Αρχείο κατηγορίας Αλιεύσεις με νόημα

Αλιεύσεις με νόημα

Το χρέος μιας ζωής που μας ανήκει

Το χρέος μιας ζωής που μας ανήκει

Στην Australia… ΠΗΓΗ: iefimerida

Tου Παναγιώτη Σωτηρόπουλου*

Ό,τι ζήσαμε πια είναι σχήμα κλειστό

Ό,τι χτίζουμε σκορπάει στον άνεμο

Μα άσε ένα φως ανοιχτό

η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να ‘ρθει”

«Η ευτυχία είναι αυτό…» στίχοι Μανώλη Φάμελου

Φροντίζουν για το καλό μας, νιάζονται για τη ζωή μας, για την ευτυχία μας. Σε έναν κόσμο που βρίσκεται σε συνεχή περιδίνηση η αβεβαιότητα που καλλιεργείται μας καθιστά ευάλωτους σε χειρισμούς, ευεπίφορους σε εξαρτήσεις. Έχουμε εθιστεί στην επιβολή μιας αντίληψης πως η επιβίωσή μας είναι ένα χρέος που αποσβένεται μερικώς όταν εκχωρούμε δικαιώματα που θεωρούσαμε αυτονόητα. Σ αυτή τη σχέση υποταγής ακόμη κι εμπράγματα ενέχυρα και υποθήκες εκχωρούνται σε διαχειριστές που αποδεδειγμένα εργάζονται με κυνισμό για να επιτύχουν την κερδοφορία του κεφαλαίου τους, εικονικού ή με αντίκρισμα πραγματικό λίγη σημασία έχει. Στην προσδοκία μιας μελλοντικής επίτευξης στόχων επιβάλλεται ένας τρόπος ζωής που θα διασφαλίζει πάνω από όλα τη δική τους εφήμερη ευημερία. Για την αρραγή λειτουργία του σχεδίου τους συστήνεται ένα δίκτυο που διασφαλίζει τη συνοχή, ισχυροποιεί την επίβλεψη, διαιωνίζει την αίσθηση του χρέους στο πλειοψηφικό ρεύμα των υποτακτικών που καταβάλλουν τον κεφαλικό φόρο, συμβολικά και πραγματικά.

Το χρέος καθιστά αενάως επίκαιρη τη σχέση υποταγής, με την ελπίδα μιας απόσβεσης, ενός διακανονισμού που παραμένουν φυσικά απολύτως αβέβαιοι. Ο χρόνος της ελπίδας δεν είναι ο χρόνος της ευτυχισμένης αισιοδοξίας, αλλά της εναγώνιας προσμονής της αλληλουχίας των σχεδίων και των μέτρων. Η κατανόηση του παράδοξου μιας ελπίδας που αχνοφαίνει, αλλά συγχέεται ανάμεσα στους οραματισμούς και στην επώδυνη προσμονή της έλευσής της, είναι ένα άνοιγμα στην τραγική του διάσταση. Γιατί η ελπίδα περιλαμβάνει επίσης τη δοκιμασία της απελπισίας ως τη διαρκώς πιθανή, ανεπανόρθωτη απώλεια, κενής νοημάτων ύπαρξης και ζωής. Είναι ο τόπος όλων των ουτοπιών όπου ζει ο άνθρωπος προσμένοντας το θαύμα που θα τον απελευθερώσει από την κατάστασή του και θα σημάνει ένα ευτυχισμένο τέλος στην ιστορία. Είναι επίσης ο τόπος όλων των απογοητεύσεων που μαρτυρούν την αδυναμία αποφυγής των ορίων του ουσιώδους ανθρώπινου ελλείμματος, να διεκδικήσει το ίδιο το δικαίωμα στη ζωή, στη χαρά, στον έρωτα, στη δικαιοσύνη.

Ωστόσο, η συνειδητοποίηση της τραγικότητας δεν αντιστοιχεί σε παραίτηση από όλες τις προσδοκίες που είναι ουσιαστικά η συγκατάθεση για το κενό και το τίποτα στη ζωή μας. Το ζητούμενο είναι πως η συνειδητοποίηση του εγκλωβισμού μας σε μια μέγγενη μπορεί να μετασχηματιστεί σε πράξη συλλογικής διεκδίκησης του απαλλοτριωμένου αγαθού της ζωής.

