υπήρχαν κι άλλοι δρόμοι από την μετατροπή των εργαζομένων της Ελλάδας σε πειραματόζωα για την εφαρμογή των νέων αντι-εργασιακών μέτρων. Πρόκειται για εξέλιξη που διευκολύνει την Ελλάδα να ζητήσει ακύρωση των αντιλαϊκών μέτρων.

Ο νέος Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος δεν είναι μονόδρομος

Η κυβέρνηση εξ αρχής είχε κι άλλους δρόμους πριν οδηγήσει την Ελλάδα στο τελευταίο σκαλοπάτι του διασυρμού, εκεί που συνωστίζονται όλα τα αποτυχημένα κράτη του κόσμου. Μπορούσε: να προσφύγει σε εσωτερικό δανεισμό (κάτι που δεν έκανε για να μη δυσαρεστήσει τους τραπεζίτες που θα έχαναν μέρος των καταθέσεων), να απαιτήσει ευνοϊκό δανεισμό από την ΕΚΤ (με επιτόκιο 1% που δανείζει τις τράπεζες), να απευθυνθεί στην Κίνα (όχι μέσω της …Goldman Sachs), στη Ρωσία και στις αραβικές χώρες, να απαιτήσει διμερή δανεισμό από άλλες χώρες της ΕΕ ακόμη κι απ’ τη Γερμανία με το επιτόκιο που δανείζεται η ίδια, ως ελάχιστη υποχρέωση τους για τη ζημιά που έχουν προκαλέσει στο εμπορικό ισοζύγιο της Ελλάδας από το 1981, να συμπτύξει μέτωπο διεκδίκησης φθηνών δανείων με άλλες χώρες του νότου που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα (Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, κ.λπ), να αντιμετωπίσει τη φοροδιαφυγή, που αγγίζει τα 19 δισ. ευρώ (8% του ΑΕΠ), να φορολογήσει την εκκλησία, τις τράπεζες, τους εφοπλιστές, να μειώσει τους εξοπλισμούς, κ.α.

Αντί για τα παραπάνω η κυβέρνηση επέλεξε ένα νέο Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο υπό το μανδύα του ΔΝΤ, επικαλούμενη τα σπρεντς της δευτερογενούς αγοράς (που μόνο ενδεικτική σημασία έχουν) πριν καν εκδώσει ομόλογα! Μια επιλογή που αποδεικνύεται καταστροφική κι επίσης ατελέσφορη. Ιδιαίτερα, μετά την ολιγωρία της κυβέρνησης να βάλει πρακτικά εμπόδια στη συνεχή φυγή κεφαλαίων από τις τράπεζες που οξύνει τα πρόβλημα ρευστότητας αυξάνοντας τον κίνδυνο δέσμευσης των καταθέσεων των μικροαποταμιευτών από τους τραπεζίτες!

Η κυβέρνηση επομένως, με τη συνενοχή του ΛΑΟΣ, των ξένων πρεσβειών, την ουσιαστική συμφωνία της ΝΔ και με την ενθάρρυνση των ΜΜΕ που καλλιεργούν κλίμα πανικού επωμίζεται τεράστιες, ιστορικές ευθύνες που ισοδυναμούν με πρωτοφανή οπισθοδρόμηση στο επίπεδο της οικονομίας και των κοινωνικών δικαιωμάτων. Δραματικές είναι επίσης κι οι συνέπειες στο μέτωπο των δημοκρατικών ελευθεριών που σηματοδοτεί η ξένη κατοχή όπως φαίνεται από τις υπερεξουσίες που συγκεντρώνει ο υπουργός Οικονομικών, από την επίδειξη βίας των δυνάμεων καταστολής και τις επιθέσεις στην Αριστερά και σε τμήματα πρωτοπόρων εργατών που μάχονται για τα δικαιώματά τους, όπως οι ναυτεργάτες.

Σε αυτό το κλίμα προοδευτικοί οικονομολόγοι και επιστήμονες με διαφορετικές απόψεις κι από διαφορετικές πολιτικές διαδρομές:

• καλούμαστε να σπάσουμε τη συνήθη σιωπή, να στηρίξουμε τους αγώνες των εργαζομένων για υπεράσπιση και διεύρυνση των κοινωνικών τους κατακτήσεων, για να μην περάσει ο νέος Μεσαίωνας.

• θεωρούμε πλέον κοινωνική αναγκαιότητα την έξοδο από το ευρώ και την ΟΝΕ κι επίσης την παύση πληρωμών του χρέους και την επαναδιαπραγμάτευση του με στόχο την μείωση ή και τη διαγραφή του. Οι εργαζόμενοι δεν έχουν κανένα λόγο να επωμίζονται κάθε χρόνο το τεράστιο βάρος εξυπηρέτησης ενός χρέους που δεν δημιούργησαν οι ίδιοι και παραλύει κάθε προσπάθεια άσκησης φιλολαϊκής πολιτικής. Αρκεί ν΄ αναφερθεί πως με βάση τον κρατικό προϋπολογισμό, που έχει ανατραπεί επί τα χείρω, οι πληρωμές τόκων (12,3 δισ. ευρώ) είναι διπλάσιες από τις πληρωμές συντάξεων (6,4 δισ.), ενώ τα χρεολύσια (29,1 δισ.) ξεπερνούν τις δαπάνες προσωπικού (26,5 δισ.)!

• απαιτούμε από την κυβέρνηση να θέσει επιτέλους ένα φραγμό στη ασυδοσία των τραπεζών επιβάλλοντας απαγόρευση φυγής κεφαλαίων, να προχωρήσει στην κρατικοποίηση των μεγάλων τραπεζών, την επαναφορά στο δημόσιο των στρατηγικής σημασίας ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων (ΟΤΕ, Ολυμπιακή κ.α.) την εφαρμογή μέσω του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων μιας μακρόπνοης βιομηχανικής πολιτικής.

• άμεσα δε, διεκδικούμε την αύξηση των συντελεστών φορολόγησης των μεγάλων επιχειρήσεων, στο 45%, όπως ήταν μέχρι το 1981. Με βάση υπολογισμούς του σημερινού υπουργού Οικονομικών, από την μείωση των συντελεστών φορολόγησης των ΑΕ (από 35% στο 25%) που ανακοίνωσε ο Κ. Καραμανλής από τη ΔΕΘ το 2004, το δημόσιο χάνει κάθε χρόνο 5 δισ. Επομένως, τα διαφυγόντα έσοδα την τελευταία 6ετία είναι ίσα με το έλλειμμα του προϋπολογισμού. Γι’ αυτό ζητάμε άμεση αύξηση της φορολόγησης κεφαλαίου για να στηριχθεί η δημόσια υγεία και παιδεία. Επίσης ζητάμε μείωση του ΦΠΑ και των έμμεσων φόρων και αύξηση του αφορολόγητου ορίου για τους εργαζόμενους. Αυτά τα μέτρα μπορούν να λύσουν το πρόβλημα χρηματοδότησης της οικονομίας κι αποτελούν αφετηρία μιας γενναίας αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου που έχουν ανάγκη οι εργαζόμενοι.
• καλούμε τον ελληνικό λαό να ανατρέψει τη νέα κατοχή. Να ακυρώσει τα εξευτελιστικά, αντιλαϊκά σχέδια υποταγής στο ΔΝΤ και τον μηχανισμό εξόντωσης της ΕΕ.

• Τέλος, αναγνωρίζοντας την ανάγκη διεύρυνσης του μετώπου δηλώνουμε την πρόθεσή μας να συμβάλουμε στο μέτρο των δυνάμεών μας σε κάθε ευρύτερη πρωτοβουλία που θα κινείται στην κατεύθυνση στήριξης των λαϊκών αγώνων και καταγγελίας της κυβερνητικής πολιτικής.

 

Αθήνα, 15 Μαΐου 2010

1. Βατικιώτης Λεωνίδας

2. Γαϊτανίδου Ευανθία

3. Γάτσιος Βασίλης

4. Γεωργίου Γιώργος

5. Γκαγκάτσος Γιάννης

6. Γρόλλιος Γιώργος

7. Διαβολάκης Θανάσης

8. Δημητούλης Δημήτρης

9. Ζέρβας Μάκης

10. Καζάκης Δημήτρης

11. Κόκκορης Μάκης

12. Κοσμάς Πέτρος

13. Κουτσομπίνα Καίτη

14. Κυράνας Μιχάλης

15. Κυριακάκης Γιάννης

16. Λάλος Κώστας

17. Μαρκέτος Σπύρος

18. Μπαλιώτης Θόδωρος

19. Μπιτσάκης Ευτύχης

20. Μωραϊτου Ευγενία

21. Παπαλεξίου Γιώργος

22. Παπανικολάου Νίκος

23. Παππάς Κώστας

24. Παυλόπουλος Γιώργος

25. Ρεκλείτης Αλέξανδρος

26. Ρούσης Γιώργος

27. Σκαμνάκης Θανάσης

28. Τασιάκος Χρίστος

29. Τρικαλινός Γιώργος

30. Χρήστου Ευαγγελία

ENGLISH http://tiny.cc/dihgq
SPANISH http://tiny.cc/6fdl8
PORTUGUESE http://tiny.cc/io8sr

IMF means poverty, unemployment, occupation and foreign control

Cessation of payments – exit from eurozone

With the outbreak of the crisis and the initial public reaction against the government, the IMF and the EU, 30 Greek economists and academics formed a framework of demands. A common characteristic of which demands is that they constitute a way out of the crisis beneficial to the working people.

The article was publicized on the website http:www.gopetition.com/online/36271.html  and immediately made a great impression. At this time 700 signatures have been collected in particular the following is mentioned:

Greek adherence to the IMF and the EU rescue mechanism will dramatically worsen the lives of the Greek working people, as well as the young and pensioners. Difficulties in national debt financing are being used as a pretext for an unprecedented, in the post-war era, attack on workers.

After the initial barrage of measures attacking ordinary people (VAT increase, pay cuts for civil servants etc) the PASOK government has rushed a memorandum through parliament that would: dismantle collective bargaining, shrink social insurance to oblivion, free layoffs and thus cause unemployment to skyrocket introducing even more flexibility to the labour market and so on.

The PASOK government was elected in a landslide in October 2009 amidst promises of income redistribution in favour of the working people, but the policies it is currently implementing are the exact opposite. Thus, it can claim no popular mandate in condemning workers to the IMF slaughterhouse and to the terms imposed by the (so called) EU rescue mechanism.

The intervention of the much hated IMF will result in social armageddon, as poverty spreads and packages of austerity measures follow one another, while a depressed economy further diminishes state income. Could the Greek government point to anything good having happened to Hungary, Latvia, Ukraine, Turkey and to the many more countries already subjected to IMF shock therapy?

The PASOK government is even more vulnerable to criticism after the May 9 EU decision, which made it abundantly clear that there are solutions other than turning Greek workers to Guinea pigs testing the implementation of these new measures. This turn of events helps Greece press for a repeal of the measures harming the interests of the people.

The new International Economic Control is not a one-way street.

From the very beginning, the Greek government had options other than to plunge the country to the abyss, where only failed states dwell. The government could have resorted to internal lending (but it didn’t, because using bank deposits to finance the debt would have displeased the bankers) it could have demanded good lending terms from the ECB (1% interest loans, such as those accorded to the banks) it could have turned to China (not using …Goldman Sachs as an intermediary ) to Russia and the arab countries, it could have demanded bilateral loans from other EU countries, even from Germany, with the same interest rates Germany itself gets, as a small compensation for the damage it has caused to the Greek balance of payments since 1981, it could have formed a common front with other southern countries facing similar problems (Spain, Portugal, Italy etc) asking for cheap loans, it could have combated tax evasion amounting to 19 b. euros (8% of GDP) a year, it could have taxed the Greek orthodox church, banks, ship-owners, it could have slashed arms purchases and so on.

Instead of the above, the government chose a new International Economic Control, now known as the IMF, prompted to a decision by the secondary bond market spreads (that are only indicating trends), without even trying to issue bonds. This choice has proven destructive and counterproductive. Especially since the government has failed to stop the constant outflow of capital from the banks, worsening liquidity problems and increasing the risk of banks freezing small account holders' money!

So the government, with the complicity of (far right party) LAOS and foreign embassies, helped by the acquiescence of (conservative) ND and the incitement of a panic-inducing mass media, is shouldering huge, historical responsibilities for the unprecedented regression of the Greek economy and social rights. Foreign control also produces dramatic consequences in the field of democratic freedoms, as witnessed by the emergency powers accorded to the minister of finance, by the violence of the repression mechanisms, the attacks against the left and against forward looking workers, such as port workers, struggling for their rights.

Under these circumstances, we as progressive economists and scientists, holding differing views and coming from a variety of political backgrounds.

– Feel obliged to break the usual silence, in support of the struggle of the working people to uphold and expand their rights and to block the onset of the new Middle Ages.

– We now consider it socially necessary that Greece exits the euro and the EMU, that it stops debt repayments and that it negotiates the reduction or even the complete waiving of its debt. The working people have no reason to shoulder, year after year, the huge burden associated with servicing a mountain of debt they did not create, paralyzing every policy favourable to them.
According to the initial Greek budget (now revised for the worse) interest payments (E 12,3 b.) are two times higher than pensions spending (6,4 b.), while debt repayments amount to 29,1 b. higher than personnel costs in the entire public sector (26,5 b.)

-We demand that the government impose discipline on the unaccountable banks, to block capital flight, to nationalize big banks, to bring back privatized strategic companies (OTE, Olympic etc) to state control and to chart a long term industrial policy through the public investment program.

-As an immediate step, big business should be taxed at 45%, as was the case up to 1981. Based on the calculations of the current Economy Minister, tax cuts for business (from 35% to 25%) announced by the Karamanlis government in September 2004, cost the public coffers 5 b. euros per year. This means that the lost tax income of the past six years equals the budget deficit. This is why we demand an immediate increase in capital taxation, in support of public health and education. We also demand a reduction of the VAT and indirect taxation as well as higher tax-free margins for working people. These measures could finance the Greek economy and start the redistribution of social wealth, which is a necessity for the working people.

-We call on the Greek people to overturn the new occupation. To block the plans of subordination to the IMF and the EU extermination mechanism, which are degrading and run contrary to the people's interest.

-Finally, aware that a wider front is necessary, we state our intention to support, as best we can, every initiative supporting the popular struggle and condemning government policy.

Athens, May 15, 2010

1. Vatikiotis Leonidas, leovat@yahoo.com, www.leonidasvatikiotis.gr

2. Gaitanidou Euanthia, gaitaev@otenet.grb

3. Gatsios Vasilis, bagat@otenet.gr

4. Georgiou George, ggeorgiou@internet.gr

5. Gagatsos John, gagatsios@yahoo.gr

6. Grollios George, grol@eled.auth.gr

7. Diavolakis Thanasis, diavolakis@ymail.com

8. Dimitoulis Dimitris, dimdimitoulis@yahoo.gr

9. Zervas Makis, efzervas@yahoo.fr

10. Kazakis Dimitris, tkape@tee.gr

11. Kokkoris Makis, mkokkoris@ath.forthnet.gr

12. Kosmas Peter, amstelodamos@yahoo.gr,  http://petroskosmas.wordpress.com/
13. Koutsompina Kate, kaiti@livanis.gr

14. Kiranas Michael, m_kiranas@yahoo.gr

15. Kiriakakis John, gkyr2003@yahoo.gr

16. Lalos Constantine, lalosc@gmail.com

17. Marketos Spiros, spyrosmarchetos@gmail.com

18. Baliotis Theodor, baliotis@otenet.gr

19. Bitsakis Eutixis, ++302107643698

20. Moraitou Eugenia, eugemorgr@yahoo.gr

21. Papaleksiou George, gpapalex@otenet.gr

22. Papanikolaou Nick, npapada.public@gmail.com

23. Pappas Constantine, kost.pappas@hotmail.com

24. Paulopoulos George, gpavlop@otenet.gr

25. Reklitis Alexander, rekleitisalexandros@gmail.com

26. Rousis George, grousis@ath.forthnet.gr

27. Skamnakis Thanasis, thalisa@otenet.gr

28. Tasiakos Chris, ta210661@tellas.gr

29. Trikalinos George, georgetrikalinos@gmail.com

30. Christou Euagelia, exristou@gmail.com

Athens, May 15, 2010

 

ΠΗΓΗ: http://www.gopetition.com/petition/36271.html

 

Σημείωση: Οι συνυπογράφοντες είναι σήμερα 15-09-2010 και ώρα 18.30 είναι Signatures 1223:  http://www.gopetition.com/petition/36271/signatures.html

ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ:

Η «φθηνή πώληση» της Ελλάδας, τα πλεονεκτήματα μίας εθελούσιας συμμετοχής των Πολιτών στο ριζικό περιορισμό του χρέους, οι ευθύνες απέναντι στα παιδιά μας και ο θάνατος της Δημοκρατίας – upd 14.09.10

 

Του Βασίλη Βιλάρδου*

 

Συμπληρώνοντας το άρθρο μας «Ο μηδενισμός του χρέους» και θεωρώντας επίκαιρο ένα παλαιότερο, το οποίο δημοσιεύσαμε στις 25.04.2010, όταν δηλαδή μας ανακοινώθηκε η αυθαίρετη «προσφυγή» της Ελλάδας στο ΔΝΤ και η «διακυβέρνηση» της από μία σκιώδη, μη εκλεγμένη εξουσία (μία νέα «χούντα», κατά κάποιον τρόπο, μία δύναμη κατοχής καλύτερα), με οδηγό τις «μαύρες βίβλους» των «αναθεωρημένων μνημονίων», το παραθέτουμε ακόμη μία φορά, ελαφρά διαμορφωμένο, στο τέλος της ανάλυσης μας.

Ίσως οφείλουμε να επισημάνουμε εδώ το ότι, η εκάστοτε «εισβολή» του ΔΝΤ επιτυγχάνεται συνήθως (όχι πάντοτε) μέσω ολοκληρωτικά φιλελεύθερων «νεοσοσιαλιστικών» κυβερνήσεων, των οποίων συχνά ηγούνται «καλόβολοι» πρωθυπουργοί, ήρεμοι, κατά προτίμηση με αγγελικό «προσωπείο», τους οποίους σπάνια «υποπτεύονται» οι Πολίτες (όπως στο παράδειγμα της Αργεντινής) – ενώ είναι άριστα εκπαιδευμένοι και από αρκετά χρόνια πριν «προγραμματισμένοι», έτσι ώστε να φέρνουν με επιτυχία εις πέρας τη «διαβολική» τους «αποστολή».         

Συνεχίζοντας στο θέμα μας, έχουμε την άποψη ότι, εάν υπάρξει μία συναινετική, μία εθελούσια πρόθεση μας (μία ελεύθερη δηλαδή απόφαση των Πολιτών της χώρας μας, μετά από δημοψήφισμα), να συμμετέχουμε σαν Πολίτες στην εξόφληση του χρέους, υπό την απαραίτητη φυσικά προϋπόθεση της άμεσης απομάκρυνσης του ΔΝΤ, η  κατάσταση θα αλλάξει ραγδαία – αφού είμαστε σχεδόν βέβαιοι ότι, οι δανειστές μας απεύχονται μία τέτοια ενέργεια (μάλλον προτιμούν να είμαστε στον «ορό»).  

Πιστεύουμε, χωρίς όμως να μπορούμε να το τεκμηριώσουμε, αφού δεν γνωρίζουμε το πραγματικό μέγεθος της «περιουσίας» μας (υπόγειος πλούτος κλπ),  ότι οι «δανειστές» μας δεν θέλουν σε καμία περίπτωση να εξοφλήσουμε το χρέος μας. Φυσικά, δεν σκεφθήκαμε την «εισφορά» σαν «μέτρο», σαν «διαταγή» δηλαδή της κυβέρνησης, αλλά σαν μία από τις διαφορετικές λύσεις (Εθνικά ομόλογα κλπ) προς εξέταση (προφανώς θα υπάρχουν πολλές άλλες που εμείς δεν έχουμε σκεφθεί – αλλά θα έπρεπε να αναλύσει μία κυβέρνηση με τόσους οικονομικούς συμβούλους, η οποία δεν θα επιθυμούσε βέβαια να θεωρηθεί ότι «προδίδει» τους Πολίτες της), επειδή:  

(α) Είναι κρίμα, αν όχι «εθνική αυτοκτονία», το να «αγοράσει» κανείς ολόκληρη την Ελλάδα, μόλις για 110 δις €, καθιστώντας τους κατοίκους της υποτελείς, θύματα και καταδιωκόμενα «φοροδοτικά υποζύγια» (αφού ψηφίζονται νόμοι, σύμφωνα με τους οποίους ένα απλό «φορολογικό σφάλμα», χαρακτηρίζεται σαν «κακουργηματική πράξη» – ξέπλυμα μαύρου χρήματος). Τουλάχιστον αυτά τα 110 δις € θα μπορούσαμε να τα διαθέσουμε μόνοι μας (ομόλογα) – πόσο μάλλον με τις συνθήκες που συμφώνησε η κυβέρνηση μας με το ΔΝΤ (εγγύηση τη δημόσια περιουσία, με δόσεις σε τρία χρόνια – δηλαδή, 37 δις το χρόνο). Σε κάθε περίπτωση, τις λύσεις ριζικού περιορισμού ή μηδενισμού του χρέους που αναλύσαμε, δεν τις θεωρούμε απλά έντιμες, ηθικές ή «πατριωτικές», αλλά συλλογικά «ιδιοτελείς» και ωφελιμιστικές.    

(β) Η ελεύθερη Οικονομία βασίζεται και στις «ανατρεπτικές» λύσεις, οι οποίες όμως δεν μπορεί να είναι «δικτατορικές», αλλά συναινετικές. Βέβαια, θεωρώντας ότι «το πάθημα θα μας έγινε πια μάθημα», όλες οι (επώδυνες προφανώς) λύσεις, προϋποθέτουν τον στενό έλεγχο των κυβερνήσεων εκ μέρους μας, καθώς επίσης την αποκατάσταση του Κράτους Δικαίου – με την παραδειγματική τιμωρία εκείνων των Πολιτικών, οι οποίοι υπεξαίρεσαν δημόσια περιουσία, διεφθάρησαν από τις πολυεθνικές και οδήγησαν την Ελλάδα, όλους εμάς δηλαδή και τα παιδιά μας, στο χείλος της χρεοκοπίας.     

(γ) Οι μικρομεσαίες ελληνικές επιχειρήσεις, έτσι ή αλλιώς, θα υποφέρουν – ενώ οι μεγάλες πολυεθνικές δεν θα είχαν κανένα οικονομικό πρόβλημα να «συνδράμουν» στην εξόφληση του χρέους. Οι όποιες επενδύσεις τους άλλωστε, οι οποίες ενδεχομένως θα προσελκυσθούν από την κυβέρνηση μας, θα βασίζονται, όπως συνήθως, σε ειδικές «φοροελαφρύνσεις» – οι οποίες θα επιδεινώσουν ακόμη περισσότερο τον προϋπολογισμό μας. Όσον αφορά τις τράπεζες (όσο ακόμη παραμένουν ελληνικές) και το πρόβλημα που θα τους προκαλέσει η «εισφορά», αφενός μεν ήδη υποφέρουν (πιστωτική συρρίκνωση), αφετέρου θα μας έφθανε ακόμη και μία τράπεζα – ενώ δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν «πόλεμοι», χωρίς οδυνηρές απώλειες.   

(δ) Η «εισφορά» έχει ήδη λειτουργήσει στη Γερμανία το 1952, τέσσερα χρόνια μετά τη νομισματική μεταρρύθμιση του 1948 (άρα κάποιος συνταγματικός τρόπος θα υπάρχει, αφού θα ήταν βέβαια εκούσια), ενώ θωρήθηκε σαν μία  από τις βασικότερες προϋποθέσεις του «γερμανικού θαύματος» (θαύματα δεν γίνονται). Επίσης, είναι «δίκαιη» (σε αντίθεση με τους έμμεσους φόρους, οι οποίοι επιβαρύνουν κυρίως τις χαμηλότερες εισοδηματικές τάξεις – ιδίως αυτές που η κατανάλωση για είδη πρώτης ανάγκης, απαιτεί σημαντικό ποσοστό της αμοιβής τους), αφού αυτός που δεν έχει αποταμιεύσεις δεν θα συμβάλει καθόλου, τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά επίσης όχι (οφείλουμε να επισημάνουμε εδώ ότι, τόσο ο πτωχευτικός νόμος, όσο και ο διακανονισμός των χρεών, ήταν μία εξαιρετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης μας), αυτός που έχει 10.000 € θα επιβαρυνθεί με 2.000 (20%), ενώ αυτός που διαθέτει 1.000.000 € θα πληρώσει 200.000 €.       

(ε)  Ακόμη και το 40% της εκούσιας «εισφοράς» από τις καταθέσεις μας (τα οποία θα μπορούσαν να μας επιστραφούν αργότερα επειδή, εάν εξοφλούσαμε τους δανειστές μας, ο προϋπολογισμός μας θα επιβαρυνόταν με λιγότερους τόκους έως και 20 δις € ετήσια – 6% επιτόκιο για άνω των 320 δις € χρέος), θα μας κοστίσει λιγότερο, σε μεσοπρόθεσμο διάστημα – πόσο μάλλον εν όψει μίας πολύ πιθανής χρεοκοπίας, με την ολοκληρωτική απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας.   

Για παράδειγμα, με πάνω από 10% ετήσια μείωση της αγοραστικής αξίας των καταθέσεων μας (φορολογικός πληθωρισμός και αυξημένοι άμεσοι φόροι), οι 100.000 € αποταμιεύσεις, θα αντιστοιχούν το επόμενο έτος το πολύ σε 90.000 €, το μεθεπόμενο σε 81.000, μετά σε 72.900, σε 65.610 κοκ. Επομένως, μέσα σε τέσσερα χρόνια θα χαθούν ανεπιστρεπτί το ελάχιστο 34.390 € ή το 35% περίπου – ενώ σε μία δεκαετία θα μηδενισθούν (εκτός και αν μεταναστεύουμε όλοι μας στη Γερμανία, όπου οι καταθέσεις μας θα χάνουν μόλις 1%, όταν τις καταναλώνουμε, ενώ τα εισοδήματα μας θα αυξάνονται – αντί, όπως εδώ, να μειώνονται συνεχώς).

Ταυτόχρονα, θα περιορίζεται η αξία των ακινήτων μας ραγδαία (η Τουρκία, επί εποχής ΔΝΤ, υποχρεώθηκε σε τέσσερις υποτιμήσεις, σε μηνιαίους μισθούς 200 €, σε μαζικές απολύσεις, σε τεράστια πτώση της αγοράς ακινήτων κλπ), όπως επίσης και η απόδοση τους (ενοίκια). Δυστυχώς, για τους περισσότερους από εμάς, είναι δύσκολη η κατανόηση της έννοιας των «διαφυγόντων εσόδων» – από μειωμένα ενοίκια, υφέσεις, υποτιμήσεις, περιορισμό αγοραστικών αξιών κλπ.

Εν τούτοις, οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε το τεράστιο μέγεθος τους, εάν θέλουμε οι αποφάσεις μας να στηρίζονται σε ρεαλιστικά κριτήρια και όχι στη διασπορά ψευδών ελπίδων, εκ μέρους των «ιθυνόντων». Με ύφεση της τάξης του -4%, με φορολογικό πληθωρισμό άνω του 7% και με επιτόκια μεγαλύτερα του 5%, η θανατική καταδίκη μίας χώρας είναι κάτι παραπάνω από βέβαιη – όπως επίσης η εξαθλίωση των Πολιτών της, σε συνδυασμό με την εξόντωση της μεσαίας τάξης και τον «ενταφιασμό» της κοινωνικής συνοχής.    

Συνεχίζοντας, ο παρακάτω Πίνακας Ι αναδεικνύει τα αποτελέσματα μίας πιθανής εισφοράς μας – εάν βέβαια το δημόσιο, σταματούσε να παράγει ετήσια ελλείμματα, μειώνοντας τις υπέρογκες δαπάνες του και χωρίς αύξηση της φορολόγησης:   

 

                                ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Εισφορά 40% επί καταθέσεων 200 δις €, από την «εξοικονόμηση» πληθωρισμού, φόρων και τόκων (σε δις €)

 

Έτος	Εισφορά	Εξοικονόμηση*	Εξοικονόμηση τόκων**
2011	80,00	20,00	4,80
2012		18,00	4,80
2013		16,20	4,80
2014		14,60	4,80
Όφελος		68,80	19,20

* Εξοικονόμηση αγοραστικής αξίας, από πληθωρισμό και άμεσους φόρους, ύψους 10% ετησίως. Θεωρούμε εδώ ότι οι επί πλέον φόροι πληρώνονται από τις καταθέσεις αφού, εάν πληρώνονται από τα μηνιαία εισοδήματα μας, το ποσόν αυτό δεν αυξάνει τις καταθέσεις – οπότε το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. 

** Επί δανείου 80 δις €, με 6% επιτόκιο (ακολουθούν λοιπές προϋποθέσεις)

 

Από τον Πίνακα Ι φαίνεται καθαρά ότι, μέσα σε τέσσερα μόλις χρόνια, το κράτος θα μπορούσε θεωρητικά να μας επιστρέψει τουλάχιστον τα 19,20 δις € της «εισφοράς» μας – ενώ, εάν συνυπολογίσουμε την αγοραστική αξία των χρημάτων μας, ύψους 68,80 δις €, η οποία δεν θα χανόταν, θα ήμασταν ωφελημένοι κατά συνολικά 8 δις € (88 δις μείον τα 80 δις της εισφοράς). Εάν σε αυτά υπολογίσουμε και την ωφέλεια μας από την πιθανή διαγραφή του 40% των δημοσίων χρεών από τους τοκογλύφους-πιστωτές μας (περί τα 100 δις €), το παραπάνω αποτέλεσμα είναι εξασφαλισμένο.

Πόσο μάλλον εάν η κυβέρνηση μας, αντί να «αναλώνεται» άσκοπα, ενεργούσε «ορθολογικά», επιταχύνοντας τη δημιουργία ενός αποτελεσματικού πλαισίου λειτουργίας των επιχειρήσεων, τη θεσμοθέτηση του διπλογραφικού λογιστικού συστήματος στο δημόσιο (επίσης στα κόμματα) και την κατάρτιση Εθνικού Ισολογισμού – στον οποίο να φαίνεται όχι μόνο το παθητικό της χώρας, αλλά και το Ενεργητικό, όχι δηλαδή μόνο οι υποχρεώσεις της, αλλά και τα συνολικά περιουσιακά της στοιχεία. Προφανώς, ένα από τα αποτελέσματα μίας τέτοιας μεθοδικής «καταγραφής», θα ήταν η αξιολόγηση μας από τις διεθνείς εταιρείες να είναι ουσιαστική – γεγονός που θα μείωνε αναμφίβολα τα επιτόκια δανεισμού τόσο της Ελλάδας (κατά τουλάχιστον 4%), όσο και των επιχειρήσεων της.            

(στ) Οι λύσεις είναι σε άμεση συνάρτηση με το σωστό χρόνο εφαρμογής τους. Πολύ πιο γρήγορα ίσως από ότι φανταζόμαστε, θα χάσουμε πολύ περισσότερα, από αυτά που «συναινετικά» (όχι έντιμα από ηθικής πλευράς, αλλά από ωφελιμιστικής) και έγκαιρα θα δίναμε μόνοι μας. Ήδη φαίνεται ότι ο ΟΣΕ θα υποχρεωθεί σε εκχώρηση της ακίνητης περιουσίας του, έναντι των οφειλών του στο κράτος (!) – κάτι που αποκτά μόνο νόημα, εάν αποτελεί το «προ-στάδιο» της εκχώρησης της στους ξένους δανειστές μας. Όσο και αν είμαστε εναντίον των «επαγγελματιών» συνδικαλιστών, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, αυτοί κατάφεραν τελικά και έσωσαν τη μεγαλύτερη δημόσια επιχείρηση της Βραζιλίας από τα «νύχια» του Καρτέλ.       

(ζ) Η Ελλάδα δεν πρόκειται να βγει από τα «μνημόνια» για πάρα πολλά χρόνια (όσο και αν προσπαθούν δυστυχώς να μας πείσουν για το αντίθετο κάποια «αλλοτριωμένα» ΜΜΕ), εάν δεν πάψει αμέσως να δανείζεται από το ΔΝΤ. Αδυνατούμε ειλικρινά να κατανοήσουμε τους «πανηγυρισμούς» για την εκταμίευση των δόσεων του ΔΝΤ (5,5 δις το Μάιο – 2,57 δις € τώρα), γνωρίζοντας ότι πληρώνουμε τοκογλυφικά επιτόκια πάνω από 5% (5% συν έξοδα), ότι απλά εξοφλούνται οι ξένοι ιδιοκτήτες των ομολόγων μας (ενώ μας ανακοινώνεται εσφαλμένα ότι οδηγούνται στην πληρωμή μισθών και συντάξεων), ότι σύντομα θα πρέπει να τα επιστρέψουμε και ότι σε καμία περίπτωση δεν θα καταφέρουμε να εξοφλήσουμε το ΔΝΤ – εκτός βέβαια εάν γυρίσει δεκαετίες πίσω η χώρα μας και εξαθλιωθούν οι Πολίτες της.

(η) Έχουμε φυσικά τη δυνατότητα να λειτουργήσει πλεονασματικά το κράτος μας στο απώτερο μέλλον, αλλά πολύ περιορισμένες πλέον πιθανότητες αποπληρωμής του σημερινού μας χρέους – πόσο μάλλον όταν «ενοικιαστεί» ερήμην μας, για 99 χρόνια, η δημόσια περιουσία μας (η κυβέρνηση μας δεν μπορεί να επιτρέψει την κατάσχεση των περιουσιακών μας στοιχείων, εάν δεν εξασφαλίσει τη συμφωνία των 3/5 του Κοινοβουλίου – παρά το ότι δυστυχώς συναίνεσε σε κάτι τέτοιο, σύμφωνα με τον ΔΣΑ). Για παράδειγμα, θα επιτρεπόταν να ενοικιασθεί η Ακρόπολη και οι υπόλοιποι αρχαιολογικοί χώροι, οι οποίοι προσφέρουν έσοδα, όπως επίσης άλλες ελληνικές «πλουτοπαραγωγικές πηγές» – τουριστικές και μη.  

(θ) Η χώρα μας δεν πρέπει να υποχρεωθεί σε μία «ελεγχόμενη» χρεοκοπία και σε υποχρεωτική έξοδο της από την Ευρωζώνη. Ο μοναδικός ίσως λόγος σήμερα που πρέπει να μείνουμε στην Ευρωζώνη, είναι η αποφυγή  ενός εμφύλιου πολέμου (ΔΥ εναντίον ΙΔ κλπ), ενός «συμβατικού» ή «τρομοκρατικού» (η απειλή μας έγινε «εμφανής», τόσο με την επίσκεψη του πρωθυπουργού της γείτονας χώρας το μήνα της εισβολής του ΔΝΤ, όσο και με τη βομβιστική ενέργεια στο υπουργείο προστασίας του Πολίτη), αλλά και μίας καταστροφικής χρεοκοπίας.

Ολοκληρώνοντας, δεν υπάρχει προφανώς «συλλογική ευθύνη (θα ήταν μία «ολοκληρωτική» σκέψη), αλλά πρόκειται για ένα υπαρκτό πρόβλημα όλων μας, το οποίο μόνο συλλογικά μπορεί να επιλυθεί ριζικά. Ταυτόχρονα, θα επιτυγχανόταν μία δικαιότερη αναδιανομή εισοδημάτων (οι πλέον εύποροι Πολίτες μάλλον κέρδισαν περισσότερα από τη διαφθορά και τη διαπλοκή της Πολιτικής), οπότε δεν είναι άδικη η μεγαλύτερη επιβάρυνση τους – η οποία θα επιτάχυνε την έξοδο μας από την ύφεση και θα διευκόλυνε τα μέγιστα μία καινούργια αρχή, στηριγμένη σε υγιείς, «παραγωγικές» βάσεις.

Έτσι μόνο θα διατηρήσουμε ανέπαφη την εθνική μας κυριαρχία, γα την οποία οι πρόγονοί μας πλήρωσαν πολύ περισσότερα – θυσιάζοντας τις ζωές τους, ενώ εμείς απλά καλούμαστε να θυσιάσουμε ένα μέρος της περιουσίας μας. Διαφορετικά, θα αναγκασθούν τα παιδιά μας, τα οποία θα μεγαλώσουν άνεργα και υποδουλωμένα, να πληρώσουν πολύ περισσότερα για την απελευθέρωση της πατρίδας τους – για τον τόπο δηλαδή που θα ζήσουν τα ίδια, θα δημιουργήσουν και θα μεγαλώσουν τα δικά τους παιδιά. Τέλος, είμαστε σίγουροι ότι, τόσο ο πρωθυπουργός, όσο και η κυβέρνηση μας, γνωρίζουν ακριβώς τι είναι συμφέρον για την Ελλάδα και τους Πολίτες της – οπότε οφείλουμε να μην αμφιβάλουμε για την καλύτερη δυνατή (και τη χωρίς τυχόν λάθη πλέον) εκπλήρωση των καθηκόντων τους, τα οποία «απορρέουν» από το «λειτούργημα» τους   

 

Αθήνα, 12. Σεπτεμβρίου 2010, Βασίλης Βιλιάρδος

 

 

                                         ΑΠΟΨΗ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ:  Ο ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

 

Ουσιαστικά δηλαδή, θα αγοράσουν (θα ξεπουλήσουμε) πάμφθηνα την Ελλάδα και μάλιστα με τα δικά μας χρήματα, αφού

(α)  αφενός μεν θα μας δώσουν 110 δις € δανεικά, τα οποία θα πρέπει να επιστρέψουμε με τοκογλυφικά επιτόκια, πληρώνοντας ταυτόχρονα εκατοντάδες εκατομμύρια  σε αμοιβές των ανθρώπων της «τρόικας του μαύρου μνημονίου»,

(β)  αφετέρου θα γίνει μεταφορά πόρων, από τον ιδιωτικό τομέα στο δημόσιο (μέσω του φορολογικού πληθωρισμού, καθώς επίσης των αυξημένων άμεσων φόρων), περίπου 12% επί του ετήσιου ΑΕΠ (240 δις €). Συνολικά λοιπόν θα μεταβιβαστούν πόροι, από τον ιδιωτικό τομέα στο δημόσιο και από αυτόν στο ΔΝΤ, γύρω στα 29 δις € το χρόνο ή 87 δις € στα τρία χρόνια (υποθέτω πολύ περισσότερα, αφού η υποδούλωση μας θα διαρκέσει πάρα πολλά χρόνια).     

Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση μας υπερηφανεύεται ότι μειώνει το έλλειμμα κατά 12 δις €, όταν δεν κάνει σχεδόν τίποτα άλλο επ’ αυτού, από το να αυξάνει τους φόρους, μεταβιβάζοντας σε όλους εμάς τις επιβαρύνσεις. Ειλικρινά, αφού σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα πήγαμε από έλλειμμα 4% σε 14%, γιατί είναι τόσο δύσκολο να πάμε πίσω – από το 14% δηλαδή, στο 4%; Δεν θα αρκούσε απλά και μόνο να μειωθούν οι υπερβολικές δαπάνες του δημοσίου;

Δε θα μπορούσαμε μόνοι μας να κάνουμε εσωτερική υποτίμηση, για να καλυτερεύσουμε την ανταγωνιστικότητα μας (αν και δεν πιστεύω ότι ο σκοπός του ανθρώπου είναι απλά και μόνο να ανταγωνίζεται τους άλλους), δανείζοντας το δημόσιο με ομόλογα, χωρίς «ξένους δακτύλους», ή είμαστε αλήθεια τόσο «μωροί» και άχρηστοι; Είναι σωστό να υποκύπτουμε στις 10 «εντολές» του διεθνούς κεφαλαίου (άνοιγμα αγορών κλπ), οδηγούμενοι σε εμφυλίους πολέμους; (ιδιοκτήτες φορτηγών εναντίον πολιτών, ιδιωτικοί υπάλληλοι εναντίον δημοσίων υπαλλήλων κλπ;). Τι θα πούμε αύριο στα παιδιά μας, όταν μας ρωτήσουν «γιατί δεν αντισταθήκαμε καθόλου στον πόλεμο, αφού είχαμε τα μέσα»; στην επέλαση δηλαδή και στην «εισβολή» των μονοπωλίων;   

Πρέπει να υποστούμε αυτήν την ύφεση (προβλέπω ότι του χρόνου θα ξεπεράσει το 6%), την καταστροφική ανεργία που θα προκαλέσει και το «θάνατο του εμποράκου»; Δεν είναι ντροπή για όλους μας, να γιορτάζουν οι Τούρκοι την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας, έχοντας καταφέρει, μετά από πολλά χρόνια, να διώξουν το ΔΝΤ, ενώ εμείς, η «κοιτίδα» της Δημοκρατίας, να μιλάμε σήμερα για το θάνατό της;

Είναι αλήθεια τόσο έξυπνοι οι «προστάτες» μας και τόσο «κουτοί» οι Έλληνες, καθώς επίσης ολόκληρη η «ηγεσία» του τόπου μας; Είναι οι πολιτικοί πραγματικά «Πιγκουίνοι που χειροκροτούν άλλους πιγκουίνους, πάνω σε χιόνι που λειώνει», όπως έγραφε ο Γάλλος στο Καρτέλ;

Τέλος, γιατί δεν επιβάλλεται ειδικός φόρος επί του τζίρου των τραπεζών και, κυρίως, των πολυεθνικών οι οποίες, έχοντας τη δυνατότητα της φοροαποφυγής (Offshore companies κλπ), δεν είναι δυνατόν να φορολογηθούν επί των κερδών τους; Είναι λογικό να φορτώνονται όλα τα βάρη στα φορολογικά υποζύγια της μεσαίας τάξης; Σύντομα θα καταρρεύσουν και τότε θα είναι πολύ αργά για «αλλαγές» – αν και πιστεύω απόλυτα σε όσα γράψατε πέρυσι για την Ελλάδα.

Συνεχίζοντας, μόνο 1% φόρος να επιβαλλόταν στο τζίρο των πολυεθνικών (τον υπολογίζω στο 60% του ΑΕΠ), θα συγκεντρώναμε περίπου 1,5 δις € ετήσια – πόσο μάλλον εάν επεκτείναμε το φόρο και στις τράπεζες, όπως η Ουγγαρία. Άλλωστε, για όσους πιστεύουν ότι έτσι θα διώχναμε τις ξένες επενδύσεις, δεν γίνεται συνήθως καμία παραγωγική επένδυση σε μικρές χώρες (όχι μόνο στην Ελλάδα). Δηλαδή, δεν κατασκευάζονται εργοστάσια από τη Γερμανία, με θέσεις εργασίας όπως συμβαίνει στην Κίνα (και μάλιστα από κοινού με τους Κινέζους), αλλά ιδρύονται μόνο εμπορικές εταιρείες – με αποκλειστικό στόχο την «αφαίμαξη» της εσωτερικής κατανάλωσης τους.         

Ανεξάρτητα από αυτά, είχα την ευκαιρία να συζητήσω κατ' ιδίαν τις προτάσεις σας με μερικούς φίλους, αρκετά υψηλού μορφωτικού επιπέδου. Στην ερώτηση αν θα συναινούσαν σε μια εθνική προσπάθεια μηδενισμού του χρέους, η απάντηση ήταν σχεδόν πάντα: «ΝΑΙ, αρκεί κάποιοι από τους πολιτικούς που μας οδήγησαν εδώ να «πληρώσουν» ΠΡΩΤΑ (άλλοι μου είπαν να πάνε φυλακή κλπ).

Είναι λογική η αγανάκτηση του κόσμου, αλλά κατά τη γνώμη μου, οι απαντήσεις αυτού  του τύπου, δείχνουν κάποια ανωριμότητα – καθώς επίσης ότι ο κόσμος δεν είναι αρκετά συνειδητοποιημένος, ώστε να δεχθεί «ρηξικέλευθες» λύσεις με ουσιαστικό άμεσο κόστος γι’ αυτόν. Αν και έμμεσα όχι μόνο θα πληρώσει πολύ περισσότερα, αλλά και θα χάσει την ελευθερία του, δεν το καταλαβαίνει.  

Για να δώσω ένα παράδειγμα κατ' αναλογία (και χαριτολογώντας λίγο), αν κάποιος συγγενής μου είχε φορτώσει εν αγνοία μου την πιστωτική μου κάρτα με χρέη, και απειλείται εξ' αυτού κάποιο ζωτικό περιουσιακό μου στοιχείο, μπορεί μεν να σκεπτόμουν με ποιό τρόπο θα συνέτιζα τον φταίχτη, αλλά αυτό θα ήταν ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ, όχι το πρώτο μου μέλημα.

Αντίθετα, το πρώτο μου μέλημα θα ήταν να βρω ένα τρόπο να αποπληρώσω τα χρέη άμεσα, προκειμένου να σώσω το μείζον – δηλαδή, την περιουσία μου. Εδώ όμως, η περιουσία μας που απειλείται είναι η Ελλάδα, και το γεγονός αυτό καθιστά δυστυχώς το «διακύβευμα» μη κατανοητό,  στη σκέψη των πολιτών.

 

Τρίτη, 14 Σεπτεμβρίου 2010

 

 

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

 

Ο καταμερισμός των ευθυνών της συνθηκολόγησης στους Έλληνες Πολίτες, στους διαμορφωτές της κοινής γνώμης, στις κυβερνήσεις, στους κερδοσκόπους και στην Ευρωπαϊκή Ένωση

 

Είναι πολύ δύσκολο να χαρακτηρίσει κανείς την κυβέρνηση μίας χώρας, η οποία αποφασίζει την προσφυγή της στο ΔΝΤ, την εθελούσια εκχώρηση δηλαδή της εξουσίας που της ανατέθηκε δημοκρατικά σε ξένους «εισβολείς», χωρίς την άδεια των Πολιτών της – μέσω δημοψηφίσματος ή, έστω, με τη σύμφωνη γνώμη του Εθνικού της Κοινοβουλίου. Εν τούτοις, η τοποθέτηση των Πολιτών αυτής της χώρας απέναντι σε «τετελεσμένα γεγονότα», για τα οποία ποτέ δεν ενημερώθηκαν (προεκλογικά ή μετεκλογικά), αποτελεί μία απίστευτη αυθαιρεσία, για την οποία δεν είναι δυνατόν να μην υπάρχουν υπεύθυνοι – όπως δυστυχώς δεν υπήρξαν ποτέ μέχρι σήμερα, για τα όλα όσα συνέβησαν στο παρελθόν, με τελικό αποτέλεσμα τη «συλλογική συνθηκολόγηση».

Διαπιστώνοντας, εκτός των άλλων, ακόμη ένα χαρακτηριστικό σύμπτωμα του «ετεροβαρούς ρίσκου», αυτού δηλαδή που άλλοι αποφασίζουν, ενώ άλλοι καλούνται να πληρώσουν για τις αποφάσεις, θεωρούμε ότι είναι ίσως η κατάλληλη στιγμή για να αναλύσουμε/ιεραρχήσουμε τις ευθύνες όλων όσων συνέβαλλαν στην υποδούλωση της Ελλάδας, παρά τον πλούτο και τις τεράστιες δυνατότητες της.

Τέλος, πιστεύουμε ότι οφείλουμε να λάβουμε (και να δρομολογήσουμε ενεργητικά) τις αποφάσεις μας έγκαιρα, ψύχραιμα και λογικά, αφού εμείς είμαστε αυτοί που τελικά θα πληρώσουν το «ρίσκο» – άσχετα από το βαθμό συμμετοχής μας στην «επιλογή» του.

 

                                                                                                              ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ

 

Κατά την άποψη μας, είμαστε «μακράν» οι κύριοι υπεύθυνοι της σημερινής μας κατάστασης. Αν μη τι άλλο, τουλάχιστον για τις επιλογές μας, όπως και για την αδιαφορία μας σε σχέση με την παραγωγή πλούτου στη χώρα μας – δυστυχώς, απαραίτητο «συστατικό» της παραμονής μίας κοινωνίας σε ελεύθερο καθεστώς.     

Περαιτέρω, οφείλαμε να γνωρίζουμε ότι, η έννοια «Πολίτης» αποτελεί ένα αξίωμα, για το οποίο όμως πρέπει να αγωνίζεται κανείς. Η συνεχής ενημέρωση, η δια βίου μάθηση, η συμμετοχή στα κοινά και η αλληλέγγυα στάση, είναι μερικά μόνο από όλα όσα συνοδεύουν αυτό το «αξίωμα» – το υψηλότερο ίσως σε μία Πολιτεία, η οποία θέλει να «διέπεται» από δημοκρατικές διαδικασίες.

Προφανώς, κρίνοντας, ως οφείλουμε, εκ του αποτελέσματος, αμελήθηκε εντελώς η υποχρέωση μας αυτή, οδηγώντας μας μελλοντικά στην απώλεια των ελευθεριών μας, στη μείωση του βιοτικού μας επιπέδου και στην απόλυτη καταστροφή – αν θεωρήσει βέβαια κανείς ότι, η εκχώρηση της εξουσίας, του ταμείου του κράτους μας καλύτερα, σε κάποιους που δεν εκλέγουμε, είναι συνώνυμο της παραπάνω λέξης (καταστροφή).     

Τέλος, χωρίς να επεκταθούμε σε περισσότερες «τεκμηριώσεις» των ευθυνών μας (θα χρειάζονταν εκατοντάδες σελίδες κειμένου), εμείς εκθρέψαμε, καλλιεργήσαμε καλύτερα το έδαφος, επάνω στο οποίο αναπτύχθηκαν εκείνα τα «ζιζάνια», τα οποία μας οδήγησαν στα δίχτυα του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας – με την αναμφίβολη πλέον συμμετοχή της γερμανικής ολοκληρωτικής «πτέρυγας».    

 

                                                                                       ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΙΑΜΟΡΦΩΤΕΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΓΝΩΜΗΣ

 

Όπως έχουμε αναφέρει, προσπαθώντας να καταλάβουμε, ανεξάρτητα από τα άλυτα προβλήματα που διαπιστώνουμε, γιατί η χώρα μας παρέμεινε, παρά το φυσικό πλούτο και τις μεγάλες δυνατότητες της, συγκριτικά στάσιμη και φτωχή, εντελώς ανίσχυρη και μάλλον «παραμελημένη», συνειδητοποιήσαμε ότι, το σημαντικότερο εμπόδιο στην πρόοδο της ήταν (συνεχίζει να είναι), μία παράδοξη εχθρότητα των Ελλήνων απέναντι στο κράτος τους – κατ’ επέκταση, απέναντι στον εαυτό τους, αφού το κράτος είμαστε όλοι εμείς.

Η αιτία αυτής της εχθρότητας, η «πηγή» ουσιαστικά όλων των προβλημάτων και των δυσλειτουργιών της Ελλάδας, η οποία «καταδικάζει» τους Πολίτες της να αντιστέκονται σε κάθε είδους πρωτοβουλία, με στόχο την καλυτέρευση της χώρας τους (διαρθρωτικά μέτρα κλπ), έχουμε την άποψη ότι δεν είναι άλλη από μία απίστευτη «αλαζονεία της εξουσίας», η οποία δηλητηριάζει κυριολεκτικά ολόκληρο τον «κοινωνικό βίο».  

Αναφερόμενοι στην έννοια της «εξουσίας», δεν περιοριζόμαστε μόνο στη θεσμική της «έκφραση», στους πολιτικούς δηλαδή, αλλά σε όλες τις υπόλοιπες «μορφές» της: επιχειρηματίες, βιομήχανους, managers, δημοσιογράφους, εκδότες, τραπεζίτες, ανώτερους δημοσίους λειτουργούς, αθλητές, καθηγητές, ηθοποιούς, τηλεοπτικούς «αστέρες», τραγουδιστές και γενικά σε όλα τα, κατά κάποιον τρόπο, «προβεβλημένα» άτομα – ουσιαστικά στα «πρότυπα» της κοινωνίας μας.

Όλοι αυτοί, αλλά και πολλοί άλλοι, χαρακτηρίζονται δυστυχώς από μία υπερβολικά μεγάλη αλαζονεία, η οποία «διεγείρει» τις αντιδράσεις του υπολοίπου πληθυσμού, δημιουργώντας συναισθήματα «συγκριτικής φτώχειας» και αδικίας. Το αποτέλεσμα είναι «ο απλός Πολίτης» να τοποθετείται απόλυτα εχθρικά, απέναντι σε όλους και σε όλα, θεωρώντας τους πάσης φύσεως «προβεβλημένους αστέρες», τους διάφορους «αλαζόνες» δηλαδή,  σαν τα επί μέρους «συστατικά» του κράτους: σαν το ίδιο το «μισητό» κράτος.   

Εάν δεν επιλυθεί αυτό το πρόβλημα, εάν δεν καταπολεμηθεί δηλαδή η «αλαζονεία της εξουσίας», η οποία δημιουργεί, αυτόματα, συμπλέγματα κατωτερότητας σε όλον τον υπόλοιπο πληθυσμό, δύσκολα θα αλλάξει κάτι στη χώρα μας – υποθέτουμε ότι δεν θα εφαρμοστεί κανένα διαρθρωτικό μέτρο, ακόμη και αν αντιμετωπίσουμε «κατά πρόσωπο» το ΔΝΤ, τη χρεοκοπία ή εάν «διοικηθούμε» από την καλύτερη κυβέρνηση του κόσμου.

 

                                                                                                         ΟΙ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΜΑΣ

 

Όπως έχουμε αναλύσει σε άρθρο μας, το εμπορικό ισοζύγιο της Ελλάδας, μεταξύ των ετών 2004 και 2008 επιδεινώθηκε συνολικά κατά σχεδόν 174 δις €, ενώ το εξωτερικό χρέος ανάλογα – κατά 177 δις €. Όσον αφορά δε τις δαπάνες (σπατάλη), από 50,11 δις € το 2006, αυξήθηκαν στα 71,43 δις € το 2009 – δηλαδή κατά 21,32 δις € μέσα σε τρία μόλις χρόνια (8,75% επί του ΑΕΠ!).

Τουλάχιστον από την αύξηση των δαπανών, φαίνεται καθαρά η αποκλειστική ευθύνη της Πολιτείας – αφού είναι η μοναδική υπεύθυνη για την «εκτροπή» τους. Δυστυχώς (άρθρο μας), αφού οι κυβερνήσεις έχουν στη διάθεση τους ένα ορισμένο «budget», έτσι όπως εμφανίζεται στον εκάστοτε ετήσιο προϋπολογισμό, δεν ξοδεύουν, όπως ο κάθε συνετός «οικογενειάρχης», το ποσόν που ευρίσκεται στα ταμεία τους, αλλά δανείζονται πολύ περισσότερα – χωρίς καθόλου να ρωτήσουν τους Πολίτες που εκπροσωπούν (κάτι που συμβαίνει συνεχώς, τουλάχιστον τα τελευταία 30 χρόνια). Ο Πίνακας ΙΙ που ακολουθεί είναι χαρακτηριστικός, σε σχέση με την «ασυδοσία» της Πολιτικής:

 

                                ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Εξέλιξη ΑΕΠ, εσόδων, δαπανών και ελλειμμάτων (των ζημιών δηλαδή του κράτους) σε εκ. €, στην Ελλάδα  

 

ΕΤΟΣ	ΑΕΠ*	Έσοδα	Δαπάνες	Έλλειμμα	Δημόσιο Χρέος	Ποσοστό επί ΑΕΠ
2003	153.045	37.500	40.735	-3.235	179.008	117,00%
2004	164.421	40.700	45.414	-4.714	198.832	120,90%
2005	196.609	42.206	48.685	-6.479	209.723	118,90%
2006	213.085	46.293	50.116	-3.823	224.162	105,10%
2007	228.180	49.153	55.733	-6.580	237.742	104,20%
2008	239.141	51.680	61.642	-9.962	260.439	108,90%
2009	240.150	49.260	71.438	-22.178	299.570	124,80%
2010	244.233	53.799	69.976	-16.096	325.225	133,20%

 Πηγή: Υπουργείο Οικονομικών   Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Έτος 2009 υπολογιστικά και έτος 2010 προϋπολογιστικά

* ΑΕΠ 2005 αναθεωρημένο, δηλαδή 20% περίπου αυξημένο σε σχέση με το 2004, μετά την πρόσθεση εσόδων από την «μαύρη οικονομία» εκ μέρους της κυβέρνησης, η οποία είχε σαν αποτέλεσμα να μειωθεί το ποσοστό του ελλείμματος και να βρεθεί εντός του συμφώνου σταθερότητας της Ε.Ε. για πρώτη και τελευταία φορά (ουσιαστικά, υποθετικό ΑΕΠ). 

 

Το ΑΕΠ μας αυξήθηκε από το 2003 έως το 2009 κατά 57% περίπου, ενώ τα δημόσια έσοδα κατά 30%, οι δαπάνες κατά 75% και το έλλειμμα σχεδόν κατά 7 φορές. Η διαφορά της αύξησης των εσόδων, σε σχέση με την αύξηση του ΑΕΠ, είναι σε τέτοιο βαθμό «μη ισορροπημένη», επειδή η μεγέθυνση του ΑΕΠ προήλθε κυρίως από την προς τα πάνω «αναθεώρηση» των στοιχείων (παρά το ότι σήμαινε αυξημένες «εκροές» προς τα ταμεία της Ε.Ε., αφού προσδιορίζονται ως ποσοστό επί του ΑΕΠ) και όχι από «φυσιολογικές» προϋποθέσεις.

Όσον αφορά τώρα η φοροδιαφυγή, με τη «βοήθεια» της οποίας οι κυβερνήσεις προσπαθούν δυστυχώς να «μετακυλήσουν» την ευθύνη στους Πολίτες, θεωρούμε ότι αποτελεί μία ακόμη «αυθαιρεσία». Αφενός μεν πρόκειται κυρίως για τους άμεσους φόρους (το 30% των συνολικών), αφετέρου δε τα «διαφυγόντα» αυτά έσοδα, «όφειλαν» πρώτα να εισπραχθούν και μετά να δαπανηθούν – σε καμία περίπτωση το αντίθετο. Για παράδειγμα, η Πολιτεία θα έπρεπε να κατασκευάζει δρόμους ή άλλα έργα, μετά την είσπραξη των εσόδων από την πάταξη της φοροδιαφυγής και όχι πριν.

Η ευθύνη λοιπόν των μέχρι σήμερα Κυβερνήσεων μας είναι ολοφάνερη – ενώ υποθέτουμε πως κανένας δεν θα τιμωρηθεί ποτέ για το έγκλημα που προκλήθηκε στη χώρα μας: δηλαδή, για την οριστική καταδίκη της Δημοκρατίας σε θάνατο.     

 

                                                                                                               ΟΙ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΟΙ

 

Τα δεδομένα αυτά της Οικονομίας μας (όχι μόνο της δικής μας, αλλά και πολλών άλλων «δυτικών κρατών», τα οποία όμως δεν εξυπηρετούν (ακόμη) άλλες σκοπιμότητες στη διεθνή σκακιέρα, ήταν προφανώς γνωστά στους κερδοσκόπους. Επίσης γνωστές σε όλους ήταν οι συνέπειες του καθοδικού σπειροειδή κύκλου του δανεισμού, ο οποίος οδηγεί αξιωματικά στην παγίδα ρευστότητας, από την οποία δυστυχώς δεν προβλέψαμε έγκαιρα να ξεφύγουμε, δανειζόμενοι τότε που ήταν ακόμη εφικτό – περιορίζοντας προφανώς ταυτόχρονα τις δαπάνες μας.

Συνεχίζοντας, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η προηγούμενη κυβέρνηση μας αποφάσισε να προκηρύξει εκλογές δύο χρόνια σχεδόν πριν από τη λήξη της «θητείας» της – ένα ολοκάθαρο σήμα αδυναμίας για τους «κερδοσκόπους» οι οποίοι, πιθανότατα τότε, άρχισαν να τοποθετούνται «στρατηγικά» στη δική τους «σκακιέρα».

Ενδεχομένως λοιπόν, άρχισαν εκείνη την εποχή να δανείζονται επαυξημένα (οι πρώτες «τοποθετήσεις» τους ξεκίνησαν, όπως είναι ήδη γνωστό, το έτος 2007) ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου, πουλώντας τα ανοιχτά (υποτιμητική κερδοσκοπία) και αγοράζοντας με τα χρήματα αυτά (χωρίς να διαθέτουν το παραμικρό κεφάλαιο) ασφάλιστρα κινδύνου (CDS). Με δεδομένο δε ότι, τα ομόλογα ήταν ακριβά (χαμηλή απόδοση) και τα ασφάλιστρα φθηνά (χαμηλά spreads), οι προοπτικές «διπλής απόδοσης» ήταν καταπληκτικές.

Για παράδειγμα, δανειζόμενοι τότε ομόλογα στην τιμή των 100 €, τα πουλούσαν αμέσως, έχοντας τη βεβαιότητα πως, όταν θα έπρεπε να τα επιστρέψουν στους ιδιοκτήτες τους, θα τα αγόραζαν πολύ φθηνότερα (90 €), κερδίζοντας τη διαφορά (10 €). Ταυτόχρονα, με τα έσοδα από την πώληση των δανεικών ομολόγων, αγόραζαν ασφάλιστρα κινδύνου για τα ίδια (CDS), τα οποία τότε κόστιζαν ελάχιστα, για να τα πουλήσουν αργότερα – με κέρδος τη διαφορά από την άνοδο των spreads.

Ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ πως το «πλεονέκτημα» αυτού του «παιχνιδιού» είναι το ότι, μπορεί να αποφέρει πολύ υψηλές αποδόσεις στους κερδοσκόπους. Ο λόγος είναι πως αυτοί οι «οργανισμοί» μπορούν να καταλάβουν θέσεις πολύ μεγαλύτερες από το ποσόν των χρημάτων που τοποθετούν οι ιδιοκτήτες τους, εφόσον αγοράζουν τις «ανατιμητικές θέσεις» τους (αυτές δηλαδή, για τις οποίες στοιχηματίζουν στην άνοδο – εν προκειμένω τα CDS), με τα χρήματα που μαζεύουν από τη δημιουργία των «υποτιμητικών/ακάλυπτων θέσεων τους (αυτές, για τις οποίες στοιχηματίζουν στην πτώση – εν προκειμένω, τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου).    

Βέβαια αρκετοί υποθέτουν ότι, οι «κερδοσκόποι» δεν προβλέπουν μόνο τα γεγονότα, αλλά και τα προκαλούν. Σε πρώτη φάση λοιπόν, κρατούν απολύτως μυστικές τις τοποθετήσεις τους, έτσι ώστε να παραμείνουν «χαμηλές» οι τιμές αγοράς τους. Στη συνέχεια όμως, οι επιθέσεις τους γίνονται «θορυβώδεις», συνήθως με τη βοήθεια συνεντεύξεων ή άρθρων σε οικονομικά έντυπα και σε ηλεκτρονικά μέσα (ΜΜΕ) – στα οποία «μεγιστοποιούν» και «διατυμπανίζουν» τα οικονομικά προβλήματα, τις «αδυναμίες» δηλαδή του «θηράματος» τους.

Σύμφωνα τώρα με κάποιους αναλυτές, στην «υποτιμητική» αυτή «καμπάνια» εναντίον μίας χώρας, συμμετέχουν «εναλλασσόμενες» και οι «τρείς αδελφές», οι οποίες «αξιολογούν» «μεθοδικά» αρνητικά το «θύμα» –  οδηγώντας στην πτώση τα ομόλογα του, με την ταυτόχρονη «απογείωση» των ασφαλίστρων κινδύνου.

Προφανώς λοιπόν το «θήραμα» εξωθείται σε έναν ανατροφοδοτούμενο καθοδικό σπειροειδή κύκλο, ο οποίος δυσχεραίνει συνεχώς το δανεισμό του, εκτοξεύοντας ταυτόχρονα τα επιτόκια – προς όφελος όχι πια μόνο των «Hedge funds», αλλά και των διεθνών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, τα οποία υπεισέρχονται πολλαπλά στο «παιχνίδι» (σαν πιστωτές του κράτους, σαν αγοραστές ασφαλίστρων δανειακού κινδύνου, σαν πωλητές ομολόγων κοκ).

Η ευθύνη επομένως των πάσης φύσεως κερδοσκόπων (γερμανικών, αμερικανικών, ακόμη και ελληνικών τραπεζών ή επενδυτών) είναι ολοφάνερη, ενώ η καταστροφή μίας χώρας δεν μπορεί να «αιτιολογείται» από την αποκόμιση κερδών – όσο και αν κάτι τέτοιο επιχειρείται να μας «επιβληθεί» στη σκέψη.

 

                                                                                               Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

 

Έχουμε την άποψη ότι η εκλογή της νέας, εύλογα άπειρης κυβέρνησης, τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή (τέλη του έτους 2009, εν μέσω εθνικής και διεθνούς κρίσης, λίγο πριν την κατάθεση του ετησίου προϋπολογισμού κλπ), ήταν το «αποφασιστικό» σήμα για τους κερδοσκόπους. Πόσο μάλλον όταν τόσο βιαστικά, σχεδόν έξι μήνες πριν την υποχρεωτική ημερομηνία κατάθεσης των στοιχείων της εξέλιξης του προϋπολογισμού η κυβέρνηση μας, ανακοίνωσε μία τεράστια υπέρβαση του ελλείμματος – χωρίς την άμεση λήψη μέτρων, με τα οποία θα περιοριζόταν δραστικά το έλλειμμα, πριν ακόμη λήξει το οικονομικό έτος.

Το «παιχνίδι» λοιπόν είχε πλέον στηθεί, με τη χώρα μας να αποτελεί ενδεχομένως το «δούρειο ίππο» μίας «καλυμμένης» επίθεσης στην Ευρωζώνη, η οποία, όχι μόνο θα ωφελούσε τους κερδοσκόπους, αλλά και τις ίδιες τις Η.Π.Α. (το κερδοσκοπικό Κεφάλαιο βέβαια που «στεγάζει» και όχι τους δημοκρατικούς Πολίτες της υπερδύναμης).    

Η συνέχεια του «δράματος», όσον αφορά την κυβέρνηση μας, ήταν η προσφυγή της στο «μηχανισμό στήριξης», μέρος του οποίου είναι το ΔΝΤ – ο σύνδικος πτώχευσης (προφανώς, κανένας σύνδικος πτώχευσης δεν μπορεί ποτέ να είναι αγαπητός). Ουσιαστικά στο ΔΝΤ καταφεύγει μία χώρα όχι λόγω του υψηλού δημοσίου χρέους της (στην Ιαπωνία ο δείκτης δημόσιο χρέος προς ΑΕΠ πλησιάζει το 200%, χωρίς να έχει απαιτηθεί η συμμετοχή του ΔΝΤ, ενώ στη Λετονία ήταν μόλις 8,8% του ΑΕΠ το 2007, ενώ προσέφυγε στο ΔΝΤ – πηγή: iq), αλλά ένεκα της αδυναμίας εξυπηρέτησης του. Δηλαδή, όταν δεν έχει τη δυνατότητα να εξοφλήσει τις ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις της – είτε με ίδια μέσα, είτε δανειζόμενη.

Η Ελλάδα εν προκειμένω αποτελεί μία «ιδιάζουσα» περίπτωση, αφού κατέφυγε στο ΔΝΤ πριν ακόμη διαπιστώσει την αδυναμία δανεισμού της. Όπως αναφέρουν τα διεθνή ΜΜΕ δε, «συνθηκολόγησε» χωρίς καν να αντιμετωπίσει τον «εχθρό». Παραλληλίζοντας τώρα τον «οικονομικό» πόλεμο με το «συμβατικό», θα ήταν σαν η κυβέρνηση μας να είχε παραδώσει τη χώρα στον εχθρό, πριν ακόμη πλησιάσει στα σύνορα της – χωρίς να δώσει δηλαδή την παραμικρή μάχη  (γεγονός που μας κάνει να αναρωτιόμαστε, εάν όλοι εμείς οι Έλληνες γίναμε πια «δειλοί» – ένα προφανές «σύμπτωμα» μίας χρόνιας, μη κοπιαστικής  ευμάρειας).   

Περαιτέρω το ΔΝΤ, παρά τα όσα έχουμε αναφέρει αναλύοντας πολλές από τις προηγούμενες δραστηριότητες του, δεν επέβαλλε άμεσα την προσφυγή της χώρας μας, αλλά ανταποκρίθηκε στην «πρόσκληση» της Ελληνικής Κυβέρνησης.

Για όλα αυτά, αλλά και για πάρα πολλά άλλα, στα οποία δεν μας επιτρέπει να αναφερθούμε αναλυτικότερα ένα τέτοιο κείμενο, η σημερινή κυβέρνηση μας κάθε άλλο παρά άμοιρη ευθυνών μπορεί να θεωρηθεί – πόσο μάλλον όταν, στις μέχρι σήμερα κινήσεις της, αλλά και στις τελικές αποφάσεις της, οι οποίες ολοκλήρωσαν την «Ελληνική τραγωδία», διατήρησε την απόλυτη πρωτοβουλία.

 

                                                       ΤΟ «ΜΕΛΛΟΝ» ΥΠΟ ΤΟ ΔΝΤ – ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ «ΑΡΩΓΟ» ΤΟΥ  

 

Πριν ακόμη αναφερθούμε στους επομένους «υπεύθυνους», θεωρούμε σκόπιμη την μερική παρουσίαση του μέλλοντος μας, υπό την «αιγίδα» του «Ταμείου». Το ΔΝΤ λοιπόν είναι ο μοναδικός «οργανισμός» παγκοσμίως, ο οποίος έχει τη δυνατότητα να «διαχειρισθεί» μία χώρα – στη θέση της μέχρι τότε κυβέρνησης της. Απλούστατα δε η «τυπική» κυβέρνηση», εφόσον δεν «συμμορφώνεται» με τις εντολές του, δεν λαμβάνει τις οικονομικές ενισχύσεις, για τις οποίες και το «επέλεξε». Δυστυχώς, ο τρόπος με τον οποίο διοικεί το «Ταμείο» είναι κάθε άλλο παρά «αναπτυξιακός», τουλάχιστον με βάση τη μέχρι σήμερα εμπειρία – ενώ βέβαια δεν υπόκειται σε δημοκρατικές διαδικασίες.

Το ΔΝΤ, έχοντας ουσιαστικά σαν στόχο την εξόφληση των δανειστών της «υπό κατάληψη» χώρας, περιορίζει τα μέγιστα τις δαπάνες, αυξάνει τη φορολογία (κυρίως των χαμηλών εισοδηματικών τάξεων) και «εκποιεί» δημόσιο πλούτο – έτσι ώστε, αφενός μεν να μην «διογκώνεται» το χρέος από τα ελλείμματα, αφετέρου δε να αποπληρώνεται, τόσο από τη φορολόγηση, όσο και από την πώληση των παγίων του δημοσίου. Όπως είναι κατανοητό, τόσο η μία μέθοδος, όσο και η άλλη, έχουν σαν αποτέλεσμα την ύφεση – άρα τη μείωση του ΑΕΠ. Με δεδομένο τώρα ότι η μείωση του ΑΕΠ αυξάνει το χρέος ως προς το ΑΕΠ, η χώρα εισέρχεται σε ένα ανατροφοδοτούμενο καθοδικό ρεύμα, με άγνωστη κατεύθυνση.

Σε τελική ανάλυση και με δεδομένο το ότι ένα κράτος θεωρείται οικονομικά υγιές, όταν το δημόσιο χρέος του είναι κάτω από το 50% του ΑΕΠ του, το ΔΝΤ «οφείλει» να μειώσει το δημόσιο χρέος της χώρας μας κατά περίπου 200 δις € (υποθέτοντας αισιόδοξα ότι, το ΑΕΠ μας θα σταθεροποιηθεί στα 200 δις €, από τα 240 δις € σήμερα, καθώς επίσης ότι το συνολικό δημόσιο χρέος μας δεν υπερβαίνει τα 300 δις €). Φυσικά, αυτά τα 200 δις € δεν είναι δυνατόν να προέλθουν μόνο από την μείωση των δημοσίων δαπανών και από την πώληση των «παγίων» (δημοσίων επιχειρήσεων, ακίνητης περιουσίας κλπ) – πόσο μάλλον αφού η «εκποίηση», κάτω από τις σημερινές συνθήκες, πιθανότατα θα είναι της τάξης του 50%, σε σχέση με την κάποτε αξία τους.

Επομένως, είναι δεδομένη η «φοροδοτική» συμμετοχή των Πολιτών στην αποπληρωμή του δημοσίου χρέους, παρά το ότι δεν είναι αυτοί που το δημιούργησαν, αλλά ούτε και αυτοί που διαχειρίσθηκαν καταστροφικά την κρίση – καθώς επίσης η σημαντική μείωση του βιοτικού επιπέδου τους. Επίσης είναι δεδομένη η υποδούλωση τους, η απώλεια της ελευθερίας και της εθνικής κυριαρχίας τους δηλαδή, αφού ο σύγχρονος «κατακτητής» δεν είναι άλλος από τα δανειακά κεφάλαια, τα οποία τοποθετούν το σύνδικο πτώχευσης για να εισπράξουν τις απαιτήσεις τους.

Περαιτέρω, όπως φαίνεται καθαρά από τους παραπάνω «αριθμούς», η προσφυγή της χώρας μας στο ΔΝΤ δεν είναι σε καμία περίπτωση «εγγύηση» του ότι θα αποφευχθεί τελικά η χρεοκοπία. Πόσο μάλλον όταν, στην περίπτωση που δεν εκπληρωθούν οι απαιτήσεις του ΔΝΤ και της ΕΕ, θα διακοπεί η παροχή των επομένων δόσεων των συμφωνηθέντων δανείων – γεγονός που θα μας οδηγούσε στην αθέτηση (στάση) πληρωμών.

Αυτό θα είχε σαν αποτέλεσμα την «καταβαράθρωση» των τιμών των ελληνικών ομολόγων, παράλληλα με την εκτίναξη των ασφαλίστρων. Γνωρίζοντας τώρα ότι, οι κυριότεροι ιδιοκτήτες των ελληνικών ομολόγων είναι οι ευρωπαϊκές τράπεζες, οι τεράστιες ζημίες τους θα προκαλούσαν ενδεχομένως «αλυσιδωτές» αντιδράσεις εντός της Ευρωζώνης, ενώ ταυτόχρονα θα καθιστούσαν πάμπλουτους τους «κερδοσκόπους» (οι οποίοι συνήθως μένουν μέχρι το τέλος του παιχνιδιού, αφού τότε μεγιστοποιούνται τα κέρδη τους – έχοντας φυσικά την «κάλυψη» tου ΔΝΤ).   

Ενδεχομένως, τα πλέον πρόσφατα παραδείγματα αθέτησης πληρωμών, αυτά της Ρωσίας (1998) και της Αργεντινής (2001), να δίνουν μία καλύτερη εικόνα. Η απώλεια της αξίας των ομολόγων της Ρωσίας (hair cut) ήταν της τάξης του -82%, ενώ της Αργεντινής είχαν χάσει μέσα στις πρώτες 30 ημέρες μετά την αθέτηση πληρωμών το -73% της αξίας τους. Σύμφωνα δε με την Moody’s, η οποία ερεύνησε περιπτώσεις συνολικά 13 χωρών, η μέση απώλεια της αξίας των ομολόγων ήταν περίπου -50%.

Φυσικά, μία πιθανή χρεοκοπία της Ελλάδας, δεν θα είχε μόνο συνέπειες για την ίδια –  πόσο μάλλον αφού είναι μέλος της Ευρωζώνης, ενώ η χρηματοπιστωτική κρίση δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση παρελθόν. Οι κρατικές χρεοκοπίες άλλωστε θεωρούνται σαν εκρήξεις ηφαιστείων – με απρόβλεπτα επακόλουθα για ολόκληρο τον πλανήτη. Επί πλέον, το ΔΝΤ δεν εγγυάται την επιτυχή αντιμετώπιση τα κρίσης, αλλά ούτε και την εξυγίανση των χωρών, στις οποίες καλείται να προσφέρει τις υπηρεσίες του.

 

                                                                                                   Η ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ

 

Φυσικά, το «παιχνίδι» αυτό των κερδοσκόπων θα μπορούσε να είχε «αίσιο» τέλος για τη χώρα μας, εάν είχε την εμπιστοσύνη της Ενωμένης Ευρώπης και τη βοήθεια της. Συγκεκριμένα, η ΕΕ είχε (και έχει) τη δυνατότητα να αγοράσει άμεσα ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου, αυξάνοντας έτσι τις τιμές τους και μειώνοντας τα ασφάλιστρα τους. Στην περίπτωση αυτή, οι κερδοσκόποι θα ήταν αναγκασμένοι να αγοράσουν τα ομόλογα που πούλησαν ανοιχτά, για να τα επιστρέψουν στους κατόχους τους – γεγονός που θα λειτουργούσε επί πλέον αυξητικά στις τιμές τους. Παράλληλα, η αύξηση των τιμών και η αλληλέγγυα στάση της ΕΕ απέναντι στην Ελλάδα, θα μείωνε τις τιμές των ασφαλίστρων κινδύνου – με αποτέλεσμα να χάσουν διπλά οι κερδοσκόποι, οδηγούμενοι οι ίδιοι στη χρεοκοπία.

Η δυνατότητα αυτή δεν είναι θεωρητική, αφού έχει συμβεί στην περίπτωση της επίθεσης των «Hedge funds» στο Χονγκ Κονγκ. Οι κερδοσκόποι τότε είχαν «πουλήσει» ανοιχτά μετοχές του εκεί χρηματιστηρίου, αγοράζοντας δολάρια – με την προοπτική της αναγκαστικής υποτίμησης του νομίσματος εκ μέρους της κυβέρνησης, η οποία θα είχε σαν επί πλέον αποτέλεσμα την πτώση των τιμών των μετοχών. Όμως, η κυβέρνηση του Χονγκ Κονγκ επενέβη ενεργητικά, αγοράζοντας μετοχές και διατηρώντας σταθερή την ισοτιμία του νομίσματος – με αποτέλεσμα να χάσουν τεράστια ποσά οι κερδοσκόποι, πολλοί από τους οποίους χρεοκόπησαν.

Δυστυχώς, η Ευρώπη δεν φαίνεται να έχει συνειδητοποιήσει την απειλή, εκτός βέβαια εάν απλά θυσιάζει τη χώρα μας, για να εξασφαλίσει τις υπόλοιπες από την επίθεση των κερδοσκόπων – ή για να τις «υποδουλώσει ευκολότερα στη Γερμανία, κάτι που εμείς τουλάχιστον δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε με ασφάλεια. Το ίδιο ίσχυε μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον και για την ΕΚΤ, η οποία όμως φαίνεται να έχει πλέον διαφοροποιηθεί, κρίνοντας από τις τελευταίες προσπάθειες του διοικητή της υπέρ της Ελλάδας – σε πλήρη «ασυμφωνία» με τις γερμανικές «προδιαγραφές», για μία ένωση υπό τη δική της ηγεμονία.    

