Αρχείο κατηγορίας Κοίμηση πριν την Ανάσταση

Η μετανάστευση στον χωροχρόνο της ουράνιας κοινωνίας και η αναμονή της σύνολης Ανάστασης

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ (13-09-2009)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ (13-09-2009)

ΙΩ. Γ΄ 13-17… 13-09-2009

Osios-Loukas-naydrio-I.Met.-Patra2015

Του (+) παπα Νίκου Φαναριώτη*

Fanariotis-p.Nikolaos2015

Και καθώς Μωυσής ύψωσε τον όφιν εν τη ερήμω, ούτως υψωθήναι δει τον υιόν του ανθρώπου.

Όπου χάνεται ο σταυρός χάνεται και η ελπίδα. Τα πάντα σκοτεινιάζουν από τά αδιέξοδα, οι άνθρωποι γίνονται νυκτόβιοι στα κακόφημα ξενυχτάδικα, και μόνη απατηλή διεξοδος θεωρούνται (οι ουσίες), τα δηλητηριασμένα ποτά, τα ναρκωτικά…

Έτσι η σημερινή Κυριακή προσφέρεται για προβληματισμούς μπροστά στον τίμιο Σταυρό. Λανθασμένοι προβληματισμοί απέναντι στον Σταυρό οδηγούν σε συρράξεις, σε λεηλασίες, σφαγές, κατασροφές, σταυροφορίες, Ιερά  εξέταση,  νύχτες Αγίου Βαρθολομαίου…

Στο Ευαγγέλιο προβάλλονται οι προβληματισμοί του Νικοδήμου του νυκτερινού μαθητού του Χριστού, στη συνομιλία που είχε την νύκτα μετά το φραγγέλιο  στο ναό του Σολομώντος.

Συνέχεια

Ένα κεράκι για τον παπα-Θέμη (Δρουκόπουλο)

Ένα κεράκι για τον παπα-Θέμη (Δρουκόπουλο)*

Του Γιώργου Μάλφα**

Για πολλά χρόνια τα ράσα του σέρνονταν στους δρόμους και τα πεζοδρόμια στη γειτονιά της Παντάνασσας. Λιβάνι από τους εσπερινούς, καυσαέριο και σκόνη από τους δρόμους. Ποιος μπορεί να ξεχάσει εκείνη τη μαυροφορεμένη ιερατική φυσιογνωμία που περιδιάβαινε τη Φιλοποίμενος, τη Βότση και την Καραϊσκάκη;

Συνέχεια

Η Χρυσή Αυγή και η μαμή της Ιστορίας

Η Χρυσή Αυγή και η μαμή της Ιστορίας

(+)* Του  Νίκου  Τζένου

Η φράση  “Η βία είναι η μαμή της ιστορίας” αποδίδεται στον Φ. Έγκελς. Αναφέρεται προφανώς στη βία των μαζών ενάντια στο αστικό κράτος και τους μηχανισμούς του που θα γεννήσει μια νέα μορφή εργατικής διακυβέρνησης, τη Δικτατορία του Προλεταριάτου.

Αν ο Ένγκελς ζούσε καμιά πενηνταριά χρόνια ακόμα, υποθέτω πως δε θα ήταν ιδιαίτερα ευτυχής από το πρωτότοκο που ξεγέννησε η μαμή και πήρε το όνομα ΕΣΣΔ, αλλά  ούτε από το όργιο βίας που χαρακτήρισε την “πολιτιστική επανάσταση” στη δευτερότοκο Κίνα. Σίγουρα θα έπεφτε σε βαριά κατάθλιψη αν ζούσε την εποχή που κάποια παραστρατημένα παιδιά του μετέτρεψαν την Καμπότζη σε νεκροταφείο (κόκκινοι Χμερ)  και η μαρξιστική οργάνωση “φωτεινό μονοπάτι” στο Περού μετεξελίχτηκε σε σώμα προστασίας των βαρόνων της κοκαΐνης.

Συνέχεια

Των ονείρων τα χρώματα, του Αντώνη Στασ.

Των ονείρων τα χρώματα

(+) Του Αντώνη Στασινόπουλου*

Κύριοι, η κανονικότητα σας κλουβί τσίρκου περιπλανώμενου

σε παραστάσεις των αντιθέσεων

συμβιβασμοί σε σχοινί ισορροπίας

με το δίχτυ καβάτζα για τυχόν πτώσεις.

  Συνέχεια

Στους Αγαπημένους Συντρόφους, του Αντώνη Στασ.

Στους Αγαπημένους Συντρόφους

(+) Του Αντώνη Στασινόπουλου*

Χερουβείμ άλλων πλανητών,

όνειρα -προσδοκίες- στόχοι,

δίκτυα της φαντασίας,

δραπέτευση από την πεζή πραγματικότητα.

Συνέχεια

Εκοιμήθη ο μοναχός που ενέπνευσε στην Αρλέτα το «Μπάρ το Ναυάγιο»

Εκοιμήθη ο μοναχός που ενέπνευσε στην Αρλέτα το «Μπάρ το Ναυάγιο»

[(+) Ιερόθεος Καρυώτης]

Του Ανδρέα Λουδάρου*

Ένας από τους σημαντικότερους μοναστές της Αθωνικής πολιτείας, ο γέροντας Ιερόθεος Καρυώτης εκοιμήθη.

Άνθρωπος αφιερωμένος στον μοναχισμό, υπήρξε ο ιδρυτής του περιοδικού «Πρωτάτον» τον Οκτώβριο του 1982 το οποίο συνέχισε ο επίσης πρόσφατα εκλιπών γέροντας Μωυσής.