Ακόμη και στις πλέον ζοφερές και σκοτεινές εποχές της ανθρώπινης ιστορίας υπήρχε η ελπίδα πως θα υπάρξει ένας κόσμος καλύτερος, κοινωνικά δίκαιος, μιας ζωής χαρούμενης. Η συνειδητοποίηση της κατάστασης ήταν η φύτρα και η ελπίδα για αλλαγή, ήταν ο γεννήτορας των εξεγέρσεων. Συντηρούσαν το επαναστατικό όραμα της εξόδου από μια κατάσταση που είχε επιβληθεί με τη βία των όπλων. Σήμερα η συμβολική βία επιβάλλεται από μια παγκοσμιοποίηση που διευκολύνει την κινητικότητα του κεφαλαίου, συχνά σε συνθήκες ασυδοσίας, αλλά ορθώνει εμπόδια στη διακίνηση των ιδεών και των ανθρώπων. Για τη χειραγώγηση ενεργοποιείται ο μηχανισμός αποτελεσματικής αλλοτρίωσης, πνευματικού και πολιτικού εκμαυλισμού, των ελεγχόμενων μέσων ενημέρωσης. Στην κωδικοποιημένη σκηνοθεσία που συστήνεται, περισσότερο κανονιστική απ’ όσο φανταζόμαστε, η δραματικοποίηση της ζωής μας δεν είναι μια επερχόμενη αταξία, αλλά η καλλιέργεια μιας ισχυρής αίσθησης χρέους απέναντι σε όσους ανέλαβαν να διαχειριστούν τη ζωή μας.

Στον αντίποδα μας τυραννικής ευταξίας που προβάλλεται ως αναγκαία συνθήκη για την επιβίωση των κοινωνιών, ορθώνεται με προπέτεια η αυτάρεσκη παρουσία αυτών που αδιαφορούν για ό,τι συμβαίνει γύρω τους και διαταράσσει τη φιλήδονη κατανάλωση της καθημερινότητας.

Η αναζήτηση του μέτρου δεν σημαίνει συμβιβασμό με τη μετριότητα. Η αντίδραση στη δυναστεία δεν σημαίνει αύξηση της κοινωνικής εντροπίας. Ούτε ο αντίλογος στην πειθήνια υποταγή είναι η μεμψιμοιρία. Οι θρηνωδίες σήμερα είναι το ιστορικό ανάλογο της ρομαντικής αντίδραση του 19ου αιώνα. Ενός κινήματος, που παρά τις επιμέρους ιδεολογικές και πολιτικές σημασιοδοτήσεις αναδείχθηκε σε ανιστορική θέση και στάση ζωής. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη Γαλλία ο ρομαντισμός αναδείχθηκε από την επαναστατική συντριβή και τα Ναπολέοντεια είδωλά του, εκφράζοντας την απελπισία και την αηδία του για τον κόσμο, μέσα όμως στο κοινωνικό περικείμενο μιας Λογοτεχνίας που άνθιζε ελεύθερα και μιας Επιστήμης που γνώριζε την αποθέωση μέσα από τις κατακτήσεις της. Είναι κατανοητό πως το κίνημα αυτό, όσο κι αν κληροδότησε μια απολυτοποιημένη αισθητική αναζήτηση στη λογοτεχνία, στην τέχνη, στην αρχιτεκτονική, φέροντας στο προσκήνιο της δημιουργίας την ευαισθησία, τον ενθουσιασμό και την τρυφερότητα, συνδέθηκε με μια πεισιθανάτια στάση, με μυστικιστικές αναζητήσεις και μεταφυσικές αναφορές, όπου τ’ όνειρο και τ’ ονειροπόλημα εκτοπίζουν τη δράση, ο διχαστικός λόγος τη συλλογική κινητοποίηση.