Η ευθύνη λοιπόν της ΕΕ, πολύ περισσότερο της Ευρωζώνης, είναι πέραν πάσης αμφιβολίας, αφού φαίνεται ότι μας εγκατέλειψε στην τύχη μας, χωρίς καθόλου να ενδιαφερθεί για όλους εμάς τους Έλληνες Πολίτες – οι οποίοι «ονειρευόμαστε» μία Ευρώπη των Πολιτών της. Άλλωστε, ένας από τους βασικότερους λόγους της κερδοσκοπικής επίθεσης που δεχθήκαμε, ήταν το γνωστό μας «The game is over», όπως επίσης η πρόσφατη «σπουδή» της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας, υπό το γερμανό διευθυντή της, να ανακοινώσει την αυξητική «διόρθωση» του ελλείμματος μας το 2009 – ταυτόχρονα σχεδόν με τη διπλή υποτίμηση της πιστοληπτικής μας ικανότητας από την Moody’s.     

 

                                                                                               Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΥΠΕΡΟΨΙΑ

 

Εάν θα είμαστε αναγκασμένοι να επιλέξουμε «μεταξύ δύο κακών το καλύτερο», το ΔΝΤ δηλαδή ή τη γερμανική ηγεμονία, θα επιλέγαμε χωρίς δεύτερη σκέψη το ΔΝΤ. Οι ευθύνες αυτής της χώρας για τη σημερινή μας θέση, όπως και για την πιθανή κατάρρευση της Ευρωζώνης, είναι τεράστιες – ενώ επικεντρώνονται κυρίως στην απίστευτη αλαζονεία της, η οποία αποδεικνύεται σήμερα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Η καγκελάριος της Γερμανίας είναι αυτή που «εμβολίζει» ολοκάθαρα τις προσπάθειες των υπολοίπων «εταίρων» μας για την παροχή του συμφωνηθέντος «πακέτου σωτηρίας», ισχυριζόμενη (κατά την πάγια τακτική του καθεστώτος της χώρας της) «απαγορεύσεις» του συντάγματος, καθώς επίσης αντιρρήσεις εκ μέρους των Γερμανών πολιτών – παρά το ότι έχει προηγηθεί από την ίδια την κυβέρνηση της μία απίστευτη, συλλογική «πλύση εγκεφάλου», με στόχο την εχθρική τοποθέτηση της γερμανικής κοινωνίας απέναντι στην Ελλάδα.

Περαιτέρω, έχουμε αναφέρει σε πολλά κείμενα μας, τα οποία έχουν επιβεβαιωθεί τόσο από Γερμανούς, όσο και από Ευρωπαίους ή Αμερικανούς «ειδήμονες», την ύπουλη «εκμετάλλευση» της Ευρωζώνης, εκ μέρους της Γερμανίας, με στόχο την αποκόμιση οικονομικών πλεονεκτημάτων, χωρίς την παροχή των παραμικρών ανταλλαγμάτων.  

Προφανώς λοιπόν είμαστε αντίθετοι στις προσπάθειες αυτής της χώρας να υποδουλώσει τους «εταίρους» της, δημιουργώντας μία περιοχή χωρίς σύνορα (Ευρασία), υπό τη δική της ηγεμονία – ουσιαστικά δηλαδή την εκπλήρωση του «ναζιστικού ονείρου», χωρίς τη χρήση στρατιωτικών μέσων. Αν και φαίνεται λοιπόν ότι οι «βλέψεις» της αυτές έχουν γίνει πλέον κατανοητές, τόσο από την ΕΕ, όσο και από τις Η.Π.Α., θεωρούμε ότι αποτελούν τεράστια απειλή για τον υπόλοιπο πλανήτη – πόσο μάλλον για τη Δημοκρατία, η οποία καλείται ουσιαστικά να αντιπαρατεθεί ακόμη μία φορά με τον Ολοκληρωτισμό.

Κατ’ επέκταση, είμαστε της άποψης ότι είναι αδύνατον να εκπληρωθεί ποτέ το Ευρωπαϊκό όνειρο, με τη σημερινή Γερμανία της Ανατολικογερμανίδας κυρίας Merkel εντός του. Γνωρίζοντας δε ότι η Γερμανία, πριν από την ένωση της, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τη σημερινή, «θλιβόμαστε» περισσότερο παρά επικρίνουμε το «κατάντημα» της. 

Συμπερασματικά λοιπόν, πόσο μάλλον όταν ο «γκεμπελικός» Τύπος της χώρας προτείνει σήμερα με θράσος την «εθελουσία αποχώρηση» της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, οι ευθύνες της Γερμανίας για την προσφυγή μας στο ΔΝΤ είναι τεράστιες – ενώ δεν είναι δυνατόν να υπάρξει ποτέ μία πραγματικά ενωμένη Ευρώπη, εάν δεν «αποστασιοποιηθεί» εντελώς από τη Γερμανία. Φυσικά κάτι τέτοιο θα την οδηγούσε ακόμη μία φορά στην απομόνωση, με δυσοίωνες συνέπειες τόσο για τους Πολίτες της (οι οποίοι ήδη υποφέρουν τα πάνδεινα από τη σημερινή τους Εξουσία), όσο και για τον υπόλοιπο κόσμο.      

 

                                                                                                     ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

 

Με κριτήριο τα παρακάτω γεγονότα σε μερικές χώρες, στις οποίες συνέβησαν, όπως για παράδειγμα το ότι

(α)  οι Ισλανδοί Πολίτες κλήθηκαν να πληρώσουν τα λάθη των τραπεζών τους, επιλέγοντας την «καθαίρεση» της κυβέρνησης τους και τοποθετούμενοι με 93% εναντίον της απόφασης του «διεθνούς κεφαλαίου»,

(β)  οι Ιρλανδοί Πολίτες, ανέλαβαν 80 δις € τραπεζικές επισφάλειες, δυστυχώς συνθηκολογώντας

(γ)  οι Γερμανοί Πολίτες, αποδέχθηκαν να πληρώσουν τα εκατοντάδες δις € που έχασαν οι τράπεζες τους στις Η.Π.Α., επίσης συνθηκολογώντας

(δ)  οι Αμερικανοί Πολίτες, μάχονται απέναντι στο «κτήνος» (όπως περιγράφει ο βραβευμένος με νόμπελ οικονομολόγος κ. P. Krugman το άπατρις κερδοσκοπικό κεφάλαιο), με την κυβέρνηση τους να καταθέτει αγωγές εναντίον της Goldman Sachs και των εταιρειών αξιολόγησης

(ε)  οι Πολίτες των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, στους οποίους επιβλήθηκε το ΔΝΤ από την ΕΕ, πριν ακόμη προλάβουν να χαρούν την έξοδο τους από το προηγούμενο καθεστώς, υποφέρουν κάτω από το νέο «ζυγό»

(ζ)  οι Πολίτες της Λατινικής Αμερικής, δεν έχουν συνέλθει ακόμη από τις επιθέσεις των κερδοσκόπων

 (η)  οι Έλληνες Πολίτες οδηγούνται σε μία νέα δικτατορία κλπ,

 θεωρούμε ότι, κυρίως ο Πολίτης είναι αυτός που έχει την ηθική υποχρέωση να αντιστέκεται στην «απειλή» υποδούλωσης του. Επομένως, δεν μπορεί παρά να αντιδράσει απέναντι στην απόφαση της κυβέρνησης που λήφθηκε «ερήμην» του – ακόμη και αν δεν αμφιβάλλει για τις έντιμες προθέσεις της.

 

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright), Αθήνα, 25. Απριλίου 2010,   viliardos@kbanalysis.com      

                                            

* Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, σύμβουλος επιχειρήσεων, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.

 

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2184.aspx

Παράδεισος κερδοσκοπικής αγυρτείας η Ελλάδα

 

Του Δημήτρη Καζάκη

 

 

Πρέπει να ξεχάσετε το χρέος. Μην ασχολείστε με αυτό. Η ουσία βρίσκεται στο μνημόνιο. Πρέπει να υλοποιηθεί κατά γράμμα ή μήπως πρέπει να το επαναδιαπραγματευτούμε για κάτι καλύτερο; Το όλο ζήτημα είναι να καλύψουμε τις «μαύρες τρύπες» του κρατικού προϋπολογισμού, μας διαβεβαιώνει η κυβέρνηση.

Τιμητής των «σοσιαλιστικών οραμάτων» του ΠΑΣΟΚ του '74 ο κ. Σαμαράς! Είναι κι αυτό από τα πολλά ευτράπελα της σημερινής κατάστασης. Βέβαια η μεγάλη αγωνία του κ. Σαμαρά είναι να χρεωθεί το μνημόνιο αποκλειστικά η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, λες και δεν υπάρχει ΔΝΤ ούτε Ε.Ε. Το παραμύθι ότι στην Ελλάδα επιβλήθηκε το μνημόνιο γιατί το ήθελαν ο Παπανδρέου και κάποιοι σκοτεινοί διεθνείς κύκλοι έχει πολλούς θιασώτες. Είναι η εύκολη λύση προκειμένου να αφήσουμε στο απυρόβλητο τις σχέσεις εξάρτησης και υποταγής της χώρας, αλλά και το συνολικό «μοντέλο ανάπτυξης» που μας οδήγησε στη χρεοκοπία.

 

Άλλωστε ακόμη κι ο κ. Τσίπρας μάς έχει διαβεβαιώσει ότι το χρέος μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε με πολλούς τρόπους. Επομένως το όλο ζήτημα είναι να ανατρέψουμε το μνημόνιο υπέρ μιας άλλης «φιλολαϊκής» πολιτικής, η οποία όλως περιέργως μπορεί να εφαρμοστεί μέσα στο ίδιο πλαίσιο που μας επέβαλε και το μνημόνιο. Δηλαδή εντός του πλαισίου του ευρώ και υπό καθεστώς χρεοκοπίας.

Μπορεί οι πολιτικοί και οι σύμβουλοί τους να καμώνονται πώς δεν γνωρίζουν ότι η χώρα έχει τεθεί εδώ και χρόνια σε τροχιά χρεοκοπίας, αλλά η πραγματικότητα και η επιστήμη λένε ότι, εφόσον ένα κράτος αδυνατεί να εξυπηρετήσει τα χρέη του χωρίς να δανείζεται εκ νέου, τότε βρίσκεται σε κατάσταση χρεοκοπίας, είτε έχει ρίξει κανόνι είτε όχι.

Συμβαίνει το ίδιο με ένα νοικοκυριό ή μια επιχείρηση που αναγκάζονται να δανείζονται διαρκώς για να εξυπηρετούν τις τρέχουσες υποχρεώσεις τους. Το γεγονός ότι το νοικοκυριό ή η επιχείρηση που έχει φτάσει σ' αυτήν την κατάντια μπορεί να βρίσκει νέα δάνεια δεν αλλάζει το ότι έχει αντικειμενικά οδηγηθεί σε κατάσταση χρεοκοπίας.

Η μόνη σοβαρή διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στη χρεοκοπία ενός κράτους και τη χρεοκοπία ενός νοικοκυριού ή μιας επιχείρησης είναι το γεγονός ότι με βάση το διεθνές δίκαιο οι δανειστές δεν μπορούν να δημεύσουν την περιουσία ενός κράτους, όπως μπορούν να κάνουν με ένα νοικοκυριό, ούτε να το θέσουν υπό αναγκαστική εκκαθάριση, όπως μπορούν να κάνουν με μια επιχείρηση. Κι αυτό διότι το κράτος διαθέτει εγγενώς ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας. Πρέπει το κράτος να απαρνηθεί οικειοθελώς την ασυλία που του προσφέρει η άσκηση της εθνικής του κυριαρχίας για να τεθεί υπό καθεστώς κηδεμονίας, δήμευσης και εκκαθάρισης από τους δανειστές του.

 

Φοβήθηκαν το ντόμινο

 

Τι έκανε λοιπόν η κυβέρνηση Παπανδρέου; Διεκπεραίωσε την αποστολή που της είχαν αναθέσει οι δανειστές της χώρας και κυρίως οι ευρωκρατούντες. Την ίδια αποστολή που για λόγους λαϊκής απαξίωσης δεν μπορούσε να εκτελέσει η κυβέρνηση Καραμανλή. Όταν οι γραφειοκράτες και οι τραπεζίτες της ευρωζώνης διαπίστωσαν ότι η κατάσταση στην Ελλάδα δεν σώζεται με ενέσεις ρευστότητας από το εξωτερικό, κυρίως από την ΕΚΤ, τότε αποφάσισαν ότι δεν έπρεπε επ' ουδενί να αφήσουν την Ελλάδα να προχωρήσει σε «άτακτη πτώχευση».

Θυμηθείτε τις δηλώσεις Μπαρόζο και των άλλων ευρωκρατών στις αρχές του χρόνου, που απέκλειαν κάθε δυνατότητα πτώχευσης της Ελλάδας εντός του ευρώ. Τι ήταν αυτό που τους φόβιζε; Το γεγονός ότι η Ελλάδα υπό το βάρος του χρέους της, την απειλή ενός αγριεμένου λαού και τις κερδοσκοπικές πιέσεις που ασκούσαν οι αγορές, ίσως αναγκαζόταν να προχωρήσει σε μονομερείς κινήσεις: την ανακοίνωση αδυναμίας εξυπηρέτησης του χρέους της, την επίκληση της ασυλίας της λόγω εθνικής κυριαρχίας και την έκκληση προς τους κατόχους των ελληνικών ομολόγων για αναδιαπραγμάτευση των κρατικών τίτλων που έχει εκδώσει.

Μια τέτοια ενέργεια μπορεί να είχε σημαντικές επιπτώσεις για τη χώρα, αν και σε καμιά περίπτωση πολύ χειρότερες από αυτές που υφίσταται ήδη, αλλά το σίγουρο είναι ότι θα είχε καταστροφικέςτράπεζες και το ευρώ. Όχι τόσο λόγω του μεγέθους του δημόσιου χρέους της Ελλάδας, όσο για το ντόμινο που θα προκαλούσε στις αγορές κεφαλαίου στην Ευρώπη και διεθνώς. συνέπειες για τις ευρωπαϊκές

Η συνθήκη της Λισσαβώνας, με βάση την οποία η Ελλάδα εκχωρεί σημαντικό μέρος της εθνικής της κυριαρχίας προς όφελος του ευρώ, δεν προβλέπει τίποτε για το τι πρέπει να κάνει ένα κράτος – μέλος στην περίπτωση που θα βρεθεί σε κατάσταση χρεοκοπίας. Έτσι η Ελλάδα κάλλιστα θα μπορούσε να επιλέξει αυτό που οι αγορές ονομάζουν «άτακτη πτώχευση», που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η επίσημη πτώχευση έπειτα από μονομερή ενέργεια του ίδιου του κράτους – οφειλέτη. Κάτι σαν την επίσημη πτώχευση του 1893 και του 1932, στις οποίες μονομερώς προχώρησε το ίδιο το ελληνικό κράτος.

Μια τέτοια ενέργεια δεν θα έσωζε τον λαό από τα δεινά και τις περιπέτειες, αλλά θα έδινε την απαραίτητη ελευθερία κινήσεων στην άρχουσα τάξη της χώρας ώστε να διασώσει ό,τι μπορεί από το σύστημα της δικής της κυριαρχίας. Έστω με τεράστιο κόστος για τον λαό και τη χώρα. Όπως ακριβώς έκανε και στις προηγούμενες επίσημες πτωχεύσεις στην ιστορία της Ελλάδας. Όπως ακριβώς έκαναν άρχουσες τάξεις με τις πτωχεύσεις άλλων χωρών, όπως π.χ. της Αργεντινής το 2003. Όμως η σημερινή άρχουσα τάξη της χώρας, εκτός από άκρως παρασιτική ολιγαρχία που ήταν και παραμένει εκ φύσεως, δεν ενδιαφέρεται στο ελάχιστο για τη χώρα.

 

Αιμορραγία 200 δισ. ευρώ!

 

Η Ελλάδα οδηγήθηκε συστηματικά στη χρεοκοπία όχι μέσα από κάποια σκοτεινή συνωμοσία ούτε λόγω ανεπάρκειας πολιτικών, αλλά ως λογικό και αναπόφευκτο αποτέλεσμα ενός πολύ συγκεκριμένου τρόπου εξαρτημένης και παρασιτικής ανάπτυξης. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 επιβλήθηκε στη χώρα ένα καταστροφικό μοντέλο «εξωστρεφούς» ανάπτυξης, ανοιχτό στις πιο ασύδοτες και μονοπωλιακές δυνάμεις των διεθνών αγορών. Ανοχύρωτη η χώρα και κλειδωμένη στον αυτόματο πιλότο της Ε.Ε., οικοδόμησε μια παρασιτική οικονομία υπηρεσιών που αποτέλεσε και αποτελεί παράδεισο κερδοφορίας για μια μικρή μονοπωλιακή ολιγαρχία.

Η χώρα μας, ενώ αποτελεί το 2,7% του ΑΕΠ της ευρωζώνης, διαθέτει τον χαμηλότερο δείκτη επενδύσεων, μόλις στο 0,3% των επενδύσεων στην ευρωζώνη. Αντίθετα, τα ιδιωτικά κέρδη που παράγει η οικονομία της Ελλάδας φτάνουν το 5% των ιδιωτικών κερδών που παράγει η ευρωζώνη.

Για να στηριχθεί λοιπόν η κερδοφορία της ολιγαρχίας και να διατηρήσει αυτά τα εξωφρενικά επίπεδα μέσα σε μια χειμαζόμενη οικονομία, στην οποία η αγοραστική δύναμη και η παραγωγική ικανότητα της οικονομίας συμπιέζονταν διαρκώς, χρειάστηκε η εκρηκτική επέκταση του δανεισμού. Και μάλιστα σ' όλα τα επίπεδα.

Η έλευση του ευρώ μαζί με τις πολιτικές που εφαρμόστηκαν και συνεχίζουν να εφαρμόζονται μετέτρεψαν τη χώρα σε παράδεισο χρηματοπιστωτικής αγυρτείας κυρίως από διεθνείς θεσμικούς επενδυτές και τράπεζες. Ενώ – σε συνδυασμό με την απευθείας κρατική τόνωση της πιο απροκάλυπτης κερδοσκοπίας μέσα από την προώθηση επενδύσεων «κοινοτικής επιχορήγησης» και τις γνωστές εργολαβίες των «μεγάλων έργων» – η οικονομία της χώρας έχει μεταβληθεί σε προνομιακή σφαίρα τοποθέτησης των πιο κερδοσκοπικών, των πιο παρασιτικών κεφαλαίων διεθνώς.

Ποιος ήταν ο κερδισμένος από την είσοδό μας στην ΟΝΕ; Μια μικρή οικονομική και πολιτική ολιγαρχία, στενότατα συνδεδεμένη με διεθνείς κύκλους τραπεζικής και χρηματιστικής κερδοσκοπίας, η οποία με το ευρώ μπορούσε πια ελεύθερα να μεταφέρει στο εξωτερικό τον πλούτο που λεηλατούσε από τη χώρα και τον λαό της.

Έτσι, στα τέλη του 2009 το σύνολο των κεφαλαίων από κατοίκους της Ελλάδας που βρισκόταν σε κερδοσκοπικές τοποθετήσεις στο εξωτερικό (μετοχές, ομόλογα, παράγωγα κ.λπ.) ανερχόταν γύρω στα 200 δισ. ευρώ, όταν το συνολικό δημόσιο χρέος της χώρας για την ίδια χρονιά ανήλθε σχεδόν στα 300 δισ. ευρώ. Κι όλα αυτά χωρίς να υπολογίζουμε τις καταθέσεις του εξωτερικού ή τις λεγόμενες άμεσες επενδύσεις Ελλήνων στο εξωτερικό ούτε φυσικά τον πλούτο που βρίσκεται κρυμμένος στις αρκετές χιλιάδες υπεράκτιες εταιρείες (off-shore) κ.λπ. ελληνικών συμφερόντων.

Αυτή λοιπόν η οικονομική και πολιτική ολιγαρχία δεν μπορεί πια να αξιοποιήσει τη χώρα ούτε ως ασφαλές καταφύγιο υψηλής κερδοφορίας, όπως συνέβαινε μέχρι χθες, ούτε ως ορμητήριο επιδρομών στις εξωτερικές αγορές για την αποκόμιση πρόσθετου κέρδους. Η χώρα τής είναι πια άχρηστη και την εγκαταλείπει στην τύχη της. Το μόνο που διεκδικεί είναι μερίδιο στη λεηλασία της χώρας και του λαού από το καθεστώς κατοχής που οικοδομεί ήδη το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο και τα όργανά του, η Ε.Ε., η ΕΚΤ και φυσικά το ΔΝΤ.

Η τελευταία πράξη της ήταν να την παραδώσει στο έλεος των αγορών και των ευρωκρατών.

 

Οικειοθελής παραίτηση

 

Από την πρώτη στιγμή ο κ. Παπανδρέου, ως πρωθυπουργός, μας διαβεβαίωνε ότι η Ελλάδα έχει χάσει την εθνική της κυριαρχία, ειδικά από τη στιγμή που έχει ένα τέτοιο δημόσιο χρέος. Με άλλα λόγια, τη στιγμή που η χώρα χρειαζόταν όσο ποτέ την επίκληση της εθνικής της κυριαρχίας για να αντιμετωπίσει έστω και στοιχειωδώς το δημόσιο χρέος, ο νέος πρωθυπουργός ερχόταν οικειοθελώς να παραιτηθεί από αυτήν. Γιατί; Για να οδηγηθεί η χώρα στο καθεστώς του μνημονίου και στην υπογραφή της αποικιοκρατικής δανειακής σύμβασης, που διασφαλίζει ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να επικαλεστεί την ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας. Κι έτσι επισήμως η χώρα και ο λαός τέθηκαν υπό καθεστώς κηδεμονίας, δήμευσης και εκκαθάρισης, όπως ακριβώς μια επιχείρηση.

Γιατί όμως επιβλήθηκαν το μνημόνιο και η δανειακή σύμβαση; Πρώτα και κύρια για να μην αφεθεί η Ελλάδα να πτωχεύσει από μόνη της. Αυτό δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα δεν θα πτωχεύσει, απλώς οι ευρωκρατούντες θέλουν να ελέγχουν απολύτως το πώς, το πότε και το με ποιες διαδικασίες μπορεί να επέλθει η πτώχευση της χώρας. Είναι αυτό που έχει αποκληθεί «συντεταγμένη» ή «ελεγχόμενη πτώχευση».

Ωστόσο, όσο υπάρχει μνημόνιο και δανειακή σύμβαση, όσο αυτά θα εξαρτώνται από την υπογραφή μιας κυβέρνησης, όσο υποτακτική κι αν είναι στις άνωθεν και έξωθεν εντολές, τόσο θα βρίσκονται διαρκώς υπό αίρεση από μια ισχυρή λαϊκή αντίδραση. Αυτό είναι που ανησυχεί τις διεθνείς αγορές και επιμένουν να πιέζουν για άμεση αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας.

 

Τρόικα… κατά του μνημονίου;

 

Για τους ευρωκρατούντες το μνημόνιο και η δανειακή σύμβαση ήταν εξαρχής μια μεταβατική κατάσταση. Αφενός για να εξασφαλίσουν τα συμφέροντα των μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών εις βάρος της χώρας και αφετέρου για να διασφαλίσουν το αναγκαίο χρονικό διάστημα προκειμένου να οικοδομήσουν τους δικούς τους μηχανισμούς «ελεγχόμενης πτώχευσης». Κι αυτό φαίνεται να κάνουν αυτήν τη στιγμή με τη δημιουργία των νέων εποπτικών οργάνων δημοσιονομικής και χρηματοπιστωτικής σταθερότητας στην Ε.Ε.

Τη στιγμή που η χώρα ασχολείται με τα «δικά της», στην Ε.Ε. συντελείται ήσυχα και ωραία ένα αληθινό πραξικόπημα. Οι υπουργοί Οικονομικών της Ε.Ε. (Ecofin) συμφώνησαν, την Τρίτη 7.8, να εξετάζονται τα σχέδια των εθνικών προϋπολογισμών τους σε ευρωπαϊκό επίπεδο την άνοιξη κάθε χρονιάς, αρχής γενομένης από το 2011, πριν υιοθετηθούν από τα εθνικά κοινοβούλια των κρατών – μελών.

Η πρωτοβουλία αυτή, που ονομάστηκε «Ευρωπαϊκό Εξάμηνο», θα επιτρέψει οι οικονομικές και δημοσιονομικές πολιτικές των κρατών της Ε.Ε. «να επιτηρούνται για μια περίοδο έξι μηνών κάθε χρόνο, από το 2011, ώστε να εντοπίζεται οποιαδήποτε ασυμβατότητα και οποιαδήποτε ανισορροπία εν τη γενέσει της» υπογράμμισαν οι υπουργοί Οικονομικών σε ανακοίνωσή τους. «Ο νέος κύκλος επιτήρησης θα αρχίζει κάθε χρόνο τον Μάρτιο, όταν, στη βάση μιας έκθεσης της Επιτροπής, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο θα εντοπίζει τις κύριες οικονομικές προκλήσεις και θα δίνει στρατηγικές συμβουλές για τις προς εφαρμογήν πολιτικές» διευκρινίζεται.

Με άλλα λόγια, το τελευταίο προπύργιο τυπικής άσκησης εθνικής πολιτικής, δηλαδή η κατάρτιση του κρατικού προϋπολογισμού, καταργείται ουσιαστικά και ανατίθεται στους γραφειοκράτες της Ε.Ε. Κι όχι μόνο αυτό. Στην υιοθέτηση κυρώσεων και ποινών που θα επιβάλλονται «αυτόματα» στις δημοσιονομικά απείθαρχες χώρες, με μικρά περιθώρια διαπραγμάτευσης με τις Βρυξέλλες, προσανατολίζεται η Ευρωπαϊκή Ένωση. Σε δηλώσεις του την περασμένη Δευτέρα, εν όψει των συνεδριάσεων Ecofin και Eurogroup την Τρίτη, ο πρόεδρος του δεύτερου Ζαν – Κλοντ Γιούνκερ ανέφερε πως οι κυρώσεις για όσα κράτη – μέλη παραβαίνουν το Σύμφωνο Σταθερότητας θα πρέπει να μπορούν να επισπεύδονται και να εφαρμόζονται με τρόπο «πιο αυτόματο», ώστε να παίξουν ρόλο στον επονομαζόμενο αποτρεπτικό βραχίονα.

Παρόμοιες και οι δηλώσεις του επιτρόπου για τις Οικονομικές Υποθέσεις Όλι Ρεν, ο οποίος ανέφερε πως οι κυρώσεις θα πρέπει να είναι μία «φυσιολογική, ημι-αυτόματη επίπτωση» παραβάσεων, σύμφωνα με το Reuters (7.8). «Είναι λίγο σαν το ποδόσφαιρο» ανέφερε χαρακτηριστικά ο επίτροπος: οι κυρώσεις δεν θα λειτουργήσουν «εάν οι παίκτες αρχίζουν να διαφωνούν και να συζητούν τους κανόνες του παιχνιδιού με τον διαιτητή κάθε φορά που σφυρίζει φάουλ».

Ποιος εξουσιοδότησε τον κ. Παπακωνσταντίνου και την κυβέρνησή του να τα αποδεχθούν όλα αυτά; Ο τερατώδης αυτός μηχανισμός ελέγχου, πειθαναγκασμού και τιμωρίας των κρατών – μελών, ο οποίος θα τεθεί σε ισχύ από την 1.1.2011, κάνει πλέον περιττό τόσο το ξεχωριστό μνημόνιο με την Ελλάδα όσο και τη δανειακή σύμβαση μαζί της. Ολόκληρη η ευρωζώνη, όπως και η Ε.Ε., θα ζει από εδώ και μπρος σε συνθήκες ενός διαρκούς μνημονίου με όρους και διατάξεις χειρότερες από αυτές της δανειακής σύμβασης.

Γι' αυτό ας μη μας παραξενέψει αν δούμε την τρόικα να ανακαλύπτει ξαφνικά την ανάγκη απεγκλωβισμού από το μνημόνιο, όπως περίπου κι αυτοί που σήμερα «μάχονται» εναντίον του μνημονίου για να οδηγήσουν τη χώρα στην αναδιάρθρωση του χρέους και τη «συντεταγμένη πτώχευση».

 

* Ο Δημήτρης Καζάκης είναι οικονομολόγος – αναλυτής

 

ΠΗΓΗ: (Δημοσιεύτηκε στο "Π" στις 09-09-10), Κυριακή, 12 Σεπτεμβρίου 2010, http://www.topontiki.gr/Articles/view/9428

Ο ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ:

 

Οι κίνδυνοι κοινωνικών αναταραχών, η πιστωτική παγίδα, οι μέθοδοι αποφυγής της, ο «δύσδρομος» που βαδίζει η Ελλάδα, οι δυνατότητες αντιμετώπισης της υπερχρέωσης, ο περιορισμός και η εξόφληση του δημοσίου μας χρέους

 

Του Βασίλη Βιλάρδου *

 

Τα παραπάνω, χαρακτηριστικά για τις «μεγάλες επιτυχίες» των μεθόδων του ΔΝΤ (απελευθέρωση των αγορών, αποκρατικοποιήσεις, άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων κλπ), εκφράστηκαν σε συνέντευξη του τούρκου πολιτικού στο Spiegel, κατά την οποία, μεταξύ άλλων, υπήρξε προσπάθεια διαφοροποίησης των «εθνικιστικών» συναισθημάτων των δύο χωρών: "Εμείς στην Τουρκία έχουμε μία διαφορετική έννοια του εθνικισμού, σε σχέση με τη δική σας στη Γερμανία. Ο εθνικισμός μας δεν βασίζεται σε φυλετικά κριτήρια, όπως ο γερμανικός, αλλά σε μία συλλογική, θετική στάση απέναντι στο κράτος μας", ισχυρίσθηκε ο πρόεδρος του CHP (προφανώς δεν μπορούσε να τοποθετηθεί διαφορετικά, λόγω της έντονα «πολύ-πολιτισμικής», πολυφυλετικής δομής της γείτονας χώρας). 

Ίσως εδώ οφείλουμε να επιστήσουμε την προσοχή στο ότι, η Παγκόσμια τράπεζα και το ΔΝΤ, το «εκτελεστικό» της όργανο» κυριολεκτικά και μεταφορικά, ο διεθνής σύνδικος πτώχευσης, δεν κερδίζουν μόνο από τους τόκους των δανείων που εγκρίνουν αλλά, κυρίως, από τις αμοιβές των υπηρεσιών που παρέχουν, οι οποίες είναι αρκετές δεκάδες εκατομμύρια $ – ενώ το καρτέλ, οι έμμεσοι εντολείς του ΔΝΤ δηλαδή, από τη «λεηλασία» των «τοπικών» επιχειρήσεων (ιδίως των εξαιρετικά κερδοφόρων κοινωφελών, όπως η ΔΕΗ, η ΕΥΔΑΠ, η ΕΥΑΘ κλπ). 

Ανεξάρτητα από όλα αυτά, εμείς τουλάχιστον δεν φαίνεται να αποφεύγουμε τη «δύση του ήλιου», η οποία θα μας «βυθίσει» μεταφορικά σε μία διαρκή «Νύχτα των Κρυστάλλων» (πρόκειται για τη νύχτα της 9^ης Νοεμβρίου του 1938, κατά την οποία έλαβε χώρα το πρώτο μαζικό «πογκρόμ» εναντίον των Εβραίων στη Γερμανία – ονομάστηκε έτσι, επειδή οι ναζί έσπασαν όλες τις βιτρίνες των καταστημάτων των μισητών «εχθρών» τους). Θεωρούμε με σχετική βεβαιότητα λοιπόν ότι, η Ελλάδα θα βιώσει σύντομα ανάλογες «κρυστάλλινες νύχτες» – κοινωνικές αναταραχές δηλαδή διευρυμένης έκτασης (όσο περισσότερο αργούν, τόσο εκρηκτικότερες θα είναι, σύμφωνα με την «αρχή της συσσώρευσης»), με καταστροφικές συνέπειες, εάν δεν υπάρξουν πραγματικά μέτρα αντιμετώπισης της πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής και πολιτισμικής κρίσης.

Πόσο μάλλον αφού οι «συνταγές» του ΔΝΤ εφαρμόζονται για πρώτη φορά σε μία χώρα, η οποία δεν μπορεί να υποτιμήσει το (κοινό) νόμισμα της, ενώ δεν της επιτρέπεται η εύλογη «αναδιάρθρωση» (haircut) των εξαιρετικά δύσκολα «διαχειρίσημων» δημοσίων χρεών της.  Άλλωστε, αναφέροντας στο παρελθόν τις εμπειρίες άλλων χωρών (Βραζιλία, Αργεντινή), καθώς επίσης τι ακριβώς σημαίνει μία ενδεχόμενη κρατική χρεοκοπία ή μία, «άδικη προφανώς», «εκδίωξη» της Ελλάδας από τη ζώνη του Ευρώ (θα ήταν καλύτερα να μην είχαμε «εισέλθει», αλλά είναι σχεδόν καταστροφικό να εξέλθουμε») επιθυμούσαμε να αναδείξουμε το αληθινό πρόσωπο των «εισβολέων» – επίσης, το μέγεθος της επερχόμενης «απειλής», πριν ακόμη είναι πολύ αργά για την «αντιστροφή της τάσης».

Δυστυχώς, αν και όλοι γνωρίζουμε ότι οι λύσεις είναι σε άμεση εξάρτηση με το χρόνο (timing), η χώρα μας καθυστερεί τρομακτικά (ελπίζουμε όχι σκόπιμα) στην εφαρμογή ορθολογικών και αποτελεσματικών μεθόδων. Έτσι λοιπόν, δεν αντέδρασε έγκαιρα στη διαφαινόμενη παγίδα ρευστότητας της «δύσης», η οποία ήταν πια ολοφάνερη το καλοκαίρι του 2009, δεν πρόβλεψε την πιστωτική παγίδα, επίσης φανερή την ίδια εποχή, οδηγήθηκε έξω από κάθε λογική στις εκλογές του Οκτωβρίου, «υπεξαιρέθηκε» η ψήφος των Πολιτών της, μέσω ανεφάρμοστων εκ των προτέρων υποσχέσεων, «κατάφερε» να περιέλθει σε αδυναμία δανεισμού (άρθρα μας: Η κρίση των κρίσεων, Διασπορά ψευδών ελπίδων, Η ελπίδα του πληθωρισμού, Ο δρόμος προς το ΔΝΤ, από τον οποίο παραλείψαμε δυστυχώς την «σημαδιακά γεωπολιτική» επίσκεψη του πρωθυπουργού της επεκτατικής, γείτονας χώρας, καθώς επίσης τη βομβιστική ενέργεια στο γραφείο του ίδιου του υπουργού προστασίας του Πολίτη) και σήμερα «καλπάζει» προς την θανατηφόρα παγίδα του χρέους – εισερχόμενη σε μία κινούμενη άμμο, από την οποία είναι σχεδόν αδύνατο  να ξεφύγει κανείς.         

Αδυνατώντας να κατανοήσουμε πως είναι δυνατόν, εν όψει τόσο «ζοφερών  προοπτικών», να ασχολείται «σύσσωμη» τόσο η Πολιτική, όσο και τα ΜΜΕ της χώρας μας, με τις δημοτικές εκλογές και γενικότερα με τη συνήθη «μικροπολιτική» (κομματικές ίντριγκες, «τακτικούς» ανασχηματισμούς κλπ), θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε το πρόβλημα του δημοσίου χρέους, καθώς επίσης τις εναλλακτικές δυνατότητες επίλυσης του.  

 

Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

 

Τις τελευταίες δεκαετίες όλες σχεδόν οι ανεπτυγμένες χώρες είχαν (συνεχίζουν να έχουν) επικεντρώσει τη «φροντίδα» τους στα ελλείμματα του δημοσίου, με στόχο τη «συγκράτηση» τους σε επίπεδα κάτω του 3% του ΑΕΠ. Μέχρι πρόσφατα, η «τακτική» τους αυτή δεν μπορούσε να θεωρηθεί «εσφαλμένη» – κυρίως επειδή βασιζόταν στην προοπτική της «αειφόρου» (όχι εις βάρος της κοινωνίας και του «περιβάλλοντος»), μεγαλύτερης των ελλειμμάτων ανάπτυξης των Οικονομιών τους, ενώ δεν υπήρχε ο θανατηφόρος ανταγωνισμός της Κίνας.  

Σήμερα όμως, γεγονός που αναμφίβολα ανέδειξε η παρούσα χρηματοπιστωτική κρίση, η οποία μεταξύ άλλων λειτούργησε θετικά στην άνοδο «τρίτων» χωρών (κυρίως της Κίνας, αλλά και των υπολοίπων κρατών της BRIC), καθώς επίσης στην μείωση (λόγω «εξαγωγής») των θέσεων εργασίας, σε συνδυασμό με τη «συμπίεση» των αμοιβών των εργαζομένων και τον περιορισμό του «κράτους-πρόνοιας», η «καθολική» ανάπτυξη της δύσης, πόσο μάλλον η «αειφόρος», με την ταυτόχρονη «παραγωγή» θέσεων εργασίας, φαίνεται να αποτελεί παρελθόν – με αποτέλεσμα να μην αρκεί πλέον η ως άνω «συγκράτηση» των δημοσίων ελλειμμάτων.

Τα ελλείμματα, «εκβάλλοντας» προσθετικά στο δημόσιο χρέος, το οποίο δεν είναι δυνατόν πια να περιορίζεται μέσω της μεθόδου της ιδιωτικοποίησης των κρατικών εταιρειών, αφού παραμένουν ελάχιστες πλέον στην ιδιοκτησία των δυτικών χωρών (κυρίως στις Η.Π.Α. και στη Μ. Βρετανία), δημιουργούν ένα τεράστιο πρόβλημα – ειδικά σε εκείνα τα κράτη, τα οποία θεωρούνται υπερχρεωμένα. Πόσο μάλλον όταν είναι πλέον εμφανές ότι, οι «αποκρατικοποιήσεις» των κοινωφελών εταιρειών ήταν λανθασμένες ενέργειες οι οποίες, αφενός μεν συνέβαλλαν τα μέγιστα στην άνοδο της οικονομικής εξουσίας (Ολιγοπώλια), αφετέρου δε στην οικονομική εξαθλίωση μεγάλων κοινωνικών ομάδων.    

Είναι λοιπόν εμφανές πια σε όλους, ειδικά στις «αγορές», το ότι πάρα πολλά κράτη έχουν «εγκλωβιστεί» στην παγίδα του χρέους, από την οποία πολύ δύσκολα μπορούν να ξεφύγουν – σε κάθε περίπτωση, όχι με τη βοήθεια της ανάπτυξης, της συνεχούς αύξησης δηλαδή του ΑΕΠ τους. Επομένως, τόσο η διατήρηση, πόσο μάλλον η καλυτέρευση του βιοτικού επιπέδου των Πολιτών τους, δεν φαίνεται να αποτελεί μία ρεαλιστική προοπτική για τις περισσότερες από αυτές.

Εάν δε αυξηθούν τα βασικά επιτόκια εκ μέρους των κεντρικών τραπεζών (κάτι που ενδεχομένως θα συμβεί στο μέλλον, με στόχο τη συγκράτηση του πληθωρισμού από τις τεράστιες ποσότητες χρημάτων που έχουν διοχετευθεί στις αγορές για την αντιμετώπιση της κρίσης), η κατάσταση θα γίνει εκρηκτική. Ο Πίνακας Ι που ακολουθεί δείχνει την εξέλιξη του χρέους της Γερμανίας, έτσι ώστε να μην θεωρούμε ότι μόνο η χώρα μας έκανε λάθη.