Συνέχεια

(+) Για τον Κώστα Κατσούλη

(+) Για τον Κώστα Κατσούλη

Από τον αδελφό του Θύμιο [Κατσούλη]

Λίγες ημέρες μετά το θάνατο του φιλάθλου του Εθνικού, Κώστα Κατσούλη, ο αδερφός του, Θύμιος αποφάσισε να δώσει στη δημοσιότητα τον επικήδειο λόγο του για τον εκλιπόντα, προκειμένου ο κόσμος να μάθει λίγα περισσότερα πράγματα για εκείνον. Το κείμενο δεν διαβάστηκε τελικά στην κηδεία.

Αναλυτικά: «Για τον Κώστα Κατσούλη.

Ο Κώστας είναι αδερφός μου.

Του άρεσε να πηγαίνει στο γήπεδο και να υποστηρίζει τον Εθνικό.

Συνέχεια

ΤΡΕΙΣ ΓΕΡΟΝΤΕΣ

ΤΡΕΙΣ ΓΕΡΟΝΤΕΣ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Σε διάστημα μιας εβδομάδας κοιμήθηκαν τον ύπνο του δικαίου τρεις αγιορείτες γέροντες, οι πατέρες Μωυσής της κουτλουμουσιανής σκήτης του Αγίου Παντελεήμονος, Νικόδημος της Καψάλας των Καρυών και Γεώργιος, προηγούμενος της μονής του οσίου Γρηγορίου. Κοιμήθηκαν προσδοκούντες ανάσταση νεκρών, καθώς αυτή είναι η μέγιστη ελπίδα που προσφέρει η Εκκλησία στα μέλη της. Γι’ αυτό και κοιμητήριο εκαλείτο κατά τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους ο χώρος ενταφιασμού των νεκρών. Και παρέλαβαν τη λέξη αυτή από τη γλώσσα μας πολλοί λαοί της Ευρώπης και τη διατηρούν μέχρι σήμερα (cimitero, cimetiere, cementerio, cemetery). Εμείς όμως έχουμε οπισθοδρομήσει και χρησιμοποιούμε κυρίως τον όρο νεκροταφείο σαν να μας είναι βαρειά η ελπίδα και να αισθανόμαστε ανάλαφροι αποβάλλοντάς την.

Συνέχεια

Μαζί με τον Εργάτη Χριστό – 24 χρόνια από την κοίμηση του παπα Γιώργη Πυρουνάκη

Μαζί με τον Εργάτη Χριστό

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου*

Πρωτομαγιά. Εργατική πρωτομαγιά της αλληλεγγύης, κι όχι των ατομικών τροχιών, τις οποίες λυσσούν να επιβάλουν στην κοινωνία οι βρικόλακες του νεοφιλελευθερισμού. Πρωτομαγιά λοιπόν, και στο παρά πέντε της εκλογικής ευθύνης μας ας μου επιτραπεί ένα μνημόσυνο (πολιτικό και θεολογικό αξεχώριστα), για τον άνθρωπο που κάποτε προσπάθησε να καθιερώσει στον εκκλησιαστικό χώρο τη γιορτή του Εργάτη Χριστού.

Μια γιορτή που, για να μπορέσει να υπάρξει, χρειάζεται μια Εκκλησία αποφασιστικά αφιερωμένη στον φτωχό Χριστό, κι όχι στον Μαμωνά και τους πολιτικούς υπαλλήλους του.

Ο άνθρωπος που εισηγήθηκε τη γιορτή του εργάτη Χριστού ήταν ο πάπα-Γιώργης Πυρουνάκης (1910-1988), ο επονομαζόμενος «παπάς του λαού». Σύμφωνα με το πρωτόκολλο  θα έπρεπε να πω ότι τα λόγια μου που ακολουθούν τα αφιερώνω στη μνήμη του. Όμως όχι! Τα αφιερώνω στα οράματά μας, τα σημερινά και τα επίκαιρα, όπως ο ίδιος ο πάπα-Γιώργης θα το ‘θελε!

Συνέχεια

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΕΚΟ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ ΣΤΟΝ 24ΧΡΟΝΟ ΦΟΙΤΗΤΗ ΝΙΚΟ ΣΑΚΕΛΛΙΩΝΑ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΕΚΟ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ ΣΤΟΝ 24ΧΡΟΝΟ ΦΟΙΤΗΤΗ ΝΙΚΟ ΣΑΚΕΛΛΙΩΝΑ

«ΜΙΑ ΖΑΡΝΤΙΝΙΕΡΑ ΔΡΟΜΟΣ» …

38  χρόνια μετά (με αφορμή την μνήμη Αλέκου Παναγούλη)

Panagoulis-Alexandr_Stratodikeio

Του Παναγιώτη Παπαδόπουλου (Kάϊν)*

(ένα «τροχαίο ατύχημα» το 1976 όχι σαν όλα τα άλλα και  η αθώωση 4 αστυνομικών για το έγκλημα τής οδού Αναξαγόρα τον Μάη του 2008  και  στο συρτάρι τής «δημοκρατίας» άλλος ένας φάκελος)

Κι όμως η μνήμη τρέχει στις μύτες των ποδιών και δραπετεύει από το βασανιστήριο τής καθημερινότητας ψάχνοντας για νερό και οξυγόνο στις ερημοποιημένες περιοχές τής βαρβαρότητας και τής εκμετάλλευσης….

Αλέκο, αν και οι  Εποχές κινδυνεύουν να  καταργηθούν από τις χούντες τού κέρδους και τού υπερκαταναλωτισμού έρχομαι να «πιάσω» τον Μάη σου.

Συνέχεια