Οι ναυαγοί χάνονται κυρίως από την απελπισία, τα ζώα από τη μοναξιά στο κλουβί τους. Ο εγκλεισμός των ναυαγών είναι η απέραντη μοναξιά της θάλασσας. Για να επιβιώσει κανείς στην επέλαση του κακού είναι παράλογο να καταφύγει σε τακτικές εξορκισμού του. Όταν ο Αννίβας έφτασε στις πύλες της Ρώμης οι κάτοικοι έντρομοι επιδόθηκαν σε τελετουργίες ανθρωποθυσίας. Πίστεψαν πως αυτό έσωσε την πόλη από την άλωση. Όταν όμως ο βασιλιάς του γερμανικού φύλου των Βησιγότθων, Αλάριχος, αφού λεηλάτησε την Ελλάδα και την Ακρόπολη, κατέλαβε τη Ρώμη και επιδόθηκε σε λεηλασία, καμιά τελετουργία δεν μπόρεσε να αποτρέψει το κακό.

Ποια θα μπορούσε να είναι επομένως η στάση μας σε μια πολύπλοκη εκ των πραγμάτων κατάσταση, όπου η κρίση είναι ευκαιρία για λίγους και αξιοποιείται για να εφαρμοσθούν μέτρα και πολιτικές με ανώδυνες αντιδράσεις; Πως μπορούμε να απαλλαγούμε από το δυσβάστακτο φορτίο ενός χρέους που αποτελεί το άλλοθι για την αισθηματική μας αφυδάτωση και αποξένωση, την ακύρωση των ονείρων για τις γενιές που ακολουθούν; Η κριτική σκέψη, ο αποκλίνων λόγος που εντοπίζουν τα ουσιώδη και προβάλλουν τη διαλεκτική της σύνθεσης, ήταν τα εργαλεία σε καιρούς που απαιτούνταν η υπέρβαση. Στο πεδίο της πολιτικής πρακτικής, της καθημερινής βίωσης την απάντηση ίσως δίνει η νοηματική πυκνότητα μιας αναγραφής στον τοίχο:

«Το μέλλον μας ακυρώνεται από τη γενική αδιαφορία».

* O Παναγιώτης Σωτηρόπουλος είναι εκπαιδευτικός, European School of Brussels III (Ευρωπαϊκό Σχολείο Βρυξελλών ΙΙΙ).

ΠΗΓΗ: 17.01.2021, https://e-thessalia.gr/to-chreos-mias-zois-poy-mas-anikei/.

Γράμμα ενός παιδιού από το Καρά Τεπέ

Γράμμα ενός παιδιού από το Καρά Τεπέ

Της Μάιρας Ζαρέντη*

Και θα με λέγαν Ιόλη και Γωγώ και Σταυρούλα.
Και θα πήγαινα σχολείο κανονικά χωρίς να παλεύω ανάμεσα σε Χ και ψ και ο και r και f και z.
Και θα είχα μαμά και θα είχα μπαμπά.
Και σε κάποιο σύμπαν παράλληλο θα με προστάτευαν οι ενήλικοι και δε θα χρειαζόταν να κάνω το σώμα μου ασπίδα.
Και δε θα χρειαζόταν να κάνω το σώμα μου δοχείο για άνδρες πολλαπλούς πάρα τη θέλησή μου.
Και δε θα μου έκοβαν με νυστέρι την ηδονή.
Μπορεί να μου άρεσε να πίνω γάλα και να μη γυρεύω χουρμάδες.
Κι’ έτσι δε θα χρειαζόταν να απολογούμαι για την προτίμησή μου στο πρωινό.
Μπορεί να μη φοβόμουν το θεό ούτε και το σκοτάδι.
Κι αντί για κραυγές πριν κοιμηθώ να άκουγα ένα νανούρισμα από εκείνα που δεν ξέρω καν πως πάνε.