 

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Συνολικό χρέος σε δις €, ποσοστιαίο χρέος ανά κατηγορία, συνολικό χρέος ανά Γερμανό (κατά κεφαλήν), τόκοι σε δις €

 

Έτος	Συν. Χρέος	Ομοσπονδία	Κρατίδια	Κοινότητες	Κατά κεφαλήν*	Τόκοι
1950	10,00	36%	63%	1%	190 €	Ο,01
1960	29,00	53%	27%	20%	520 €	0,80
1970	64,00	46%	22%	32%	1.073 €	3,60
1980	239,00	50%	30%	20%	3.881 €	15,00
1990	538,00	57%	31%	12%	8.514 €	33,50
2000	1.211,00	64%	28%	8%	14.734 €	67,80
2009	1.695,00	62%	31%	7%	**21.973 €	**63,20

* Για σύγκριση, το δημόσιο κατά κεφαλή χρέος της Ελλάδας ήταν 24.280 € στα μέσα του 2009 – σχετικά ελάχιστα παραπάνω από το γερμανικό.  

** Πρόβλεψη για το 2010. Οι τόκοι για το 2010 μειώθηκαν κατά 4,6 δις €, χάρη στην Ελλάδα (βλ. άρθρο μας: Η εξέλιξη του πολέμου).

Πηγή: Spiegel

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

 

Από τον Πίνακα Ι φαίνεται καθαρά η τεράστια αύξηση του δημοσίου χρέους της Γερμανίας, γεγονός που την οδήγησε στην πληρωμή όλο και μεγαλυτέρων ποσών για την «εξυπηρέτηση» του (τόκους). Ειδικά μετά τις ενέργειες διάσωσης των τραπεζών της (προηγούμενες και επόμενες), οι οποίες δέχθηκαν τη μεγαλύτερη όλων «επίθεση» εκ μέρους των Η.Π.Α. (CDO's κλπ), το δημόσιο χρέος της έχει πλησιάσει πλέον το 80% του ΑΕΠ της – παρά το ότι συνεχίζει να έχει μεγάλα πλεονάσματα στο ισοζύγιο της (τα δεύτερα μεγαλύτερα μετά την Κίνα).

 

ΜΕΘΟΔΟΙ ΔΙΑΦΥΓΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

 

Ο διευθυντής του «εναλλακτικού» ινστιτούτου οικονομικών ερευνών, με έδρα τη Βασιλεία, επεξεργάζεται ένα σχέδιο, με στόχο την «αποχρέωση» της Γερμανίας. Σκοπός του είναι μία ολοκληρωμένη, «ριζική» πρόταση, σχετικά με το πώς θα μπορούσε η Γερμανία να αποπληρώσει εντελώς το δημόσιο χρέος της, ύψους περί το 1,7 τρις €, μέσω της «εισφοράς» ιδιωτικών περιουσιακών στοιχείων (Πίνακας ΙΙ).

 

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Εξέλιξη της ιδιωτικής περιουσίας και των δημοσίων χρεών της Γερμανίας, σε δις €

 

Έτη / Δείκτες	1995	2008	Αύξηση
Καθαρή χρηματική περιουσία	1.780	3.600	102%
Καθαρή ακίνητη περιουσία	2.850	4.600	61%
Δημόσιο χρέος	998	1.641	64%

Πηγή: Ινστιτούτο οικονομικών ερευνών της Βασιλείας

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

 

Όπως φαίνεται από τον Πίνακα ΙΙ, η καθαρή «χρηματική» περιουσία των Γερμανών, αυξήθηκε περισσότερο από το δημόσιο χρέος. Με τη συνολική περιουσία λοιπόν στα 8,2 τρις €, η «ριζική» εξόφληση του 1,7 τρις € δημοσίου χρέους, θα μπορούσε να εξασφαλισθεί μέσω της «εισφοράς» ιδιωτικών περιουσιακών στοιχείων, ύψους 20%. Η «εισφορά» βέβαια αυτή θα έπρεπε να επιβαρύνει τα κάθε είδους περιουσιακά στοιχεία των ιδιωτών – την ακίνητη περιουσία, τις καταθέσεις και τα επενδυτικά χαρτοφυλάκια. Επειδή όμως στο πλουσιότερο 10% των Γερμανών ανήκει το 60% της συνολικής περιουσίας, κυρίως αυτοί θα επωμίζονταν το μεγαλύτερο βάρος της εξόφλησης του χρέους – γεγονός που το θεωρεί κοινωνικά δίκαιο.     

Η πρόταση του οικονομολόγου φαίνεται εν πρώτοις ενδιαφέρουσα (αν και με «σφάλμα», αφού θα έπρεπε να εξαιρέσει εκείνα τα περιουσιακά στοιχεία, τα οποία είναι επιβαρυμένα με δάνεια – τουλάχιστον κατά το ύψος των δανείων), επειδή η εξόφληση του χρέους θα ελάφρυνε τον προϋπολογισμό κατά τα 60 δις € των ετησίων τόκων, με αποτέλεσμα να μειωθούν τόσο οι φόροι, όσο και οι κρατήσεις. Βέβαια, θεωρείται μάλλον «σοσιαλιστική» και μη συμβατή με τις καπιταλιστικές αρχές – αφού «επιτίθεται» αναμφίβολα στο καθεστώς της ιδιοκτησίας, τη βασική αρχή δηλαδή της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς.

Εν τούτοις, επειδή έχει εφαρμοσθεί στο παρελθόν, από τον τότε καγκελάριο της Γερμανίας K. Adenauer, ο οποίος θεωρούταν «εχθρός» του κομμουνισμού, δεν έχει αντιμετωπισθεί αρνητικά (το γερμανικό δημόσιο τότε διατήρησε την «εισφορά» μέχρι τη δεκαετία του 70, ταυτόχρονα με τη θεσμοθέτηση υψηλών αφορολόγητων ορίων, έτσι ώστε να επιβαρυνθούν αυτοί οι οποίοι, παρά τον πόλεμο, συνέχιζαν να διατηρούν μεγάλες περιουσίες – κυρίως οι ιδιοκτήτες ακινήτων).

Περαιτέρω, ανεξάρτητα από το ότι η «ελβετική» πρόταση δεν φαίνεται ρεαλιστική στη σημερινή εποχή, παρά το υφιστάμενο ιστορικό πρότυπο, η αναζήτηση τρόπων αποφυγής της παγίδας του χρέους, απασχολεί σε μεγάλο βαθμό τη γερμανική κυβέρνηση – ιδίως επειδή το έλλειμμα παραμένει υψηλό (3,5% του ΑΕΠ), αυξάνοντας το δημόσιο χρέος, ενώ η ετήσια αναχρηματοδότηση του χρέους απαιτεί περίπου 200 δις €, τα οποία αναγκάζεται να δανείζεται κάθε φορά η Γερμανία από τις «αγορές». Κατά την άποψη μας, είναι πολύ πιθανόν να «υιοθετηθεί» η πρόταση αυτή από τη Γερμανία, επειδή αφενός μεν θα ενισχύσει τις ηγετικές βλέψεις της στην Ευρώπη, αφετέρου δε θα δημιουργήσει ένα τεράστιο πρόβλημα στις Η.Π.Α. – «εμβολίζοντας» ενδεχομένως την «επέλαση» στην Ευρωζώνη, μέσω του ΔΝΤ και της Ελληνικής «κερκόπορτας».    

Συνεχίζοντας, οφείλουμε ίσως να επισημάνουμε εδώ πως για τους «επαγγελματίες απαισιόδοξους», η κατάληξη της υπερχρέωσης της δύσης φαίνεται προ πολλού δεδομένη. Προβλέπουν λοιπόν, στο απώτερο μέλλον, τη «μεγάλη έκρηξη»: τη νομισματική μεταρρύθμιση στην Ευρώπη. Σε κάποια στιγμή, σύμφωνα με τους ίδιους, θα επικρατήσει το τρομακτικό αυτό σενάριο, οπότε θα αντικατασταθεί το EURO με το NEURO – με ένα νέο ευρώ δηλαδή, ενδεχομένως με αξία ανταλλαγής Χ:1, με βάση την οποία (Χ) θα μπορούσε να αποσβεσθεί «τεχνικά» το συντριπτικό μέρος των δημοσίων χρεών. Η διαδικασία αυτή φυσικά, θα στερούσε σημαντικό μέρος της ιδιοκτησίας των Πολιτών, όπως και η προηγούμενη (20% εισφορά επί των περιουσιακών στοιχείων).

Η δεύτερη αυτή «μέθοδος» εξόφλησης των χρεών, η «νομισματική μεταρρύθμιση» δηλαδή, θεωρείται μάλλον εξωπραγματική και μη ρεαλιστική σήμερα στην Ευρώπη (ίσως όχι στις Η.Π.Α. ή στην Ελλάδα, εάν «εγκατέλειπε» την Ευρωζώνη), όπως επίσης η πρώτη – παρά το ότι υπάρχει και εδώ το ιστορικό παράδειγμα της Γερμανίας, τον Ιούνιο του 1948.

Εκείνη την εποχή, το απόγευμα μίας Παρασκευής, ανακοινώθηκε η αντικατάσταση του επίσημου νομίσματος με το ΓΜ (DM), εν πρώτοις σε αναλογία 10:1, ενώ δόθηκαν «προκαταβολικά (αργότερα ανταλλάχθηκαν υποχρεωτικά με 400 παλιά μάρκα), περίπου 40 ΓΜ σε κάθε άτομο – την Κυριακή, αφού είχε οργανωθεί προηγουμένως, μυστικά φυσικά, το σχέδιο «Bird dog», όπου τα 23.000 χαρτοκιβώτια με τα νέα χαρτονομίσματα, τα οποία είχαν τυπωθεί στις Η.Π.Α. μεταφέρθηκαν με καράβι στη Γερμανία και τοποθετήθηκαν με 8 ειδικούς συρμούς στο υπόγειο της Ομοσπονδιακής Τράπεζας, από την οποία διαμοιράσθηκαν στις υπόλοιπες. Τότε βέβαια το δημόσιο χρέος της Γερμανίας ήταν 770% του ΑΕΠ της (αν και το μεγαλύτερο μέρος του «αναδιαρθρώθηκε»), ενώ οι συναλλαγές διενεργούνταν κυρίως με τσιγάρα – αφού τα χαρτονομίσματα είχαν χάσει εντελώς την αξία τους.

 Ολοκληρώνοντας, εάν

(α) το κράτος δεν μπορεί να επιβάλλει εισφορά στα περιουσιακά στοιχεία των κατοίκων του (πρώτη «λύση»),

(β) δεν έχει τη δυνατότητα μίας νομισματικής μεταρρύθμισης (δεύτερη «λύση»),

(γ) είναι αδύνατον να προβεί σε μείωση του χρέους (haircut, επίσης κατά το ιστορικό παράδειγμα της Γερμανίας), αποφεύγοντας ταυτόχρονα την «ελεγχόμενη πτώχευση» (δηλαδή, τη διοίκηση του από σύνδικο, με κατάσχεση των περιουσιακών του στοιχείων για την εξόφληση των χρεών του),

(δ) δεν μπορεί να αυξήσει τους φόρους, χωρίς να οδηγηθεί σε μία επικίνδυνη ύφεση, ενώ

(ε) παραμένει με έλλειμμα, έχει υψηλό δημόσιο χρέος και επιβαρύνεται με επιτόκια ανώτερα του ρυθμού ανάπτυξης,

ποιοι άλλοι τρόποι απομένουν για την εξόφληση του χρέους του;

Προφανώς ο πληθωρισμός – ουσιαστικά ένα είδος νομισματικής μεταρρύθμισης, σε αργή κίνηση, πολύ πιο άδικο για τις ασθενέστερες εισοδηματικές τάξεις. Είναι όμως κάτι τέτοιο εφικτό για μία χώρα της ζώνης του Ευρώ, ειδικά για την Ελλάδα, εάν δεν προϋπάρχει τουλάχιστον η δημοσιονομική ένωση της Ευρωζώνης; Μπορεί να λειτουργήσει επί πλέον σε έναν «φορολογικό πληθωρισμό» της τάξης του 7% (πληθωρισμός λόγω της επιβολής φορολογικών μέτρων) ο οποίος, σε συνδυασμό με μία εμφανώς «ελλιπή» καταναλωτική συνείδηση, με τη μείωση των αμοιβών των εργαζομένων, με την ανεργία και με την ύφεση ύψους -4%, έχει δημιουργήσει ήδη ένα «εκρηκτικό μίγμα» τεραστίων διαστάσεων σε μία Οικονομία;  «Σίγουρα όχι», θα ήταν η αυθόρμητη απάντηση μας.

 

QUO VADIS, DOMINE;

 

Εάν στη συνέχεια μας ρωτούσε κανείς που βαδίζει η Ελλάδα, θα «μεταφέραμε» την ερώτηση στην πολιτική ηγεσία μας, με τα ίδια εκείνα λόγια που είπε ο Απόστολος Πέτρος, όταν τον συνάντησε ο Χριστός στο δρόμο, λέγοντας του: «Που βαδίζεις, άνθρωπε;» Όπως γνωρίζουμε, η απάντηση ήταν: «Βαδίζω προς τη Ρώμη, για να με σταυρώσουν ξανά» (υποθέτουμε ότι, ανάλογη θα ήταν και η απάντηση ενός υπεύθυνου πρωθυπουργού, ο οποίος γνωρίζει, όσο κανένας άλλος ίσως, τη δεινή θέση, στην οποία έχει περιέλθει η χώρα του – μετά από τα αλλεπάλληλα, τρομακτικά «λάθη» και «παραλείψεις» όλων των τελευταίων κυβερνήσεων της, συμπεριλαμβανομένης της παρούσας).

Κυριολεκτώντας η, υποκειμενική φυσικά, «θέση» μας, θα ήταν πως οδηγούμαστε με βεβαιότητα στην «ελεγχόμενη χρεοκοπία», αφού δεν φαίνεται καμία απολύτως δυνατότητα ανεξάρτητης «επιβίωσης» της Οικονομίας μας – τουλάχιστον όχι μετά το 2013, εάν εξαιρέσουμε τα θαύματα, την τύχη και τους εξωτερικούς παράγοντες (γεωπολιτικές ανακατατάξεις, ξένα συμφέροντα κλπ).

Επειδή δεν είναι σωστό να μην τεκμηριώνουμε τις απαντήσεις μας, παραθέτουμε ακόμη μία φορά τον Πίνακα ΙΙΙ, από τον οποίο πολύ εύκολα συμπεραίνει κανείς τόσο το μέγεθος του προβλήματος, όσο και τη βεβαιότητα μας.

 

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙΙ: Λήξη Ομολόγων, με ημερομηνία καταγραφής 29.04.2010, σε δις €

 

Έτος	Συνολικά
2010	15,80
2011	31,30
2012	31,70
2013	24,90
2014	31,60
2015	21,10
2016	15,10
2017	22,10
2018	9,80
2019	24,70
2020	5,30
Σύνολο	233,40

Πηγή: Bloomberg (υπάρχουν ακόμη περισσότερα, στα μετά το 2020 έτη)

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

 

Σύμφωνα με τον Πίνακα ΙΙΙ, η χώρα μας θα χρειασθεί, απλά για την εξυπηρέτηση του υφιστάμενου δανεισμού της έως το 2013, το ποσόν των 103,7 δις €. Στο ποσόν αυτό, θα προστεθούν οι τόκοι και τα μέχρι τότε ελλείμματα των προϋπολογισμών της, τα οποία υπολογίζουμε αισιόδοξα (με ετήσιο μέσον όρο το 6% επί ΑΕΠ 240 δις € για τέσσερα έτη), στα 14,4 δις € Χ 4 = 57,6 δις €. Συνολικά λοιπόν θα απαιτηθούν, στην καλύτερη των περιπτώσεων, 161,3 δις € δάνεια, από τα οποία έχουν εξασφαλισθεί μόνο τα 110 δις €.

Προφανώς, τα 110 δις € δόθηκαν επειδή αποφασίσθηκε η «απομάκρυνση» της Ελλάδας από το διεθνές πιστωτικό σύστημα, λόγω των τεράστιων κινδύνων που προβλεπόταν για ολόκληρο τον πλανήτη – μεταξύ άλλων, σαν αποτέλεσμα των επιθέσεων των κερδοσκόπων εναντίον της, τις οποίες ουσιαστικά προκάλεσε η ανεύθυνη (αν όχι σκόπιμη) στάση της Γερμανίας, αλλά και η «έμμονη ιδέα» της κυβέρνησης μας να αναζητάει παντού δανεικά, αντί να ασχοληθεί με τη λήψη ουσιαστικών «μέτρων» στο εσωτερικό της, ευρισκόμενη στο μάτι του κυκλώνα.

Περαιτέρω, είναι κατά την άποψη μας δεδομένη η μη επίτευξη των στόχων της κυβέρνησης μας – πολύ περισσότερο, επειδή διαφαίνεται ότι ευρίσκεται σε εξέλιξη το ιδιάζων φαινόμενο του στασιμοπληθωρισμού, το οποίο ενδεχομένως θα οδηγήσει σε μία κρίση του κλάδου των ακινήτων.

Η συγκεκριμένη αυτή  κρίση, «πυροδοτεί» αμέσως μετά μία μεγάλη τραπεζική (δίδυμες κρίσεις), από την οποία είναι σχεδόν αδύνατον να ξεφύγει μία χώρα, εάν δεν αντιδράσει σωστά και έγκαιρα (ευρίσκεται ήδη σε εξέλιξη). Πόσο μάλλον όταν, ένας από τους σημαντικότερους πυλώνες της Οικονομίας της είναι ο τουρισμός, ο οποίος έχει ακολουθήσει αντίστοιχα πτωτική πορεία – ενισχυόμενη ταυτόχρονα από την παγκόσμια κρίση.

Με δεδομένο τώρα ότι, το «ΔΝΤ-πρόγραμμα» δεν αγγίζει σχεδόν καθόλου τις βασικές «πηγές» των προβλημάτων της Ελλάδας (Ισοζύγιο Εξωτερικών Συναλλαγών, Ανταγωνιστικότητα, Ανάπτυξη κλπ), η οποία παραμένει κράτος-μέλος της Ευρωζώνης, χωρίς πλέον κανενός είδους πλεονεκτήματα (ο δανεισμός της με χαμηλά επιτόκια ήταν, κατά την άποψη μας, το μοναδικό «πλεονέκτημα», ενώ έχει πάψει πλέον να υφίσταται), ο στόχος δεν είναι άλλος, από την προστασία των πιστωτών της χώρας μας, σε συνδυασμό με την εξουδετέρωση του εκρηκτικού μηχανισμού, ο οποίος ευρίσκεται εντός της – απειλώντας τη σταθερότητα όχι μόνο της Ευρωζώνης (€), αλλά ολόκληρου του χρηματοπιστωτικού συστήματος (για να μην θεωρηθεί ότι «συνηγορούμε» στην έξοδο της χώρας μας από την Ευρωζώνη, τονίζουμε ότι δεν είναι η πλέον σωστή κίνηση – αφενός μεν γιατί πιστεύουμε στην ευρωπαϊκή ιδέα, αφετέρου δε επειδή είναι μάλλον αδύνατον να επιβιώσει σήμερα μία μικρή χώρα, με δικό της νόμισμα, εάν τυχόν γίνει στόχος των διεθνών κερδοσκόπων). 

Η διαδικασία αυτή, την οποία έχει αναλάβει να φέρει εις πέρας το ΔΝΤ, έχοντας την απαραίτητη εμπειρία, οδηγεί φυσικά στην ολοκληρωτική απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας, καθώς επίσης στην εξαθλίωση των Πολιτών της χώρας μας – όπως ακριβώς έχει συμβεί σε πολλά άλλα κράτη στο παρελθόν. Ανεξάρτητα από αυτό, τα μεγέθη της Ελλάδας (Πίνακας ΙV) θα διαμορφωθούν ως εξής, με τη μεγαλύτερη δυνατή αισιοδοξία (με ύφεση -3% του ΑΕΠ κατά μέσον όρο, για τα έτη 2010 και 2011):

 

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙV: Προβλέψεις – ΑΕΠ, Έλλειμμα, Δημόσιο χρέος της Ελλάδας, ποσά σε δις €

 

Μεγέθη	2009*	2010	2011
Πραγματικό ΑΕΠ*	237,50	230,37	223,46
Έλλειμμα	-32,30	-18,43	-11,17
Έλλειμμα / % ΑΕΠ	-13,60	-8,00	-5,00
Δημόσιο Χρέος**	298,00	315,84	327,01
Δημόσιο Χρέος / % ΑΕΠ	125,47	137,10	146,34

* Όχι ονομαστικό, αυξημένο πληθωριστικά ή «τεχνητά» (αναμόρφωση κατά 20% που συζητείται)

** Σύμφωνα με στοιχεία της ΕΣΥΕ, για τις 31.12.2009

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

 

Με βάση τον Πίνακα IV, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας θα είναι το ελάχιστο 147% επί του ΑΕΠ της το 2011 – οπότε θα είναι μάλλον αδύνατον να δανεισθεί από τις αγορές το ποσόν των 60 περίπου δις € που υπολείπονται, εάν υποθέσουμε ότι λαμβάνει ολόκληρο το πακέτο των 110 δις €.

Εκτός αυτού, η μελλοντική ύφεση θα είναι κατά πολύ μεγαλύτερη, αφού η παρούσα «συγκράτηση» της οφείλεται κυρίως στο ότι οι Έλληνες, οι οποίοι στο δεύτερο εξάμηνο του 2010 θα λάβουν σημαντικά χαμηλότερες αμοιβές, κατανάλωναν ήδη από το πρώτο εξάμηνο με τη βοήθεια των αποταμιεύσεων τους – γεγονός που αποδεικνύεται από τις «εκροές» των καταθέσεων στις εμπορικές τράπεζες. Στα τέλη του 2009 οι συνολικές καταθέσεις ήταν 238 δις €, ενώ τον Ιούνιο του 2010 περιορίσθηκαν στα 216,5 δις € – «καταναλώθηκαν δηλαδή 21,5 δις € ή το 9% των αποταμιεύσεων, τις οποίες επί πλέον «στερήθηκαν» οι ελληνικές τράπεζες (με εξαιρετικά δυσμενή επακόλουθα για το μέλλον τους, όπως φαίνεται ήδη από τις «κινήσεις» της Εθνικής Τράπεζας).  

 

ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΧΡΕΩΣΗΣ

 

Συνεχίζοντας, επειδή δεν υπάρχουν άλυτα προβλήματα, θεωρούμε σκόπιμο να απαντήσουμε σε μία ακόμη υποθετική ερώτηση, σχετικά με το εάν υφίστανται ρεαλιστικές δυνατότητες εξόδου μας από την παγίδα του χρέους. Στα πλαίσια αυτά, επαναλαμβάνουμε μέρος από ένα προηγούμενο κείμενο μας:

Έχουμε την άποψη ότι, ο πλέον «εύκολος» εχθρός μας, στην αντιμετώπιση του, είναι η υπερχρέωση του δημοσίου τομέα μας. Αρκεί να μετατρέψουμε άμεσα ένα μεγάλο μέρος του εξωτερικού χρέους σε εσωτερικό, εκδίδοντας εθνικά ομόλογα στη θέση αυτών που κάθε φορά λήγουν – εφαρμόζοντας παράλληλα μόνοι μας κάποιες από τις μεθόδους του ΔΝΤ (άμεσο περιορισμό των δημοσίων δαπανών, μηδενισμό των ελλειμμάτων, εσωτερική υποτίμηση), για να επιλύσουμε διαχρονικά το πρόβλημα.

Φυσικά θα προκληθούν δυσκολίες στον τραπεζικό κλάδο, οι οποίες είναι πολύ πιθανόν να έχουν σοβαρά επακόλουθα για την ΕΚΤ – στην οποία οι Ελληνικές τράπεζες οφείλουν περίπου 95 δις €, σύμφωνα με την τράπεζα διεθνών διακανονισμών. Όμως, κάθε πόλεμος (εάν αποφασίσουμε να πολεμήσουμε, μη αποδεχόμενοι τη συνθηκολόγηση της κυβέρνησης μας, πριν ακόμη πλησιάσει ο εχθρός στα σύνορα) συνοδεύεται από απώλειες, ενώ για την σχετικά «εύρυθμη» λειτουργία της Οικονομίας μας, θα έφταναν μία ή δύο κρατικές τράπεζες.

Ταυτόχρονα βέβαια, αφού θα διακινδυνεύουμε «έντιμα» τα δικά μας χρήματα, τοποθετώντας τα σε ομόλογα του κράτους, θα εντείνουμε αναγκαστικά τον έλεγχο των κυβερνήσεων μας, έτσι ώστε να καταπολεμήσουμε δραστικά όλες τις σπατάλες του δημοσίου (ειδικά στον τομέα των δημοσίων έργων και του εξοπλισμού), με αποτέλεσμα να μετατραπεί το ελλειμματικό ισοζύγιο σε πλεονασματικό – οι ζημίες δηλαδή σε κέρδη, τα οποία θα αποπληρώνουν σιγά-σιγά το δανεισμό.

Έτσι θα σταματήσουμε την αναδιανομή τω εισοδημάτων μας προς όφελος των ξένων πιστωτών μας ή των διαφθορέων, οι οποίοι «εργάσθηκαν» φιλότιμα, με στόχο την υπερχρέωση μας, ενώ θα ενισχύσουμε την εσωτερική κατανάλωση, κατά το ποσόν των τόκων των ομολόγων. Άλλωστε φαίνεται καθαρά ότι έχουμε (ακόμη) τη δυνατότητα να το επιτύχουμε, εάν εκμεταλλευθούμε σωστά,

(α)  την τεράστια περιουσία του δημοσίου (300 δις € ακίνητα, συν 35 δις € επιχειρήσεις), πριν λεηλατηθεί από το ΔΝΤ και τους «εταίρους» μας, από τους δανειστές μας δηλαδή, καθώς επίσης

(β)  τα πλεονεκτήματα του ιδιωτικού τομέα μας ο οποίος, όπως φαίνεται από τον Πίνακα V που ακολουθεί, είναι συγκριτικά κατά πολύ υγιέστερος από αρκετά άλλα κράτη.

 

ΠΙΝΑΚΑΣ V: Συνολικό χρέος, δημόσιο και ιδιωτικό

 

Χώρα	Συνολικό Χρέος*	Δημόσιο Χρέος**	Ιδιωτικό Χρέος
Ελλάδα	252%	128,90	123,1%
Γερμανία	285%	76,70	208,3%
Ιταλία	315%	116,70	198,3%
Γαλλία	323%	82,50	240,5%
Πορτογαλία	323%	84,60	238,4%
Μ. Βρετανία	466%	80,00	386,0%

Πηγή: Συνδυασμός στοιχείων από Κομισιόν, McKinsey Global Institute και μελέτη της Deutsche Bank, σύμφωνα με την οποία το ιδιωτικό χρέος της Ελλάδας είναι 123% του ΑΕΠ, ενώ της Πορτογαλίας 239%

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

*    Δημόσιο και ιδιωτικό, εσωτερικό και εξωτερικό

**   Πρόβλεψη 2010

    

Άλλωστε, εάν δεν το κάνουμε και αφεθούμε στα χέρια των άλλων, όχι μόνο θα επιδεινωθούν «ανεπιστρεπτί» τα μεγέθη της χώρας μας, αλλά και η ιδιωτική μας περιουσία (ακίνητα, οικόπεδα κλπ), η οποία θα απολέσει τουλάχιστον το 50% της αξίας της, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα – μία τεράστια προσπάθεια, για την επίτευξη της οποίας φυσικά χρειαζόμαστε τη βοήθεια της ΕΕ, καθώς επίσης την διεύρυνση του εξαγωγικού και λοιπού μας «ορίζοντα» σε άλλες περιοχές (Αραβία, Κίνα, Ρωσία κλπ).  

 

ΥΠΕΡΧΡΕΩΣΗ ΚΑΙ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ

 

Όπως φαίνεται πλέον καθαρά, η (σκιώδης) κυβέρνηση έχει επιλέξει τους συνεχείς φόρους, σε συνδυασμό με φοροεισπρακτικές «διώξεις», για την εξυπηρέτηση του χρέους μας – προφανώς όχι για την σχετική «διατήρηση» του βιοτικού επιπέδου μας, για την ανταγωνιστικότητα και για την πρόοδο της χώρας μας. Στα πλαίσια αυτά, «ενημερωνόμαστε» από τα ΜΜΕ ότι, υπάρχει πρόοδος στην είσπραξη του ΦΠΑ (άνω του 50% για τα νησιά), καθώς επίσης στην πάταξη της φοροδιαφυγής. Είναι όμως σωστά αυτά που ακούμε ή μήπως εξυπηρετούν, όπως και πολλά άλλα, συγκεκριμένες σκοπιμότητες;

Κατ' αρχήν, τόσο οι αυξημένες εισπράξεις του ΦΠΑ, όσο και η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής (συμφωνούμε απόλυτα με την αναγκαιότητα και των δύο μέτρων, τουλάχιστον για να πάψει ο αθέμιτος ανταγωνισμός), αφορούν στο μεγαλύτερο ποσοστό τους τις χαμηλότερες εισοδηματικές τάξεις – οι οποίες θα υποχρεωθούν σε κάποιο βαθμό να αντισταθμίσουν την απώλεια των (παράνομων) εσόδων τους, μειώνοντας την κατανάλωση τους (με εύλογα επακόλουθα για την ανάπτυξη).

Αντίθετα, οι υψηλότερες εισοδηματικές τάξεις, κυρίως δε οι εισηγμένες εταιρείες και οι πολυεθνικές, παρουσίασαν σχεδόν μηδενικά κέρδη, ήδη στη χρήση του 2009, με αποτέλεσμα να μην αποδοθεί ο συνήθης φόρος εισοδήματος στα κρατικά ταμεία. Εκτός του ότι λοιπόν ο φόρος αυτός, ο οποίος δεν εισέρευσε στα δημόσια ταμεία, είναι μάλλον υψηλότερος από τον πρώτο, η «εξοικονόμηση» του (με τον «έννομο» φυσικά τρόπο της φοροαποφυγής), δεν θα επηρεάσει θετικά την κατανάλωση – αφού οι εύπορες κοινωνικές ομάδες δεν πρόκειται να καταναλώσουν περισσότερα από αυτά που ήδη κατανάλωναν.

Επομένως, τα αποτελέσματα της «επί πλέον» φορολογίας, τόσο για τα έσοδα του κράτους, όσο και για την κατανάλωση, θα είναι αρνητικά – οπότε «νομοτελειακά» θα επακολουθήσουν νέα μέτρα και καινούργια, «αναθεωρημένα μνημόνια».

Ίσως εδώ οφείλουμε να επισημάνουμε πως η φορολογία οφείλει να είναι ανταποδοτική, ενώ απαιτείται φορολογική συνείδηση και όχι αστυνομικά μέτρα «καταστολής». Η «συλλογική» φορολογική συνείδηση όμως προϋποθέτει φορολογική δικαιοσύνη, η οποία εξασφαλίζεται μόνο από ένα πραγματικό Κράτος Δικαίου. Διαφορετικά, ακόμη και αν δεν γίνεται σκόπιμα από την πολιτική εξουσία, ούτε φόροι συγκεντρώνονται (σε μακροπρόθεσμη βάση), ούτε στο σωστό μέρος πηγαίνουν.    

 

ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΡΙΖΙΚΟΥ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

 

Σε πολλά προηγούμενα κείμενα μας έχουμε αναφερθεί τόσο στην αντιμετώπιση των ελλειμμάτων, όσο και στις δυνατότητες ανάπτυξης της οικονομίας μας – με στόχο να περιορισθεί τουλάχιστον η σχέση χρέους προς το ΑΕΠ μας, σε επίπεδα κάτω του 100%. Στο σημερινό δε κείμενο μας εξετάσαμε επίσης τις δυνατότητες αντιμετώπισης της υπερχρέωσης της χώρας μας, οι οποίες είναι αρκετά ρεαλιστικές (αν και όχι εντελώς ανώδυνες, ενώ κάθε ημέρα που περνάει, περιορίζονται αισθητά). Εν τούτοις, δεν έχουμε ασχοληθεί με το πρόβλημα του ριζικού περιορισμού του χρέους μας, έτσι ώστε να μειώσουμε στο ελάχιστο την εξάρτηση μας από τις «αγορές».

Κατά την άποψη μας, έχουμε σήμερα τη δυνατότητα, μετατρέποντας την κρίση σε ευκαιρία, να επιδιώξουμε έναν συνδυασμό των μέτρων που προτείνει ο Ελβετός οικονομολόγος, με την «αναδιάρθρωση» του χρέους (την οποία μάλλον δεν πρόκειται να αποφύγουμε), καθώς επίσης με την εξόφληση των οφειλών της Γερμανίας απέναντι μας. Συμβάλλοντας λοιπόν παράλληλα και εμείς οι ίδιοι, αφού διαφορετικά θα επιζητούσαμε «άδικες» παραχωρήσεις (μονόπλευρη διαγραφή χρέους), τα εξής:

(α)  Μείωση (διαγραφή) του δημοσίου χρέους μας κατά 40%, μέσω απόσβεσης του από τις διεθνείς τράπεζες. Γνωρίζοντας ότι οφείλουμε στους ξένους περί τα 300 δις $, η μείωση θα ήταν 120 δις $ (94 δις €).

(β)  Εφάπαξ «εισφορά» (παρακράτηση) του 40% των χρηματικών καταθέσεων των Ελλήνων, ιδιωτών και επιχειρήσεων, στις τράπεζες. Υπολογίζοντας ότι οι καταθέσεις είναι της τάξης των 200 δις €, το ποσόν θα ήταν το ελάχιστο 80 δις €.

(γ)  Απαίτηση εξόφλησης των αποζημιώσεων που μας οφείλει η Γερμανία, οι οποίες υπολογίζονται στα επίπεδα των 70 δις €.

Το συνολικό ποσόν που θα συγκεντρωνόταν στα «ταμεία» του κράτους (Πίνακας VI), θα ήταν περίπου 244 δις €, έναντι δημοσίου χρέους 320 δις € – τα 80 δις € από τους Έλληνες, τα 70 δις € από τους Γερμανούς και τα 94 δις € από τις «αγορές». Έτσι, το δημόσιο χρέος μας θα περιοριζόταν πλέον στα 76 δις €, ή στο 34,5% του ΑΕΠ μας (με μειωμένο ΑΕΠ, στα 220 δις €).    

 

ΠΙΝΑΚΑΣ VI: Υπολογισμός πηγών περιορισμού του δημοσίου χρέους (σε δις €)

 

Πηγές	Ποσόν	«Διαγραφή-Εισφορά»	Υπόλοιπο
Εξωτερικό χρέος	235,00	94,00	141,00
Καταθέσεις	200,00	80,00	120,00
Αποζημιώσεις	70,00	70,00	0,00
Σύνολα	505,00	244,00	261,00

Σημείωση: Ισοτιμία δολαρίου 1,28

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

* Όσο καθυστερούμε, οι πληρωμές των δόσεων από το ΔΝΤ μειώνουν συνεχώς τις οφειλές μας  απέναντι στις ξένες τράπεζες (θεωρούμε αδύνατη τη διαγραφή χρέους από το ΔΝΤ, γνωρίζοντας τη «φύση» του – ιδίως όταν το «σλόγκαν» του είναι «Χωρίς μίση και πάθη, αλλά ψυχρά και ανελέητα»)

 

Ενδεχομένως να θεωρηθεί η «πρόταση» μας «ευφάνταστη» ή, έστω, υπερβολική – ίσως ακόμη και παράλογη. Όμως, πριν την «καταδικάσει» κανείς, οφείλει τουλάχιστον να την εξετάσει – προφανώς με κριτήριο το εάν είναι συμφέρουσα για όλους τους «συναλλασσομένους». Έτσι λοιπόν έχουμε τα εξής:

(α)  Για τους ξένους δανειστές μας: Κατά την άποψη μας, επειδή είναι έμπειροι επενδυτές, έχουν συμπεριλάβει στις τοποθετήσεις τους το ρίσκο που ανέλαβαν – ενώ έχουν κερδίσει ήδη πάρα πολλά χρήματα, δανείζοντας και διαφθείροντας τη χώρα μας. Εκτός αυτού, αργά ή γρήγορα, θα αναγκαστούν να διαγράψουν το μεγαλύτερο μέρος των απαιτήσεων τους – τότε, χωρίς προγραμματισμό και εντελώς ανεξέλεγκτα. Επομένως, είναι σίγουρα προς το συμφέρον τους η οργανωμένη, σταδιακή και ελεγχόμενη «διαγραφή» του 40% της αξίας των ομολόγων που κατέχουν (άλλωστε, θα τα αποσβέσουν από τους Ισολογισμούς τους, μειώνοντας τη μελλοντική φορολογία τους).      

(β)  Για τους Έλληνες καταθέτες: Η ετήσια απώλεια της αγοραστικής αξίας των καταθέσεων, λόγω του πληθωρισμού και της αυξημένης φορολόγησης, είναι τουλάχιστον πάνω από 10%. Επομένως, η εφ άπαξ εισφορά ύψους 40%, είναι ουσιαστικά η δεδομένη μείωση τους για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Θεωρώντας ότι, η ριζική μείωση του δημοσίου χρέους μας θα ελαχιστοποιήσει τον πληθωρισμό, ενώ θα μειώσει τη φορολόγηση, η λύση είναι συμφέρουσα για τους καταθέτες – πόσο μάλλον αφού, σε περίπτωση χρεοκοπίας ή εξόδου μας από την Ευρωζώνη, οι απώλειες τους θα είναι πολλαπλές (το ίδιο ισχύει και για τους δανειστές μας).  

(γ)  Για το γερμανικό δημόσιο: Η απαίτηση της χώρας μας είναι επίσημα καταγεγραμμένη από τη Γερμανία, η οποία γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν είναι δυνατόν να την αποφεύγει αιώνια. Το ποσόν των 70 δις € που υπολογίζεται, είναι μόλις το 4% του συνολικού δημοσίου χρέους της χώρας αυτής, οπότε η επιβάρυνση» της, από την εξόφληση του, θα ήταν σχετικά μηδαμινή – πόσο μάλλον όταν αρκετές επιχειρήσεις της, αλλά και το ίδιο το γερμανικό δημόσιο (αποτελούμε έναν από τους μεγαλύτερους πελάτες εξοπλιστικών προγραμμάτων),  έχουν ωφεληθεί τα μέγιστα από τη δραστηριοποίηση τους στην Ελλάδα.

 

Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

 

Σε σχέση τώρα με τις δυνατότητες αποπληρωμής του χρέους μας, της εξόφλησης του καλύτερα, έτσι ώστε να ξεφύγουμε μία και καλή από τα νύχια των τοκογλύφων – της αράχνης των αγορών δηλαδή, του ΔΝΤ και του Καρτέλ, ανακτώντας εξ ολοκλήρου την εθνική μας κυριαρχία, τα εξής:     

(α)  Μείωση (διαγραφή) του δημοσίου χρέους μας κατά 40%, μέσω απόσβεσης του από τις διεθνείς τράπεζες.

(β)   Απαίτηση εξόφλησης των αποζημιώσεων που μας οφείλει η Γερμανία,

(γ)  Εφ άπαξ «εισφορά» (παρακράτηση) του 20% των χρηματικών καταθέσεων των Ελλήνων, ιδιωτών και επιχειρήσεων, στις τράπεζες.

(δ)  Εφ άπαξ «εισφορά» του 20% της μη υποθηκευμένης ακίνητης περιουσίας, επίσης ιδιωτών και επιχειρήσεων, η οποία υπολογίζεται ελεύθερα (θα έπρεπε να καταγραφεί επακριβώς) στα 600 δις € (είναι μάλλον σημαντικά μεγαλύτερη, αφού κριτήριο μας είναι το 1/8 της αντίστοιχη γερμανικής, ενώ η ιδιοκατοίκηση των Ελλήνων είναι διπλάσια από αυτή των Γερμανών). Το 20% θα ήταν 120 δις € – για την άμεση πληρωμή του, θα έπρεπε ενδεχομένως να δανεισθούν τα ελληνικά νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις από τις τράπεζες (επιστροφή των δανείων με δόσεις, εντός 30 ετών).

Το συνολικό ποσόν που θα συγκεντρωνόταν στα ταμεία του κράτους (Πίνακας VΙΙ), θα ήταν περίπου 324 δις €, οπότε θα εξοφλούσαμε εντελώς το δημόσιο χρέος μας .

 

ΠΙΝΑΚΑΣ VΙI: Υπολογισμός πηγών εξόφλησης του δημοσίου χρέους (σε δις €)

 

Πηγές	Ποσόν	«Διαγραφή-Εισφορά»	Υπόλοιπο
Εξωτερικό χρέος	235,00	94,00	141,00
Αποζημιώσεις	70,00	70,00	0,00
Καταθέσεις	200,00	40,00	160,00
Ακίνητη περιουσία	600,00	120,00	480,00
Σύνολα	1.105,00	324,00	781,00

Σημείωση: Ισοτιμία δολαρίου 1,28

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

 

Στη λύση αυτή έχουμε μειώσει την «εισφορά» επί των καταθέσεων, από το 40% στο 20%, ενώ έχουμε προσθέσει 20% «εισφορά» επί της ακίνητης περιουσίας. Έχουμε την άποψη ότι, η «πρόταση» αυτή είναι πολύ πιο δίκαιη, επειδή διαφορετικά θα επιβαρύνονταν μόνο αυτοί που προτίμησαν τις καταθέσεις, από τις επενδύσεις σε ακίνητη περιουσία. Εν τούτοις, θεωρούμε ότι είναι εξαιρετικά δύσκολη στην εφαρμογή της, επειδή για την πληρωμή της «εισφοράς» θα έπρεπε να δανεισθούν οι ιδιοκτήτες ακινήτων από τις τράπεζες – κάτι αρκετά δύσκολο, αλλά και σε μεγάλο βαθμό πολύπλοκο. Παρ' όλα αυτά, είναι ίσως ωφέλιμο να αναφέρουμε τα «πλεονεκτήματα» («το μη χείρον βέλτιστον») για τους ιδιοκτήτες αυτούς, τα οποία είναι τα παρακάτω:     

«Πλεονεκτήματα» των ιδιοκτητών ακίνητης περιουσίας: Η συνέχιση της κρίσης και τα καταστροφικά «ΔΝΤ-μέτρα», τα οποία μας έχουν ήδη οδηγήσει σε έναν τρομακτικό στασιμοπληθωρισμό, θα έχουν σαν αποτέλεσμα, αφενός να μειωθούν τα ενοίκια κατά τουλάχιστον 50%, αφετέρου να υποτιμηθούν οι αξίες ανάλογα – θεωρούμε για τα επόμενα δέκα χρόνια. Επομένως, η λύση είναι επίσης συμφέρουσα και για τους ιδιοκτήτες των ακινήτων – οι οποίοι επί πλέον, εάν χρεοκοπήσει η χώρα μας, θα χάσουν στην κυριολεξία τεράστια ποσά (ακόμη και οι ιδιαίτερα ικανοί, οι οποίοι θα καταφέρουν να διατηρήσουν την ιδιοκτησία τους).    

Συνολικά τώρα για την Οικονομία μας, έχουμε την άποψη ότι, με αυτόν τον «ριζικό τρόπο αποχρέωσης», θα ξεπερασθεί γρήγορα η ύφεση, θα καταπολεμηθεί η ανεργία και θα υπάρξει μία σχετικά ικανοποιητική ανάπτυξη, στηριζόμενη στην παραγωγή και στις εξαγωγές – ακριβώς όπως συμβαίνει μετά από έναν «συμβατικό» πόλεμο, στον οποίο χάνονται όμως πολύ περισσότερα περιουσιακά στοιχεία (ευτυχώς, στο δικό μας οικονομικό πόλεμο, δεν χάνονται ταυτόχρονα ανθρώπινε ζωές).    

 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

 

Ολοκληρώνοντας, επιθυμούμε να επισημάνουμε ξανά το ότι, αφενός μεν πρέπει να πληρώνουμε για τα λάθη μας (δυστυχώς εμείς εκλέγαμε τόσα χρόνια εκείνους τους Πολιτικούς που μας οδήγησαν στην καταστροφή), αφετέρου δε πως κανένας πόλεμος δεν διεξάγεται χωρίς απώλειες – ενώ στόχος μας οφείλει να είναι όχι η εξάλειψη τους, αφού κάτι τέτοιο είναι εντελώς ανέφικτο, αλλά ο όσο το δυνατόν μεγαλύτερος περιορισμός τους.

Φυσικά, εμείς δεν έχουμε στη «διάθεση» μας κάποιον ιδιαίτερα «χαρισματικό διαπραγματευτή», σαν τον καγκελάριο K. Adenauer (αντίθετα, κάποιους που μας είπαν ότι, «όποιος θελήσει να κρίνει το ΔΝΤ, πρέπει να φέρει 110 δις € στο τραπέζι»!), αλλά ούτε και έναν Churchill, ο οποίος θα μπορούσε να πείσει το λαό του να επιλέξει το συλλογικό συμφέρον πριν από το ατομικό, να σκεφθεί «πραγματιστικά», αλλά και να πολεμήσει για τη χώρα του, για το σπίτι του καλύτερα, λέγοντας:    

«Η κατάσταση είναι σοβαρή. Ο χρόνος του παιχνιδιού έχει λήξει. Το βιοτικό μας επίπεδο θα μειωθεί πάρα πολύ, αλλά τα παιδιά μας θα ζήσουν καλύτερες ημέρες. Πρέπει να πολεμήσουμε. Θα υπάρξουν θύματα. Θα κάνουμε λάθη. Είναι όμως απαραίτητο».

Εν τούτοις, ίσως να είναι σε θέση η πολιτική ηγεσία μας να πείσει ή, έστω, να επιβάλει τέτοιου είδους «ρήξεις» και ριζικές, «έντιμες» λύσεις – ανεξάρτητα από τα όσα κάποιοι από εμάς πιστεύουν. Τέλος, όσο και αν θεωρηθεί «παράδοξη» η «πρόταση» μας, ίσως αξίζει να την ερευνήσει διεξοδικά κανείς – κάτι που φυσικά δεν είναι εφικτό στα πλαίσια ενός άρθρου. Άλλωστε, η προβλεπόμενη ζημία, από μία διαφαινόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας, θα είναι απείρως μεγαλύτερη από αυτήν που εμείς προτείνουμε – τόσο για εμάς (ηθικά και υλικά), όσο και για τους πιστωτές μας (υλικά).  

 

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright), Αθήνα, 9. Σεπτεμβρίου 2010,  viliardos@kbanalysis.com      

 

                                            

* Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, σύμβουλος επιχειρήσεων, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.

 

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2182.aspx

Θεσσαλονίκη 11-9-2010: συνέντευξη τύπου για άρνηση του χρέους – έξοδο από ευρώ.

 

Το Σάββατο 11/9 στη Θεσσαλονίκη θα πραγματοποιηθεί συνέντευξη τύπου-ανοιχτή εκδήλωση της Πρωτοβουλίας Οικονομολόγων-Πανεπιστημιακών για την άρνηση του χρέους και την έξοδο από το ευρώ. Η εκδήλωση θα γίνει στον Δικηγορικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης στις 12:00 το μεσημέρι.

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

Ο μόνος σίγουρος δρόμος για την επίσημη πτώχευση της χώρας είναι η συνεπής εφαρμογή του μνημονίου. Αυτό δείχνουν τα αποτελέσματα της πολιτικής και των μέτρων που υιοθετεί η κυβέρνηση με βάση το μνημόνιο και τις εντολές της τρόικας. Η ελληνική οικονομία βυθίζεται σε μια ύφεση δίχως προηγούμενο στην μετεμφυλιακή ιστορία της χώρας με απρόβλεπτες συνέπειες και προεκτάσεις.

– Το ΑΕΠ της χώρας κατά το 2^ο τρίμηνο του 2010 έχει κατρακυλήσει σε σταθερές τιμές στο επίπεδο του 2005.

– Η παραγωγή της βιομηχανίας και της ενέργειας έχουν οδηγηθεί σε σταθερές τιμές στο επίπεδο του 2004, ενώ η γεωργία, δασοκομία και αλιεία στο επίπεδο του 1995.

– Οι ακαθάριστες επενδύσεις παγίου κεφαλαίου σε σταθερές τιμές έχουν καταβαραθρωθεί στο επίπεδο του 1998. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη πτώση επενδύσεων που γνώρισε η ελληνική οικονομία μεταπολιτευτικά.

– Οι μικτές αποδοχές των εργαζομένων σε τρέχουσες τιμές υποβαθμίστηκαν στο επίπεδο του 2003, ενώ με όρους πραγματικής αγοραστικής δύναμης ξαναγύρισαν στις αρχές της δεκαετίας του '80.

– Ο δείκτης όγκου εργασιών στο λιανικό εμπόριο έχει οδηγηθεί στο επίπεδο του 2002 με αποτέλεσμα 2 στις 3 μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις να αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα επιβίωσης.

Τα δεδομένα αυτά εξασφαλίζουν ότι οι άνεργοι έως το τέλος του έτους θα τείνουν να διπλασιαστούν σε σχέση με το 1^ο τρίμηνο του 2010, ενώ η συρρίκνωση της οικονομίας θα συνεχιστεί και θα επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο έως το τέλος του έτους. Όλα δείχνουν επίσης ότι το 2011 θα είναι μια ακόμη πιο δύσκολη χρονιά για την οικονομία, τον εργαζόμενο, το λαϊκό εισόδημα.

Η ανάπτυξη που επικαλείται η κυβέρνηση και η τρόικα, ως αντίδοτο αυτής της ζοφερής κατάστασης, έχει ταυτιστεί με τις απελευθερώσεις, τις απορυθμίσεις, τις ιδιωτικοποιήσεις και γενικά το ξεπούλημα των πάντων. Υποτίθεται ότι έτσι θα προσελκυστούν επενδύσεις και θα υπάρξει ανάπτυξη στη χώρα. Η αλήθεια είναι ότι αυτό το «πρότυπο ανάπτυξης» μπορεί μόνο να οικοδομήσει μια «τριτοκοσμική» οικονομία και κοινωνία για την Ελλάδα.

Η προοπτική αυτή εξασφαλίζει ότι η χώρα θα παραμείνει έρμαιο των αγορών που πιέζουν διαρκώς για ελεγχόμενη πτώχευση και αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους, ώστε να έχουν τη δυνατότητα να επωφεληθούν από τη δήμευση και ρευστοποίηση της χώρας. Πολύ περισσότερο από τη στιγμή που η πολιτική του μνημονίου προετοιμάζει νέες εξάρσεις του δανεισμού, ιδιωτικού και δημόσιου, μέσα από την συρρίκνωση των εισοδημάτων, την εξαφάνιση των αποταμιεύσεων, την κρίση ρευστότητας των τραπεζών και την ιδιωτικοποίηση του κράτους.

Η μόνη λύση είναι να απαλλαγεί η κοινωνία και η εργασία από το μνημόνιο και την πολιτική του, ώστε να αποτραπούν τα χειρότερα για τον εργαζόμενο και τη χώρα. Όμως η απαλλαγή από το μνημόνιο συνδέεται άμεσα και άρρηκτα με την απαλλαγή από το βραχνά του δημόσιου χρέους. Κι αυτό μπορεί να συμβεί μόνο αν επιβληθεί εδώ και τώρα η μονομερής παύση πληρωμών προς τους δανειστές της χώρας και η έξοδος από το ευρώ, ώστε να δοθεί πραγματικά η ευκαιρία να αντιμετωπιστεί η ύφεση και να αναταχθεί η οικονομία της χώρας προς όφελος των εργαζομένων. Μόνο έτσι μπορούμε να ξεφύγουμε από τον φαύλο κύκλο της χρεωκοπίας και θα πάψουμε να βρισκόμαστε στο έλεος των διεθνών αγορών.

 

ΠΡΑΚΤΙΚΑ της συζήτησης για τα «ΜΝΗΜΟΝΙΑ» από τον ΔΣΑ

 

O ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

 

 Eκδήλωση, που διοργανώθηκε την Πέμπτη 15 Ιουλίου 2010 και ώρα 7.00 μ. μ. στην αίθουσα τελετών του ΔΣΑ με θέμα:

«Η Δανειακή Σύμβαση μεταξύ Ελλάδας – κρατών μελών Ευρωζώνης και η Εθνική μας Κυριαρχία»

 

 Το συντονισμό  είχε ο κ. Δημήτρης Παξινός, Πρόεδρος Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών

 

Ομιλητές:

– Κώστας Μπέης, Ομότιμος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών

– Κώστας Χρυσόγονος, Καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

– Νότης Μαριάς, Αν. Καθηγητής Πανεπιστημίου Κρήτης

– Αλέκα Μανδαράκα-Σέππαρντ, Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Λονδίνου

 

Παρεμβάσεις:

– Γιώργος Κασιμάτης, Ομότιμος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών

–  Ηλίας Ηλιόπουλος, Γενικός Γραμματέας ΑΔΕΔΥ

– Παναγιώτης Βαβουγιός, Πρόεδρος Ομοσπονδίας Συνταξιούχων Δημοσίων Υπαλλήλων

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΑΞΙΝΟΣ (Πρόεδρος ΔΣΑ):

Κυρίες και κύριοι, σας ευχαριστούμε πολύ που είσαστε μαζί μας σε στιγμές δύσκολες. Θα πρέπει όλοι από κοινού να στρέψουμε την προσπάθειά μας σε ορισμένα πράγματα, τα οποία είναι καθοριστικά για το μέλλον. Είναι ώρα να αγωνιστούμε όλοι για την προάσπιση του Συντάγματος, της ΕΣΔΑ, των ευρωπαϊκών αξιών και των κατακτήσεων και να μην επιτρέψουμε να μας γυρίσουν πίσω πολλά χρόνια και να μετατραπεί αυτή η χώρα, εφόρου ζωής, σε φόρο υποτελή. Το νομικό οπλοστάσιο το έχουμε. Χρειάζεται κατάθεση ψυχής, για να φέρουμε σε πέρας μία τέτοια αποστολή, και να διαθέσουμε λίγο χρόνο, για να εγγυηθούμε στους συνταξιούχους, στις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, στα νέα παιδιά ότι υπάρχουμε και προσπαθούμε να διασφαλίσουμε ότι το Σύνταγμα και οι νομοθετικές διατάξεις είναι πάγιες, τηρούνται, προστατεύονται και δεν μεταλλάσσονται κατά τις περιστάσεις. Ειδικά σήμερα έχουμε ανάγκη στις σταθερές αξίες, ώστε να μπορέσουμε να κτίσουμε γερά

θεμέλια.

Δεν θα πω περισσότερα. Θα δώσω το λόγο στην κ. Αλέκα Μανδαράκα-Σέππαρντ, Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Λονδίνου, η οποία είναι φίλη από το Πανεπιστήμιο, δικηγόρος. Μετά από πολλά χρόνια επικοινωνήσαμε, με αφορμή μία έκθεση που γινόταν και στην οποία ήταν προσκεκλημένη, και μου είπε: «Δεν αντιδράτε σε αυτά που βλέπετε για τους συνταξιούχους; Βρήκα

κάποιους Δικηγόρους στον Πειραιά, οι οποίοι το βρήκαν φυσιολογικό και γελούσαν». Έτσι ξεκίνησε αυτή η ανανέωση της φιλίας μας. Την ρώτησα: «αν θέλεις να ασχοληθείς» – υπάρχουν στο Λονδίνο αρκετοί Έλληνες, οι οποίοι μπορούν να βοηθήσουν και μου είπε ότι προσφέρονται να βοηθήσουν και να δούμε τον τρόπο – «να έλθεις να συνδράμεις σε αυτό το έργο, το οποίο είναι ένα έργο για τις επόμενες γενιές, για τα επόμενα πενήντα, εκατό χρόνια». Έτσι λοιπόν βρίσκεται μαζί μας – «και της είπα ότι αυτό που χρειάζεται σε τέτοιες περιπτώσεις» – γιατί το επιστημονικό προσωπικό το έχουμε, επιστήμονες έχουμε- «είναι ψυχή». Αφού λοιπόν έχει ψυχή, ας ξεκινήσουμε με την κ. Μανδαράκα-Σέππαρντ και να δούμε αν αυτή η ψυχή θα έχει και συνέχεια.

 

ΑΛΕΚΑ ΜΑΝΔΑΡΑΚΑ-ΣΕΠΠΑΡΝΤ (Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Λονδίνου):

Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.

Αξιότιμοι συνάδελφοι, κυρίες και κύριοι, Είμαι Ελληνίδα, όπως ακούσατε, Δικηγόρος, μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών και νομικός του Αγγλικού Δικαίου και έχω εκπαιδευτεί στο Ναυτιλιακό Δίκαιο. Διαμένω και δουλεύω στην Αγγλία επί 35 χρόνια και δεν έχω, όπως καταλαβαίνετε, την ευγλωττία στα Ελληνικά των σπουδαίων ομιλητών σας. Όμως, θα προσπαθήσω να είμαι σαφής και ολιγόλογη.

Δεν είμαι εδώ για να αγορεύσω. Σαν Ελληνίδα εξωτερικού παρατηρώ με θλίψη τι γίνεται στον τόπο μας και ήλθα να υποστηρίξω την αξιοθαύμαστη πρωτοβουλία που πήρε ο Σύλλογός μας με τον Πρόεδρο κ. Παξινό και παλιό αγαπητό συμφοιτητή μου.

Δεν είμαι ειδικός συνταγματολόγος και σαφώς δεν θα εκφράσω επιστημονική γνώμη σε συνταγματικά θέματα. Έχετε τους άλλους καθηγητές που είναι ειδικευμένοι. Η ειδικότητά μου είναι στο Ναυτικό Δίκαιο και οι έρευνές μου σαν καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Λονδίνου με έχουν οδηγήσει στην εξέταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στο Διεθνές Δίκαιο.

Όταν ήμουν στην Ελλάδα στις αρχές Ιουνίου για τα Ποσειδώνια, μου έκανε έκπληξη το ότι πολλοί συνάδελφοι δεν είχαν διερωτηθεί, αν αυτά που θα προκύψουν με την προτεινόμενη νομοθεσία είναι συνταγματικά, σύμφωνα με τη Διεθνή Σύμβαση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Μόνο όταν μίλησα με τον Πρόεδρό μας, Δημήτριο Παξινό, βρήκα ανταπόκριση και συμπτωματικά είχε και εκείνος τις ίδιες ερωτήσεις και ανησυχίες, που είχα κι εγώ. Και γι' αυτό συγχαίρω τον Πρόεδρο και τους συναδέλφους που οργάνωσαν την συγκέντρωση στις 15 Ιουνίου και την παρούσα.

Το Μνημόνιο των ομιλητών της 15ης Ιουνίου είναι πάρα πολύ αξιόλογο και πρέπει να διαβαστεί από όλους μας. Ειδικοί καθηγητές σε αυτό το Μνημόνιο κάνουν μία αξιόλογη προσπάθεια – και χαίρομαι που βλέπω ότι υπάρχουν Έλληνες με ιδανικά- να αναλύσουν τα προβλήματα, που πλήττουν την Ελλάδα, με βαθιά επιστημονική και νομική ανάλυση.

Η παρουσία μου εδώ δεν είναι για να κάνω την ανάλυση των προβλημάτων, αλλά να θέσω ερωτήματα, όπως είπε ο κύριος Πρόεδρος. Είναι πιο εύκολο να ρωτάς, παρά να δίνεις απαντήσεις στις ερωτήσεις. Ελπίζω μ' αυτό τον τρόπο να μπορέσουμε να επεκτείνουμε τη διερεύνηση των σοβαρών νομικών θεμάτων που προκύπτουν με τον προτεινόμενο Ν. 3845/2010 για τον Μηχανισμό Στήριξης της Ελληνικής Οικονομίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση (σύμφωνα με τη Σύμβαση 8/5/10) και το ΔΝΤ (σύμφωνα με το Διακανονισμό Χρηματοδότησης Αμέσου Ετοιμότητας 10/5/10).

Από αυτά που έχω διαβάσει, θέλω να κάνω τρεις γενικές παρατηρήσεις με σχόλια και έπειτα θα ασχοληθώ λίγο με το Ασφαλιστικό.

1. Είναι η Σύμβαση με την Ευρωπαϊκή Ένωση και ο Διακανονισμός με το IMF (ΔΝΤ) συνταγματικά σωστά, ή αλλιώς δημοκρατικά χωρίς REFERENDUM, δηλαδή χωρίς το προκαταρτικό ψήφισμα από τον Ελληνικό λαό, ότι οι Έλληνες δέχονται να προχωρήσουν με αυτό τον τρόπο; Καταλαβαίνω από όσα έχουν ειπωθεί – δεν ζω εδώ, αλλά διαβάζω – ότι η Κυβέρνηση ψηφίστηκε με βάση ότι η Οικονομία ήταν καλή και θα γινόταν καλύτερη. Επειδή ο παραπάνω νόμος και οι δανειακές συμφωνίες επηρεάζουν, όχι μόνο τα δικαιώματα μιας ορισμένης τάξης Ελλήνων, αλλά όλη την Ελλάδα, μπορεί να

ειπωθεί ότι χωρίς δημοψήφισμα, ή την απαιτούμενη πλειοψηφία του Κοινοβουλίου, η Ελλάδα είναι σε κατάσταση εξωτερικής οικονομικής δικτατορίας ή κατοχής. Οτιδήποτε είναι πιθανόν να συμβεί, απ' ό,τι έχω διαβάσει στη σύμβαση του δανείου, αν το δάνειο δεν αποπληρωθεί στο χρόνο που προβλέπεται. Το δάνειο προβλέπει π.χ. ότι θα γίνουν κατασχέσεις και πλειστηριασμός κρατικών περιουσιών με όρους που ο Ελληνικός λαός δεν έχει ψηφίσει. Simply, Greece gives away sovereignty rights. Σήμερα στο ραδιόφωνο έλεγαν με χαρά ότι θα πληρωθεί η δεύτερη δόση του δανείου, αλλά δεν ρωτούν πώς θα μπορέσει η Ελλάδα να εξοφλήσει το δάνειο χωρίς πιο ευνοϊκούς όρους. Αυτή ήταν η πρώτη μου ερώτηση και ελπίζω οι άλλοι ομιλητές να ασχοληθούν με αυτή.

2. Διάβασα στο Μνημόνιό σας (15/6/10) ότι στην ουσία η Ελληνική Κυβέρνηση επιχειρεί να πείσει τον Ελληνικό Λαό για την «αναγκαιότητα συμμόρφωσής» του και αυτό είναι προφανές από τα μέτρα που παίρνει η Κυβέρνηση. Όλοι οι σκεπτόμενοι καταλαβαίνουν ότι αυτό μοιάζει με μια σουρεαλιστική παρωδία. Φαίνεται ότι ο Ελληνικός Λαός είναι στο σκαμνί της κατηγορίας. Και ερωτώ: για ποιο έγκλημα δικάζεται ο λαός; Ποιος έφερε την Ελλάδα σ' αυτήν την κατάσταση; Πού είναι οι υπεύθυνοι που κρύβονται, χωρίς απολογία και μέτρημα των δικών τους ευθυνών; Μιλάνε για φοροφυγάδες; Ποιος φταίει γι' αυτό; Γιατί οι εκάστοτε κυβερνήτες δεν είχαν σύστημα για φορολογικό έλεγχο; Γιατί ο φτωχός λαός πρέπει να πληρώσει για τα λάθη αυτών που εκάστοτε κυβερνούν και τους οποίους ο λαός ο ίδιος εμπιστεύτηκε να διαχειρίζονται δημοκρατικά και δίκαια τις υποθέσεις της χώρας μας; Δεν προτείνω να κάνουμε εδώ τον απολογισμό όλων αυτών που έχουν ευθύνη. Όπως όλοι γνωρίζουμε, οι ρίζες της οικονομικής κρίσης είναι διεθνείς και η κατάρρευση άρχισε από ασυλλόγιστους τραπεζίτες και κυβερνήτες που έχουν ξεφύγει το σκαμνί της κατηγορίας.

3. Και αυτό με φέρνει στην επόμενη ερώτηση: ποιος φυλάει τους φύλακες? (who guards the guards?). Το δημοκρατικό και πολιτικό σύστημα θα πρέπει να προβλέπει επιπτώσεις για παραβιάσεις από μέλη του Κοινοβουλίου. Για παράδειγμα, στην Αγγλία ο δημοκρατικός και κοινοβουλευτικός μηχανισμός ανάγκασε τους πολιτικούς που χρησιμοποίησαν χρήματα από το κοινό ταμείο για προσωπικές δαπάνες (πέρα από αυτές που είχαν δικαίωμα) να επιστρέψουν τα χρήματα (το λεγόμενο «MP expenses», όπως ξέρετε.) Τι γίνεται αντίστοιχα με τους Έλληνες Βουλευτές σε τέτοιο θέμα; Πρέπει να υπάρχουν παρόμοιες διατάξεις και για αυτούς.

4. Ερχόμενη τώρα στο Ασφαλιστικό, για το οποίο είμαι εδώ, ερωτώ: είναι νόμιμο κατά το Ελληνικό Σύνταγμα να ελαττωθούν οι συντάξεις, για τις οποίες οι περισσότεροι δικαιούχοι δούλεψαν και πλήρωσαν μηνιαίες συνεισφορές; (Δεν μιλάμε για τα υψηλά ποσά που μπορεί να έχουν δοθεί σε μερικές περιπτώσεις, χωρίς ακόμα τη συμπλήρωση των προγραμματισμένων ετών υπηρεσίας, που και αυτό είναι σφάλμα πολιτικών, οι οποίοι το επέτρεψαν). Δεν είναι οι προβλέψεις του νόμου αυθαίρετες και ανυπόστατες, ακόμα και αν λάβουμε υπόψη τη δικαιολογία των αναγκαστικών μέτρων για το εθνικό συμφέρον; Το νομοσχέδιο για το Ασφαλιστικό ψηφίστηκε χθες με ψήφους 156, έναντι 128, ισχυρή αντίσταση. Ο Υπουργός Οικονομικών, διάβασα, εγγυήθηκε τη διασφάλιση αξιοπρεπούς σύνταξης για κάθε δικαιούχο. Τι σημαίνει αυτό σε ποσά; Το καταλαβαίνετε, ή είναι μόνο λόγια του αέρα;

5. Και αν υποθέσουμε ότι ο νόμος 3845/2010, που προβλέπει για μια ομάδα μέτρων συντήρησης, είναι συνταγματικός, οι διατάξεις του, που προβλέπουν τη μείωση συντάξεων, δεν είναι σε αντίθεση με τις διατάξεις της Διεθνούς Συνθήκης, η οποία προστατεύει τα ανθρώπινα δικαιώματα και ιδιαίτερα το Πρωτόκολλο 1, άρθρο 1, που προστατεύει τα περιουσιακά δικαιώματα; Το δικαίωμα της σύνταξης, που έχει αποκτηθεί νόμιμα, περιλαμβάνεται σ' αυτή την κατηγορία δικαιωμάτων.

α. Και σε αυτό το σημείο θα ήθελα να κάνω ένα παραλληλισμό αυτού του θέματος με την υπόθεση του Αγγλικού Δικαστηρίου των Εφετών στην NORTHERN ROCK: Όταν πτώχευσε η NORTHERN ROCK, η Αγγλική κυβέρνηση με την Τράπεζα της Αγγλίας έπρεπε να πάρουν μέτρα να τη σώσουν, για να εμποδίσουν την κατάρρευση και άλλων financial institutions. Η NORTHERN ROCK εθνικοποιήθηκε με έναν ειδικό νόμο (the Banking Act 2009) που ψηφίστηκε γι' αυτό το σκοπό. Οι μέτοχοι και investors (150.000 περίπου) της NORTHERN ROCK έχασαν την αποζημίωση για το μερίδιό τους, εξ αιτίας των αναγκαστικών μέτρων που πήρε η κυβέρνηση με την Αγγλική Τράπεζα. Το 2009 έκαναν αγωγή στο Αγγλικό Δικαστήριο για judicial review της απόφασης της κυβέρνησης να μη τους αποζημιώσει και έφθασαν μέχρι το Εφετείο. Προφανώς είχαν έννομο δικαίωμα δικονομικά να κάνουν προσβολή των μέτρων που πήρε η κυβέρνηση. Η βάση της αγωγής ήταν ότι ο νόμος, the Banking Act και ο μηχανισμός της αποζημίωσης, ήταν εναντίον του Πρωτοκόλλου 1, άρθρο 1, της Διεθνούς Συμβάσεως που προστατεύει Ανθρώπινα Δικαιώματα και ειδικά το περιουσιακό τους δικαίωμα, δηλαδή τις μετοχές από τις καταθέσεις τους, για τις οποίες έπρεπε να αποζημιωθούν από την κυβέρνηση. Ισχυρίστηκαν ότι ο μηχανισμός αποζημίωσης ήταν παράνομος, άδικος και δυσανάλογος. Στην ουσία το αίτημά τους ήταν ότι η κυβέρνηση δεν έπρεπε να τους τιμωρήσει με το να αποκλείσει την αποζημίωσή τους για τα λάθη που έκανε η Northern Rock. Αλλά για να μη πολυλογώ, έχασαν τη δίκη. Το Δικαστήριο αποφάσισε ότι ο νόμος προέβλεπε αναλυτικά τα μέτρα που έπρεπε να παρθούν για το ευρύτερο δημόσιο συμφέρον, σε σύγκριση του μερικού περιουσιακού δικαιώματος των καταθετών. Η πρόσφατη αίτησή τους στο Supreme court for leave to appeal απορρίφθηκε και αυτοί που έχασαν πολλά, θα προσφύγουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, εφόσον έχουν τώρα εξαντλήσει όλα τα δικονομικά μέσα στην Αγγλία.

β. Το σχόλιό μου εδώ είναι ότι σε σύγκριση με το δικαίωμα των Ελλήνων συνταξιούχων, οι περισσότεροι καταθέτες στο NORTHERN ROCK είχαν έξτρα να καταθέσουν και η επιβίωσή τους δεν εξαρτιόταν από αυτά τα χρήματα μόνο. Επιπλέον, the Banking Act was passed after wide public consultation.

γ. Ο άλλος παραλληλισμός που μπορεί να γίνει με την NORTHERN ROCK στη προκειμένη περίπτωση της Ελλάδας είναι ο εξής: μας λένε ότι η Ελλάδα έχει πτωχεύσει εξαιτίας της αδυναμίας της να πληρώσει τα παλιά χρέη. Η Ευρώπη (μητέρα όλων των Ευρωπαϊκών χωρών της Ένωσης) στην ουσία «Ευρωπαιανίζει» την Ελλάδα με τους όρους της (ίδιο με το nationalisation). Και ερωτώ: για ποιο δημόσιο συμφέρον έγινε αυτό; Για να σώσουμε το Ευρώ και τους Ευρωπαίους δανειστές; Το προέβλεπε αυτό η Ευρωπαϊκή Σύμβαση, όταν η Ελλάδα έγινε μέλος του Ευρώ; Τι ήταν οι όροι των τότε δανειστών για αδυναμία πληρωμής; Αυτές οι ερωτήσεις δεν αφορούν μόνο το Ενοχικό Δίκαιο, αλλά το Ευρωπαϊκό και Διεθνές Οικονομικό Δίκαιο.

δ. Με απλά λόγια, φαίνεται ότι οι δανειστές της Ελλάδας (Ευρωπαίοι τραπεζίτες) πήραν σωσίβιο από την Ευρωπαϊκή Ένωση με αντίτιμο να έχει το δικαίωμα η Ευρωπαϊκή Ένωση να προβεί, με την οντότητά της, στη κατάσχεση και τον πλειστηριασμό Ελληνικής περιουσίας, γιατί ίσως κάτι τέτοιους όρους δεν θα τους προέβλεπαν οι δανειακές συμβάσεις που έκαναν οι τραπεζίτες με την Ελλάδα.

6. Αλλά και πάλι ερωτώ: υπάρχει άλλη λύση-διέξοδος για την Ελλάδα; Η παρούσα διέξοδος είναι πολιτική. Έχω μείνει έκπληκτη με την ταχύτητα της συγγραφής όλων των εκτεταμένων συγγραμμάτων και του περίπλοκου νόμου. Γιατί έγιναν όλα τόσο γρήγορα και ξαφνικά; Φαίνεται σαν να ήταν προσχεδιασμένα. Ο λαός με το δίκιο του έχει αγριέψει και πήρε τους δρόμους για να ακουστεί, εφόσον η γνώμη του δεν πάρθηκε προτού γίνουν όλα αυτά. Φυσικά, καμία μορφή βίας επιτρέπεται. Λέγεται στον ξένο Τύπο ότι με το σπάσιμο της Eurozone θα μπορούσε να επισπευστεί η οικονομική ανάπτυξη των αδύναμων ευρωπαϊκών χωρών (Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιρλανδία) για να δημιουργηθεί μεγαλύτερος συναγωνισμός.

7. Στην περίπτωση των συνταξιούχων, είναι πολλές οι ερωτήσεις και τα νομικά θέματα που πρέπει να αναλυθούν, δικονομικά, ουσιαστικά, συνταγματικά και θέματα Ευρωπαϊκού και Διεθνούς Δικαίου.

α. Πρώτον, ποια είναι η δικονομική διαδικασία προσβολής του νόμου των μέτρων;

β. Ποιος έχει έννομο δικαίωμα να προσβάλει το νόμο;

γ. Ποιο δικαστήριο έχει αρμοδιότητα και δικαιοδοσία;

δ. Είναι θέμα μόνο συνταγματικού ή επίσης και ευρωπαϊκού δικαίου;

8. Είναι άμεση ανάγκη και υποχρέωσή μας να κάνουμε το παν να σταματήσουν οι απεργίες που δυσφημίζουν την Ελλάδα και καταστρέφουν το πιο δυναμικό μέσο εισοδήματος, τον τουρισμό. Δεν είμαι πολιτικός, ούτε οικονομολόγος, αλλά το θέμα προστασίας του τουρισμού μας είναι αυτονόητο. Θα ήθελα να συστήσω στο Σύλλογο να ανακοινώσει την υποστήριξή του στους εργαζόμενους και συνταξιούχους για να καλμάρουν, ιδιαίτερα σ' αυτή τη θερινή περίοδο. Αυτό θα ήταν μια μεγάλη αρχική επιτυχία αυτής της αξιόλογης κίνησης του Συλλόγου.

9. Επιπλέον, οι επιχειρηματίες και οι εφοπλιστές, που είναι επίσης οι σημαντικοί φορείς της σωτηρίας της Ελλάδας σε σχέση με την οικονομική ανάπτυξη, θα μπορούσαν να συνδράμουν ουσιαστικά σε αυτή τη προσπάθεια. Χρειάζεται ένωση και συστράτευση για έναν ανώτερο σκοπό, το μέλλον της Ελλάδας. Οι λεπτομέρειες είναι για εκείνους να σκεφτούν το πώς, και υπάρχουν σκεπτόμενοι πατριώτες στη ναυτιλία μας. Η κοινοποίηση των πρακτικών και σε αυτούς θα ήταν χρήσιμη.

10. Ο αγώνας που αρχίσατε είναι αξιόλογος, αλλά δύσκολος, γιατί χρειάζεται συνεργασία όλων των σκεπτομένων Ελλήνων. Όπως εσείς έχετε αρχίσει αυτή την κίνηση, θέλω να πιστεύω ότι και άλλοι θα ακολουθήσουν, για να βρείτε ομαδικά τη λύση των προβλημάτων. Τα δικαιώματα των Ελλήνων και η Ελλάδα πρέπει να προστατευθούν. Δικηγόροι με ειδική γνώση των νομικών θεμάτων τα οποία προκύπτουν, που έχουν ακεραιότητα, πατριωτισμό και φιλανθρωπία, μπορούν να βοηθήσουν. Έκκληση βοήθειας και από Άγγλους Δικηγόρους μπορεί να είναι εφικτή, όταν τα νομικά θέματα έχουν ξεκαθαριστεί.

11. Το τι γίνεται στην Ελλάδα, είναι πρωτοφανές ιστορικά. Σαν παρατηρήτρια από το εξωτερικό λυπάμαι ιδιαίτερα, γιατί ήμουν υπερήφανη για τις επιτυχίες του Έλληνα και τη βελτίωση της Αθήνας το 2004. Κανένας δεν πρέπει να ξεχνά ότι η Ελλάδα έδωσε τα φώτα της Δημοκρατίας, της Φιλοσοφίας και του Πολιτισμού στον κόσμο και οι πολιτιστικές αρχές μας δεν πρέπει να καταπατηθούν. Ελπίζω ότι κάτι καλό θα βγει από αυτή την εμπειρία και ίσως αυτό να είναι ότι ο Έλληνας πρέπει να αλλάξει τη νοοτροπία της ανευθυνότητας από κυβερνήτες και κάτω. Αλλά η Ελλάδα αξίζει καλλίτερης τύχης και ελπίζω και εύχομαι να αναδειχθεί πάλι νικητής για ένα καλύτερο αύριο των παιδιών της.

Ευχαριστώ πολύ.

 

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΑΞΙΝΟΣ (Πρόεδρος ΔΣΑ):

Ο λόγος τώρα θα δοθεί στον κ. Κώστα Μπέη, Ομότιμο Καθηγητή Πανεπιστημίου Αθηνών.

 

ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΕΗΣ (Ομότιμος Καθηγητής ΠανεπιστημίουΑθηνών):

Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε,

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Φίλες και φίλοι,

Όπως και εσείς, έτσι και εγώ πληγώνομαι κάθε φορά που ξεφυλλίζοντας ξένες εφημερίδες και περιοδικά, ιδίως από τη Γερμανία, διαβάζω τη χλεύη για το κατάντημά μας και για τις προσδοκίες τους να κατάσχουν εθνικούς θησαυρούς της πολιτιστικής μας κληρονομιάς και να τη βγάλουν τον πλειστηριασμό. Βέβαια, όταν τα πρωτοδιάβασα αυτά, δεν πίστευα στα μάτια μου. Είδα όμως ότι πραγματικά το Διεθνές Σύμφωνο προβλέπει την εξουσία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Ευρωπαϊκής Τράπεζας και των χωρών που θα δανείσουν την Ελλάδα δια μέσου του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να κατάσχουν και ακατάσχετα περιουσιακά στοιχεία του Ελληνικού Δημοσίου, όπως είναι η πολιτιστική μας κληρονομιά, οι αρχαιότητές μας, τα νησιά μας. Ηδονίζονται να τα κατάσχουν και να τα βγάλουν στον πλειστηριασμό.

Βέβαια, όταν ένας νομικός καθίσει και προσεγγίσει αυτές τις φλυαρίες με προσοχή, θα δει ότι τουλάχιστον, σε πρώτη φάση, τέτοιο κίνδυνο δεν έχουμε. Γιατί; Δεν ανέλαβε τέτοιες υποχρεώσεις η Ελληνική Κυβέρνηση; Ανέλαβε. Μέσα στο Σύμφωνο υπάρχει ρητά ο όρος της εξουσίας των δανειστών να κατάσχουν ακατάσχετα αντικείμενα της δημόσιας περιουσίας. Αλλά για να ισχύει αυτή η δέσμευση, θα έπρεπε να κυρωθεί η συμφωνία με την πλειοψηφία των 3/5 του συνόλου των Βουλευτών. Αυτή την πλειοψηφία δεν μπορούσε να τη διαθέτει η κυβέρνηση και αρκέστηκε, ως εκ τούτου, σε έναν απλό νόμο. Η Σύμβαση δεν κυρώθηκε νομοθετικώς, αφού περιείχε διατάξεις για τις οποίες ήταν απαραίτητη η πλειοψηφία των 3/5 του συνόλου των Βουλευτών, όπου επαναλήφθηκαν οι διατάξεις που περιέχονται στο Σύμφωνο.