Αιώνιοι φοιτητές, ένας ακόμα μύθος

Αιώνιοι φοιτητές, ένας ακόμα μύθος

Του Νίκου Σαραντάκου*

Οι φιλοκυβερνητικές εφημερίδες θριαμβολογούν ότι το νομοσχέδιο το οποίο, κατά παγκόσμια μάλλον πρωτοτυπία παρουσιάστηκε πρόσφατα από κοινού από τους υπουργούς Παιδείας, και Δημόσιας Τάξης (αναφέρω τον παλαιό τίτλο γιατί τον βρίσκω απείρως πιο ταιριαστό στον σημερινό υπουργό) πρόκειται επιτέλους να απαλλάξει την ανώτατη εκπαίδευση από τους «αιώνιους φοιτητές» -να τους «εκκαθαρίσει».

Κατά τη γνώμη μου, και όχι μόνο τη δική μου γνώμη, οι «αιώνιοι φοιτητές» είναι ένα σκιάχτρο, ένα ανύπαρκτο πρόβλημα, που ελάχιστα ή ίσως καθόλου δεν επιβαρύνουν τα πανεπιστημιακά ιδρύματα. Ο μόνος λόγος που προστέθηκε η σχετική διάταξη στο νομοσχέδιο (ενώ τα ΑΕΙ δεν τη ζήτησαν), είναι για να δοθεί ανέξοδα μια εντύπωση πυγμής στην εκλογική βάση του κυβερνώντος κόμματος σε μια περίοδο που οι επιπτώσεις της πανδημίας φαίνεται πως θα είναι πολύ σοβαρότερες από τις προσδοκώμενες και ότι θα διαρκέσουν πολύ περισσότερο.

Κοροναϊός: Εργατικό ατύχημα οι θάνατοι υγειονομικών από covid–19

Κοροναϊός: Εργατικό ατύχημα οι θάνατοι υγειονομικών από covid–19

Νομοθετική ρύθμιση ζητάει η ΠΟΕΔΗΝ

Óôéãìéüôõðá ìáðü ôçí ÌïíÜäá åíôáôéêÞò èåñáðåßáò óôï íïóïêïìåßï «ÓÙÔÇÑÉÁ»,Ýíá áðü ôá íïóïêïìåßá áíáöïñÜò ãéá ôïí COVID-19,ÐáñáóêåõÞ 24 Áðñéëßïõ 2020 (EUROKINISSI/ÔÁÔÉÁÍÁ ÌÐÏËÁÑÇ)

Του Θεοδωρή Λαπαναΐτη*

Έντεκα νεκρούς συναδέλφους τους από τον κοροναϊό covid-19 θρηνούν οι υγειονομικοί του ΕΣΥ στη μάχη κατά της πανδημίας. Μάλιστα το δεύτερο κύμα της πανδημίας αναδεικνύεται εξόχως φονικό για γιατρούς, νοσηλευτές και το υπόλοιπο προσωπικό του δημόσιου συστήματος υγείας στην Ελλάδα καθώς οι 10 από τους 11 θανάτους προήλθαν σε αυτή την περίοδο.

Απώλειες σε μάχιμο υγειονομικό προσωπικό

Το χειρότερο όλων είναι ότι αυτή η μαύρη λίστα του θανάτου για τους «ήρωες της πρώτης γραμμής» δυστυχώς δεν φαίνεται να σταματάει εδώ καθώς 50 ακόμα υγειονομικοί νοσηλεύονται σε κλινικές κοροναϊού αυτή τη στιγμή, εκ των οποίων οι 11 είναι διασωληνωμένοι σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ).

Επισημαίνεται πάντως ότι στη μαύρη αυτή λίστα των νεκρών υγειονομικών από covid προστέθηκε σήμερα και μια ακόμα νοσοκόμα (σ.σ. 12ος υγειονομικός στο σύνολο) του Ναυτικού Νοσοκομείου Αθηνών (αν και τα στρατιωτικά νοσοκομεία δεν ανήκουν στο ΕΣΥ) η οποία έδινε για περίπου ένα μήνα σκληρή μάχη με τη νόσο.

Μάλιστα οι 11 ανθρώπινες απώλειες που μετράει το προσωπικό του ΕΣΥ δεν αφορά σε ευπαθείς ομάδες, αλλά σε μάχιμο υγειονομικό προσωπικό και μάλιστα σε ηλικίες μεταξύ 37 έως 60 ετών.

Ελαιώνας

Ελαιώνας

Του Δημήτρη Μαγριπλή*

Δεν πήγαινε ο νους μου, αν και συνήθως οι έννοιες έχουν να κάνουν με το τι βλέπεις. Η ελιά σχηματοποιείται στα μάτια σου και νοηματοδοτείται από την καρδιά σου. Είναι δένδρο αειθαλές και γνώριμο του μέρους που γεννήθηκα.

Σημαίνει βόμβο τζιτζικιών, ζέστη καλοκαιρινή, ακόμη και ράντζο κάτω από το πλούσιο φύλλωμά της. Εδώ γεννιούνται αγάπες και ενίοτε έρωτες, ελπίδες για εισόδημα και αιτιάσεις για συζητήσεις περί επανεκκίνησης της οικονομίας.

Κάθε χωράφι θυμίζει την ίδια τη ζωή. Βρέφη θηλάζουν, παιδιά τρέχουν ανάμεσα σε μάνες ρίζες γελώντας και φωνάζοντας, κορίτσια με την άνοιξη φορεμένη επάνω τους, γριές και άντρες με μαύρα πουκάμισα, μια παπαρούνα ντυμένη στα κόκκινα.

Το δένδρο είναι ναός. Κρύβει σκηνές του χρόνου και της ιστορίας. Φυλακίζει κουβέντες και μυστικά. Κάθε κορμός έχει μια τράπεζα μνήμης. Από εδώ πηγάζει το ιδιαίτερο σχήμα του, αν και γενικά θυμίζει τη σκιά του προσώπου, σαν αγιογραφία του κόπου του. Κάθε ανάσα και ένας βλαστός, κάθε λυγμός και ένας κόμπος.

Η ευχαριστιακή θεολογία μετά την πανδημία του κορωνοϊού

Η ευχαριστιακή θεολογία μετά την πανδημία του κορωνοϊού

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

Του Θεόφιλου Αμπατζίδη*

Η πρόσφατη, όντως καταστροφική πανδημία του κοροναϊού, προβληματίζει έντονα για την επόμενη μέρα σε πολλά επίπεδα.

Μακριά από κάθε είδους κινδυνολογία, οι τεράστιες επιπτώσεις, κυρίως στην οικονομία αλλά και σε επίπεδο επανατοποθέτησης πολλών θεσμών, ελευθεριών και δικαιωμάτων, ορίζουν νέες, πρωτόγνωρες παραμέτρους στην κοινωνικοπολιτική ζωή.

Από την έκπληξη αυτού του παγκόσμιου «εξαίφνης» δεν ξέφυγε ούτε η ορθόδοξη θεολογία, εφόσον σχεδόν ταυτόχρονα με τις απαρχές της εξάπλωσης της νόσου στο ευρωπαϊκό έδαφος και ιδίως στον τόπο μας, αναζωπυρώθηκε η συζήτηση για τη δυνατότητα εξάπλωσης της νόσου και από τα ευχαριστιακά είδη.

Γιατί το γενικό lockdown δεν πρέπει να είναι στις πρώτες επιλογές της νέας φάσης της επιδημίας

Γιατί το γενικό lockdown δεν πρέπει να είναι στις πρώτες επιλογές της νέας φάσης της επιδημίας

Του Γρηγόρη Γεροτζιάφα*

Να δούμε την πραγματικότητα όπως είναι χωρίς φτιασίδια ή προβολές των φαντασιώσεων μας.

Α. Το παιχνίδι για τον έλεγχο της επιδημίας χάθηκε στην Ευρώπη (της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης).