Αυτές όμως οι διατάξεις, τουλάχιστον με την πρώτη ματιά, δεν μπορούν να είναι δεσμευτικές. Δεν μπορεί να έχει εξουσία κανείς να έλθει να κατάσχει ακατάσχετα αντικείμενα της Ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς και των νησιών μας, όπως ονειρεύονται, γιατί δεν έχει κυρωθεί αυτή η σύμβαση. Απλώς, είπαμε, έγινε ένας νόμος, πάσχει αντισυνταγματικότητας, και κατά το σημείο τούτο, αναφορικά δηλαδή με την ακατάσχετη περιουσία, δεν ισχύει. Δεν έληξε όμως το ζήτημα. Δυστυχώς το πρόβλημα υπάρχει και πρέπει να μας απασχολήσει. Με ποια έννοια: έχουμε από εκεί και πέρα το ενδεχόμενο κάτω από πιέσεις η Ελληνική κυβέρνηση να εκμισθώσει αυτά τα ακατάσχετα περιουσιακά στοιχεία με πολύχρονες μισθωτικές συμβάσεις. Καμία διάταξη του Συντάγματος δεν μας προστατεύει από αυτό. Μακάρι να κάνω λάθος και να με διορθώσετε. Όσο προσπάθησα να μελετήσω το πρόβλημα, δεν βλέπω ότι θα μπορούσε να αποφύγει την πίεση μία εξασθενημένη ελληνική κυβέρνηση να παραχωρήσει μισθωτικό δικαίωμα πολυετές για την εκμετάλλευση των αρχαιολογικών μας χώρων και για την τουριστική εκμετάλλευση νησιών μας. Ο κίνδυνος λοιπόν είναι υπαρκτός και πρέπει να μας απασχολήσει πώς εγκαίρως θα πάρουμε τα μέτρα μας και δεν θα αιφνιδιαστούμε την τελευταία στιγμή και να αλαφιαζόμαστε με προχειρολογήματα.

Ανάμεσα στα άλλα, το Διεθνές Σύμφωνο – που επαναλαμβάνω δεν κυρώθηκε νομοθετικώς, αλλά απλώς οι διατάξεις του πέρασαν με απλό νόμο – περιέχει διάταξη, ότι αναφορικά με αυτή την κατάσχεση των ακατάσχετων περιουσιακών στοιχείων, δικαιοδοσία και αρμοδιότητα θα έχει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο του Λουξεμβούργου. Και αναρωτιέμαι: αν γίνουν παράνομες κατασχέσεις, δεν θα έχουν δικαιοδοσία τα Ελληνικά Δικαστήρια να προσφύγουμε και να διαγνώσουν ότι σύμφωνα με το ελληνικό Σύνταγμα είναι άκυρη η κατάσχεση και ο επισπευδόμενος πλειστηριασμός; Θα πρέπει να τρέχουμε στο Λουξεμβούργο, για να αποφανθεί το Λουξεμβούργο, αν είναι άκυρη η κατάσχεση που έγινε; Με την πρώτη ματιά φαίνεται τρελό. Αλλά ούτε το πρώτο είναι, ούτε το τελευταίο από τα τρελά που συμβαίνουν σε αυτό τον τόπο. Δεν θα σας απασχολήσω περισσότερο, παρά μόνο με δύο ακόμη σκέψεις:

Η μία είναι συναισθηματική. Έχω την αίσθηση ότι βρισκόμαστε εκεί που βρίσκονταν οι Αθηναίοι την εποχή του Δημήτριου του πολιορκητή, σε τέτοιο χάλι κατάπτωσης, που του είχαν παραχωρήσει τον ίδιο τον Παρθενώνα να χρησιμοποιεί ως ιδιωτική κατοικία. Σε αυτό το χάλι περίπου βρισκόμαστε και τώρα.

Η δεύτερη σκέψη είναι τι γίνεται μακροπρόθεσμα. Είναι ολοφάνερο, κυρίες και κύριοι, ότι έχουμε οξύτατο πολιτικό, πολιτειακό πρόβλημα. Το κράτος μας έχει σαπίσει και πρέπει να το καταλάβουμε αυτό. Χρειαζόμαστε νέο πολίτευμα, χρειαζόμαστε μελέτη.

Κάνω έκκληση στον Πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου να συγκεντρώσει ανθρώπους που έχουν γνώση και να γίνει μία προετοιμασία για ένα υγιές πολίτευμα. Το πολίτευμα αυτό, της φαυλοκρατίας, επιτέλους πρέπει να ανατραπεί.

Αυτές τις σκέψεις θέλω να θέσω υπόψη σας και θα ήμουν ευτυχής, αν θα μπορούσαν να βρουν κάποια απήχηση και στις δικές σας ευαισθησίες.

Ευχαριστώ για την προσοχή σας.

 

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΑΞΙΝΟΣ (Πρόεδρος ΔΣΑ):

Παρακαλώ τον κ. Κώστα Χρυσόγονο, Καθηγητή Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, να έλθει στο Βήμα και τον ευχαριστώ για όλη τη βοήθεια που μας έχει παράσχει και που θα συνεχίσει να παρέχει.

 

ΚΩΣΤΑΣ ΧΡΥΣΟΓΟΝΟΣ (Καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης):

Σας ευχαριστώ εγώ από την πλευρά μου, κύριε Πρόεδρε, για την τόσο τιμητική πρόσκληση για δεύτερη φορά μέσα σε ένα μήνα. Δεν θα επαναλάβω βεβαίως όσα είχα πει για το θέμα στην προηγούμενη εκδήλωση που είχε γίνει εδώ στις 15 Ιουνίου του 2010.

Επιτρέψτε μου μόνο να πω τελείως επιγραμματικά ότι κατά την άποψή μου η Ελλάδα εισέρχεται με ταχύτητα στη πιο επικίνδυνη στροφή της μεταπολεμικής της ιστορίας. Τα επόμενα χρόνια προμηνύονται για τον Ελληνικό Λαό τα δυσκολότερα από την περίοδο της γερμανικής κατοχής. Στην πραγματικότητα, άλλωστε, η χώρα από το Μάιο και μετά τελεί υπό μία μετανεοτερική εκδοχή οικονομική ξένης κατοχής, που είναι η περιβόητη «τρόικα» και ο «μηχανισμός στήριξης της Ελληνικής οικονομίας», που για μένα δεν είναι μηχανισμός στήριξης της Ελληνικής οικονομίας, είναι μηχανισμός στήριξης των ξένων δανειστών. Ας μου επιτραπεί εδώ, εν είδει παρενθέσεως, να πω ότι όση ευθύνη για την υπερχρέωση φέρουν οι Ελληνικές Κυβερνήσεις, που αλόγιστα και ανεύθυνα δανείζονταν και άρα και οι ψηφοφόροι, οι οποίοι τις ανεδείκνυαν, άλλη τόση φέρουν οι διοικήσεις των ξένων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, που εξίσου αλόγιστα και ανεύθυνα δάνειζαν και συνεπώς και οι μέτοχοί τους. Άρα, δεν είναι λογικό και δεν είναι και βιώσιμο βεβαίως να επιδιώκεται μέσω αυτού του μηχανισμού, ασύμμετρης κατ' ουσία πτώχευσης, να επιρριφθούν όλες οι συνέπειες της υπερχρέωσης και της διαγραφόμενης παύσης πληρωμών, σε βάρος του Ελληνικού Λαού και αντιθέτως να επιχειρείται να ικανοποιηθούν στο ακέραιο οι δανειστές. Αυτό δεν είναι το κύριο αντικείμενο της εισήγησής μου, απλώς το λέω εισαγωγικά.

Το κύριο αντικείμενο είναι η Δανειακή Σύμβαση. Η Δανειακή Σύμβαση που υπογράφτηκε στις 8 Μαΐου του 2010 μεταξύ, αφενός, της Ελληνικής Δημοκρατίας ως δανειολήπτη και, αφετέρου, των κρατών μελών της Ευρωζώνης, εκτός της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, και του γερμανικού πιστωτικού ιδρύματος για την ανοικοδόμηση, όπως λέγεται, το οποίο τελεί υπό την εγγύηση και ενεργεί προς το δημόσιο συμφέρον της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, είναι μία διεθνής σύμβαση, η οποία υποβλήθηκε στη Βουλή για κύρωση με νόμο και το σχετικό νομοσχέδιο, εξ' όσων γνωρίζω, ακόμη εκκρεμεί, δεν έχει περάσει από τη Βουλή. Είναι άλλο πράγμα αυτό και άλλο η ψήφιση του Ν. 3845/2010 που επιγράφεται «Μηχανισμός Στήριξης της Ελληνικής Οικονομίας».

Ειρήσθω εν παρόδω, αυτή η έκφραση δεν υπάρχει σε καμία από τις δηλώσεις των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων της Ευρωζώνης που προηγήθηκαν, είναι έκφραση για εγχώρια κατανάλωση. Οι δηλώσεις αυτές κάνουν λόγο για στήριξη της Ευρωζώνης και όχι για στήριξη της Ελληνικής Οικονομίας. Εν πάση περιπτώσει, είναι διαφορετικό το ζήτημα της ψήφισης του Ν.3845/2010 και διαφορετικό το ζήτημα της δανειακής σύμβασης, η οποία, επαναλαμβάνω, εκκρεμεί προς κύρωση και θα κυρωθεί προφανώς με νόμο από τη Βουλή.

Τι λέει αυτή η Σύμβαση: Σύμφωνα με το άρθρο 3 παρ. 4 α «η χορήγηση και εκταμίευση οποιασδήποτε δόσης του δανείου» – ήδη έχει δοθεί η πρώτη δόση – «τελεί υπό την προϋπόθεση της υποβολής «γνωμοδοτήσεων» – ουσιαστικά πρόκειται για προκατασκευασμένες δηλώσεις, το κείμενο των οποίων εμπεριέχεται αυτούσιο στη Δανειακή Σύμβαση – «από τους νομικούς συμβούλους των Υπουργείων Δικαιοσύνης και Οικονομικών». Το άρθρο 4 παρ. 1β προσθέτει «Ο δανειζόμενος, η Ελληνική Δημοκρατία, εγγυάται ότι οι γνωμοδοτήσεις αυτές είναι ορθές και ακριβείς». Τι λένε οι γνωμοδοτήσεις; Σημασία έχει κυρίως το σημείο «12», το οποίο διαβεβαιώνει τους δανειστές, δηλαδή τα άλλα κράτη μέλη της Ευρωζώνης και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ότι ούτε ο δανειζόμενος, ούτε οποιαδήποτε περιουσία του έχουν ασυλία λόγω κυριαρχίας, ή για άλλο λόγο, από τη δικαιοδοσία και την εκτέλεση σχετικά με κάθε ενέργεια, ή διαδικασία σχετική με τη Σύμβαση.

Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 14 παρ. 5 της συμβάσεως «ο δανειολήπτης αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει, ή πρόκειται να αποκτήσει, όσον αφορά τον ίδιο, ή τα περιουσιακά του στοιχεία, από νομικές διαδικασίες σε σχέση με την παρούσα σύμβαση, περιλαμβανομένων, χωρίς περιορισμούς της ασυλίας όσον αφορά την άσκηση αγωγής, δικαστική απόφαση ή άλλη διαταγή, και όσον αφορά την εκτέλεση και επιβολή κατά των περιουσιακών στοιχείων του, στο βαθμό που δεν το απαγορεύει δεσμευτικό δίκαιο, mandatory law», λέει το πρωτότυπο κείμενο της δανειακής συμβάσεως στην αγγλική γλώσσα.

Σε τι συνίσταται αυτό το δεσμευτικό Δίκαιο, είναι προς το παρόν άδηλο. Θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι υφίσταται διεθνές έθιμο, απαγορευτικό της αναγκαστικής εκτέλεσης σε περιουσιακά στοιχεία του κράτους προορισμένα για δημόσιους σκοπούς. Ωστόσο φαίνεται να γίνεται γενικά αποδεκτό στη θεωρία του Διεθνούς Δικαίου ότι το κράτος-οφειλέτης μπορεί να παραιτηθεί από την ασυλία του αυτή έναντι εκτέλεσης με ρητή πράξη του. Και ασφαλώς θα μπορούσε να υποστηριχθεί πως τέτοια ρητή πράξη είναι η υποβολή των γνωμοδοτήσεων των νομικών συμβούλων των δύο Υπουργείων και η διαβεβαίωση της Ελληνικής Κυβέρνησης για την ακρίβειά τους. Παρενθετικά επιτρέψτε μου να πω ότι κατά την άποψή μου η υπογραφή των γνωμοδοτήσεων αυτών – χωρίς να είμαι ποινικολόγος και χωρίς να θέλω να παραστήσω τον εισαγγελέα – μου μοιάζει τουλάχιστον να εμπίπτει στη νομοθετική μορφή της παραβάσεως καθήκοντος. Όταν δηλαδή διαβεβαιώνεται ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να προβάλει ενστάσεις απορρέουσες από την κυριαρχία της κατά της εκτελέσεως που πρόκειται να επισπεύσει κράτος-δανειστής, αν δεν καταφέρουμε να αποπληρώσουμε εγκαίρως, έστω και μία από τις δόσεις του δανείου. Σημειωτέον μάλιστα ότι εφαρμοστέο δίκαιο για την παραπάνω σύμβαση είναι σύμφωνα με το άρθρο 14 παρ.1 – όχι το Ελληνικό – αλλά το Αγγλικό Δίκαιο και αποκλειστικά αρμόδιο δικαστήριο για όλες τις διαφορές που προκύπτουν από αυτή τη Σύμβαση, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Λουξεμβούργου, σύμφωνα με την παρ.2 του ίδιου άρθρου 14.

Στο αγγλικό Δίκαιο θέματα ασυλίας κρατών ρυθμίζονται από τη state immunity act του 1978, όπως έχει τροποποιηθεί έκτοτε. Στο πεδίο της αναγκαστικής εκτέλεσης τα άρθρα 13 παρ. 2-4 του νόμου αυτού επιτρέπουν την εκτέλεση κατά του αλλοδαπού Δημοσίου μόνο για περιουσιακά στοιχεία χρήσης iure gestionis. Θα διαβάσω την έκφραση στα αγγλικά: «property in use or itendy for use for commercial purposes», δηλαδή για εμπορικούς σκοπούς. Το κρίσιμο ζήτημα εδώ είναι αν η διάταξη αυτή της state immunity act υπερισχύει του σημείου «12» των γνωμοδοτήσεων και περαιτέρω πώς ακριβώς θα οριοθετηθεί ερμηνευτικά η εκτέλεση. Με άλλες λέξεις, είναι σαφές ότι π.χ. το Μέγαρο τη Βουλής, ή τα κτίρια στα οποία στεγάζονται τα Υπουργεία, ή τα πολεμικά αεροσκάφη της Ελληνικής Αεροπορίας, ή τα πολεμικά πλοία του Πολεμικού Ναυτικού συνιστούν τους απαραίτητους φιλικούς όρους για την κυρίαρχη κρατική υπόσταση της Ελληνικής Δημοκρατίας. Εκεί είναι σαφές ότι πρόκειται για περιουσία, η οποία, όχι απλώς είναι προορισμένη για δημόσιο σκοπό, συνιστά, επαναλαμβάνω, προϋπόθεση της άσκησης κυριαρχίας εκ μέρους του κράτους, αν και βεβαίως οι γνωμοδοτήσεις λένε ότι το κράτος παραιτείται. Αλλά, ακόμη και αν υποθέσουμε ότι η παραίτηση αυτή δεν είναι έγκυρη, ερωτάται πώς θα ερμηνευτούν τα όρια από το δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο φαίνεται να είναι αρμόδιο; Δηλαδή αυτά είναι στοιχεία εθνικής κυριαρχίας; Ο

Παρθενώνας τι είναι; Από πού προστατεύεται ο Παρθενώνας; Το Μουσείο της Ακρόπολης τι είναι; Ο αρχαιολογικός χώρος της Ολυμπίας τι είναι; Καταλαβαίνετε, λοιπόν, ότι εδώ ανοίγει πεδίο, όπου παίζουμε εν ου παικτοίς. Εξάλλου, το εφαρμοστέο αγγλικό Δίκαιο παρέχει στο κράτος-οφειλέτη ελάχιστες άμυνες για τη μη εκτέλεση, ιδίως στην εξαιρετικά εξασθενημένη πλέον act of state doctrine.

Δεν πρόκειται να επεκταθώ περισσότερο, δεν είμαι ειδικός σε θέματα αγγλικού Δικαίου, αλλά γενικά εκείνο που μπορεί να πει κανείς είναι ότι το αγγλικό Δίκαιο σε τέτοια θέματα ακριβώς, επειδή το Ηνωμένο Βασίλειο είναι έδρα χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και επειδή τίθενται κατ' επανάληψη θέματα τέτοια σε σχέση με αλλοδαπά κράτη-οφειλέτες έναντι των ιδρυμάτων αυτών, είναι το χειρότερο δυνατό Δίκαιο για τον οφειλέτη. Δεν επιλέχθηκε τυχαία το αγγλικό Δίκαιο, όπως δεν επιλέχθηκε τυχαία και το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο οποίο, ως γνωστό, πλειοψηφούν δικαστές προερχόμενοι από τα κράτη-δανειστές. Δεν είναι καν δηλαδή αμερόληπτο Δικαστήριο το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα ήταν προτιμότερο από την άποψη αυτή π.χ το Δικαστήριο της Χάγης.

Το σημείο «12» των γνωμοδοτήσεων φαίνεται εν πάση περιπτώσει να ανατρέπει τη βασική αρχή του Δικαίου της εκτέλεσης κατά του δημοσίου -που θετικοποιείται στο άρθρο 4 παρ. 1 του ν. 3068/2002 – ότι δηλαδή αυτή γίνεται σε βάρος μόνο της ιδιωτικής περιουσίας του δημοσίου, των ΟΤΑ, των Ν.Π.Δ.Δ. κατ' αποκλεισμό της δημόσιας περιουσίας τους. Εξάλλου, η δανειακή σύμβαση, μετά την κύρωσή της με νόμο που φοβάμαι ότι θα συμβεί,

αποκτά την κατά το άρθρο 28 παρ. 1 του Συντάγματος τυπική ισχύ και συνεπώς υπερισχύει του ν. 3068/2002. Είναι βέβαια προφανές ότι η ύπαρξη ακατάσχετων δημοσίων πραγμάτων, όπως ο οπλισμός και οι εγκαταστάσεις των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας, τα κτίρια όπου στεγάζονται και λειτουργούν τα άμεσα όργανα του κράτους κ.ο.κ., καθώς και απαιτήσεων, ή χρηματικών διαθεσίμων π.χ. για τη μισθοδοσία του προσωπικού τους, είναι αναγκαίο για να διασφαλιστεί η ύπαρξη και η κυρίαρχη υπόσταση ενός κράτους. Εφόσον το κράτος δεν επιτρέπεται, ενόψει των θεμελιωδών διατάξεων των άρθρων 1 και 26 του Συντάγματος (λαϊκή κυριαρχία και διάκριση των εξουσιών) να απαλλοτριώσει, ή να εκχωρήσει με οποιονδήποτε τρόπο σε ιδιώτες ένα πυρήνα αρμοδιοτήτων που συνιστούν άσκηση κατ' εξοχήν δημόσιας εξουσίας και έκφραση κυριαρχίας, όπως έχει κρίνει στο παρελθόν η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας, αντίστοιχα δεν επιτρέπεται να στερηθεί και από τα υλικά μέσα που καθιστούν πρακτικά εφικτή την άσκηση της κυριαρχίας του τουλάχιστον. Θα έλεγα ότι δεν επιτρέπεται να αποστερηθεί και από τα υλικά μέσα που του επιτρέπουν την εκπλήρωση άλλων αποστολών του, όπως είναι π.χ. η κατά το άρθρο 24 του Συντάγματος υποχρέωσή του για προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος.

Άρα, για μένα, ως συνταγματολόγο, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο κυρωτικός της δανειακής σύμβασης νόμος είναι στο σημείο αυτό αντισυνταγματικός και – προσθέτω – τέτοιες διατάξεις, ούτε με εφαρμογή των παρ. 2 και 3 του άρθρου 28 του Συντάγματος, θα μπορούσαν θεμιτά να θεσπιστούν – δηλαδή έστω και με αυξημένη πλειοψηφία με τις προϋποθέσεις εκείνες – διότι θίγουν πρόδηλα τις βάσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος, όπως και για τον ίδιο λόγο δεν θα μπορούσαν να θεσπιστούν, ούτε καν με αναθεώρηση του Συντάγματος κατά το άρθρο 110.

Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι ότι για τις διαφορές που τυχόν ανακύψουν από τη δανειακή σύμβαση ιδρύεται, όπως προείπα, αποκλειστική αρμοδιότητα του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μπορεί, λοιπόν, από τώρα να πιθανολογήσει κανείς ότι το Δικαστήριο αυτό θα προσανατολιστεί με βάση το άρθρο 27 της Σύμβασης της Βιέννης του 1969 για το Δίκαιο των Συνθηκών που ορίζει ότι τα κράτη δεν μπορούν να επικαλεστούν διατάξεις του εσωτερικού τους δικαίου, άρα ούτε και του εθνικού τους Συντάγματος, για να αποφύγουν την εκπλήρωση των διεθνών τους υποχρεώσεων, όπως προδήλως είναι οι υποχρεώσεις με βάση τη Δανειακή αυτή Σύμβαση που θα κυρωθεί με νόμο. Το μόνο που θα μπορούσε να προσθέσει κανείς εδώ βέβαια είναι ότι αν θεωρηθεί ότι η Δανειακή Σύμβαση εκχωρεί στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο Λουξεμβούργο, την αρμοδιότητα να κρίνει επί ανακοπών του Ελληνικού Δημοσίου κατά της κατασχέσεως π.χ. του Μεγάρου της Βουλή, ή των πολεμικών αεροσκαφών της Ελληνικής Αεροπορίας, τότε αυτό συνιστά αναγνώριση σε διεθνές όργανο, ή σε όργανα εν πάση περιπτώσει υπερεθνικού οργανισμού, όπως είναι το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αρμοδιοτήτων κατά το Σύνταγμα, γιατί σαφώς πρόκειται για αρμοδιότητα άσκησης δικαιοδοτικού έργου που καλύπτεται από άρθρα 94 επόμενα του Συντάγματος και άρα τουλάχιστον ως προς αυτό ειδικά το σημείο θα απαιτείτο η πλειοψηφία των 3/5 για την κύρωση της Δανειακής Σύμβασης, αν υποθέσουμε πως υπονοείται κάτι τέτοιο. Αλλά ούτε και αυτό είναι βεβαίως ξεκάθαρο από το κείμενο του νόμου.

Η περαιτέρω έρευνα του κύρους και της ερμηνείας του σημείου «12» των γνωμοδοτήσεων και των άρθρων 4 και 14 της Σύμβασης από την οπτική γωνία του διεθνούς, ή και του εφαρμοστέου αγγλικού Δικαίου, εκφεύγει από τα πλαίσια της εισήγησης αυτής. Παρά ταύτα, χωρίς καμία διάθεση της δραματοποίησης της κατάστασης, θα μπορούσε να διατυπωθεί το συμπέρασμα πως η Δανειακή αυτή Σύμβαση θέτει μεσοπρόθεσμα τουλάχιστον σε διακινδύνευση ακόμη και τα αναγκαία μέσα άσκησης της εθνικής μας κυριαρχίας, δηλαδή στην πραγματικότητα θέτει σε διακινδύνευση την ίδια την κυρίαρχη κρατική υπόσταση της Ελληνικής Δημοκρατίας. Άλλωστε, δεν λείπουν τα ιστορικά παραδείγματα κρατών που υποχρεώθηκαν αν απορροφηθούν από άλλα, ή να μετατραπούν σε προτεκτοράτα, ως συνέπεια της πτώχευσής τους. Το 1928 η Μεγάλη Βρετανία υποχρέωσε το ουσιαστικά ανεξάρτητο κράτος της Νέας Γης είναι ένα μεγάλο νησί στα ανοικτά των ακτών του Καναδά στον Ατλαντικό, με έκταση όση η Ιρλανδία – να απορροφηθεί από τον Καναδά, διότι δεν μπορούσε να αποπληρώσει το δημόσιο χρέος του. Έγινε μία συγχώνευση κρατών. Μερικές δεκαετίες νωρίτερα, το 1870, και πάλι η Μεγάλη Βρετανία, στηριζόμενη στην ισχύ του στόλου της, μετέτρεψε σε προτεκτοράτο την Αίγυπτο, διότι δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει το δημόσιο χρέος της. Δεν βρισκόμαστε βεβαίως στην εποχή των κανονιοφόρων, αλλά φαίνεται πως οι διεθνείς κεφαλαιαγορές έχουν εξίσου αποτελεσματικά μέσα, για να επιβάλουν την κυριαρχία τους στα εθνικά κράτη.

Φοβάμαι ότι όλα αυτά δεν έχουν γίνει αντιληπτά στην πραγματική διάσταση από τον ελληνικό λαό. Δεν έχουν γίνει αντιληπτά, διότι υπάρχει ένα οργανωμένο σύστημα παραπληροφόρησης και αποσιώπησης της αλήθειας από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, το οποίο δεν αφήνει τον Ελληνικό Λαό να αντιληφθεί τι πρόκειται να συμβεί τα επόμενα χρόνια στη χώρα αυτή. Η εφαρμογή του Μνημονίου και του Μηχανισμού Στήριξης με όλα όσα συνεπάγεται, φοβάμαι ότι παραπέμπουν στη μετατροπή της χώρας μας – στο όχι πολύ μακρινό μέλλον – σε ένα οικονομικά εξαθλιωμένο διεθνές προτεκτοράτο, όπως είναι π.χ. το Κοσσυφοπέδιο, όσο απαισιόδοξο και αν ακούγεται αυτό.

Επιτρέψτε μου καταληκτικά να προσθέσω ότι κατά την άποψή μου βεβαίως και θα υπήρχε άλλος δρόμος, βεβαίως και θα υπήρχε άλλη λύση. Και ο άλλος αυτός δρόμος θα ήταν να υπάρξει αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους, η οποία να ξεκινήσει από τώρα, διότι στην πραγματικότητα αυτό που γίνεται είναι ότι μεταθέτουμε ελαφρώς κατά δύο έτη το πρόβλημα, αλλά και ταυτόχρονα το επιδεινώνουμε. Και βεβαίως η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους θα έπρεπε κατά την άποψή μου να συνδυαστεί και με μία ευρεία συνταγματική μεταρρύθμιση, η οποία να βοηθήσει προς την κατεύθυνση της απαλλαγής της χώρας από την «τάξη» των επαγγελματιών πολιτικών, οι οποίοι και μας οδήγησαν στο σημείο αυτό. Στην ουσία η «τάξη» των επαγγελματιών πολιτικών είναι σήμερα για την Ελλάδα ό,τι ήταν στο μεσαίωνα η τάξη των ευγενών γαιοκτημόνων. Τότε οι ευγενείς γαιοκτήμονες επιβάλλονταν στον πληθυσμό με τη χρήση της βίας. Σήμερα η πολιτική τάξη επιβάλλεται στο λαό μέσω του πελατειακού εξανδραποδισμού του. Αυτός ο εξανδραποδισμός επιτεύχθηκε, όμως, με δανεικά χρήματα. Τώρα που τελειώνουν τα δανεικά, θα σημάνει η ώρα της αλήθειας.

Στο πλαίσιο μια τέτοιας συνταγματικής μεταρρύθμισης, πιστεύω ότι καίριο σημείο θα έπρεπε να είναι η θεσμοθέτηση κωλύματος εκλογιμότητας, μετά τη συμπλήρωση ορισμένου χρόνου βουλευτικής θητείας. Θέλετε να είναι 10, 12, 15 χρόνια; Πρέπει να υπάρχει ένα κώλυμα εκλογιμότητας, ούτως ώστε να αποφεύγεται η μετατροπή των ανθρώπων σε επαγγελματίες πολιτικούς, γιατί οι επαγγελματίες πολιτικοί καταλήγουν να αποζούν από την πολιτική τους δραστηριότητα, σε βάρος του κοινωνικού συνόλου.

Νομίζω ότι εκεί βρίσκεται η ουσία του ελληνικού προβλήματος. Σας ευχαριστώ.

 

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΑΞΙΝΟΣ (Πρόεδρος ΔΣΑ):

Παρακαλώ τον κ. Νότη Μαριά να έλθει στο Βήμα, Αν. Καθηγητή Πανεπιστημίου Κρήτης.

 

ΝΟΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ (Αν. Καθηγητής Πανεπιστημίου Κρήτης):

Ευχαριστώ κύριε Πρόεδρε.

Κυρίες και κύριοι,

Το θέμα που συζητούμε είναι ιδιαίτερα σοβαρό και θα προσπαθήσω να εξηγήσω γιατί έχουμε φθάσει στο να συζητούμε το κατά πόσο θα κυρωθεί ή δεν θα κυρωθεί μία τέτοια δανειακή σύμβαση, η οποία είναι προκλητική. Και λίγο έως πολύ πρέπει να ξετυλίξουμε το κουβάρι, διότι το πρόβλημα δεν είναι ελληνικό, είναι ένα ευρύτερο πρόβλημα ευρωπαϊκό που η αφετηρία του, θα έλεγα, βρίσκεται ουσιαστικά το 2008, όταν οι ηγέτες της Ευρωζώνης, αλλά και των άλλων χωρών, των G-20, για να αντιμετωπίσουν την παγκόσμια οικονομική κρίση, αποφάσισαν να κοινωνικοποιήσουν τις ζημιές και να ιδιωτικοποιήσουν τα κέρδη.

Από εκεί ξεκινούν όλα. Τα κράτη έκαναν μία μεγάλη παρέμβαση για να σώσουν τις τράπεζες και τους άλλους χρηματοοικονομικούς οίκους. Αρκετοί από αυτούς τους οίκους και αρκετές τράπεζες σώθηκαν και στην πορεία οι τράπεζες αυτές, μαζί με τους διεθνείς κερδοσκόπους, επιτέθηκαν στα κράτη, τα οποία, ούτως ή άλλως, αντιμετώπιζαν προβλήματα, γιατί είχαν αρκετά χρέη και φθάσαμε αυτή τη στιγμή να παίρνονται μέτρα σε παγκόσμιο επίπεδο, στο όνομα δήθεν του περιορισμού των ελλειμμάτων. Είναι αυτό που ο Πολ Κρούγκμαν αποκάλεσε το Φεβρουάριο του 2010 «υστερία των ελλειμμάτων», που επικράτησε στη συνέχεια ως πολιτική της Μέρκελ απέναντι ακόμη και στον Ομπάμα, πριν λίγες μέρες στον Καναδά και διαμορφώνει μία παγκόσμια κατεύθυνση για το χειρισμό των οικονομικών θεμάτων.

Επομένως, το θέμα είναι γενικότερο, δεν αφορά μόνο ότι υπάρχει μία ανάξια «τάξη πολιτικών» στην Ελλάδα, γιατί τα ίδια προβλήματα έχουν και άλλες χώρες. Έτσι, τα θέματα είναι λίγο πιο ευρύτερα και θα ήθελα μέσα από αυτά να φθάσω στο θέμα της Δανειακής Συμβάσεως. Καθώς πέρασαν σχεδόν όλα τα πρώτα μέτρα που απαιτούσε το Μνημόνιο, αρχίζει να υποχωρεί, θα έλεγα, η τρομοκρατία των αριθμών. Δημιουργήθηκε μία εντύπωση σε όλους ότι η Ελλάδα έφθασε δήθεν στο χείλος του γκρεμού, της πτώχευσης, και δεν υπήρχε άλλος τρόπος, παρά να αποδεχθούμε τη συνεισφορά και τη «βοήθεια» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωζώνης.

Να δούμε, όμως, τα γεγονότα όπως εξελίσσονται τώρα. Όλη η Δανειακή Σύμβαση είναι αξίας 110.000.000.000 ευρώ, 80.000.000.000 ευρώ από την Ευρωζώνη και 30.000.000.000 ευρώ από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Δηλαδή 40.000.000.000 ευρώ κάθε χρόνο, γιατί είναι τριετούς διάρκειας η δανειακή σύμβαση. Μέχρι στιγμής, που υποτίθεται μας έσωσαν οι χώρες της ευρωζώνης και το ΔΝΤ, μας έχουν δώσει 20.000.000.000 ευρώ. Τα 10.000.000.000 ευρώ τα χρησιμοποίησε το Ελληνικό κράτος για να πληρώσει κάποια ομόλογα που έληγαν τον Μάιο και τα άλλα 10.000.000.000 ευρώ θα τα διαθέσει για να διασωθούν οι τράπεζες, ιδρύοντας ένα ειδικό ταμείο σωτηρίας των τραπεζών, το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας η ίδρυση του οποίου προβλέπεται σε νόμο που ψηφίστηκε χθες από την Ελληνική βουλή. Ο Υπουργός Οικονομικών είπε χθες ότι βλέπει εξελίξεις στο θέμα των τραπεζών και σήμερα στο Χρηματιστήριο κάποιοι κέρδισαν -οι μετοχές συγκεκριμένων τραπεζών πήγαν 22% η μία επάνω και η άλλη 15%- και επομένως βγήκαν και κέρδη από αυτή τη μεγάλη παρέμβαση που έγινε. Αν υπήρχε λοιπόν άμεσα η μεγάλη ανάγκη του Ελληνικού δημοσίου για την αντιμετώπιση των ελλειμμάτων του, προφανώς δεν θα εδίδοντο αυτά τα 10.000.000.000 ευρώ για το Ταμείο των Τραπεζών.

Για να δούμε, λοιπόν, την πραγματικότητα. Και θα μείνω λίγο σε αυτό, γιατί θα πρέπει να πέσουν οι μάσκες. Μιλάω με στοιχεία, είτε της έκθεσης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου του Μαΐου 2010 όπου αναφέρεται ότι το έλλειμμα είναι 13,7% του ΑΕΠ, είτε του Προϋπολογισμού 2010, τον οποίο κατέθεσε ο κ. Παπακωνσταντίνου στη Βουλή το Νοέμβριο 2009 αν θυμάμαι καλά, αφού είχε αναθεωρήσει το έλλειμμα. Τα στοιχεία είναι εδώ και είναι στη διάθεση όλων. Το 2010 το έλλειμμα είναι 22.000.000.000 ευρώ. Αυτό είναι το έλλειμμα. Δηλαδή χρειαζόμασταν 22.000.000.000 ευρώ, για να λειτουργήσει η ελληνική Οικονομία για το 2010. Έχω ένα δημοσίευμα της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ» της 26ης Ιανουαρίου 2010, που λέει: «Η Ελλάδα βγαίνει για δανεισμό» – θυμάστε χρειαζόμαστε 22.000.000.000 ευρώ για όλο το χρόνο – «μας προσφέρουν 25.000.000.000 ευρώ στις 26 Ιανουαρίου 2010 και δεν τα παίρνουμε». Επομένως, αν είχαμε πάρει αυτά τα 25.000.000.000 ευρώ με 6,2%, δεν θα υπήρχε το πρόβλημα ρευστότητας που στη συνέχεια μας ανάγκασε να μπούμε στο μηχανισμό «στήριξης».

Από εκεί και πέρα – γιατί πέφτουν σιγά-σιγά οι μάσκες – όλος ο Προϋπολογισμός του 2010 είναι 80.000.000.000 ευρώ, το έλλειμμα 22.000.000.000 ευρώ, ενώ τα τοκοχρεολύσια είναι 32.000.000.000 ευρώ. Επομένως, όπως είπε ο Κώστας Χρυσόγονος και το έχουμε πει και εμείς από καιρό, αλλά το έγραψαν και οι «Financial Times», ο «μηχανισμός διάσωσης» είναι μηχανισμός διάσωσης των δανειστών της Ελλάδας και δεν έχει καμία σχέση με μηχανισμό διάσωσης της Ελληνικής Οικονομίας. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Και επειδή βλέπω και εκπροσώπους της ΑΔΕΔΥ εδώ, οι οποίοι υπέστησαν μεγάλη επίθεση, θα ήθελα να επισημάνω ότι οι μισθοί σε όλο το δημόσιο τομέα είναι μόνο 15.000.000.000 ευρώ το χρόνοκαι οι συντάξεις 7.000.000.000 ευρώ. Αυτά τα νούμερα είναι πριν γίνουν οι μειώσεις, διότι μειώθηκαν οι συντάξεις κατά 700.000.000 ευρώ το χρόνο και κατά 2.500.000.000 ευρώ οι μισθοί. Επομένως και πρόβλημα ρευστότητας δεν υπήρχε, γιατί θα μπορούσαμε να έχουμε δανειστεί άνετα, και οι μισθοί, ή οι συντάξεις, δεν έριξαν έξω το σύστημα. Διότι όλοι έχουμε ακούσει – γιατί αναφέρθηκε η συνάδελφος Μανδαράκα στο συνταξιοδοτικό – πως στην Ελλάδα έχουμε ανθρώπους που βγαίνουν σε μικρή ηλικία και κατέστρεψαν το σύστημα. – αυτό είναι το ποσό που υποτίθεται που κατέστρεψε την οικονομία –

Αφού τέλειωσαν όλα και ψηφίστηκαν τα δύο νομοσχέδια για το ασφαλιστικό στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα, έβγαλε η Commission τα στοιχεία και λέει για όλη την Ευρώπη των 27 «μέσος όρος ηλικίας συνταξιοδότησης είναι τα 61,4 χρόνια». Στην Ελλάδα; Επίσης 61,4 ο μέσος όρος ηλικίας συνταξιοδότησης. Άρα λοιπόν είμαστε καθαρά στο μέσο όρο και δεν ισχύει ότι δήθεν επειδή κάποιοι συνταξιοδοτούνται σε μικρή ηλικία έχουν τινάξει το συνταξιοδοτικό σύστημα στον αέρα.

Πάμε να δούμε τώρα γιατί γίνονται όλα αυτά. Ακούσατε χθες την κ. Μέρκελ, η οποία μίλησε για το μηχανισμό της ελεγχόμενης πτώχευσης. Αν μεταφράσουμε ορθά την ορολογία στα ελληνικά πρόκειται για ένα μηχανισμό ελεγχόμενης αφερεγγυότητας, ένα μηχανισμό ελεγχόμενης αδυναμίας πληρωμής. Σύμφωνα λοιπόν με το μηχανισμό αυτό επειδή πρέπει οι δανειστές να πληρωθούν, επειδή πρέπει οι τράπεζες να πληρωθούν, εν προκειμένω οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες στις οποίες η Ελλάδα οφείλει ένα πάρα πολύ μεγάλο μέρος του χρέους της, θα πρέπει οι χώρες της ΕΕ που υπάρχει ο κίνδυνος να πτωχεύσουν, να έχουν κάποιου είδους «προστασία» και να δημιουργηθεί ένας τέτοιος μηχανισμός που θα «προστατεύσει» αυτές τις χώρες, κυρίως βοηθώντας στην εξόφληση των δανειστών τους.