  1. Τα σχέδια εργαστηριακού ελέγχου και ιχνηλάτησης οδεύουν προς μεγαλειώδες ναυάγιο τεράστιου οικονομικού κόστους (και αναφέρομαι σε οργανωμένα συστήματα και όχι στο ελληνικό τσίρκο που βαφτίζει “ήρωες COVID-19”, μοιράζει μάσκες αλεξίπτωτα κλπ).
  2. Η ενεργός συμφωνία των πληθυσμών στα βασικά μέτρα προστασίας ελαττώνεται καθημερινά (το να λοιδορούμε αυτούς που δεν βάζουν μάσκα να βρίζουμε του αρνητές της ίωσης κλπ είναι χαμένος χρόνος και ενέργεια). Βέβαια θα ήταν καλό να παρατηρούμε με προσοχή το “κίνημα των συνωμοσιολόγων” και πώς χτίζεται οργανωτικά ο νέος φασισμός στο υλικό που δίνει αυτό το κίνημα (όμως αυτό είναι πολιτικό καθήκον που επίσης δεν έχει καμιά πρακτική σημασία στην αντιμετώπιση της επιδημίας).
  3. Η οικονομική κρίση που προϋπήρχε της επιδημίας (τα τρένα με αντίθετη κατεύθυνση στις ίδιες ράγες περιγραφόταν από τους οικονομολόγους πριν από 3 – 4 χρόνια) μπαίνει σε φάση εκθετικής επιτάχυνσης.
  4. Η καλλιέργεια ψευδών προσδοκιών στον πληθυσμό για το εμβόλιο που «είναι προ των πυλών» (έρχεται σήμερα, αύριο, τον Δεκέμβρη, την άνοιξη κλπ) το μόνο που κάνει είναι να αυξάνει την δυσπιστία και άρα να ελαττώνει την κοινωνική συναίνεση στην εφαρμογή των μέτρων κοινωνικής αποστασιοποίησης. Οι λόγοι που καλλιεργούνται συστηματικά αυτές οι προσδοκίες είναι εύκολα αντιληπτοί (γεωπολιτικά παιχνίδια, οικονομικά συμφέροντα για άμεσα κέρδη, παιχνίδια εξουσίας και επιρροής κλπ).
  5. Ο μοναδικός τρόπος περιορισμού της επιδημίας είναι τα μέτρα αποστασιοποίησης που ξεκινούν από τις μάσκες και φτάνουν μέχρι το γενικό lock down. Η μάσκα και το πλύσιμο των χεριών είναι το απλούστερο, καθώς γενικό lock down σήμερα σημαίνει πείνα. Όμως η εφαρμογή τους εξαρτάται από την εκπαίδευση και την συναίνεση του πληθυσμού.

Ας έρθουμε λοιπόν στην ταμπακιέρα. Όσοι υποστηρίξαμε το lock down τον Φλεβάρη – Μάρτη είχαμε απόλυτη γνώση και συνείδηση δύο βασικών παραμέτρων:

Μαύρο κουστούμι

Μαύρο κουστούμι

Του Δημήτρη Μαγριπλή*

Ήμουν από τους πρώτους που ανταποκρίθηκα στο κάλεσμα. Δεν ξέρω τι απέγινε η φωτογραφία με τον πρόεδρο. Την είχα σε περίοπτη θέση, τουλάχιστον μέχρι τον τσακωμό μου με την Βάσω. Εκεί πρέπει να χάθηκε… Λογικά πέταξε καταμεσής της λεωφόρου Συγγρού, μαζί με το τραπεζάκι για τον καφέ. Ευτυχώς δεν χτύπησε κανένα. Από ό,τι μου είπαν, όλα προσγειώθηκαν στον κάδο του δήμου.

Ήταν ώρα περισυλλογής και έτσι χάθηκε για πάντα.  Υπήρχε και η προκήρυξη της Τρίτης του Σεπτέμβρη. Καδραρισμένη  και μάλιστα συλλεκτική. Τελευταία την είδα στο μπάνιο. Τραπεζάκι για ανάγνωση τις ώρες της ανακούφισης. Επάνω σε δύο κουτιά με απορρυπαντικό.   Τι να πεις στα παιδιά, δεν καταλαβαίνουν αξίες…

Πανεπιστήμια δύο ταχυτήτων

Πανεπιστήμια δύο ταχυτήτων

Του Νικήτα Χιωτίνη*

Τις τελευταίες ημέρες γίνεται πολύς λόγος για «Πανεπιστήμια δύο ταχυτήτων», με αναφορά στα πρώην ΤΕΙ και νυν Πανεπιστήμια και με αφορμή τις μετεγγραφές φοιτητών πρώην Τμημάτων ΤΕΙ, που δεν βρίσκουν αντίστοιχα Πανεπιστημιακά Τμήματα. Ας δούμε όμως καλλίτερα το ζήτημα αυτό και ας δούμε ποιά Πανεπιστημιακά Τμήματα συντηρούν την ύπαρξη πανεπιστημιακής εκπαίδευσης  «μειωμένης ταχύτητος».