Θυμάμαι παλιά – γιατί βλέπω και άλλους συναδέλφους – το 1983, η Ελλάδα είχε τις προβληματικές επιχειρήσεις και ίδρυσε τον Οργανισμό Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων, προκειμένου με τη μεσολάβηση του κράτους να σώσει κάποιες επιχειρήσεις για να λειτουργούν και να εξοφληθούν και οι πιστωτές τους. Αυτό είναι λίγο έως πολύ το σχέδιο που ονομάζεται «οργανωμένη ή ελεγχόμενη πτώχευση». Δηλαδή τα κράτη που έχουν πρόβλημα – και δεν είναι μόνο η Ελλάδα, είναι η Ισπανία, είναι ενδεχόμενα η Ιταλία, η Πορτογαλία και δεν ξέρω αν θα είναι αύριο και η Γερμανία, γιατί πολλές φορές όποιος σκάβει το λάκκο του άλλου πέφτει μέσα ο ίδιος – θα πρέπει να προστατευτούν με ένα σύστημα. Ο Τόμας Μάγιερ της Ντόϊτσε Μπανκ υποστηρίζει τη σύσταση ενός Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου κατά το πρότυπο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ). Υποστήριξε ότι η ΕΕ δεν έχει πρόθεση να δημιουργήσει ένα οργανισμό που θα ανταγωνίζεται το ΔΝΤ, αλλά για σκοπούς εσωτερικής σταθερότητας χρειάζεται μια υπηρεσία με πείρα, χρειάζεται κάτι αντίστοιχο με το ΔΝΤ σε επίπεδο ΕΕ εφοδιασμένο με αποτελεσματικές εξουσίες για παρεμβάσεις.

Επομένως, η επιχείρηση – το κράτος, γιατί σαν επιχείρηση μας βλέπουν – θα αρχίσει να εξυγιαίνεται – όπως γίνεται στην περίπτωση της αναγκαστικής διαχείρισης επιχειρήσεων-  προκειμένου να ξαναβγεί στην αγορά. Και αυτό το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο θα αγοράσει το κρατικό χρέος στην ονομαστική του αξία – και όχι στην αξία που θα έχει πληρώσει τους δανειστές – και θα έλθει μετά να συζητήσει με την Ελλάδα, με την Πορτογαλία, με την Ισπανία πώς θα εξοφληθεί. Και το πώς θα εξοφληθεί, είναι αυτό που εμείς ήδη ξέρουμε. Δηλαδή, αυτό που ονομάζομε «Μνημόνιο» και «Δανειακή Σύμβαση», είναι αυτό που προετοιμάζεται να γίνει πλέον ένα ευρωπαϊκό πακέτο. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Και έτσι, λοιπόν, ερχόμαστε στο θέμα του Μνημονίου. Καταρχήν να εξηγήσουμε ότι είναι δύο τα Μνημόνια τυπικά. Είναι δύο έγγραφα, τα οποία δεσμεύουν και οργανώνουν μία συγκεκριμένη πολιτική σε αρκετά θέματα. Και επειδή μιλάμε για θέματα εθνικής ανεξαρτησίας, η Ελλάδα βεβαίως ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει εκχωρήσει, σύμφωνα με το άρθρο 28 παρ. 2 του Συντάγματος, και πολιτικά, επειδή το επιθυμεί, κάθε εξουσία στο νομισματικό τομέα, μια και έχουμε μπει στο ευρώ, έχει εκχωρήσει εξουσίες σε σχέση με τη διαμόρφωση των επιτοκίων, αλλά δεν έχει εκχωρήσει με βάση και τη Συνθήκη της Λισσαβόνας που ισχύει από 1.12.2009, καμία εξουσία στα θέματα οικονομικής πολιτικής.

Δεύτερον, στη Συνθήκη της Λισσαβόνας, αν τη διαβάσετε, το κράτος -μέλος διατηρεί τα δικαιώματά του για τη διαμόρφωση της κοινωνικής πολιτικής, διατηρεί τα δικαιώματά του για τη διαμόρφωση της εισοδηματικής πολιτικής, διατηρεί τα δικαιώματά του ακέραια για τα συνταξιοδοτικά θέματα. Μέσα όμως από το Μνημόνιο και με βάση τη συμφωνία που έκανε η Ελλάδα μπαίνοντας στο Μηχανισμό «διάσωσης» έχασε – και αυτό είναι το βασικό – την κυριαρχία της στα ζητήματα άσκησης πολιτικής σε όλα αυτά τα θέματα. Και δεν χρειάζεται να το πούμε εμείς, το έχει πει και ο Πρωθυπουργός ότι δεν υφίσταται εθνική κυριαρχία. Και μάλιστα, αν δεν κάνω λάθος κύριε εκπρόσωπε της ΑΔΕΔΥ όταν πήγατε στον Πρωθυπουργό και του ζητήσατε κάποια πράγματα για τα θέματα των δημοσίων υπαλλήλων, σας είπε «να πάτε να τα πείτε στην «τρόικα»». Δηλαδή, η ίδια η διαδικασία απέδειξε ότι δεν υφίσταται σήμερα κυρίαρχη Κυβέρνηση στην Ελλάδα, αλλά υπάρχει μία «τρόικα» που διαμορφώνει την πολιτική. Αυτό το ξέρουν όλοι και δεν χρειάζεται να το αποδείξουμε και νομικά. Επομένως, δεσμευόμενη η χώρα από το Μνημόνιο, τα δύο Μνημόνια για την ακρίβεια, έχει πλέον εκχωρήσει κυριαρχικά δικαιώματα άσκησης πολιτικής στην τρόικα.

Και ακόμη περισσότερο – γι' αυτό αναφέρω ότι μας αντιμετωπίζει η τρόικα σαν να είμαστε μία εταιρεία – όταν μία εταιρεία μπει σε αναγκαστική διαχείριση, οι πιστωτές αντικαθιστούν τη διοίκηση και βάζουν δική τους διοίκηση. Οι μέτοχοι, (δηλαδή ο ελληνικός λαός εν προκειμένω), σε αυτές τις εταιρείες δεν έχουν καμία αξία, κάθονται στην άκρη και «κουμάντο» κάνουν οι δανειστές, οι οποίοι βάζουν ένα δικό τους Διοικητικό Συμβούλιο, που στόχο έχει να αναζωογονήσει την εταιρεία, να δουλέψει, και αφού ξεχρεώσει, ΑΝ μπορέσουν κάποτε οι μέτοχοι, θα επιστρέψουν. Είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα αυτό που βλέπουμε σε σχέση με τη χώρα μας.

Έχουμε μία συγκεκριμένη «τρόικα», η οποία διαμορφώνει και ελέγχει την πολιτική και δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα αν δεν συμφωνήσει. Μάλιστα υπάρχει και μία πρόβλεψη στο Μνημόνιο: «Αν επιθυμεί η Ελλάδα να κάνει κάτι που δεν προβλέπεται στο Μνημόνιο, αυτό γίνεται υπό τον όρο συμφωνίας της «τρόικας». Επομένως, είμαστε σε μία διαδικασία αναγκαστικής διαχείρισης. Δεν ξέρουμε αν η εταιρεία θα προχωρήσει ή θα διαλυθεί και αν τα περιουσιακά της στοιχεία θα εκποιηθούν. Αλλά, επειδή δεν μπορείς να εκποιήσεις έναν ολόκληρο λαό και όλα τα δικαιώματα που έχει, εγώ πιστεύω ότι αυτά τα πειράματα και οι προσπάθειες που γίνονται, δεν πρόκειται να περάσουν και το αποδεικνύει σήμερα η παρουσία όλων μας, γιατί πραγματικά πιστεύουμε ότι μπορούμε να πάμε σε μία διαφορετική κατεύθυνση.

Τώρα θα ήθελα να έλθω σε μερικά τεχνικά ζητήματα γύρω από τη Δανειακή Σύμβαση. Πρώτα απ' όλα το Μνημόνιο κυρώθηκε με το Ν.3845/2010. Εκεί υπάρχει μία πρόβλεψη που λέει ότι ο Υπουργός Οικονομικών μπορεί να υπογράφει δανειακές συμβάσεις και άλλα Μνημόνια σε εκτέλεση του Μηχανισμού «Στήριξης» και των Μνημονίων. Οι συμβάσεις αυτές και τα Μνημόνια θα έρχονται για κύρωση στη Βουλή (ΦΕΚ 6 Μαΐου 2010). Την επόμενη μέρα ο Υπουργός Οικονομικών δηλώνει μέσα στη Βουλή ότι με βάση αυτά που ζητούν τα δικηγορικά γραφεία που διαμορφώνουν τη Δανειακή Σύμβαση, θέλει να αλλάξει αυτό το σημείο στο νόμο και να αναφέρεται στο νόμο ότι θα έρχεται η Δανειακή Σύμβαση στη Βουλή μόνο για ενημέρωση (ΦΕΚ 11 Μαΐου 2010). Όμως με τις ρυθμίσεις αυτές δημιουργήθηκαν πολλά νομικά προβλήματα. Πρώτον, ο Ν.3845/2010 δίνει την εξουσιοδότηση στον Υπουργό Οικονομικών να υπογράφει συμβάσεις υπό τον όρο ότι θα έλθουν αυτές μεταγενέστερα για κύρωση στη Βουλή. Για αυτό του δίνει την εξουσιοδότηση η Βουλή και δεν του τη δίνει εν λευκώ.

Επομένως, με αυτό το πνεύμα έδωσε την εξουσιοδότηση η βουλή και υπέγραψε στις 8 Μαΐου 2010 ο Υπουργός Οικονομικών τη Δανειακή Σύμβαση. Επομένως, αυτή τη Δανειακή Σύμβαση οφείλει να τη φέρει για κύρωση στη Βουλή, διότι την υπέγραψε στις 8 Μαΐου 2010, ενώ στις 11 Μαΐου 2010 δημοσιεύθηκε ο Ν. 3847/2010 που αναφέρεται σε απλή ενημέρωση της Βουλής. Άρα, ή θα έλθει η Δανειακή Σύμβαση για κύρωση, θα μπει σε ψηφοφορία και θα καλυφθεί και ο Υπουργός Οικονομικών και αρκετοί άλλοι – γιατί ο Κώστας Χρυσόγονος έθεσε κάποια θέματα σε σχέση και με τη λειτουργία των νομικών συμβούλων συγκεκριμένων Υπουργείων – ή θα είναι εκτεθειμένος ο κ. Υπουργός των Οικονομικών, αφού θα πάσχει από ακυρότητα η δανειακή σύμβαση και πιθανόν να ζητηθεί από τον ίδιο να εξοφλήσει τα 110.000.000.000 ευρώ, όταν έλθει μια άλλη πολιτική ηγεσία, μια άλλη πολιτική κατάσταση που μπορεί να πει «δεν αναγνωρίζουμε αυτά που έγιναν».

Δεύτερον, δύο σημεία που τέθηκαν:

α) Εφαρμοστέο Δίκαιο, το Αγγλικό Δίκαιο, όπως είπαν και οι συνάδελφοι. Έχω και δύο φυλλάδια με άρθρα μου που βρίσκονται στο τραπεζάκι στο χωλ, αν θέλετε να τα πάρετε, όπου αναλύονται αυτά.

β) Θέμα παραίτησης από την ασυλία λόγω κυριαρχίας, που είναι δύο ειδών: η ασυλία σε σχέση με τη δικαιοδοσία, να μη μπορεί δηλαδή να εκδικαστεί η υπόθεση που αφορά ένα κράτος ενώπιον δικαστηρίων άλλων κρατών, και η ασυλία σε σχέση με την εκτέλεση. Επειδή το αγγλικό σύστημα, ακόμη και μέχρι το 1978 που πέρασε αυτή τη διάταξη σε σχέση με την ασυλία κρατών που ανέφερε ο Κώστας Χρυσόγονος, υποστηρίζει την απόλυτη ασυλία κρατών – το Αγγλικό Δίκαιο είναι το μοναδικό που είναι άκαμπτο – έπρεπε να βρεθεί τρόπος, για να μπορεί να γίνει η εκτέλεση, εφόσον εφαρμοστέο είναι το αγγλικό Δίκαιο και θα δικάσουν τα Δικαστήρια βάσει του Αγγλικού Δικαίου. Αν εφαρμοστέο ήταν κάποιο άλλο Δίκαιο, τότε αυτά τα Δίκαια δέχονται τη σχετική κυριαρχική ασυλία. Δηλαδή υπό όρους επιτρέπεται να γίνει εκτέλεση επί αυτών των πραγμάτων που επιτρέπεται και σύμφωνα με την Ελληνική Πολιτική Δικονομία να γίνει εκτέλεση, δηλαδή αυτά που δεν είναι δημόσια αγαθά. Άρα λοιπόν το πρόβλημα θα είχε λυθεί.

Επειδή όμως έβαλαν ως εφαρμοστέο Δίκαιο το Αγγλικό Δίκαιο – γιατί είναι το Δίκαιο που προστατεύει το δανειστή – έπρεπε να βρουν και τρόπο εκτέλεσης, σε περίπτωση που θα υπήρχε αθέτηση της Δανειακής Σύμβασης από τη χώρα μας. Άρα, έπρεπε να πάνε σε όλες αυτές τις διατάξεις – δεν θέλω να σας τις διαβάσω στα αγγλικά – οι οποίες είναι ακριβώς οι ίδιες με αυτό που περιγράφουν συγκεκριμένες διατάξεις και του Αμερικάνικου Δικαίου ως άρσεις ασυλίας και του Καναδά και της Αγγλίας. Δηλαδή οι φράσεις είναι ίδιες, όπου η Ελλάδα κάνει άρση ασυλίας λόγω κυριαρχίας σε σχέση με όλα τα ζητήματα, όπως ακριβώς τα αναφέρει η σχετική αμερικανική κωδικοποίηση σε σχέση με την παραίτηση από την ασυλία λόγω κυριαρχίας. Αν έχετε τον εν λόγω Κώδικα στα αγγλικά και βάλουμε δίπλα το αγγλικό κείμενο της Δανειακής Σύμβασης, είναι ακριβώς το ίδιο σε λέξεις και σε εκφράσεις. Επομένως, έχει γίνει πλήρης άρση της δικαιοδοτικής ασυλίας και της ασυλίας εκτελέσεως, σύμφωνα με το Αγγλικό Δίκαιο. Γι' αυτό λοιπόν υπάρχει ένα τεράστιο ζήτημα έλλειψης προστασίας των δικαιωμάτων της Ελλάδας σε σχέση με τη Δανειακή Σύμβαση.

Σε σχέση με το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υπάρχει ήδη ένα άρθρο από την παλιά Συνθήκη της ΕΟΚ – τώρα είναι το άρθρο 273 της Συνθήκης Λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και λέει: «Το Δικαστήριο είναι αρμόδιο επί οποιασδήποτε διαφοράς μεταξύ των κρατών-μελών συναφούς με το αντικείμενο των συνθηκών, αν η διαφορά του υποβληθεί δυνάμει συμβάσεως διαιτησίας». Εδώ λοιπόν, επειδή γράφει η Δανειακή Σύμβαση ότι γίνεται σε εκτέλεση και συγκεκριμένων διατάξεων της Συνθήκης Λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κολλάει και έχουν βάλει αυτή τη ρήτρα διαιτησίας, για να μπορούν να πάνε ενώπιον του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να δικάσει το εν λόγω Δικαστήριο και να συμβούν όλα αυτά τα ζητήματα, τα οποία ήδη ο κ. Μπέης και άλλοι συνάδελφοι ανέλυσαν.

Το θέμα είναι ότι δεν μπορεί να προστατευτεί το γερμανικό πιστωτικό ίδρυμα για την ανοικοδόμηση, όπως λέγεται η Γερμανική Τράπεζα που συμπεριλαμβάνεται στους δανειστές μας αφού δεν μπορεί να παραστεί ενώπιον του Δικαστηρίου της ΕΕ. Επομένως, αυτή η «κακή» γερμανική τράπεζα – οι Γερμανοί είναι αυτοί οι οποίοι πρέπει να κάνουν τον κακό, γιατί ένα κράτος δεν θα κάνει τον κακό να έλθει να κάνει εκτέλεση ενάντια στην Ελλάδα, πρέπει να είναι μία «κακή» τράπεζα που θα κάνει εκτέλεση στα ελληνικά νησιά και σε άλλους χώρους – που έχει συμβληθεί ως δανειστής, πρέπει κάπου να μπορεί να ζητήσει να εκδικασθούν οι απαιτήσεις της κατά της Ελλάδας. Και επειδή δεν θέλουν να εκδικαστούν αυτές ενώπιον των Ελληνικών Δικαστηρίων, έχει γίνει εκ μέρους της Ελλάδας πλήρης άρση και της ασυλίας δικαιοδοσίας, για να μπορεί να εκδικασθούν οι γερμανικές απαιτήσεις ενώπιον των Αγγλικών Δικαστηρίων πιθανότατα και να διεκδικήσει εκεί αυτά που θέλει να διεκδικεί.

Επομένως, έτσι εξηγούνται – γιατί θα πρέπει κανείς να δώσει και ορισμένες απαντήσεις- για ποιο λόγο έχουν μπει όλα αυτά και στο Μνημόνιο και στη Δανειακή Σύμβαση, τα οποία μας φαίνονται απίθανα, με βάση αυτά που έχουμε διαβάσει και με βάση αυτά που μας έχουν διδάξει στο παρελθόν οι καθηγητές μας ο Κώστας Μπέης και ο Γεώργιος Κασιμάτης. Είναι απίθανα αυτά τα οποία βλέπουμε και όμως γίνονται, γιατί εξυπηρετούν πολύ συγκεκριμένους σκοπούς, οι οποίοι είναι για να δημιουργηθεί μία κατάσταση που η Ελλάδα θα είναι το πειραματόζωο, αλλά θα ακολουθήσουν και οι υπόλοιποι στον ευρωπαϊκό νότο. Αυτό θεωρώ ότι είναι το ζήτημα και νομίζω πρέπει να εξηγήσουμε σε όλους πώς έχουν τα πράγματα.

Υπάρχουν νομικά ζητήματα που νομίζω πρέπει να τα δούμε στη συζήτηση παραπέρα. Σημασία έχει ότι η πρωτοβουλία που παίρνει ο Δικηγορικός Σύλλογος, η ΑΔΕΔΥ, οι μαζικοί φορείς, λένε σε τελική ανάλυση ότι δεν μπορούμε να αναχθούμε αυτή την κατάσταση. Και επειδή υπάρχουν και πρώην εκπρόσωποι του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, εδώ υπάρχει ένα θέμα.

Πρώτο ερώτημα: Από πού προκύπτει ότι ο νομικός σύμβουλος του Υπουργείου Δικαιοσύνης και ο νομικός σύμβουλος του Υπουργείου Οικονομικών έχουν τέτοια εξουσιοδότηση μόνοι τους να κάνουν άρση δικαιοδοτικής ασυλίας και ασυλίας εκτελέσεως; Εγώ δεν ξέρω αν μπορούν να κάνουν μόνοι τους παραίτηση από μία υπόθεση για 50.000 ευρώ.

Δεύτερον, ο Υπουργός Οικονομικών – το είπε και ο Κώστας Χρυσόγονος – μπορούσε να κάνει παραίτηση από την ασυλία λόγω κυριαρχίας; Επομένως, κατά τη γνώμη μου, υπάρχουν πράξεις που έχουν γίνει και δεν μπορούν να θεμελιωθούν νομικά.

Και μία τελευταία παρατήρηση. Το «Slaughter and May» είναι το γραφείο Λονδίνου που ανέλαβε να διαμορφώσει τη Δανειακή Σύμβαση, με βάση απόφαση του Προέδρου του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, για να υποστηρίξει την Ελλάδα. Αυτός που χειρίστηκε την υπόθεση είναι ένας σημαντικός εταίρος του γραφείου, ένας senior partner, και ειδικός επί των πτωχεύσεων των ιδιωτικών επιχειρήσεων.

Σας ευχαριστώ πολύ.

 

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΑΞΙΝΟΣ (Πρόεδρος ΔΣΑ):

Θα παρακαλέσω τον Καθηγητή κ. Κασιμάτη, ο οποίος έχει και την εποπτεία της Ομάδας των συναδέλφων που έχουν εξειδικευτεί και ασχολούνται με την προσφυγή που θα κατατεθεί, σε συνεργασία με την ΑΔΕΔΥ και την Ομοσπονδία Συνταξιούχων Δημοσίων Υπαλλήλων, να έλθει στο βήμα. Στην Ομάδα αυτή είναι και η κ. Τσίπρα, η κ. Κουφάκη, ο κ. Μπελαντής.

 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ (Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου):

Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.

Φαίνεται ότι τα τελευταία χρόνια τα θέματα κυριαρχίας των χωρών κρίνονται από δικηγορικά γραφεία. Γιατί; Διότι και το Σχέδιο Ανάν, όπως ξέρουμε, δικηγορικό γραφείο του Λονδίνου το συνέταξε. Φαίνεται ότι και την υποδούλωση της Ελλάδος πάλι δικηγορικό γραφείο την επεξεργάζεται και την απεργάζεται.

Δεν θα κάνω εισήγηση. Απλώς ήθελα να πω δυο λόγια για το σπουδαίο ρόλο που ανέλαβε ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών, ο οποίος είναι γνωστός στην ιστορία του στην προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Σήμερα, νομίζω, ο Δικηγορικός Σύλλογος έρχεται ακριβώς να δικαιώσει αυτή την ιστορία, γιατί και εδώ πρόκειται για προάσπιση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Και είναι αξιέπαινη η διοίκησή του και ο Πρόεδρός του κ. Παξινός για αυτή την πρωτοβουλία, την οποία πρέπει να συνεχίσουν και να διευρύνουν. Χαίρομαι που απόψε βλέπω ότι σε αυτή την πρώτη μας προσπάθεια – και εγώ αισθάνομαι συνεργάτης και υπερήφανος για αυτό το πράγμα – ακολουθεί μία διεύρυνση του προβληματισμού. Και πράγματι δεν είναι απλώς ένας συνταγματικός, καθαρά νομικός, προβληματισμός, είναι ευρύτερος και καλύπτει όλους τους τομείς των κοινωνικών και ανθρωπιστικών επιστημών και κυρίως είναι ένας προβληματισμός βαριάς ασθένειας του πολιτικού μας συστήματος.

Βέβαια αυτή η προσπάθεια του Δικηγορικού Συλλόγου έφθασε στο σημείο να χαρακτηριστεί και ως «αγοραία» χρήση του Συντάγματος. Λυπάμαι για αυτό που έγινε, αλλά ακριβώς αυτές οι συζητήσεις δείχνουν πόσο ψηλά είμαστε ακόμη οι Έλληνες στην ευαισθησία των προβλημάτων του Συντάγματος. Θυμόμαστε οι παλιότεροι πόσο ευαίσθητοι ήμασταν παλιά για τις παραβιάσεις του Συντάγματος. Σήμερα βλέπουμε να καταλαγιάζει αυτό το πράγμα. Αυτή η εκδήλωση του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών σημαίνει ότι είμαστε ακόμη ζωντανοί.

Η δανειακή σύμβαση – το ακούσαμε από όλους τους ομιλητές που προηγήθηκαν – είναι μία σοβαρή παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας και δεν θα πρέπει να την περνάμε ότι δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα. Και θα έλθω σε αυτό αμέσως μετά. Η προστασία της κυριαρχίας του κράτους είναι το ύψιστο αίτημα και η ύψιστη αρχή της σύγχρονης Δημοκρατίας. Αν δεν την προστατεύσουμε, αν δεν διακηρύξουμε, όταν δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς, ότι αυτή παραβιάζεται ασυστόλως, τότε πρέπει να παραιτηθούμε από πολίτες.

Θα ήθελα σήμερα να έχουμε μία Δανειακή Σύμβαση που να δώσουμε όλα τα δικαιώματα καταπάτησης της κυριαρχίας με την εκτέλεση αποφάσεων ξένων δικαστηρίων, όταν εμείς δεν εκτελέσαμε αποφάσεις θηριωδίας της κατοχής και μεγάλης ποδοπάτησης της ανθρώπινης υπόστασης στα εγκλήματα εκείνα της κατοχής και αφήσαμε να περάσει η προθεσμία για να μην κάνουμε κατάσχεση σε ξένος κράτος. Αυτό το μεγάλο λάθος – και ήταν λάθος- το πληρώνουμε τώρα αντιστρόφως;

Το τρίγωνο της υποδούλωσης, όπως λέω εγώ, είναι τρεις ουσιαστικά συμφωνίες:

–  η δανειακή σύμβαση μεταξύ Ελλάδος και μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, –  το τρισυπόστατο Μνημόνιο Συνεργασίας – βάλαμε και ωραίες λέξεις – το οποίο περιλαμβάνει όλα τα μέσα εξανδραποδισμού ουσιαστικά του ελληνικού λαού και

– μία Συμφωνία, η οποία είναι και ιδιόρρυθμης μορφής, μία επιστολή του Υπουργού Οικονομικών στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και μία απάντηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Είναι και αυτό Συμφωνία. Για αυτό και τα τρία εκκρεμούν στην αρμόδια Κοινοβουλευτική Επιτροπή της Βουλής για να περάσουν για κύρωση. Το μεγάλο εμπόδιο φαίνεται ότι ήταν – δεν πέρασαν αμέσως για κύρωση, αλλά έγινε νόμος τελικά – πως δεν συγκεντρωνόταν εύκολα και γρήγορα – φοβάμαι κάποια στιγμή θα συγκεντρωθεί – η πλειοψηφία των 180 Βουλευτών, των 3/5 που απαιτεί ο νόμος. Και δεν πιστεύω να έχουμε και καμία μεθόδευση να πούμε ότι δεν παραβιάζεται καθόλου η  κυριαρχία της Ελλάδας και επομένως δεν χρειάζεται η πλειοψηφία των 3/5 του συνόλου των Βουλευτών.

Εδώ καταφώρως παραβιάζονται και οι τρεις λειτουργίες της κυριαρχίας του κράτους. Η εκτελεστική λειτουργία, η Κυβέρνηση – και η άσκηση κυβερνητικής πολιτικής ανήκει στις βασικές μορφές κυριαρχίες του κράτους που προβλέπεται από ειδικό άρθρο του Συντάγματος – η νομοθετική και η δικαστική λειτουργία. Όλες παραχωρούνται με αυτό το τρίγωνο της υποδούλωσης. Επομένως, ασφαλώς θα έπρεπε να κυρωθούν με τα 3/5 του συνόλου των Βουλευτών. Το ότι προηγήθηκε νόμος με αντιγραφή του περιεχομένου του Μνημονίου, πρωτοφανής καταστρατήγηση του Συντάγματος, αυτό είναι ένα φαινόμενο, για το οποίο θα έπρεπε να θλίβεται και η Ευρωπαϊκή Ένωση, διότι με τις τρεις διεθνείς συμφωνίες, αφενός μεν, δεσμεύτηκε η Ελλάδα διεθνώς απέναντι στα ξένα κράτη, στους δανειστές μας και απέναντι στο ΔΝΤ και χωρίς την κύρωση. Επιβάλλουμε, όμως, αντισυνταγματικά το περιεχόμενο των τριών συμβάσεων που περιέχουν όλες αυτές τις περικοπές και τους περιορισμούς της κυριαρχίας μας σε ένα απλό νόμο, για να τον περάσουμε με απλή πλειοψηφία των παρόντων. Αυτό έγινε. Αυτό είναι βαρύτατη και κατάφωρη, κατά τη γνώμη μου, καταστρατήγηση του Συντάγματος, διότι η συζήτηση στην Εθνική Αντιπροσωπεία – αν έχουμε ακόμη λαϊκή αντιπροσωπεία, αν έχουμε αντιπροσωπεία του έθνους – και η αξίωση των 3/5 του συνόλου των Βουλευτών θα φόρτιζε και τον ελληνικό λαό να μάθει τι υπογράψαμε με τις δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Αυτό δεν έγινε. Το περιεχόμενο το πήραμε, το περάσαμε με νόμο, αλλά εκεί που αναλάβαμε τη δέσμευση να έλθουν αύριο να μας κατασχέσουν και τη χώρα μας, αυτό δεν έχει γίνει με τη διαδικασία που προβλέπει το Σύνταγμα. Επομένως αυτό είναι ένα σοβαρό, κατά τη γνώμη μου, ζήτημα συνταγματικότητας.

Το θέμα της παραίτησης από ενστάσεις, το ακούσαμε. Τι να πει κανείς; Παραίτηση από τη λαϊκή κυριαρχία επίσημη! Εγώ νομίζω ότι αυτό θίγει βαθύτατες αρχές του δικαίου μας – για να μην πω συγκεκριμένα πράγματα, γιατί είναι πολύ βαριές οι προβλέψεις του Δικαίου σε αυτά τα πράγματα – και θα έπρεπε ίσως να απασχολήσει την Ολομέλεια του Αρείου Πάγου και την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου. Επομένως, είναι ένα ζήτημα σοβαρό, γιατί τέτοια παραίτηση δεν μπορεί να γίνει και όταν μάλιστα δεν έχουμε την κύρωση της Βουλής. Τουλάχιστον για αυτό, θα έπρεπε να είχε περάσει. Γιατί αν είχαμε την κύρωση της Βουλής προηγουμένως, αυτό θα μπορούσε να καλυφθεί με τη φόρμουλα ότι υπάγεται στις διατάξεις του άρθρου 28 του Συντάγματος, που προβλέπει παραχώρηση κυριαρχίας. Δεν καλύπτεται από το άρθρο 28 του Συντάγματος η δυνατότητα αυτή, να προβαίνει σε κατάσχεση ακόμη και αντικειμένων που εκφράζουν την κυριαρχία του κράτους. Αυτό δεν καλύπτεται. Μόνο αρμοδιότητες προβλέπει να παραχωρούνται.

Αλλά, εν πάση περιπτώσει, θα είχαμε τουλάχιστον ένα πέπλο να σκεπάσουμε αυτή την παραίτηση. Και όμως δεν έγινε. Να δούμε πότε θα γίνει επιτέλους η κύρωση στη Βουλή αυτών των συμβάσεων. Αλλά τους ξένους δεν τους ενδιαφέρει, γιατί έχουν τα δικαιώματα εκ των συμβάσεων. Ο Ελληνικός Λαός δεν τα έχει.

Ο Ν. 3845/2010 – και χαίρομαι που το άκουσα από τον κ. Χρυσόγονο – είναι πράγματι αντισυνταγματικός και ως νόμος – πλαίσιο. Είναι κρίμα που δεν έχει δεχθεί ίσως ακόμη το Συμβούλιο της Επικρατείας να κρίνει και απευθείας νόμο. Αλλά δεν μπορεί να σταθεί με καμία διάταξη, ούτε και με το άρθρο 24 του Συντάγματος.

Φθάνουμε στο ερώτημα που έθεσε και η κ. Σέππαρντ. «Μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς»; Αυτό είναι ένα επικίνδυνο ερώτημα που θέτουμε και οδηγεί στη μοιρολατρία. Βεβαίως και μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς, βεβαίως και θα μπορούσαμε να είχαμε διαφορετική πολιτική. Δεν λέω μόνο την αναδιαπραγμάτευση του χρέους, η οποία και αυτή δεν εξαρτάται μόνο από μας, αλλά μπορούσαμε τα χρήματα αυτά, αντί να προβούμε σε περικοπές των μισθωτών και των συνταξιούχων, δηλαδή της πιο αδύνατης πλευράς του ελληνικού λαού, να τα πάρουμε από άλλες κατηγορίες κερδοφόρων επιχειρήσεων πάνω από ορισμένο επίπεδο κέρδους, για να μη θίξουμε τη φερεγγυότητα του επιχειρηματικού κόσμου. Και υπήρχαν πολλές δυνατότητες. Μπορούσαμε αμέσως – δεν το κάναμε δυστυχώς – να εισπράξουμε τη φοροδιαφυγή, η οποία από μόνη της κάλυπτε το πρόβλημα. Τίποτα δεν έχουμε κάνει μέχρι σήμερα πάνω σε αυτό τον τομέα, όπως δεν κάναμε τίποτα στον τομέα της διαφθοράς. Η παρανομία αυτή τη στιγμή συνεχίζεται και μάλιστα αυξημένη, διότι κοιτάζουν μήπως διορθωθεί τίποτα. Δεν θα διορθωθεί τίποτα. Θα τους καθησυχάσουμε, μη φοβούνται. Εδώ δεν καταφέραμε ακόμη να βάλουμε διπλογραφικό σύστημα στα μεγάλα νοσοκομεία, δηλαδή το σύστημα που έχει ο μπακάλης της γειτονιάς. Είχαμε χίλιους τρόπους να παρακάμψουμε το πρόβλημα. Αλλά η πολιτική – όχι μόνο η Ελληνική και η Διεθνής και Ευρωπαϊκή έχει τις ρίζες της και στην Αμερικανική ήπειρο, τη Βόρεια Αμερική – είναι πολιτική η οποία πρέπει να πλήττει τα κατώτερα στρώματα. Θα πρέπει να κλείσουμε τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Αυτός είναι ο στόχος. Εγώ δεν θέλω να μπω σε αυτά τα ζητήματα, είναι άλλοι αρμοδιότεροι εμού.

Εκείνο που θέλω να πω είναι ότι δεν ρωτάμε αν είχαμε άλλη λύση. Είχαμε λύσεις και το λένε καθημερινώς οι έγκριτοι οικονομολόγοι, οι οποίοι συνεχώς πληθαίνουν και λένε ότι είναι λάθος η πολιτική αυτή που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα. Έχουμε τα συγκριτικά στοιχεία ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο όπου πήγε, βούλιαξε τη χώρα ακόμη βαθύτερα. Και αυτό δεν το εξηγούμε και παρόλα αυτά πάμε σε αυτή την πολιτική.

Με αυτά τα λόγια θα ήθελα να τονίσω τη σημασία αυτής της προσπάθειας που κάνουμε να δείχνουμε ότι θυμόμαστε ακόμη τα ανθρώπινα δικαιώματα, ότι θυμόμαστε ακόμη την εθνική κυριαρχία.

Ευχαριστώ πολύ.

 

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΑΞΙΝΟΣ (Πρόεδρος ΔΣΑ):

Παρακαλώ να έλθει στο Βήμα ο κ. Ηλιόπουλος, Γενικός Γραμματέας της ΑΔΕΔΥ.

 

ΗΛΙΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ (Γενικός Γραμματέας ΑΔΕΔΥ):

Ξεκινώ με την τελευταία παράγραφο του καθηγητή κ. Κασιμάτη και λέω ότι συμφωνώ και προσυγράφω. Θα ήταν έλλειμμα να μην καταθέσω την αμέριστη υποστήριξή μας και να μη συγχαρώ τον Πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών κ. Παξινό, λέγοντας ότι, εμείς τουλάχιστον από την πλευρά μας, θα είμαστε μέχρι το τέλος συμπαραστάτες, συναγωνιστές και είμαστε βέβαιοι ότι στο τέλος ο λαός μας θα νικήσει, γιατί ο λαός είναι αυτός που τραβάει αυτά που τραβάει.

Θέλω να πω στην κ. Σέππαρντ – όπου πολύ ωραία και ανάγλυφα με τη Σωκρατική μαιευτική μέθοδο μας οδήγησε ασφαλώς στην πραγματικότητα- ότι απόλυτα συμφωνούμε και σε αυτή την κατεύθυνση κινούμαστε όλοι.

Στον κ. Κασιμάτη θα πω ότι δεν θα αποδεχθούμε την έκκληση για σταμάτημα των αγώνων. Αυτός ο λαός έχει το αισθητήριο της αντίστασης και της αντίδρασης, έχει την περηφάνια της καταγωγής του, έχει τη μεγάλη προσφορά στην παγκόσμια κοινωνία – το αναγνωρίζει όλη η ανθρωπότητα- και δεν πρόκειται να ζυγίσει την υποταγή του και το έλλειμμα της ελευθερίας του για το οποιοδήποτε δάνειο. Αν είχε κάνει τέτοιους συμβιβασμούς, να είστε βέβαιοι ότι ακόμη θα ήμασταν κάτω από το ζυγό της τουρκοκρατίας. Δεν το έχει κάνει, δεν θα το κάνει, θα συνεχίσει τον αγώνα και θα ξεσηκώσουμε και όλη την Ευρώπη σε αυτή την προσπάθεια. Δεν θα δεχθούμε, σε καμιά περίπτωση, να συμβιβαστούμε με το ξεπούλημα – αυτό που ακούσατε προηγουμένως. Η πατριωτική έκκληση του κ. Μπέη, οφείλω να πω, ξεσήκωσε την ψυχή μου και την καρδιά μου και επαναστάτησαν σε αυτή την προσπάθεια της μείωσης του πατριωτισμού και της εθνικής περηφάνιας που πρέπει να έχουμε όλοι.

Επίσης, θέλω να συγχαρώ του(ς) κ. κ. Χρυσόγονο και Μαριά για την αποκαλυπτική εισηγητική τους παρουσία εδώ και πάνω απ' όλα να τους πω ότι το δεύτερο σκέλος, το ανατρεπτικό, που είναι το ζητούμενο αυτή τη στιγμή για όλους, με εκφράζει απόλυτα και εκφράζει το λαό μας και θα τον εκφράσει μέχρι το τέλος. Θα το ανατρέψουμε, όπως πολύ καλά το είπατε.

Κύριε Χρυσόγονε, δεν ξέρω αν είναι απαραίτητο να μάθει ο Ελληνικός Λαός όλα αυτά που αποκαλύψατε. Αν πράγματι μάθει ο λαός μας αυτές τις συμφωνίες και αυτές τις συνέπειες και την ισοπέδωση που έρχεται, δεν θα μείνει λίθος πάνω σε λίθο. Λέω «δεν ξέρω», βάζω ένα ερωτηματικό, γιατί δεν ξέρω ποιες θα είναι οι συνέπειες, γιατί δεν θα μπορούσε – έτσι εγώ εκτιμώ – ένας Έλληνας πατριώτης, ηγέτης της Ελλάδας να κάνει τέτοιες συμφωνίες. Ο οποιοσδήποτε θέλει να μας φέρει μοντέλα είτε από τη Σκανδιναβία, είτε από την Αμερική, είτε από οποιαδήποτε χώρα, δεν έχει καμιά σχέση με τον Ελληνισμό, δεν γνωρίζει και δεν αναγνωρίζει τη μεγάλη προσφορά σε όλους αυτούς τους λαούς που σήμερα θέλουν να μας επιβάλουν απόψεις.

Η «τρόικα» απαιτεί με αυτή την πολιτική της να εισπράξει, εξυπηρετώντας συμφέροντα δανειστών. Δυστυχώς και ένα κομμάτι των μεγάλων επιχειρηματιών έχει συμφωνήσει απόλυτα προς αυτή την κατεύθυνση, παρά το ότι βλέπει, όπως πολύ καλά το είπατε, πως αν τώρα είμαστε άσχημα, στα επόμενα δύο, τρία χρόνια τα πράγματα θα είναι πολλαπλάσια χειρότερα. Ταμειακές ανάγκες εξυπηρετούν, για να λειτουργήσουν σε μία χρονική στιγμή και να ανταποκριθούν σε αυτά τα οποία οι κύριοι δανειστές, τοκογλύφοι, κερδοσκόποι, που κυριαρχούν ακόμη και στην πατρίδα μας, μας έχουν υποχρεώσει να το κάνουμε και δεν βλέπουν ότι η Ελληνική Οικονομία καταρρέει – και το βλέπετε όλοι – το ένα μετά το άλλο τα καταστήματα κλείνουν και οι εργαζόμενοι συνεχώς αυξάνονται, προσθέτοντας την παρουσία τους στην ανεργία. Η κατάσταση θα χειροτερεύσει πολύ περισσότερο, όταν αυτά που ψηφίστηκαν ακόμη και σήμερα θα μπουν στη διαδικασία της εφαρμογής. Η μείωση των μισθών, η ακρίβεια, η μείωση των συντάξεων, η καινούργια μείωση που έρχεται, η ανατροπή του οικοδομήματος του ασφαλιστικού, που αφορά σχεδόν το σύνολο του Ελληνικού Λαού, εκτός από ελάχιστους, θα δημιουργήσει μεγάλες αναταράξεις.

Και για αυτό που λένε «να μειώσουμε το δημόσιο τομέα», ο κ. Μαριάς είπε: «Μα, γιατί μιλάτε»; Μιλάτε να μην έχουμε εκπαιδευτικούς για να μη μάθουν γράμματα τα περισσότερα παιδιά του Ελληνικού Λαού; Να μην έχουμε δημόσια νοσοκομεία και γιατρούς, για να δημιουργήσουμε περισσότερα νεκροταφεία; Να μην έχουμε καθαριστές, για να ξεβρωμίζουν τις πόλεις και να γεμίσουμε αρρώστιες από τις βρωμιές; Να μην έχουμε αστυνομικούς;

Είναι 8.000 λιγότεροι και εμείς απαιτούμε από αυτούς τους ανθρώπους να αντιμετωπίσουν την εγκληματικότητα και τα προβλήματα που δυστυχώς έχει γεννήσει αυτή η πόλη και δεν μπορούμε να κυκλοφορήσουμε αυτή τη στιγμή στο κέντρο της Αθήνας. Αυτή είναι η αντίληψή τους, πώς θα στύψουν σαν λεμόνι τον Ελληνικό Λαό, αλλά δεν πρόκειται με αυτή την πολιτική να δημιουργήσουν προϋποθέσεις αλλαγής αυτής της αρρωστημένης οικονομικής τους πολιτικής, που μόνο στόχο έχει να τα παίρνουν συνεχώς από το συγκεκριμένο κομμάτι του Ελληνικού Λαού, το πιο αδύνατο.

Για αυτό, κύριε Πρόεδρε, χωρίς καμιά υποχώρηση, συνεχίζουμε μέχρι το τέλος, γιατί τα χαρακτηριστικά είναι και πολιτικά και κοινωνικά και οικονομικά και ο λαός περιμένει τη βοήθειά μας. Η ελπίδα θα πολλαπλασιάσει την παρουσία του κόσμου και η δύναμή της θα είναι καταλυτική προς κάθε κατεύθυνση. Και προφανώς οι νομικοί μας θα είναι αυτοί που θα αναδείξουν και το δρόμο της Δικαιοσύνης, η οποία – είμαστε βέβαιοι – θα αποδώσει τα δίκαια στο λαό μας και θα μας απαλλάξει από όλη αυτή την εξάρτηση. Ευχαριστώ.

 

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΑΞΙΝΟΣ (Πρόεδρος ΔΣΑ):

Θα δοθεί ο λόγος στον κ. Παναγιώτη Βαβουγιό, Πρόεδρο της Ομοσπονδίας Συνταξιούχων Δημοσίων Υπαλλήλων, που είναι και συνεργάτες σε αυτή την προσπάθεια που κάνουμε.

 

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΒΑΒΟΥΓΙΟΣ (Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Συνταξιούχων Δημοσίων Υπαλλήλων):

Κύριε Πρόεδρε,

Κύριοι καθηγητές,

Απόψε μου δόθηκε η ευκαιρία να ακούσω πάρα πολλά πράγματα, τα οποία θα έπρεπε να μάθει όλος ο Ελληνικός Λαός. Αυτές ήταν οι σοφές απόψεις καθηγητών οι οποίοι διέτριψαν πάνω στο Μνημόνιο, το οποίο δημιουργεί μία φοβερή κατάσταση, όχι μόνο για τη χώρα μας, αλλά και για το λαό μας.

Ειδικώς εμείς οι μικροσυνταξιούχοι του Δημοσίου – είναι η πιο αδύναμη τάξη, είναι αυτή που υπέστη τα πάνδεινα από αυτό το Μνημόνιο και από το «τσουνάμι» που έπεσε επάνω της – βρισκόμαστε και με το καινούργιο νομοσχέδιο, που ψηφίστηκε δυστυχώς χθες, σε μία πολύ άσχημη κατάσταση.

Δεν θα μιλήσω γενικώς. Θα αναφερθώ στο θέμα των άγαμων θυγατέρων, οι οποίες μένουν κυριολεκτικά στο δρόμο, αφού τους δίνουν μία σύνταξη πείνας 360 ευρώ και εφόσον είναι πάνω από 50 ετών. Αυτές που είναι κάτω των 50 ετών, τι θα γίνουν; Θα γίνουν επαίτες, ή θα πηγαίνουν στο φιλόπτωχο ταμείο της ενορίας τους; Αυτά τα πράγματα είναι αποκυήματα μιας Κυβέρνησης, η οποία, δυστυχώς, σήμερα μας σέρνει κάτω από το Μνημόνιο, το οποίο μόνη της ψήφισε και όπως είπαν οι προλαλήσαντες ομιλητές, είναι ό,τι χειρότερο υπήρξε για τη χώρα μας, αφού δημιουργεί εκείνες τις προϋποθέσεις να καταλάβουν οι ξένοι την κυριαρχία μας. Δεν θέλω να αναφερθώ σε αυτά τα θέματα, γιατί τα ανέλυσαν πολύ καλά οι καθηγητές.

Θα ήθελα να παρακαλέσω τον Πρόεδρο του ΔΣΑ και τους κυρίους καθηγητές αυτά που είπαν να γίνουν ένα εγχειρίδιο και εμείς οι συνταξιούχοι θα το κυκλοφορήσουμε σε όλη την Ελλάδα – αναλαμβάνουμε αυτή την υποχρέωση- γιατί θα μπορέσει όλος ο Ελληνικός Λαός να μάθει ότι αυτό το τσουνάμι, η λαίλαπα, η καταιγίδα, που μας ήλθε, οφείλεται στην Κυβέρνηση, η οποία σήμερα μας κυβερνά και για άγνωστους σκοπούς μας οδήγησε σε αυτή την κατάσταση.

Τι να σας πω; Έρχονται στην Ομοσπονδία άνθρωποι και κλαίνε. Θα σας πω ένα παράδειγμα, που το είπα και στη Βουλή. Ήλθε ένας ηλικιωμένος και μου λέει: «Η κόρη μου είναι 58 ετών. Δεν μπόρεσε να παντρευτεί, δεν μπόρεσε να βρει μία δουλειά. Τι θα γίνει όταν πεθάνω; Η προϋπόθεση για να πάρουν τη σύνταξη του πατέρα τους είναι μέχρι τέλος του 2010. Θα πρέπει να αυτοκτονήσω φέτος, για να μπορέσει η κόρη μου να πάρει τη σύνταξή μου»; Σκεφτείτε σε ποιο σημείο έφθασαν οι άνθρωποι αυτοί. Εκεί τους οδήγησε η Κυβέρνηση με τα μέτρα και με το χθεσινό νόμο που ψήφισε.

 

ΠΗΓΗ: 09-09-2010, http://www.dsa.gr/word_docs/daniaki%20SYMBASImail_Layout%202.pdf

 

Σημείωση: Η μεταφορά σε word και οι υπογραμμίσεις έγιναν από τον admin.

Ελληνικά χρέη, Γερμανικά πάντσερ, Ευρωπαϊκή Δικτατορία και Οικονομία βασισμένη στο Φακελάκι

 

Του Winfried Wolf

 

Τον Ιανουάριο, ο Υπουργός Εξωτερικών Γκουίντο Βεστερβέλε τόνιζε σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Καθημερινή: «Έχουμε πλήρη εμπιστοσύνη ότι η ελληνική κυβέρνηση θα καταπολεμήσει δυναμικά τις δομικές αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας».

Σύντομα, το περιοδικό «Focus» κυκλοφόρησε με πρωτοσέλιδο τίτλο:«Ελλάδα – Απατεώνες στην Ευρω-οικογένεια – θα μας φέρει πίσω η Ελλάδα τα λεφτά μας;» Το εξώφυλλο του περιοδικού κοσμούσε ένα φωτομοντάζ, το οποίο έδειχνε το ελληνικό άγαλμα της Αφροδίτης της Μήλου, να σηκώνει το μεσαίο δάκτυλο προς τον αναγνώστη.

Τον Απρίλιο, τέλος, το «Spiegel» έκανε το πορτρέτο της δήθεν τυπικής αθηναϊκής οικογένειας της Ανθούλας και του Γιάννη Παπαδάκη, οι οποίοι είχαν ολοκληρωτικά εξοικειωθεί με την ελληνική οικονομία του «φακελακίου» – την οικονομία του λαδώματος – αλλά έδειχναν κατανόηση ότι αυτό «δεν πρέπει να συνεχιστεί». Το ρεπορτάζ συμμορφώνεται απνευστί στη γενικότερη καμπάνια της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, την οποία η καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ συνοψίζει πάντα με την πρόταση: «Και τώρα η Ελλάδα πρέπει να κάνει τα μαθήματα της!»

Τέσσερις μήνες, τέσσερα θέματα, τέσσερις διαπιστώσεις: η Ελλάδα, πρώτον, έχει δομικές αδυναμίες. Δεύτερον, δεν υπάρχουν γερμανικά χρέη προς την Ελλάδα και ούτε επιτρέπεται να αναφέρεται το θέμα των αποζημιώσεων σε σύνδεση με την σύγχρονη κρίση στην Ελλάδα. Τρίτον, ο πραγματικός κατηγορούμενος είναι το ελληνικό κράτος, το οποίο θέτει σε κίνδυνο το κοινό «μας» νόμισμα. Τέταρτον, η χώρα πρέπει από εδώ και πέρα, για άλλη μια φορά, να επιστρέψει στο θρανίο και πριν από όλα να βρει έντιμες, ειλικρινείς οικονομικές αξίες.

Από πολλές απόψεις παραποιείται έτσι η αλήθεια. Στην πραγματικότητα, οι δομικές αδυναμίες της Ελλάδας είναι σε σημαντικό βαθμό ένα προϊόν της ιστορίας που έχει καθοριστεί από τις ευρωπαϊκές μεγάλες δυνάμεις. Σε αυτή συγκαταλέγονται και οι καταστροφές που προξενήθηκαν από τη γερμανική Βέρμαχτ και τα SS και οι μη καταβληθείσες αποζημιώσεις. Η σύγχρονη ελληνική κρίση έθεσε σε κίνδυνο το Ευρώ – αλλά ήταν πρώτα το ίδιο το κοινό νόμισμα, το οποίο επέφερε την κρίση στην Ελλάδα. Το σημερινό ευρωπαϊκό σχέδιο για την διευθέτηση της ελληνικής κρίσης έχει στόχο, πρωτίστως, ότι η Ελλάδα (η οποία έχει πάρει σαφώς πολύ ακριβά ευρωπαϊκά δάνεια) κατ' αρχήν να παραμείνει ικανή να πληρώνει τα χρέη της, έτσι ώστε να μπορεί μεταξύ άλλων να συνεχίζει να αγοράζει και να αποπληρώνει γερμανικά εξαγώγιμα αγαθά και γερμανικούς και γαλλικούς εξοπλισμούς. Τέλος η οικονομία του λαδώματος δεν πρόκειται για αποκλειστικό ελληνικό είδος. Πολλάκις, για παραπάνω από έναν αιώνα, αποτελεί είδος εξαγωγής των κορυφαίων ευρωπαϊκών χωρών, των τραπεζών και των εταιριών τους προς την Ελλάδα. Για το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα της οικονομίας που βασίζεται στο φακελάκι, ευθύνεται η Siemens.

 

Δομικές αδυναμίες

 

Αναμφίβολα, η Ελλάδα έχει δομικές αδυναμίες – όπως όλες οι χώρες που ανήκουν στην ομάδα με τον υποτιμητικό χαρακτηρισμό PIGS: η Πορτογαλία, η Ιταλία, η Ελλάδα και η Ισπανία. Ωστόσο, όπως στην περίπτωση των δομικών αδυναμιών των νέων γερμανικών κρατιδίων, υπάρχουν συγκεκριμένες αιτίες για τις αδυναμίες αυτές.

Οι αδυναμίες προκαλούνται εν μέρει από εσωτερικούς και εν μέρει από εξωτερικούς παράγοντες. Οι δομικές αδυναμίες των δύο ιβηρικών χωρών έχουν να κάνουν με τον φασισμό, που κυριαρχούσε εκεί για σχεδόν μισό αιώνα και υποστηριζόταν από τις δυτικές δημοκρατίες και από το ΝΑΤΟ. (Στην περίπτωση της Πορτογαλίας, ο φασισμός συμπληρώνεται από την αποικιοκρατική ιστορία μέχρι το 1973). Στην Ιταλία, παίζουν σημαντικό ρόλο η ιστορική ανισορροπία μεταξύ Βορρά και Νότου και οι διεφθαρμένες δομές της μαφίας στη Νότια Ιταλία και Σικελία. Επίσης, οι νότιες χώρες της ΕΕ έχουν στο σύνολό τους δομικές αδυναμίες, οι οποίες οφείλονται στην εσωτερική ευρωπαϊκή αγορά και στην καθιέρωση του ευρώ, που άρχισαν να «χτίζονται» στη δυτική Ευρώπη από το τέλος του 1950 με την ΕΟΚ/ΕΚ/ΕΕ. Μέσω αυτής της διαδικασίας – με την αποδόμηση των εμπορικών φραγμών και των προστατευτικών δασμών και με τα βήματα για τη διεύρυνση της ΕΕ -οι οικονομικά παραγωγικότερες και πιο εύρωστες οικονομίες, με πρώτη από όλες τη Δυτική Γερμανία, μπόρεσαν να κυριαρχήσουν στην καπιταλιστική Ευρώπη. Οι βιομηχανίες των πιο αδύναμων χωρών έχαναν σταθερά έδαφος. Από την εισαγωγή του ενιαίου νομίσματος, αυτές οι νότιες χώρες βρίσκονται σε μεγάλο βαθμό κάτω από την επίθεση της εξαγωγικής βιομηχανίας των οικονομικά ευρωστότερων χωρών, προ πάντων της Γερμανίας. Με το ευρώ χάσανε το επιτυχημένο εδώ και μισό αιώνα εργαλείο της νομισματικής υποτίμησης.

Στην Ελλάδα, πέρα από αυτό, οι δομικές αδυναμίες είναι ουσιαστικά το αποτέλεσμα ξένης κυριαρχίας και ελέγχου για ενάμιση αιώνα. Ο βασιλικός οίκος, κατά την ίδρυση του ελληνικού κράτους το 1830, τοποθετήθηκε στην Ελλάδα από τη Γερμανία […] Η Ελλάδα καταλήφθηκε επανειλημμένα από ξένα στρατεύματα […] Αυτή η χώρα από την στιγμή της ίδρυσης της, βρίσκεται σε ισχυρή εξάρτηση από τα κράτη που κυριαρχούν στην Ευρώπη και, από το 1945 μέχρι το 1975, σε εξάρτηση από τις ΗΠΑ. Περίπου για τέσσερις δεκαετίες, η χώρα τελούσε υπό στρατιωτική κυριαρχία, βρισκόταν είτε σε εξωτερικό είτε σε εμφύλιο πόλεμο, και κάτω από φανερή ή κεκαλυμμένη δικτατορία (δικτατορία Μεταξά, το αυταρχικό καθεστώς μετά τον πόλεμο, δικτατορία των Συνταγματαρχών).

 

Κρατική Πτώχευση Ι και II

 

Από την ίδρυση του κράτους το 1830, η Ελλάδα ήταν σε μεγάλο βαθμό οικονομικά εξαρτημένη από τις πιο εύρωστες οικονομικά ευρωπαϊκές χώρες. Αμέσως μετά την επίτευξη της επίσημης ανεξαρτησίας, οι Βρετανοί χορήγησαν δάνεια στο νέο κράτος. Τακτικά επαναλαμβανόμενες εξεγέρσεις, επαναστάσεις, κατοχή, στρατιωτικές περιπέτειες και η πολιτική των μεγαλοϊδιοκτητών, του στρατού και της αυλής άφησαν το κρατικό χρέος να φουσκώνει και να καταλήξει το 1893 σε μια πρώτη κρατική πτώχευση. Η βαθιά οικονομική κρίση οδήγησε τους πολίτες σε μαζική έξοδο: στα χρόνια 1890-1914 μετανάστευσε το ένα έκτο του ελληνικού πληθυσμού, κυρίως προς τις ΗΠΑ και την Αίγυπτο.

Η τότε δομή των χρεών διαβάζεται σε μεγάλο βαθμό όπως η σημερινή δομή του ελληνικού χρέους: «Από τα 770 εκατομμύρια χρυσά φράγκα, που ήταν απαραίτητα ως δάνεια, έτσι ώστε το ελληνικό κράτος να παραμείνει ζωντανό, μόνο 6% θα δίνονταν για επενδύσεις στον παραγωγικό τομέα, ενώ τα υπόλοιπα θα δίνονταν για στρατιωτικά έξοδα, στρατιωτικές αποζημιώσεις και για κάλυψη του μόνιμου ελλείμματος του προϋπολογισμού».

Για το κράτος-παρία Ελλάδα πριν από 110, πριν από 90 και πριν από 80 χρόνια υπήρχε μια δοκιμασμένη «λύση», για να ξεφύγει φαινομενικά από την κρίση. Αυτή περιελάμβανε, ότι η χώρα κατά κάποιο τρόπο κατ' εντολή των πιστωτριών τραπεζών θα έμπαινε σε στρατιωτικές περιπέτειες. Το 1897 η Ελλάδα έκανε μια εκστρατεία ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία οδήγησε σε στρατιωτική καταστροφή και σε διεθνή έλεγχο των οικονομικών του ελληνικού κράτους. Το 1919 οι Έλληνες στρατιώτες χρησιμοποιήθηκαν σαν αστυνόμοι της Αντάντ ενάντια στη νεαρή ρωσική επανάσταση στην Ουκρανία. Στα 1920-1922 ο ελληνικός στρατός έκανε εκστρατεία ενάντια στην νεαρή αστική τουρκική επανάσταση. Αυτή έληξε με την Μικρασιατική Καταστροφή: 1,2 εκατομμύρια Ελληνίδες και Έλληνες εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη σημερινή Τουρκία και να εγκατασταθούν – κυρίως – στην Ελλάδα.

Το 1932 προέκυψε – σαν όψιμο αποτέλεσμα αυτών των εκστρατειών και σαν επακόλουθο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης – η δεύτερη κρατική πτώχευση. Η Ελλάδα έλαβε νέα δάνεια μόνο με υπέρογκα επιτόκια και με την προτίμηση των Βρετανών επενδυτών. Το μοντέλο των υπέρογκων τόκων είναι, παρεμπιπτόντως, και το μοντέλο του Απρίλη 2010. Αυτό που έχει αλλάξει μόνο είναι η προέλευση των πιστωτών: σήμερα είναι κυρίως Γάλλοι, Ελβετοί και Γερμανοί πιστωτές, εκείνοι που έχουν στα βιβλία τους τα ελληνικά εξωτερικά χρέη.

 

Εγκλήματα πολέμου και αποζημιώσεις

 

Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα, τα SS και η Βέρμαχτ διέπραξαν βαρύτατα εγκλήματα πολέμου. Ο συνολικός αριθμός των θυμάτων από τον άμαχο πληθυσμό εκτιμήθηκε γύρω στις 160.000. Ανάμεσα τους, 60.000 Έλληνες Εβραίοι, οι οποίοι απελάθηκαν και δολοφονήθηκαν. Επίσης, πέθαναν 300.000 άνθρωποι από την πείνα και το κρύο, γιατί οι Γερμανοί κατακτητές επέταξαν τις σοδειές. Χίλια επτακόσια χωριά και 400.000 σπίτια καταστράφηκαν και 1,2 εκατομμύρια Ελληνίδες και Έλληνες έμειναν άστεγοι. 
Το 1946 υπολογίστηκε το ύψος των αποζημιώσεων που δικαιούται η Ελλάδα από τις νικητήριες δυνάμεις στα επτά εκατομμύρια δολάρια. Με σημερινές αξίες, αυτό είναι πάνω από 50 εκατομμύρια ευρώ -χωρίς τους απαραίτητους τόκους.

Η συμφωνία του Λονδίνου για τα χρέη το 1953 κατέληξε ότι οι αποζημιώσεις θα μπορούσαν να δοθούν με ένα ειρηνευτικό συμβόλαιο μετά από την γερμανική επανένωση. Το 1959, το πρώην «πολεμικό διοικητικό συμβούλιο» της Θεσσαλονίκης συνέλαβε και καταδίκασε τον Μαξ Μέρτεν, ως υπεύθυνο για την απέλαση και εξολόθρευση των Εβραίων αυτής της πόλης. Τότε, υπήρχε ο κίνδυνος να υπογραφεί κάποια συμφωνία ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας και μέσω αυτής να γίνει μία de facto αναγνώριση του καθεστώτος της Ανατολικής Γερμανίας από την Αθήνα. Για να εμποδιστεί αυτό και για να απελευθερωθεί ο Μέρτεν, η Βόννη το 1961 παρείχε μια «πληρωμή επανόρθωσης», ύψους 115 εκατομμυρίων μάρκων. Η Αθήνα έστειλε τον Μέρτεν στη Δυτική Γερμανία, όπου -με την συμφωνία της κυβέρνησης της Βόννης- θα δικαζόταν ενώπιον γερμανικού δικαστηρίου, αλλά αυτό δεν έγινε ποτέ.

Για την κυβέρνηση της Βόννης, η συμφωνία του 1961 ήταν μια επικερδής επιχείρηση. Από εδώ και πέρα μπορούσε να ισχυριστεί ότι το θέμα των αποζημιώσεων έχει «κλείσει». Ωστόσο, ούτε ο χαρακτήρας της συμφωνίας ούτε το ύψος της πληρωμής δικαιολογούν μία τέτοια ερμηνεία.

Με την επανένωση του 1990, το θέμα των αποζημιώσεων τέθηκε ξανά στη δημόσια ημερήσια διάταξη. Οι εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις και οι ελληνικοί σύνδεσμοι των θυμάτων πρόβαλαν εκ νέου τις απαιτήσεις τους. Ακόμα η ελληνική δικαιοσύνη έκρινε δίκαιες αυτές τις απαιτήσεις. Ήταν τότε που η ελληνική κυβέρνηση (σε μεγάλο βαθμό εξαρτώμενη από τη γερμανική εύνοια) άρχισε να επεμβαίνει κάθε φορά την τελευταία στιγμή και να αποτρέπει μία -ήδη εγκεκριμένη από το ανώτατο ελληνικό δικαστήριο-δήμευση γερμανικής περιουσίας στην Αθήνα, με την οποία θα δηλωνόταν η αξίωση για αποζημιώσεις. […]

 

Με απάτη στην Ευρωζώνη;

 

Στην αρχή του εγχειρήματος του Ενιαίου Νομίσματος υπήρχαν από την πλευρά της γερμανικής κυβέρνησης δύο στόχοι: από τη μια θα έπρεπε ο χώρος στον οποίο θα ισχύει το κοινό νόμισμα να είναι κατά προτίμηση μεγάλος. Με αυτό τον τρόπο θα δημιουργούνταν μια σίγουρη μεγάλη αγορά για τις γερμανικές εξαγωγές, όπου με την καθιέρωση αυτού του κοινού νομίσματος σε όλες τις χώρες της ζώνης του ευρώ, δεν υπάρχει πια η δυνατότητα της νομισματικής υποτίμησης. Από την άλλη πλευρά υποχρεούνται όλα τα μέλη της ζώνης να ακολουθήσουν μια αυστηρή οικονομική πολιτική – αν χρειαστεί και στην πλάτη των πληθυσμών τους. Από εκεί προέρχονται τα «κριτήρια του Μάαστριχτ», με τα οποία το ετήσιο έλλειμμα δεν επιτρέπεται να υπερβαίνει το τρία τοις εκατό του ΑΕΠ και τα συνολικά δημόσια χρέη το 60% του ΑΕΠ. Στην πραγματικότητα και τα δύο κριτήρια καταπατήθηκαν από την αρχή – και όχι μόνο από την Ελλάδα. Για παράδειγμα το δημόσιο χρέος της Ιταλίας ή του Βελγίου ήταν ήδη από την εισαγωγή του ευρώ περίπου 100% – παρόμοιο με το ελληνικό.

[…] Το διάστημα 1979-1993 η δραχμή υποτιμήθηκε γύρω στο 86%. Αυτό σημαίνει ότι οι τιμές για τα γερμανικά εξαγώγιμα προϊόντα σχεδόν διπλασιάστηκαν. Από την εισαγωγή του ευρώ δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί πια αυτό το μέσο, όπως και για τις άλλες οικονομικά αδύναμες χώρες της Ευρωζώνης. Η ικανότητα ανταγωνισμού της Ελλάδας μειώθηκε δραστικά. Αυτό επιδεινώθηκε όταν η κυβέρνηση του Βερολίνου – με την υποστήριξη των γερμανικών συνδικαλιστικών ηγεσιών – προώθησε μία πολιτική «παγώματος των μισθών» στο εσωτερικό, συνοδευόμενη με μία επιθετική πολιτική προώθησης των εξαγωγών.

[…] Όταν μπήκε η Ελλάδα στην ΕΕ (τότε ακόμα Ευρωπαϊκή Κοινότητα), εξάγονταν παραπάνω προϊόντα και υπηρεσίες από ό,τι εισάγονταν. Από το μέσο της δεκαετίας του '90 ο προϋπολογισμός είναι ελλειμματικός. Το 2009 το έλλειμμα έφτασε το 10% του ελληνικού ΑΕΠ. […]

Το πολλές φορές υποσχόμενο ειδύλλιο μίας περισσότερο ή λιγότερο αρμονικής «ευρω-οικογένειας» έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την πραγματικότητα. Αντίθετα, η ευρω-οικογένεια είναι ένα κλαμπ πανίσχυρων οικογενειακών αρχηγών, με μία σαδομαζοχιστική καγκελάριο στην κορυφή, οι οποίοι εκμεταλλεύονται τους σχετικά αδύναμους από τα «οικογενειακά μέλη» και σαν αποτέλεσμα αναπτύσσουν τη συνεχώς αυξανόμενη εξάρτηση των μικρότερων χωρών μελών στην δικιά τους βάση δύναμης. Σε αυτή την οικογένεια η κακοποίηση είναι δομικά προαπαιτούμενη.

«Αθηναϊκές ασκήσεις για το σπίτι» ή «Η τρίτη κρατική πτώχευση σε δόσεις».

Όταν η καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ απαίτησε από την Ελλάδα να κάνει τώρα «τις ασκήσεις της», αυτό σημαίνει πολύ συγκεκριμένα μία ευρεία κοινωνική αποψίλωση: Απαιτούμενα, εκτεταμένα και ήδη εφαρμοζόμενα είναι η αύξηση των συνταξιοδοτικών ορίων ηλικίας, η μεγάλη αύξηση του ΦΠΑ, η μείωση του αριθμού των εργαζομένων στο δημόσιο τομέα, καθώς και ένα εκτεταμένο πρόγραμμα ιδιωτικοποίησης της μέχρι τώρα δημόσιας ιδιοκτησίας.

Έτσι θα επιδεινωθεί η ελληνική κρίση εν μέσω της παγκόσμιας κρίσης, το έλλειμμα θα φτάσει στα ύψη και το χρέος θα μεγαλώσει.

Από τις αρχές του 2010 επιταχύνεται στην Ελλάδα η μείωση του ΑΕΠ. Ο κίνδυνος μίας – τώρα τρίτης – κρατικής πτώχευσης είναι ρεαλιστικός, ακόμα και όταν, το 2010, εισρεύσουν τα συμφωνηθέντα εντός της ΕΕ 45 εκατομμύρια ευρώ και τα δάνεια του ΔΝΤ, και όταν στα επόμενα δύο χρόνια -όπως έχει ήδη συμφωνηθεί εντός της ΕΕ- έρθουν παρόμοια νέα δάνεια. Οι τόκοι των νέων δανείων είναι ομολογουμένως υψηλοί. Οι πιστώτριες χώρες και τράπεζες θέλουν έτσι να πετύχουν να παραμείνει η Ελλάδα μία αγορά για τις εξαγωγές τους. Θέλουν να βγάλουν κέρδος από τα δάνεια και με αυτόν τον τρόπο να ενισχύσουν την ελληνική εξάρτηση. […]

Έτσι, η Αθήνα λαμβάνει εκ νέου χαρακτήρα ημιαποικίας, σαν αυτές που υπήρχαν σε παλαιότερους καιρούς, και σαν αυτή που υπάρχει ήδη στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Αυτό, στο πλαίσιο των νέων δανείων της ΕΕ και του ΔΝΤ, είναι ένα είδος οικονομικού πραξικοπήματος μέσω της ΕΕ. 
Κατά τα άλλα, η στάση των κυρίαρχων κρατών της ΕΕ προς την Ελλάδα χρησιμεύει και ως παράδειγμα ενάντια στον λαό των δικών τους χωρών. Ο τυπικά αριστερός, Έλληνας αρχηγός της κυβέρνησης, πρέπει να εξαναγκαστεί, να επιβάλλει στο λαό του ένα μάθημα σοκ και δέους. Αλλιώς απειλείται με νέα δικτατορία. Ο επικεφαλής οικονομικών θεμάτων στη Ζιντόιτσε Τσάιτουνγκ, Νικολάους Πάιπερ, δήλωσε τα εξής (με σαφή αναφορά στην τελευταία δημοκρατική κυβέρνηση πριν από τη δικτατορία του ναζιστικού κόμματος): «[Η κατάσταση] μπορεί να περιγραφεί με μια ιστορική αναλογία (…) Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Γεώργιος Παπανδρέου βρίσκεται σε παρόμοια θέση με τον Χάινριχ Μπρούνινγκ, τον τελευταίο λίγο-πολύ δημοκρατικά εκλεγμένο καγκελάριο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Στη συλλογική σκέψη των Γερμανών, ο Μπρούνινγκ έχει μείνει ως ο πολιτικός, του οποίου η πολιτική, με τα δραστικά μέτρα περικοπών, επιδείνωσε την παγκόσμια οικονομική κρίση και διευκόλυνε την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία […]».

 

Έξοδα εξοπλισμών

 

Στο πλαίσιο της τόσο έντονης συζήτησης σχετικά με το ελληνικό πρόγραμμα λιτότητας υπάρχει ένας τομέας που δεν εμφανίζεται: τα ελληνικά έξοδα εξοπλισμών. Το αντίθετο: πρόκειται για μια παλιά μορφή εξάρτησης, η οποία έχει ενταθεί με τη νέα κρίση.
 Τη δεκαετία του '90 ξεκίνησε μια νέα φάση εξοπλιστικού ανταγωνισμού ανάμεσα στις δύο χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ, την Ελλάδα και την Τουρκία. Στο χρονικό διάστημα από το 1990 μέχρι το 2008, η Ελλάδα αγόρασε πολεμικό υλικό περίπου 75 εκατομμυρίων ευρώ. Οι εξοπλιστικές αγορές της Τουρκίας φτάνουν το διπλάσιο ποσό.

Η διαμάχη δεν οφείλεται μόνο στην πολεμική ιστορία των δύο χωρών. Είναι επίσης επίκαιρα πραγματική: το 1974 τουρκικά στρατεύματα κατέλαβαν τη Βόρεια Κύπρο και παραμένουν έως σήμερα ως δύναμη κατοχής. Τουρκικά πολεμικά αεροσκάφη κυκλοφορούν τακτικά πάνω από ελληνικά νησιά κοντά στις τουρκικές ακτές. Το τουρκικό ναυτικό περιλαμβάνει μεγάλο αριθμό αποβατικών σκαφών, τα οποία έχουν στρατιωτικο-τεχνικό νόημα μόνο σε περίπτωση απόβασης σε ελληνικά νησιά.

Το ΝΑΤΟ, στο οποίο είναι μέλη οι δύο χώρες, και η ΕΕ, στην οποία είναι μέλος η Ελλάδα και με την οποία συνδέεται η Τουρκία, δεν έχουν πάρει κανένα μόνιμο μέτρο για να διευθετήσουν αυτή τη σύγκρουση.

Ο λόγος είναι προφανής: Από αυτή τη σύγκρουση επωφελούνται οι σημαντικότερες δυνάμεις στην ΕΕ, πρώτα από όλες η Γερμανία και η Γαλλία. Σύμφωνα με την τελευταία αναφορά του SIPRI (Διεθνές Ερευνητικό Ινστιτούτο της Στοκχόλμης για την Παγκόσμια Ειρήνη) η Τουρκία είναι πρώτη στις εισαγωγές εξοπλισμού από την Γερμανία με 15,2%. Ακολουθεί η Ελλάδα με 12,9%.

Το 2009 το ποσοστό του ΑΕΠ για τα ελληνικά έξοδα εξοπλισμών ήταν 4,3%. Αυτό είναι σχεδόν το διπλάσιο του αντίστοιχου γερμανικού. Ακόμα πιο χτυπητή περίπτωση είναι η αγορά καινούριων όπλων. Ενώ ο ελληνικός πληθυσμός είναι το 0,2% του παγκόσμιου πληθυσμού, το ποσοστό της ελληνικής συμμετοχής στην παγκόσμια αγορά όπλων είναι το εικοσαπλάσιο (4% ή 3,2 εκατομμύρια ευρώ). Η Αθήνα παίρνει το μεγαλύτερο μέρος των όπλων της από τη Γερμανία και τη Γαλλία. […]

Στις αρχές του 2010, όταν ο Γερμανός υπουργός εξωτερικών Βεστερβέλε βρέθηκε στην Αθήνα για επίσημη επίσκεψη, προώθησε ένα μεγάλο συμβόλαιο για αγορά από την Αθήνα πολεμικών αεροσκαφών Eurofighter. Πρόκειται για τη συμφωνημένη αγορά 60 πολεμικών αεροσκαφών, αξίας περίπου 5 εκατομμυρίων ευρώ.

Όλα τα τωρινά μέτρα λιτότητας της ελληνικής κυβέρνησης εξοικονομούν για το 2010 4,8 εκατομμύρια ευρώ. Μόνο για την αγορά νέων εξοπλισμών, η «σοσιαλιστική» κυβέρνηση στην Αθήνα θα δώσει για το τρέχον έτος 2,8 εκατομμύρια. Δηλαδή, οι νέες αγορές όπλων αντιστοιχούν σχεδόν στο 60% της υποτιθέμενης εξοικονόμησης, η οποία σχεδιάζεται στον κοινωνικό τομέα.

Κεντρικό ρόλο στη βιομηχανία εξοπλισμών παίζει το συγκρότημα επιχειρήσεων της Siemens. Η Siemens AG είναι ο προμηθευτής της τεχνολογίας κυψελών καυσίμων στα υποβρύχια της HDW-Werft, που έχουν παραδοθεί στην Αθήνα. Η Siemens έχει ακόμα το 49% της κατασκευάστριας των πάντσερ KMW. Ο «σοσιαλιστής» Έλληνας αναπληρωτής υπουργός εθνικής άμυνας, Πάνος Μπεγλίτης, ανακοίνωσε το Μάρτιο του 2010: «Θα ανταποκριθούμε σε όλα τα εξοπλιστικά συμβόλαια, που έκλεισε η προηγούμενη κυβέρνηση». […]

 

Οικονομία βασισμένη στο «φακελάκι»

 

[…] Πράγματι ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας του ελληνικού κράτους διαμορφώθηκε από τη διαφθορά: οι πραγματικά κυρίαρχοι – οι πιστώτριες τράπεζες από τη Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία και τη Γερμανία, οι βιομηχανίες όπλων, που εξοπλίζουν την Ελλάδα και πάρα πολλές επιχειρήσεις πληρώνουν εδώ και δεκαετίες στους συνεταίρους τους στην Ελλάδα τεράστια ποσά που προορίζονται για «λάδωμα», για να επιτύχουν με αυτόν τον τρόπο τα δάνεια και τα μεγάλα συμβόλαια.

Το παράδειγμα της Siemens είναι εδώ προεξέχον: πρόκειται για γενικευμένη πρακτική, όπως έχει δείξει και η περίπτωση με το συγκρότημα της MAN και η θυγατρική της Ferrostahl. […]

Η οικονομία που βασίζεται στο «φακελάκι» λειτουργεί παρεμπιπτόντως και προς την αντίθετη κατεύθυνση. Μετά την πτώση της χούντας έγινε δυνατό να τεκμηριωθεί λεπτομερώς, ότι στα χρόνια από το 1967 μέχρι το 1974 πολλά άρθρα, φιλικά προς τη χούντα στις δυτικογερμανικές εφημερίδες όπως στη Welt, στη Stuttgarter Nachrichten, στη Nürnberger Zeitung και στο περιοδικό Report, είχαν πληρωθεί με «φακελάκι». Προέρχονταν από τη χούντα: οι αποδείξεις δημοσιοποιήθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του '70 – μετά την πτώση της χούντας. […]

 

Εναλλακτικές

 

Το – επίσης εισαγόμενο και επιβαλλόμενο – πρόγραμμα περικοπών δεν πρόκειται να δώσει τέλος μεσοπρόθεσμα στην ελληνική κρίση. Αυτή θα επιδεινωθεί περαιτέρω. Τα νέα δάνεια θα μεγαλώσουν την εξάρτηση της Ελλάδας, ιδιαίτερα αφού το επιτόκιο του 5% είναι υψηλό και αφού αυτά τα δάνεια είναι συνδεδεμένα στην πραγματικότητα με ένα είδος καταναγκαστικού καθεστώτος, μέσω της ΕΕ και του ΔΝΤ. Μία ελληνική κρατική πτώχευση με αυτούς τους όρους απλώς αναβάλλεται. Μία αποτελεσματική πολιτική για την εξουδετέρωση της κρίσης στην Ελλάδα, για την οποία η ΕΕ φέρει μεγάλη ευθύνη, πρέπει να έχει τα ακόλουθα τέσσερα στοιχεία:

Πρώτον: Απαραίτητη είναι μια συνεπής ειρηνευτική πολιτική:

καμιά αγορά καινούριων όπλων, μαζική μείωση των γενικών εξόδων εξοπλισμού και μια γενικευμένη ειρηνευτική πολιτική προς την Τουρκία, συμπεριλαμβανομένης μίας λύσης του Κυπριακού. Παράλληλα πρέπει να σταματήσουν οι εξοπλιστικές προμήθειες προς την Τουρκία.

Δεύτερον: Απαραίτητη είναι μια ριζική φορολόγηση μόνο των περιουσιών και των υψηλών εισοδημάτων.

Τρίτον: Τα ελληνικά χρέη πρέπει να μειωθούν δραστικά και να αναδιαρθρωθούν. Εδώ πρέπει να γίνει μια σωστή περικοπή των χρεών, γιατί, στην αντίθετη περίπτωση μιας άτακτης περικοπής, θα έχει δραστικές επιπτώσεις για όλη την Ευρώπη. Μία ελληνική κρατική χρεοκοπία θα ήταν το επόμενο στάδιο της παγκόσμιας κρίσης, η οποία θα ήταν απλά το προστάδιο για ακόμα μεγάλες χρεοκοπίες κρατών – όπως στην Πορτογαλία, την Ισπανία και προπάντων την Μεγάλη Βρετανία. Οι κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις μίας τέτοιας εξάπλωσης της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης δεν έχουν καν εκτιμηθεί.

Τέταρτο: Το γερμανικό πολεμικό χρέος πρέπει να πληρωθεί. Η Γερμανία πρέπει να ομολογήσει τα εγκλήματα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και να αποδεχτεί τα εξ αυτών χρέη. Αυτό περιλαμβάνει και την αποπληρωμή των αποζημιώσεων από τη Γερμανία, αν χρειαστεί, με τη σύμπραξη της Αυστρίας και της Ιταλίας.

 

Πηγή Ι: lunapark21.net,

Η μετάφραση από τα γερμανικά έγινε από το μέλος του μεταφραστικού project του Tvxs, Ανθή Κ..

 

Πηγή ΙΙ: Δευ 06/09/2010, tvxsteam,

http://tvxs.gr/news/έγραψαν-είπαν/ελληνικά-χρέη-γερμανικά-πάντσερ-ευρωπαϊκή-δικτατορία-και-οικονομία-βασισμένη-στο-

και Πηγή ΙΙΙ: Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 2010