Αρχικώς διαπιστώνουμε, από τον τρόπο που ασκούνται σήμερα τα επαγγέλματα και λειτουργεί η κοινωνία,  πως η επιχειρηματολογία περί «επαγγελματικών δικαιωμάτων» που δήθεν δίδουν οι Σχολές, είναι εν πολλοίς έωλη, σε πολύ λίγο χρόνο θα είναι απολύτως έωλη.  Τα όποια «επαγγελματικά δικαιώματα», τα δίνει πρωτίστως η αγορά, δηλαδή οι ανάγκες της κοινωνίας και δευτερευόντως τα επιστημονικά και επαγγελματικά Επιμελητήρια. Τα οποία Επιμελητήρια προσαρμόζονται και αυτά, ίσως με λίγη καθυστέρηση –ιδιαιτέρως στην Ελλάδα- με τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.   

Θεολογία και Παράδοση: το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας

Θεολογία και Παράδοση: το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας

Του Αρχιμ. π. Θεοδόσιου Μαρτζούχου*

“Ιδέες επαναλαμβανόμενες, ή Ζωή παλλόμενη;

Θεία Ευχαριστία

Μικρόβια

Και Ναοί… αντιμικροβιακά καταφύγια

____________________________

Γι’ αυτό σου λέω

Μην κοιμάσαι είναι επικίνδυνο.

Μην ξυπνάς, θα μετανοιώσεις.”

Τ. Λειβαδίτης

Κάθε Κυριακή οι χριστιανοί μαζεύονται εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια και επιτελούν ανάμνηση του θανάτου και της Αναστάσεως του Χριστού με τρόπο που τους έδειξε και τους είπε Εκείνος.

Πήρε το βράδυ του Μυστικού (όχι με την έννοια του κρυφού, αλλά του ασύλληπτου στο νου του ανθρώπου) Δείπνου στα χέρια Του ψωμί και κρασί (συστατικές τροφές της ανθρώπινης ζωής) τα «ανέφερε» στο Θεό και Πατέρα Του τα ευλόγησε και μας είπε ότι αυτά είναι το Σώμα Του και το Αίμα Του. Οι χριστιανοί επειδή Τον αγαπούν και Τον εμπιστεύονται αποδέχονται την διαβεβαίωση Του γι’ αυτό. Ότι δηλαδή είναι Σώμα και Αίμα Του, παρά τα φαινόμενα! Για τα μάτια του σώματος συνεχίζουν να είναι ψωμί και κρασί, στα μάτια όμως της πίστεως είναι Σώμα και Αίμα Του. Άλλωστε και όταν Εκείνος ήταν στη γη ανάμεσά μας, δεν ήταν αντιληπτή στα μάτια μας η θεότητα. Διαρκώς την ανθρώπινη υπόσταση βλέπαμε. Ακόμα περισσότερο όπως λέει και η μεσαιωνική προσευχή «Adoro te devote Latens Deitas…»: «Πάνω στο Σταυρό ήταν κρυμμένη μόνο η θεότητα, εδώ είναι κρυμμένη και η ανθρώπινη ιδιότητα.

Και στις δύο ωστόσο, πιστεύοντας και ομολογούντας τες, ζητώ εκείνο που ζήτησε ο μετανοημένος ληστής: Χωρίς πληγές σαν το Θωμά, να εξετάζω· «Ο Θεός μου» και εγώ να σε ομολογώ. Σ΄ εσένα να έχω την ελπίδα μου· Εσένα ν’ αγαπώ».